Η (δική μας) άποψη για τον Μπελογιάννη

[Τσίπρας και ΚΚΕ λένε ψέματα για τον Μπελογιάννη -Ένα χρονικό της υπόθεσης και το αναπόφευκτο συμπέρασμα]

φωτογραφία από Athens Voice

Χωρίς πολλά λόγια, λέω από την αρχή: ο Μπελογιάννης μπορεί να καταδικάστηκε σε θάνατο από στρατοδικείο και να εκτελέστηκε από εκτελεστικό απόσπασμα του ελληνικού κράτους (φυσικοί αυτουργοί), αλλά ηθικός αυτουργός του φόνου του, όπως και των Μπάτση, Καλούμενου, Αργυριάδη, είναι το ίδιο το κόμμα τους, το ΚΚΕ. Με την έννοια αυτή, οι περισσότεροι ομιλητές στις σημερινές εκδηλώσεις της Αμαλιάδας (και ειδικά ο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας, ο πρόεδρος της Βουλής κ. Βούτσης και ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ κ. Κουτσούμπας) και ψεύδονται και κρύβουν πλευρές της πραγματικότητας εντελώς συνειδητά.

Του φίλου ©Δημήτρη Φύσσα στην Athens Voice

Αφήνοντας στην άκρη τον Μπελογιάννη από την ΕΑΜοκρατία στην Πελοπόννησο (τέλη του 1943) μέχρι και το τέλος του εμφυλίου (Αύγουστος του 1949), περνάω κατευθείαν στα γεγονότα που επέφεραν τη θανάτωσή του.

Α. Ο εμφύλιος τελειώνει τον Αύγουστο του 1949, αλλά το ΚΚΕ δεν παραδέχεται την ήττα του. Το Σεπτέμβρη ο αρχηγός του, ο Νίκος Ζαχαριάδης, γράφει στον υπερ-αρχηγό Στάλιν: «…Θα διατηρήσουμε την παρτιζάνικη δραστηριότητα σ’ όλη τη χώρα έχοντας έτοιμες τις δυνάμεις μας στο εξωτερικό και σε σχέση με τη διαμόρφωση της διεθνούς κατάστασης θα μπορέσουμε την κατάλληλη στιγμή να γενικεύσουμε πάλι τον ένοπλο αγώνα για την ανατροπή του μοναρχοφασισμού»

Β. Τον Οκτώβρη η 6η ολομέλεια του ΚΚΕ ρίχνει και επίσημα το σύνθημα «Το όπλο παρά πόδα», δηλαδή προετοιμασία για τη συνέχεια

Γ. Χιλιάδες παράνομα μέλη του ΚΚΕ στις πόλεις και αποκομμένοι στρατιώτες του «Δημοκρατικού Στρατού» του ΚΚΕ στα βουνά εξακολουθούν να συνεχίζουν μόνοι τους τον «πόλεμο» το 1949-50 ή και πέρα (οι δυο τελευταίοι Κρητικοί κατέβηκαν από τα βουνά γέροι, το 1974), αρνούμενοι κάθε δήλωση αποκήρυξης της (ανεδαφικής) πολιτικής του ΚΚΕ (και γι΄αυτό εκτελούνταν , εξορίζονταν ή φυλακίζονταν), ενώ πολλοί απ’ όσους έχουν υποχωρήσει στις ανατολικές χώρες αναλαμβάνουν παράνομες αποστολές στην Ελλάδα.

Δ. Μια τέτοια περίπτωση είναι ο Νίκος Μπελογιάννης, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, που τον Ιούνη του 1950 φτάνει παράνομα στην Αθήνα, για να ανασυγκροτήσει τις οργανώσεις του παράνομου ΚΚΕ.

Ε. Ο Μπελογιάννης πιάστηκε το Δεκέμβρη του 1950 και δικάστηκε το φθινόπωρο του 1951, μαζί με πολλούς συνεργάτες του κια δικάστηκε από Έκτακτο Στρατοδικείο σαν στέλεχος του παράνομου ΚΚΕ και κατάσκοπος της Σοβιετικής Ένωσης. Απαγγέλθηκαν 12 θανατικές καταδίκες, αλλά καμιά δεν εκτελέστηκε.

ΣΤ. Όμως το Νοέμβρη του 1951 ανακαλύφτηκαν παράνομοι ασύρματοι του ΚΚΕ στην Καλλιθέα και τη Γλυφάδα. Οι ασύρματοι αυτοί μεταδίδανε πληροφορίες στην ηγεσία του ΚΚΕ, που ήταν στις ανατολικές χώρες (ο βασικός ασυρματιστής Βαβούδης αυτοκτόνησε). Μετά απ’ αυτό, ο Μπελογιάννης -που θεωρήθηκε επικεφαλής του παράνομου κλιμακίου του ΚΚΕ στην Αθήνα, επομένως και υπεύθυνος για τους ασυρμάτους- και οι συνεργάτες του ξαναδικάζονται, στο Διαρκές πλέον Στρατοδικείο Αθηνών, με βάση το μεταξικό νόμο 375/1936 «περί κατασκοπείας».

Ζ. Η δίκη καλύπτει το μισό Φλεβάρη του 1952 και λήγει την 1η του Μάρτη: ο Μπελογιάννης και πέντε σύντροφοί του καταδικάζονται ξανά σε θάνατο. Η στάση του Μπελογιάννη αταλάντευτη. Παρά την παγκόσμια κινητοποίηση, όλα δείχνουν ότι αυτή τη φορά η απόφαση θα εκτελεστεί.

Η. Ο Νίκος Πλουμπίδης, μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ, που δρα επίσης παράνομα στην Αθήνα, προσπαθώντας να σώσει τον -και προσωπικό του φίλο-  Μπελογιάννη, στέλνει αυτόβουλα στις Αρχές το εξής γράμμα : «1. Εγώ και όχι ο Μπελογιάννης είμαι υπεύθυνος για την παράνομη οργάνωση του ΚΚΕ. Κατά συνέπεια ευθύνομαι για όλες τις πρωτοβουλίες και ενέργειες αυτής της οργάνωσης. 2. Δεν έχω σκοπό να παραστήσω τον γενναιόψυχο εκ του ασφαλούς. Δεσμεύομαι να παραδοθώ στις Αρχές για να δικαστώ, ευθύς μόλις η καταδίκη του φίλου μου και συντρόφου Μπελογιάνη ακυρωθεί. Νίκος Πλουμπίδης, μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ. Υ.Γ. Πολλοί είναι εκείνοι που γνωρίζουν τον γραφικό μου χαρακτήρα. Εντούτοις για το γνήσιο της επιστολής, προσθέτω τα δακτυλικά μου αποτυπώματα. Αθήνα 12-3-1952»

Θ. Το ΚΚΕ αρχικά θεωρεί το γράμμα πλαστό. Τελικά χαρακτηρίζει τον Πλουμπίδη «χαφιέ της Αφάλειας» και τον διαγράφει από το κόμμα. Οι Αρχές θεωρούν το γράμμα γνήσιο, όπως και είναι, αλλά δεν προχωρούν σε αναψηλάφηση της δίκης, όπως θα μπορούσαν, κάτι που ίσως θα γλίτωνε το Μπελογιάννη και τους συντρόφους του.

Ι. Στις 30 Μάρτη του 1952 ο Μπελογιάννης και τέσσερις σύντροφοί του εκτελούνται. Χαρίζεται η ζωή στο νεαρό Τάκη Λαζαρίδη και στην Έλλη Παππά, που έχει γεννήσει στη φυλακή ένα γιο, από τη σχέση της με το Μπελογιάννη.

ΙΑ. Το Νοέμβρη του 1952 συλλαμβάνεται ο Νίκος Πλουμπίδης και τον Αύγουστο του 1954 εκτελείται. Το ΚΚΕ λέει ότι η εκτέλεση είναι εικονική και ο «πράκτορας της Ασφάλειας» Πλουμπίδης έχει πάρει την αμοιβή του κι έχει φυγαδευτεί στην Αμερική.

ΙΒ. Ο Μπελογιάννης θεωρήθηκε εξαρχής ήρωας κι έτσι πέθανε. Ο Πλουμπίδης αποκαταστάθηκε πέντε χρόνια μετά το θάνατο του Στάλιν και δυο χρόνια μετά την καθαίρεση του Ζαχαριάδη, το 1958.

Επομένως το ΚΚΕ του Ζαχαριάδη, αρνούμενο να δεχτεί την ήττα του στον πόλεμο, στέλνοντας παράνομα στην Ελλάδα στελέχη του για να στήνουν παράνομες οργανώσεις και διατηρώντας παράνομο δίκτυο ασυρμάτων (σκεφτείτε το λίγο: ασύρματοι στην Αθήνα του 1952, που μεταδίδουν προς τη Σοβιετική Ένωση) είναι ο ηθικός αυτουργός για την εκτέλεση του Μπελογιάννη – το γενικό πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου δεν αρκεί για να εξηγήσει το γεγονός.

Προφανώς ο Μπελογιάννης ήταν ηρωική φυσιογνωμία. Αλλά αυτό δεν αρκεί: ηρωικές φυσιογνωμίες έχουν όλες ανεξαιρέτως οι πολιτικές, θρησκευτικές, στρατιωτικές κ.λπ. παρατάξεις. Ηρωισμός με ποιο σκοπό, αυτό έχει σημασία. Ο ήρωας Μπελογιάννης αγωνιζόταν για να επικρατήσει στην Ελλάδα ο υπαρκτός σταλινισμός – κι αυτό (εκτός από ανεδαφικό, αφού η Ελλάδα είχε σαφώς κατακυρωθεί στο δυτικό στρατόπεδο) είναι από μόνο του αποκρουστικό.

Πολύ μεγαλύτερος ήρωας είναι ο Πλουμπίδης, γιατί ξέφυγε από τα στενά κομματικά πλαίσια και φέρθηκε σαν  ά ν θ ρ ω π ο ς, σαν αυτόνομη ανθρώπινη μονάδα που θυσιάζεται για να σώσει το φίλο του. Αλλά αυτός ήτανε «χαφιές», «ασφαλίτης» και «προδότης». Όπως κι ο Σιάντος, κι ο Καραγιώργης και τόσοι άλλοι πριν απ΄ αυτόν. Όπως θεωρήθηκε κι ο ίδιος ο Ζαχαριάδης από τους διαδόχους του. Και λοιπά και λοιπά, όπως συνήθως στον κόσμο του ΚΚΕ (και των θρησκειών γενικά).

Οι σημερινοί πάσης φύσεως αριστεροί υμνωδοί του Μπελογιάννη κρύβουν τα 9/10 της Ιστορίας και παραποιούν το τελευταίο 1/10 (τον ατομικό ηρωισμό), με την ελπίδα ότι οι νεότερες γενιές αριστερών δεν θα μάθουν παρά μόνο τη «συμφέρουσα αλήθεια», αλά «1984». Για το λόγο αυτό δεν είναι παρά κοινοί ψεύτες. Όπερ έδει δείξαι.

Υ.Γ. Ο Τάκης Λαζαρίδης, ο θανατοποινίτης που του χαρίστηκε η ζωή το 1952, είναι ανάμεσά μας και σε άριστη σωματική – πνευματική κατάσταση. Για κάντε τον κόπο να ρωτήσετε τι λέει για την υπόθεση Μπελογιάννη – Πλουμπίδη. 

 

Advertisements
This entry was posted in τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Ασμοδαίος, Για την Αριστερά, Επάναστἀτες του Κώλου, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

32 απαντήσεις στο Η (δική μας) άποψη για τον Μπελογιάννη

  1. Ο/Η doulosofos λέει:

    Όταν λέτε η «δική μας άποψη για τον Μπελογιάννη» εννοείτε ότι αυτήν την άποψη την συνυπογράφει και ο κος Λασκαράτος;

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Απουσίαζα και γι’αυτό άργησα να σας απαντήσω.
      Τον Πλουμπίδη και τον Μπελογιάννη τους τιμώ, γιατί ανήκουν στο είδος του ιδεολόγου ανθρώπου που πέφτει θύμα των ιδεών του και μάχεται εν γνώσει του ότι θα χάσει, επειδή νιώθει πως εκπροσωπεί έναν ολόκληρο κόσμο αδικημένων ανθρώπων και ανώτερων ευγενικών ιδεών και θυσιάζεται γιατί θέλει να τους αντιπροσωπεύσει επάξια και να μην του πουν πως τους έχει προδώσει.
      Ο Ζαχαριάδης ανήκει στους εξουσιαστές που όταν καταλάβουν την εξουσία, θα την ασκήσουν ισόβια, θα προσαρμόσουν την ιδεολογία τους στις ανάγκες της, θα φέρουν την Κόλαση που έχει στρωθεί με τις καλές προθέσεις των δυο πρώτων. Χωρίς αμφιβολία τα δυο θύματα της πολιτικής του, αν έπαιρνε την Εξουσία, θα ήταν και από τα πρώτα θύματα των κομματικών του εκκαθαρίσεων. Με την αδιάλλακτη στάση του και τις επαναστατικές του φαντασιώσεις, θερίεψε και έθρεψε το τέρας της Ακροδεξιάς τυραννίας και έφερε τη δυστυχία χιλιάδων ανθρώπων, στέλνοντας τη χώρα στα χέρια αυταρχικών και ακραίων της άλλης πλευράς. Τώρα τα ξέρουμε αυτά, ο Πλουμπίδης και ο Μπελογιάννης δεν ήταν δυνατό να τα ξέρουν.

      Αν έβλεπα σήμερα τον «Άνθρωπο με το γαρύφαλλο» που πολύ νέος είδα το 1981 δυο φορές, δεν θα δάκρυζα τώρα, μέσα στις κατάμεστες αίθουσες που αντηχούσαν τα κλάματα των γυναικών και τα χειροκροτήματα των θεατών, όμως θα ένιωθα εκτός από τη μεγάλη συγκίνηση και πολύ θυμό για τους «Επαναστάτες» που τραβούν έναν ολόκληρο κόσμο στο χαμό για να ικανοποιήσουν το μίσος, τη φιλοδοξία τους, τη φιλαρχία τους, τις ιδεοληψίες τους και τις αυταπάτες τους.

      Ασφαλώς ο Τσίπρας στην Αμαλιάδα ήταν η Αλίκη στο Πολεμικό Ναυτικό

      • Ο/Η doulosofos λέει:

        Σας ευχαριστώ κ. Λασκαράτε.
        Με ενδιέφερε η άποψή σας. Και το λέω με κάθε ειλικρίνεια.

  2. Ο/Η Epaminondas Papayannis λέει:

    Συμφωνώ απόλυτα και θα επιθυμούσα να προσθέσω τα εξής:

    α΄ Ουδέποτε, κατά τον εμφύλιο, αμφισβητήθηκε η κυριαρχία τής αστικής κυβερνήσεως στα νησιά τού Αιγαίου και στην Κρήτη. Εάν το ΚΚΕ επικρατούσε (ή μάλλον: εάν μάς είχαν δώσει στη Γιάλτα), θα ήταν αδύνατο στον ΔΣΕ να καταλάβει τα περισσότερα νησιά τού Αιγαίου και την Κρήτη (εδώ ακόμη και η 8η στρατιά τού Μάο δεν κατόρθωσε να κυριεύσει την Ταϊβάν, που μερικά νησάκια της απέχουν μόλις ελάχιστα χιλιόμετρα από την ηπειρωτική Κίνα)· χωρίς να υπολογίσουμε και το γεγονός ότι το Βρετανικό πολεμικό ναυτικό είχε τον πλήρη έλεγχο τής Μεσογείου. Θα είχαμε, λοιπόν, δύο Ελλάδες: την αυτοαποκαλούμενη κομμουνιστική ηπειρωτική Ελλάδα και την καπιταλιστική νησιωτική Ελλάδα, που θα αποτελείτο από τα περισσότερα νησιά τού Αιγαίου και την Κρήτη και που σύντομα θα καθίστατο πάμπλουτη (ποσοστό τών χρημάτων τού σχεδίου Marshall θα αρκούσε να τη μετατρέψει σε Monaco τής ανατολικής Μεσογείου). Μετά την κατάρρευση τού ανύπαρκτου σοσιαλισμού, οι δύο Ελλάδες δεν θα μπορούσαν να ενωθούν. Η Γερμανία ενώθηκε διότι η πλούσια δυτική ήταν και η μεγαλύτερη και μπορούσε να απορροφήσει τη μικρή ανατολική (ενδεικτικά, όσον αφορά τους ανατολικογερμανούς καραβανάδες και μπάτσους, αναφέρω ότι οι μεν ανώτατοι και ανώτεροι αξιωματικοί αποστρατεύθησαν υποχρεωτικά οι δε κατώτεροι και οι υπαξιωματικοί κλήθησαν να επιλέξουν αποστρατεία ή ξανά εκπαίδευση στις δυτικογερμανικές σχολές). Θα ήταν αδύνατο για την ζάπλουτη μικρή νησιωτική Ελλάδα να δεχθεί ένωση με τη μεγαλύτερη ηπειρωτική αφού κάτι τέτοιο θα τη βούλιαζε οικονομικά (και όχι μόνο).

    β΄ Αποτέλεσε τραγικό σφάλμα η εμμονή τής ηγεσίας τού ΚΚΕ να μην υπογράφουν οι κομμουνιστές τις δηλώσεις που ζητούσαν οι αστικές κυβερνήσεις. Προφανώς, ξέχασαν και τη γνωστή ρήση τού Ленин, ότι πρέπει να εκμεταλλευόμαστε τους αστούς όσο μπορούμε περισσότερο. Χιλιάδες άνθρωποι υπέφεραν. Δεν θα ήταν υπερβολή να επισημανθεί ότι οι εξόριστοι, με εξαίρεση όσους ήταν στη Μακρόνησο, ταλαιπωρήθησαν λιγότερο από σημαντικό αριθμό «χαρακτηρισμένων» που κατοικούσαν στα χωριά και στις κωμοπόλεις· εάν όλοι υπέγραφαν και ζούσαν στα σπίτια τους, είναι ευνόητο ότι δεν υπήρχαν τόσοι πολλοί ασφαλίτες για να τους παρακολουθούν όλους ούτε τόσοι πολλοί παρακρατικοί για να τους κάνουν την ζωή δύσκολη. Η ειρωνεία είναι ότι (σε αντίθεση με την πλειονότητα τών φορέων τής λεγόμενης «Επαναστατικής Αριστεράς») και το ΚΚΕ γραφείο εσωτερικού και το ΚΚΕ γραφείο εξωτερικού δεν αρνήθησαν να υπογράψουν την γνωστή δήλωση τού άρθρου 1 § 2 Νομοθετικού Διατάγματος 59/23.9.1974 (ΦΕΚ 259 α΄) – ότι δηλ. «… ἀντιτίθενται πρὸς πᾶσαν ἐνέργειαν ἀποσκοποῦσαν εἰς βίᾳ κατάληψιν τῆς ἐξουσίας ἢ τὴν ἀνατροπὴν τοῦ ἐλευθέρου δημοκρατικοῦ πολιτεύματος.». Με λίγα λόγια, άλλοι κομμουνιστές παρέμεναν στην εξορία επειδή πειθάρχησαν και δεν υπέγραφαν δηλώσεις, άλλοι είχαν τις γνωστές δυσκολίες, άλλοι «σπιλώθησαν» επειδή υπέγραψαν, και τα δύο μαζικότερα «αποκόμματα» του, προκειμένου να λάβουν μέρος στις εκλογές, υπέγραψαν αδιαμαρτύρητα.

  3. Ο/Η SF λέει:

    κ.κ. Ρο & Λασκαράτο…
    Όταν κάποιος θυσιάζει τη ζωή του για μια ιδεα, ιδεολογία, θρησκεία ή ό,τι άλλο, η θυσία του αυτή δεν αποτελεί εχέγγυο ή εγγύηση ότι οι απόψεις του είναι σωστές.

    Σας θυμίζω τον Συμεών τον Στυλίτη ο οποίος ζούσε επάνω σε έναν στύλο, μια κολώνα, αναφέρω χαρακτηριστικά:
    Κατασκεύασε στύλο, ποὺ βαθμηδὸν τὸν ἔκανε ὑψηλότερο, μέχρι ποὺ ἔφθασε τοὺς σαράντα πήχεις. Ἐπάνω στὸ στύλο ἔζησε σαρανταπέντε ὁλόκληρα χρόνια. Ἔχοντας σὰν μόνη προστασία τὸ δερμάτινο χιτώνα καὶ τὸ κουκούλιό του, ἐκτεθειμένος σʹ ὅλες τὶς μεταβολὲς τῶν καιρῶν, στεκόμενος διαρκῶς ὄρθιος μὲ τὰ χέρια ὑψωμένα σὲ προσευχή, τρώγοντας ἐλάχιστα, κοιμώμενος σχεδὸν καθόλου.[…] [ἐργασία αὐτὴ τοῦ καθηγητοῦ Ἰ.Μ. Φουντούλη δημοσιεύθηκε στὸ περιοδικὸ τῆς Ἱ.Μ.Μυτιλήνης «Ὁ Ποιμήν», τ. ΝΖ´ (1992), σελ. 223‐227]

    Συμεών ο Στυλίτης: ΤΟ σύμβολο της παραφροσύνης, του τυφλού φανατισμού και της μαύρης ιδεοληψίας.
    (ή της κυράς Φροσίνης)

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Είναι σαφές πως ο Μπελογιάννης οραματιζόταν έναν κόσμο σοσιαλιστικό, χωρίς νομίζω να θέλει αυταρχισμό.
      Πιστεύω πως οι προθέσεις του ήταν καλές ενώ του Ζαχαριάδη δεν ήταν.
      Δεν έχω ιδέα τι θα προέκυπτε στην εφαρμογή τους ακόμη κι αν εφαρμόζονταν μόνο από Μπελογιάννηδες, γιατί αυτό το είδος ανθρώπου πάσχει από έλλειψη πραγματισμού.
      Άλλο οι προθέσεις άλλο η πράξη, είπαμε ο δρόμος για την Κόλαση κλπ

      Ο Στυλίτης είναι ολοφάνερο πως ήταν τρελός, ο Μπελογιάννης ήταν απλά ανεδαφικός και χάθηκε άδικα, γιατί δραστηριοποιήθηκε μέσα στη δίνη γεγονότων και ατμόσφαιρας που τον ξεπερνούσαν και τον αιχμαλώτιζαν. Το συναίσθημα υπερέχει της λογικής σε αυτές τις καταστάσεις, στο είδος των ανθρώπων που τους λέμε ρομαντικούς.

  4. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Η ιστορία που μας περιγράφει ο αρθρογράφος, κατά την γνώμη μου, καταδεικνύει την υπέρμετρη επιθυμία που διακατέχει αυτόν τον λαό και τις ηγεσίες του, για ψεύδος και φαντασιώσεις. Αρκετές φορές έχω διαβάσει εκτιμήσεις για τον Ν. Ζαχαριάδη, ακόμη και από πολιτικούς αντιπάλους, ότι επρόκειτο για μία ενδιαφέρουσα προσωπικότητα με υψηλή ευφυία και άριστες οργανωτικές ικανότητες. Από τα εξιστορούμενα του άρθρου και όχι μόνο, προκύπτει πως ήταν μια ασήμαντη μετριότητα, γεμάτη από «ταξικό» μίσος και εγωμανία. Για να θυμηθούμε τον Χ. Φλωράκη, τον οποίο οι οπαδοί του θαύμαζαν την βλάχικη προφορά του, που εκλάμβαναν σαν απόδειξη για τις λαικές ηγετικές του ικανότητες.
    Στις συνθήκες που προήλθαν από την λήξη του Β’ παγκ. πολέμου, η ηγεσία του ΚΚΕ τελούσε σε κατάσταση πλήρους σύγχυσης. Αντί να διαλέξει τον δρόμο της συνεννόησης και της ειρηνικής αντιπαράθεσης, έπεσε στην παγίδα του εμφυλίου πολέμου και μπροστά στον διαφαινόμενη ήττα, η σύγχυση χειροτέρεψε και σε συνδυασμό με τις δογματικές αρχές του, που τις ερμήνευε κατά το δοκούν, κυριεύθηκε από πολιτικό αμόκ. Ο Ν. Μπελογιάννης ήταν ένα από τα πολλά θύματα της ηγεσίας του ΚΚΕ και της μισαλλόδοξης Δεξιάς. Μόνο που ο Μπελογιάννης σαν ξεχωριστή προσωπικότητα, ήταν μάλλον πιο χρήσιμος στο ΚΚΕ νεκρός, επειδή ο θάνατος του θα λειτουργούσε σαν πόλος συσπείρωσης των οπαδών του, κάτω από συνθήκες που όλα τα εσκίαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά.
    Ο Ν. Μπελογιάννης, Πέρα από τον ηρωισμό που επέδειξε, τον οποίο πρέπει να δεχθούμε είτε μας αρέσει είτε όχι, ήταν περισσότερο ευφυής από Ζαχαριάδη και την υπόλοιπη ηγεσία, και το κατάλαβε. Η Ελη Παππά, πριν χρόνια σε εκπομπή της ΕΡΤ, είχε πει ότι ο Μπελογιάννης λίγο πριν την εκτέλεση του, της είπε: και να σκεφτείς ότι πεθαίνουμε για ένα τίποτα. Πέραν όλων αυτών, ο Ν. ΜΠ. είχε εκείνη την έντονη υπερευαισθησία που διακρίνει όλους αυτούς που είναι έτοιμοι να πεθάνουν ή να σκοτώσουν για την ιδεολογία τους. Επειδή, αγνοούν πως καμία ιδεολογία δεν αξίζει να σκοτώσεις ή να σκοτωθείς. Οι ιδέες είναι θέμα, ελεύθερης διάδοσης και εκούσιας αποδοχής ή απόρριψης από τους ανθρώπους. Οποιος νομίζει ότι οι ιδέες του είναι ικανές δυνάμει, να δώσουν λύσεις πρέπει να έχει επιμονή και υπομονή, όση κι αν χρειαστεί, πάντα στο πλαίσιο του διαλόγου και όχι στο πεδίο δογματικής μεταφυσικής.
    Αυτά που γράφω, δεν σκοπεύουν να προσβάλλουν τους οπαδούς του ΚΚΕ.Η ιστορία του, είναι μία κλασική ιστορία ανθρώπων που εγκλωβίστηκαν σε δογματικές φαντασιώσεις. Την ίδια συμπεριφορά έχουν όλα τα δόγματα. Είτε θρησκευτικά είτε πολιτικά κλπ. Τα δόγματα αναπόφευκτα έρχονται σε αντίθεση με την πραγματικότητα και τις αναγκαιότητες της, η οποία τα απαγορεύει να γίνουν πράξη. Μετά, είναι ζήτημα χρόνου να πει κάποιος: δεν εφαρμόζουμε την θεωρία καλά. Πρέπει να κάνουμε αυτό και αυτό. Ένα άλλος θα πει: όχι, δεν έχεις δίκαιο, πρέπει να γίνει αυτό και το άλλο κοκ. Ετσι μας προέκυψαν οι θρησκευτικές αιρέσεις, η πολυπρόσωπη Αριστερά κλπ.
    Η ανάπτυξη των ιδεών και η διάδοση τους, γίνεται μόνο στο πλαίσιο του Λόγου και της φυσικής αλήθειας..

    • Ο/Η Epaminondas Papayannis λέει:

      Στα όσα εύστοχα γράψατε, θα επιθυμούσα να συμπληρώσω (για να τονίσω την χαρακτηριστική ελληνική «ιδιαιτερότητα») ότι και το Γαλλικό ΚΚ και το Ιταλικό ΚΚ ήταν μαζικότερα από το ΚΚΕ. Κι όμως, αμφότερα απέφυγαν τον εμφύλιο.
      Περιττό να προσθέσω ότι όταν το λέω, όσες και όσοι έχουν μανία καταδιώξεως μού επαναλαμβάνουν τη γνωστή «καραμέλλα» ότι … «μάς έβαλαν»! Τώρα ποιοι «μάς έβαλαν» είναι μια άλλη ιστορία – οπωσδήποτε οι ξένοι που μάς «φθονούν» και, κατά προτίμηση, οι («συνήθεις ύποπτοι») Άγγλοι, χριστιανοί καθολικοί, ισραηλίτες. Ζούμε σε μία παράνοια!

  5. Ο/Η laskaratos λέει:

    Το ότι το ΚΚΕ και ο Αλέξης Μπαζιάνας κοροϊδεύουν φαίνεται και από το γεγονός πως δεν αισθάνθηκαν την ανάγκη να τιμήσουν τον αντίπαλο που παραιτήθηκε διαμαρτυρόμενος για την εκτέλεση Μπελογιάννη.
    Ας το κάνουμε εμείς:

    Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
    Ανδρέας Ιωσήφ
    Γέννηση 17 Ιουλίου 1915 Αθήνα
    Θάνατος 15 Οκτωβρίου 2006 Αθήνα
    Σπουδές Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
    Ιδιότητα πολιτικός και δημοσιογράφος
    Σύζυγος Μαρία Ρεζάν
    Αξίωμα Έλληνας υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ‎
    μέλος της Βουλής των Ελλήνων (εκλογική περιφέρεια Αθηνών)

    Ο Ανδρέας Ιωσήφ (17 Ιουλίου 1915 – 15 Οκτωβρίου 2006) του Μιλτιάδη, ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός, που υπηρέτησε ως υφυπουργός στην κυβέρνηση του Πλαστήρα.

    Σπουδές και δημοσιογραφική σταδιοδρομίαΓεννήθηκε τον Ιούλιο του 1915 στην Αθήνα και ακολούθησε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Ξεκίνησε να δημοσιογραφεί το 1931 στην Εστία. Κατά την Κατοχή πολέμησε και ήταν παράλληλα ανταποκριτής από το Μέτωπο και εργάστηκε στην αρχισυνταξία του παράνομου εντύπου «Καθημερινά Νέα». Στη συνέχεια δούλεψε στις εφημερίδες «Ελληνικόν Αίμα» (διευθυντής), «Ακρόπολις» και «Απογευματινή». Ήταν διπλωματικός σχολιαστής στο ΕΙΡ (1946-48) και νωρίτερα επιμελείτο το ραδιοφωνικό δελτίο της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης του Καΐρου.

    Πολιτική καριέρα

    Στις εκλογές του 1950 και του 1951 εξελέγη βουλευτής Αθηνών με το κόμμα της ΕΠΕΚ. Στην κυβέρνηση του Νικολάου Πλαστήρα χρημάτισε υφυπουργός παρά τη Προεδρία της Κυβερνήσεως (και υπουργός Τύπου) από τις 27 Απριλίου 1951 ως τις 10 Απριλίου 1952, οπότε ο ίδιος παραιτήθηκε. Η παραίτησή του έγινε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την εκτέλεση του Μπελογιάννη και των συντρόφων του.

    Στη συνέχεια δεν ασχολήθηκε ξανά με την πολιτική αλλά επέστρεψε στη δημοσιογραφία, ως σχολιαστής στην ΥΕΝΕΔ. Το 2005, έναν χρόνο πριν πεθάνει, τιμήθηκε με το Βραβείο Μανώλη Λύτινα για την αντιστασιακή του δράση. Πέθανε στην Αθήνα το 2006 και κηδεύτηκε στις 18 Οκτωβρίου από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων, στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την επίσης δημοσιογράφο, Μαρία Ρεζάν.

    Συγγραφικό έργο
    Ο Ανδρέας Ιωσήφ ασχολήθηκε και με τη συγγραφή βιβλίων. Το θεατρικό του έργο «Εκείνο το μεσημέρι στο Ντάλλας» τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο στον Καλοκαιρίνειο Διαγωνισμό (1964).

    https://logomnimon.wordpress.com/%CE%BC-%CF%81%CE%B5%CE%B6%CE%AC%CE%BD/

    Η Μαρία Ρεζάν θυμάται των εκτέλεση των Μπελογιάννη, Μπάτση, Καλούμενου και Αργυριάδη (1952):

    Δεν είχε έρθει τυχαία ο Πλαστήρας στην εξουσία. Και ίσως ο κυριότερος λόγος ήταν η υπόσχεσή του να μην υπάρξουν ξανά άλλες θανατικές καταδίκες για πολιτικά αδικήματα. Τους Έλληνες, πίστευε, δεν ήταν δυνατόν να τους χωρίζει διαρκώς το αίμα. Αρκετό, έλεγε, είχε χυθεί και ήταν η ώρα της συμφιλίωσης. Και πάνω σ’ αυτή την πραγματικά μεγάλη αλήθεια πορευότανε κυβερνώντας. Όχι, χωρίς δυσκολίες, εδώ που τα λέμε.
    “Εγώ, κουμπάρα μ’, βγάζω όσους μπορώ το πρωί μ’ ανήκεστον βλάβη από τη Μακρόνησο, έρχεται το μεσημέρι ο υπουργός Δημόσιας Τάξης και τους γυρίζει πίσω…” μου είπε μια μέρα που τρώγαμε, και έτσι πρέπει να ήταν.
    Κι από την άλλη πλευρά, παλάτι και Αμερικάνοι, αλλά και το κόμμα της συντηρητικής παράταξης, καιροφυλακτούσαν…(…)
    Έτσι είχαν τα πράγματα, όταν μια εβδομάδα μετά, Κυριακή πρωί, ημέρα σχόλης και οικογενειακού χουζουρέματος, όπως λένε, καθόμασταν ο Αντρέας¹ και γω και τα λέγαμε. Χωρίς να υποψιαζόμασταν το παραμικρό. Δίπλα μας το ραδιόφωνο ήταν ανοιχτό και μετέδιδε ελαφριά μουσική. Και κάποια στιγμή διακόπηκε το πρόγραμμα και μεταδόθηκαν ειδήσεις. Με πρώτη πρώτη την εκτέλεση! Των παλικαριών! Τα χαράματα εκείνης της Κυριακής.!
    …Χάσαμε και οι δυο το χρώμα μας. Αλλά αυτό που θυμάμαι ήταν ο άντρας μου, που έμοιαζε σαν να τον είχε χτυπήσει κεραυνός! Κι εδώ που τα λέμε, πώς να μην ήταν έτσι; Καθώς ακόμα και οι Γερμανοί επί Κατοχής την Κυριακή την είχαν σεβαστεί… Ενώ ήταν φανερό πως εδώ ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, ο Ρέντης², είχε επισπεύσει τις εκτελέσεις για να μειώσει τις αντιδράσεις. Τις οίδε κατόπιν διαταγής ποιανού…
    …Μείναμε αμίλητοι για κάμποση ώρα. Και την παγωμάρα της σιωπής που βασίλευε στο διαμέρισμα της οδού Μάγερ διέκοψαν φωνές διαδηλωτών. Που με επικεφαλής την ηθοποιό και πρωθιέρεια τότε του χορού της ολυμπιακής φλόγας, την Αλέκα Κατσέλη, πλησίασαν και άρχισαν να φωνάζουν συνθήματα. (…)
    Αμίλητος ο Αντρέας στο παράθυρο, κοιτούσε τον κόσμο που φώναζε. Και άντε βρες τι σκεφτόταν. Εγώ πάλι, αμίλητη, ούτε που τολμούσα να διακόψω τις σκέψεις του. Όταν κάποια στιγμή τον βλέπω να απομακρύνεται από το παράθυρο, να πηγαίνει στο τηλέφωνο, να σχηματίζει έναν αριθμό, να περιμένει λίγο και μετά να λέει:
    “Αντρέας Ιωσήφ στο τηλέφωνο. Παρακαλώ να μεταδώσετε την εξής δήλωση: Ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ Αντρέας Ιωσήφ υπέβαλε την παραίτησή του σήμερον, 30η Μαρτίου 1952″.
    Την ΕΙΡ είχε πάρει τηλέφωνο, χωρίς να μου πει το παραμικρό. Την ΕΙΡ που υπαγόταν σ’ αυτόν. Κάποια υπάλληλος το σήκωσε, κάτι ψέλλισε, φαίνεται, “μα, κύριε υπουργέ…”, τη διέκοψε ο Αντρέας και είπε:
    “Έτσι ακριβώς όπως σας την υπαγόρευσα, σας παρακαλώ…”. Και ύστερα κατέβασε το ακουστικό.

    • Ο/Η Po λέει:

      ωραίο κείμενο αυτό της Ρεζάν. Υπέροχο.
      Εμείς σήμερα δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε το κλίμα της εποχής.

  6. Ο/Η Πωλίνα Γεμιστού λέει:

    Γιατί δεν λέτε ότι τόσο η Ρεζάν (κατά κόσμον Μισραχή) όσο και ο Αντρέας Ιωσήφ ήσαντε Εβραίοι που είχαν βαφτιστεί χριστιανοί επί Κατοχής για να γλυτώσουν την σαπωνοποίηση;

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Πρώτον δεν το ήξερα, δεύτερον έχει κάποια σημασία η οποία μου διαφεύγει;

    • Ο/Η Άρτεμις Πλήθ. λέει:

      Τι σημασία έχει; Άλλωστε, ούτε λέει το θρήσκευμα του Μπελογιάννη. Γιατί να πει ειδικά της Ρεζάν και του Ιωσήφ;
      Κι εμένα οι γονείς μου με είχαν κάνει χριστιανή ορθόδοξη και, τώρα, είμαι άθεη. Εσύ γιατί δεν μας λες για τον εαυτό σου;

    • Ο/Η Εκουσία λέει:

      Μήπως διακατέχεστε από (λανθάνοντα) αντισημητισμό;

      • Ο/Η Κλέων Ι. λέει:

        @Εκουσία

        Οχι ‘λανθάνοντα αντισημιτισμό’. Κανονικό-κανονικότατο, αντισημιτισμό για textbook.

        Πρώτον διότι θυμάται την εβραϊκή καταγωγή σε εντελώς άσχετο σημείο και χωρίς καν να τους αποδίδει κάποια κατηγορία, στυλ υποψία ‘αυτοί οι Εβραίοι ρε παιδί μου όλο σε κάποια πλεκτάνη θα είναι χωμένοι’, δηλαδή και μόνο που είναι Εβραίοι σε κάποια βρωμιά θα είναι μέσα και σε κάποια συνωμοσία αυτουργοί, κλασικό αντισημιτικό στερεότυπο, βγαλμένο μέσα απ’ τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών.

        Και δεύτερον διότι τη φράση ‘να γλυτώσουν την σαπωνοποίηση’ δεν τη λέει κάποιος σοβαρός αξιοπρεπής άνθρωπος, με τίποτα.
        Είναι φρικτό, και γίνεται αισχρότερο αν σκεφτεί κανείς ότι το λέει ‘χαριτολογώντας’.
        Που παναπεί, κάνουμε πλακίτσα, άρα δεν είναι και τίποτα, άνετα θα το έβλεπε να επαναλαμβάνεται, «σιγά τώρα, δεν έγινε και τίποτα, 6 εκατομμύρια χάθηκαν, σαπούνι έγιναν, χαχαχαχα».

        Συγγνώμη Λασκαράτε, δε μου αρέσει να δίνω συμβουλές γενικά, ούτε να κάνω υποδείξεις, αλλά ο συγκεκριμένος αν τα έλεγε αυτά σε εμένα θα τον είχα σφουγγαρίσει πριν προλάβει να καταλάβει γιατί.
        Δεν δίνουμε βήμα σε χυδαίους αισχρούς ρατσιστές που επικροτούν ή σχετικοποιούν γενοκτονίες.

      • Ο/Η laskaratos λέει:

        Κλέωνα,
        πιθανόν να έχεις δίκιο αλλά έχουμε εδώ ένα καθεστώς ανοχής ακόμη και σε σχολιαστές που βρίζουν εμάς σκαιότατα. Το έκαναν συστηματικά πριν χρόνια και τους ανεχόμασταν.
        Αυτό με τη σαπωνοποίηση είναι αισχρό και δεν το επεσήμανα, έχεις απόλυτο δίκιο.
        Δείχνουν όμως τα σχόλια όταν δημοσιεύονται και την ποταπότητα ενός κόσμου.

    • Ο/Η Ιστ. Μν. λέει:

      α΄ Δεν μάς ενδιαφέρει το θρήσκευμα κανενός.
      β΄ Ουδέποτε ο Ανδρέας Ιωσήφ υπήρξε ισραηλίτης.
      γ΄ Η Μαρία Ρεζάν έγινε χριστιανή για να πανδρευθεί τον Ανδρέα Ιωσήφ, και όχι για να σωθεί (άλλωστε, είναι γνωστό ότι αλλαγή θρησκεύματος δεν θα την έσωζε αφού οι nazi εξόντωναν και όλους όσους είχαν, έστω, και απειροελάχιστο ποσοστό ισραηλιτικής καταγωγής/ρίζας).

  7. Ο/Η eklag λέει:

    Ο Γούσιας,ο Σκοτίδας και άλλοι…ήρωες δεν εισηγήθηκαν και την εκτέλεση φερειπείν του Γεωργιάδη;
    Αν όχι όλα,αρκετά πάντως εδώ πληρώνονται.

  8. Ο/Η Frixos λέει:

    Αγαπητε Λασκαρατε,
    ζητω συγνωμη για το αποσπασμα του κειμενου σας που παραθετω αυτουσιο (δεν μου αρεσει να το κανω) αλλα τελικα μπηκα στον πειρασμο και δεν κατορθωσα να το αποφυγω.

    «Τον Πλουμπίδη και τον Μπελογιάννη τους τιμώ, γιατί ανήκουν στο είδος του ιδεολόγου ανθρώπου που πέφτει θύμα των ιδεών του και μάχεται εν γνώσει του ότι θα χάσει, επειδή νιώθει πως εκπροσωπεί έναν ολόκληρο κόσμο αδικημένων ανθρώπων και ανώτερων ευγενικών ιδεών και θυσιάζεται γιατί θέλει να τους αντιπροσωπεύσει επάξια και να μην του πουν πως τους έχει προδώσει.»

    Μολις περιγραψατε με πολυ σωστο τροπο το ψυχολογικο προφιλ ολων των παραφρονων τυρανων που θελουν να σωσουν την ανθρωποτητα.
    Και αν η ανθρωποτητα δεν θελει να …»σωθει» και αντισταθει την μακελευουν.
    Αυτο αντιπροσωπευε και ο Χιτλερ, «ανωτερες ευγενικες ιδεες» και παλεψε μεχρι το τελος, ακομα και οταν γνωριζε οτι ειχε χασει.
    Αυτο περιγραφει απαξιωτικα ο Νιτσε ως «το ασκητικο ιδεωδες» αναφερομενος στην …ιεροποιηση του σκοπου στον οποιο αφιερωνεται το υποκειμενο.
    Αυτου του ειδους οι μαζικες παρακρουσεις που -εκτος των αλλων- ειναι μολισμενες και απο το μικροβιο της θεολογικης σκεψης, ενω για να τραφουν χρειαζονται μαρτυρες/ηρωες, οπου το ιδεο-ψυχαναγκαστικο ατομο (ενταγμενο σε μια συλλογικοτητα) νοηματοδοτει την υπαρξη του μεσα απο τον αλληλοσπαραγμο ως υπερτατη εκδηλωση της ιεροτητας του σκοπου που υπηρετει.
    Δεν τους τιμω καθολου, τους απαιχθανομαι.

    Επιπροσθετως: Επι της ουσιας της πολιτικη διασταση του θεματος, θα πρεπει να ενημερωθητε για την δραση και το ρολο που διαδραματισε ο Μπελογιαννης κατα την διαρκεια του εμφυλιου στην Πελοποννησο.
    Oμως δεν καταδικαστηκε και δεν εκτελεστηκε γι αυτο, αλλά για κατασκοπεια υπερ της Σοβιετικης Ενωσης την εποχη του Σταλιν.
    Οι αθλιοτητες των ακροδεξιων συνεργατων των ναζι δεν μπορουν να αλλαξουν την αληθεια.

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Αγαπητέ Φρίξο,
      δεν ξέρω που βασίζεις τις πληροφορίες σου για εγκληματική (δεν το λες, το υπαινίσσεσαι σαφώς) δράση του Μπελογιάννη στην Πελοπόννησο. Αν υπάρχουν τέτοιες πληροφορίες από έγκυρες πηγές αλλάζουν την εικόνα που έχω.
      Απορώ όμως πως δεν δικάστηκε και γι’αυτήν τη δράση το 1950 που συνελήφθη. Θα ήταν μια θαυμάσια απάντηση στο μεγάλο και πολύχρωμο διεθνές κίνημα που ζητούσε να μην εκτελεστεί. Τα γεγονότα ήταν πολύ πρόσφατα, οι μάρτυρες υπήρχαν κλπ

      Βεβαίως και εγώ εντάσσω την περίπτωση του Μπελογιάννη στο είδος του ανθρώπου που έχει μια θρησκευτικού τύπου πίστη σε κάποιον αγώνα κλπ.
      Όμως αυτός ο υπέρτιτλος δεν αρκεί με κανέναν τρόπο να τον ταυτίσουμε με ολοκληρωτικές απόψεις και συμπεριφορές.
      Δεν είναι σε καμία, μα σε καμία περίπτωση ίδια η εκδοχή του Ιεροεξεταστή, του Ναζιστή, ή του σταλινικού που βρίσκεται στην εξουσία ή του εκκολαπτόμενου σταλινικού, με την περίπτωση του Μπελογιάννη.
      Οφείλουμε να δούμε τη ναζιστική Κατοχή, τα όσα φρικτά υπέφεραν οι άνθρωποι, τα απίστευτα εγκλήματα του Ναζισμού, την ύπαρξη Ελλήνων συνεργατών (Η σπορά τους, όπως αυτοπροσδιορίζεται υπάρχει σήμερα και ευλογείται από την Εκκλησία χωρίς να υπάρχει η ελάχιστη αντίδραση γι’αυτό, από αυτούς που τους ενοχλεί ο Μπελογιάννης), την αθλιότητα των Ανακτόρων, το πρόσφατο μεταξικό παρελθόν, το πολεμικό κλίμα, την ηρωική ατμόσφαιρα, τα τεράστια διακυβεύματα, τα οράματα, τα ορμητικά νιάτα κλπ
      Ένας ρομαντικός ερωτευμένος νέος υπήρξε ο Μπελογιάννηςε, που μαζί με την καλή του οραματιζόταν έναν δικαιότερο κόσμο για το παιδί του και για όλους.
      Αφελής;
      Ιδεολόγος;
      Αφοσιωμένος;
      Ανεδαφικός;
      Αυτοθυσιαζόμενος;
      Ναι.
      Μην τον πεις εγκληματία, ή φανατικό, θα τον αδικήσεις

      Οία η μορφή, τοιάδε και η ψυχή, το ξέρετε….

  9. Ο/Η laskaratos λέει:

    Γραφει ο Αντωνης Καρκαγιαννης

    http://www.kathimerini.gr/709380/opinion/epikairothta/arxeio-monimes-sthles/takhs-lazaridhs-eytyxws-htth8hkame-syntrofoi

    Τάκης Λαζαρίδης: «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι»

    25.05.2008

    Θα ρωτήσετε ποιος είναι ο Τάκης Λαζαρίδης. Μερικοί ασφαλώς έχουν ξανακούσει αυτό το «ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι». Είναι ο τίτλος ενός βιβλίου που έγραψε και κυκλοφόρησε πριν από 20 χρόνια και έκτοτε επαναλαμβάνεται με μια ειρωνική τραγικότητα σε πολλές συζητήσεις, ιδιαίτερα αριστερών. ΄Η από δεξιούς με θριαμβευτική έπαρση. Για τους πρώτους είναι συντριβή και αυτομαστίγωμα, για τους δεύτερους δικαίωση.

    Ο Τάκης Λαζαρίδης όμως έχει την ιστορία του και αυτή λίγοι πλέον τη γνωρίζουν ή τη θυμούνται. Στη δεύτερη δίκη του Νίκου Μπελογιάννη στο Στρατοδικείο, το 1952, στο ίδιο εδώλιο καθόταν ένας νέος, εικοσάρης τότε, με στολή στρατιώτη. Ηταν ο Τάκης Λαζαρίδης. Καταδικάστηκε σε θάνατο και μαζί με τους άλλους μελλοθάνατους κλείστηκε στην απομόνωση των Φυλακών Καλλιθέας και εκεί περίμεναν το εκτελεστικό απόσπασμα. Οι Φυλακές Καλλιθέας, ακριβώς απέναντι από τον Οίκο Τυφλών, στην οδό Θησέως, δεν υπάρχουν πια. Κατεδαφίσθηκαν αργότερα και στη θέση τους κτίσθηκε σχολείο. Καμιά αντίρρηση. Κρίμα μόνο, γιατί ήταν ένα ενδιαφέρον παλιό κτίριο και τόπος ενός δράματος της εποχής εκείνης.

    Τελικά εκτελέσθηκαν, στα τέλη Μαρτίου του 1952, μόνο ο Μπελογιάννης, ο Μπάτσης, ο Καλούμενος και ο Αργυριάδης. Το πρωί που πήγε να τους πάρει το εκτελεστικό απόσπασμα ο επίτροπος διάβασε και το βασιλικό διάταγμα, με το οποίο απονεμόταν χάρη στον Τάκη Λαζαρίδη, λόγω του νεαρού της ηλικίας και η θανατική καταδίκη μετατρεπόταν σε ποινή ισοβίων δεσμών.

    Εχει σημασία να σας πω ότι ο πατέρας του Τάκη Λαζαρίδη, ήταν ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ και εκτελέσθηκε από τους Γερμανούς, μαζί με τους 200 κομμουνιστές την 1η Μαΐου 1944, στην Καισαριανή. Τη συντήρηση και την ανατροφή του Τάκη και της αδελφής του, μετά τον θάνατο του πατέρα τους, ουσιαστικά την ανέλαβε το ΚΚΕ. Θέλω να πω ότι μεγάλωσε και ανατράφηκε με οικογένεια το ΚΚΕ και θα υπέθετε κανείς ότι στους κόλπους του θα σταδιοδρομούσε…

    Ο Τάκης όμως πήρε άλλο δρόμο. Μετά το δραματικό πρωινό στις Φυλακές Καλλιθέας ο Τάκης μεταφέρθηκε στις φυλακές Κεφαλονιάς, όπου έγκλειστος έζησε τον τρόμο των σεισμών και αργότερα στις Φυλακές Κέρκυρας, για να εκτίσει την ποινή των ισοβίων δεσμών. Ηταν σκληρός και ανυποχώρητος κομμουνιστής, στην ανάκριση, στο Στρατοδικείο και μετά στη φυλακή, όπου έμεινε συνολικά 14 και κάτι χρόνια. Πολύ ευγενής και μελετηρός…

    Ποιος ξέρει πώς, αυτός ο σκληρός και ανυποχώρητος κομμουνιστής, στις απέραντες νύχτες του εγκλεισμού ξανασκέφθηκε τη ζωή του, τη ζωή των άλλων και τη ρημαγμένη οικογένειά του και έθεσε στον εαυτό του ριζικά και καταλυτικά ερωτήματα. Το πώς τελικώς απάντησε είναι ένα δεύτερο θέμα, άλλοι θα συμφωνήσουν και άλλοι, αλλού, θα διαφωνήσουν. Με αυτά τα ερωτήματα και με τις απαντήσεις έγραψε το «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι», το οποίο κυκλοφόρησε ακριβώς πριν από 20 χρόνια. Το 1988, πριν ακόμη καταρρεύσει ο «υπαρκτός (και ταυτόχρονα ανύπαρκτος) σοσιαλισμός». Μετά την κατάρρευση και όταν βεβαιώθηκαν ότι ήταν οριστική, έγραψαν και άλλοι πολλά και διάφορα…

    Τον γνώρισα την άνοιξη του 1964 στις Φυλακές Αιγίνης, όπου είχα μεταχθεί από τις Φυλακές Λευκάδας. Αποφυλακισθήκαμε το 1966. Είχε πάρει ήδη τις αποστάσεις του από το ΚΚΕ γενικά και από την κομματική ηγεσία της φυλακής, η οποία τον αντιμετώπισε σαν ένα ιδιόρρυθμο άνθρωπο. Δεν είχε, όμως, τίποτα να πει εναντίον του.

    Στο «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι», έθεσε καταλυτικά για την Αριστερά, όλων των αποχρώσεων, ερωτήματα. Κάνει πως δεν τα ακούει, θα ‘ρθει όμως η στιγμή να τα ακούσει.

    Μέχρι τώρα η «αυτοκριτική» της Αριστεράς απαντάει ή προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα: τι συνέβη, τι έφταιξε και δεν νικήσαμε. Πάνω σ’ αυτό το ερώτημα γράφτηκε από την Αριστερά ολόκληρη η Ιστορία, τουλάχιστον από το καλοκαίρι του 1943 ώς την τελική συντριβή της, στρατιωτική και πολιτική, το 1949. Δεν σταμάτησε εκεί. Με τον ίδιο «καημό» της ήττας διαμορφώθηκε και η μετέπειτα πολιτική και ιστορία της ώς τις μέρες μας.

    Σε αυτόν τον καμβά συσσωρεύτηκαν όλα τα γεγονότα, όλα τα πρόσωπα, όλες οι ιδέες, όλα τα «σφάλματα», όλες οι σχέσεις με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις και με τους ξένους. Ο (απολεσθείς παράδεισος της «νίκης» διαμόρφωσε στερεότυπα σκέψης και συμπεριφοράς, τα οποία ισχύουν και σήμερα και είναι πανίσχυρα. Ποτέ η Αριστερά, τουλάχιστον σε ηγετικό επίπεδο, δεν τόλμησε να αναρωτηθεί ειλικρινά τι θα εσήμαινε και τι σημαίνει αυτή η «νίκη» που απροσδόκητα χάθηκε και εξακολουθεί ακόμα να τη θρηνεί. Ιδιαίτερα η συγκλονιστική αποκάλυψη μετά την κατάρρευση του υπαρκτού και ταυτόχρονα ανύπαρκτου, θα έπρεπε λογικά να οδηγήσει την Αριστερά σε πλήρη ανατροπή της πολιτικής της, στη θεωρία και την πράξη. Οχι ότι μας χρειάζονταν οι αποκαλύψεις, όλοι ξέραμε τι ακριβώς συμβαίνει. Αλλά κανείς δεν τολμούσε να θέσει το καταλυτικό ερώτημα. Και είναι πραγματικά ένα θέμα για να ερευνηθεί, πώς άνθρωποι που δεν φοβήθηκαν τίποτα στη ζωή τους, που έδειξαν απαράμιλλο θάρρος και ηρωισμό, φοβήθηκαν να ρωτήσουν και να αναρωτηθούν: τι πήγαμε να κάνουμε και ευτυχώς δεν μας άφησαν να το κάνουμε και να το αποτελειώσουμε;

    Αυτό το ερώτημα έθεσε νωρίς ο Τάκης Λαζαρίδης, πρώτα στον εαυτό του και έπειτα, με το πρώτο του βιβλίο σε όλους τους άλλους. Οπως καταλαβαίνετε, είναι σαν να θέλει να ξαναγράψει την ιστορία της Αριστεράς. Ο Δεκέμβρης και ο Εμφύλιος, για παράδειγμα, ήταν θανάσιμες απειλές εναντίον της χώρας και του λαού και όχι ευκαιρίες «νίκης» που χάθηκαν. Και ευτυχώς, που αυτές οι απειλές αποκρούσθηκαν. Το «αστικό κράτος» και οι ξένοι, οι Αγγλοι πρώτα και κατόπιν οι Αμερικανικοί, συνέτριψαν την Αριστερά και την αιματοκύλησαν χωρίς αναστολές και ενδοιασμούς, όπως επιβάλλει ένας πόλεμος. Σώθηκε, όμως, η χώρα και ο λαός της δεν γνώρισε τις περιπέτειες που γνώρισαν άλλοι λαοί που εντάχθηκαν με τη βία σε ολοκληρωτικά συστήματα διακυβέρνησης.

    Ο Τάκης Λαζαρίδης, όμως, δεν σταματάει εδώ. Αναρωτιέται και μας καλεί να αναρωτηθούμε τι μπορεί να σημαίνει σήμερα «σοσιαλισμός» και «σοσιαλιστική ανοικοδόμηση», στερεότυπα επαναλαμβανόμενα από τα δύο κόμματα της Αριστεράς. Και τι μπορεί να σημαίνει «καπιταλισμός» και πού μας οδηγεί.

    Με το νέο του βιβλίο που κυκλοφόρησε πριν από λίγο με τον τίτλο «Αναγκαστική Προσγείωση», και που είναι η αφορμή αυτού του σημειώματος, απαντάει σε γράμματα και ερωτήσεις αναγνωστών του πρώτου βιβλίου, του «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι».

    Θα ρωτήσετε, έπειτα από αυτήν την καταλυτική κριτική τι μένει από την Αριστερά. Θα σας πω τη γνώμη μου ευθέως. Από την Αριστερά που γνωρίσαμε, την παραδοσιακή και επίσημη, δεν μένει τίποτα. Μένουν μόνο οι τραγικές θυσίες της. Και αυτές σαν βάρος στη συνείδησή μας.

    Επειδή, όμως, ο κόσμος είναι γεμάτος αδικίες, ανισότητες, καταπιέσεις, αίμα και καταστροφές, το αριστερό αίτημα θα είναι πάντα ζωντανό και ενεργό. Ισως γι’ αυτό το λόγο η ηττημένη και στη χειρότερη στιγμή της, εγκλωβισμένη στον αποπνικτικό κρατισμό «Αριστερά» είναι ιδεολογικά κυρίαρχη, όπως πολύ σωστά παρατηρεί ο Τάκης Λαζαρίδης. Την άλλη Αριστερά μένει να την ανακαλύψουμε…

  10. Ο/Η Εκουσία λέει:

    Το θέμα είναι ότι η αρχομανία και μισαλλοδοξία της ηγεσίας του ΚΚΕ είναι υπεύθυνη για έναν εμφύλιο για το τίποτα (που δεν έπρεπε να γίνει). Να σας θυμίσω ότι ο Ενβέρ Χότζα (άλλος δικτατορίσκος κι αυτός) είχε αποκαλέσει τυχοδιώκτες τους Ζαχαριάδη, Ιωαννίδη, Μπαρτζιώκα και Παρτσαλίδη.

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Τεράστιο λάθος ο εμφύλιος.
      Ούτε παραγγελία να τον είχαν τα Ανάκτορα,οι Δωσίλογοι και η Άκρα Δεξιά.
      Πραγματικό πλυντήριο γι’αυτούς.
      Ήταν τραγωδία για την Αριστερά και για τη χώρα.
      Οι μόνιμες αυταπάτες της Αριστεράς που μπερδεύει τις επιθυμίες της με την πραγματικότητα.
      «Αυταπάτες» το λέει το φαινόμενο ο Αλέξης Μπαζιάνας.

    • Ο/Η Epaminondas Papayannis λέει:

      Συμφωνώ μαζί σας. Ίσως, έχουμε τις ίδιες «καταβολές» [αν και αντιπαθώ αυτή την έκφραση-ετικέττα (όμως, το λήμμα «καταβολές» χρησιμοποιείται)]. Από τις πηγές μου, η πιο αξιόπιστη (τηρουμένων τών αναλογιών) μάλλον είναι το βιβλίο τού Δημήτρη Βλαντά: «Απομνημονεύματα – Νεοελληνική Ιστορία», τόμος δ΄ («1950-1967 – Τραγωδία τού ΚΚΕ»), Αθήνα 1976, σελ. 11. Πρόκειται για τη συνάντηση που έγινε στη Μόσχα, όταν ο Enver Hoxha αποκάλεσε αυτούς τους τέσσερις τυχοδιώκτες και ζήτησε από το Сталин να φύγουν οι Έλληνες κομμουνιστές από την Αλβανία (και έφυγαν «πυξ λαξ»).
      ps Μπαρτζιώτας (Βασίλης Μπαρτζιώτας) και όχι … «Μπαρτζιώκας» (πιθανολογώ ότι ευθύνεται ο «δαίμων τού πληκτρολογίου»)

  11. Ο/Η Παλιός λέει:

    Διαμαρτυρία από τον γιο του
    Το ΚΚΕ πήρε πίσω το όπλο του Μπελογιάννη από την Αμαλιάδα

    Από το γραφείο του Προέδρου της Βουλής Νίκου Βούτση, που πήρε και την πρωτοβουλία για τη μόνιμη έκθεση στη γενέτειρα του Νίκου Μπελογιάννη, ανέφεραν πως πράγματι ύστερα από συνεννοήσεις τριών μηνών, το ΚΚΕ ενημέρωσε λίγο πριν από τα εγκαίνια της έκθεσης πως το όπλο τελικά θα παρέμενε στην έκθεση για λίγες μόνο ώρες. Από το ΚΚΕ επισημαίνουν πως είναι θέμα ασφάλειας καθώς στην Αμαλιάδα δεν μπορεί να εγγυηθεί κανείς την ασφάλεια του κειμηλίου.

    «Για αυτό δεν πήγα στα εγκαίνια, διότι ξέρω καλά ότι η καπηλεία είναι αυτοσκοπός για αυτούς. Εγώ το αντιμετωπίζω το ΚΚΕ σαν εκκλησία, που έχε θεό το Στάλιν, έχει ποίμνιο και προπαντός έχει αγίους, οι οποίοι ανήκουν στην Εκκλησία. Τους μεταχειρίζεται όπως η ορθόδοξη ή η καθολική Εκκλησία ή το Ισλάμ τους μάρτυρες του. Αυτοί συνεχίζουν αυτό που άρχισε ο Ζαχαριάδης. Τον πατέρα μου φυσικά τον έφαγε, διότι ένα κόμμα σαν και αυτό μισεί τους διανοούμενους. Είναι γνωστό και ο Στάλιν που έστελνε τους διανοούμενους», δήλωσε στο news247 ο γιος του Νίκου Μπελογιάννη και πρόσθεσε:

    «Δεύτερος λόγος είναι ότι με τη λήξη του εμφυλίου έπρεπε -επειδή το κόμμα δεν κάνει ποτέ λάθη, βασική αρχή- να βρει ένα χαφιέ για να φορτωθεί την όλη ιστορία και έτσι βάφτισε τον Πλουμπίδη χαφιέ και να βρει και έναν ήρωα για να έχει το ποίμνιο κάποιον στη φάση της γενικής απελπισίας. Συν ότι είχε και τη γενική αρχή που έχει κάθε δικτατορίσκος ότι κάθε κεφάλι που προεξέχει, το κόβουμε».

    Υποστήριξε επίσης ότι η παραχώρηση του όπλου στα εγκαίνια της έκθεσης «ήταν εκ του πονηρού, διότι το ΚΚΕ ήθελε να αναδείξει τον πολέμαρχο. Ενώ εμείς μιλάγαμε για το διανοούμενο που προέβλεψε και τα μνημόνια, το ΚΚΕ ήθελε να αναδείξει το στρατηλάτη, διότι η νέα του γραμμή από πέρυσι είναι ότι ο εμφύλιος ήταν αναγκαίος -αν είναι δυνατόν να υπάρχει αναγκαίος εμφύλιος- και ότι αποτέλεσε την κορύφωση της πάλης των τάξεων στην Ελλάδα και ισχυρίστηκε ότι «πήραν πίσω το όπλο γιατί ζουν με την καπηλεία».

  12. Ο/Η Frixos λέει:

    Αγαπητε Λασκαρατε,
    δεν το υπαινισσομαι, το λεω ευθέως.
    Για οσους μεγαλωσαμε με το αριστερο συναξάρι στο χερι, εμελε να απογοητευτουμε: οι αγιοι και οσιομαρτυρες της αριστερας στην καλυτερη περιπτωση ηταν τραγικα προσωπα.

    Ο ρολος του Μπελογιαννη και του Αρη στις σφαγες της Πελοποννησου ειναι γνωστος οχι μονο στους κατοικους αλλα και σε οποιον εχει εντρυφησει στοιχειωδως στα του εμφυλιου. Οτι η αριστερα εβαψε τα χερια της με αιμα αθωων, δυστυχως, δεν αποτελουν αφηγηματα φασιστων.

    Ο Μπελογιαννης παρ’ ολο που καταδικαστηκε μαζι με αλλους σε θανατο γιαυτες τις πραξεις του δεν εκτελεστηκε, αλλα εκτελεστηκε ως πρακτορας της Σοβιετικης Ενωσης του Σταλιν καθως συνεληφθη με ασυρματους κατ΄απαιτηση των Αμερικανων που ηδη διεξηγαγαν τον πολεμο κατα της Βορειας Κορεας.
    Μεγαλη συζητηση
    και στεναχωρη

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Έχω πάψει να εκπλήσσομαι και δεν έχω τίποτα στα χέρια μου για να διαψεύσω αυτά που λες.
      «…στην καλυτερη περιπτωση ηταν τραγικα προσωπα» λες και μένω σε αυτό.
      Ευχαριστώ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s