Ο αμαρτωλός Αρχιεπίσκοπος Σπύρος Βλάχος και ο Μπελογιάννης

[Μία απάντηση στους λογογράφους του ανιστόρητου Αλ. Τσίπρα]

Ο γλύπτης Π.Βρέλλης, σε ηλικία 23 χρονών έφτιαξε την προτομή του Βλάχου, που στη φωτογραφία φοράει το δικέφαλο αρπακτικό τέρας του Βυζαντινού επεκτατισμού.

του Αναγνώστη Λασκαράτου
Δεν θα ασχολιόμασταν με τον Σπύρο Βλάχο, αν δεν μας προκαλούσε η άκριτη τιμητική μνημόνευση από τον κόλακα του ιερατείου Τσίπρα, στην εκδήλωση για τον Μπελογιάννη, της «έντιμης και αποφασιστικής παρέμβασής του», για να αποτραπεί η εκτέλεση. Ο λογογράφος του αρχηγού των ΣΥΡΙΖΕΛ, που δημιούργησε με την αναφορά του αυτή μια τόσο παραπλανητική  αίσθηση αξίας του Βλάχου, εννοούσε την χιλιοειπωμένη επιστολή του στον βασιλιά: «Έχω συγκλονιστεί από το ηθικό μεγαλείο του Μπελογιάννη. Το θεωρώ ανώτερο και από των πρώτων χριστιανών, γιατί ο Μπελογιάννης δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή». Θα ήταν πράγματι μια αξιομνημόνευτη παρέμβαση υπό δυο όρους. Πρώτον, αν ο επιστολογράφος εννοούσε αυτά που έγραψε και έδινε μετά και μάχη γι’ αυτά, πολύ πιο πέρα από μια ιδιωτική επιστολή, το περιεχόμενο της οποίας πιθανόν να μην κοινωνιολογήθηκε τότε (όσοι την μνημονεύουν δεν αναφέρουν πως και πότε δημοσιοποιήθηκε), ώστε να προκαλέσει κάποιο αποτέλεσμα. Δεύτερον, αν συμβάδιζε το «αίτημά» του με τα ήθη του και με το δημόσιο βίο του και δεν ήταν μια άσφαιρη προσχηματική ανάμιξη χάριν της υστεροφημίας του εμπνευστή της.  Νομίζω, κρίνοντας και από το αποτέλεσμα, πως ήταν καθαρά μια υστερόβουλη παρέμβαση ενός ύποπτου κληρικού, που το πιθανότερο έγινε από ντροπή, αφού είχαν ξεσηκωθεί κορυφαίοι ξένοι διανοούμενοι, πολιτικοί και εκκλησιαστικοί άλλων δογμάτων και υπήρχε και η πίεση του πάπα Χριστόφορου της Αλεξάνδρειας. Σε κάθε περίπτωση δεν μπορούν να γίνονται δημόσιες επικλήσεις της γνώμης τέτοιας χαμηλής ποιότητας ανθρώπων όπως ο Βλάχος, χωρίς να μπαίνουν από τον ομιλητή τα πράγματα στην θέση τους.

Ο Σπύρος Βλάχος, Ρωμιός από την κωμόπολη Şile της Τουρκίας, ιδρυτής (1911) του Ιεροδιδασκαλείου και δημοτικού σχολείου της εκτός λειτουργίας τότε Μονής  Βελλάς, ήταν ένας αυταρχικός εξουσιαστής. O συμπολεμιστής του Άρη Βελουχιώτη, αρχιμανδρίτης Γερμανός Δημάκος (παπα-Ανυπόμονος) ηγούμενος της μονής Αγάθωνος, όπου δυο χρόνια μετά το θάνατό του (2004) ξεκίνησε η καριέρα της μούμιας του ομοφυλόφιλου αρχαιοκάπηλου καλόγερου Βησσαρίωνα (τον Μάρτη του 2006), καταγράφει και δήλωση του Βλάχου για τους απόφοιτους του Ιεροδιδασκαλείου Βελλάς που όλοι τους πήραν μέρος στην Εθνική Αντίσταση («Στο βουνό με τον Σταυρό κοντά στον Άρη»): «Δεν έκανα καλύτερα χοιροτροφείον…να προμηθεύω τους χωρικούς γουρουνάκια; Παρά πήγα κι έφτιαξα σχολείο…». Ο γραμματέας του μητροπολίτη (θα τον ξαναβρούμε παρακάτω,  πολύ αποκαλυπτικό), είχε πει στον Γερμανό: «Εδώ…μια φορά κυβερνούσε ο  Αλή Πασάς….τον διαδέχθηκε ο Δεσπότης Ιωαννίνων….απλώς αφεντικό αλλάξαμε! Για να ζήσεις στην Ήπειρο έπρεπε να φιλήσεις την παντόφλα του Σπυρίδωνος…».

Ο Βλάχος ήταν αδίστακτος και δεν ντράπηκε να εξευτελίσει τη διαδικασία της αρχιεπισκοπικής εκλογής του 1949. Το ομολογεί ανενδοίαστα ο τ.Πρ. τ.Δημοκρατίας και Ακαδημαϊκός καθηγητής Κ.Τσάτσος («Λογοδοσία μιας ζωής»- ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ, 2001), χωρίς πιθανόν να αντιλαμβάνεται τι σοβαρό εκκλησιαστικό έγκλημα (βλασφημία του Αγ.Πνεύματος κλπ κλπ) αποκαλύπτει: «…κατέληξα πως ο πιο κατάλληλος θα ήταν ο Σπυρίδων των Ιωαννίνων», «ο παμπόνηρος καλόγερος» που είχε κατέβει στην Αθήνα «και εγκαταστάθηκε στο σπίτι της παληάς του φίλης της Χατζημιχάλη στην Πλάκα» για να πάρει μέρος στις ζυμώσεις. Με κυνισμό ο μετέπειτα Πρόεδρος της Δημοκρατίας μας, περιγράφει την θεομπαιχτική τελετή της προαποφασισμένης εκλογής με «τυρεία» («παρασυναγωγή», ποινή η καθαίρεση) όπου «κάθε μητροπολίτης…μεγαλόφωνα προσευχόταν στη μέση του ναού να κατέβει το Άγιον Πνεύμα». Ο υποψήφιος Γεννάδιος ψιθυρίζει στον Τσάτσο «Να δούμε ….πόσοι θα με γελάσουν» κι αυτός «μειδίασε» επειδή ήξερε «περίπου που το πάει το Άγιον Πνεύμα», που όπως αποκαλύφθηκε «είχε πολλούς εκτρέψει από αυτά που είχαν τάξει στον Γεννάδιο». Δεν ήταν μια απλή «φατρία», που τιμωρείται με αποσχηματισμό ήταν μια επιστράτευση κοσμικού άρχοντα για να επιτευχθεί μια εκκλησιαστική προαγωγή, η οποία επισύρει και αφορισμό, ακόμη και όσων μιλούν μαζί του: Ο λ΄ κανόνας των αγίων Αποστόλων λέει επ’αυτού: «Ει τις επίσκοπος κοσμικοίς άρχουσι χρησάμενος, δι᾿ αυτών εγκρατής εκκλησίας γένοιτο, καθαιρείσθω, και αφοριζέσθω και οι κοινωνούντες αυτώ πάντες».

Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Βλάχος ποδοπατούσε προκλητικά τους Ι.Κανόνες, προκειμένου να ικανοποιήσει την αυταρχική του προσωπικότητα. Βουτηγμένος βαθιά στο κυνήγι της κοσμικής εξουσίας και στην αίρεση του φυλετισμού (Εθνικισμός), αναμίχθηκε στις διαμάχες των Ελλήνων Ορθοδόξων και των Αλβανών Ορθοδόξων και Μουσουλμάνων γύρω από το «Ηπειρωτικό» ζήτημα και κατάντησε να ρεζιλέψει την αρχιερατική αξία αφού ως μητροπολίτης Βελλάς (από το 1906) μαζί με τους δεσποτάδες Κορυτσάς και Δριυνουπόλεως έγιναν υπουργοί της υπό τον Γιώργο Ζωγράφο κυβέρνησης στη Νότια Αλβανία («Αυτόνομη Δημοκρατία της Βορείου Ηπείρου»-1914), απέναντι στην οποία η Ελλάδα του Ελ.Βενιζέλου τήρησε αυστηρή στάση και δεν συμμετείχε σε καμία περίπτωση στο λεγόμενο αυτονομιστικό κίνημα στη Βόρεια Ήπειρο.

Όμως ο στ΄ κανόνας των αγίων Αποστόλων είναι σαφέστατος και προβλέπει καθαίρεση: «Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος ή Διάκονος κοσμικάς φροντίδας μη αντιλαμβανέτω. Ει δε μη, καθαιρείσθω». Επίσης ο ζ΄ κανόνας της Δ΄ Οικουμενικής απαγορεύει κάθε κοσμικό αξίωμα στους κληρικούς και επιβάλει και τον αναθεματισμό τους: «Τους άπαξ εν Κλήρω τεταγμένους και μοναστάς, ωρίσαμεν μήτε επί στρατείαν, μήτε επί αξίαν κοσμικήν έρχεσθαι. Ή τούτο τολμώντας, και μη μεταμελουμένους ώστε επιστρέψαι επί τούτο, ο δια Θεόν πρότερον είλοντο, αναθεματίζεσθαι». Δεν ξέρω πόσες φορές έπρεπε να είχε

Σπύρος Βλάχος

καθαιρεθεί για τις παραπάνω φανερές αμαρτίες του ο αθεόφοβος Σπύρος Βλάχος, γιατί όπως θα δούμε παρακάτω τον κατηγορούν και για άλλες και για πολλές κρυφές και οι συνήγοροί του σωπαίνουν.

Επειδή η υπόλογη για πολλά αμαρτωλή Μητρόπολη Ιωαννίνων, έχει αρπάξει πλούτη και σφετεριστεί κληροδοτήματα (“Η ιστορία των εθνικών κληροδοτημάτων που παρακρατά η Εκκλησία»-imerodromos, 30.7.2014), ο Βλάχος, από το 1949 που έγινε Αρχιεπίσκοπος της Αθήνας ως το 1956 που πέθανε, κρατούσε αντικανονικά τον θρόνο των Ιωαννίνων σε χηρεία και διατηρούσε την Τοποτηρητεία του, αν και δεν διοικούσε όμορη επισκοπή. Αλλά και ο από Ιωαννίνων φασίστας και κουμπουροφόρος Αρχιεπίσκοπος Ιωαννίδη, Φλωράκη, Κόκκινης Προβιάς και Νίκου Κωνσταντόπουλου Σεραφείμ («Αρχιεπίσκοπος με αποθήκη όπλων!»), επέλεξε αντικανονικά  για διάδοχό του στα Ιωάννινα, όταν έφυγε για να γίνει πραξικοπηματικά αρχιεπίσκοπος, έναν φίλο του τον αρειμάνιο καπνιστή και στρατιωτικό παπά επί Χούντας Θεόκλητο, που κυκλοφορούσε φορώντας και πολιτικά. Άλλωστε ο εκάστοτε ρασοφόρος διάδοχος του Αλή Πασά έχοντας τη διαχείριση της περιουσίας των κληροδοτημάτων αλλά και τις μετοχές της Εκκλησίας της Ελλάδος, συμμετέχει και στο ΔΣ της Εθνικής Τράπεζας. Για το πώς διαχειριζόταν το ιερό (ανίερο) χρήμα ο Βλάχος, καταφεύγω σε μια μαρτυρία που δεν διαψεύστηκε από κανέναν: Με αφορμή τα εκκλησιαστικά σκάνδαλα του 2005, έγραψε ο Στέφανος Μπέττης στον «Πρωϊνό Λόγο» Ιωαννίνων: «Θυμάμαι, όταν ήρθε στην πόλη μας ένας οικονομικός επιθεωρητής, Μισθός το επίθετό του, άνθρωπος εγγυημένης εντιμότητας ….προκειμένου να ελέγξει τα οικονομικά της Μητρόπολής μας. …..αρχιερατεύοντος του φοβερού Σπυρίδωνα του ανακοίνωσε το σκοπό της επίσκεψής του. Κι ο Δεσπότης, όνομα και πράμα, αφού τον κέρασε ένα καφέ, του έδειξε χωρίς περιστροφές την έξοδο. Ο δυστυχής υπάλληλος υπάκουσε. Σπυρίδων γαρ διέταζε. Λίγο αργότερα επί μεταξικής δικτατορίας, ένας Γενικός Διοικητής, Κυρίμης τ’ όνομά του, είχε το «θράσος» να πει στον ίδιο Δεσπότη που έμπαινε χωρίς άδεια στα χωράφια του: «Δεσπότη μου εσύ να κοιτάς τα Ευαγγέλιά σου» και την επόμενη κιόλας μέρα βρέθηκε ο ίδιος Γενικός μετατεθειμένος στη Θεσσαλονίκη». Αλλά και πρόσφατα(2014) όταν πέθανε ο Θεόκλητος, ο Αρχιεπίσκοπος Λιάπης δεν άφησε από τα μάτια του ούτε δευτερόλεπτο τη ζάπλουτη Μητρόπολη. Αυτοδιορίστηκε Τοποτηρητής παράνομα και μετά δεν ενέδωσε να πάρει το θρόνο ο καταγγελθείς ως «μακρυχέρης» (Βλ. «Του… πήραν την υπογραφή και 4.000 ευρώ») παλιός υποστηρικτής του κληρικός, που είχε στο μεταξύ μεταπηδήσει στο στρατόπεδο του Βαρθολομαίου, ο οποίος τον προωθούσε ανυπόμονα.

Ο αυταρχισμός του Βλάχου και η χρησιμοποίηση της κρατικής καταστολής ακόμη και κατά Ορθοδόξων Χριστιανών, εκδηλώθηκε και σε άλλες ευκαιρίες. Το Ιούλιο του 1950 ο αρχιεπίσκοπος Σπυρίδων με υπόμνημά του  στην Κυβέρνηση θεωρεί τον παλαιοημερολογητισμό, ένα κίνημα που στερούσε την Εκκλησία Α.Ε. από το πιο σκληροπυρηνικό κομμάτι της πελατείας της, πιο επικίνδυνο και «αυτής της κομμουνιστικής προπαγάνδας». Tον Γενάρη του 1951, ύστερα από αίτημα της Συνόδου, με πράξη της Κυβέρνησης της οποίας η εκτελεστότητα αμφισβητήθηκε 5 μήνες μετά από το Συμβούλιο της Επικρατείας, αποφασίστηκε ο κατ’οίκον περιορισμός 4 δεσποτάδων των Παλαιοημερολογιτών, που κρύφτηκαν για να τον αποφύγουν και η δικαστική δίωξη μοναχών. Ναοί σφραγίστηκαν καί παπάδες συλλαμβανόντουσαν καί «αποσχηματιζόντουσαν» εξευτελιστικά στα αστυνομικά τμήματα διαπομπευόμενοι από τους Χωροφύλακες. Στις αρχές του Φλεβάρη ξετρυπώθηκε στο κρυσφήγετό του στην Σταμάτα ο 80χρονος τ.Φλωρίνης που εξορίστηκε στην μονή Υψηλού Μυτιλήνης. Τον Μάρτη του 1951 μεταφέρεται από το σπίτι πού κρυβόταν, ο Κυκλάδων Γερμανός ετοιμοθάνατος σε ιδιωτική κλινική. Ο Βλάχος έστειλε αστυνομικούς για να τον φρουρούν ώστε να μην τύχει επικήδειων προσευχών! Όταν πέθανε, ο κρατικός Αρχιεπίσκοπος φέρεται ανίερα και απαγορεύει να ψαλεί νεκρώσιμη ακολουθία του σχισματικού Αρχιερέα, αλλά ένας αστυνομικός συγκλονισμένος από την απίστευτη ασέβεια επιτρέπει σ’έναν παλαιοημερολογίτη  παπά να τον ψάλλει κρυφά. Η κηδεία του με αρχιερατική στολή πάνω σε θρόνο ακολουθήθηκε από πολλούς πιστούς χωρίς ιερέα και με την λήξη της η Αστυνομία προχώρησε σε ξυλοδαρμούς και συλλήψεις.

Σχετικά με την «εθνική δράση» του Βλάχου, η «Λαϊκή Φωνή» Θεσσαλονίκης, όργανο του ΚΚΕ, τον έχει χαρακτηρίσει: «ο δοσίλογος και προδότης Μητροπολίτης Ιωαννίνων» Η εφημερίδα παρέπεμπε στο σκεπτικό της απόφασης του Δικαστηρίου Δοσιλόγων Αθήνας και συνεχίζει: «Μπάκος, Τσολάκογλου και Μητροπολίτης….υπέγραψαν την προδοτική ανακωχή με τον Γερμανό στρατηγό Γιοντλ….που άνοιξε τις πόρτες της Ελλάδας στα νώτα του στρατού μας που πολέμησε στην Αλβανία». Η αλήθεια δεν ήταν τόσο απλή, μπορεί να ενεργούσε από συμπάθεια στους φασίστες, μπορεί  να έχωσε αναρμόδια τη μύτη του για να περιοριστεί η αιματοχυσία, μπορεί και τα δυο. Η κυβέρνηση και ιδιαίτερα ο βασιλιάς βρισκόντουσαν κάτω από την Αγγλική πίεση για συνέχιση του Αγώνα μέχρις εσχάτων ώστε να προλάβει το Αγγλικό εκστρατευτικό σώμα να αποχωρήσει από την Ελλάδα. Πρωταγωνιστής της προσπάθειας για συνθηκολόγηση αναδείχθηκε ο Βλάχος, που πίεζε χωρίς να έχει καμία κυβερνητική εξουσιοδότηση συνεχώς τους σωματάρχες με μηνύματα του να πάρουν την πρωτοβουλία για την συνθηκολόγηση, ενώ στις 16 Απριλίου ικέτευε τον Πρωθυπουργό Κορυζή να επιτρέψει στη στρατιά της Ηπείρου να συνθηκολογήσει. Ο Βλάχος πάντως υπερασπίστηκε στο δικαστήριο δοσιλόγων τον κατοχικό πρωθυπουργό Τσολάκογλου. Όλη αυτή η προϊστορία του είχε εξασφαλίσει ένα καλό όνομα στους ακροδεξιούς στρατιωτικούς κύκλους και έτσι όπως αποκάλυψε το πόρισμα του ταγματάρχη Ζωζωνάκη (1952), οι ακροδεξιοί αξιωματικοί του ΙΔΕΑ κινηματίες της 31ης Μαϊου 1951, τον προόριζαν για πρωθυπουργό. Η αμνήστευσή τους, απεσόβησε κάθε βαθύτερη έρευνα, όμως αυτή η επιλογή τους είχε τη σημασία της, άσχετα αν ήταν σε γνώση ή όχι του Βλάχου.

Ένα περιστατικό που καταδεικνύει την περιφρόνηση του Βλάχου για τα εκκλησιαστικά μυστήρια και τα καθαρά ωφελιμιστικά του κίνητρα που τον έκαναν να περιβληθεί το ράσο, είναι και το παρακάτω περιστατικό που διηγείται ο απόλυτα αξιόπιστος πρωταγωνιστής του Ρένος Αποστολίδης: Αμέσως μετά τον εμφύλιο ο Βλάχος υπόσχεται στον φίλο του και πατέρα του τότε καθηγητή της φιλολογίας στη Μέση Εκπαίδευση Ρένου, που του ζητά ιερέα για να παντρέψει το γιό του με την ανήλικη καλή του, παρά την θέληση των γονιών της: «… ‘οπωσδήποτε κάτι θα σκαρώσω. Μόνο που θα πληρώσετε κάποιους παλιομασκαράδες’.

Φώναξε τον Άγιο Ευρίπου…κάθαρμα πασίγνωστο απ’τα λίγα:

-Να βρεθή  κάποιος που να ιερουργήση! Δεν θα τον κυνηγήσω…

Κι ο παρατρεχάμενός του ξαμολύθηκε, βρήκε…μια σπείρα: ένα…παπά Ιγνάτιο…έναν υπάλληλο του Νεκροταφείου…κ’έναν κοινό απατεώνα…Γύρεψαν χοντρά λεφτά….Μέσα στο ιερό λέει ωμά του πάπαρδου: Πιάσ’τα μισά! Τελείωνε σε 3 λεφτά! Και τα ρέστα μετά…Ναι τέκνον μου ναι! Και τσεπώνει το καυτό μάτσο κάτω απ’ το ράσο. Δυόμισυ λεφτά έκανε! Κι ύστερα βούτηξε και τα’άλλο μάτσο, μπήκαν στ’αυτοκίνητα, μούγκρισαν οι μηχανές…Σωστή  παραλαβή  φορτίου ληστείας τράπεζας! Του Αγίου Πνεύματος οπωσδήποτε…». Ο Ρένος Αποστολίδης που σαρκάζει στο βιβλίο του «Ουλάν Μπατόρ» από πρώτο χέρι, γράφει και τον επίλογο. Το πολιτικό δικαστήριο στο οποίο κατέφυγε ο πατέρας της νύφης αναγνώρισε τον γάμο των δύο ερωτευμένων, αλλά καταδίκασε τον παπά σε ενάμιση  χρόνο φυλάκιση με αναστολή, και η Ι.Σύνοδος τον προήγαγε αργότερα σε γραμματέα της.

Ένα άλλο περιστατικό, όπως ομολογείται εκ των έσω, καταδεικνύει τη στενή του σχέση με την κοσμική εξουσία και την δυνατότητα που του έδινε αυτή να παρανομεί εύκολα και ωφέλιμα για την Εκκλησία. «Εκπαιδευτήρια Η Θεομήτωρ – Ιστορική Αναδρομή»: «H μοναχή Θεοδούλη το 1949, θέλει να στήσει ένα μοναστήρι-σχολείο, άντρο στρατολόγησης απροστάτευτων κοριτσιών, σε ένα μικρό σπίτι στην Αγία Παρασκευή της Αττικής με δύο δωμάτια, ένα χωλ και μια κουζίνα, προφανέστατα ακατάλληλο για να στεγάσει τα υπάρχοντα τότε 30 άτομα. Ο Βλάχος, δυσαρεστημένος που η παρανομία δεν εγκρινόταν, επισκέπτεται αιφνιδιαστικά τον υπουργό: «Ο κλητήρας βλέπει τον Αρχιεπίσκοπο και παραμερίζει. Ο Μακαριότατος μπαίνει μέσα. Ο Υπουργός ξαφνιάζεται, χαιρετά τον Αρχιεπίσκοπο και τού προσφέρει κάθισμα. Εκείνος πάντα όρθιος τού λέει: «Ειδοποίησε τον διευθυντή σου να φέρει τα χαρτιά .. για τη Σχολή» …Σε λίγο ήλθε ο κ. διευθυντής κρατώντας τα χαρτιά. Ο Μακαριότατος τα πήρε, τα έδωσε στον Υπουργό και τού είπε: «Κοίταξέ τα και, αν είναι νόμιμα, υπόγραψέ τα». Ο Υπουργός τα διάβασε προσεκτικά και κατόπιν πήρε τον κονδυλοφόρο και έβαλε την υπογραφή του. Τα έδωσε στον Αρχιεπίσκοπο και ζήτησε την ευχή του..».

Με τον πατριάρχη Αθηναγόρα βρισκόταν σε πόλεμο. Όταν το 1954 ο Παπάγος επισκέφτηκε το Φανάρι, ο Αθηναγόρας του έδωσε μια ανθοδέσμη με την παράκληση να δοθεί στον Αθηνών Σπυρίδωνα. Η ερώτηση προς τι η χειρονομία, πήρε από την Κορυφή της Ορθοδοξίας την «καλογερίστικη» απάντηση: «Γιατί έτσι θυμώνει περισσότερο» (Θ.Χατζηγώγος, «Ν.Ά.», 12-7-2002). Αυτό το παραθέτω ως δείγμα των γυναικουλίστικων συγκρούσεων στις τάξεις των δεσποτάδων.

Από τα παραπάνω μπορεί κανείς να διαπιστώσει αλλά και να εικάσει κανείς σχετικά με τις αμαρτίες του Βλάχου, την εξουσιομανία του, τον αυταρχισμό του, την ακροδεξιά του τοποθέτηση κλπ, όμως υπάρχει και μια έγκυρη και αδιάψευστη μαρτυρία, σχετικά με το βίο του Bλάχου με αφορμή την επαγγελματική σχέση του με έναν φιλόλογο, υποτιθέμενο ανιψιό του (Αλκ.Κοντοπάνο), που δείχνει πως τα πράγματα ήταν πολύ χειρότερα πέρα από κάθε υπόθεση. Παραθέτω εδώ αποσπάσματα από εκτενές άρθρο, γραμμένο και αναδημοσιευμένο (remen.gr) από δυο έγκυρα πρόσωπα.  Το πρώτο από αυτά είναι ο ίδιος ο γραμματέας του Βλάχου: «Αλκιβιάδης Κοντοπανος-Σπυρίδων Βλάχος»… Η απομυθοποίηση» και δημοσιεύτηκε στο ποιοτικό λογοτεχνικό περιοδικό ενός από τα καλύτερα παιδιά της Ηπείρου, του Αριστερού δημοσιογράφου, κριτικού, Ιστορικού, ποιητή, συγγραφέα και αγωνιστή Λάμπρου Μάλαμα (Ρωμύλου Τσάρα). Το αναδημοσίευσε στο διαδίκτυο ένας απόφοιτος της Σχολής Βελλάς:

«Έγιναν στις 19 του Μάρτη 2006 .. τα αποκαλυπτήρια της προτομής του Σπυρίδωνα ….Αποφοίτησα από τη Σχολή τη δεκαετία του ’70. Συνειδητά δεν παραβρέθηκα στην παραπάνω εκδήλωση. Ήταν προσωπική επιλογή και στάση ζωής. Δεν ήθελα ..να φωνάξω «σταματήστε τα ψέματα». …Επειδή, λοιπόν, «ακούστηκε» μόνο η μισή αλήθεια …αποφάσισα να συντάξω το παρόν. Δεν είναι δικές μου σκέψεις. Είναι δημοσιευμένες από τον Αθανάσιο Ναθαναήλ (Γεν. Γραμματέα του δεσπότη) στο περιοδικό «Ελεύθερο Πνεύμα» αριθμ.τεύχ. 125-126, που εκδίδει ο Λάμπρος Μάλαμας και στις σελ.177 μέχρι 183 ….Σπυρίδων Βλάχος. Ο δικτάτορας ιεράρχης με τις καταχρήσεις, πολιτικός με ραδιουργίες, ερωτικά σκάνδαλα, δωσιλογικά και παλαιοημερολογήτικα βίτσια.

…Με τον ψευτοανεψιό Αλκ. Κοντοπάνο και τα διαβόητα ερωτικά σκάνδαλα. « … Και τώρα, ας ομιλήσουμε για τον ψευτοανεψιό του, τον περίφημο καθηγητή Αλκιβιάδη Κοντοπάνο, τον ήρωα τόσων χαμερπών και βδελυρών πράξεων, ερωτικών σκανδάλων, γνωστών όχι μόνο στην Ήπειρο, αλλά και στο Πανελλήνιο, με τους βιασμούς των μαθητριών της παλιάς Ζωσιμαίας Σχολής…που είχαν βουίξει και οι πέτρες. … Εσκέφθηκε, λοιπόν, ότι ένας τέτοιος άνθρωπος, του ήταν απαραίτητος για να σκεπάζει τις παντός ειδους παρανομίες και ακολασίες του. Τον προσέλαβε και τον εγκατέστησε στην Μητρόπολη, για να ρίξουν δε, κατά το λεγόμενο, στάχτη στα μάτια του κόσμου, έπλασαν και τον μύθον της δήθεν συγγενείας θείου και ανιψιού, ενώ στην πραγματικότητα ήταν ίδρυσις και σύστασις συνωμοτικής καμόρας για εκτέλεση ανηκούστων παρανομιών, αδικιών, ανηθικοτήτων, κλοπών, λωποδυσιών, αγυρτειών για πλουτισμό και για τιμωρία αμείλικτη εις οιονδήποτε ήθελε αντιταχθεί στα κελεύσματα των δύο αυτών σατανάδων. …… Οσάκις επήγαινε στην Αθήνα ο Σπυρίδωνας, συναπεκόμιζε τρία τέσσερα αρνιά σφαγμένα που του πήγαιναν οι χωριάτες δώρα, πεσκέσια για διάφορα θελήματα και ρουσφέτια, δοχεία με βούτυρο, δοχεία με μέλι, ηπειρώτικα φημισμένα τυριά του Ντέντσικου, κιβώτια με μήλα και αχλάδια. Όλα αυτά τα μοίραζε στους εκεί ισχυρούς της ημέρας. Αν δε, κανείς απ’ αυτούς ετύχαινε να έλθει στα Γιάννινα, εφιλοξενείτο κατά κανόνα στη μητρόπολη, όπου εδίδοντο λουκούλια γεύματα και δείπνα. Έκανε απαραίτητα και επιδεικτικές εκδρομές και ξεναγήσεις …και κάποια ιδιαίτερα πλουσιοπάροχα σπέσιαλ δείπνα στο Νησί, που εκεί πλήρωνε πάντα ο κληρικός Γρηγόριος Ραφανάς. …. Όταν διορίζετο εδώ, π,χ.,Γενικός Διοικητής, ή δικαστικός πρόεδρος και λοιποί ανώτεροι υπάλληλοι, προσπαθούσε με τα ανωτέρω μέσα να τον διαφθείρει και να τον κάμει υποχείριόν του. Αν δεν το κατόρθωνε, τότε με φιλικούς ισχύοντας των Αθηνών, τους μετέθετε, για να μένει πάντα αυτός ως μόνος δερβέναγας και να διοικεί ουσιαστιώς όλη την Ήπειρο. Τα ίδια έκανε και όταν ήρχετο από Αθήνας όποιος ανταποκριτής εφημερίδος, …Ωχ, αλλοίμονο στις κοινωνίες και στα κράτη που αντί να τιμωρούν και να περιφρονούν τέτοιους ανθρώπους, τους κρεμάνε και τιμητικούς σταυρούς στα στήθη και τους φτιάχνουν και αγάλματα!! ….Συνέταξε την απολογία του τότε μητροπολίτου Δρυινουπόλεως Δημητρίου, όταν κατηγγέλθη ότι αυτός γενόμενος όργανον των Ιταλών, ομίλησεν από ραδιοφώνου στο Αργυρόκαστρο υπέρ των Ιταλών το 1941. Αυτά ήταν τα καθήκοντα του Κοντοπάνου στη μητρόπολη. Όσο για τα τοιαύτα του καθηγητού; … Τηλεφωνούσε από το κρεβάτι στον εκάστοτε διευθυντή της Ακαδημίας, ότι σήμερα δεν θα πάει, διότι ήταν άκεφος και αδιάθετος, αφού καθ’ όλην την περασμένη νύχτα εχαρτόπαιζε μέχρι το ξημέρωμα, ή ήταν απασχολημένος με τις φιλενάδες του… Όλα αυτά τα έκανε γιατί, είχε τον παντοδύναμο ρασπούτιν που τα εσκέπαζε. Για να μην πολυλογώ, η μητρόπολη είχε καταντήσει τέλειο διαφθορείο παντός είδους, διότι και κορίτσια διεφθάρησαν, ως ομολογούσαν οι τότε υπηρέται της μητροπόλεως,….Η λεηλασία των ναών και ο δεσποτικός πλούτος. Εν συνεχεία των ανωτέρω εγκληματικών πράξεων του ανοσίου αυτού ιεράρχη, προσθέτω και τα εξής: 1). Απεγύμνωσε τα μοναστήρια και τις εκκλησίες της δικαιοδοσίας του, από ό,τι πολύτιμον είχον εις εικόνας, επιταφίους, σταυρούς, δισκοπότηρα,κλπ, ώστε μετά τον θάνατόν του, οι κατά τόπους επίτροποι των εκκλησιών, απευθύνονται προς την αδελφήν του εις Αθήνας, η οποία ευδοκεί κάποτε να στέλλει τυχόν υπάρχοντα λείψανα, των ανωτέρω συληθέντων αντικειμένων, ως έχω πληροφορηθεί. 2). Ο πλούτος τον οποίον είχε αποκτήσει ως ελέχθη από πρόσωπον, δυνάμενον να γνωρίζει καλώς τα πράγματα, ανήρχετο εις λίρας στερλίνας 200 με 250 χιλιάδας (ίσως απίστευτον μα αληθινόν) τας οποίας 4-5 μήνας πριν πεθάνει, τις επήγε εις την Ζυρίχη και τις κατέθεσε σε κάποια τράπεζα υπέρ της αδελφής του, και άλλων συγγενών του. Για να μη δώσει δε υπόνοιες στην κοινωνία για το απρόοπτο αυτό ταξίδι, ισχυρίσθηκε ότι πήγε στην Ελβετία δήθεν για τα μάτια του. 3). Εγνώριζα πως είχε σχέσεις με ιταλογερμανούς καταχτητές και με μαυραγορίτας. … «Είμαστε κι εμείς οι αθηναίοι μαυραγορίτες, αλλά πρύτανις των μαυραγοριτών είναι ο μητροπολίτης σας…». 4). …… Τρανή απόδειξη των ανωτέρω,είναι και η ανύπαρκτη διαθήκη του. Τόση συμπάθεια, φιλανθρωπία και υποχρέωση είχε για το ποίμνιό του,ώστε δεν άφηκε ούτε δραχμή για τα ευαγή ιδρύματα των Ιωαννίνων. Η δε κοινωνία, αντί να τον κρεμάσει στο σταυρό για όλα όσα είχε διαπράξει εναντίον της, αυτή και το κράτος ακόμα τον αντάμειβε με χρυσούς μεγαλόσταυρους στα στήθη του (παράσημα) και τον προήγαγε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο Αθηνών και πάσης Ελλάδος. ….. Μα ακριβώς γι’ αυτό έλαβε το ύπατο αξίωμα του κλήρου, διότι είχε υποδεχθεί και τους χιτλερικούς καταχτητές …

Αθανάσιος Ναθαναήλ Ιωάννινα 10 Ιουλίου 1963… Στο διπλό τεύχος υπ’ αριθμ.123-124 του περιοδικού «Ελεύθερο Πνεύμα» δημοσιεύεται το Α΄ Μέρος των «σκέψεων» του Γεν.Γραμματέα του δεσπότη Αθ. Ναθαναήλ, με φοβερότερες αποκαλύψεις για τη δράση του Σπυρίδωνα Βλάχου.

Για την αντιγραφή
Στέφανος Σταμούλης».

*
ΥΓ
Η Εκκλησία μετά τον εμφύλιο. Απόσπασμα από τη μεγάλη  κινηματογραφική επιτυχία «Ο Ανθρωπος με το γαρύφαλλο» (1980), του Νίκου Τζήμα, με τον Μάνο Κατράκη στο ρόλο του Πλαστήρα. Στο 0:40 καταγράφεται ένα πραγματικό γεγονός. Ανήμερα της Παναγίας στην Τήνο, στο επίσημο δείπνο, ένα πραγματικό κάθαρμα, ο μητροπολίτης Σύρου Φιλάρετος (Βλ. «Φασίστες ορθόδοξοι κληρικοί [2]»), επιτίθεται στον πρωθυπουργό διαμαρτυρόμενος για τα μέτρα ειρήνευσης και την αναστολή των εκτελέσεων κομμουνιστών:

 

Advertisements
This entry was posted in «Ιερές» Γραφές, «Ιερές» Υποκρισίες, «Ιερή» Εξουσία, τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, φασισμός, Γράμμα από το Ληξούρι, Για την Αριστερά, Διακρίσεις (κάθε είδους), Των Αμνοεριφίων, ανορθολογισμός, θρησκεία/κλήρος, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

11 απαντήσεις στο Ο αμαρτωλός Αρχιεπίσκοπος Σπύρος Βλάχος και ο Μπελογιάννης

  1. Ο/Η laskaratos λέει:

    http://www.remen.gr/index.php/2012-12-21-14-03-59/epikairotita/71-q-q

    «Αλκιβιάδης Κοντοπανος-Σπυρίδων Βλάχος»… Η απομυθοποίηση

    Έγιναν στις 19 του Μάρτη 2006 στη γενέτειρά του τη Ρουψιά του Δήμου Άνω Πωγωνίου τα αποκαλυπτήρια της προτομής του Σπυρίδωνα Βλάχου Αρχιεπίσκοπου Αθηνών, Μητροπολίτη Ιωαννίνων και ιδρυτή του Ιεροδιδασκαλείου Βελλάς

    Αποφοίτησα από τη Σχολή τη δεκαετία του ’70. Συνειδητά δεν παραβρέθηκα στην παραπάνω εκ-δήλωση. Ήταν προσωπική επιλογή και στάση ζωής. Δεν ήθελα την ώρα, που σίγουρα οι παρευρισκόμενοι τιμούσαν το «μεγάλο άνδρα» με μεγαλοστομίες και τελετές, να φωνάξω «σταματήστε τα ψέματα». Δεν ήθελα σ’ αυτές τις «ιερές» στιγμές των αποφοίτων Βελλαϊτών και όλων των επίσημων παρευρισκομένων να επισημάνω ότι συμμετέχουν σε μια εκδήλωση που σίγουρα οι περισσότεροι δε γνωρίζουν την «αλήθεια» γύρω από τη ζωή και τη δράση του Σπυρίδωνα Βλάχου.
    Επειδή, λοιπόν, «ακούστηκε» μόνο η μισή αλήθεια σ’ αυτή την εκδήλωση (αυτή που άλλωστε λίγο πολύ μαθαίναμε και στη Βελλά και αναφέρει η … επίσημη ιστορία) αποφάσισα να συντάξω το παρόν δημοσίευμα. Δεν είναι δικές μου σκέψεις. Είναι δημοσιευμένες από τον Αθανάσιο Ναθαναήλ (Γεν. Γραμ-ματέα του δεσπότη) στο περιοδικό «Ελεύθερο Πνεύμα» αριθμ.τεύχ. 125-126, που εκδίδει ο Λάμπρος Μάλαμας και στις σελ.177 μέχρι 183.
    Μέσα από αυτά που είναι δημοσιευμένα στο παραπάνω περιοδικό επέλεξα, συνειδητά, σημεία από τα οποία ο αναγνώστης μπορεί να «μάθει» και κάτι το «διαφορετικό» για τον Αρχιεπίσκοπο Σπ.Βλάχο αλλά και σημεία που ν’ αναφέρονται σ’ έναν άλλο «μεγάλο άνδρα» της περιοχής μας τον Αλκιβιάδη Κοντοπάνο, που καταγόταν από τα Δολιανά του Δήμου Καλπακίου, για να τον «γνωρίσουν» οι Δολιανίτες και, ίσως, να τον…απομυθοποιήσουν.

    Σπυρίδων Βλάχος
    Ο δικτάτορας ιεράρχης με τις καταχρήσεις, πολιτικός με ραδιουργίες, ερωτικά σκάνδαλα, δωσιλογικά και παλαιοημερολογήτικα βίτσια.

    Με τον ψευτοανεψιό Αλκ.Κοντοπάνο και τα διαβόητα ερωτικά σκάνδαλα.

    « … Και τώρα, ας ομιλήσουμε για τον ψευτοανεψιό του, τον περίφημο καθηγητή Αλκιβιάδη Κοντοπάνο, τον ήρωα τόσων χαμερπών και βδελυρών πράξεων, ερωτικών σκανδάλων, γνωστών όχι μόνο στην Ήπειρο, αλλά και στο Πανελλήνιο, με τους βιασμούς των μαθητριών της παλιάς Ζωσιμαίας Σχολής…που είχαν βουίξει και οι πέτρες. Ο κύριος αυτός, λοιπόν, είχε προικισθεί από τη φύση με εξαιρετικό ταλέντο ευφυίας και ευφράδειας. Είχε σπάνια μόρφωση εγκυκλοπαιδική ικανότητα δε και καπατσοσύνη τόση, ώστε ημπορούσε να μεταβάλλει την αλήθεια σε ψέμα, το δίκαιο σε άδικο, την τιμή σε τιμωρία, τη νομιμότητα σε παρανομία, την ηθική σε ανηθικότητα και τανάπαλιν. Την τόση δυναμικότητα και ικανότητα του ανθρώπου αυτού, διέγνωσεν εγκαίρως ο απαίσιος ρασπούτιν, από τις πρώτες συναντήσεις του με τον Κοντοπάνο, όταν έγινε μητροπολίτης Ιωαννίνων. Εσκέφθηκε, λοιπόν, ότι ένας τέτοιος άνθρωπος, του ήταν απαραίτητος για να σκεπάζει τις παντός ειδους παρανομίες και ακολασίες του. Τον προσέλαβε και τον εγκατέστησε στην Μητρόπολη, για να ρίξουν δε, κατά το λεγόμενο, στάχτη στα μάτια του κόσμου, έπλασαν και τον μύθον της δήθεν συγγενείας θείου και ανιψιού, ενώ στην πραγματικότητα ήταν ίδρυσις και σύστασις συνωμοτικής καμόρας για εκτέλεση ανηκούστων παρανομιών, αδικιών, ανηθικοτήτων, κλοπών, λωποδυσιών, αγυρτειών για πλουτισμό και για τιμωρία αμείλικτη εις οιονδήποτε ήθελε αντιταχθεί στα κελεύσματα των δύο αυτών σατανάδων. Γι’ αυτό και τα τόσα κακά που έχει διαπράξει ο παμίαρος ρασοφόρος, είτε εναντίον ατόμων, είτε ομάδων, συναδέλφων του, είτε διοικητικών ή δικαστικών υπαλλήλων. Όλα αυτά τα έκαμε γιατί είχε αποκτήσει φήμη ανθρώπου ικανού, εθνικού, και κατά πάντα αξίου και τούτο χάρις στην πένα του Κοντοπάνου που από καιρού εις καιρόν έκανε διάφορα επίκαιρα έγγραφα προς τα αρμόδια υπουργεία, για διάφορα ζητήματα, λόγου χάριν : πώς πρέπει να διοικείται ένα τμήμα της χώρας, όπως είναι η Ήπειρος ή τα νησιά, τα σχολεία, επαγγελματικά, οικονομικά ή προπαγανδιστικής φύσεως. Ακόμα και πώς πρέπει να κατοχυρωθεί ο θεσμός της βασιλείας, για να έχει μεγαλύτερο κύρος ο βασιλεύς και άλλα παρόμοια τοιούτου περιεχομένου έγγραφα, τα οποία υπέγραφεν ο ρασπούτιν, ως δήθεν προερχόμενα παρ’ αυτού, ώστε οι διάφοροι διευθυνταί υπουργείων εθαύμαζαν την δήθεν τεραστίαν αυτήν μόρφωσιν του απαισίου ρασοφόρου. Οι δύο αυτοί διεφθαρμένοι συνωμόται είχαν εννοήσει καλά τη νοοτροπία και την ψυχοσύνθεση του ρωμιού είτε υπουργός ήταν είτε υπάλληλος.

    Αρχισυνωμότης, επιδειξίας και φιλόδωρος.

    Οσάκις επήγαινε στην Αθήνα ο Σπυρίδωνας, συναπεκόμιζε τρία τέσσερα αρνιά σφαγμένα που του πήγαιναν οι χωριάτες δώρα, πεσκέσια για διάφορα θελήματα και ρουσφέτια, δοχεία με βούτυρο, δοχεία με μέλι, ηπειρώτικα φημισμένα τυριά του Ντέντσικου, κιβώτια με μήλα και αχλάδια. Όλα αυτά τα μοίραζε στους εκεί ισχυρούς της ημέρας. Αν δε, κανείς απ’ αυτούς ετύχαινε να έλθει στα Γιάννινα, εφιλοξενείτο κατά κανόνα στη μητρόπολη, όπου εδίδοντο λουκούλια γεύματα και δείπνα. Έκανε απαραίτητα και επιδεικτικές εκδρομές και ξεναγήσεις στη Βελλά, στην Οικοκυρική Σχολή Άνω Πεδινών, στην Τούλειο Σχολή Μετσόβου και κάποια ιδιαίτερα πλουσιοπάροχα σπέσιαλ δείπνα στο Νησί, που εκεί πλήρωνε πάντα ο κληρικός Γρηγόριος Ραφανάς. Όταν έφευγαν οι υψηλοί επισκέπτες, σχημάτιζαν τη γνώμη ότι ο μητροπολίτης Ιωαννίνων Σπυρίδων, είναι ένας εξαίρετος άνθρωπος του Θεού, που το μετέδιδαν από στόμα σε στόμα. Έτσι, αυτός ο ψεύτικος και απατεώνικος θρύλος είχε αποκτήσει μεγάλη ρασπουτινική δύναμη και φήμη στο πανελλήνιο, ώστε στο τέλος να γίνει και αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος. Ενώ σχετικώς με την εγκυκλοπαιδική του μόρφωση, ήτο πολύ κατωτέρας ποιότητος δεσπότης. Όταν διορίζετο εδώ, π,χ.,Γενικός Διοικητής, ή δικαστικός πρόεδρος και λοιποί ανώτεροι υπάλληλοι, προσπαθούσε με τα ανωτέρω μέσα να τον διαφθείρει και να τον κάμει υποχείριόν του. Αν δεν το κατόρθωνε, τότε με φιλικούς ισχύοντας των Αθηνών, τους μετέθετε, για να μένει πάντα αυτός ως μόνος δερβέναγας και να διοικεί ουσιαστιώς όλη την Ήπειρο. Τα ίδια έκανε και όταν ήρχετο από Αθήνας όποιος ανταποκριτής εφημερίδος, τον εξευμένιζε και βλέπαμε συχνά στον Τύπο, να τον εξυμνούν και να τον εγκωμιάζουν εμετικώς. Η δε απαισίας μνήμης κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη, του απένειμε και μεγαλόσταυρους, για τις δήθεν εθνικές του υπηρεσίες (!). Ωχ, αλλοίμονο στις κοινωνίες και στα κράτη που αντί να τιμωρούν και να περιφρονούν τέτοιους ανθρώπους, τους κρεμάνε και τιμητικούς σταυρούς στα στήθη και τους φτιάχνουν και αγάλματα!! Αλλά μη παραξενεύεσθε. Όλα γινόταν σε παλιότερες κυβερνήσεις. Η ανηθικότητα, αντί να τιμωρείται αμείλικτα, εβραβευότανε. Μήπως δεν ήταν βράβευση του Κοντοπάνου με τα γνωστά καθηγητικά σκάνδαλα που συνετάραξαν το Πανελλήνιο, που επανέφεραν στη θέση του τον Κοντοπάνο, χάρις στη δύναμη και τα μέσα που είχε ο ρασοφόρος «θείος». Επανήλθε, λοιπόν, ο ψευτοανεψιός, νικητής και τροπαιούχος από τη διαθεσιμότητα που τον είχαν θέ-σει για τους βιασμούς των κοριτσιών του Γυμνασίου, εισπράττοντας και όλους τους μισθούς. Ενώ τιμωρήθηκαν άλλοι, ολιγότερον ένοχοι…

    Διαφθορές, καταχρήσεις, υποκρισίες και μισανθρωπίες.

    Αλλ’ εκτός από όσα είπαμε παραπάνω, ο Κοντοπάνος είχεν αναλάβει εργολαβικώς, τρόπον τινά, την υποστήριξη καταχραστών, ανικάνων υπαλλήλων, ως και παντός ανθρώπου φίλου ή γνωστού, του αφέντη δεσπότη που υπόπεφτε εις οιονδήποτε αδίκημα ή σφάλμα. Όταν είχα αναλάβει εγώ υπηρεσία στο γραφείο, εβρήκα και αντίγραφα με τον γραφικό χαρακτήρα του κυρ-Αλκιβιάδη προς την Γεν.Διοίκησιν Ηπείρου, όπως και απολογία ενός προκατόχου μου, καταγγελθέντος για κατάχρηση χρηματικών ποσών των διδασκάλων της Β.Ηπείρου. Και τούτο, διότι, ως είχε διαδοθεί τότε o Κοντοπάνος από τα ποσά, έπαιρνε τη μερίδα του λέοντος. Επίσης είχε συντάξει την από 90 γραφομηχανημένες σελίδες απολογία ενός υπαλλήλου του υπουργείου Γεωργίας, Βασ.Παπαδημητρίου, ο οποίος συνέπαιζε μαζί του χαρτιά τις χειμωνιάτικες νύχτες. Συνέταξε την απολογία του τότε μητροπολίτου Δρυινουπόλεως Δημητρίου,όταν κατηγγέλθη ότι αυτός γενόμενος όργανον των Ιταλών,ομίλησεν από ραδιοφώνου στο Αργυρόκαστρο υπέρ των Ιταλών το 1941. Αυτά ήταν τα καθήκοντα του Κοντοπάνου στη μητρόπολη. Όσο για τα τοιαύτα του καθηγητού; Αρκεί να μάθετε ότι εργαζότανε 5-7 ώρες την εβδομάδα και ζήτημα κι αυτές, διότι δεν είχε όρεξη να πάει στο μάθημα. Τηλεφωνούσε από το κρεβάτι στον εκάστοτε διευθυντή της Ακαδημίας, ότι σήμερα δεν θα πάει, διότι ήταν άκεφος και αδιάθετος, αφού καθ’ όλην την περασμένη νύχτα εχαρτόπαιζε μέχρι το ξημέρωμα, ή ήταν απασχολημένος με τις φιλενάδες του… Όλα αυτά τα έκανε γιατί, είχε τον παντοδύναμο ρασπούτιν που τα εσκέπαζε. Για να μην πολυλογώ, η μητρόπολη είχε καταντήσει τέλειο διαφθορείο παντός είδους,διότι και κορίτσια διεφθάρησαν,ως ομολογούσαν οι τότε υπηρέται της μητροπόλεως, αλλά και όσα έβλεπαν με συμπόνια και κρυφή οργή τα μάτια τα δικά μας. Οι δύο αυτοί συνομώται, δεν άφηναν 24ωρον να περάσει χωρίς να σχεδιάζουν ή να συζητούν και στη συνέχεια να εκτελούν. Ούτε συνείδηση, ούτε θρησκεία, ούτε ανθρωπισμός τους συγκρατούσε κι ας ήταν αυτοί οι σατανικοί αδικητές. Η κακία, η μοχθηρία, η εκδίκησις «θείου και ανεψιού» με τα αποφώλια τερατουργήματα, ήταν άνευ προηγουμένου.Αλλοίμονο σε όποιον δεν τους ήξευρε.Ενώ κατ’ επίφασιν παρουσιάζοντο ως καλοί, ευγενικοί και ευπροσήγοροι Στην πραγματικότητα ήταν σκληρόκαρδες τίγρεις. Αρχή και κανόνας του βίου των ήταν η κολακεία, η φιλοφρόνησις, τα φιλοδωρήματα, οι περιποιήσεις, η κάμψη της σπονδυλικής στήλης προς τα άνω. Τουναντίον περιφρόνησις, σαδισμός, εκδίκησις, κατατυράννισις, τιμωρία και ακατάσχετος διωγμός προς τα κάτω, και ιδίως προς τους έχοντας το θάρρος της γνώμης των, να μην υποκύπτουν στις παράνο-μες απαιτήσεις των. Εγώ που τους γνώριζα κατά βάθος και συνεργάσθηκα λόγω της θέσεώς μου, επί 14 ολόκληρα έτη, ανατρέχω στα παιδικά μου χρόνια, στα νεανικά, στα ανδρικά και στα γεροντικά, προσπαθώντας να ενθυμηθώ κανέναν που να πλησιάζει την τόση κακία των, δεν κατορθώνω να εύρω. Είμαι δε βέβαιος, ότι ούτε εις το μέλλον θα συναντήσω κανέναν όμοιόν των γιατί αυτοί οι δύο, Σπυρίδων και Κοντοπάνος δεν αφήκαν περιθώριο μεγαλύτερης κακίας, σαδισμού και μισανθρωπίας. Αι λέξεις δικαιοσύνη, ηθική, τιμιότης καθήκον, κοινωνική αλληλεγγύη, εθνισμός και χριστιανισμός, δεν υπήρχον στο λεξιλόγιό τους. Όλα τα ανωτέρω τα είχαν διαγράψει από το λεξικό τους.

    Η λεηλασία των ναών και ο δεσποτικός πλούτος.

    Εν συνεχεία των ανωτέρω εγκληματικών πράξεων του ανοσίου αυτού ιεράρχη, προσθέτω και τα εξής: 1). Απεγύμνωσε τα μοναστήρια και τις εκκλησίες της δικαιοδοσίας του, από ό,τι πολύτιμον είχον εις εικόνας, επιταφίους, σταυρούς, δισκοπότηρα,κλπ, ώστε μετά τον θάνατόν του, οι κατά τόπους επίτροποι των εκκλησιών, απευθύνονται προς την αδελφήν του εις Αθήνας, η οποία ευδοκεί κάποτε να στέλλει τυχόν υπάρχοντα λείψανα, των ανωτέρω συληθέντων αντικειμένων, ως έχω πληροφορηθεί. 2). Ο πλούτος τον οποίον είχε αποκτήσει ως ελέχθη από πρόσωπον, δυνάμενον να γνωρίζει καλώς τα πράγματα, ανήρχετο εις λίρας στερλίνας 200 με 250 χιλιάδας (ίσως απίστευτον μα αληθινόν) τας οποίας 4-5 μήνας πριν πεθάνει, τις επήγε εις την Ζυρίχη και τις κατέθεσε σε κάποια τράπεζα υπέρ της αδελφής του, και άλλων συγγενών του. Για να μη δώσει δε υπόνοιες στην κοινωνία για το απρόοπτο αυτό ταξίδι, ισχυρίσθηκε ότι πήγε στην Ελβετία δήθεν για τα μάτια του. 3). Εγνώριζα πως είχε σχέσεις με ιταλογερμανούς καταχτητές και με μαυραγορίτας. Μίαν ημέραν είχεν έλθει στον καιρό της εχθρικής Κατοχής στο σπίτι που κατοικούσε ο εμπορομεσίτης Καβάγιας, ακριβώς απέναντι από το δικό μου, απέχουν 5 μέτρα περίπου, κάποιος αθηναίος μαυραγορίτης. Έτυχε να είμαι και εγώ στο σπίτι του κ.Καβάγια τότε. Και ήκουσα, λοιπόν, τον αθηναίο να λέγει: «Είμαστε κι εμείς οι αθηναίοι μαυραγορίτες, αλλά πρύτανις των μαυραγοριτών είναι ο μητροπολίτης σας…». 4). Καταδίκασε και μεσολάβησε στις γερμανικές κατοχικές αρχές, να εξορισθεί μεταξύ άλλων ο Αλκιβιάδης Τσιάρας, υπάλληλος του φαρμακείου των Ελεών… 5). Τόσην συμπάθειαν έτρεφε προς τους συνανθρώπους και συνεργάτες του, ώστε, αν και ο Κοντοπάνος ήταν η αιτία να αναδειχθεί αυτός, και να φαίνεται στην κοινωνία και στο κράτος σαν μεγάλος ανήρ, μη έχων όμοιόν του, στην Ελλάδα τουλάχιστον, όταν προσεβλήθη ο Κοντοπάνος από ημιπληγία, έλεγε συχνά στον φίλο του Βασίλειον Παπαδημητρίου, γεωπόνον από τη Βούρμπιανη Κονίτσης, ο οποίος ήταν φίλος και των δύο : «Δεν τον παίρνετε τον Κοντοπάνο από δω. Πάρτε το αυτό το ράκος και πηγαίνετέ το στα Δολιανά, να μας αδειάσει επιτέλους τη γωνιά, έτσι που κατάντησε». Και άλλα ακόμα πιο υποτιμητικά έλεγε ο άκαρδος και αχάριστος δεσπότης σε βάρος του ψευτοανεψιού που δεν ήταν σε θέση του λοιπού, λόγω της αρρώστιας του να τον υπηρετεί. 6) … Όλα τα ανωτέρω δεν αποτελούν, ει μη το ελάχιστο μόριο των ανομημάτων, αδικημάτων και κακουργημάτων που περιήλθον συμπτωματικά εις γνώσιν μου, διότι τα εγκλήματα, οι ατιμίες, οι ανηθικότητες, οι κλοπές, οι αρπαγές, γίνονται εν κρυπτώ και παραβύστω, μη δυνάμενα να γίνουν γνωστά σε μέγα κύκλον ανθρώπων. Εγώ, όσα ανωτέρω γράφω, πολλά υπέπιπτον στην προσωπικήν μου αντίληψιν. Άλλα τα επληροφορούμην όλως τυχαίως, συνομιλώντας με άλλους ενδιαφερομένους που είχαν γνώσιν τούτων. Φαντάζεται κανείς άλλος πόσα και ίσως πιο μεγάλα έχουν διαπράξει οι δύο αυτοί σατανάδες, η απαισίας μνήμης ξυνωρίς,εις βάρος της κοινωνίας και του έθνους. Αν ήθελε να γίνει ποτέ εμπεριστατωμένη σχετική έρευνα θα έφριττεν ο κόσμος πληροφορούμενος τα παντός είδους όργια των δύο αυτών αντιχρίστων. Τρανή απόδειξη των ανωτέρω,είναι και η ανύπαρκτη διαθήκη του. Τόση συμπάθεια, φιλανθρωπία και υποχρέωση είχε για το ποίμνιό του,ώστε δεν άφηκε ούτε δραχμή για τα ευαγή ιδρύματα των Ιωαννίνων. Η δε κοινωνία, αντί να τον κρεμάσει στο σταυρό για όλα όσα είχε διαπράξει εναντίον της, αυτή και το κράτος ακόμα τον αντάμειβε με χρυσούς μεγαλόσταυρους στα στήθη του (παράσημα) και τον προήγαγε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο Αθηνών και πάσης Ελλάδος. Ωχ! Αλλοίμονο στις τέτοιες κοινωνίες! Τό ’χουνε φτιάξει και αγάλματα!! Από την δεκατετραετή πλησίον του υπηρεσίαν μου, από όσα είδα και άκουσα σχετικά με τον αμαρτωλό βίον του, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι, ο μεγαλοσατανάς αυτός, κατόρθωσε να επιβληθεί στα Γιάν-νινα, στην Ήπειρο και στο πανελλήνιο ακόμα, χάρις σε τρεις αναμφισβήτητους παράγοντες : 1). Η πανούργα εξυπνάδα και πονηρία του, η οποία τον ώθησε να προσλάβει παρακοιμώμενό του τον Αλκιβιάδη Κοντοπάνο, στο πρόσωπο του οποίου διείδε και διέγνωσε εξαιρετική ιδιοφυία, μόρφωση ε-γκυκλοπαιδική που είχε τόσην ανάγκη αυτής, για να εξαπατά τα διάφορα υπουργεία, και τέλος διέγνωσε συνταύτιση των συναισθημάτων με την εγκληματική ψυχοσύνθεσή του. 2). Ο Αλκιβιάδης Κοντοπάνος με τα διάφορα προς τα υπουργεία δυναμικά του έγγραφα, ποικίλου περιεχομένου, τα οποία έστελνε ο απαίσιος ρασπούτιν με την υπογραφή «Ο Ιωαννίνων Σπυρίδων». Κάποτε περιήλθε στα χέρια μου ένα έγγραφο προς υπουργείον Εσωτερικών του Κοντοπάνου, που πραγματευότανε «περί κατοχυρώσεως του θεσμού της βασιλείας στην Ελλάδα». Όταν το διάβασα δύο και τρεις φορές εθαύμασα τη δυναμικότητα των επιχειρημάτων που ανέφερε, ώστε εσκέφτηκα και είπα: Ούτε ο Τσώρτσιλ δε θα μπορούσε να κάμει τέτοιο έγγραφο με τόση δύναμη πειστικότητος. Μ’ αυτόν το δόλιο και απατεώνικο τρόπο, προσήλκυε πάντα την εκτίμηση και το θαυμασμό των μεγαλομανδαρίνων των διαφόρων υπουργείων. 3). Η Βελλά με τα διάφορα δώρα προς τους καρχαρίες αυτούς των υπουργείων, δηλαδή, αρνιά, βούτυρα, τυριά Ηπείρου φημισμένα ως τα πιο αγνά στην Αθήνα, μήλα, αχλάδια, μέλια, καραβίδες, χέλια από την Παμβώτιδα που την είχε τσιφλίκι,κλπ, με τα οποία αιχμαλώτιζε και διέφθειρε κατά τέτοιο ανήκουστο τρόπο τις συνειδήσεις αυτών, ώστε ότι, έστω και άδικο ή παράνομο ήθελε να ζητήσει από αυτούς, το επετύχαινε ευκολότατα. Κατόπιν των ανωτέρω, εύλογα συμπεραίνει κανείς, ότι ο Σπυρίδων έκανε ό,τι ήθελε στην Ήπειρο. Τι άλλο να πω, λοιπόν, για τη γενικότερη διαγωγή, του αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος και των ομογάλακτων κυβερνητών της εποχής του. Αλλά τι λέγω; Μήπως υπήρξα προδότης για να έχω και θέση καλή στο ρωμέικο, και να παρασημοφορηθώ όπως άλλα άτομα δωσίλογοι που καταδικάστηκαν για συνεργασία με τους καταχτητές, όπως έγραφε το «Βήμα» και η «Ελευθερία» στις 7-7-63. Έπειτα απ’ όλα αυτά, σκέφτομαι και λέγω : Μα ακριβώς γι’ αυτό έλαβε το ύπατο αξίωμα του κλήρου, διότι είχε υποδεχθεί και τους χιτλερικούς καταχτητές την άνοιξη του 1941 στο Μέτσοβο και υπόγραψε με τους στρατηγούς Πιτσίκα και Τσολάκογλου, την παράδοση της χώρας και την προσάρτησή της στον Άξονα. Και ξανασκέφτομαι πως : Ούτε οι μαραθωνομάχοι Αισχύλος, Μιλτιάδης και λοιποί στρατηγοί, ούτε ο Λεωνίδας με τους 300 θα αυτοθυσιάζονταν στις Θερμοπύλες, ούτε οι σαλαμινομάχοι Θεμιστοκλής και Ευρυβιάδης, ούτε οι νεότεροι ήρωες του 1821 Κατσαντώνης, Ανδρούτσος, Καραϊσκάκης, Διάκος και λοιποί θα πολεμούσαν με τόση θέρμη και αυτοθυσία, αν ήξευραν ή φαντάζονταν ποτέ, ότι οι νεότεροι έλληνες και ιεράρχαι της χριστιανικής θρησκείας, θα έφθαναν σε τέτοιο θλιβερό κατάντημα και σε τέτοιου βαθμού εξευτελισμό κράτους, δεσποτικού ράσου και θρησκείας του Ιησού Χριστού. Ερρέτωσαν, λοιπόν, οι τέτοιοι έλληνες κυβερνήτες και ορθόδοξοι ιεράρχαι».

    Αθανάσιος Ναθαναήλ
    Ιωάννινα 10 Ιουλίου 1963

    Έγινε προσπάθεια να μη γίνει αλλαγή στη σύνταξη,τονισμό,λεξιλόγιο,κλπ.του αρχικού δημοσιεύματος. Στο διπλό τεύχος υπ’ αριθμ.123-124 του περιοδικού «Ελεύθερο Πνεύμα» δημοσιεύεται το Α΄ Μέρος των «σκέψεων» του Γεν.Γραμματέα του δεσπότη Αθ. Ναθαναήλ, με φοβερότερες αποκαλύψεις για τη δράση του Σπυρίδωνα Βλάχου.

    Για την αντιγραφή
    Στέφανος Σταμούλης

  2. Ιστορία-Αγιογραφία-Πλυντήριο

    Δυὸ Ἱεράρχες στὸν Βορειοηπειρωτικὸ Ἀγῶνα: ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ ( † 1936 ) – ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΒΛΑΧΟΣ ( † 1956 )

    Εὐλαβικὸ μνημόσυνο

    Ὁ ἀγώνας γιὰ τὴν Αὐτονομία τῆς Βορείου Ἠπείρου, ποὺ ἄρχισε ἐπίσημα στὶς 17 Φεβρουαρίου 1914, ἔχει ἔντονη τὴν σφραγῖδα τῆς προσφορᾶς πρὸς τὴν ἐθνικὴ ἐκείνη προσπάθεια δύο σπουδαίων Ἱεραρχῶν: α) τοῦ Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ καὶ β) τοῦ Μητροπολίτου Βελλᾶς καὶ Κονίτσης ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΒΛΑΧΟΥ. Καὶ ἐπειδὴ ἐφέτος, συμπληρώνονται ὀγδόντα ( 80 ) χρόνια ἀπὸ τὴν ἐκδημία τοῦ πρώτου († 1936) καὶ ἑξήντα (60) χρόνια ἀπὸ τὴν ἐκδημία τοῦ δευτέρου, τὸ παρὸν κύριο ἄρθρο τῆς ἐφημερίδας μας στὸ πρῶτο φύλλο τοῦ 2016 εἶναι ἀφιερωμένο σ᾿ αὐτούς.
    α) Ὁ Βασίλειος Παπαχρήστου, ἀπὸ τὴν Λιντζουριὰ Ἀργυροκάστρου ἦταν, τότε, ὥριμος στὴν ἡλικία, σεβάσμιος στὴν ἐμφάνιση, αὐστηρὸς στὸ ἦθος καὶ μὲ μεγάλη ἀγάπη καὶ πρὸς τὴν ἰδιαίτερη πατρίδα του, τὴν Βόρειο Ἤπειρο, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὴν μεγάλη Πατρίδα, τὴν Ἑλλάδα. Ὁ Ρενὲ Πυώ, Γάλλος δημοσιογράφος, ποὺ περιώδευε τότε (1913 – 1914) τὴν Βόρειο Ἤπειρο, μιλάει μὲ θαυμασμὸ καὶ σεβασμὸ γιὰ τὸν Μητροπολίτη Ἀργυροκάστρου, ἐκφράζοντας οὐσιαστικὰ τὴν γνώμη τοῦ ὀρθόδοξου ποιμνίου γιὰ τὸν Ποιμενάρχη του.
    Ὁ Βασίλειος εἶχε παρακολουθήσει ὅλες τὶς κινήσεις καὶ τὶς μηχανορραφίες τῶν τότε Μεγάλων Δυνάμεων ὑπὲρ τῶν Ἀλβανῶν καὶ κατὰ τῆς Βορείου Ἠπείρου τῆς πανάρχαιας αὐτῆς Ἑλληνικῆς Γῆς. Κι᾿ ὅταν πλέον τὰ πράγματα ἔδειξαν, ὅτι οἱ Βορειοηπειρῶτες ἔπρεπε νὰ πάρουν τὴν τύχη τους στὰ χέρια τους, στὶς 15 Φεβρουαρίου 1914 σχηματίσθηκε ἡ προσωρινὴ Κυβέρνηση τῆς Βορείου Ἠπείρου (ὑπὸ τὸν Γεώργιο Ζωγράφο), ἡ ὁποία, στὶς 17 Φεβρουαρίου 1914, σὲ κατάλληλο χῶρο, δίπλα στὸν ποταμὸ Δρίνο, κοντὰ στὸ Ἀργυρόκαστρο, ἐπραγματοποίησε τὴν τελετὴ τῆς Αὐτονομίας τῆς Βορείου Ἠπείρου, μὲ τὴν συμμετοχὴ πλήθους κληρικῶν, ὁπλαρχηγῶν καὶ ἐνθουσιῶντος λαοῦ. Εἶναι δὲ χαρακτηριστικό, ὅτι ὅταν ὁ Στρατηγὸς Παπούλας ἐκ μέρους τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου ἐζήτησε ἀπὸ τὸν Βασίλειο καὶ τὴν προσωρινὴ Κυβέρνηση νὰ ματαιώσουν τὴν ἀνακήρυξη τῆς Αὐτονομίας, ὁ Ἱεράρχης καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι ἐκράτησαν σθεναρὴ στάση καὶ ἀρνήθηκαν. Κι᾿ ὅταν κατέβηκε ἡ Ἑλληνικὴ Σημαία καὶ ὑψώθηκε ἡ τῆς Αὐτονομίας μὲ τὸν δικέφαλο ἀετό, ὁ Βασίλειος μὲ φωνὴ παλλόμενη ἀπὸ συγκίνηση στράφηκε πρὸς τὴν Ἑλληνικὴ Σημαία καὶ εἶπε: «Χάριν τῆς ὑπερτάτης ἐθνικῆς ἀνάγκης κατεβιβάσθης, ὦ θεῖον ὄνειρον, ἡμῶν τε καὶ τῶν πατέρων μας γαλανόλευκή μας, ἐθνική μας Σημαία. Ἀλλὰ ἀντὶ Σοῦ δὲν ἀνυψώνομεν ξένην, ἀλλὰ τὴν θυγατέρα σου, Ἠπειρωτικήν, προωρισμένην νὰ κατισχύσῃ κατὰ τῆς ἀλβανικῆς ἡμισελήνου».
    Ὁ ἀοίδιμος Ἱεράρχης διετέλεσε ὑπουργὸς τῆς Κυβερνήσεως Α.Ἠ. Ἀργότερα, τὸ 1916, οἱ Ἰταλοὶ τὸν ἐξώρισαν στὴν Ἑλλάδα, ὁπότε ἐγκαταστάθηκε στὸ Δελβινάκι (χωριὸ τῆς Ἐπαρχίας του), ὅπου καὶ ἀπεβίωσε τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1936 ὡς Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως καὶ Πωγωνιανῆς. Ὁ τάφος του βρίσκεται στὸν περίβολο τοῦ ἐκεῖ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ.
    β) Ὁ Σπυρίδων Βλάχος εἶχε γεννηθῆ στὴν Χιλὴ τῆς Βιθυνίας, ἐνῷ ἡ καταγωγή του ἦταν ἀπὸ τὴν Ρουψιὰ τοῦ Πωγωνίου. Ἦταν μόλις 40 ἐτῶν ὅταν ἄρχισε ὁ Αὐτονομιακὸς Ἀγώνας, ψυχὴ τοῦ ὁποίου, κατὰ κοινὴ ὁμολογία ὑπῆρξε αὐτός. Ἡ προκήρυξη δὲ ἐκείνου τοῦ Ἀγώνα, ἡ ὁποία γράφτηκε ἀπὸ τὸν ἴδιο, ἔλεγε ἀνάμεσα στὰ ἄλλα καὶ αὐτά: «Μᾶς ἀποσποῦν ἀπὸ τὰς ἀγκάλας τῆς μητρός μας Ἑλλάδος… Τὸ Πάτριον ἡμῶν ἔδαφος κεῖται σήμερον λεία, δυνάμει ἀδίκου καὶ ἀκύρου βουλήσεως πάντων τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς… Μὴ δυναμένη δὲ νὰ συμβιώσῃ… μετὰ τῆς Ἀλβανίας, κηρύσσει ἡ Βόρειος Ἤπειρος τὴν ἀνεξαρτησίαν της καὶ προσκαλεῖ τοὺς πολίτας της ὅπως, ὑποβαλλόμενοι εἰς πᾶσαν θυσίαν, προασπίσωσι τὴν ἀκεραιότητα τοῦ ἐδάφους καὶ τὰς ἐλευθερίας της ἀπὸ πάσης προσβολῆς».
    Νὰ σημειωθῇ ὅτι ὁ ἀοίδιμος ἦταν τότε Συνοδικὸς στὴν Κωνσταντινούπολη. Ἀλλὰ διέκοψε τὴν συνοδική του θητεία καὶ ἔσπευσε στὴν δοκιμαζόμενη Βόρειο Ἤπειρο καὶ ὑπῆρξε καὶ αὐτὸς μέλος ἐκείνης τῆς Κυβερνήσεως. Ὁ Σπυρίδων, τὸ 1916, μετατέθηκε στὴν Μητρόπολη Ἰωαννίνων, ἐνῷ τὸν Ἰούνιο τοῦ 1949 ἐξελέγη Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν, τὸ δὲ 1956 ἀπεβίωσε, καὶ ὁ τάφος του βρίσκεται στὸ Α´ Νεκροταφεῖο Ἀθηνῶν.
    Μιὰ σύντομη σκιαγράφηση τῶν ἱερῶν ἀνδρῶν ἀποπειραθήκαμε νὰ κάνουμε, σὲ σχέση, βέβαια, μὲ τὸν Αὐτονομιακὸ Ἀγῶνα τῆς Βορείου Ἠπείρου, τὸ 1914, σὰν ἕνα εὐλαβικὸ μνημόσυνο. Ἄς εἶναι ἡ μνήμη τους αἰωνία.
    «ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ»
    Φώτο: Ο Μητροπολίτης Βασίλειος είναι αριστερά στη φωτογραφίας της Ανακήρυξης της Αυτονομίας της Β. Ηπείρου (πάνω) και ο Μητροπολίτης Σπυρίδων δεξιά. Ο Μητροπολίτης Σπυρίδων απεικονίζεται και κάτω.
    Δυὸ Ἱεράρχες στὸν Βορειοηπειρωτικὸ Ἀγῶνα: ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ ( † 1936 ) – ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΒΛΑΧΟΣ ( † 1956 )

    Αρχική σελίδα \ Εκδόσεις – Κείμενα \ Βορειοηπειρωτικό Βήμα (εφημερίδα) \ Βορειοηπειρωτικό Βήμα – α’ τρίμηνο 2016 \ Δυὸ Ἱεράρχες στὸν Βορειοηπειρωτικὸ Ἀγῶνα: ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ ( † 1936 ) – ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΒΛΑΧΟΣ ( † 1956 )

  3. Ο/Η ΓΟΧ λέει:

    Οι αστυνομικοί διωγμοί του πατρίου Ημερολογίου από τον Σπυρίδωνα Βλάχο
    http://www.ekklisiastikos.gr/2009_07_01_archive.html

    . Ο διωγμός του 1951-1953
    .
    .

    Η εφημερίς «Καθημερινή» εις το φύλλον της 20/2/52 καταστηλιτεύει το ανοσιούργημα που διεπράχθη εις υπόγεια – βασανιστήρια της «Αρχιεπισκοπής» Αθηνών:
    .
    «Δεν έχομεν καμίαν διάθεσιν να συνηγορήσωμεν υπέρ των παλαιοημερολογιτών ή να στραφώμεν εναντίων των. Αλλά οι παλαιοιημερολογίται, αφελείς ημπορεί να είναι, πείσμονες ή στενοκέφαλοι, ο,τιδήποτε τέλος πάντων, κακοποιοί και αλήται δεν είναι.
    .
    Και εις τα γραφεία της Αρχιεπισκοπής έναν ιερέα και ένα γέροντα ιερομόναχον ογδοήκοντα ετών τους μεταχειρίσθηκαν ως κοινούς κακοποιούς.
    .
    Τους έσχισαν τα ράσα και τους εξύρισαν δια της βίας. Οι παθόντες επεσκέφθησαν τα γραφεία μας και τους είδομεν. Και ομολογούμεν ότι μας κατέλαβε βαθύς οίκτος, όπως ενεφανίσθησαν, ελεεινοί και τρισάθλιοι ! ! !
    .
    Αλλά έτσι νομίζομεν ότι θα φανατισθούν περισσότερον οι παλαιοημερολογίται και θα πληθυνθούν αντί να λείψουν»


    π. Νικόλαος Σμυρλής όπως τον «κατήντησε» η αντίχριστη βαρβαρότητα του νεοημερολογήτου Μητροπολίτου Μεσσηνίας Χρυσοστόμου Δασκαλάκη


    πατήρ Αρτέμιος Ξενοφωντινός, εφυλακίσθη επείδη ήτο τηρητής των Παραδόσεων


    Καταστροφή Επιταφίου των ΓΟΧ στον Πειραιά


    Αρχιμ. Γεράσιμος Σκουρτσανιώτης, ακόμη ένα θύμα του αποσχηματισμού και της διαπόμπευσης

    http://www.ekklisiastikos.gr/2009_06_01_archive.html

    Κυκλάδων Γερμανός

    .
    Έζησε πτωχός, λιτοδίαιτος και ταπεινός, προσιτός και διδακτικός εις όλους μικρούς και μεγάλους. Εχειροτόνησε πολλούς ιερείς εμπλουτίσας τον ιερόν ημών αγώνα με πλειάδα διακριθέντων ιερέων επ’ αρετή. Επέπρωτο όμως ο σκληρός διωγμός των ετών 1951-1953 επί μανιώδους διώκτου Σπυρίδωνος Αρχιεπισκόπου των νεοημερολογιτών, να θέση τέρμα εις την δραστηριότητά του και την επίγειον ζωήν του.
    .
    Έγκλειστος ως εις φυλακήν δια τον διωγμόν, κατά παρότρυνσιν των συνεργατών και του περιβάλλοντός του έγραφε και εστήριζε το ποίμνιον εις τον αγώνα της πίστεως, καθώς και προηγουμένως εις την εξορίαν ευρισκόμενος. Δεν άνθεξεν όμως επί πολύ εις την θλίψιν των ημερών δια την ταλαιπωρημένην ζωήν του και δια το προκεχωρημένον της ηλικίας του. Διο και προσβληθείς υπό εγκεφαλικής νόσου έπεσεν ηρωϊκώς εις την εκτέλεσιν του καθήκοντος.
    .
    Η είδησις του θανάτου κατετάραξε τούς πιστούς και κυρίως τούς κρυπτομένους ιερείς ένεκα του διωγμού. Εκοιμήθη την 24ην Μαρτίου 1951, παραμονήν του Ευαγγελισμού.


    Η ωμότης του διώκτου Σπυρίδωνος αντί να απαλύνη δια το θύμα του, απεναντίας εξήφθη αγριώτερον και διέταξε την ταφήν του άνευ ιερολογίας ως κακούργου, ο κακουργήσας εις την Εκκλησίαν των παραδόσεων.
    .
    Εν τούτοις, ο Θεός οικονόμησε την ιερολόγησιν του σεπτού λειψάνου του, δια τινός Αρχιμανδρίτου κεκρυμμένου (του νύν Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρυσοστόμου Κιούση), του οποίου την κατακόμβην ένθα ελειτούργει επί τη εορτή του Ευαγγελισμού ανεκάλυψε η Ένωσις των Νέων και ωδήγησε αυτόν εν μέση νυκτί εις την κλινικήν της Αγίας Ελένης, ένθα το ιερόν λείψανον του μεταστάντος εφρουρείτο υπό ισχυράς αστυνομικής δυνάμεως.


    Ετάφη δε ο νεκρός υπό πλήθους λαού συνδραμόντος πανταχόθεν της χώρας, ίνα ασπασθώσι μετά δακρύων τας σεπτάς χείρας του και λάβωσι την τελευταίαν ευχήν του.
    Αυτός υπήρξε ο επίλογος της αγίας ζωής και πολυσχιδούς δραστηριότητος του αξιομνημονεύτου Επισκόπου Κυκλάδων Γερμανού.
    .
    (« Εθνικός Κήρυξ 7/4/1951» 25/3/1951)
    .

    Αξίζει να φέρωμεν εις την μνήμην μας και σχετικόν δημοσίευμα της «Φωνής της Ορθοδοξίας» κατά το ετήσιον μνημόσυνον του αοιδίμου Πατρός•

    (» Η Φωνή της Ορθοδοξίας» Τεύχος 125/24-3-1952)
    .

  4. Ο/Η Red λέει:

    http://www.rizospastis.gr/story.do?id=511865

    Τετάρτη 1 Νοέμβρη 2000

    Το παιδομάζωμα και ο εκκλησιαστικός σκοταδισμός

    Απάντηση στις διχαστικές και σκοταδιστικές δηλώσεις του μητροπολίτη Μεσσηνίας

    Η ανακήρυξη νέων αγίων και η επαναφορά της εγκυκλίου «περί Εθνικής Ορθοδοξίας» του Ιερώνυμου – αρχιεπισκόπου της χούντας, όπως έμεινε στη μνήμη του λαού μας – αποτελούσαν μέρος της εισήγησης, που είχε ανατεθεί προφανώς απ’ τον αρχιεπίσκοπο, να κάνει ο μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος στην τελευταία τακτική Σύνοδο της Εκκλησίας.
    Ο «εκπρόσωπος του Θεού» ιεράρχης, για να εξυπηρετήσει άλλους σκοπούς και κάνοντας δήθεν αναδρομή στα γεγονότα της περιόδου του Εμφυλίου, έριξε το δηλητήριό του και, αναμοχλεύοντας το αμαρτωλό παρελθόν της ηγεσίας του ανώτερου κλήρου, που ιστορικά χαρακτηρίζεται μέρος της καπιταλιστικής τάξης, προσπάθησε να διαστρεβλώσει ιστορικές αλήθειες.
    Στην προσπάθειά του αυτή, χρησιμοποίησε όρους απ’ το οπλοστάσιο της ΚΥΠ και της Ασφάλειας, όπως «σύγχρονοι εγκληματίες», «ξενόδουλος συμμοριτισμός», λεξιλόγιο που έβγαινε από τα στόματα των βασιλικών επιτρόπων των θανατοδικείων, προκειμένου να καταδικάσουν λαϊκούς αγωνιστές και να τους στείλουν στο εκτελεστικό απόσπασμα.

    Ειδικότερα, ο μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος είπε ανάμεσα στα άλλα:

    (…)

    __________________________________________________
    Το σχέδιο της Φρειδερίκης για την αρπαγή των παιδιών και τον εγκλεισμό τους στα φασιστικά κάτεργα της Κηφισιάς, του Ιτζεδίν, της Λέρου, της Μακρονήσου κλπ. μπήκε σε εφαρμογή τον Ιούνη του 1947 και συνέχισε και μετά τις 30 Αυγούστου 1949, που θεωρείται ημέρα λήξης του Εμφύλιου. Το έγκλημα αυτό το «ευλόγησε» ο αρχιεπίσκοπος Σπυρίδων Βλάχος, παρομοιάζοντας τον ΔΣΕ «ως… άλλον Ηρώδη»,
    __________________________________________

    ενώ το εξύμνησε, με διάγγελμά του, στις 28.12.1949, απ’ το Ραδιοφωνικό Σταθμό «Φωνή της Αμερικής», ο Αμερικανός πρεσβευτής στην Αθήνα Γκρέιντι, καθώς και οι υποτακτικοί του πρωθυπουργοί της περιόδου αυτής, Κ. Τσαλδάρης και Θεμ. Σοφούλης.

    Σύμφωνα με τα στοιχεία που περιέχονται σε επίσημα κείμενα του ΓΕΣ, από τις 800.000 που ξερίζωσε, βάσει σχεδίου, απ’ τα χωριά τους ο Κυβερνητικός Στρατός, οι 150.000 ήταν παιδιά.2
    Ξεπερνώντας κάθε όριο εγκληματικής δράσης και πρόκλησης απέναντι στον άνθρωπο ως γένος, τα ανθρωποειδή, που υπηρετούσαν τη βασιλική εξουσία, άρπαζαν τα παιδιά κι άλλα πούλαγαν στο εξωτερικό, κύρια στην Αμερική, κι άλλα μάντρωναν στα λεγόμενα «Βασιλικά Ιδρύματα» – κολαστήρια, με μοναδικό στόχο να δηλητηριάσουν την ψυχή τους και να τα μετατρέψουν σε γενίτσαρους, υποβάλλοντάς τα σε στρατιωτική και εθνικιστική εκπαίδευση.
    Τα παιδιά που γλίτωναν απ’ τις ορδές της Φρειδερίκης κινδύνευαν απ’ τις βόμβες Ναπάλμ και τα βαρέλια με βενζίνη, που έριχναν αδιακρίτως τα πολεμικά αεροπλάνα για να κάψουν τα δάση, όπου κατέφευγαν για να κρυφτούν τα παιδιά μαζί με τις μανάδες τους, ενώ η πείνα και οι αρρώστιες που τα μάστιζαν απ’ την έλλειψη φαρμάκων καθιστούσαν τη ζωή τους τραγική.

    Κάτω από την πίεση αυτή, τα όργανα των Λαϊκών Συμβουλίων, που λειτουργούσαν στις απελευθερωμένες απ’ τον ΔΣΕ περιοχές, με την καθοδήγηση κυβερνητικών αντιπροσώπων της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης (ΠΔΚ) περιέρχονταν τα χωριά και εξηγούσαν στους κατοίκους την απόφαση και τις εισηγήσεις της ΠΔΚ, που απέβλεπαν στη σωτηρία των παιδιών και των μητέρων τους, με την αποστολή τους στις Λαϊκές Δημοκρατίες. Με τον τρόπο αυτό, οι γονείς ελεύθερα και αβίαστα εκτίμησαν κι αποφάσισαν οι ίδιοι, αν θα στείλουν ή όχι τα παιδιά τους στις γειτονικές χώρες, οι κυβερνήσεις των οποίων είχαν προηγούμενα αποδεχτεί την πρόταση της ΠΔΚ, που τους έγινε στις 7 Μάρτη 1948, να φιλοξενήσουν τα Ελληνόπουλα για όσο διάστημα διαρκούσαν οι πολεμικές επιχειρήσεις.
    Η πρώτη αποστολή παιδιών από τη Δυτική Μακεδονία στις γειτονικές Λαϊκές Δημοκρατίες έγινε στις 30 Μάρτη 1948 και είχε τη συνεργασία του Ερυθρού Σταυρού των χωρών υποδοχής, ενώ το παιδομάζωμα της Φρειδερίκης είχε ήδη αρχίσει από τις πρώτες μέρες του Ιούνη του 1947,ένα χρόνο, δηλαδή, πιο μπροστά!!!

    Το γεγονός ότι το παιδομάζωμα της Φρειδερίκης, που στα αρχεία του ιδρύματος «Βασιλική Πρόνοια» έχει τον …αθώο τίτλο «Ειδικό Πρόγραμμα Απομάκρυνσης Παιδιών», είχε αρχίσει ένα χρόνο πριν, σκόπιμα αποκρύπτεται, για να μην αποκαλυφθεί ο εγκληματικός ρόλος ορισμένων πολιτικών, δικαστικών, κληρικών, δικηγόρων, συμβολαιογράφων, που είχαν ανάμειξη και στην πώληση των παιδιών.

    Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, που έδωσαν την εποχή εκείνη οι υπηρεσίες του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, η νοσηρότητα που παρουσίαζαν τα παιδιά όταν μεταφέρθηκαν στις Λαϊκές Δημοκρατίες, ήταν η εξής:
    1. Πνευμονικές παθήσεις 26%.
    2. Βρογχικά 17,5%.
    3. Νευρικές παθήσεις 10,5%.
    4. Ψώρα 14% (από έλλειψη σαπουνιού).
    5. Ρευματικά και άλλες παθήσεις (τραχώματα κλπ.) 21,5%.
    6. Τελείως υγιή μόνο το 10,5%.
    7. Το σωματικό βάρος για το 92% των παιδιών αυτών ήταν από 5-10 κιλά κάτω του κανονικού.
    Τα παιδιά αυτά, χάρη στη φροντίδα των Λαϊκών Δημοκρατιών, θεραπεύτηκαν απ’ τις αρρώστιες, διαπαιδαγωγήθηκαν από εθελοντές Ελληνες δασκάλους με το μυαλό πάντα στην πατρίδα, σπούδασαν κι έγιναν τα περισσότερα επιστήμονες (γιατροί, μηχανικοί, γεωλόγοι, χημικοί κλπ.), δεν ξέχασαν τη γλώσσα μας, δεν άλλαξαν τα ονόματά τους, δεν υπηρέτησαν σε ξένους στρατούς και, επιστρέφοντας μετά από 30 και πάνω χρόνια στην Ελλάδα, προσφέρουν τις πολύτιμες επιστημονικές υπηρεσίες τους στην πατρίδα μας.

    Το αντικομμουνιστικό μένος του κ. Χρυσόστομου δεν του επιτρέπει να πει τα πράγματα με το όνομά τους, όχι πως δεν τα θυμάται ή δεν τα ξέρει. Προφανώς, θυμάται άλλα πράγματα από τις επαγγελματικές του δραστηριότητες σε άλλες περιόδους. Αλλωστε, τι σημασία είχε η απάντηση που του έδωσε στην ίδια συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου, αναφερόμενος στις περιόδους 1945 – ’50 και 1967 – ’74, ο συνονόματός του μητροπολίτης Περιστερίου, λέγοντας:

    (…)

    Οι απόψεις του μητροπολίτη Μεσσηνίας δε διατυπώθηκαν τυχαία, έχουν βάθος και σκοπιμότητα. Εκφράζουν μια αντίληψη που καλλιεργείται επιστημονικά στο λαό μας από ορισμένους ιεράρχες, με επικεφαλής τον αρχιεπίσκοπο.
    Απέναντι σ’ αυτόν τον επικίνδυνο θρησκευτικό σκοταδισμό, χρειάζεται κι εδώ ΜΕΤΩΠΟ, το ιδεολογικό.

    Παραπομπές:
    1. Εφημερίδα ΒΗΜΑ της 11.10.2000 σελ. Α24.
    2. Τα στοιχεία περιέχονται στο υπό έκδοση από τη «Σύγχρονη Εποχή» βιβλίο του Δημήτρη Σέρβου με τίτλο «Παιδομάζωμα – Αλήθεια και ψέματα».
    3. Εφημερίδα ΒΗΜΑ της 11.10.2000, σελ. Α24.

    Δημήτρης ΣΕΡΒΟΣ

  5. Ο/Η Ο φωτογράφος του χωριού λέει:

    ΑΡΧΕΙΟ ΕΡΤ ΣΥΛΛΟΓΗ ΠΕΤΡΟΥ ΠΟΥΛΙΔΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ
    Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΣΠΥΡΙΔΩΝ

    Χρονολογία Λήψης
    01/01/1949 – 31/12/1956

    Περιγραφή Περιεχομένου
    ΑΘΗΝΑ. Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΣΠΥΡΙΔΩΝ, ΠΙΘΑΝΟΝ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΙΚΟΥ ΜΕΓΑΡΟΥ. ΚΑΘΙΣΜΕΝΟΣ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΑΘΗΝΩΝ.

    Δικαιώματα
    ΕΡΤ AE

    Φυσικά – Τεχνικά Χαρακτηριστικά
    Πρωτότυπο Μέσο: ΦΙΛΜ
    Διαστάσεις: 9 x 12

    Χρηματοδότηση Ψηφιοποίησης/Τεκμηρίωσης
    ΚΟΙΝΩΝΙΑ της ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΣ, Πρόσκληση 65

    Τελευταία Ενημέρωση
    23/09/2009

    http://kaistriotis.blogspot.gr/2017/03/blog-post_28.html


    Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Σπυρίδων, προσερχόμενος σε εκδήλωση για τη συμπλήρωση δύο ετών από τη «συντριβή του συμμοριτισμού», στο Γράμμο, Καστοριά 29/8/1951 (Γ.Γ. Επικοινωνίας – Γ.Γ. Ενημέρωσης)

  6. Ο/Η Παλιός λέει:

    http://www.pas.gr/forum/index.php?topic=2191.0

    13 Φεβρουάριος 2012

    Έφυγε από τη ζωή ο ποιητής και συγγραφέας Λάμπρος Μάλαμας.

    Ο Λάμπρος Μάλαμας γεννήθηκε στο Γραμμένο Ιωαννίνων το 1928.
    Το πραγματικό του όνομα ήταν Ρωμύλος Τσάρας.
    Ποιητής, διηγηματογράφος, στοχαστής, κριτικός, μυθιστοριογράφος, ιστορικός, δοκιμιογράφος, δραματουργός και δημοσιογράφος, δημιούργησε σε όλα τα είδη του έντεχνου λόγου.
    Ο Λάμπρος ήταν ιδεολόγος αριστερός, γνωστός για τους αγώνες του τις δύσκολες εκείνες εποχές της χώρας. Ήταν πολυγραφότατος, συγχρόνως αυτοδίδακτος και γι’ αυτό το έργο που άφησε πίσω του έχει τη δική του σημασία.
    Τον θυμούμαστε στην αίθουσα της ΕΗΜ να μιλάει κι ακόμη μας έμεινε αυτό που είχε πει τότε επιγραμματικά: «Η ζωή κι ο θάνατος είναι ένα, όπως ο ποταμός κι η θάλασσα είναι ένα».

    «Οσους φίλους βρίσκω ηθικούς,συνεπείς και πιστούς,τίμιους και ειλικρινείς,δε θέλω να τους χάνω.Δεν έγειρα ποτέ το κεφάλι μου σε δουλεία,σε αδράνεια και σε λιποψυχία. Ενοιωσα πολλές στιγμές χαράς κι αδελφοσύνης. Ομως λιγότερες απ’ την εξ αίματος συγγένεια και περισσότερες από φιλίες αδελφικές ψυχές, εκλεχτικής συγγένειας .» (Λάμπρος Μάλαμας)

    (…..)

  7. Ο/Η laskaratos λέει:

    Περί την Εκκλησίαν υπάρχουν κε άλλε απόψεις
    Ο Γλέζος στην Κεφαλλονιά

    http://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/13956-glezos-i-ekklisia-stathike-ola-ta-xronia-dipla-ston-elliniko-lao

    Γλέζος: »Η Εκκλησία στάθηκε όλα τα χρόνια δίπλα στον ελληνικό λαό»

    Της Γιάννας Κουλουμπή

    Την μεγάλη τιμή να φιλοξενεί για δύο μέρες μία εμβληματική μορφή της Δημοκρατίας μας έχει η Κεφαλλονιά, αφού μετά από πρόσκληση του πολιτιστικού συλλόγου “Ιόνιος” και της ομάδας “Απανταχού Ελληνισμός” βρίσκεται στο νησί ο συγγραφέας, δημοσιογράφος και επίτιμος πανεπιστημιακός διδάκτωρ του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και του Πανεπιστημίου Πατρών, κ. Μανώλης Γλέζος.

    Σκοπός της επίσκεψης αυτής είναι η πραγματοποίηση δύο ομιλιών με θέμα τις γερμανικές αποζημιώσεις και το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο.

    Η πρώτη ομιλία πραγματοποιήθηκε ήδη, στην αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Θεάτρου “Ο Κέφαλος”, παρουσία πολιτικών αρχόντων του τόπου, απλών πολιτών, δημοσιογράφων, αλλά και του Μητροπολίτη Κεφαλληνίας κ. Δημητρίου.

    Ο κ. Γλέζος, ανάμεσα στα όσα ανέφερε για τις αποζημιώσεις και το κατοχικό δάνειο, δεν παρέλειψε να κάνει αναφορά στη μοναδικότητα του ελληνικού λαού, ο οποίος κατάφερε να διατηρήσει την ελληνικότητά του παρά τα 400 χρόνια σκλαβιάς από τους Τούρκους.

    Σε αυτό, όπως είπε, έπαιξαν σπουδαίο ρόλο τέσσερις λόγοι, η ελληνική γλώσσα, οι λαϊκές συνελεύσεις, η ελληνική χριστιανική ορθόδοξη Εκκλησία και το αίσθημα της αντίστασης του ελληνικού λαού.

    Ιδιαίτερα πάντως εστίασε στο ρόλο της Εκκλησίας μας, λέγοντας πως η ελληνική χριστιανική ορθόδοξη Εκκλησία στάθηκε όλα τα χρόνια στο πλευρό του ελληνικού λαού, ενώ χαρακτήρισε “ανιστόρητα” τα όσα αναφέρθηκαν πριν λίγο καιρό για αυτό το θέμα από τον κ. Φίλη.

    Ο κ. Γλέζος, αξίζει να σημειωθεί, πως ήταν ιδιαίτερα ευδιάθετος, ενώ έκανε και χιούμορ λίγο πριν αναφερθεί στον τέταρτο λόγο διατήρησης της ελληνικότητας του ελληνικού λαού. Το βίντεο είναι χαρακτηριστικό…

    Σημείωση: Να υπενθυμίσουμε ότι αύριο στις 10:00 έχει προγραμματιστεί η δεύτερη ομιλία του, ενώ στις 12:30 θα ανακηρυχθεί επίτιμος δημότης του δήμου Κεφαλλονιάς.

    Μια απάντηση στα συνεχή αηδιαστικά ψέματα του Γλέζου

    https://www.kefaloniatoday.com/kefalonitika/afieromata/o-temachismos-tou-agiou-gerasimou-mia-palia-istoria-100600.html

    Ο τεμαχισμός του Αγίου Γερασίμου – Μια παλιά ιστορία….
    20 Οκτωβρίου, 2014 8:53 μμ

    Το 1983, ξεσπά το σκάνδαλο με τις καταγγελίες για τεμαχισμό του σκηνώματος του Αγίου Γερασίμου στην Κεφαλλονιά. Φορείς του νησιού κατηγορούν τον Μητροπολίτη Προκόπιο Μενούτη ότι απέκοψε τμήμα του χεριού του Αγίου και το προσέφερε σε εφοπλιστικές οικογένειες.
    Ο Μητροπολίτης αρνείται να παρατεθεί, παρά τις πιέσεις τού τότε Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ και της Ιεράς Συνόδου. Τελικά το θέμα λύνεται με παρέμβαση της κυβέρνησης και συγκεκριμένα του τότε υπουργού Παιδείας κ. Απ. Κακλαμάνη. Ο υπουργός συντάσσει μια νομοθετική διάταξη με την οποία η Σύνοδος μπορεί να θέσει σε εξάμηνη αργία Αρχιερέα ο οποίος σκανδαλίζει τους πιστούς.
    Με τη «δαμόκλειο σπάθη» να επικρέμαται στο κεφάλι του, ο Μητροπολίτης παραιτείται
    Aπό την Εφημερίδα το Βήμα


    Δημοσίευμα εποχής

    Πριν χρόνια, η ελληνική Εκκλησία συγκλονίστηκε από το σκάνδαλο της μητρόπολης Κεφαλληνίας. Στις 5 Δεκεμβρίου 1979 διαδήλωση 3000 ατόμων πολιόρκησε το μέγαρο της μητρόπολης στο Αργοστόλι με αίτημα την απομάκρυνση του μητροπολίτη Προκόπιου Μενούτη. Οι πιστοί κατηγορούσαν τον ιεράρχη ότι μαζί με άλλους προέβη σε τεμαχισμό του σκηνώματος του Αγίου Γερασίμου, προκειμένου να το “αξιοποιήσει”. Μια βδομάδα αργότερα η Διαρκής Ιερά Σύνοδος έθεσε σε διαθεσιμότητα τον μητροπολίτη. Πέρασε ενάμιση χρόνος μέχρι να τολμήσει ο Προκόπιος να ξαναπατήσει στο νησί. Στις 5 Ιουλίου 1981 φθάνει και πάλι στο νησί με αεροταξί, συνοδευόμενος από δυο φίλους του μητροπολίτες. Πάνω από 7.000 κάτοικοι συγκεντρώνονται για να τον εμποδίσουν. Δεν αποφεύγονται τα επεισόδια και ο μικροτραυματισμός των μητροπολιτών Τριφυλίας Στεφάνου και Διδυμοτείχου Αγαθαγγέλου. Ο Προκόπιος φυγαδεύεται. Τελικά η Διαρκής Ιερά Σύνοδος, κάνοντας χρήση του λεγόμενου “φιλαδέλφου”, καλύπτει τον Προκόπιο και του δίνει άδεια αόριστης διάρκειας.

    Και μια αντίθετη άποψη ( με καθαρά πολιτική προσέγγιση) όπως διαβάζουμε στο Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος στο roides.wordpress.com


    Προκόπιος Μενούτης

    Eπρόκειτο για μια ανιδιοτελή πράξη χωρίς οικονομικό όφελος. Είναι γνωστό σε όλους μας πόσο αναξιοπαθούντες είναι οι εφοπλιστές και στο κάτω κάτω ο ρασοφόρος κρεοπώλης δεν έκανε κάτι έξω από την Ορθόδοξη μαγική παράδοση τεμαχίζοντας μια μούμια. Συχνά όμως ο λαός ψάχνει να βρει αιτία για να εκδηλώσει τη δυσαρέσκειά του. Οι τρελλο-Κεφαλλονίτες θα γνώριζαν σίγουρα πως η Εκκλησία συνηθίζει να κόβει και να ράβει πτώματα, να στέλνει κομματάκια εδώ κι εκεί, να τα βάζει σε Αγίες Τράπεζες, σε λειψανοθήκες, σε φυλαχτά, να τα περιφέρει σε ζητείες, να τους οργανώνει υποδοχές αρχηγού Κράτους, να προχωρεί σε ανταλλαγές με τη Ρωσία, να βάζει καραγκιόζηδες αρχηγούς κομμάτων-που θέλουν να γίνουν και πρωθυπουργοί – να τα προσκυνάνε σαν την τελευταία Κατίνα κλπ. Όμως έφταιγε το timing που λένε και στα τηλεπαράθυρα. Η επικείμενης πτώσης της Δεξιάς είχε φέρει ένα επαναστατικό αεράκι στο νησί των Ριζοσπαστών κι έτσι τo 1979, 3000 Κεφαλλονίτες πολιόρκησαν το Μητροπολιτικό Μέγαρο στο οποίο ήταν ταμπουρωμένος ο Προκόπης και τον εκπόρθησαν με έφοδο. Θέλω να είμαι ειλικρινής. Πίσω από τον υποκριτικό αυτό σάλο, κρυβόντουσαν προφανώς ριζοσπαστικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ που θέλανε να υπονομεύσουνε την καταρρέουσα ΝΔ και να πλήξουν τη Βαστίλλη της Εκκλησίας. Πρώτος και καλύτερος ο μετέπειτα δήμαρχος της ΝΔ Αντώνης Τρίτσης που αργότερα άπλωσε χέρι στην ιερή περιουσία αλλά του το έκοψε ο ευσεβής σοσιαλιστής πρωθυπουργός Α.Παπανδρέου,που με κανένα τρόπο δεν ήθελε συγκρούσεις που θα ανέκοπταν την πορεία προς τον Σοσιαλισμό.
    Από κοντά τρέξανε να χτυπήσουν το δεσπότη και τα μέλη του ισχυρού τοπικού ΚΚΕ, που του τη φυλάγανε του Προκόπη από την Κατοχή και τη Χούντα. Από εδώ καταγόταν άλλωστε η μυθική μορφή της Αριστεράς, ο ήρωας του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, ο λιμενεργάτης Σερ Αντώνης Αμπατιέλλος που η ίδια η βασίλισσα της Αγγλίας τίμησε για το σπάσιμο του ναζιστικού αποκλεισμού του νησιού της. Η γυναίκα του, η θρυλική Μπέττυ Αμπατιέλου είχε ξεμαλλιάσει τη Φρειδερίκη στην Αγγλία. Υπήρχε ένα αναρχοκομμουνιστικό κλίμα λοιπόν στο νησί, μια συσσώρευση ανατρεπτικών συνθηκών. Έτσι ο Προκόπης έγινε αποδιοπομπαίος τράγος.

    https://roides.wordpress.com/2009/03/02/02mar09/

    Ορθόδοξη Mαύρη Μαγεία (10)-Ο δρ. Φραγκεστάιν στην Κεφαλλονιά

    Τό ‘φερε ο Εξαπωδώ να πληρώσει την νύφη για όλες τις πτωματολατρείες της Εκκλησίας, ο δεσπότης Κεφαλλονιάς Προκόπης Μενούτης. Απ’ όσο ξέρω είναι ο μόνος που τιμωρήθηκε ποτέ για τις κομπογιανίτικες επεμβάσεις του πάνω σε ιερό πτώμα. Ο Προκόπιος υπήρξε μαζί με τον δεξιό υπουργό Εργασίας (Απασχολήσεως τον λέγανε στη ΝΔ για πιο σικ) τον μακαρίτη Κ. Λάσκαρη φίλος της Αγίας Αθανασίας του Αιγάλεω με τα θαυματουργά στήθη και πρώην πρωθιερέας του Π.Ναυτικού, γόνος λακωνικής εθνικόφρονης οικογένειας, εκλεκτά μέλη της οποίας ανέπτυξαν εξαιρετική πατριωτική δράση στα Τάγματα Ασφαλείας (Βλ. Γ. Ρουμελιώτη «Η Εθνική Αντίσταση στη Λακωνία», Εκδ. Αδούλωτη Μάνη, 2005). Για τη δράση των εθνικοφρόνων ταγμάτων Λακωνίας έχουν γραφτεί πολλά. Ο Κ.Βουγιουκλάκης (Εκδ. «Τροχαλία») καταθέτει: «…ξεκίνησαν με τα πιο διεφθαρμένα στοιχεία του νομού. Άνεργους αλήτες λούμπεν μικροκλέφτες, πλιατσικολόγους….Έκαψαν ζωντανούς γέρους, γυναίκες και παιδιά. Βίασαν ογδοντάρες γριές και εφτάχρονα κοριτσάκια. Εκτέλεσαν ή παράδωσαν στους Γερμανούς εκατοντάδες πατριώτες. Έκαψαν και λεηλάτησαν σπίτια, μοναστήρια και εκκλησίες. Βασάνισαν φρικτά και φυλάκισαν ιερωμένους……μέσα σ’ αυτόν το συρφετό της συμφοράς υπήρξαν αξιωματικοί και οπλίτες που δεν βασάνιζαν και δεν λεηλατούσαν….όμως ανέχονταν….αδιαμαρτύρητα». Στη Λάγια βουτήξανε ακόμη και τα κεριά και το δισκοπότηρο. Ο ιερέας Στ. Παπαδογεωργής που διαμαρτυρήθηκε λέγοντας πως οι κομμουνιστές σεβάστηκαν τους ναούς, φυλακίστηκε και βασανίστηκε στην Αρεόπολη.
    ………………………..

  8. Ο/Η Κάσυ Διάρη λέει:

  9. Ο/Η Κλέων Ι. λέει:

    Λάμπρος Μάλαμας, αξιολογότατος και πολυγραφότατος. Τυχαίνει να έχω διαβάσει μερικά βιβλία του, λ.χ. ‘Πολεμώντας τους Ναζήδες’, Το Χρονικό των φυλακών Φιξ 1948, έχει γράψει θεατρικό για τον Αρη Βελουχιώτη ‘Ο πρωτοκαπετάνιος’ και την καλύτερη μονογραφία για τη ζωή του Δημήτρη Γληνού.

    Αγνός άνθρωπος, το ακριβώς αντίθετο αυτουνού του σατανά με το ράσο, που διάβασα και έφριξα σήμερα πάλι εδώ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s