Λειτουργία Κυριακής: Παραμύθι δια νήπια άνω των 21 ετών, του Αρχιμ. Πορφυρίου 😈

👺 [Αυστηρώς διά ανηλίκους από 21 έως και 121 ετών!]

Κάτι το Ωραίον!

Κάτι το Ω ρ α ί ο ν !

του Αρχιμ. Πορφυρίου, Καθηγουμένου της Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου Βεροίας

Δεν ήταν αρχάριος στο επάγγελμα. Σίγουρα είχε πάρει πολλές «προαγωγές» από τους ανωτέρους του, δηλαδή την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και τον Διοικητή της Ιουδαίας και λοιπής Αγίας Γης.

Άρα δεν ήταν νεαρός, με ένα σάλτο να ανεβεί στο δέντρο. Θα παιδεύτηκε. Και ποιός ξέρει πόση ώρα περίμενε.

Δεν ντράπηκε. Εξευτελίστηκε, αυτοταπεινώθηκε. Ήθελε να δει τον Ιησού, τίς εστιν.

Τίς εστιν; Την μορφή του ήθελε να δει. Είχε ακούσει μόνο, αλλά δεν τον είχε δει.

Και τώρα, έτρεξε, από νωρίς, ανέβηκε στο δέντρο.

Τα μακριά ρούχα της εποχής σίγουρα δεν τον ευκόλυναν. Όμως αυτός επέμενε. Ανέβηκε.

Ίσως να ήταν κρυμμένος μέσα στο πυκνό φύλλωμα της συκομορέας. Ποιός να ξέρει;!

Και Εκείνος έφτασε, ακριβώς από κάτω, στον δρόμο, στο πέρασμα.

Πάντα Εκείνος περνάει και φεύγει.

Ζακχαίε:;!

Σίγουρα του κόπηκε το αίμα. Τον είδε. Και τον φωνάζει. Και τον προσκαλεί με το όνομά του. Πώς το ήξερε;

Σπεύσας. Βιάσου να κατεβείς. Κατάβηθι. Μπρός. Κατέβα. Τώρα. Εδώ. Μπροστά σε όλους αυτούς που σκανδαλίστηκαν που μιλάω σε εσένα, τον αρχιαμαρτωλό. Τον κλέφτη. Που ρουφάς το αίμα με τους φόρους των φτωχών.

Λοιπόν, κατέβα! Μα, Κύριε, είμαι μεγάλος άνθρωπος, δεν με σκέφτεσαι; Και αυτό το ιμάτιο και ο χιτώνας μου, και ο μανδύας, δεν με βοηθούν.

Και όλοι αυτοί;! Θα με ορμήξουν. Δεν με σκέφτεσαι, Κύριε;

Σπεύσας, κατάβηθι. Άντε, κατέβα, τώρα.

Και άκου, έρχομαι στο σπίτι σου. Ώ, Κύριε! Πόσο σε περίμενα; Πόσο θέλω να σε δω, να σε γνωρίσω. Κύριέ μου. Έρχου.

Και εγώ όλα θα τα σκορπίσω, και θα τα μοιράσω.

Ναι, Κύριε. Παραδίνομαι.

Α, ΓεροΖακχαίε, μας κάρδιασε ο τρόπος σου. Μας πλήγωσες, γεροντάκο μου.

Μπροστά στο πλήθος δεν σκέφτηκες τίποτα. Εμείς σιάζουμε τις γραβάτες. Κυταζόμαστε στον καθρέφτη.

Όμως, εσύ, γεροντάκο μου, πλέον ήσουν αποφασισμένος. Ήθελες ιδείν τον Ιησούν. Τον ωραίον κάλλει παρά πάντας ανθρώπους.

Εσύ, ο αμαρτωλός, εσύ ο άσχημος εσχηματισμένος. Εσύ.

Πόσο σε αγαπώ, γεροΖακχαίε. Πόσο θα ήθελα να σε μοιάσω;! Πόσο θάρρος είχε η ενέργεια αυτή και η πράξη σου;!

Α, ΓεροΖακχαίε; Άραγε, σε γράφει κανένα συναξάρι; Άραγε υπάρχει μέρα γιά να σε θυμόμαστε;

Πόσα πλάσματά του άκουσαν από τον ίδιο τον πλάστη και Κύριό τους, τον Μοναδικό Θεό μας, να τους φωνάζει με το όνομά τους;

Και ανάμεσα σε αυτούς, τους λίγους, τους εκλεκτούς, ΓεροΖακχαίε, είσαι και Εσύ.

Σε διάλεξε; Τον διάλεξες;

Πάντως ταπεινώθηκες σε έσχατο βαθμό. Πάντως εξουδενώθηκες σε άπειρο σημείο.

Τί ωραίο που ακούγεται εκείνο το: Μη μετράν εαυτόν;!

Και τί ωραίο που είναι, για΄ Εκείνον, τον μεγάλο Έρωτά μας, να μην υπολογίζεις τον εαυτό σου.

Σε ευχαριστούμε, γεροΖακχαίε. Σε ευχαριστούμε, που μας δίδαξες τί σημαίνει ταπείνωση.

Σε ευχαριστούμε. Γιά όσα έπαθες και γιά όσα έζησες. Και ας είμαστε ανεπείδεκτοι μαθήσεως.

Αδελφοί, Καλό ξημέρωμα.

***

Διδαχθήκαμεν και πάλιν σήμερις...😈 😈 😈

Ιερόν και πνευματικό λίνκιον 

Advertisements
This entry was posted in «Ιερές» Γραφές, Λειτουργία Κυριακής, Των Αμνοεριφίων, θρησκεία/κλήρος. Bookmark the permalink.

2 απαντήσεις στο Λειτουργία Κυριακής: Παραμύθι δια νήπια άνω των 21 ετών, του Αρχιμ. Πορφυρίου 😈

  1. Ο/Η IK λέει:

    ΠΡΟΣΩΠΟ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

    Μαρτυρίες για το πρόσωπο του Ιησού Χριστού:

    ΨΑΛΜΟΙ

    «Είσαι ο ωραιότερος απ’ όλους, χαριτωμένα λόγια βγαίνουν από το στόμα σου, για τούτο και σ’ ευλόγησε για πάντα ο Θεός» (45 (44). 3).

    Από το ανωτέρω χωρίο προέρχεται και το ψαλμικό του όρθρου του Μ. Σαββάτου, όπου στην α΄ στάση των εγκωμίων ψάλλεται:
    «Ο ωραίος κάλλει παρά πάντας βροτούς ως ανείδεος νεκρός καταφαίνεται, ο την φύσιν ωραϊσας του παντός».

    ΗΣΑΪΑΣ

    «Με του Κυρίου το θέλημα ο δούλος του αναπτύχθηκε σαν τρυφερό φυτό και σαν τη ρίζα που σε ξεραμένη γη φυτρώνει. Ελκυστικός δεν ήταν ουτ’ ωραίος, ώστε να τον προσέξουμε, ούτε η παρουσία του ήταν τέτοια, που να τον αγαπήσουμε. Ήταν περιφρονημένος απ’ τους ανθρώπους κι εγκαταλελειμμένος, άνθρωπος φορτωμένος θλίψεις, του πόνου σύντροφος, έτσι που να γυρίζουν απ’ αλλού οι άνθρωποι το πρόσωπό τους. τον αγνοήσαμε σαν να’ ταν ένα τίποτα, του δώσαμε την καταφρόνια μας, κι’ εκτίμηση ούτε μια στάλα» (53. 2-3).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s