Ο πολυκαθηγητής Ταλιμπάν κυκλοφορεί ελεύθερος…[2]

Ο κυνισμός ενός ελληνόψυχου Ταλιμπάν [Ζουράρις για νέα μέτρα: Ποιος ζει, ποιος πεθαίνει μετά το 2019…]

photo creation ©Ρ & Λ Εμμονές

photo creation ©Ρ & Λ Εμμονές

Στα Παραπολιτικά FM: «Να δούμε πώς θα είναι το πακέτο μέτρων που μας προτείνουν. Εάν δεν επιβαρύνουμε καθόλου ούτε τη φορολογία ούτε τις συντάξεις για το 2017 και το 2018 και πούμε για μέτρα που θα αφορούν για μετά το 2019, βλέπουμε. Ποιος ζει, ποιος πεθαίνει μετά το 2019»[…]«εάν πούμε ότι οποιαδήποτε επιβάρυνση αρχίσει μετά το 2019, σημαίνει ότι κερδίσαμε δύο χρόνια. Αυτό σημαίνει διαπραγμάτευση, αυτό σημαίνει αντίσταση». -Και για καθυστέρηση στην αξιολόγηση, απάντησε πως «στη διαπραγμάτευση είναι δύο. Η Ελλάς είναι νικημένη. Ο νικημένος έχει μια τάση να επιβάλλει απολύτως την ισχύ του. Αν καθυστερεί η διαπραγμάτευση είναι γιατί αντιστεκόμαστε. Ποικιλοτρόπως».

Να θυμίσουμε τι έλεγε παλαιότερα στο Ο πολυκαθηγητής Ταλιμπάν κυκλοφορεί ελεύθερος… [1]:
«Είναι αλήθεια, ότι σε μια ανώτερη μορφή σύνθεσης του ανώτατου τελικού Ευρανθρώπου (scribe ευρωπιθήκου), είναι μπασκλασαρία βαλκανική να ζητάει κανείς μάρκα έναντι νεκρών και δη, από ευειδή εταίρον. Περιμένω την ανακοίνωση του ημετέρου ΥΠΕΞ προς την Βίλχεμστράσσε: «Είναι αλήθεια ότι τα μάρκα σας δεν θα αναστήσουν τους νεκρούς μας. Είναι εξίσου αληθές ότι μας σκοτώσατε (χωρίς τους Ιταλούς), εσείς, μόνοι σας (και χωρίς τους Βουλγάρους), περίπου 500-600 χιλιάδες Έλληνες. Έχετε λοιπόν κοινοτικό περίσσευμα εις βάρος μας, μισού, τουλάχιστον εκατομμυρίου νεκρών. Δώστε μας λοιπόν να εκτελέσουμε αντισταθμιστικώς 500.000 Γερμανούς (άντε, ας είναι και μερικοί Τούρκοι, γερμανικής υπηκοότητας), ως κοινοτικά montantscompensatoires, κι εμείς, ως καλής θέλησης σύγκλισης, δεν θα ξαναμιλήσουμε για μάρκα…».

Αέρα, αλητίμονες, Αέρα!»

[via Athens Review of booksΔημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία, στη στήλη ΕΝΤΑΣΕΙΣ, Τετάρτη 1 Νοεμβρίου 1995, σελ. 10.

Advertisements
This entry was posted in τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Ασμοδαίος, Επάναστἀτες του Κώλου, Λειτουργία Κυριακής, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

8 απαντήσεις στο Ο πολυκαθηγητής Ταλιμπάν κυκλοφορεί ελεύθερος…[2]

  1. Ο/Η του κώλου λέει:

    http://www.ethnos.gr/politiki/arthro/bios_kai_politeia_tou_kosta_zourari-64140588/

    ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΣΤΑΡ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

    Βίος και πολιτεία του Κώστα Ζουράρι

    Ο καθ’ ημάς Κώστας Ζουράρις, ως… όφις, αλλά ουδόλως «αρχέκακος», στην παρθενική του ομιλία ως βουλευτής, απέσπασε πολλά… ουάου, τόσο εντός όσο και εκτός Βουλής με τον ιδιότυπο λόγο του και τις γλωσσοπλαστικές ικανότητές του να χρησιμοποιεί τον πλούτο της ελληνικής γραμματείας μαζί με θεολογικά κείμενα.
    ΕΘΝΟΣ
    15/2/2015

    Και έκλεψε, αν μη τι άλλο, την παράσταση, η οποία στο τέλος είχε και υπόκλιση και χειροκρότημα από την… πλατεία.
    Αλλωστε, ο 74χρονος πολιτειολόγος υπήρξε σταρ της ανανεωτικής Αριστεράς μια γενιά προ του 54χρονου οικονομολόγου Γιάννη Βαρουφάκη. Οταν στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και στις αρχές του ’80 γέμιζε αμφιθέατρα ανά τη χώρα, με τη γοητεία του ευρωκομμουνιστή διανοούμενου του λεγόμενου κύκλου του Παρισιού και τις δάφνες -καθυστερημένα- της συμμετοχής του στα γεγονότα του Μάη του ΄68, ως καθηγητή στο πανεπιστήμιο της Βενσέν. Ο καθηγητικός του τίτλος συνεχίζει πάντως να παραμένει σε θολό τοπίο, αφού αρκετοί τον αμφισβητούν.
    Οι Ρηγάδες της εποχής τον περιέφεραν στα αμφιθέατρα, όπου, συνδυάζοντας τον αιρετικό μαρξιστικό λόγο με την ευρυμάθεια της ελληνικής γραμματείας, κατάφερνε να εντυπωσιάζει τα ακροατήρια -με λόγο… πιασάρικο- έχοντας στο πλευρό του τη γοητευτική σύντροφό του και λίγο μετά δεύτερη σύζυγό του, την ηθοποιό και σκηνοθέτιδα Μυρτώ Παράσχη. Πρώτη του σύζυγος υπήρξε η Μάγδα Κοτζιά. Τη συνάντησε για πρώτη φορά στην Α’ Δημοτικού στο Πειραματικό Σχολείο της Θεσσαλονίκης και παντρεύτηκαν τον Ιούλιο του 1967, μέσα στη δικτατορία, πριν φύγουν για το Παρίσι.

    Διαμάχη με τον Κοτζιά

    Το πραξικόπημα του στρατηγού Γιαρουζέλσκι, του αποκαλούμενου και ως «ερυθρού δικτάτορα», το 1981 στην Πολωνία, είχε διχάσει τότε την Αριστερά και όχι μόνο, και ο Κ. Ζουράρις στα αμφιθέατρα κατακεραύνωνε τους «ορθόδοξους κομμουνιστές» του ΚΚΕ -αλλά και τον Ανδρέα Παπανδρέου- για την υποστήριξη που του πρόσφεραν. Αξιοσημείωτο είναι ότι την υπεράσπιση του καθεστώτος Γιαρουζέλσκι από τις σελίδες του «Ριζοσπάστη» και τις επιθέσεις κατά των αναθεωρητών του Κ. Ζουράρι, είχε αναλάβει το στέλεχος του ΚΚΕ και σημερινός υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, και το βιβλίο του «Η Πολωνία κι Εμείς» γνώριζε διαδοχικές εκδόσεις από τη «Σύγχρονη Εποχή». Το δίπολο Ζουράρις – Κοτζιάς έπαιξε πολύ τότε με το Πολωνικό. Ο Κ. Ζουράρις από την εποχή εκείνη μέχρι σήμερα έχει να παρουσιάσει πολλές μεταλλάξεις στην ιδεολογική και πολιτική του εικόνα. Διεκδικεί μάλιστα ένα μοναδικό ρεκόρ: Εχει προσχωρήσει ή συνεργαστεί διαχρονικά με κόμματα που καλύπτουν σχεδόν το σύνολο του πολιτικού φάσματος. Εξαίρεση αποτέλεσε μόνο το ΠΑΣΟΚ.

    Ξεκινώντας από το ΚΚΕ Εσωτερικού από το οποίο αποχώρησε στα μέσα της δεκαετίας του ’80 έπειτα από μία μακρά και έντονη συμμετοχή, στο ΚΚΕ -υποψήφιος ευρωβουλευτής του κόμματος το 1999 και υποψήφιος βουλευτής στην Α’ Θεσσαλονίκης το 2000 – στη ΝΔ, η οποία τον υποστήριξε στις εκλογές του 2002 ως υποψήφιο νομάρχη Λασιθίου, και τώρα στους ΑΝΕΛ, με τους οποίους είχε κατέβει και στις ευρωεκλογές του 2014. Ενδιάμεσα δεν παρέλειψε να συναντηθεί και με τον άλλο γνωστό ελληνοπρεπή Θεσσαλονικέα, τον Στέλιο Παπαθεμελή, με το κόμμα του οποίου, το Πανελλήνιο Παμμακεδονικό Μέτωπο, ήταν υποψήφιος στις ευρωεκλογές του 2009.
    Στη Θεσσαλονίκη επέλεξε να μείνει τα τελευταία χρόνια στη λεγόμενη «πυρίκαυστη ζώνη» -την περιοχή στο κέντρο της πόλης που κάηκε στη μεγάλη πυρκαγιά του 1917- στα Λαδάδικα. Ισως από εκεί εμπνεύστηκε και τον τίτλο του σημερινού κόμματός του -γιατί είναι κι αυτός πρόεδρος κόμματος αναγνωρισμένου από τον Αρειο Πάγο- την «Πυρίκαυστο Ελλάδα». Ο ίδιος πάντως επέλεξε τον τίτλο του «επίτιμου προέδρου» και έχρισε πρόεδρο τον επίσημο βιογράφο του, Γεώργιο Καλεάδη. Ο τελευταίος, που είναι οικονομολόγος από την Καβάλα, συνέγραψε και εξέδωσε το 2013 τον πολυσέλιδο τόμο -594 σελίδες- με τον τίτλο «Αξιον και Δίκαιον-Κώστας Ζουράρις, Εργο και βίος (1940-1990)». Σύμφωνα με τον συγγραφέα, στο βιβλίο αναλύεται «το πώς και το γιατί ο Κώστας Ζουράρις κατατάσσεται, ως εις εκ των σκυταλοδρόμων στην ομάδα, η οποία διαχρονικά -με πρώτο τον Ομηρο-, διαμόρφωσε και μεταφέρει την ταυτότητα του ελληνικού πολιτισμού καθώς και τον τρόπο σκέψης και δράσης της καθ’ ημάς Ανατολής».
    Στη Θεσσαλονίκη, πλέον πυρίκαυστος του ΠΑΟΚ, δεν υπάρχει και ο Κ. Ζουράρις το 2005-2006 φόρεσε τη φόρμα της ομάδας και επιχείρησε να αναμειχθεί και στα του «Δικεφάλου», δημιουργώντας Εταιρεία Λαϊκής Βάσης προκειμένου να πάρει τον Ερασιτέχνη. Δεν τα κατάφερε όμως στις εκλογές, αφού εκεί ένας και μοναδικός πατριάρχης είναι ο Θανάσης Κατσαρής.
    Στη διαδρομή του Κ. Ζουράρι μαζί με τη διαρκή αμφισβήτηση υπάρχει συγχρόνως και ο αφορισμός, οι νυν γίνονται σύντομα πρώην. Από μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ Εσωτερικού θα βρεθεί τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ΄80 μαζί με τον Κωστή Μόσκωφ (ΚΚΕ), με τον οποίο συνδεόταν με στενή οικογενειακή φιλία, να πρωτοστατούν σ΄ αυτό που ονομάσθηκε τότε ως πνευματική κίνηση νεορθοδόξων. Οι επισκέψεις και οι συναντήσεις τους στο Αγιον Ορος με τον τότε ηγούμενο της Μονής Σταυρονικήτα, τον μοναχό Βασίλειο Γοντικάκη -που ο Ζουράρις τον περιγράφει και ως πνευματικό του Μόσκωφ- κέντριζαν το ενδιαφέρον για αρκετό διάστημα. Αλλωστε στη συνέχεια ο Κ. Ζουράρις θα επισημοποιήσει την παντελή στροφή του, γράφοντας στο βιβλίο του «Γελάς Ελλάς Αποφάς» (1990): «Διαλέγω να είμαι με τον Θουκυδίδη και τον Χρυσόστομο και όχι με τον Μαρξ, διότι διαλέγω τη νηφάλιο μέθη της αμφιβολίας και όχι την υπνηλία της βεβαιότητας». Παράλληλα, όμως θέλει και δηλώνει αριστερός, ακόμη και όταν ως «πυρίκαυστος» κατεβαίνει στις εκλογές με τους ΑΝΕΛ του Π. Καμμένου.

    Καθιέρωσε τον όρο «ευρωλιγούρης»

    Ο Κ. Ζουράρις είναι αυτός που καθιέρωσε παλιότερα τον όρο «ευρωλιγούρης», όμως σήμερα δηλώνει ότι συμφωνεί τόσο με την τακτική του Γ. Βαρουφάκη απέναντι στη Μέρκελ και τον Σόιμπλε, όσο και με αυτή του Αλ. Τσίπρα απέναντι στην ΕΕ. Την τακτική αυτή τη χαρακτηρίζει ως «συναμφότερον». Η αλλιώς, στην καθ’ ημάς Ανατολή, κοινώς… ανατολίτικο παζάρι, όπως εξηγεί. Κατά Ζουράρι «αυτά τα λέμε για να γλείψουμε. Χέρι που δεν μπορείς να το δαγκώσεις τι το κάνεις; Το γλείφεις, για να το δαγκώσεις μετά. Ολίγον δάγκωμα, ολίγον γλείψιμο. Αυτό λέγεται συναμφότερον στον ελληνικό πολιτισμό. Και υποχωρούμε και προχωρούμε…» (εφημερ. Χρόνος 12/2/2015).
    Ως «ιδρυτικόν Συναμφότερον» αποκαλεί και τον γάμο των γονιών του. Ο πατέρας του Γεώργιος Ζουράρις, με καταγωγή από το Βραχάσι της Κρήτης ήταν από τους πιο γνωστούς γιατρούς αφροδισιολόγους-σεξολόγους όχι μόνο της Θεσσαλονίκης αλλά και με φήμη πανελλαδικά λόγω του συγγραφικού του έργου τα χρόνια του Μεσοπολέμου. Αστός αλλά συγχρόνως κομμουνιστής – σπαρτακιστής με τη Ρόζα Λούξεμπουργκ και φίλος του γ.γ. του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη. Τον πάντρεψε ο ίδιος ο ιδρυτής της εφημερίδας «Μακεδονία» Ιωάννης Βελλίδης και στο ιατρείο του παρέλασαν όλες οι γυναίκες των αστών και επωνύμων της Θεσσαλονίκης. Συγχρόνως στάλθηκε σε εξορίες, ενώ το 1950 καταδικάστηκε και σε θάνατο. Προηγουμένως το 1947, για το βιβλίο του «Ο Αυνανισμός, το πάθος εις το φως της επιστήμης» οδηγήθηκε στο Διαρκές Εκτακτο Στρατοδικείο «για υπονόμευση του μαχητικού φρονήματος του στρατεύματος».
    Ο Κ. Ζουράρις διέρρηξε τις σχέσεις του με το ΚΚΕ για δεύτερη φορά το 2000, όταν μετά την αποτυχία να εκλεγεί ως υποψήφιός του βουλευτής Θεσσαλονίκης ζήτησε να αυτοδιαλυθεί, για να εισπράξει το επίσημο… επιτίμιο του κόμματος: «Είναι δικαίωμα του καθενός να διατίθεται όπως του γουστάρει. Εμείς δεν πρόκειται να ασχοληθούμε ξανά με τις απόψεις του κ. Ζουράρι». Πάντως, ο πατέρας του παρέμεινε πάντα πιστός στο ΚΚΕ και από γερό κρητικό σκαρί πέθανε πλήρης ημερών σε ηλικία 102 ετών, στο Βραχάσι, στις αρχές του 2001, με το κόμμα και τον «Ριζοσπάστη» να τον αποχαιρετούν τιμητικά.
    ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΕΛΙΔΗΣ

  2. Ο/Η Ένας λέει:

    http://www.protagon.gr/apopseis/editorial/ti-diavazoun-oi-aristeroi-stin-toualeta-karanika-44341342503

    Τι διαβάζουν οι Αριστεροί στην τουαλέτα, Καρανίκα;
    Με το άρθρο του για τα διαβάσματα Αριστερών και Δεξιών ο σύμβουλος του Πρωθυπουργού αναδεικνύεται ως ένας κάγκουρας της Αριστεράς με σκέψη παιδιού δημοτικού: Εμείς οι Αριστεροί καλοί, εσείς οι Δεξιοί κακοί. Εμείς «Φρουτοπία», εσείς «Κάντι Κάντι»

    Λίλα Σταμπούλογλου

    Ξέρω ανθρώπους με φοβερές βιβλιοθήκες. Βιβλιοθήκες, που όταν βρεθείς απέναντί τους σε πιάνει δέος απ’ τον όγκο των γνώσεων που κουβαλούν στα ράφια τους. Βιβλιοθήκες που μπορείς να σταθείς και να χαζεύεις για ώρες, ανακαλύπτοντας μικρά διαμάντια της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ξέρω ανθρώπους που έχουν ρουφήξει τέτοιες βιβλιοθήκες και συνεχίζουν ακάθεκτοι. Κανένας δεν έχει κοκορευτεί για τα Απαντα του Ντοστογιέφσκι, ούτε για τον Μπακούνιν και τον Πασκάλ Μπρίκνερ που έχει διαβάσει. Ούτε δηλώνει Αριστερός επειδή διαβάζει πολλά βιβλία. Απλώς δηλώνει Αριστερός, αν είναι. Και αν του αρέσει το διάβασμα, απλώς το κάνει.

    Κι έρχεται ένας Νίκος Καρανίκας και κάνει το διάβασμα μονάδα μέτρησης αριστεροσύνης, σε ένα άρθρο που θα μπορούσε να πάρει Νόμπελ Λογοτεχνικού Βατόμουρου. Οι Αριστεροί, λέει ο Καρανίκας στο άρθρο του, διαβάζουν Τολστόι, Βάρναλη, Ρίτσο, Λένιν, Μαρξ, Μπακούνιν, ενώ οι δεξιοί διαβάζουν 4 τροχούς και Marie Claire.

  3. Ο/Η Πρεζόνι λέει:

  4. Ο/Η της Κωνσταντοπούλου λέει:

    Η Ζωή μας καλεί σε Ανυπακοή…

    Η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας καλεί σε ανυπακοή και εξέγερση «απέναντι στο καθεστώς», υποσχόμενη ότι δεν θα διστάσει να δώσει και τη ζωή της για την απελευθέρωση της πατρίδας..

    Τα Σαββατοκύριακα στη σκηνή της «Σφίγγας» ανεβαίνει η Ελένη Τσαλιγοπούλου. Τη Δευτέρα, όμως, ανέβηκε η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Ωστόσο ο τεχνικός υπεύθυνος του χώρου δεν μπήκε στον κόπο να αλλάξει τις ρυθμίσεις του φωτισμού. Μπορεί βέβαια να μην ήθελε να μπει και στα έξοδα. Το ακροατήριο, λοιπόν, έμεινε στο ημίφως. Ηταν η πρώτη πολιτική συγκέντρωση που, λόγω χώρου και φωτισμού, το χέρι έψαχνε το ποτό, τα δάχτυλα ήθελαν να τρίψουν φιστίκια. Μάταια. Η εκδήλωση επρόκειτο να αρχίσει στις 19.00. Ξεκίνησε στις 20.00 ακριβώς. Την περίμεναν μία ολόκληρη ώρα. Δεν πειράζει. Για την ανατροπή του καθεστώτος θα περιμένουν περισσότερο. Ίσως μία Ζωή.

    Πόσοι άνθρωποι πήγαν να ακούσουν τη Ζωή να κηρύσσει την «ανυπακοή προς το καθεστώς»; Δεν πρέπει να ήταν περισσότεροι από 300.

    http://www.protagon.gr/epikairotita/44341342446-44341342446

  5. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Ας υποθέσουμε, ότι ο Α θέτει υποψήφιος για βουλευτής ενός κόμματος. Γνωρίζουμε ότι έχει κατηγορηθεί στο παρελθόν ως ιδιώτης για οικονομικά σκάνδαλα, για ιδιαίτερες σχέσεις με δικαστές και με ανθρώπους του υποκόσμου, υψηλά ιστάμενους ρασοφόρους, πράγμα που του επιτρέπει να αποφεύγει τον δικαστικό έλεγχο. Ταυτόχρονα, υπάρχει ένας άλλος (ο Β) που θέτει υποψηφιότητα για βουλευτής, μ’ ένα άλλο κόμμα. Γνωρίζουμε ότι στο παρελθόν του υπήρξε έντιμος, έχει προσφέρει ποικλοτρόπως, στην πόλη που ζει. Δεν έχει υψηλές γνωριμίες και ανάμεσα σ’ αυτά που υπόσχεται είναι η πάταξη της διαφθοράς και δηλώνει φανατικός εχθρός, της πελατειακής σχέσης βουλευτή- ψηφοφόρου και υπόσχεται ότι θα πατάξει αυτό το φαινόμενο.
    Τώρα ας έρθουμε στους ψηφοφόρους. Υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι οι πλειοψηφία των ψηφοφόρων θα επιλέξει τον δεύτερο; Ανάμεσα στους ψηφοφόρους υπάρχουν πολλοί που ΄θα ψηφήσουν με κριτήριο το προσωπικό βόλεμα. Κάποιοι άλλοι είναι ψεύτες, ανέντιμοι, απατεώνες, βλάκες κλπ. Είναι προφανές, ότι η πλειοψηφία, θα προτιμήσει τον Α. Αντίθετα, οι έντιμοι, οι αγνοί ψηφοφόροι που σκοπεύουν σε ένα συλλογικό συμφέρον, μέσα στο οποίο βλέπουν να πραγματώνεται και το προσωπικό τους, όντας μειοψηφία, ουσιαστικά η ψήφος τους θα πάει στην κάλαθο των αχρήστων. Ο απατεώνας υποψήφιος, με κριτήριο μόνο τον αριθμό ψήφων και όχι τις ικανότητες του η μη, εκλέγεται. Σύμφωνα με το πολίτευμα μας, οι ψήφοι των πολιτών «μετράνε» το ίδιο, είναι δηλ. μεταξύ τους ίσες. Εν προκειμένω, η ισότητα αποτελεί σοβαρό παράγοντα αδικίας, διότι εξισώνει πράγματα που δεν είναι ίσα μεταξύ τους. Αυτό μακροπρόθεσμα, έκανε όσους ήθελαν να συμμετάσχουν με την πολιτική και να προσφέρουν στον τόπο, αντί να αρπάξουν όπως κάνουν οι περισσότεροι, να απομακρυνθούν και να εγκαταλείψουν την επιθυμία για δημόσια προσφορά. Όταν κάτι ή κάποιος δεν αναζητείται, τότε αυτό η αυτός, εκλείπει.
    Ετσι αναπόφευκτα, έχουμε πολιτικούς, τύπου Ζουράρι, Πολάκη, του ιδρυτή του ΚΚΕ και καθηγητή του πανεπιστημίου Οξφόρδης, Χάρβαρντ κλπ. Η δημοκρατία δεν πρέπει να ταυτίζεται με μία άχρωμη και ισοπεδωτική ισότητα, διότι αντί να εξελίσσεται βαλτώνει και παράγει Ζουράριδες..

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Από τη στιγμή που δεν υπάρχει τρόπος να απομακρυνθεί η ελεεινή πλειοψηφία των πολιτών από την κάλπη, αυτοί που τους κολακεύει πρόστυχα και συστηματικά η Αριστερά (σοφός, προδομένος κλπ λαός) και βέβαια και το πατριωτικό Κέντρο, η λαϊκή Δεξιά και η Ακροδεξιά (Έλληνες πατριώτες, ανώτερη φυλή κλπ), εναπόκειται στους καλούς ανθρώπους να δίνει ο καθένας την πεισματική μάχη της αλλαγής των δημοσίων ηθών εκεί και όπου μπορεί.

      • Ο/Η Γιάννης λέει:

        Πράγματι η αλλαγή της νοοτροπίας, είναι αδήριτη ανάγκη. Ταυτόχρονα, αναζητείται ο νομοθέτης που θα βοηθήσει προς αυτήν την κατεύθυνση. Θα μπορούσε να γίνουν από τώρα κάποιες νομοθετικές αλλαγές, που θα βοηθήσουν στην επαναξιολόγηση των δημόσιων και πολιτικών αντιλήψεων. Για παράδειγμα, θα κάνω κάποιες προτάσεις έχοντας φυσικά κατά νου ότι μπορεί να είναι λανθασμένες ή απραγματοποίητες. Καλλίτερα όμως λάθος προτάσεις, παρά καθόλου προτάσεις.
        Να προβλέπεται ότι ο-η υποψήφιος βουλευτής που προτείνεται από κάποιο κόμμα, να έχει οπωσδήποτε επιδείξει από πριν πολιτικό, πολιτιστικό, επιστημονικό ή άλλο έργο που εκτιμήθηκε ως προσφορά στην πόλη του ή στην κοινωνία.
        Ο μισθός του βουλευτή, του Δημάρχου, αντιδημάρχων κλπ να μειωθεί αισθητά. Όταν τελειώνει η θητεία του, να γίνεται οικονομικός έλεγχος και αν προκύπτει ότι είναι περισσότερο πλούσιος από πριν, να του αφαιρούνται τα επιπλέον κέρδη.
        Κάθε πόλη (ή μία ορισμένη περιοχή) οφείλει να επιφορτίσει τον βουλευτή μ’ ένα πρόγραμμα που άπτεται στα της πόλεως και πως όταν αυτό το πρόγραμμα συγκρούεται με αυτό του κόμματος, ο βουλευτής υπερασπίζεται αυτό των πολιτών, χωρίς συνέπειες.
        Ένα μέρος του μισθού, προέρχεται από τα οικονομικά της πόλης και αν ο βουλευτής δεν το υπερασπίζεται, η πόλη παύει να του δίνει το μερίδιο που της αναλογεί.
        Αν κάποιος εμπλέκεται σε οικονομικά ή άλλα σκάνδαλα που ζημιώνουν την πόλη, χάνει το δικαίωμα να θέτει υποψήφιος ή να ψηφίζει. Εκτός, αν αθωώθηκε δικαστικά, γι αυτό το θέμα.
        Οσοι πολίτες δεν συμμετέχουν στην δημιουργία του προγράμματος, για τα συμφέροντα της πόλης, χάνουν το δικαίωμα της ψήφου.
        Επίσης, όσοι θρησκευτικοί ταγοί ή άλλα σημαίνοντα δημόσια πρόσωπα, τάσσονται με οποιοδήποτε τρόπο υπέρ κάποιου κόμματος ή προσώπου, τιμωρούνται δικαστικά και χάνουν το δικαίωμα ψήφου.
        Υπαρξη νόμων, που είναι ευνοικοί απέναντι σ’ αυτούς που θέτουν υποψηφιότητα, έξω και μακριά από κόμματα ή πολιτικά κινήματα.
        Νομίζω ότι αν υπάρξει προβληματισμός, θα κατατεθούν πολλές και αξιόλογες προτάσεις. Και το κυριότερο, θα αρχίσουμε να σκεπτόμαστε «αλλιώς».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s