The Athens Review of Books (83ο τεύχος)

[Περιεχόμενα 83ου τεύχους, Απρίλιος 2017]

κλικ εικόνα -μεγέθυνση

Βάιος Καλογρηάς, Η άλλη Γερμανία στην εποχή του Εθνικοσοσιαλισμού
Γ. Β. Δερτιλής, Η Τυραννία της Αμάθειας
Θάνος Μ. Βερέμης, Ο λαϊκισμός του Τραμπ δεν είναι συνώνυμος με τους ευρωπαϊκούς
Ντάνιελ Μέντελσον (Daniel Mendelsohn), Αποχαιρετισμός στον Ρόμπερτ Μπ. Σίλβερς
Πέτρος Μαρτινίδης, Η αποθέωση του αυτονόητου
Περικλής Σ. Βαλλιάνος, Η ελευθερία της δημοσιότητας:
Ο Διαφωτισμός κατά της θεολογικής τυραννίας
ARB, Ο Καβάφης σε Ίδρυμα
Η ποινικοποίηση της έρευνας, η ποίηση ως αξιοθέατο
και ο αόρατος «επιστημονικός σύμβουλος» (ας φρόντιζαν)
Νταϊάνα Χάας (DianaHaas), «Για την αρμόζουσα παίδευσι κι αγωγή»:
σχόλια με αφορμή μια αλληλογραφία
Μιχάλης Πιερής, Οι Cavafistas, το Αρχείο Καβάφη του Ιδρύματος Ωνάση
και η γενεαλογία μιας αθλιότητας
Ρενάτα Λαβανίνι (Renata Lavagnini), Μερικές σκέψεις για το Aρχείο Καβάφη
Νάσος Βαγενάς, Η διπλή κακοτυχία ενός Αρχείου
Διάλογος (Χ. Λ. Καράογλου), Κατάχρηση εξουσίας;
Ευριπίδης Γαραντούδης, Δημήτρης Παπανικολάου: Το Αρχείο Καβάφη είμαι εγώ
ΜάρσιαΈιντζελ (Marcia Angell), Γιατί να είσαι γονιός;
Γιώργος Χ. Παπαδόπουλος, Προπαγάνδα δια της πράξης
Ψυχολογία πέρα από τον τρόμο
Δημήτρης Χατζόπουλος (Μποέμ), Μια παρουσίαση του Κώστα Κρυστάλλη
Ο τροβαδούρος του βουνού και της στάνης
Δημήτρης Καργιώτης, Κρίση αναπαράστασης, κρίση εκπροσώπησης

Σχέδιο εξωφύλλου: Ο Κ.Π. Καβάφης από τον Κωνσταντίνο Παπαμιχαλόπουλο

Advertisements
This entry was posted in βιβλία/ανάγνωση. Bookmark the permalink.

2 Responses to The Athens Review of Books (83ο τεύχος)

  1. Ο/Η Κωλόγερας λέει:

    Γεια σας. Ο γνωστός Κωλόγερας είμαι, ακόμη πιο γεράκος πια, για όσους με θυμούνται.

    Διάβασα με ενδιαφέρον το νέο τεύχος της ARB, το οποίο ασκεί κριτική, και καλά κάνει, στη διαχείριση του Αρχείου Καβάφη και στο έργο του Δημήτρη Παπανικολάου.

    Δύσκολα θα διαφωνήσει κανείς ως προς τα politics του πράγματος, γιατί κάθε δημοσίευση έχει και politics.

    Οι διαμάχες μοντέρνων και παλαιότερων είναι θεμιτές στην επιστημονική κοινότητα, μόνον έτσι προχωρά η επιστήμη, όσο βέβαια προχωρά. Πολλοί από τους γράφοντες στο τεύχος βρέθηκαν στο στόχαστρο παλαιοτέρων καθηγητών, όταν ανέρχονταν. Αυτά είναι αλφαβήτα και δεν χρειάζεται να επεκταθεί κανείς. Συνηθίζεται. Οπότε, ποσώς με ενδιαφέρει το ζήτημα.

    Ωστόσο δεν είναι μόνον ο Δημήτρης Παπανικολάου φορέας των politics. Είναι και η προηγούμενη γενιά.

    Δεν αμφισβητώ την εγκυρότητα του Γ.Π. Σαββίδη και των μαθητών του. Και σας πληροφορώ πως πολλές ερευνητικές προσπάθειες έχουν γίνει για να βληθεί το σαββιδικό Εργαστήρι, χωρίς επιτυχία, εξ ου και δεν υπήρξε καμία σχετική δημοσίευση. Ο Σαββίδης είναι όντως έντιμος κατ’απόλυτο τρόπο απέναντι στα κείμενα, οπότε είναι αδύνατον να βληθεί. Το ίδιο μπορούμε να πούμε και με τους μαθητές τους, αξιόλογους/ες χωρίς αμφιβολία ερευνητές/ερευνήτριες και άξιους/ες διαδόχους του.

    Ωστόσο, θα καταλήξω σε μία θέση. Όσο θεμιτό είναι να ορίζει το Ίδρυμα Ωνάση κατά τη βούλησή του και των συμβούλων του το Αρχείο, τόσο θεμιτό είναι το γεγονός ότι οι ως άνω ερευνητές/τριες κρατούσαν επί δεκαετίες ολόκληρες αδημοσίευτες εργασίες στα συρτάρια τους,. Όσο τυφλή παραμένει η ευρύτερη επιστημονική κοινότητα στη μία περίπτωση, άλλα τόσο τυφλή παρέμεινε και στην άλλη. Όσο προσωπικό είναι το κίνητρο των συμβούλων στη μία περίπτωση, άλλα τόσο είναι και στην άλλη. Όχι δύο μέτρα και δύο σταθμά.

    Το να κρατάς μια ή περισσότερες δημοσίευση/δημοσιεύσεις μέχρι να ολοκληρώσεις την επιστημονική σου καριέρα, κατέχοντας παράλληλα την έδρα, άρα όντας αμετακίνητος, δεν είναι και ό,τι καλύτερο. Δεν είναι τυχαίο ότι οι σεβαστοί καθηγητές/σεβαστές καθηγήτριες που αρθρογραφούν είναι όλοι ομότιμοι, δηλαδή συνταξιούχοι. Εξαίρεση ένας, ο οποίος συνταξιοδοτείται σε δύο έτη.

    Πέρα από την κριτική τους στον Παπανικολάου – σε πολλά μπορεί να έχουν δίκιο, εμένα δεν με ενδιαφέρει αυτό – ας ακουστεί και για αυτούς η κριτική ότι όφειλαν να είχαν προχωρήσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια σε αυτές τις εκδόσεις, διότι χάρη σε αυτές τις εκδοτικές προοπτικές έχτισαν την καριέρα τους. Τόσα πολλά χρόνια (πόσα αλήθεια είναι;) για την έκδοση ενός καταλόγου; Και γιατί, αντί κανονικής έκδοσης, έκδοση σε περιοδικό; Κάπως παράξενα μου φαίνονται όλα αυτά τα πράγματα.

    Σε ορισμένες περιπτώσεις, η οδύσσεια μιας έκδοσης έχει τη μορφή ανέκδοτου. Και αναφέρομαι στην κλασική στους φιλολογικούς κύκλους αναμονή της έκδοσης συγκεκριμένου τόμου Πολιτικού Ημερολογίου του Γιώργου Σεφέρη, την οποία έχει αναλάβει, νομίμως, όσο και αποκλειστικώς, έγκριτος καθηγητής του Πανεπιστημίου της Κύπρου, εδώ και δεκαετίες, αλλά δεν την έχει ολοκληρώσει ακόμη και Κύριος οίδε πότε και αν θα έχουμε στα χέρια μας τον τόμο.

    Κακή ίσως η διαχείριση εκ μέρους του Ι.Ω., ενδεχομένως ο Παπανικολάου να είναι πρόχειρος και εριστικός, αλλά και η άλλη πλευρά όφειλε να είχε ήδη εκδώσει τα αναγγελθέντα επί έτη πολλά έργα της.

    Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

    Με αγάπη,
    Κωλόγερας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s