Μύθοι και αλήθειες για τα μνημόνια και το Grexit

[Η κρίση προϋπήρχε των μνημονίων. Τα μνημόνια φτιάχτηκαν σαν δρόμος για έξοδο από την κρίση.]

mythoi-mnhmonio

φωτο από Καθημερινή

Η κυβέρνηση ξανάνοιξε τη συζήτηση για το Grexit, μια συζήτηση που έπρεπε να είχε λήξει από καιρό. Αρκετές φορές από το 2010, έχω εξηγήσει πόσο καταστροφικό θα ήταν το Grexit. Επανέρχομαι με μια σειρά αντιδιαστολών μύθου – αλήθειας.

Από τον ©Νίκο Οικονομίδη στη Καθημερινή, αλλά κατεβαίνει από το  (pdf)  Stern School of Business του New York University

Μύθος 1. Δεν χρειαζόμαστε αλλαγή κυβέρνησης. Όλες οι κυβερνήσεις είναι ίδιες στα οικονομικά.

Η Αλήθεια: Χρειαζόμαστε άμεσα μεταρρυθμιστική κυβέρνηση. Πρώτα για να βελτιωθεί η συμφωνία. Το πλαίσιο συμφωνίας είναι πολύ σκληρό, γιατί υπογράφηκε στη χειρότερη στιγμή για την Ελλάδα, μετά την άκαρπη, αλλοπρόσαλλη πεντάμηνη «διαπραγμάτευση» Βαρουφάκη. Η σημερινή κυβέρνηση υπέγραψε στόχο 3,5% του ΑΕΠ για το πρωτογενές πλεόνασμα. Το ΔΝΤ προτείνει πολύ μικρότερο πλεόνασμα, 1,5% του ΑΕΠ. Η Τράπεζα της Ελλάδος επίσης θεωρεί το 3,5% υπερβολικά φιλόδοξο. Μια μεταρρυθμιστική κυβέρνηση θα διαπραγματευθεί με τους Ευρωπαίους μικρότερο πρωτογενές πλεόνασμα.

Συγχρόνως, μια τέτοια κυβέρνηση θα κάνει, επιτέλους, τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις – μείωση του κράτους, μείωση των φόρων, ιδιωτικοποιήσεις, άνοιγμα του ανταγωνισμού και περιορισμός της φοροδιαφυγής. Χρειαζόμαστε ανταποδοτικό σύστημα συντάξεων. Επιπλέον, χρειάζεται επιτέλους να ξεφορτωθούν οι τράπεζες τα «κόκκινα» δάνεια για να μπορέσουν να χρηματοδοτήσουν υγιείς επιχειρήσεις. Είναι αποκαρδιωτικό ότι ακόμα και οι αλλαγές διοικήσεων στις τράπεζες παίρνουν μήνες αντί για μέρες.

Μύθος 2. Το Grexit είναι προτιμότερο από τα μνημόνια.

Η Αλήθεια: Τεράστιο λάθος. Με Grexit θα έχουμε μακροχρόνια κλειστές τις τράπεζες με πλαφόν στις αναλήψεις και οι καταθέτες θα χάσουν τουλάχιστον το 50% των χρημάτων τους, πρώτον, γιατί οι τράπεζες θα χρεοκοπήσουν και, δεύτερον, από τη μετατροπή των καταθέσεων σε νέες δραχμές. Οι κλειστές τράπεζες και τα μακροχρόνια capital controls θα αυξήσουν κατακόρυφα την ύφεση και την ανεργία. Οι επιχειρήσεις θα έχουν μεγάλα προβλήματα στις εισαγωγές και θα δημιουργηθούν σοβαρές ελλείψεις. Η νέα δραχμή θα είναι βαθιά υποτιμημένο, αδύναμο νόμισμα και θα δημιουργήσει άμεσα πληθωρισμό και φτώχεια, καθώς οι πολίτες θα μπορούν να αγοράζουν μόνο τα μισά ή το ένα τρίτο συγκριτικά με το σήμερα. Θα τυπωθούν πολλές νέες δραχμές, εκμηδενίζοντας έτσι το όποιο όφελος στις εξαγωγές από την υποτίμηση και αυξάνοντας ριζικά τον πληθωρισμό. Η Ελλάδα από τον πυρήνα της Ευρώπης θα καταντήσει μια μικρή, αδύναμη και φτωχή χώρα της Μέσης Ανατολής, έρμαιο των ισχυρών δυνάμεων της περιοχής και ιδιαίτερα της Τουρκίας. Η εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας θα είναι προβληματική.

Μύθος 3. Η κρίση δημιουργήθηκε από τα μνημόνια.

Η Αλήθεια: Η Ελλάδα βρέθηκε το 2009 με γιγαντιαίο έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού ύψους πάνω από 15% του ΑΕΠ. Τον Μάιο του ’10 οι μόνοι που ήταν διατεθειμένοι να μας δανείσουν ήταν οι Ευρωπαίοι. Μας ζήτησαν να νοικοκυρέψουμε τα δημοσιονομικά μας και να κάνουμε μεταρρυθμίσεις για να μπορέσουμε να βγούμε από την κρίση. Αυτοί ήταν οι όροι των μνημονίων, που σώφρονες Έλληνες θα έπρεπε να εφαρμόσουν ακόμη κι αν δεν τους τα επέβαλλαν οι ξένοι. Η κρίση προϋπήρχε των μνημονίων. Τα μνημόνια φτιάχτηκαν σαν δρόμος για έξοδο από την κρίση.

Μύθος 4. Τα μνημόνια οδηγούν σε Grexit.

Η Αλήθεια: Αν χειριστούμε το πρόγραμμα σωστά, θα έχουμε ανάπτυξη και πρόσβαση στις αγορές το 2017. Το 2014, παρά τα πολλά λάθη των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Σαμαρά, και παρά την αμείλικτη αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ, η Ελλάδα είχε τη μεγαλύτερη ανάπτυξη στην Ευρωζώνη. Και, το πιο σημαντικό, κατάφερε και εξέδωσε ομόλογα με επιτόκιο κάτω από 5% μόλις δύο χρόνια μετά το «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων. Οταν αυτή η μεγάλη επιτυχία του 2014 επετεύχθη ουσιαστικά χωρίς να έχουν γίνει διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και παρά την αυξανόμενη πολιτική αβεβαιότητα λόγω της ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ, με μία πραγματικά μεταρρυθμιστική κυβέρνηση η Ελλάδα μπορεί να πάει πολύ καλύτερα.

Μύθος 5. Ένα πρόγραμμα/μνημόνιο είναι απαραιτήτως υφεσιακό.

Η Αλήθεια: Οι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ θέλουν να μην υπάρχει έλλειμμα στον προϋπολογισμό και να έχουμε ένα μικρό πλεόνασμα. Υπάρχουν δύο τρόποι για να γίνει αυτό. Ο πρώτος είναι να αυξήσουμε τους φόρους, δημιουργώντας βαθιά ύφεση, όπως κάναμε μέχρι τώρα. Ο δεύτερος είναι να μειώσουμε το μέγεθος του κράτους και να αυξήσουμε την αποτελεσματικότητά του χωρίς οριζόντιες περικοπές. Αν ακολουθήσουμε αυτόν τον δρόμο, δεν χρειαζόμαστε αυξήσεις φόρων. Μπορούμε να μειώσουμε τις κρατικές δαπάνες και συγχρόνως να μειώσουμε τους φόρους, αυξάνοντας σημαντικά την ανάπτυξη της οικονομίας. Φόροι όπως ο ΕΝΦΙΑ μπορούν να καταργηθούν εντελώς. Η Ελλάδα απέφυγε να κάνει τη μεγάλη πλειονότητα των διαρθρωτικών αλλαγών που θα τη βοηθούσαν να βγει από την κρίση.

Μύθος 6. Δεν χρειαζόμαστε διαρθρωτικές αλλαγές ή έχουμε ήδη κάνει όσες χρειαζόμαστε.

Η Αλήθεια: Όλοι γνωρίζουμε ότι κομμάτια της ελληνικής οικονομίας ελέγχονται από συντεχνίες. Διαρθρωτικές αλλαγές που ανοίγουν τα κλειστά επαγγέλματα στον ανταγωνισμό θα έχουν τεράστιο όφελος για την οικονομία. Κάποτε πρέπει να δούμε ότι το συμφέρον 11 εκατομμυρίων Ελλήνων υπερβαίνει το συμφέρον της Α ή Β συντεχνίας.

Μύθος 7. Χρειαζόμαστε άμεσα ελάφρυνση του χρέους.

Η Αλήθεια: Μέχρι το τέλος του ’14 το χρέος, παρότι μεγάλο, ήταν βιώσιμο. Όμως μετά τη δήθεν διαπραγμάτευση Τσίπρα – Βαρουφάκη και την τεράστια αβεβαιότητα του ’15 η Ελλάδα χρειάστηκε επιπλέον δανεισμό 86 δισ. ευρώ, που αύξησε σημαντικά το δημόσιο χρέος, καθιστώντας το μη βιώσιμο. Βραχυπρόθεσμα, το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους προς την Ευρωζώνη είναι πολύ χαμηλό. Μακροπρόθεσμα, οι συμφωνίες με τους Ευρωπαίους στα επόμενα δύο χρόνια πρέπει να περιλαμβάνουν τρία σημεία: επιμήκυνση λήξεων, παράταση της περιόδου χάριτος τόκων σε 20 χρόνια και κλείδωμα των επιτοκίων στα τρέχοντα χαμηλά τους επίπεδα. Αν γίνουν αυτά, η ελληνική οικονομία θα μπορέσει να αναπτυχθεί χωρίς να πληρώνει τόκους για πολλά χρόνια, και, όταν θα έχει αναπτυχθεί, θα μπορέσει να αποπληρώσει το χρέος.

Μύθος 8. Η διαπραγμάτευση Βαρουφάκη-Τσίπρα ήταν σκληρή, αλλά επιτυχημένη.

Η Αλήθεια: Οι πέντε αυτοί μήνες προκάλεσαν τεράστια ζημιά. Η αποτυχημένη διαπραγμάτευση οδήγησε σε κλείσιμο των τραπεζών και άμεση απειλή Grexit. Οι όροι που τώρα η κυβέρνηση εμφανίζει σαν καινούργιες απαιτήσεις των δανειστών είναι ακριβώς αυτοί που υπεγραψε ο κ. Τσιπρας το καλοκαιρι του 2015, με τη χώρα στη χειρότερη δυνατή διαπραγματευτική θέση.

Αν υπολογίσει κανείς και την ύφεση που προκάλεσε η αβεβαιότητα, συνολικά η διαπραγμάτευση κόστισε πάνω από 100 δισ. ευρώ και η ζημιά αυξάνεται κάθε μέρα που παραμένουν τα capital controls.

Μύθος 9. Η ΕΚΤ έκλεισε τις τράπεζες και επέβαλε capital controls.

Η Αλήθεια: Οι τράπεζες έκλεισαν γιατί οι Έλληνες καταθέτες απέσυραν τις καταθέσεις τους λόγω της αβεβαιότητας που προκάλεσε η κυβέρνηση με την αλλοπρόσαλλη διαπραγμάτευση που διεξήγαγε. Η ΕΚΤ κράτησε όρθιο το τραπεζικό σύστημα για μήνες, παρέχοντας ρευστότητα 125 δισ. ευρώ, ποσό ίσο με τα 2/3 του ΑΕΠ της χώρας.

* Ο κ. Νίκος Οικονομίδης είναι καθηγητής Οικονομικών στο Stern School of Business, New York University. Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή της Κυριακής 12.2.17

Advertisements
This entry was posted in τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Ασμοδαίος, Επάναστἀτες του Κώλου, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

11 Responses to Μύθοι και αλήθειες για τα μνημόνια και το Grexit

  1. Ο/Η laskaratos λέει:

    Φαίνεται παρανοϊκό, όμως είναι πιθανό o ανισόρροπος εγκέφαλος να το κάνει.
    Η απειλή της αποχής θα είναι η μόνη αποτρεπτική απάντηση.

    http://www.lifo.gr/articles/opinions/133907

    Oύτε για πλάκα νέο δημοψήφισμα.
    Από τον Άρη Δημοκίδη

    Υπήρξε έντονη φημολογία πως τη Δευτέρα ο Τσίπρας ανακοινώνει δημοψήφισμα. Θα ήταν λάθος για δύο σημαντικούς λόγους

    Υπάρχουν διάφορα ενδεχόμενα σχετικά με τις διαρροές για την πιθανή ανακοίνωση Δημοψηφίσματος τη Δευτέρα από τον Πρωθυπουργό: Μπορεί, όπως ισχυρίζεται το Μαξίμου να το διέρρευσαν οι εχθροί του, μπορεί όπως ισχυρίζονται οι εχθροί του να το εννοεί και να το κάνει (όχι πια μάλλον, αφού κάηκε τέτοιο ενδεχόμενο με τη δημοσιοποίησή του) μπορεί απλά να τεστάρει τα νερά, μπορεί και να χρησιμοποιεί την απειλή δημοψηφίσματος για να ‘εκβιάσει’ τους δανειστές και να κερδίσει κάτι, έστω και ψίχουλα. Τέτοιες κουτοπόνηρες τακτικές έχουμε δει άπειρες τα τελευταία δύο χρόνια. Όλες απέτυχαν παταγωδώς και στο τέλος βγήκαμε ακόμα πιο ζημιωμένοι. Όμως για την απίθανη περίπτωση που όντως σκεφτούν σε κάποια στιγμή να το ξανακάνουν, είτε τώρα ή σε λίγο καιρό, ας ειπωθούν δυο πράγματα. 1) Θα μοιάζει με φάρσα – που πάλι θα χειροτερέψει τα πράγματα Αν τη δεύτερη φορά η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα, εμείς ξεκινήσαμε απ’ την αρχή έτσι. Το Δημοψήφισμα του ’15 ήταν ό,τι πιο άχρηστο και διχαστικό μπορούσε να επινοήσει πολιτικός: Φάρσα και τραγωδία μαζί. Ο Τσίπρας ήθελε να βγει το Ναι, πόρωνε τον κόσμο εναντίον του Όχι, έκανε στο τέλος ό,τι ήθελε, φέρνοντάς μας εκτός απ’ τα capital controls και μια συμφωνία πολύ χειρότερη κι απ’ αυτήν του δημοψηφίσματος. Η δικαιολογία του για την προκήρυξη του Δημοψηφίσματος του ’15 ήταν πως εξαιτίας της πίεσης που θα νιώσουν οι Ευρωπαίοι απ’ το Δημοψήφισμά θα ρεζιλευτούν και θα ταπεινωθούν – και θα κερδίσουμε στη διαπραγμάτευση. Συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Ούτε το ευρώ καταστράφηκε, ούτε η Ευρώπη χρεοκόπησε επειδή εμείς «αντισταθήκαμε ηρωϊκά» και χάσαμε φριχτά και στη διαπραγμάτευση. Είναι χαζοί αυτοί οι εκβιασμοί κι οι μπλόφες. Κυρίως όμως δεν πιάνουν. (Στους ξένους τουλάχιστον, γιατί υπάρχουν ακόμα Έλληνες που τα χάφτουν και νιώθουν εθνική ανάταση…) Εδώ έχουμε τον Σόιμπλε να μας σπρώχνει υπογείως αλλά και δημοσίως προς το Grexit, και ακόμη νομίζουμε ότι θα τους τρομάξουμε αν απειλήσουμε με Grexit ή με δημοψηφίσματα.

    Δεν έχει πετύχει με αυτές τις κουτοπόνηρες τακτικές ποτέ τίποτα. Ποτέ. Και παρ’ όλα αυτά, συνεχίζει να κάνει τα ίδια πιστεύοντας κάθε φορά πως τώρα όλα θα είναι διαφορετικά

    Με τη βοήθεια της δημιουργικής ασάφειας (δηλαδή της ψευτιάς) του Βαρουφάκη, ο Τσίπρας τελειοποίησε την τακτική του «τα λέω της νύφης για να τ’ ακούσει η πεθερά», της παγίδας, του chicken game, του «μη φοβάστε, δεν εννοώ αυτά που λέω αλλά θα μας βοηθήσουν στη διαπραγμάτευση». Δεν έχει πετύχει με αυτές τις κουτοπόνηρες τακτικές ποτέ τίποτα. Ποτέ. Τίποτα. Και παρ’ όλα αυτά, συνεχίζει να κάνει τα ίδια, χωρίς να διδάχτηκε τίποτα. Κάθε μπλόφα του Τσίπρα, κάθε καθυστέρησή του, κάθε κολπάκι του μας ζημιώνει ακόμα περισσότερο. Μετά τη γελοιότητα του πρώτου δημοψηφίσματος δεν θα περίμενα να έχει κανείς τους τα μούτρα έστω και να σκεφτεί -ακόμα και για πλάκα- να κάνει δεύτερο… (Φωτ.: Menelaos Myrillas / SOOC) 2) Οι κυβερνήσεις είναι για να κυβερνούν. Ο Τσίπρας δε δικαιούται να ζητήσει τη βοήθεια του κοινού και πάλι. Γιατί; Γιατί απλούστατα εξελέγη για να κυβερνήσει όπως νομίζει. Εξελέγη για δεύτερη φορά αφότου είχε διαστρεβλώσει τη λαϊκή εντολή του Όχι, πράγμα που σημαίνει πως όσοι τον ψήφισαν ήξεραν ότι αλλάζει θέσεις όποτε τον συμφέρει. Το ήξεραν και δεν τους πείραξε, τον ψήφισαν παρόλα αυτά. Οπότε, ο κ. Τσίπρας, όπως και ο κάθε Πρωθυπουργός, έχει το δικαίωμα να κάνει ό,τι νομίζει, φυσικά μέσα στο πλαίσιο της νομιμότητας. Έχει τη λαϊκή εντολή να κρίνει και να πράξει και δεν είναι δυνατόν να ρίχνει πάλι το μπαλάκι σε μας επειδή δεν κατόρθωσε να κάνει τίποτα απ’ όσα υποσχέθηκε. Χρησιμοποιεί την απειλή/υπόσχεση μόνο για λόγους τακτικής, και καταφεύγει σ’ αυτό για να μην πάρει την ευθύνη των πράξεών του. Θέλει κατά βάθος να φέρει τη δραχμή; Ας την φέρει, αναλαμβάνοντας όμως ο ίδιος την ευθύνη. Θέλει να συμβιβαστεί οδυνηρά με τους δανειστές; Ας τελειώνει επιτέλους, χωρίς όμως να ρίχνει την ευθύνη στον κόσμο, στην αντιπολίτευση ή στην κακιά στιγμή. Καλώς ή κακώς αυτός έχει το τιμόνι και πρέπει να οδηγήσει. Αν δεν μπορεί, ή αν δε θέλει να πάρει την ευθύνη, ας αποχωρήσει οικειοθελώς κι ας αφήσει άλλον του κόμματός του να κυβερνήσει, ή ας πάει και σ’ εκλογές. Ίσως έτσι να κάνει, επιτέλους, το πρώτο πραγματικό καλό από τότε που ανέλαβε. Σε κάθε περίπτωση, προσωπικά θα χαιρόμουν ένα τέτοιο ανειλικρινές δημοψήφισμα να το σνομπάραμε όλοι μας. Να πήγαιναν μόνο οι βολεμένοι του να ψηφίσουν, και να κηρυχθεί, τελικά, άκυρο.

  2. Ο/Η Χρήστος λέει:

    το μόνο σωστό, ότι όλες οι κυβερνήσεις ήταν ίδιες, δοτές. ο λαϊκισμός του άρθρου, ξεπερνά και αυτόν του Τσίπρα και των Σαμαρά Βενιζέλου. Μήπως το πρώτο μνημόνιο δεν έγινε για να σωθούν οι Γερμανικές Τράπεζες και λίγο οι Γαλλικές? Ποια ανάπτυξη να καταφέρουν οι μεταρρυθμίσεις, με κατεστραμμένη όλη την υποδομή, με τις ξένες εταιρίες (τύπου Λιντλ) να αλωνίζουν ? Με έναν λαό υποταγμένο, με 400 χιλιάδες νέους στο εξωτερικό που δεν θα ξαναγυρίσουν ποτέ. Με την ανεργία στο 30%, με διαλυμένα πολλά χρόνια πριν το 2008 τα Πανεπιστήμια. Μάλλον ο κύριος «οικονομολόγος» είναι της σχολής Σικάγου.

  3. Ο/Η zaphod λέει:

    Σόρι για το πρωινό σεντόνι, αλλά….. 😉

    1. » Μια μεταρρυθμιστική κυβέρνηση θα διαπραγματευθεί με τους Ευρωπαίους μικρότερο πρωτογενές πλεόνασμα.»
    Aπλό ευχολόγιο. Η πραγματικότητα έχει δείξει πως η διαπραγμάτευση ειναι καθαρά θέμα πολιτικώνδυνάμεων και συσχετισμών. Θα μπορούσε να πει καποιος πως μια ενδοτική κυβέρνηση θα έπαιρνε μικρότερο πλεόνασμα, αλλά και αυτό θα ήταν μούφα. Ειναι σαν να εξηγείς την κβαντική μηχανική με τις λέξεις «its complicated».
    Ασε που οι προηγούμενοι «μεταρρυθμιστές» είχαν συμφωνήσει πλεόνασμα 4,5% αλλά αυτό δεν το λέμε 😉

    Όλο το νο 1 ειναι ένα ευχολόγιο ίδιο με αυτά που ακούμε εδώ και τουλάχιστον 5 χρόνια

    2. Περιγράφεται το πιθανότερο σενάριο. Μοναδική επιφύλαξη πως κανείς οικονομολόγος δεν βγαινει σωστός τα τελευταία χρόνια, ειδικά σε πολιτικές αναλύσεις. Αυτό πχ με την εδαφική ακεραιότητα κτλ σηκώνει πολύ νερό

    3.» Τα μνημόνια φτιάχτηκαν σαν δρόμος για έξοδο από την κρίση.» Σωστό. Λείπει η συπλήρωση: «και μέχρι στιγμής αποτυγχάνουν παντελώς»

    4. Πολλά σφάλματα σε λίγες γραμμές:
    * Τα ομολογα με χαμηλό ήταν μια μούφα η οποία είχε πολιτικό συμβολισμό και καθόλου οικονομικό αντίκτυπο
    * η μεγαλύτερη ανάπτυξη στην Ευρώπη δεν σημαίνει κ τπτ από μόνη της. Το πρωτογενές πλεόνασμα ήταν οριακό

    5. Ευχολόγια. Αν δουμε τις προτάσεις του ΔΝΤ θα δουμε ότι δεν λενε αυτό

    6. ΟΚ, αλλά κανείς δεν λέει τι ακριβώς πρέπει να γίνει. Διότι ακριβώς ο καθένας βγάζει την συντεχνία του έξω από το λογαριασμό που κάνει

    7. «Μέχρι το τέλος του ’14 το χρέος, παρότι μεγάλο, ήταν βιώσιμο» -> μούφα
    » χρειάστηκε επιπλέον δανεισμό 86 δισ. ευρώ» -> μούφα
    «Αν γίνουν αυτά, η ελληνική οικονομία θα μπορέσει να αναπτυχθεί «. Αν δεν γίνουν;

    8.Αυτά τα 100 δις γίνονται μία 86, μία 125, μία όσα χρειάζεται
    9. Οι τράπεζες έκλεισαν λόγω της αβεβαιότητας, σωστό. Ποιος ή μάλλον ποιοι την προκάλεσαν σηκώνει νερό και δεν ήταν μόνο η κυβ υπεύθυνη

    • Ο/Η Ερωμένη ενός τραπεζίτη λέει:

      Οι πολίτες σήκωναν σαν τρελοί τις καταθέσεις τους και ο τελευταίος που θα το ήθελε αυτό είναι οι ηγετικοί κύκλοι της Ε.Ε.
      Στα αριστερά μάτια των Δραγασοτσακαλώτων και των Λαφαζανοκωνσταντόπουλων, αυτό ήταν ρεβάνς κατά των τραπεζών

  4. Ο/Η Μπατής Γιώργος λέει:

    E, αν αυτό δεν είναι μονόπλευρα γραμμένο άρθρο από οικονομική σκοπιά, τότε ποιο είναι;
    Ωραία να μεταρρυθμιστούμε δε λέω, αλλά γιατί εκεί στις αρχές της κρίσης δε κόψαμε κ λίγο χρέος.
    Μήπως για τις Γαλλο-Γερμανικές τράπεζες κ την έκθεσή τους στα ελ. ομόλογα; Για το Σημιτη κ τις μαιμουδιες του θα βγει να πει κάνας έγκριτος;
    Πολύ ΤΙΝΑ κε.οικονομολόγε μου

  5. Ο/Η Θάνος Ξένος λέει:

    Από το 2009 το κράτος αύξησε σε απόλυτο αριθμό και σε ποσοστό του ΑΕΠ τις δαπάνες του. Η όλη προσπάθεια έκτοτε έγινε μόνο για να βρεθούν αυτά τα χρήματα…

  6. Ο/Η Nasos-T λέει:

    Άλλος ένας επικίνδυνος μαϊντανός – τύπου Παπακωνσταντίνου – που μας μοστράρει τις σπουδές του και λανσάρεται στο Internet ως «ειδικός» της ελληνικής οικονομίας… Με τις γνωστές χιλιοειπωμένες αρλούμπες που εν τέλει δε θέλουν και σπουδές για να ειπωθούν… Θα έπαιρνε και χαρτοφυλάκιο τρομάρα του…

  7. Ο/Η Ντένης ο τρομερός λέει:

    http://www.protagon.gr/apopseis/editorial/mia-anemeli-dietia-44341353355

    O λογαριασμός στον επόμενο

    Η κυβέρνηση θα κλείσει την αξιολόγηση, θα περάσει ανέμελη διετία στην εξουσία και θα αφήσει τα μέτρα στο 2019, να περιμένουν τον Μητσοτάκη για να τα εφαρμόσει και τον Τσίπρα για να τα καταγγείλει

    Κώστας Γιαννακίδης

    Με την αξιολόγηση να παίρνει θετικό πρόσημο και τα μέτρα να περιμένουν μέσα στο 2019, η κυβέρνηση μπορεί πλέον να ελπίζει σε μία ανέμελη και ανέφελη διετία κατά την οποία το πρωθυπουργικό αεροσκάφος θα συνεχίσει τις πτήσεις της χαράς, τα παπούτσια θα βουλιάζουν στις παχιές μοκέτες και τα χέρια θα μαζεύουν πέτρες για να πετάνε στα τζάμια του Μαξίμου, όταν ο Μητσοτάκης εφαρμόζει τα μέτρα που νομοθέτησε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s