Οι εφημερίδες είναι το περιεχόμενό τους και μόνο…

[Όσοι ισχυρίζονται ότι «Αυτή δεν είναι Αριστερά», απορρίπτεται]

mme-contents

Πολλά τα συλλυπητήρια για συγκροτήματα ΜΜΕ με «ιστορικές» εφημερίδες στα οχήματά τους, που κινδυνεύουν να κλείσουν. Πολλοί οι οδυρμοί για τους εργαζόμενους σε αυτά. Πάμπολλες γνήσιες φωνές συμπαράστασης αλλά και λαϊκίστικες κορώνες «πόνου» κλπ. Όλα αυτά και· πολλά ακόμη τα ακούμε, τα βλέπουμε και τα διαβάζουμε –δεν είναι καινούργια.

Πέραν όμως του τεχνικού προσωπικού, υπάρχουν και οι γραφίδες των δημοσιογράφων, των ρεπόρτερ, των αρθρογράφων και η επίσημη Άποψη, πρόκειται για  τη ζωντανή ουσία. Ο λόγος είναι η καρδιά ενός μαζικού εντύπου όπως η εφημερίδα. Αυτός κυρίως μετράει, αυτός καταγράφεται, αυτός τελικά κρίνεται.  Διότι, όπως πολύ εύστοχα σημειώνει ο Γ. Πρετεντέρης, στα σημερινά, αυτοαναφορικά « Τα ΝΕΑ»:

«[…]Διότι ακόμη κι αν η κυβέρνηση αλώσει εκδοτικά τις εφημερίδες, θα πρέπει να να βρει δημοσιογράφους για να τις γράφουν και αναγνώστες για να τις διαβάζουν[…]Η σχέση του δημοσιογράφου και του αναγνώστη με την εφημερίδα δεν οικοδομείται με λογική πολιτικής ανεμοδούρας ούτε παρασκηνιακής συναλλαγής ούτε με την επιβολή κομματικών κομισαρίων. Αυτά είναι για άλλες χώρες και άλλες εποχές. Επιτρέψτε μου να προσθέσω: και για άλλες ικανότητες[…]».

Το παραπάνω σημείωμα του Γ. Πρετεντέρη μπορεί επίσης να εκληφθεί και ως προσπάθεια της εν λόγω εφημερίδας να πείσει το κοινό της, ότι, παρά την αλλαγή διεύθυνσης, το περιεχόμενο θα παραμείνει το ίδιο. Εμείς εδώ σε αυτό το ιστολόγιο, ποτέ δεν μας άρεσε το τσουβάλιασμα ανθρώπων,  δεν μας αρέσουν οι λεγόμενες «συλλογικές ευθύνες». Από εμάς δεν ακούσετε ποτέ «γουρούνια ή αλήτες δημοσιογράφοι» γενικώς κι αορίστως.  Όπως και για τους χαμηλόμισθους αστυνομικούς εμείς ποτέ δεν τους αποκαλέσαμε «μπάτσους δολοφόνους» κλπ. Οι χαρακτηρισμοί του είδους ανήκουν σε άλλους, με άλλες αντιλήψεις και άλλη παιδεία.

Επομένως εμείς τουλάχιστον, δεν θεωρούμε γενικώς, τους αρθρογράφους και δημοσιογράφους ως ασπόνδυλα όντα, όχι όλους τουλάχιστον, αν και υπάρχουν· όπως άλλωστε και σε όλα τα επαγγέλματα…

Αυτό που δεν περνά απαρατήρητο, εδώ και πολύ καιρό· είναι αυτό που ο Γ. Πρετεντέρης διαπιστώνει στην αρχή του σημερινού προαναφερόμενου άρθρου:

«Δεν νομίζω να υπάρχει  η παραμικρή αμφιβολία πως η κυβέρνηση διεκπεραιώνει ένα σχέδιο άλωσης του Τύπου. Το σχέδιο αυτό διαθέτει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, τα οποία το τοποθετούν εξ ορισμού εκτός του δημοκρατικού πλαισίου και του πολιτικού πολιτισμού μας.

Αυτή είναι, και κατά τη δική μας άποψη, η ουσία.

Αυτές είναι οι προθέσεις της «Πρώτη Φορά Αριστερά». Αυτές έγιναν ολοφάνερες από την αποτυχημένη επίθεσή της στην τηλεοπτική ενημέρωση.

Αυτό που ορισμένοι ισχυρίζονται ότι «δεν είναι αυτή η Αριστερά», απορρίπτεται. Είναι και παραείναι. Ένα μεγάλο και σημαντικό μέρος της Αριστεράς α υ τ ά ασπάζεται Δεν τα καταδικάζει ή, στην καλύτερη περίπτωση, σιωπά!

Η μεγαλειώδης, εκκωφαντική σιωπή (ελάχιστες οι εξαιρέσεις) της Αριστεράς σε ζητήματα επιχειρούμενου εκφοβισμού και λογοκρισίας με εξοντωτικά πρόστιμα από Καμμένους και Κοτζιάδες σε δημοσιογράφους και κείμενα με αντίθετη άποψη, είναι η ζωντανή απόδειξη: Αυτή είναι η Αριστερά σήμερα στη χώρα μας.

Το υπογραμμίζει και η Σιωπή των λεγόμενων «καθαρών» του σταλινο-λενινισμού (ΚΚΕ-Ανταρσύα) στην επιχειρούμενη φίμωση της αντίθετης άποψης. Η σιωπή περί των εκκλησιαστικών σκανδάλων και παρεμβάσεων, η σιωπή περί των αυθαιρεσιών και σκανδάλων του δημοσίου, των αυθαιρέτων, της γενικευμένης συναλλαγής (το αυτό ισχύει και για τους γραφικούς της ΛΑΕ και της Ζωής).

Αυτή είναι η Αριστερά σήμερα στη χώρα μας.

Εμείς τουλάχιστον, το έχουμε χωνέψει.

Advertisements
This entry was posted in σκέψεις, Ασμοδαίος, Για την Αριστερά, Διακρίσεις (κάθε είδους), Δικαιοσύνη, Επάναστἀτες του Κώλου, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

14 Responses to Οι εφημερίδες είναι το περιεχόμενό τους και μόνο…

  1. Ο/Η laskaratos λέει:

    Οι εφημερίδες έχουν ιστορία δημοκρατικών αγώνων, κατά ένα κομμάτι τους ηρωίκή ιστορία, χωρίς να λείπουν οι σκιές, που δεν διορθώνονται με νέες σκιές. Οι τσογλαναρέοι του ΣΥΡΙΖΑ βυσσοδομούν με το χειρότερο τμήμα της δημοσιογραφίας, εκβιάζοντάς το δικαστικά, για να τις αλώσουν, στην ουσία να τις κλείσουν, γιατί ως φερέφωνα της κυβερνητικής αλητείας, δεν θα έχουν αναγνώστες. Στο μεταξύ τα χρέη θα τα πληρώσουν οι φορολογούμενοι και όσοι άρπαξαν αμνηστεύονται μέσω της υπόγειας συναλλαγής που έκαναν με τον ΣΥΡΙΖΑ.

    http://www.agon.gr/tpllib/img.php?im=cat_120/1539.jpg&w=380&h=279

  2. Ο/Η Ένας λέει:

    http://www.protagon.gr/

    Εννοείται ότι θα χάσουν τις επόμενες εκλογές. Ομως δεν πρόκειται να καταρρεύσουν. Αναδεικνύουν νέα επιχειρηματικά τζάκια. Ελέγχουν τον Τύπο. Διορίζουν χιλιάδες ανθρώπους. Παρεμβαίνουν στη Δικαιοσύνη και στις ανεξάρτητες Αρχές

  3. Ο/Η του κώλου λέει:

    Μουλόπουλος: «Ο Πάγκαλος δεν μπορεί να λέει “τσογλάνι” τον Πρωθυπουργό» μέσα από τον ΔΟΛ

    «Οι αρθρογράφοι μπορούν να έχουν τη γνώμη τους, όμως πρέπει να είναι τεκμηριωμένη» είπε μεταξύ άλλων…

  4. Ο/Η Αntifa2 λέει:

    Ξύλο στο προαύλιο! Φώναζαν “έξω” σε Λαγό και χρυσαυγίτες! Νέο βίντεο ντοκουμέντο από το Πέραμα

    Νέο βίντεο ντοκουμέντο από τα επεισόδια στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Νέου Ικονίου στο Πέραμα δόθηκε στη δημοσιότητα, αυτή τη φορά από το υπουργείο Παιδείας, που το ανήρτησε στο κανάλι του στο YouTube.

    Το βίντεο δείχνει τη στιγμή που γονείς μαθητών είναι μπροστά στην πόρτα της αίθουσας και φωνάζουν στον Γιάννη Λαγό και σε άλλους χρυσαυγίτες που ήταν μαζί του να βγουν έξω.

    Ακολουθούν ντροπιαστικές εικόνες με… ξύλο στο προαύλιο του σχολείου και τον υπόδικο βουλευτή της Χρυσής Αυγής να ξεσπά κατά πάντων!

    Το μεσημέρι της Τρίτης, ομάδα χρυσαυγιτών, με επικεφαλής τον Γιάννη Λαγό, εισέβαλαν στο σχολείο, ενώ ήταν σε εξέλιξη συνεδρίαση εκπαιδευτικών και γονέων. Αιτία της τραμπούκικης επίθεσης ήταν η απόφαση να φοιτήσουν στο συγκεκριμένο σχολείο και προσφυγόπουλα από το Σχιστό.

  5. Ο/Η laskaratos λέει:

    http://www.iefimerida.gr/news/313736/mikis-theodorakis-gia-dol-o-heiroteros-oloklirotismos-einai-ton-proin-aristeron-poy#ixzz4WDjWPlFN

    ΗΛΠΙΖΕ ΟΤΙ ΘΑ ΥΠΑΡΞΟΥΝ ΥΓΙΕΙΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ
    Μίκης Θεοδωράκης για ΔΟΛ: Ο χειρότερος ολοκληρωτισμός είναι των πρώην «αριστερών» που έγιναν εξουσία

    Πριν από τις τελευταίες εξελίξεις στον ΔΟΛ, που ανακοίνωσε ότι ο Βασίλης Μουλόπουλος αναλαμβάνει τις τύχες του Οργανισμού- ο Μίκης Θεοδωράκης είχε κάνει παρέμβαση για το θέμα.

    Σε κείμενο στην ιστοσελίδα του, που αναρτήθηκε τη Δευτέρα, ο κ. Θεοδωράκης εξέφραζε την ελπίδα να υπάρχουν υγιείς και ισχυρές αντιστάσεις στον ΣΥΡΙΖΑ, καλώντας τες να εκδηλωθούν στην περίπτωση του ΔΟΛ. Οι εξελίξεις όμως διέψευσαν τις προσδοκίες του.

    Στο ίδιο κείμενο, άσκησε κριτική στην κυβέρνηση, σημειώνοντας ότι έχει δείξει, με την υπόθεση των τηλεοπτικών καναλιών, τον τρόπο με τον οποίο δέχεται την πολυφωνία, ενώ σε άλλο σημείο ανέφερε ότι ο χειρότερος ολοκληρωτισμός είναι εκείνος που επέβαλαν στους λαούς οι πρώην «αριστεροί» που μετεξελίχθηκαν σε κρατική εξουσία.

    Αναλυτικά η παρέμβαση του Μίκη Θεοδωράκη για τον ΔΟΛ:

    «Το »ΒΗΜΑ» και τα »ΝΕΑ» μέσα από τις δεκαετίες που πέρασαν έως σήμερα, έχουν αναδειχθεί σε θεσμούς του δημοκρατικού μας συστήματος.

    Μπορεί να υπάρχουν προβλήματα οικονομικής φύσεως, εν τούτοις δεν μπορώ να μην πιστέψω, ότι πίσω από τις απειλές που δέχονται, τα αίτια δεν είναι μόνο οικονομικά αλλά κυρίως πολιτικά.

    Αλλωστε η σημερινή κυβέρνηση με την υπόθεση των τηλεοπτικών σταθμών, μας έχει δώσει δείγματα γραφής για τον τρόπο με τον οποίο δέχεται την πολυφωνία ως μια θεμελιώδη δημοκρατική αρχή.

    Η ιστορική πείρα μάς έχει αποδείξει ότι δεν υπάρχει χειρότερος ολοκληρωτισμός από αυτόν που επέβαλαν στους λαούς τους οι ποικιλώνυμοι πρώην «αριστεροί», στις περιπτώσεις που πέτυχαν να μετεξελιχθούν σε κρατική εξουσία. Ας ελπίσουμε ότι στη δική μας περίπτωση το Κακό βρίσκεται ακόμα σε εμβρυακή μορφή και ότι μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν υγιείς και ισχυρές αντιστάσεις για το ενδεχόμενο μιας τέτοιας εκδοχής. Και η περίπτωση του ΔΟΛ είναι μια ευκαιρία να εκδηλωθούν οι αντιστάσεις αυτές».

  6. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Όπως σε κάθε ιδεολογία οποιουδήποτε «χρώματος», υπάρχει άρρηκτη σχέση ανάμεσα στο πολιτικό σχήμα (κόμμα, κίνημα) που την εκπροσωπεί και τους οπαδούς της, έτσι συμβαίνει και με την Αριστερά. Υπάρχει κάποιος, που να πιστεύει πως οι Αριστεροί ψηφοφόροι διαφέρουν από τους υπόλοιπους, των άλλων παρατάξεων; Πιστεύει κανείς στα αλήθεια ότι πέραν της καλυτέρευσης της οικονομικής κατάστασης του, ο Αριστερός έχει στο μυαλό του αξίες, ιδανικά, στόχους που αποβλέπουν στην άνοδο του πολιτιστικού, πνευματικού επιπέδου, της παιδείας, της υγείας, της επανένταξης του ανθρώπου στην φύση και γενικά τις αξίες, που χαρακτηρίζουν μία ευημερούσα σ’ όλα τα επίπεδα, κοινωνία; Αυτό που έχουν οι Αριστεροί στο μυαλό τους για την πολιτική, είναι πάνω κάτω αυτό που επιθυμούν όλοι οι ψηφοφόροι, αυτού του τόπου(οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα), Συνεπώς, όλες οι περίφημες διακηρύξεις και υποσχέσεις της, για μία πολιτική με ήθος, αλήθεια, δικαιοσύνη, ισονομία ήταν κάτι σαν Δούρειοι ίπποι, για να καταλάβει την εξουσία. Ούτε τα κόμματα της Αριστεράς τις πίστεψαν ούτε οι οπαδοί της. Το αν οι ιδεολογικές πεποιθήσεις της είχαν ή έχουν κάποια ουσιαστικοί σχέση, με όλα αυτά τα οποία μπορούν βγάλουν τον άνθρωπο από την βαρβαρότητα, την μοίρα του κτήνους, στα οποία ολοένα και περισσότερο βυθίζεται, δεν είναι του παρόντος. Τις πρώτες ισχυρές εντυπώσεις, για το τι σημαίνει κυβερνητική Αριστερά, τις είχαμε από τον βίο και πολιτεία του ΠΑΣΟΚ. Η σημερινή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ πάσχει χωρίς αμφιβολία από ένα συνεχή κακόβουλο κυνισμό. Αλλά δεν είναι ωφέλιμο να στρουθοκαμηλίζουμε. Δεν είναι όλες οι πολιτικές κυβερνητικές παρατάξεις, κυνικές; Απλή ματιά στο παρελθόν αρκεί. Δεν είναι κυνική η θρησκευτική εξουσία; Η δικαιοσύνη με την στάση της απέναντι στα εκκλησιαστικά σκάνδαλα, απέναντι στην ΧΑ, στο ότι ο δολοφόνος του Φύσσα είναι εκτός φυλακής; Τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης και ιδιαίτερα της τηλεόρασης;(Πιστεύω ότι η πλειονότητα των δημοσιογράφων, ενδιαφέρεται πολύ περισσότερο για τον βιοπορισμό της και ελάχιστα για την ουσιαστική ενημέρωση του πολίτη. Οσοι αποτελούν εξαίρεση, πατάσσονται από την εξουσία, αδίστακτα). Η σημερινή κυβέρνηση είναι το ίδιο κυνική με κάθε είδους εξουσία. Εκεί που υπερέχει είναι ο ερασιτεχνισμός και η πολιτική βλακεία, που είναι άνευ προηγουμένου. Αλλά και ο πολίτης είναι το ίδιο κυνικός. Ανταποκρίθηκε από ιδρύσεως αυτού του κράτους, στην πελατειακή σχέση εξουσία-ψηφοφόρου, στην βάση «ότι φάμε ότι πιούμε κτλ», στο βλέπε άκου σιώπα, στο οικονομικό βόλεμα του, στην αρπαγή τεράστιων ποσών από ΦΠΑ που δεν δικαιούτο, στην μετατροπή της παιδείας σε μέσο για βόλεμα στο δημόσιο, την καταστροφή του περιβάλλοντος κλπ κλπ. Όταν, πολίτης με γνώμονα το οικονομικό συμφέρον του, πρόθυμα προστρέχει σε πολιτικές δυνάμεις που εξυμνούν τους Ναζί, οι οποίοι δολοφονούσαν τους προγόνους του, εγώ το λέω αυτό κυνισμό. Για να έρθουμε ξανά στον Αριστερό ψηφοφόρο. Απέναντι σ’ όλα αυτά αντιδρούσε σποραδικά, υποσχόμενος ότι με την Αριστερά στην κυβέρνηση, αυτό το παρακμιακό καθεστώς θα ανατρέπονταν, από ένα άλλο της αλήθειας και της δικαιοσύνης. Τώρα ξέρουμε πως αυτά ήταν για να πείσουν τους πολίτες να την ψηφίσουν μαζικά. Τώρα που έγιναν εξουσία, οι μάσκες έπεσαν. Τίθεται ένα ερώτημα: μπορούμε, να απαλλάξουμε το δίδυμο εξουσιαστή-εξουσιαζόμενο, από τον κυνισμό και την αδιάσπαστη μεταξύ τους σχέση και αυτό να εξακολουθήσει να υφίσταται; Προσωπικά πιστεύω, ότι οι λύσεις που οφείλουμε να επινοήσουμε, για να αντιμετωπίσουμε την κατάντια που βρισκόμαστε, πρέπει να έχουν απ’ έξω και την Αριστερά.

  7. Ο/Η Κάποιος λέει:

    Θα βγαίνουν μόνο καλές εφημερίδες

  8. Δεν είναι, λοιπόν, μια πρώην Αριστερά αυτό το τσίρκο κυνισμού και ανικανότητας που έχουμε ως κυβέρνηση· είναι η κανονική, η πρώτη φορά Αριστερά: αυτή που εμείς εκλέξαμε και, προφανώς, μας αξίζει. Αν το διεθνές περιβάλλον δεν ευνοεί την Αριστερά ώστε να ανθήσει (αν, δηλαδή, οι Γερμανοί δεν μας δίνουν το πλεόνασμά τους για να περνάμε εμείς καλά…), αυτό δεν αλλάζει την ταυτότητα της Αριστεράς που μας κυβερνά· παραμένει η ίδια.

    Η σχετική παράδοση, βέβαια, είναι μακρά στην Αριστερά. Στη Σοβιετία, φέρ’ ειπείν, όταν το σταλινικό καθεστώς ξεφορτωνόταν ένα γραφειοκράτη που είχε αποτύχει, τον καθάριζαν με την κατηγορία του προδότη ή του πράκτορα. Εφταιγε, δηλαδή, επειδή δεν ήταν γνήσιος κομμουνιστής· έφταιγε, επειδή δεν ήταν αντάξιος της ιδεολογίας του, η οποία ήταν απλώς τέλεια και φυσικά δεν μπορούσε να ευθύνεται. Είναι πολύ δυσάρεστο ότι αυτή η αντίληψη –σε ηπιότερη εκδοχή, ευτυχώς– επικρατεί στη χώρα μας και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, ώστε αυτή η κυβέρνηση να αντιμετωπίζεται με εκπληκτική ανοχή παρά τα ανεκδιήγητα κατορθώματά της. Είναι επειδή η Αριστερά, είτε μας αρέσει είτε όχι, διατηρεί τη μαγεία της – και το εννοώ κυριολεκτικά, σχεδόν.

    http://www.kathimerini.gr/892397/opinion/epikairothta/politikh/to-paramy8i-me-toys-prwhn-aristeroys

  9. Ο/Η SF λέει:

    H Ξένια Κουναλάκη:
    …υπάρχει μια υστερία στις, θεμιτές ομολογουμένως, αντιδράσεις. Οπως δηλαδή μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες συλλήβδην ο ΔΟΛ, η διοίκησή του, οι δημοσιογράφοι, όλοι που σχετίζονταν με τον όμιλο, απαξιώνονταν ισοπεδωτικά ως όργανα της διαπλοκής (βλ. το άρθρο «Ο ΔΟΛ παραμένει… ΔΟΛ» του Θανάση Καρτερού στην «Αυγή»), έτσι σήμερα φτάσαμε στο άλλο σημείο. Εν μια νυκτί το αντίπαλο στρατόπεδο έχει καταδικάσει ολόκληρο τον ΔΟΛ σε «συριζοποίηση». Πρόκειται για την παιδική ασθένεια μιας χώρας, που αδυνατεί να σκεφτεί λίγο πιο σύνθετα πέρα από τέτοιου είδους μανιχαϊστικά σχήματα: είτε σύσσωμος ο ΔΟΛ θα απεργάζεται την υπονόμευση της κυβέρνησης είτε θα εργάζεται άοκνα για τη στήριξή της.

    • Ο/Η Γιάννης λέει:

      Είμαστε ένας λαός που δεν σκέπτεται λογικά, εδώ και πάρα πολύ καιρό. ΔΕν γνωρίζουμε πώς να το κάνουμε. Δεν έχουμε αναμνήσεις από κάτι τέτοιο, ούτε πείρα. Με αυτήν την έννοια, πράγματι συμπεριφερόμαστε σαν τα παιδιά, που δυσκολεύονται να σκεφθούν «λογικά», επειδή δεν έχουν παρελθόν, αναμνήσεις και πείρα. Ετσι, αντικαθιστούμε την λογική με συναισθήματα, υποψίες, συνομωσιολογίες, ενθουσιασμούς και με ένα συνονθύλευμα ανώριμων και ανεδαφικών σκέψεων. Κατά την γνώμη μου, αυτή η κατάσταση μπορεί να ξεπεραστεί, μόνο αν αποφασίσουμε να είμαστε έντιμοι απέναντι στην αλήθεια, με οποιοδήποτε κόστος και όχι να εκλαμβάνουμε τα ψέματα, σαν αλήθειες.

  10. Ο/Η Elias λέει:

    Το καλύτερο πλυντήριο είναι ο Σύριζα
    Πέρασε τα μνημόνια που δεν μπορούσε ο Σαμαράς χωρίς καμία αντίδραση
    Εξιλέωσε το Μπόμπολα, το Κόκκαλη (αλήθεια τι έγινε η λίστα Λαγκάρντ?)
    Έβγαλε λάδι τη Χρυσή Αυγή
    Δικαίωσε το Καραμανλή με το Βατοπαίδι
    Έκανε τη μπίζνα του αιώνα με τους μετανάστες
    και τώρα
    ο Τσίπρας και ο Παπάς
    ξανά στη σκηνή, για το κόλπο γκρόσο, πριν το μεγαλειώδες φινάλε
    —– = ——
    έκανε τον Ψυχάρη συμπαθή, το Πρετεντέρη αγωνιστή
    και θα του χαρίσουν και όλα τα χρέη

    Προσκυνώ.

  11. Ο/Η laskaratos λέει:

    http://www.iefimerida.gr/opinion/314135/pos-o-madoyro-agorase-ta-mme-sti-venezoyela#ixzz4WFY8IQVN

    Πώς ο Μαδούρο αγόρασε τα ΜΜΕ στη Βενεζουέλα

    ​Η ΔΙΑΦΑΙΝΟΜΕΝΗ αλλαγή στο ιδιοκτησιακό καθεστώς ιστορικών ομίλων του Τύπου στην Ελλάδα παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με το πρόσφατο παράδειγμα στη Βενεζουέλα.

    Η ΑΛΛΑΓΗ ιδιοκτησίας στα μεγάλα ΜΜΕ που ασκούν έντονη κριτική στην κυβέρνηση είναι μια –ομολογουμένως- έξυπνη συνταγή για τον έλεγχο της ενημέρωσης, που δοκιμάστηκε με απόλυτη επιτυχία από τον Νικολάς Μαδούρο. Πολλές φορές χρησιμοποιώντας πρώτα δικαστικές διώξεις, δημόσιες απειλές, αλλά και οικονομική «ασφυξία».
    ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ δυο χρόνια μεγάλοι τηλεοπτικοί σταθμοί, εφημερίδες και ραδιοφωνικοί σταθμοί στη Βενεζουέλα άλλαξαν, μυστηριωδώς, ιδιοκτησιακό καθεστώς. Τα μέσα αυτά σταμάτησαν να ασκούν κριτική και πλέον στηρίζουν το καθεστώς του Μαδούρο.
    Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ του Μαδούρο για τον απόλυτο έλεγχο των ΜΜΕ στη χώρα, υπήρξε πολύ πιο αποτελεσματική από εκείνη του Ούγο Τσάβες, (που είχε βάλει λουκέτο στο κανάλι RCTV) και πολύ χρήσιμη ακόμη και για το ενδεχόμενο μελλοντικής πολιτικής αλλαγής στη Βενεζουέλα.
    Η ΠΩΛΗΣΗ της μεγαλύτερης σε κυκλοφορία στη Βενεζουέλα, «El Universal», το 2014, που ασκούσε σκληρή κριτική στην κυβέρνηση, προκάλεσε σοκ στους αναγνώστες. Μετά από 105 χρόνια κυκλοφορίας η εφημερίδα βγήκε με πρωτοσέλιδο τίτλο: «Η El Universal αρχίζει μια νέα εποχή».
    ΠΙΣΩ από την αγορά της εφημερίδας βρισκόταν μια εταιρεία «φάντασμα», που όπως αποδείχθηκε εκπροσωπούσε τα συμφέροντα του Νικολάς Μαδούρο. Νωρίτερα βέβαια, ο ίδιος ο Μαδούρο είχε φροντίσει να απαξιώσει την ιστορική εφημερίδα, απειλώντας τους ιδιοκτήτες της δημόσια σε απευθείας τηλεοπτική σύνδεση, υβρίζοντας καθημερινά τους δημοσιογράφους της, εκβιάζοντας και μπλοκάροντας ακόμη και την παροχή χαρτιού για να τυπωθεί.
    ΜΕΤΑ ΑΠΟ την πώληση της, η εφημερίδα άλλαξε πολιτική γραμμή και μετατράπηκε σε ένθερμο υποστηρικτή της πολιτικής του Νικολάς Μαδούρο. Η εφημερίδα απέλυσε «ενοχλητικούς» δημοσιογράφους που δεν μπορούσαν να προσαρμοστούν στην αλλαγή, ενώ απέλυσε ακόμη και την γελοιογράφο Rayma Suprani, επειδή μια γελοιογραφία της είχε ενοχλήσει τον Μαδούρο.
    ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΟΚ υπέστησαν οι τηλεθεατές παρακολουθώντας το πρόγραμμα του μεγάλου τηλεοπτικού σταθμού «Globovisión», το οποίο επίσης ασκούσε σκληρή κριτική στην κυβέρνηση της Βενεζουέλας. Η Δικαιοσύνη είχε ασκήσει αφόρητες πιέσεις στους ιδιοκτήτες του καναλιού, μετά από προσφυγές της ίδιας της κυβέρνησης, του αντίστοιχου ΕΣΡ (Conatel), υπουργών, ακόμη και της Γενικής Εισαγγελίας. Ο εκ των ιδιοκτητών του καναλιού, Guillermo Zuloaga, απευθυνόμενος στους εργαζόμενους είπε: «Αυτές οι διώξεις μας έχουν γονατίσει, επιπλέον υπάρχει η προοπτική η κυβέρνηση να μην ανανεώσει την άδεια του σταθμού που λήγει σε 2 χρόνια. Επιπρόσθετα, τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα έχουν άμεση επίπτωση στη λειτουργία μας, έχουμε απέναντι μας μια πανίσχυρη κυβέρνηση που θέλει να μας δει να αποτυγχάνουμε».
    ΤΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ κανάλι «Globovisión» μετά από την πώληση του έγινε και εκείνο ξαφνικά ένθερμος υποστηρικτής της κυβέρνησης του Νικολάς Μαδούρο.
    ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ είναι επίσης το παράδειγμα του ιδιοκτήτη της εφημερίδας «Tal Cual», Teodoro Petkoff, ένας από τους μεγαλύτερους διανοούμενους της δημοκρατικής Αριστεράς, ο οποίος λόγω των διώξεων του καθεστώτος εναντίον του, πρέπει να παρουσιάζεται κάθε μήνα στο αστυνομικό τμήμα. Η κυβέρνηση επίσης έχει μπλοκάρει τη διάθεση του χαρτιού για να μη μπορεί να τυπώνει την εφημερίδα του.
    Η ΙΔΙΑ ΣΥΝΤΑΓΗ χρησιμοποιήθηκε και για τον όμιλο «Cadena Capriles» που έλεγχε πολλά ΜΜΕ στη χώρα, όπως η εφημερίδα «Últimas Noticias». Το ίδιο συνέβη και με την -μικρότερη σε κυκλοφορία- εφημερίδα «Notitarde». Ο κατάλογος των ΜΜΕ που άλλαξαν ιδιοκτησιακό καθεστώς στη Βενεζουέλα και πλέον στηρίζουν την κυβέρνηση Μαδούρο είναι μεγάλος.
    ΣΥΜΦΩΝΑ με την έρευνα που έκανε το Ινστιτούτο Τύπου της Βενεζουέλας (IPYS) «πολλοί δημοσιογράφοι στους οποίους επιβλήθηκε αυτολογοκρισία παραιτήθηκαν ή απολύθηκαν από τη δουλειά τους, λόγω της αλλαγής πολιτικής γραμμής στα μέσα ενημέρωσης όπου εργάζονταν».
    ΣΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ μέσα ενημέρωσης που άλλαξαν ιδιοκτησιακό καθεστώς υπήρχαν 6 κοινά χαρακτηριστικά: Πριν από την πώληση τους υπήρξε εκστρατεία απαξίωσης τους και απειλές από την κυβέρνηση, υπήρξαν δικαστικές διώξεις, οικονομική «ασφυξία», υπήρξαν φήμες στο διαδίκτυο για επικείμενη πώληση τους, δόθηκαν υποσχέσεις από τον ίδιο τον Μαδούρο και έπειτα από τους νέους ιδιοκτήτες ότι η πολιτική γραμμή δήθεν δεν θα αλλάξει, ενώ στη συνέχεια «εξαφανίστηκαν» οι δημοσιογράφοι που ασκούσαν κριτική και φυσικά άλλαξε η πολιτική γραμμή.
    ΠΡΟΘΕΣΗ της κυβέρνησης του Νικολάς Μαδούρο ήταν και εξακολουθεί να είναι ο απόλυτος έλεγχος της ενημέρωσης στη Βενεζουέλα, η επιβολή λογοκρισίας, αυτολογοκρισίας και εκφοβισμού των δημοσιογράφων που έχουν αντίθετη άποψη. Πολλοί διεθνείς ανεξάρτητοι οργανισμοί υποστηρίζουν ότι η ζημιά στους δημοκρατικούς θεσμούς που επέφερε το καθεστώς Μαδούρο στη Βενεζουέλα είναι μεγαλύτερο από την οικονομική ζημιά που έχει προκαλέσει.
    ΣΤΗ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ μια ωραία πρωία εμφανίστηκαν ορισμένοι στα γραφεία ΜΜΕ για να «ευχηθούν» στους εργαζόμενους και στη συνέχεια «δέχθηκαν προθύμως» να συμβάλλουν στην «διάσωση» ιστορικών ομίλων του Τύπου, που το ίδιο το καθεστώς είχε απαξιώσει και είχε φέρει στα πρόθυρα της καταστροφής.
    ΑΥΤΗ ΤΗ στιγμή η κυβέρνηση του Νικολάς Μαδούρο ελέγχει σχεδόν το σύνολο των ιδιωτικών μέσων ενημέρωσης στη Βενεζουέλα και επιπλέον έχει δημιουργήσει πολλά κρατικά μέσα ενημέρωσης που προπαγανδίζουν το έργο του καθεστώτος. Επιπλέον η κυβέρνηση έχει κλείσει δεκάδες άλλα μέσα ενημέρωσης με διάφορες μεθόδους και προσχήματα, επειδή παρουσίαζαν τις δραστηριότητες της αντιπολίτευσης.
    Ο ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ, που τη νύχτα του δημοψηφίσματος στην Ελλάδα το 2015, τηλεφώνησε στον Νικολάς Μαδούρο για να του πει ότι κατάφερε να κερδίσει παρ’ ότι τον «πολέμησαν σκληρά 9 τηλεοπτικοί σταθμοί στην Ελλάδα», μέχρι σήμερα δεν έχει δείξει να διαφωνεί με τις πρακτικές του προέδρου της Βενεζουέλας.

  12. Ο/Η SF λέει:

    Ντεκλαρέσιον: Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική

    Η πώληση της μεγαλύτερης σε κυκλοφορία στη Βενεζουέλα, «El Universal», το 2014, που ασκούσε σκληρή κριτική στην κυβέρνηση, προκάλεσε σοκ στους αναγνώστες. Μετά από 105 χρόνια κυκλοφορίας η εφημερίδα βγήκε με πρωτοσέλιδο τίτλο: «Η El Universal αρχίζει μια νέα εποχή».

  13. Ο/Η του κώλου λέει:

    Πετάω πρώτη θέση πρωθυπουργικό, πήραμε και ΤΑ ΝΕΑ, πάω να δω τον κηπουρό του Τραμπ, φοράω λοκατζίδικα. Να σκάσετε ζηλιάρηδες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s