ΔΟΛιο Ρέκβιεμ για «Το Βήμα» και «Τα Νέα»

[«Η πρώτη φορά αριστερά δεν αντέχει την κριτική, δεν αντέχει την πολυφωνία. Με πρότυπο την… αίθουσα προπαγάνδας που έχει στήσει στην ΕΡΤ θέλει πρόθυμους υπηρέτες της εξουσίας, θέλει λιβανωτούς και όχι εξάψαλμους»]

requiem

Θέση: Μπλογκ Ρ. και Λ. Εμμονές
Η «Ελεύθερη Ώρα», η «Kontra news» το «Makeleio», η «Εspressο», θα αποτελούν τις εκφράσεις του έντυπου δημοσιογραφικού πολιτισμού των υπολοίπων ημερών του καθεστώτος Τσίπρα. Για όποιον συναισθάνεται στοιχειωδώς την ιστορικότητα των γεγονότων, το κλείσιμο των ΝΕΩΝ και του ΒΗΜΑΤΟΣ, των δυο αυτών αναντικατάστατων ναυαρχίδων ενημέρωσης, πολιτικής και πολιτισμού, με όλες τους τις αμαρτίες, τις αδυναμίες και τα ψεγάδια, είναι μια πραγματική τραγωδία και καταστροφή για την κοινωνία, ένα χτύπημα στη Δημοκρατία και στην ελευθεροτυπία. Στις σελίδες τους φιλοξενήθηκε η αφρόκρεμα της διανόησης και βρήκαν βήμα οι πιο προοδευτικές ιδέες. Υπάρχουν τεράστιες ευθύνες οικονομικής φύσεως, μεγάλα ποσά που δεν θα επιστραφούν ποτέ και θα τα πληρώσουν οι φορολογούμενοι, γιατί το αμαρτωλό καθεστώς της Αριστεροακροδεξιάς των φανερών και κρυφών θαυμαστών του Τραμπ, τις συγκαλύπτει με παζάρια και συμψηφισμούς κάτω από το βλέμμα της γάτας των Ιμαλαϊων. Αισθάνεται κανείς ότι το καράβι της χώρας στα χέρια του ανάξιου καπετάνιου ενός θλιβερού τσούρμου βυθίζεται και τίποτα δεν φαίνεται να μπορεί να ανασχέσει αυτήν την αργή και τραγική διαδικασία.

roidis-laskaratos

Ο Ψυχάρης, οι Τράπεζες, η αδέκαστη Δικαιοσύνη,  ο ΔΟΛ και η Πρώτη Φορά Αριστερά  

Δυο άρθρα των επικεφαλής του «Βήματος»

“Η πρώτη φορά αριστερά δεν αντέχει την κριτική, δεν αντέχει την πολυφωνία. Με πρότυπο την… αίθουσα προπαγάνδας που έχει στήσει στην ΕΡΤ θέλει πρόθυμους υπηρέτες της εξουσίας, θέλει λιβανωτούς και όχι εξάψαλμους”

Το απόλυτο θέατρο του παραλόγου

Γράφει ο Αντώνης Καρακούσης (διευθυντής του «Βήματος»)

Εδώ και αρκετούς μήνες οι εργαζόμενοι του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη δίνουν αγώνα άνισο, κόντρα σε όλα του καιρού τα ρεύματα.

Με τον εκδότη εξουθενωμένο, χωρίς δυνάμεις και δυνατότητες, την κυβέρνηση εχθρική και πάντα σχεδιάζουσα την κατάκτηση του οργανισμού, τις Τράπεζες «τυποποιημένες» μετά τις τέσσερις ανακεφαλαιοποιήσεις με χρήματα του ελληνικού λαού και τους ανταγωνιστές έτοιμους να διαμοιράσουν τα ιμάτιά μας, παλέψαμε και παλεύουμε χωρίς πόρους να κρατήσουμε ζωντανή τη δημοσιογραφική ιστορία ενός αιώνα.

Απλήρωτοι και δυστυχούντες οι εργαζόμενοι του οργανισμού έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους προκειμένου να κρατήσουν τις εφημερίδες δυναμικές και αξιοσέβαστες, τα περιοδικά όρθια και ελκυστικά, τις ιστοσελίδες πλούσιες και απόλυτα ενημερωμένες και το ραδιόφωνο ζωντανό καθημερινό σύντροφο τόσων και τόσων ακροατών.

Υπερέβαλαν εαυτούς με την ελπίδα ότι στο μεσοδιάστημα θα διαμορφωθούν κατάλληλες συνθήκες για μια λύση ευπρόσωπη και ταιριαστή προς την αξία, την ποιότητα και την κουλτούρα του ιστορικού ομίλου, που πριν λίγες μέρες συμπλήρωσε 94 χρόνια συνεχούς παρουσίας.

Δυστυχώς υπό την επίδραση πλήθους παραγόντων, είτε επειδή ο εκδότης δεν μπορούσε να συμφωνήσει και οι Τράπεζες δεν ήταν διατεθειμένες να συμβιβαστούν μαζί του, είτε επειδή η κυβέρνηση άλλα σχεδίαζε και σχεδιάζει, είτε τέλος γιατί οι ενδιαφερόμενοι δεν ήταν διατεθειμένοι να προσφέρουν τόσα όσα η εξυγίανση της εταιρίας απαιτούσε, φθάσαμε κάποια στιγμή στην καταγγελία των δανείων και στις παρεπόμενες πράξεις.

Στα τέλη Ιανουαρίου οι πιστώτριες Τράπεζες, αφού διαβουλεύτηκαν μεταξύ τους και διαπίστωσαν ότι δεν υπάρχει επενδυτική πρόταση ικανή να καλύψει τις απαιτήσεις τους, κατέθεσαν αίτηση στο Δικαστήριο ζητώντας την ένταξη του οργανισμού σε καθεστώς ειδικής διαχείρισης και τον διορισμό εκκαθαριστή.

Ταυτόχρονα κατέθεσαν στο Πρωτοδικείο Αθηνών αίτηση ασφαλιστικών μέτρων ζητώντας προστασία έναντι των πιστωτών και απαγόρευση πράξεων που θα απομείωναν την αξία των περιουσιακών στοιχείων του οργανισμού.

Το Δικαστήριο όρισε δικάσιμο στις 3 Μαρτίου και οι περισσότεροι θεωρήσαμε ότι άνοιξε κάποιος δρόμος, δύσκολος κι αγκαθωτός, αλλά δρόμος.

Αμέσως μετά παρενέβησαν συμπληρωματικά στη διαδικασία τόσο η εταιρία, όσο και οι εργαζόμενοι σ’ αυτήν, διεκδικώντας έστω μερική απελευθέρωση των δεσμευμένων εσόδων του οργανισμού, ώστε υποτυπωδώς να υποστηριχθεί λειτουργία του οργανισμού και να διασφαλισθεί η αξία των περιουσιακών της στοιχείων.

Το επιχείρημα είχε προ πολλού αναπτυχθεί τόσο στην κυβέρνηση, όσο και στις Τράπεζες.

Στην πρώτη σημειώναμε ότι για τις ανάγκες της πολυφωνίας είναι απαραίτητη η υποστήριξη με κάποια τροπολογία που θα έλυνε τα χέρια των Τραπεζών, οι οποίες αναλογίζονταν τις όποιες ποινικές ευθύνες μπορούσαν να εγερθούν από μικρή αλλά επιπρόσθετη χρηματοδότηση και στα πιστωτικά ιδρύματα επισημαίναμε ότι έχουν συμφέρον να διατηρήσουν ανοιχτά τα μέσα του οργανισμού γιατί έτσι θα εξασφάλιζαν υψηλότερο τίμημα και θα επιτύγχαναν την ανάκτηση του μεγαλύτερου μέρους των δανείων που κατά καιρούς είχαν χορηγήσει.

Η μεν τροπολογία χάθηκε στις δαιδάλους της πολιτικής, η δε ενδιάμεση χρηματοδότηση στον κύκλο της ευθυνοφοβίας που έχει επικρατήσει τα τελευταία χρόνια στο τραπεζικό σύστημα της χώρας.

Κάπως έτσι φθάσαμε στην απόφαση του Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία δεν αφήνει παράθυρο ανοιχτό ούτε στα μέσα, ούτε στους εργαζόμενους του οργανισμού.

Η απόρριψη του αιτήματος για ενδιάμεση χρηματοδότηση οδηγεί αναγκαστικά σε διακοπή της λειτουργίας των Μέσων του οργανισμού. Οι εργαζόμενοι είναι εξουθενωμένοι οικονομικά, δεν έχουν ελπίδα καταβολής κάποιας αμοιβής και το χειρότερο διαισθάνονται ότι οι Τράπεζες και η κυβέρνηση τους οδηγεί στην ανεργία, χωρίς καταβολή των δεδουλευμένων και των αποζημιώσεων. Κατόπιν αυτών θα καταφύγουν σε μέτρα διασφάλισης των δικαιωμάτων τους και προφανώς σε αναζήτηση άλλης απασχόλησης.

Κοινώς μέχρι τα μέσα ή τα τέλη Μαρτίου οπότε και αναμένεται να εκδοθεί και ανακοινωθεί η δικαστική απόφαση τα έντυπα και τα άλλα μέσα του οργανισμού θα έχουν σβήσει και η περιουσία του, την προστασία της οποίας υποτίθεται επέβαλε ο αρμόδιος πρωτοδίκης, θα έχει πλήρως απαξιωθεί.

Η αλήθεια είναι ότι στην κυβέρνηση δεν νοιάζονται και τόσο. Ορισμένοι πιστεύουν ότι ένα «προσωρινό» λουκέτο θα διευκόλυνε τα σχέδιά της για άλωση των μέσων του δημοκρατικού χώρου.

Κατά μια εκδοχή και οι Τράπεζες δεν νοιάζονται για την τύχη των εφημερίδων και των άλλων μέσων, ούτε επίσης για το τίμημα που θα εισπράξουν. Τους ενδιαφέρει μόνο η αποφυγή των όποιων ποινικών ευθυνών και για τούτο δεν αναλαμβάνουν κανένα ρίσκο. Η δε Δικαιοσύνη τυφλή ούσα δεν βλέπει τίποτε.

Όπως και να έχει ζούμε το απόλυτο θέατρο του παραλόγου. Το δικαστήριο έλαβε μέτρα που ζητούσαν οι Τράπεζες για τη διασφάλιση της περιουσίας του οργανισμού, αλλά αυτά την οδηγούν με μαθηματική βεβαιότητα στην απόλυτη απαξίωσή της!

Και η κυβέρνηση που ομνύει στην προστασία και τα δικαιώματα των εργαζομένων δεν φροντίζει ούτε για την αυτονόητη καταβολή των δεδουλευμένων και των αποζημιώσεων. Κατά τα άλλα παλεύει υποτίθεται να επαναφέρει τις συλλογικές συμβάσεις και να αποτρέψει τις ομαδικές απολύσεις.

Παρά ταύτα οι εργαζόμενοι του ΔΟΛ επιμένουν και θα εξαντλήσουν κάθε δυνατότητα προκειμένου να διασφαλιστεί η συνέχεια των μέσων του οργανισμού και να εξασφαλιστούν τα δικαιώματά τους.

Και κάτι τελευταίο. Ας γνωρίζουν όσοι παραλογίζονται και καλύπτονται πίσω από τις κουΐντες της πολιτικής και τραπεζικής εξουσίας ότι όλα εδώ πληρώνονται. Οι ελεύθεροι δημοσιογράφοι δεν παραδίδονται, θα βρουν τρόπο να δράσουν…

roidis-laskaratos

Το έγκλημα και το σχέδιοΠοιοί και πώς οδήγησαν δύο ιστορικές εφημερίδες σε αδιέξοδο

Γράφει ο Σήφης Πολυμίλης  (διευθυντής σύνταξης του «Βήματος»)

Είναι δυνατόν να διαγράφεται με την απόφαση ενός πρωτοδίκη και με τη συνενοχή των τραπεζών βεβαίως, μια ιστορία 95 χρόνων; Στην Ελλάδα των πολιτικών κυνομαχιών και της γενικής απαξίωσης φαίνεται ότι όλα επιτρέπονται. Η δημοσιογραφία ήταν πάντα μια δύσκολη περιπέτεια. Είχες πάντα την αγωνία, για όσους τουλάχιστον σέβονταν τη δουλειά τους και τους αναγνώστες τους, τι θα σου ξημερώσει. Σήμερα, στην Ελλάδα της… αριστερής μας τραγωδίας έχει εξελιχθεί σε μάχη ζωής ή θανάτου.

Θύμα αυτής της άνισης μάχης, το «Βήμα», τα «Νέα», οι εργαζόμενοι τους και μαζί η πολυφωνία, η ελευθερία, η ανεξαρτησία του Τύπου και εν τέλει η Δημοκρατία. Θα ακούσουμε πάλι κάποια λόγια συμπαράστασης, κάποιες φωνές αγανάκτησης, ενώ δεν θα λείψει και ο γνωστός συρφετός από τσιράκια της εκάστοτε εξουσίας που θα πανηγυρίζουν γιατί μπήκε τέλος στο άντρο της διαπλοκής…

Η συγκινητική συμπαράσταση του πνευματικού κόσμου, των αναγνωστών, δεν ήταν αρκετή για να σταματήσει  τις δρομολογημένες στο παρασκήνιο εξελίξεις. Γιατί η εξουσία, οι τράπεζες, η αδέκαστος Δικαιοσύνη ακόμα και ο εκδότης, δεν είχαν το παραμικρό πρόβλημα να μπει λουκέτο σε δύο εφημερίδες που άφησαν βαθιά τα  ίχνη τους στην πολιτική, κοινωνική, πνευματική ζωή, στην ιστορία της χώρας.

Το σχέδιο κυοφορείται εδώ και καιρό. Το ακούγαμε, το μαθαίναμε από πρόθυμους διαμεσολαβητές, το βλέπαμε να έρχεται. Η πρώτη φορά αριστερά δεν αντέχει την κριτική, δεν αντέχει την πολυφωνία. Με πρότυπο την… αίθουσα προπαγάνδας που έχει στήσει στην ΕΡΤ θέλει πρόθυμους υπηρέτες της εξουσίας, θέλει λιβανωτούς και όχι εξάψαλμους. Άλλωστε όπως έλεγαν ορισμένοι από την παρέα του Μαξίμου δεν πειράζει να κλείσουν και για 10-20 μέρες το «Βήμα » και «Τα Νέα». Μπορεί τώρα να αισθάνονται υπερήφανοι που πέτυχαν  το στόχο τους…

Η ασφυξία λοιπόν επιβλήθηκε. Η σιωπή κάποιων ενοχλητικών κατακτήθηκε. Μένει να δούμε το υπόλοιπο μέρος του σχεδίου να ξεδιπλώνεται. Ας ξέρουν όμως ότι μερικές φορές η ιστορία εκδικείται. Κι ότι κι αν κάνουν, ότι κι αν σχεδιάζουν η ιστορία του «Βήματος » και των «Νέων», όσο και να μην τους αρέσει, είναι πολύ μεγάλη, υπερβαίνει δημοσιογράφους και εκδότες, για να γίνεται έρμαιο στα καιροσκοπικά τους παιγνίδια.

 

 

Advertisements
This entry was posted in σκέψεις, τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, φασισμός, Ασμοδαίος, Για την Αριστερά, Διακρίσεις (κάθε είδους), Δικαιοσύνη, Επάναστἀτες του Κώλου, Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

9 Responses to ΔΟΛιο Ρέκβιεμ για «Το Βήμα» και «Τα Νέα»

  1. Ο/Η atheofobos λέει:

    Προσωπικά μετά το κλείσιμο της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ και τώρα του ΒΗΜΑΤΟΣ και των ΝΕΩΝ φοβάμαι πως δεν θα αργήσει να μπει η ταφόπλακα στον με φθίνουσα πορεία σοβαρό Ελληνικό τύπο.
    Δυστυχώς ο τύπος που είχε άρθρα γνώμης με σημασία και ενδιαφέρον κλείνει και επιβιώνουν «Ελεύθερη Ώρα», «Kontra news» ,«Makeleio», «Εspressο» ακριβώς όπως και οι κατσαρίδες σε ένα πυρηνικό πόλεμο.
    Έχω την αίσθηση πως επιβιώνουν γιατί το αναγνωστικό κοινό τους θυμίζει την Μεταμόρφωση που υφίσταται ο ήρωας του Κάφκα στο αντίστοιχο βιβλίο του.

  2. Ο/Η laskaratos λέει:

    http://www.protagon.gr/apopseis/editorial/44341343270-44341343270

    Η επικίνδυνη δημοσιογραφία των ημερών μας

    Η Κατερίνα Καινούργιου που αντιστάθηκε στις ομοφοβικές και ρατσιστικές απαντήσεις του Μητροπολίτη Πειραιώς, είναι χίλιες φορές προτιμότερη από τις ευγενικές προθέσεις πολλών άλλων που έχουν εθίσει την κοινή γνώμη σε μία κουλτούρα ανεκτικότητας

    Ανδρέας Ζαμπούκας
    …………………

    Το πιο επικίνδυνο ίσως χαρακτηριστικό στην μιντιακή επικοινωνία- κυρίως της τηλεόρασης- είναι η «στωικότητα» κάποιων δημοσιογράφων μπροστά στην απάντηση του ερωτώμενου. Δεν έχω καταλάβει πως έχει εμπεδωθεί στην κουλτούρα τους αυτή η απάθεια. Νομίζουν ότι είναι αγένεια να φέρουν σε δύσκολη θέση τον συνομιλητή τους; Το κάνουν επίτηδες για να προκαλέσουν; Ή μήπως αδιαφορούν επειδή δεν μπορούν να αξιολογήσουν τι τους έχει απαντήσει;

    Τα παραδείγματα είναι πολλά και αν τα μαζέψεις όλα, λύνεις το γρίφο για το πώς η ελληνική κοινωνία αντιδρά τόσο παράδοξα σήμερα. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι δημιούργημα των ΜΜΕ επειδή πολύ λίγοι δημοσιογράφοι είχαν κάτι να απαντήσουν στους «Αι Βασίληδες» που έκαναν παρέλαση στις τηλεοράσεις. Η αντιμνημονιακή τάση που είχε καταλάβει τους πάντες, ήταν και αυτό αποτέλεσμα της δημόσιας επικοινωνίας που καλλιεργήθηκε εξαρχής από αριστερούς και δεξιούς «επαναστάτες». Οπως επίσης, ο αντιγερμανισμός, ο εθνολαϊκισμός, η θρησκευτική λαγνεία των αγίων και ένα σωρό άλλες ιδεολογικές παθογένειες στην κουλτούρα των Ελλήνων.

    Το τηλεοπτικό κοινό ακούει από τα «υπεύθυνα» χείλη του υπουργού Ξυδάκη ότι μεγαλουργήσαμε με τη δραχμή… και δύο από τους πιο έμπειρους δημοσιογράφους της χώρας, δεν του απαντούν τίποτα. Προφανώς γιατί δεν γνωρίζουν Ιστορία ή γιατί αδιαφορούν για την ουσία της συζήτησης. Ο κόσμος όμως, το εκλαμβάνει σαν σοβαρή διατύπωση χωρίς αντίλογο! Ο κ. Λαπαβίτσας ξεδιπλώνει τις «οικονομικές» τους αντιλήψεις περί δραχμής αλλά και πάλι, δεν υπάρχει αντίλογος, μάλλον εξαιτίας άγνοιας των οικονομικών.

    Προσέξτε όμως, την αντίδραση του Μπιλ Ο’ Ράιλι του Fox News, όταν ο Τραμπ του λέει ότι ο Πούτιν είναι φίλος του: «Μα ο Πούτιν είναι μάλλον δολοφόνος!». Aκραίη διατύπωση; Μπορεί, αλλά ο δημοσιογράφος δεν είναι φερέφωνο αλλά συνομιλητής! Διαλέγεται και ως πρόσωπο έχει άποψη, αντίληψη και αντιδράσεις. Φτάνει όμως, να γνωρίζει το θέμα και να ξέρει τι λέει.

    Το συμπέρασμα ποιο είναι; Οτι είναι χίλιες φορές προτιμότερη μια περσόνα σαν την Κατερίνα Καινούργιου που αντιστάθηκε δημόσια, στις ομοφοβικές και ρατσιστικές απαντήσεις του Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ, από τις «νεκρικές» και «ύπουλες» ευγενικές προθέσεις πολλών άλλων που έχουν εθίσει την ελληνική κοινή γνώμη σε μία κουλτούρα ανεκτικότητας στην παραπληροφόρηση, στο ψέμα, στην ανοησία και στην ανευθυνότητα.

    ……………………….

  3. Ο/Η Kάποιος λέει:

  4. Ο/Η eklag λέει:

    Ξενίζει πάντως και το γεγονός ότι στην Ελλάδα η «αφρόκρεμα της διανόησης» και οι «πιο προοδευτικές ιδέες» επιβιβάζονται μονίμως σε «αναντικατάστατες» όσο και φοροδιαφεύγουσες «ναυαρχίδες».
    Πρόκειται μάλλον για αναντικατάστατο ελληνικό εθιμικό δίκαιο.

    • Ο/Η Ζωζώ Σαπουνάκη λέει:

      Δουλειά της Αριστεράς ήταν να πληρώσουν οι ένοχοι και να σωθεί η ομορφιά που κατάφερνε και έβγαινε δίπλα και μέσα από την ασχήμια.
      Έκανε το αντίθετο.

  5. Ο/Η eklag λέει:

    Δουλειά της Ομορφιάς ήταν να σώσει τον Κόσμο
    -εξ όσων γνωρίζαμε ως τώρα-
    και όχι να συμπορεύεται με τα χρεοκοπημένα του οχήματα τόσο εκ δεξιών όσο και εξ ευωνύμων.

  6. Ο/Η Ζωζώ Σαπουνάκη, ψυχίατρος λέει:

    Πάλι ο σεσημασμένος τρελοπατριώτης με τα εκατοντάδες σχολια. Ένα γιατρόοοοοό,……….

  7. Ο/Η Po λέει:

    Φίλε αγαπητέ, είναι το τελευταίο σχόλιο που δημοσιεύεται εδώ για τους Τσάμηδες.
    Δεν μας ενδιαφέρει το θέμα.
    Μη ξαναστείλεις άλλο, θα σβηστεί.
    ΟΚ;

    ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ!
    (διέγραψα το σχόλιο σου)

  8. Ο/Η Ε.Στ. λέει:

    Nα υπενθυμίσω και δυο ακόμη λαμπρά έντυπα, που κοσμούν την δημοσιογραφία και υμνούν (μέχρι τώρα) την αριστερή επανάσταση: «Το Χωνί» και η το Καλογριτσο-Βαξεβάνειο «Documento»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s