† O Aγιοπατέρας και η † Αγιοπατέρισα

[Τι έκανε ο ιερός κλήρος κατά τας ειδούς του Μαρτίου 1821;]

Του Αναγνώστη Λασκαράτου

Αναδημοσίευση από αρχείο Μαρτίου 2011

Με δεδομένο πως ο Αγιότατος Π.Π. Γερμανός αγνοεί στα Απομνημονεύματά του πως την 25ην Μαρτίου σήκωσε αντάρτικο, μη θέλοντας να υπεισέλθω σε χρονολογικές λεπτομέρειες και να κατηγορηθώ πως είπα τον Π.Π. gay, (σημ.: Όταν γράφτηκε το άρθρο, οι ¨πατριώτες» κατηγορούσαν τον Π.Τατσόπουλο, πως δήθεν το είχε πει αυτό για τον Κολοκοτρώνη!) θεωρώ πως η Επανάσταση κηρύχθηκε κάπου το Μάρτη και συνεχίζω.

Υπάρχει μια άτυπη Μαφία από καλόγερους, ζήτουλες, κοκαλέμπορους, φακίρηδες, προφήτες, σεξομανείς, που έδρασαν χωριστά ο καθένας τους, στα τέλη της «Τουρκοκρατίας», στον καιρό του Όθωνα, αλλά και λίγο αργότερα, τους οποίους η επίσημη Ιστοριογραφία τους θάβει κάτω από το χαλί, ασχολούμενη μόνο με τα κλέη του ηρωϊκού Παπαφλέσσα, που κι αυτού όμως τον «εξωλέστατο» βίο (με οικονομικές καταχρήσεις και θορυβώδη γλεντοκόπια) τον έχει κρατήσει επτασφράγιστο μυστικό. Μια ιερή μορφή φερ’ειπείν, που βυθίστηκε στη λήθη, ήταν ο αγιορείτης ιερομόναχος Γεράσιμος Παπαδόπουλος, ιδρυτής της «Μονής Καλογραιών» Καλαμάτας, της οποίας οι καλλιέργειες και εκμεταλλεύσεις μεταξιού του απέφεραν τεράστια κέρδη. Έκανε ότι μπορούσε να αποτρέψει την Επανάσταση: «Ο Θεός…μας προστάζει…να έχωμεν πάσαν υποταγήν εις τον βασιλέα και πάσαν εξουσίαν και ουχί να ποιώμεν….επαναστάσεις», γράφει με αφοπλιστική ειλικρίνεια ακόμη και το 1836 στα απομνημονεύματά του. Συνωμοτεί με τον Πετρόμπεη, όπως αποκαλύπτει ο Σπηλιάδης, για την δολοφονία του Κολοκοτρώνη και παρά λίγο να τον πείσει να μην κηρυχθεί η Επανάσταση στην Καλαμάτα. Συνεχίζει και μετά την απελευθέρωση να κερδοσκοπεί, αλλά το κλείσιμο από την Αντιβασιλεία των μοναστηριακών επιχειρήσεών του, τον κάνει να αναθεωρήσει την τυφλή υποταγή στην Εξουσία που συνιστούσε μέχρι τότε και να καταγγείλει «τας διαβολικάς νομοθεσίας» (Βλ. άρθρο του Φ.Κ.Χρήστου, στην «Πελοποννησιακή Πρωτοχρονιά»-1958). Επίσημα παρουσιάζεται σήμερα σαν ένας καλός δάσκαλος που σπούδασε στη Σχολή της Δημητσάνας, που κι αυτή λειτουργούσε βέβαια μέρα μεσημέρι κι ας παρουσιάζει και σήμερα η μητρόπολη του παπα-Φούντα (αυτού που κούναγε τη γκλίτσα του κατά του κομμουνιστή δημοτικού συμβούλου) πως δήθεν λειτουργούσε Κρυφό Σχολειό στη μονή Φιλοσόφου, που την είχε ιδρύσει τα χρόνια της ρωμαϊκής κατοχής ένα ντόπιο τσιράκι του ευλαβέστατου αυτοκράτορα Φωκά, που τον δολοφόνησε η γυναίκα του η Θεοφανώ.

Εκτός από το χασάπη αγύρτη καλόγερο Παπουλάκο, του οποίου την αγιοποίηση (μετά το φτιασίδωμα που του έκανε ο Κωστής Μπαστιάς) προωθεί σήμερα με τις ευλογίες του μακαρίτη πια Καντιώτη (κατεδαφιστή ορθόδοξων σλαβομακεδονικών ναών), ο πανοσιολογιότατος θεατρόφιλος και παιδαγωγός Ν.Μουλατσιώτης, έχουμε και επιγόνους του. Στα 1852 υποκινούμενοι από την επιτυχία του Παπουλάκη, πολλοί μοναχοί από το Αγ.Όρος και αλλού περιόδευαν τη χώρα αναμασώντας τα προφητικά του κηρύγματα. Ο Ιγνάτιος στη Γορτυνία, ο Παρθένιος στα Καλάβρυτα, ο Ησαϊας στη Μεγαλόπολη, ο Παντολέων με το χαρέμι του αποτελούμενο από 4 καλόγριες στην Ερέτρια, ο Γρηγόριος στη Θήβα που προσπάθησε μάλιστα σαν τον κτηματομεσίτη Εφραίμ Βατοπεδινό να αναστήσει κάποιον νεκρό, καλόγριες που η Αντιβασιλεία διέλυσε τις σφηκοφωλιές τους και άλλοι αλλού.

Σύμφωνα με τον Μάουρερ, το μεγαλύτερο μέρος των εισοδημάτων σύσσωμης της μοναστικής συμμορίας σπαταλήθηκε υπέρ των συγγενών. Ο Φωτιάδης («Κολοκοτρώνης») επισημαίνει πως «μονάχα στην Άντρο ραχάτευαν 600 καλόγεροι που με τις δεισιδαιμονίες τους και τα ψευτοθαύματά τους άρπαζαν και την τελευταία μπουκιά του χωριάτη» και παραθέτει την ομολογία του Πιπινέλη πως «το ¼ των γαιών της Ελλάδος ανήκεν εις τον κλήρον». Ο Εδμόνδος Αμπού, περιγράφοντας τον ηγούμενο της Λουκούς που «μιλούσε για την εκκλησία του όπως ένας έμπορος για το μαγαζί του«, λέει πως «απολάμβανε την ευχαρίστηση» του «να μην κάνει τίποτα«. Στο βιβλίο του Κ.Απέκα «Η αληθινή Ιστορία της Εκκλησίας» (1933) αποκαλύπτεται πως οι δεσποτάδες κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία, δέχθηκαν το λουκέτωμα των μονών αφού όπως αναφέρεται σε συνοδικό έγγραφο (Ναύπλιο, 31.1.1834) «Η Σύνοδος ευρίσκουσα εις τα μοναστήρια περισσότερον κακόν ή αγαθόν…γνωμοδοτεί να καταργηθώσιν όλα τα …….μοναστήρια των γυναικών». Θέλοντας και μη λοιπόν η Σύνοδος ομολόγησε αμαχητί το αυτονόητο που όλοι ξέρουν και κάνουν πως δεν ξέρουν. Τα μοναστήρια είναι κατά κανόνα, παρά φύσιν άντρα διαστροφής καταφύγια απροσάρμοστων τεμπέληδων.

Ο Αθηνών Χρυσόστομος Α΄, ομολογεί στην «Ιστορία της Εκκλησίας της Ελλάδος», ότι «τα εισοδήματα (των μονών) κατεδαπανώντο υπό των μοναχών, η δε καθόλου κατάστασις του μοναχικού βίου ήταν δυσάρεστος«. Δεν θέλει ιδιαίτερη φαντασία για να αντιληφθεί κανείς τι «δυσάρεστο» μπορεί να συνέβαινε σε ένα κοινόβιο άξεστων και αργόσχολων καλόγερων, οι οποίοι μπορούσαν να εκμεταλλεύονται ασύδοτα τις δεισιδαιμονίες της πλέμπας και να στρατολογούν φτωχά ή ορφανά αγοράκια. Ο συντηρητικός Πιπινέλης παραδέχεται για την ίδια εποχή, πως από τα περίπου 500 μοναστήρια με τους 8.000 μοναχούς «ελάχιστα επλήρουν σκοπούς αγιότητος και τα πλείστα εξ αυτών εις αθλίαν κατάστασιν περιελθόντα, πολύ απείχον της εκπληρώσεως του σκοπού των». Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η μαρτυρία της Bιρτζίνιας Γουλφ, που περιηγούμενη την χώρα μας πολύ αργότερα, βρήκε τους καλόγερους του όσιου Λουκά, «πολύ ενοχλητικούς«. Αλλά το να παραθέσουμε τις αμείλικτες μαρτυρίες των λόγιων περιηγητών κατά των ρωμέϊκων μοναστηριών θα ήθελε πολλούς τόμους.

Έχουμε όμως κι άλλον έναν Παπουλάκο, λίγο προγενέστερο του διάσημου συνονόματού του, το γνωστό πιο καλά με το προσωνύμιο Αγιοπατέρας. Ο μοναχός Ευγένιος με τη φιλενάδα του και συνομιλήτρια της Παναγίας την όμορφη και πονηρή χωρική από το Βερσίτσι (σήμερα έχει ελληνοποιηθεί με το όνομα Σειρές) καλόγρια Χρυσαυγή (κατά κόσμον Ζαχαρούλα Καπερώνη), γνωστή κι ως Αγιοπατέρισα, έδρασαν από το 1824 στο Μωριά. Ο αγύρτης, που είχε και δεύτερη καλογριά στο χαρέμι του, που του την άρπαξε ο καπετάν Γιώργος Γαλάνης απ’το Λεχούρι, απολάμβανε το σεβασμό του τοπικού παπαδαριού και διατηρούσε κατασκόπους που τον πληροφορούσαν για όλα, δίνοντάς του την ευκαιρία να παραστήσει το γνώστη κάθε μυστικού, ιδιαίτερα στους εξομολογούμενους. Πολύτιμη βοηθός του στο ιερό μυστήριο η Ζαχαρούλα, που του μάζευε όλα τα κουτσομπολιά της περιοχής. Είναι μια κλασσική μέθοδος αυτή, που την τελειοποίησαν στις ημέρες μας οι διάφοροι κτηματομεσίτες Αγιορείτες καλόγεροι, που αποκαλύπτουν στα θύματά τους τα μυστικά τους, ονομάζοντας θεία ενόραση αυτά που απέσπασαν εξομολογώντας φίλους ή συγγενείς, που τους επισκέφτηκαν πριν να προσπέσουν στα πόδια τους οι απελπισμένοι που διψάνε για κάποιο θείο σημάδι, που θα τους πει πως θα λύσουν τα οικογενειακά τους. Ο φίλος του Αγίου Νεκτάριου (που δυό φορές κατηγορήθηκε από εκκλησιαστικούς για ανηθικότητα), ο βασανιστής ανηλίκων Αγιορείτης επίσκοπος Βρεσθένης Άγιος Ματθαίος ο Ομολογητής, Θαυματουργός και Μυροβλήτης (τ.ιδιοκτήτης πορνείου) πνευματικός πατήρ της φόνισσας οσίας Μαριάμ της Κερατέας, ήταν ο μαιτρ του είδους.

Κέρδισε έτσι ο σεβάσμιος Ευγένιος την εμπιστοσύνη της πλέμπας προκαλώντας κύματα θρησκοληπτικής υστερίας, γεμίζοντας τις τσέπες του με γρόσια. Οι πολυάριθμοι οπαδοί του εγκατέλειπαν κάθε διάθεση αγώνα, πειθόμενοι στις προφητείες του καλόγερου ότι ο Θεός θα συντρίψει τους Αιγύπτιους. Μάταια ο Κολοκοτρώνης τον κάλεσε να δώσει στην πατρίδα τους θησαυρούς που συγκέντρωσε στο μοναστήρι που έχτισε καταστρέφοντας τα ερείπια της αρχαίας Ψωφίδος. Στα Τριπόταμα, εκεί που σμίγουν ο Αροάνιος κι ο Βερσιτσιώτης με τον Ερύμανθο, πάνω σε μια γραφική πλαγιά, ο καλόγερος έκανε αυτό που η φάρα των μαυροφόρων έκανε πάντα. Γκρέμισε τα σωζόμενα της ιστορικής ελληνικής πόλης, που την πολιορκία της από τους Μακεδόνες περιγράφει ο Πολύβιος και έστησε εκεί το κονάκι του, δηλαδή μια φάμπρικα θαυμάτων, εκεί που κάποτε λατρευόταν η Αφροδίτη, στο όνομα της «παρθένας» Μαριάμ, μια επιχείρηση εξομολογήσεων και μακρόσυρτων τελετών, αν και ίδιος, τιμούσε την Κύπρη και όχι τη χωρική της Ναζαρέτ .

Διεκτραγωδεί ο Φωτάκος: «Ο Αγιος Πατέρας επώλει εις δημοπρασίαν και εις τους προσκυνητάς όλα τα αφιερώματα, και το ψωμί ακόμη και αυτό επληρώνετο. Οι δε ιερείς των πέριξ χωρίων και αυτών ακόμη των μακροτέρων, φορούντες την ιερατικήν των στολήν, έχοντες τας αγίας εικόνας των εκκλησιών και ψάλλοντες εξήρχοντο των χωρίων, ακολουθούμενοι από πολύ πλήθος ανθρώπων και από γυναικόπαιδα, έφεραν αυτάς εις τον Αγιον Πατέρα, όστις εξερχόμενος από το μοναστήρι, έχων μαζί του και την καλογραίαν, εδέχετο τας εικόνας γονυκλιτώς και με προσποιημένην ευλάβειαν εδάκρυε και ευλόγει τας εικόνας….. Οι Ελληνες των μερών εκείνων αφήκαν τα όπλα των και ενασχολούντο εις τοιαύτας τελετάς και λιτανείας, και κανείς εκ των επισήμων ανδρών του καιρού εκείνου, ούτε εκκλησιαστικός, ούτε πολιτικός, ούτε στρατιωτικός ετόλμα να είπη τι κατά τούτου του λαοπλάνου, διότι είχε βοηθόν την αμάθειαν και την δεισιδαιμονίαν του όχλου. Τοιουτοτρόπως δε ο ψευδοπροφήτης αυτός υπερεπλούτησεν». Παράλληλα όπως κι ο αισχρός αντισημίτης και κήρυκας της εθελοδουλείας Πατροκοσμάς κι όπως κι ο διάδοχός του ο Χριστόφορος Παπουλάκος, ο Ευγένιος εργαζόταν και ως μέντιουμ, εξαπολύοντας από το σκοτεινό του κελί τις προφητείες του για τα μελλούμενα, τα άμεσα και τα απώτερα, μόνο που τις δικές του προφητείες δεν φρόντισε ο μητροπολίτης Καντιώτης να τις σώσει. Ας παρηγορηθούμε όμως γιατί έτσι κι αλλιώς θα ήταν ταυτόσημες με τη σολομωνική των μαντειών που αποδίδονται ταυτόχρονα και στον Κοσμά και στον Χριστόφορο.

Ο Αλλάχ κι ο προφήτης του ο Μωάμεθ το θέλησαν κι ο Ιμπραήμ κατέλαβε τον Σεπτέμβρη του ’27 την μονή, έσφαξε τον Αγιοπατέρα και απήγαγε τη Χρυσαυγή και το θησαυροφυλάκιο. Ο ορθόδοξος θεός νικήθηκε κατά κράτος. Ο Αγιοπατέρας και η γνωστή και ως Αγιοπατέρισσα μαιτρέσσα του δεν γλίτωσαν από τον αχάριστο Ιμπραήμ, που τα προσκυνοχάρτια που υπέγραφαν σωρηδόν οι οπαδοί του Παπουλάκη δεν τον εμπόδισαν από το να αρπάξει το θησαυρό του καλόγερου. Σήκωσαν οι Αιγύπτιοι πάνω από 40 φορτία ζώων με θησαυρούς. Την καλόγρια, την πούλησαν σε 18 Άραβες. Έτσι λέει ο πρωτοσύγκελος (στη μητρόπολη του δεσπότη θείου του) και ιστορικός Αμβρόσιος Φραντζής. Το βρίσκω υπερβολικό. Οι καλόγεροι στα ερωτικά δεν είναι αξιόπιστοι, φορτώνουν εύκολα τις προσωπικές τους φαντασιώσεις στους άλλους. Οι ντόπιοι άλλωστε έλεγαν πως αγοράσθηκε από αξιωματικό του Ιμπραήμ, που την ερωτεύτηκε και την πήρε κοντά του. Αυτό μου φαίνεται και το πιθανότερο και θα παρακαλούσα οι πρωτοσύγκελοι να είναι λίγο πιο σεμνοί όταν διηγούνται τα ερωτικά παθήματα άτυχων καλογριών.

Advertisements
This entry was posted in «Ιερές» Αταξίες, «Ιερές» Επενδύσεις, «Ιερές» Υποκρισίες, «Ιερή» Εξουσία, Γράμμα από το Ληξούρι, Των Αμνοεριφίων, ανορθολογισμός, θρησκεία/κλήρος. Bookmark the permalink.

4 Responses to † O Aγιοπατέρας και η † Αγιοπατέρισα

  1. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Είναι ένα λεπτομερές και διαφωτιστικό άρθρο. Και να σκεπτεί κανείς, πως παρόμοια γεγονότα και πρακτικές, είναι ο κανόνας, ένα συνηθισμένο γεγονός, μία ¨φυσιολογική» πρακτική του ιερατείου και των αδίστακτων κυνικών καλόγερων, στην σκοτεινή μακροχρόνια ιστορία τους. Και να σκεπτεί κανείς, πως τα αιώνια θύματα τους, οι Ορθόδοξοι πιστοί αγρόν ηγοράζουν. Ζούν σε κατάσταση πλήρους άγνοιας, οργίζονται όταν τους παραθέτεις τέτοια στοιχεία και φαντασιώνονται πως η Ελλάδα με την ευλογία του Θεού και της Ορθοδοξίας, είναι η πιο εξελιγμένη χώρα του κόσμου. Μόνιμο μεθύσι και παλαβομάρα. Ξουτ!..

  2. Ο/Η Θεολόγος λέει:

    http://www.protothema.gr/stories/article/619602/o-papoulakos-kai-to-kinima-tou-poioi-proteinanna-agiopoiithei-kai-o-agurtis-papoulakos-a-agiopateras-to-frihto-telos-tou/

    Μαθήματα ιστορίας
    Ο Παπουλάκος και το κίνημά του: Ο μοναχός που ξεσήκωνε τα πλήθη
    Μιχάλης Στούκας

    23/10/2016

    Ποιοι πρότειναν να αγιοποιηθεί και ο… αγύρτης Παπουλάκος Α’

    Γύρω στα 1850, το σχετικά νεοσύστατο ελληνικό κράτος, είχε να αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα με κορυφαίο τα «Παρκερικά» (θα αναφερθούμε σ’ αυτά σε επόμενο άρθρο). Εκείνη την εποχή, έδρασε στην Πελοπόννησο ο Παπουλάκος, ένας μοναχός που με το κήρυγμά του ξεσήκωνε τα πλήθη και ζητούσε την απομάκρυνση του Όθωνα.

    Οι φανατικοί οπαδοί του, τον ακολουθούσαν πιστά και τον προστάτευαν. Έφτασε να θεωρείται άγιος. Πριν όμως αναφερθούμε στον… Παπουλάκο Β’, θα γράψουμε λίγα λόγια για τον… Παπουλάκο Α’, που έδρασε στα χρόνια της Επανάστασης του ’21.

    Ο «ΑΓΙΟΠΑΤΕΡΑΣ» ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ

    Για τον πρώτο Παπουλάκο, τον επονομαζόμενο «αγιοπατέρα», έχουμε σημαντικά στοιχεία από τους απομνημονευματογράφους του ’21 Φωτάκο και Κασομούλη, τον αρχιμανδρίτη Αμβρόσιο Φραντζή κ.ά. Γνωρίζουμε μόνο ότι το κοσμικό του όνομα ήταν Ευγένιος και καταγόταν από την Ιθάκη (κατά μία εκδοχή από τη Ζάκυνθο). Πριν την Επανάσταση, βρέθηκε στην Πάτρα, όπου ζητιάνευε κερί και λιβάνι για το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου, το όποιο όμως ήταν ανύπαρκτο. Στη συνέχεια, βρέθηκε στο Διακοφτό συνοδευόμενος από δύο ωραιότατες νεαρές καλόγριες! Εκεί, επισκεύασε την εγκατελειμμένη εκκλησία του Αγίου Ιωάννη και ξεκίνησε να μονάζει σ’ ένα κελί.

    Ο οπλαρχηγός Γεώργιος Γαλάνης «ηγάπα πολύ τας γυναίκας», όπως λέει ο Φωτάκος. Πήγε στην εκκλησία και αφού έδειρε ανηλεώς τον Ευγένιο, πήρε μαζί του τη μία μοναχή και του άφησε την άλλη! Στη συνέχεια, ο Ευγένιος με την καλόγρια άρχισαν να περιφέρονται σε διάφορα μέρη. Κατέληξαν στο χωριό Τριπόταμα της Αχαΐας (κοντά στο χωριό αυτό, βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας πόλης Ψωφίδας). Εκεί βρήκαν μια ερειπωμένη εκκλησία που την μετέτρεψαν σε ωραιότατο ναό. Σιγά σιγά, άρχισαν να επισκέπτονται τον Αγιοπατέρα πολλοί για να ακούσουν το κήρυγμά του. Η καλόγρια που είχε μαζί του ονομαζόταν Χρυσαυγή ή Αγιοπατέρισσα.

    Το κοσμικό της όνομα ήταν Ζαχαρούλα, καταγόταν από την Πάτρα και ήταν αμφιβόλου ηθικής κατά τον Φωτάκο… Ωστόσο, «… υπερείχε πάρα πολύ ως προς τας πανουργίας όλας και την υποκρισίαν, μεταχειριζομένη όλους τους προσπεποιημένους γυναικείους της Δαλιδάς τρόπους, την σοβαρότηταν, την κατήφειαν, την ελεεινολογίαν, τα ποταμηδόν δάκρυα κτλ» (Α. Φραντζής).
    Σύντομα, ο μεν Αγιοπατέρας – Παπουλάκος εμφανιζόταν ως άγιος-προφήτης, που κάνει θάυματα, ενώ η Χρυσαυγή ισχυριζόταν ότι βλέπει την Παναγία και μιλά μαζί της! Τα πλήθη των πιστών που έφταναν στα Τριπόταμα, συνεχώς μεγάλωναν. Παράλληλα, ο Αγιοπατέρας άρχισε να συμβουλεύει τους πιστούς να νηστεύουν, να προσεύχονται, να «απέχουν» από τη συζυγική κοίτη (!), ενώ οι άντρες-αγωνιστές, να πετάξουν τα όπλα και να επιστρέψουν στα σπίτια τους! Σε μια περίοδο (Αύγουστος 1825), που ο Ιμπραήμ, οι στρατιώτες και οι αγρότες δεν ήθελαν να πολεμήσουν. Έτσι ο Αγιοπατέρας γινόταν σύμμαχος του Ιμπραήμ. Κάποιοι μάλιστα ισχυρίζονται ότι συνεννοούνταν μυστικά μαζί του!

    Η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία θορυβήθηκε. Μάλιστα ο αγύρτης Παπουλάκος ζητούσε από τους πιστούς να του φέρνουν όσα πολύτιμα αντικείμενα είχαν στα σπίτια τους. Τη λύση στο μεγάλο πρόβλημα που πήγε να δημιουργηθεί, έδωσε ο ίδιος ο Ιμπραήμ, ο οποίος έστειλε πεζούς και έφιππους στα Τριπόταμα, που κατακρεούργησαν τον Αγιοπατέρα, κακοποίησαν την Χρυσαυγή και την πήραν δούλα στο στρατόπεδό τους. Σε κρυψώνα στο ναό, βρέθηκαν έξι κασέλες γεμάτες από διάφορα νομίσματα, ασήμι, χρυσά σκουλαρίκια και περιδέραια, γυναικείες ζώνες και φορέματα κεντημένα.

    ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ – Ο ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ

    Αυτό λοιπόν ήταν το τέλος του περιβόητου Αγιοπατέρα – Παπουλάκου. Ωστόσο, 25 περίπου χρόνια αργότερα, έδρασε στην Πελοπόννησο, το κίνημα του… Παπουλάκου Β’, το οποίο είναι αμφιλεγόμενο ως σήμερα.
    Ο… Παπουλάκος Β’ γεννήθηκε στο χωριό Άρμπουνας των Καλαβρύτων, μεταξύ 1780 και 1785. Το κοσμικό του όνομα ήταν Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος. Δεν ήξερε γράμματα και εργαζόταν ως χασάπης. Βασική ασχολία του ήταν η εκτροφή γουρουνιών τα οποία στη συνέχεια έσφαζε και πουλούσε. Ωστόσο, κάποτε αρρώστησε από τύφο και το νευρικό του σύστημα κλονίστηκε. Αφού μοίρασε στα αδέλφια του ό, τι είχε, φόρεσε ράσα και περιφερόταν στα χωριά «κηρύττοντας τον λόγο του Θεού». Σύντομα απέκτησε φήμη ως άγιος. Αρχικά έμενε σε μια καλύβα πάνω απ’ τον Άρμπουνα, ωστόσο σύντομα άρχισε τις περιοδείες σε Αχαΐα και Αρκαδία.
    Στο κήρυγμά του δίδασκε τους οπαδούς του να μην κλέβουν, να μην ψευδομαρτυρούν και γενικά, να κάνουν το καλό και όχι το κακό. Ωστόσο, έλεγε ότι τα λίγα γράμματα αρκούν. Τα πολλά γράμματα και τα σχολεία δεν ωφελούν και οι γραμματισμένοι είναι πηγή όλων των δεινών!

    Το 1848 ήρθε στην Αθήνα, παρουσιάστηκε στην Ιερά Σύνοδο και ζήτησε να πάρει την άδεια για να «κηρύττει τον θείον λόγον». Η άδεια δεν του δόθηκε, καθώς ο Συνοδικοί θεώρησαν ότι είναι αγράμματος. Ωστόσο, εκείνος δεν πτοήθηκε. Επέστρεψε στον Μοριά και συνέχισε με μεγαλύτερο ζήλο τη δράση του. Έτσι, το 1851, η Ιερά Σύνοδος του έδωσε την άδεια του ιεροκήρυκα (με πολιτικά μέσα όπως γράφει ο Γιάννης Κορδάτος). Πλέον, όπου πήγαινε, γινόταν αντικείμενο λατρείας από πολλούς ανθρώπους, που τον θεωρούσαν προφήτη, εξαιτίας των ακατάληπτων φράσεων που έλεγε και θαυματουργό άγιο. Ένα «θαύμα» του, όπως αναφέρει ο Κορδάτος, ήταν το εξής: Περιοδεύοντας στα χωριά της περιοχής των Φαρών Αχαΐας, σταμάτησε σ’ ένα χάνι για να ξεκουραστεί. Ζήτησε μάλιστα και ρακή απ’ τον πανδοχέα, ο οποίος δεν του έδωσε. Ο Παπουλάκος τον καταράστηκε και έφυγε. Σε λίγη ώρα, πέρασε απ’ το χάνι ένας δημοσιογράφος της εφημερίδας «Βελτίωσις», που εκδιδόταν στην Τρίπολη και βρήκε τον πανδοχέα κάτω. Αρχικά, νόμισε ότι είχε πεθάνει, διαπίστωσε όμως ότι ήταν απλά μεθυσμένος! Ο κόσμος όμως, δεν πίστεψε όσα έλεγε ο δημοσιογράφος, αλλά ότι ο πανδοχέας είχε πεθάνει και η κατάρα του Παπουλάκου έπιασε!

    Παράλληλα, την ίδια εποχή, ο Παπουλάκος άρχισε να διανθίζει το κήρυγμά του με πολιτικές αναφορές. Στρεφόταν κατά των βασιλιάδων Όθωνα και Αμαλίας, που τους θεωρούς αιτία όλων των κακών, επειδή δεν ήταν ορθόδοξοι. Είχε επηρεαστεί όπως φαίνεται σ’ αυτό από τη «Φιλορθόδοξο Εταιρεία», που είχε αρχηγό της τον Κεφαλλονίτη Κοσμά Φλαμιάτο (1786-1852).
    Όπως γράφει ο Κωστής Μπαστιάς, ο Παπουλάκος «οφείλει την ιδέαν του κηρύγματος εις εσωτερικάς επιταγάς μεταφυσικού χαρακτήρος και ακολούθως εις εντόνους προττροπάς του Κεφαλληνός Κοσμά Φλαμιάτου, όστις θεωρείται η ψυχή της Εταιρείας των Φιλορθοδόξων».
    Φαίνεται ότι η «Φιλορθόδοξος Εταιρεία» εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της ρωσικής πολιτικής. Σκοπός της ήταν να εκθρονιστεί ο Όθωνας και να ανέβει στον θρόνο κάποιος Ρώσος πρίγκιπας.
    Ο Παπουλάκος, αρχικά, αντιμετωπίστηκε μάλλον σαν γραφικός και ακίνδυνος. Η πολιτική χροιά όμως στο κήρυγμά του ενόχλησε σφοδρά το παλάτι. Οι Αρχές τον χαρακτήρισαν λαοπλάνο, αγύρτη, θρησκομανή και επικίνδυνο.

    Σε επίσκεψή του στην Καλαμάτα, έγινε δεκτός με ενθουσιασμό. Μιλώντας σε χιλιάδες κόσμου, μεταξύ άλλων: «Ελάλησε κατά του όρκου του διδομένου ενώπιον των Δικαστηρίων… εξύβρισε την επιβάλλουσα τούτον νομοθεσίαν μας και τα Δικαστήρια… τα απεκάλεσε Γυφτόσπιτα! Ελάλησε κατά της Αγγλίας, ως προσπαθούσης δήθεν να κατακτήση την Ελλάδα» (Μπάμπη Άννινου, «Ιστορικά Σημειώματα»).

    Μετά από τα κηρύγματά του αυτά, πάρθηκαν μέτρα εναντίον του. Ωστόσο, ο απλός κόσμος τον προστάτευε. Η κυβέρνηση ζήτησε από την Ιερά Σύνοδο να επέμβει. Η Σύνοδος ζήτησε απ’ τον Παπουλάκο να έλθει στην Αθήνα και να παρουσιαστεί ενώπιόν της, ωστόσο εκείνος δεν εμφανίστηκε. Κρύφτηκε για μερικούς μήνες σε άγνωστη τοποθεσία. Έπειτα, παρουσιάστηκε στην Αργολίδα, την Κορινθία και τις Σπέτσες, πριν επιστρέψει στη Μάνη, που ήταν, όπως φαίνεται, το ορμητήριό του. Η Ιερά Σύνοδος αποφάσισε να τον κλείσει στο μοναστήρι Προφήτης Ηλίας της Σαντορίνης. Επίσης, έστειλε στις περιοχές που «δρούσε» ο Παπουλάκος μορφωμένους ιεροκήρυκες για να κάνουν τον απλό κόσμο να ξεφύγει από την επιρροή του.
    Σύντομα, αυτές οι αποφάσεις οδήγησαν σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις και οχλοκρατικά κινήματα. Στάλθηκε στη Μάνη για να συλλάβει τον Παπουλάκο ο Γενναίος Κολοκοτρώνης (γιος του «Γέρου του Μοριά») με πολλούς στρατιώτες και τη συνδρομή πολεμικών πλοίων! Οι Μανιάτες στασίασαν. Οι Σπετσιώτες καταφέρονταν ενάντια στην κυβέρνηση. Στο Κρανίδι, λιθοβολήθηκε (!) ο ιεροκήρυκας Νεόφυτος που πήγε να ηρεμήσει τα πνεύματα και ξέσπασαν μεγάλες ταραχές. Στη Λακωνία, όπου κυβερνητικά στρατεύματα αναζητούσαν τον Παπουλάκο, γυναίκες σε έξαλλη κατάσταση, ορμούσαν στους στρατιώτες και τους χτυπούσαν με μανία.
    Αλλά και στην πρωτεύουσα είχε επιρροή ο Παπουλάκος. Στις 14 Οκτωβρίου 1852, ξέσπασε μια πρωτοφανής θύελλα, που δεν είχε προηγούμενο! Ξεριζώθηκαν δέντρα, διαλύθηκαν θόλοι εκκλησιών και στέγες σπιτιών, ο δημοτικός φωτισμός της πόλης καταστράφηκε, ενώ χτυπήθηκε ιδιαίτερα ο Πειραιάς. Ένα γαλλικό ατμόπλοιο παρασύρθηκε και βγήκε στη στεριά, πάνω στο λιμάνι, ενώ τρία ελληνικά πλοία βυθίστηκαν. Τα δύο μάλιστα, ήταν φορτωμένα με 15.000 κιλά σιτάρι το καθένα, το οποίο επέπλεε μετά τη βύθισή τους. Σημαντικότερο όμως απ’ όλα τα δεινά της κακοκαιρίας ήταν ότι έπεσε ένας από τους στύλους του ναού του Ολυμπίου Διός. Δύο μικρού μεγέθους σεισμοί ολοκλήρωσαν το εφιαλτικό σκηνικό.

    Πολλοί τότε πίστεψαν ότι επρόκειτο για «κατάρα θεού» γιατί καταδιωκόταν ο «άγιος»! Η κυβέρνηση πήρε πρόσθετα μέτρα. Συνέλαβε τον Φλαμιάτο και τους άλλους ηγέτες της «Φιλορθοδόξου Εταιρείας», όπως επίσης και πολλούς καλόγερους της Μονής του Μεγάλου Σπηλαίου, ως αρχηγούς ανταρσίας. Ζήτησε από τον Γενναίο Κολοκοτρώνη να συντρίψει τη στάση των Μανιατών, να συλλάβει τον Παπουλάκο και να τον στείλει με πολεμικό καράβι στη Σαντορίνη. Ο Παπουλάκος βλέποντας ότι βρίσκεται σε δύσκολη θέση, ακολουθούμενος από 3.000 οπαδούς του, κατευθύνθηκε προς την Καλαμάτα. Με μια έξυπνη ενέργεια, ο νομάρχης της Μεσσηνίας, «έβγαλε» μια προκήρυξη στην οποία γραφόταν, μεταξύ άλλων, ότι έρχεται ο Παπουλάκος με πολλούς Μανιάτες για να αρπάξουν και να πλιατσικολογήσουν. Τόνιζε επίσης ότι τον Παπουλάκο τον «καταδιώκει η Ιερά ημών Εκκλησία ως αντάρτην και απόβλητον και η κυβέρνησις ως αποστάτην κατά των καθεστώτων» (Μπάμπης Άννινος, «Ιστορικά Σημειώματα»). Έτσι, οι Καλαματιανοί δεν άφηναν τον Παπουλάκο και τους οπαδούς του να μπουν στην πόλη τους. Εκείνος αποσύρθηκε στο κρησφύγετό του στον Ταΰγετο. Εκεί, μετά από προδοσία του Παπαβασίλαρου, συνελήφθη (24/6/1852) και οδηγήθηκε με πλοίο στον Πειραιά. Στις 27/6, το καράβι έφτασε στον προορισμό του. Πολλοί οπαδοί του, και όχι μόνο, είχαν κατέβει στον Πειραιά για να τον δουν. Από τον Πειραιά, οδηγήθηκε με άλλο πλοίο στην Πάτρα κι από εκεί στις φυλακές του Ρίου, όπου έμεινε κλεισμένος για ένα χρόνο, ως τον Ιούνιο του 1853. Η δίκη του ορίστηκε για τον Ιούλιο του 1853, αλλά δεν έγινε ποτέ υπό τον φόβο επεισοδίων. Στο μεταξύ, δόθηκε αμνηστία στον Παπουλάκο και τους συντρόφους του (Σπυρίδων Πήλικας, «Απομνημονεύματα»).

    Ωστόσο, η Ιερά Σύνοδος αποφάσισε να τον κλείσει στη Μονή Παναχράντου της Άνδρου. Εκεί πέθανε τον Γενάρη του 1861. Στο διάστημα του εγκλεισμού του, μόνο μερικοί φανατικοί οπαδοί του τον επισκέπτονταν, ενώ ο θάνατός του δεν προκάλεσε ιδιαίτερες αντιδράσεις.

    ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΥ – ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΑΓΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ

    Αν και ξεκίνησε από μηδενική βάση, ο Παπουλάκος κατόρθωσε με το πέρασμα του χρόνου να αποκτήσει ερείσματα στις λαϊκές μάζες. Δεν υπήρχε όμως κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο, παρά μόνο η διάθεση για άνοδο στον θρόνο κάποιου Ρώσου πρίγκιπα. Ο απλός κόσμος ήθελε όντως αλλαγή, γιατί καταπιεζόταν από την κυβέρνηση, κυρίως υπέφερε από τη βαριά φορολογία, ωστόσο τα αιτήματά του δεν είχαν συγκεκριμένη μορφή. Η πρώτη εισήγηση για αγιοποίηση του Παπουλάκου έγινε το 1953 από την εφημερίδα «Σπίθα» του (μετέπειτα Μητροπολίτη Φλωρίνης) Αυγουστίνου Καντιώτη. Τη δεκαετία του ’80, πήρε σκυτάλη ο γνωστός «παπα ροκάς» Νεκτάριος Μουλατσιώτης, επικεφαλής άλλων κληρικών. Επίσης, αίτηση για αγιοποίηση του Παπουλάκου έχει υποβάλλει ο νυν Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος.

    Αφήσαμε τελευταία την αίτηση που είχε υποβληθεί για αγιοποίηση του Παπουλάκου από τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Φέρεται να «κατατέθηκε» στο Οικουμενικό Πατριαρχείο το 2001 και ζητείται να ανακηρυχθεί ο Παπουλάκος «Άγιος του αντιευρωπαϊσμού».

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      https://roides.wordpress.com/2013/01/16/16jan13/

      Ο χασάπης όσιος Παπουλάκος (μέντιουμ)
      16/01/2013

      ……………………………
      Πονηρός ηλίθιος ο ίδιος, απευθυνόταν σε ηλίθιους και μεθυσμένος από το σκυλολόι των οπαδών του, ξιπάστηκε πως μπορεί να καταδικάζει την επιστημονική πρόοδο, αποκαλώντας για παράδειγμα το νεότευκτο ατμόπλοιο, «καρότσα του διαβόλου». Ο Δ.Φωτιάδης που τα καταγράφει αυτά στο έργο του για τον Όθωνα, δείχνει πως ο αγύρτης είχε καβαλήσει το καλάμι. «Οι παπάδες τον δέχονταν χτυπώντας γιορταστικά τις καμπάνες, κάνανε τιμητικές γι’ αυτόν ιεροτελεστίες, αφώριζαν τους εχθρούς του, συμπορεύονταν μαζί του κρατώντας σταυρούς κι εξαπτέρυγα και τον μνημόνευαν στις λειτουργίες τους… Συντρόφευαν τον Χριστοπανάγο στις περιπλανήσεις του στα γύρω χωριά 150 έως 300 αρματωμένοι και χιλιάδες λαός, άντρες, γυναίκες, γέροι, παιδιά, ονομάζοντάς τον προφήτη Ηλία. Είχε τόσο ξεθαρρέψει, που έστειλε αναφορά στον Όθωνα γυρεύοντάς του να κλείση τα σχολειά, ν’ αλλάξη τους δεσποτάδες, να διώξη απ’ το παλάτι τον καθολικό παπά, που είχε ο ίδιος, και τον προτεστάντη της Αμαλίας».
      ………………………….

      Ο κ.Μουλατσιώτης, κινήθηκε δραστήρια με την βοήθεια μητροπολιτών και Καλαβρυτινών για την αγιοποίησή του, παίρνοντας την σκυτάλη από τον Αυγουστίνο Καντιώτη που πήγε να βρει τον Παπουλάκη στο Καθαρτήριο, αφού πρώτος το 1953 ξέθαψε στην «Σπίθα» του την αγιοσύνη του Παπουλάκου (φωτ.1). Η Αγορά των θαυμάτων απαιτεί σήμερα φρέσκα πρόσωπα στο εορτολόγιο με λαϊκό, προφητικό, αντιδυτικό προφίλ. Αρκεί νομίζω η εμφάνιση κάποιας τρελλόγριας οραματίστριας στο δελτίο των οκτώ και η ανακοίνωση της θαυματουργού ιάσεως των αιμορροϊδων κάποιου ηγούμενου, για να στηθεί το σκηνικό της αγιοποίησης, που θα γεμίσει το παγκάρι. Ο Φωτιάδης όμως έχει ξεγυμνώσει τις καταπιεσμένες επιθυμίες του καλόγερου που τις ξεδίπλωνε μπροστά στους κουτούς χωριάτες: «δεν δίσταζε ο θεομπαίχτης να περιγράφει μπροστά σε γυναίκες, άντρες, παιδιά, με τον πιο ξεγυμνωμένο τρόπο, όλα τα ερωτικά βίτσια».
      ………………………………

      • Ο/Η Γιάννης λέει:

        Η ιστορία για τον καλόγερο Παπουλάκο, που περιγράφουν τα δύο προηγούμενα σχόλια, λύνει τον.. γρίφο, που θέλει να θέτει το ερώτημα: πώς είναι δυνατόν όλοι να κάθονται προσοχή μπροστά στο ιερατείο και τους κάθε λογής Εφραίμ; Με λίγες λέξεις, αυτό που διαβάζουμε, είναι ότι ένας ηλίθιος, αγράμματος, κουτοπόνηρος και αδίστακτος καλόγερος, είχε καταφέρει να εξουσιάζει χιλιάδες πιο ηλίθιους από αυτόν, οι οποίοι δεν δίσταζαν να τον ακολουθούν και να του προσφέρουν προστασία, παίρνοντας στα σοβαρά τις χονδροειδείς βλακείες που τους ξεφούρνιζε, φθάνοντας στο σημείο να τον θεωρούν Αγιο.. Είμαστε απόγονοι αυτών των ανθρώπων, προτίστως , πνευματικά. Δεν πέρασε και πολύς καιρός από τότε. Όλα αυτά συνέβησαν πριν 150 χρ. και αυτός ο χρόνος, για τον ρυθμό ανάπτυξης των νεοελλήνων, είναι σαν εχθές.
        Να θυμηθούμε την περίπτωση με την μούμια του Βησσαρίωνα (συγγνώμη εάν δεν θυμάμαι καλά το όνομα), όπου διάφοροι ιατροί, ιατροδικαστές, που επικαλούνταν την τεράστια πείρα τους και την διεθνώς αναγνωρισμένη εισφορά τους στην επιστήμη, μας διαβεβαίωναν, ότι το σώμα είναι σε άριστη κατάσταση, τα χέρια του ζεστά, το πρόσωπο του ολοζώντανο και η Βίβλος στα χέρια του, σαν ολοκαίνουργια (αυτό το τελευταίο επιχείρημα σκοτώνει.. ελέφαντα)..
        Τρεις είναι οι λόγοι, κατά την γνώμη μου, που το ιερατείο έχει αυτήν την πανίσχυρη δύναμη (που στην πραγματικότητα είναι ασήμαντη): 1 Οι ρασοφόροι είναι αδίστακτοι και προκειμένου να υπερασπιστούν την εξουσία τους, είναι ικανοί να χρησιμοποιήσουν μέσα που ένας φυσιολογικός άνθρωπος, δεν θα το τολμούσε.
        2 Εχουν άριστη σχέση με τους πολιτικούς, οι οποίοι δεν υστερούν στον κυνισμό και την αποφασιστικότητα, προκειμένου να εξασφαλίσουν την πολιτική εξουσία τους, την οποία δεν μπορούν να εξασφαλίσουν επί μακρό, αν δεν έχουν την βοήθεια από τους παπάδες. Συνεπώς, προνοούν να ικανοποιούν όλες τις επιθυμίες των ρασοφόρων.
        3 Οι πιστοί. Ζώντας επί αιώνες μέσα στο δογματικό Βυζάντιο και την Οθωμανική σκλαβιά, περιέπεσαν σε χρόνια αφασία και δεισιδαιμονία. Ανυπόφορα εύπιστοι, και έχοντας υποσυνείδητο τον έλεγχο ότι στην πραγματικότητα, δεν είμαστε παρά ουραγός, στις ευρωπαϊκές και παγκόσμιες εξελίξεις, έχουν την Ορθοδοξία περί πολλού, κάτι σαν παρηγοριά. Όταν θα παραδεχθούμε, ευθέως και με αυτογνωσία, ότι είμαστε μία χώρα του σχεδόν Τίποτα, με δική μας ευθύνη, τότε οι ρασοφόροι θα πάρουν πόδι..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s