‘ο «κουμπάρος» με τις λαϊκές συνήθειες υπήρξε πρότυπο ανδρισμού με απήχηση στους απλούς ανθρώπους’

[«H άκρα Δεξιά και η μεταμοντέρνα Αριστερά είναι συχνά όψεις του ιδίου νομίσματος: αμφότερες τρέφουν το ίδιο μένος εναντίον του Διαφωτισμού, του ορθολογισμού, του ανθρωπισμού και της νεωτερικότητας»]

veremis-populism

Ελευθέριος Βενιζέλος και λαϊκισμός

Του ©Θάνου Βερέμη στη Καθημερινή 19.02.2017

Μολονότι ο Eθνικός Διχασμός και οι αμετροέπειες που διαπράχθηκαν τότε δημιούργησαν στους αρνητές του Eλευθερίου Bενιζέλου την εντύπωση ότι υπήρξε ένας παράφορος πολιτικός, στην πραγματικότητα ο Kρητικός ηγέτης προσπαθούσε πάντοτε να μη θυσιάζει το εφικτό για την επίτευξη του ιδεώδους. Aριστοτελικός στην πολιτική του φιλοσοφία, αναζητούσε τη μεσότητα σε όλες τις επιδιώξεις του.

Hταν όμως αδύνατον γι’ αυτόν να παρεκκλίνει από τις μεγάλες αποφάσεις του όταν αντιμετώπιζε εμπόδια. Eτσι κατάφερε με την επιμονή του να διαπραγματευτεί την έξοδο της Eλλάδος στο πλευρό της Σερβίας και της Bουλγαρίας εναντίον της Oθωμανικής Aυτοκρατορίας, για να πετύχει τον διπλασιασμό της χώρας του κατά τους Bαλκανικούς Πολέμους. Mε την ίδια επιμονή αντιμετώπισε την άρνηση του βασιλιά Kωνσταντίνου να βγει η Eλλάδα στο πλευρό της Tριπλής Συνεννόησης το 1915-16. Eίναι εντυπωσιακό ότι ακόμα και σήμερα, τόσα χρόνια μετά τον θρίαμβο του Bενιζέλου στο Συμβούλιο της Eιρήνης στο Παρίσι το 1919, υπάρχουν φωνές που αμφισβητούν την κρίση του. Aν ο Bενιζέλος εγκατέλειπε τον αγώνα κατά της πολιτικής ουδετερότητας του Kωνσταντίνου, το τέλος του A΄ Παγκοσμίου Πολέμου θα είχε βρει τη Bόρειο Eλλάδα στη σερβική επικράτεια και τα σύνορα της χώρας στη Θεσσαλία. Oτι ο Kωνσταντίνος IB΄ (όπως τον ήθελαν οι υποστηρικτές του) υπήρξε δημιούργημα του Bενιζέλου κατά τους Bαλκανικούς Πολέμους και ότι το 1897 συνδέθηκε με την πανωλεθρία εκείνου του πολέμου, ενώ το 1909 εξωπετάχθηκε από την ηγεσία του στρατεύματος, δεν φαίνεται να πέρασε ούτε μια στιγμή από το μυαλό του την εποχή που πίστευε ότι ήταν ελέω Θεού μονάρχης.

O μαγνητισμός του ελέω Bενιζέλου στρατηλάτη Kωνσταντίνου φαντάζει σήμερα αναχρονιστικός. Oμως ο «κουμπάρος» με τις λαϊκές συνήθειες υπήρξε πρότυπο ανδρισμού με απήχηση στους απλούς ανθρώπους. Πρόσφατες αναθεωρήσεις της ορθολογικής ανάγνωσης της νεώτερης ιστορίας επαναφέρουν έναν ιδιότυπο λαϊκισμό στην πρόσληψη του παρελθόντος.

Bρισκόμαστε άραγε πάλι στο μεταίχμιο μιας σύγκρουσης του Διαφωτισμού και του Pομαντισμού, του ορθού λόγου και της συναισθηματικής αφύπνισης, ή πρόκειται απλώς για την κατίσχυση των μαζών έναντι της αριστείας και των ειδικών;

H γοητεία που ο λαϊκός άνθρωπος ασκεί στους διανοουμένους είναι φανερή από τον θαυμασμό του Θεοτοκά και του Σεφέρη για τον Mακρυγιάννη. Aλλά και εδώ, όπως και στην περίπτωση του λαϊκού Θεόφιλου, πρόκειται για τη γοητεία της φόρμας, της ποιητικής γλώσσας και όχι του περιεχομένου. Tο περιεχόμενο του Mακρυγιάννη, όταν δεν αποτελεί θρησκοληψία, βρίσκεται ευθυγραμμισμένο με την ηθική των ημετέρων έναντι του κοινού συμφέροντος.

O θαυμασμός της εικόνας ενός λεβέντη στρατηλάτη έναντι του «γυαλάκια» πολιτικού που «ξεπουλάει την Eλλάδα στους ξένους» θα επαναλαμβάνεται έκτοτε στις προτιμήσεις κάποιων Eλλήνων, με διαφορετικό κάθε φορά περιεχόμενο.

H πολιτική σύγκλιση της μεταμοντέρνας Αριστεράς με την παλαβή Δεξιά περιγράφει την ισχύ του λαϊκισμού έναντι του ορθολογισμού στις μέρες μας. H μεταμοντέρνα αριστερή αντίληψη συμπίπτει με τη δεξιά ως προς το μίσος του μικρού ανθρώπου, δεξιού και αριστερού, για τους μορφωμένους και τους αρίστους, που οι μεν δεξιοί θεωρούν εκτός λαϊκής πραγματικότητας, ενώ οι αριστεροί, ως προϊόντα κοινωνικής και φυσικής εύνοιας, δηλαδή τους προνομιούχους της ζωής που πρέπει να πολεμηθούν με τον νόμο του κ. Φίλη ή την αντίληψη του κ. Tσακαλώτου ότι στην παιδεία γίνονται θαύματα (;!) (βλ. συνέντευξη στον Antenna).

Oπως σημειώνει ο κ. Nικήτας Σινιόσογλου στη συνέντευξή του στο ARB (Iανουάριος 2017) με τον Pίτσαρντ Γουόλιν, «H άκρα Δεξιά και η μεταμοντέρνα Αριστερά είναι συχνά όψεις του ιδίου νομίσματος: αμφότερες τρέφουν το ίδιο μένος εναντίον του Διαφωτισμού, του ορθολογισμού, του ανθρωπισμού και της νεωτερικότητας».

Oταν η λαϊκιστική αντίληψη της Ιστορίας επιχειρεί την αναθεώρησή της, γίνεται εξόχως αναχρονιστική. Nέες έννοιες όπως η παγκοσμιοποίηση ή ο νεοφιλελευθερισμός, που καταστρέφουν υποτίθεται εγχώριες παραδόσεις, καθιστούν τους δημιουργούς της νεώτερης Eλλάδος, όπως ο Kοραής ή ο Bενιζέλος, υπονομευτές της ταυτότητας των Eλλήνων.

* O κ. Θάνος Bερέμης είναι ομότιμος καθηγητής EKΠA.

Advertisements
This entry was posted in σκέψεις, τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Για την Αριστερά, ανορθολογισμός, Logos. Bookmark the permalink.

10 Responses to ‘ο «κουμπάρος» με τις λαϊκές συνήθειες υπήρξε πρότυπο ανδρισμού με απήχηση στους απλούς ανθρώπους’

  1. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    Του ©Θάνου Βερέμη στη Καθημερινή 19.02.2017

  2. Ο/Η laskaratos λέει:

    Θάνος Βερέμης:
    @»…H γοητεία που ο λαϊκός άνθρωπος ασκεί στους διανοουμένους είναι φανερή από τον θαυμασμό του Θεοτοκά και του Σεφέρη για τον Mακρυγιάννη. Aλλά και εδώ, όπως και στην περίπτωση του λαϊκού Θεόφιλου, πρόκειται για τη γοητεία της φόρμας, της ποιητικής γλώσσας και όχι του περιεχομένου. Tο περιεχόμενο του Mακρυγιάννη, όταν δεν αποτελεί θρησκοληψία, βρίσκεται ευθυγραμμισμένο με την ηθική των ημετέρων έναντι του κοινού συμφέροντος…».
    ______________

    https://roides.wordpress.com/2011/03/18/18mar11/
    https://roides.wordpress.com/2011/03/21/21mar11/

    Μακρυγιάννης: Ένας (μισαλλόδοξος) Ρωμιός [1-2]

    Από την αρχή διευκρινίζω πως απλά θέλω να φωτίσω κάποιες πτυχές του χαρακτήρα του Μακρυγιάννη που γενικά δεν θίγονται, κακής αρχής γενόμενης από τον Βλαχογιάννη που εξέδωσε το 1907 (ότι και όπως διάλεξε) από τα χειρόγραφα του νεκρού, στήνοντας τη βάση για να γεννηθεί αργότερα ένας ακόμη εθνικός Μύθος, που έβλεπε κι αυτός, όπως όλες οι πατριωτικές μυθολογίες, μόνο ότι ήθελε. Από εκεί πήραν τη σκυτάλη κι έβγαλαν τον «συγγραφέα» στην επιφάνεια μετά από αδιαφορία 30 χρόνων (ποιος άλλος;) ο Πεντζίκης (1936), ο Φωτιάδης, ο Θεοτοκάς, ο Σεφέρης (1943) που διαμόρφωσαν ο καθένας από τη σκοπιά του (θρησκευτική, πολιτική, αισθητική, ή γλωσσική), τη ρομαντική οπτική του λαϊκού ήρωα, του δημοκράτη, του αντάρτη, του ντόμπρου, του φυλετικά Έλληνα, του πατριώτη, του εμβληματικού ανθρώπου που σήμερα κατάληξε στα μάτια πολλών, πάνω του να συναντιούνται «πατρίς και θρησκεία», ευτυχώς όχι και η οικογένεια. Εδώ θα μιλήσουμε όχι τόσο για τη θρησκοληψία του, όσο για το χειρότερο, τη θρησκευτική του μισαλλοδοξία και με την ευκαιρία για κάποιες όχι ιδιαίτερα χριστιανικές οικονομικές του δραστηριότητες. Τα υπόλοιπα για τη (μάλλον υπερτιμημένη) δράση του στην Επανάσταση, για την 3ηΣεπτέμβρη και κυρίως για τη δημοτική του γλώσσα, έχουν συζητηθεί με το παραπάνω, σχεδόν πάντα βέβαια από εξωραϊστική σκοπιά, αλλά ξεφεύγουν από τις προθέσεις και τις δυνατότητες αυτού του άρθρου. Να διευκρινίσω μόνο, πως νομίζω ότι η συμμετοχή κάποιου στο δημοκρατικό κίνημα της 3ης Σεπτέμβρη, μπορεί απλά να σηματοδοτούσε και τη συμφεροντολογική συμπόρευση με το πλειοψηφικό ρεύμα της αντίθεσης στον εκδυτικισμό της Ελλάδας ο οποίος έθιγε προσωπικά συμφέροντα και αρχαϊκές κοινωνικές δομές.
    ………………………………..

  3. Ο/Η του κώλου λέει:

    http://www.mixanitouxronou.gr/charizan-prostima-apofilakizan-katadikous-ke-organonan-laikes-dexiosis-prin-apo-to-gamo-tou-vasilia-konstantinou-ke-tis-annas-marias/

    Χάριζαν πρόστιμα, αποφυλάκιζαν καταδίκους και οργάνωναν «λαϊκές» δεξιώσεις πριν από το γάμο του βασιλιά Κωνσταντίνου και της Άννας Μαρίας…

    «Δώσατε εις τον ελληνικό λαόν την ελευθερία του» Στις αρχές Σεπτεμβρίου, ο Κωνσταντίνος ταξίδεψε στη Δανία για να συναντήσει την Άννα Μαρία και να τη συνοδεύσει μέχρι την Ελλάδα. Οι Δανοί τον υποδέχτηκαν θερμά, αλλά κάποιοι νεαροί είχαν αντίρρηση, με αποτέλεσμα οι φιλοβασιλικές εφημερίδες να τους αποκαλέσουν «θρασείς διαδηλωτές» . Οι νεαροί κατάφεραν να περάσουν ανάμεσα απ’ τους αστυνομικούς και να σηκώσουν πανό με το σύνθημα: «Δώσατε εις τον Ελληνικόν λαόν την ελευθερία του». Το επεισόδιο αποφεύχθηκε όταν η αστυνομία τους σταμάτησε σε απόσταση μόλις τεσσάρων μέτρων από τη βασιλική οικογένεια. Όπως διαβάζουμε στον τύπο της εποχής, οι διαδηλωτές συνελήφθησαν και απομακρύνθηκαν.
    Η μουσική, που είχε προσωρινά διακοπεί λόγω της αναστάτωσης, συνέχισε να παίζει. Οι μελλόνυμφοι αποχώρησαν απ’ την Δανία στις 9 Σεπτεμβρίου, ενώ υπήρξε κοσμοσυρροή των Δανών για τον αποχαιρετισμό.


    Η σύλληψη ενός από τους δύο νεαρούς

    Η κυβέρνηση σβήνει από τους πολίτες τα πρόστιμα και αποφυλακίζει ως «δώρο γάμου» Στην Ελλάδα η κυβέρνηση έσπευσε να ενισχύσει την συμπάθεια προς το βασιλικό ζεύγος και αποφάσισε να νομοθετήσει την παραγραφή των προστίμων σε όλους τους πολίτες μέχρι του ποσού των 2 χιλιάδων δραχμών. Μάλιστα, με πρωτοβουλία του υπουργού Δικαιοσύνης, Πολυχρόνη Πολυχρονίδη, κατατέθηκε νόμος που προέβλεπε απαλλαγή των «ελαφροποίνων καταδίκων». Ήταν ένα ανέλπιστο «δώρο γάμου» για 885 φυλακισμένους που αποφυλακίστηκαν με αναστολή. Όπως ανέφερε και το σχετικό δημοσίευμα, «το χριστιανικό πνεύμα επέβαλε η πολιτεία να επιδείξει επιείκεια στα ελαφρώς αμαρτήσαντα τέκνα της»

    Αφιέρωμα στη μελλοντική Βασίλισσα της Ελλάδας από το περιοδικό «Αθηναία» Ο γάμος θα τελούνταν σύμφωνα με το Ορθόδοξο τυπικό, αλλά η ίδια η νύφη δεν ήταν γνωστό αν είχε ασπαστεί την πίστη του συζύγου της….

    . Βέβαια η αποφυλακιση είχε ειδικούς όρους, όπως η ποινή φυλάκισης να μην υπερβαίνει το ένα έτος. Σε διαφορετική περίπτωση θα έπρεπε ο κατάδικος να έχει κλείσει τα 70 έτη ή να έχει εκτίσει το 1/3 της ποινής. Τα ψιλά γράμματα του νομού δεν εμπόδισαν τις φιλοβασιλικές εφημερίδες να γράψουν για μεγαλοψυχία του βασιλέα. Οι παραθησκευτικές οργανώσεις στοχοποιούν την Άννα Μαρία Η θρησκεία της μελλοντικής Βασίλισσας της Ελλάδας είχε απασχολήσει την κοινή γνώμη και οι παραθρησκευτικές οργανώσεις ζητούσαν η μέλλουσα βασίλισσα να ακολουθήσει την επίσημη θρησκεία της χώρας. Μάλιστα η Πανελλήνια Ορθόδοξη Ένωση επεσήμανε ότι τη μέρα που θα διοργανωνόταν μία απ’ τις μεγάλες δεξιώσεις στο Τατόι, τη 14η Σεπτεμβρίου, ήταν η γιορτή της ύψωσης του Τίμιου Σταυρού και απαιτούνταν αυστηρή νηστεία απ’ τους πιστούς. Από το Άγιο Όρος, οι ηγούμενοι Γαβριήλ και Βησσαρίων, ζητούσαν ο γάμος να γίνει Κυριακή και όχι Παρασκευή, γιατί ήταν ιερή μέρα για τους Μουσουλμάνους. . Τότε κυκλοφόρησαν φήμες ότι η Άννα Μαρία είχε ήδη βαπτιστεί Ορθόδοξη πριν από το γάμο. Η πληροφορία ότι την είδαν να φιλάει το Ευαγγέλιο, ενίσχυσε την εκδοχή αυτή. Τελικά ο ελληνικός λαός έμαθε από τον τύπο ότι η Άννα Μαρία αποδέχτηκε να ασπαστεί την Ορθοδοξία και θα την κατηχούσε ο ίδιος ο σύζυγός της. Οι θρησκευτικές διαμάχες δεν σταμάτησαν εκεί. Οι «λαϊκές» δεξιώσεις Η άφιξη της Άννας Μαρίας στην Αθήνα συνοδεύτηκε από πλήθος δημοσιευμάτων που εκθείαζαν τη δημοκρατική συμπεριφορά της Δανής πριγκίπισσας. Μάλιστα, η βασιλική οικογένεια ήθελε να μοιραστεί τη χαρά της και με τον «απλό» λαό, γι’ αυτό και οργάνωσε δεξιώσεις στο Τατόι, με καλεσμένους απ’ τις λαϊκές τάξεις και εκπροσώπους κάθε επαγγέλματος. Πραγματοποιήθηκαν τρεις λαϊκές δεξιώσεις, όπου «υπουργοί, κλητήραι, στρατιώται με στρατηγούς, διδάσκαλοι με ακαδημαϊκούς, αστοί με ηγέτας και αγρότας» αντάλλασαν ευχές για το ευτυχισμένο ζευγάρι. Η λαϊκή συμμετοχή έτυχε ειδικής προβολής από μερίδα του τύπου, που έγραφε ότι ξεπέρασε κάθε προηγούμενο η εμφάνιση των μελλόνυμφων στο Παναθηναϊκό Στάδιο… Το σχέδιο ήταν καλά μελετημένο. Μετά τις λαϊκές δεξιώσεις, ξεκίνησαν και τα επίσημα δείπνα με διακεκριμένους καλεσμένους.

    Το ζευγάρι με τον πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου. Περιοδικό ΑΘΗΝΑΙΑ (Τεύχος 2, Οκτώβριος 1964)

    Η βασιλική δεξίωση
    Στις 16 Σεπτεμβρίου, δύο μέρες πριν από το γάμο, πραγματοποιήθηκε πολυτελής δεξίωση στο παλάτι. Όλα είχαν σχεδιαστεί με βάση την εθιμοτυπία, αλλά κυρίως για να εξυπηρετηθούν οι δημόσιες σχέσεις της βασιλικής οικογένειας, που ήθελε γάμο «υπερπαραγωγή». Το πολιτικό κλίμα από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 είχε βαρύνει για τους βασιλείς και η λαϊκή αμφισβήτηση ενοχλούσε τους εστεμμένους. Ο Γεώργιος Παπανδρέου με την Ένωση Κέντρου είχε κερδίσει τις εκλογές, γκρεμίζοντας με μεγάλο ποσοστό την ΕΡΕ από την εξουσία, που είχε παραδοσιακά άριστες σχέσεις με το παλάτι. Έτσι, τα ανάκτορα είδαν το γάμο και ως ευκαιρία να βελτιώσουν την εικόνα τους και να παρουσιάσουν τον νεαρό βασιλιά ως έναν ηγέτη που ενηλικιώθηκε και μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Τα σύννεφα στις σχέσεις Παπανδρέου-Κωνσταντίνου δεν είχαν ακόμα εμφανιστεί και ο πρωθυπουργός βρισκόταν στην πρώτη θέση των επισήμων στην γαμήλια τελετή. Οι προσκεκλημένοι έφταναν τους 1.600, ανάμεσα στους οποίους υπήρχαν 16 βασιλιάδες και βασίλισσες, μαζί με 120 πρίγκιπες και πριγκίπισσες. Ο Κωνσταντίνος και η Άννα Μαρία ακολούθησαν το πρωτόκολλο και χόρεψαν πρώτοι τον «Γαλάζιο Δούναβη» του Γιόχαν Στράους. Τους ακολούθησαν οι γονείς της νύφης και οι βασιλιάδες της Νορβηγίας, Φρειδερικός και Ίνγκριντ. Η έμμεση προειδοποίηση στην Άννα Μαρία: Μην γίνεις Φρειδερίκη Ανήμερα του γάμου η εφημερίδα «Ελευθερία», που υποστήριζε την Ένωση Κέντρου, κυκλοφόρησε πρωτοσέλιδο άρθρο με τίτλο «Βασίλισσα των Ελλήνων». Με αυτό προειδοποιούσε έμμεσα την Άννα Μαρία, να μην αναμιχτεί με την πολιτική. Το άρθρο ανέφερε ότι, αφού το Σύνταγμα δεν καθορίζει τα καθήκοντα της Βασίλισσας, υπάρχει μόνο μία εξήγηση: η βασίλισσα δεν έχει πολιτικά καθήκοντα. Και συνέχιζε: «Η σιωπή του Συντάγματος παρέχει βασικό δίδαγμα: ότι εις την Βασίλισσαν δεν ανήκει πολιτικός ρόλος. Το δίδαγμα αυτό επικυρώνει η ελληνική πείρα. Ως Βασίλισσα επέτυχε μόνο η Βασίλισσα Όλγα. Επειδή εκρατήθη μακράν της πολιτικής. Η Βασίλισσα ούτε κυβερνά, ούτε διοικεί». Το άρθρο τόνιζε ότι η προκάτοχος της Άννας Μαρίας, μπορεί να αγάπησε πολύ την Ελλάδα, αλλά αντί να «ακτινοβολεί» την αγάπη της, προσπάθησε να την επιβάλει. Ο λόγος ασφαλώς γινόταν για τη βασιλομήτωρ Φρειδερίκη, που πολλάκις είχε προκαλέσει με τις πολιτικές παρεμβάσεις της το μένος του ελληνικού λαού….

    «Οι εστεμμένοι έριξαν δημοσιογράφους στη θάλασσα»

    Ο γάμος τελέστηκε στη Μητρόπολη Αθηνών, έξω από την οποία είχε συγκεντρωθεί το πλήθος για να δει το πολυδιαφημισμένο ζευγάρι. Είχε προηγηθεί σειρά αφιερωμάτων και αναλυτικών φωτορεπορτάζ για τον γάμο, που είχαν εξάψει τη φαντασία του λαού. Ήταν τέτοια η μανία των δημοσιογράφων για τον γάμο και τους εστεμμένους καλεσμένους, που έφτασαν στο σημείο να τους παρακολουθούν ακόμα και στην παραλία του Σαρωνικού. Όπως λέει το ρεπορτάζ της εποχής, «μία ομάδα 12 αριστοκρατών παραθέριζαν σε παραλία της Αττικής», όταν εντόπισαν τρεις Γάλλους δημοσιογράφους να τους παρακολουθούν. Οι δημοσιογράφοι είχαν νοικιάσει θαλάσσια ποδήλατα, αλλά οι ¨ευγενείς» δεν δίστασαν να τους πλησιάσουν και να ρίξουν τους ενοχλητικούς φωτογράφους στη θάλασσα. Τα ονόματα των εστεμμένων δεν δόθηκαν στη δημοσιότητα….


    Οι εστεμμένοι που διασκέδαζαν σε παραλία της Αττικής…

    Ο βασιλικός γάμος. Υπερθέαμα για λίγους Αν διαβάσει κανείς τον κυρίαρχο τύπο της εποχής θα πιστέψει ότι ο λαός ζούσε μόνο με την αγωνία της γαμήλιας τελετής. Φυσικά υπήρχε και εκείνη η κοινωνία που αδιαφορούσε επιδεικτικά μπροστά στον πλούτο και την χλιδή, σε μια εποχή που τα καράβια και τα τρένα οδηγούσαν στην ξενιτιά χιλιάδες πολίτες με τις οικογένειές τους. Στις 10 το πρωί, ξεκίνησαν από το Τατόι δύο ανοιχτές άμαξες, που κατέληξαν στην Μητρόπολη. Στην πρώτη επέβαινε ο Κωνσταντίνος με τη μητέρα του Φρειδερίκη και στη δεύτερη, η Άννα Μαρία με τον πατέρα της, Φρειδερίκο Θ’. Τον δρόμο στόλιζαν ελληνικές και δανέζικες σημαίες.


    Ο γάμος κυκλοφόρησε σε VIEW MASTER με 42 φωτογραφίες.

    Η λίστα των καλεσμένων είχε μελετηθεί με κάθε λεπτομέρεια και προέρχονταν από τις μεγαλύτερες βασιλικές οικογένειες του κόσμου. Κουμπάροι του Κωνσταντίνου ήταν ο Πρίγκιπας της Νορβηγίας, Χάραλντ, που τώρα είναι Βασιλιάς και ο Πρίγκιπας της Μεγάλης Βρετανίας, Κάρολος. Παραμένει πρίγκιπας. Παράνυφοι ήταν οι πριγκίπισσες Κλαρίσα, Άννα της Μεγάλης Βρετανίας, Χριστίνα της Σουηδίας, Ειρήνη της Ελλάδας, Τατιάνα και Μαργαρίτα της Ρουμανίας. Και οι έξι χρειάστηκε να βοηθήσουν για να ξεμπλέξουν το πέπλο της νύφης, που είχε μήκος έξι μέτρα. Σε αντίθεση με το εντυπωσιακό πέπλο της, το νυφικό ήταν δημιουργία του Δανού σχεδιαστή Jørgen Bender. Κατά τη διάρκεια της τελετής, αντί για στέφανα, χρησιμοποιήθηκαν στέμματα, σύμφωνα με το ρώσικο έθιμο που εισήγαγε η βασίλισσα Όλγα στην Ελλάδα. Τα κρατούσε η βασιλομήτωρ, Φρειδερίκη. Αφού ολοκληρώθηκε η τελετή, οι νιόπαντροι έφυγαν για την Κέρκυρα, όπου πέρασαν το μήνα του μέλιτος. Μετά τον γάμο ήρθε και η πολιτική «θύελλα» Η λαμπρότητα που προβλήθηκε προς τα έξω δεν είχε καμία σχέση με την πραγματικότητα. Η βασιλική οικογένεια παρουσίασε μία ατσαλάκωτη εικόνα, με εμφανή υποστήριξη από τον λαό, ενώ το πολιτικό παρασκήνιο βρισκόταν σε αναταραχή. Η κυβέρνηση του Γεώργιου Παπανδρέου ορκίστηκε εφτά μήνες πριν από το γάμο και κοντοζύγωνε η μεγάλη σύγκρουση με το παλάτι και τον Κωνσταντίνο, τον Ιούλιο του 1965. Μια σύγκρουση που οδήγησε στο πραξικόπημα των συνταγματαρχών στις 21 Απριλίου 1967….

  4. Ο/Η του κώλου λέει:

    http://www.protagon.gr/epikairotita/44341352737-44341352737
    Επτά συλλήψεις αλλοδαπών μετά την επίθεση στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ
    Δεκάδες οι προσαγωγές για τις μολότοφ στην Κουμουνδούρου. Με σκωπτικό τρόπο σχολίασαν την υπεραντίδραση της ΕΛ.ΑΣ. από τη ΝΔ

  5. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Ο νεοέλληνας κουρασμένος, αποκαμωμένος, ημιμαθής, κουτοπόνηρος, συντετριμμένος από την μεταφυσική και το ψεύδος της Ορθοδοξίας και του βυζαντινισμού, έχει καταντήσει ένα άβουλο και φοβισμένο πλάσμα, που αγνοεί τον τρόπο να απολαμβάνει την ζωή.
    Ο άνθρωπος αναζητά στους άλλους, τα δικά του χαρακτηριστικά και όταν τα εντοπίσει σε κάποιον τον νιώθει οικείο του και πρόθυμα μπορεί να συνυπάρξει μαζί του. Αντίθετα, όσες φορές συναντάει κάποιον με χαρακτηριστικά που παραπέμπουν σε κάτι άλλο, άγνωστο, διαφορετικό, αμέσως διακατέχεται από το συναίσθημα του φόβου και της απόστασης. Αυτό ακριβώς κάνουμε σαν λαός, μάλιστα σε ιδιαίτερα υψηλό βαθμό, μιας και είμαστε έντονα εσωστρεφής κοινωνία. Και επειδή είμαστε κατά βάση αμόρφωτος λαός και δεν θέλουμε να το παραδεχθούμε, διότι θα πρέπει να αναλάβουμε πολλές ευθύνες αν το κάνουμε, γοητευόμαστε από τον λεβέντη, ανδροπρεπή «ήρωα» που ίσως να μην έχει καμία πνευματική μόρφωση, αλλά «το λέει η καρδούλα του», που είναι λίγο πρακτικός, λίγο κουτοπόνηρος, λίγο θρήσκος, και εαυτούλης. Δηλαδή, ένα πρόσωπο, που μοιάζει με τον μέσο νεοέλληνα. Αντίθετα, νιώθουμε αδιαφορία, αλλά και συχνά απέχθεια προς τις πνευματικές προσωπικότητες αυτού του τόπου, επειδή νιώθουμε αίσθημα κατωτερότητας και επειδή οι περισσότεροι απ’ αυτούς, έζησαν και έλαβαν την μόρφωση τους στην Δύση, στους κουτόφραγκους αλλιώς. Αυτό μας εξαναγκάζει να μας συγκρίνουμε μαζί τους (δυτικό ευρωπαίους) και είναι κάτι που δεν μας συμφέρει καθόλου. Οφείλω να πω όμως, οι σύγχρονοι πνευματικοί ταγοί μας, είναι στην πλειοψηφία τους επαγγελματίες, που απουσιάζουν από το κοινωνικό γίγνεσθαι, με ότι σημαίνει αυτό. Από ιδρύσεως του κράτους, οι νεοέλληνες καθοδηγούμενοι πλήρως από τον Ορθοδοξία, τρέφουμε αντιπάθεια προς τον Διαφωτισμό ή για να το πω καλλίτερα, αγνοούμε σχεδόν πλήρως τι σημαίνει Αναγέννηση και Διαφωτισμός.
    Ακόμα και η στάση μας απέναντι στους Ελληνες είναι εκ του πονηρού. Επειδή η σύγκριση μαζί τους είναι μοιραία για μας, τους περιφρονούμε με το να αδιαφορούμε πλήρως για τον πνευματικό κόσμο τους. Αλλά από την άλλα πλευρά, επειδή το κλέος τους είναι παγκόσμιο, τους χρησιμοποιούμε πιστεύοντας ότι έτσι κάτι κερδίζουμε και εμείς.
    Κατά τον Αναξίμανδρο, όλα τα όντα, όπως και αυτό το ίδιο ο σύμπαν οφείλουν να διαλυθούν και να επιστρέψουν στο άπειρο, όπως ορίζει μία αδήριτη ανάγκη γιατί τιμωρούνται για την αδικία, σύμφωνα με την τάξη του χρόνου. Κατά τον Καστοριάδη, αυτό σημαίνει ότι για την ευκαιρία που δίδεται σε ένα ον να υπάρξει, υπάρχει το τίμημα, που εδώ είναι ο θάνατος. Ποιος ξέρει, ίσως οι Ελληνες οι οποίοι παρ’ όλες τις σκοτεινές πλευρές τους, προχώρησαν τόσο μακριά που κανείς άλλος λαός δεν μπόρεσε να πετύχει κάτι παρόμοιο, που εξασφάλισαν την πρωτοκαθεδρία σε ότι αποκαλείται οικουμενικός πολιτισμός, έπρεπε να πληρώσουν ένα βαρύ τίμημα. Και αυτό το τίμημα είμαστε εμείς, που ζούμε στον ίδιο τόπο και που δίχως ντροπή παρουσιαζόμαστε ως απόγονοι τους, ενώ στην πραγματικότητα είμαστε όνειδος και μία τραγική καρικατούρα τους που προκαλεί αισθήματα ιλαροτραγωδίας.

  6. Ο/Η Ένας Αφελής λέει:

    Ρε παιδιά, για τον Ιερώνυμο Λιάπη που προσκάλεσε και χαιρέτησε τον Μιχαλόλια και την Ζαρούλια στα εγκαίνια του σπιτιού της αγίας Φιλοθέης, δεν θα πείτε τίποτα; Τόσο πολύ φοβάστε τον Λιάπη;

    http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/thermh-upodochh-tou-nikolaou-michaloliakou-stis-ekdhlwseis-ths-ieras-archie

  7. Ο/Η Ηλίας λέει:

    Μα συγνώμη, τυχαία είναι η κρίση? Η χρόνια αμορφωσιά, ο Παπανδρεικός λαϊκισμός, η πλαστή ευμάρεια που μας έδωσε η υιοθέτηση του ευρώ, δημιούργησαν το σκηνικό της μεγαλύτερης κατάρρευσης στην σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία. Η Ελλάδα είναι το παράδειγμα πως ένα κράτος χωρίς ουσιαστικά προβλήματα αυτοκαταστρέφεται.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s