[βιβλίο-ανάγνωση] Ένας χριστιανός πλαστογράφος «Επί αιώνες ο αρχιδιδάσκαλος του Δυτικού Κόσμου»

[Karlheinz Deschner, Η εγκληματική ιστορία του χριστιανισμού – Τόμος: Αρχαία Χριστιανική Εκκλησία, εκδόσεις Κάκτος]

O Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης,

O Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης

Διαβάστε επίσης:

Απόσπασμα (σ.σ. 206-210)
Ιδιαίτερα διάσημες πλαστογραφίες χρωστάει ο χριστιανικός κόσμος σε ένα Σύρο ο οποίος γύρω στο 500 συνέταξε τέσσερις μεγάλες πραγματείες και δέκα ως επί το πλείστον σύντομες επιστολές, με μια τόσο τεράστια και διαρκή επιτυχία την οποία κανείς λογοτεχνικός πλαστογράφος δεν είχε την τύχη να αποκτήσει «ποτέ πια» (Bardy).

Αυτός ο χριστιανός παρουσιάζεται και ως Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, ο συγκλητικός που προσηλυτίστηκε στην Αθήνα από τον Παύλο (Πράξεις 17,34), λόγος για τον οποίο απευθύνει τις επιστολές του προς Αποστόλους και μαθητές Αποστόλων, και δίνει σωρό λεπτομέρειες που σκοπό έχουν να μπερδέψουν τον αναγνώστη, να τον κάνουν να πιστέψει ότι έχει μπροστά του το έργο ενός σύγχρονου της εποχής των Αποστόλων. Ισχυρίζεται ότι ήταν μάρτυρας της έκλειψης του ηλίου κατά το θάνατο του Ιησού, ισχυρίζεται ότι ήταν με τον Πέτρο και τον Ιάκωβο στην κηδεία της Αγίας Παρθένου. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτές οι απατεωνιές προέκυψαν το νωρίτερο κατά τα τέλη του 5 ου, αν όχι μόλις στις αρχές του 6ου αιώνα.

Το Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο —«συγκεντρωμένο και ελεγμένο από έγκυρες πηγές…»— καταχωρεί το θεόπνευστο πλαστογράφο ως ιερομάρτυρα στην ημερομηνία της 9ης Οκτωβρίου. Αυτός ο οποίος έζησε μισή χιλιετία μετά τον Παύλο, «βαπτίστηκε από τον Άγιο Απόστολο», όπως γράφει εκεί, χειροτονήθηκε πρώτος επίσκοπος των Αθηνών, ύστερα στη Ρώμη «εστάλη από τον Άγιο επίσκοπο Ρώμης Κλήμεντα στη Γαλλία για να κηρύξει το Ευαγγέλιο, και έτσι έφθασε στο Παρίσι όπου ασκεί πιστά την υπηρεσία που του ανατέθηκε για μερικά χρόνια, και τέλος υπό τον επιμελητή Φασκεννίνο και μετά από φριχτά βασανιστήρια υπέστη μαρτυρικό θάνατο δι’ αποκεφαλισμού, μαζί με τους συντρόφους του».

Ο πλαστογράφος Διονύσιος, ο οποίος παρεμπιπτόντως επινόησε από το πουθενά και το πρόσωπο του διδασκάλου του, του Ιερόθεου, παρουσιαζόταν επομένως και επίσημα ως επίσκοπος Αθηνών και Παρισίων. Προ πάντων λόγω αυτού του γεγονότος το ένδοξο Corpus των Αρεοπαγιτικών —ένα μίγμα αρχαίας φιλοσοφίας και χριστιανισμού, του οποίου η ακτινοβολία έπεφτε όμως και στην πολιτική— μετά από αρχική απόρριψη από τους καθολικούς επηρέασε σε ανυπολόγιστο βαθμό περισσότερο από μια χιλιετία τη Δύση. Ο απατεώνας έγινε «επί αιώνες ο αρχιδιδάσκαλος του Δυτικού Κόσμου», καθιστώντας σαφές στους λογίους της ότι «ο χριστιανισμός δεν χρειαζόταν πλέον να θεωρείται «βάρβαρη» αποκάλυψη, απαράδεκτη για ένα καλλιεργημένο πνεύμα λόγω του θαυμαστού στοιχείου της» (Roques).

Ήδη τον πρώιμο 6ο αιώνα ο αρχιεπίσκοπος Ανδρέας της Καισαρείας παραθέτει αποσπάσματα από τα βιβλία «του μακάριου μεγάλου Διονυσίου». Έναν αιώνα αργότερα τα θαυμάζει ο Άγιος Μάξιμος και υπερασπίζεται τη γνησιότητα τους. Τον 9ο αιώνα κατέκτησαν τη χριστιανική Δύση κυρίως λόγω της μετάφρασης τους στα Λατινικά από τον Ιωάννη Σκώτο (Εριγένη) και τον ηγούμενο Ιλδουίνο του Αγιου Διονυσίου (814-840), ο οποίος ήταν αναμφίβολα γεννημένος για τέτοια πράγματα, αφού συνέταξε ο ίδιος μια σειρά πλαστών εγγράφων, όπως η Conscriptio (Συγγραφή) του Βίσπιου, μια επιστολή του Αρίσταρχου προς τον Ονησίφορο, ύμνους του Βενάντιου Φορτουνάτου, του Ευγένιου του Τολέδου και εμπλούτισε τις πλαστογραφημένες επιστολές του Αρεοπαγίτη με ένα δικό του πλαστό κείμενο, την «Epistula ad Apollophanium (Επιστολή προς Απολλοφάνιο)».

Το δε κατασκεύασμα του Ψευδο-Διονυσίου μελετήθηκε σαν τη Βίβλο από τους επιφανέστερους θεολόγους, τον Μάξιμο τον ομολογητή, τον Ούγο του Αγίου Βίκτωρα, τον Αλβέρτο τον Μέγα, τον Θωμά Ακινάτη, ερμηνεύθηκε και θεωρήθηκε ως έργο του Αγίου Πνεύματος. Απολάμβανε «σχεδόν κύρος κανόνα» (Billmeyer). 0 Θωμάς έγραψε ένα υπόμνημα πάνω στο Περί θείων ονομάτων (De Divinis nominibus) και παρέθεσε στο υπόλοιπο έργο του περίπου 1.700 χωρία από την πλαστογραφία. Τον 13ο αιώνα, το Πανεπιστήμιο των Παρισίων ανακήρυξε πανηγυρικά τον πλαστογράφο σε Απόστολο της Γαλλίας και Μέγα Διδάσκαλο του χριστιανικού κόσμου— κατά περίεργο τρόπο ήταν ο μοναδικός συγγραφέας της Ανατολής ο οποίος παρέμεινε ζωντανός στη Δύση. Τη γνησιότητα των κειμένων του, η οποία αμφισβητήθηκε για πρώτη φορά από τον χριστιανό ουμανιστή Λαυρέντιο Βάλλα (πέθανε το 1457),  ύστερα από τον Έρασμο (το 1504), υπερασπίζονταν ακόμη τον 19ο και 20όαιώνα, παρόλο που ήδη νωρίς, σύντομα μετά τη γένεση αυτής της τεράστιας απάτης, ο επίσκοπος Υπάτιος της Εφέσου, κατά καιρούς έμπιστος του αυτοκράτορα Ιουστινιανού, είχε αμφισβητήσει τη γνησιότητα της: «Εάν κανένας από τους αρχαίους συγγραφείς δεν αναφέρει εκείνα (τα κείμενα), τότε δεν γνωρίζω πώς μπορείτε τώρα να αποδείξετε ότι ανήκουν στον Διονύσιο».

Αμφίβολο παραμένει έως και σήμερα ποιος ήταν αυτός ο Άγιος Ψευδο-Διονύσιος: πιθανώς κάποιος «αιρετικός», κάποιος μονοφυσίτης. Ίσως ένας από τους δύο Πατριάρχες της Αντιόχειας, ο Πέτρος Φούλλων (Κναφεύς) (πέθανε το 488) ή ο Σεβήρος της Αντιόχειας (512-518), ο οποίος τουλάχιστον είχε αποδείξει πολλές φορές πλαστογραφίες που έκαναν οι υπερασπιστές του δόγματος της Χαλκηδόνας. Δεν θα έπρεπε να απορούμε για το γεγονός ότι στη μεγάλη απάτη του Ψευδο-Διονυσίου ήρθαν να προστεθούν και δευτεροδιονύσειες πλαστογραφίες, κυρίως στις αρχές του Μεσαίωνα- ότι τελικά τον κέρδισε ο «θρύλος» και ο μάρτυρας Άγιος Διονύσιος, ή μάλλον η πλασματική εικόνα του, ένα προϊόν εκ Παρισίων, οδηγεί στο ευρέως διαδεδομένο θρυλικό μοτίβο του βαστάγματος της κάρας. Σύμφωνα με αυτή την ιστορία, μάρτυρες και άγιοι κρατούν το κεφάλι τους στο χέρι τους: ο Λουκιανός κουβαλάει το κομμένο κεφάλι του, ο Ιόνιος της Σαρτρ, ο Λουκανός της Σαρτρ, ο Νικάσιος της Ρουέν, οι Μάξιμος και Βενεράνδος του Εβρέ, ο Κλάρος ο ερημίτης στη Νορμανδία, η παρθένος Σατουρνίνα στο Αρτουά. Ο οσιομάρτυρας Χρυσόλιος, του οποίου το κεφάλι κόβουν στα δύο, ώστε τα μυαλά πετάγονται γύρω, το ξαναμαζεύει και μεταφέρει το κρανίο μαζί με το περιεχόμενο του στην Κομίν. Ο Φυσκιανός και ο Βικτωρικός μεταφέρουν τις κάρες τους μίλια ολόκληρα. Ο αποκεφαλισμένος παις Ιούστος της Ωσέρ κρατάει το κρανίο του, ενώ το σώμα του προσεύχεται, προς φρίκη των διωκτών του. Οι Άγιοι Φροντάσιος, Σεβηρίνος, Σεβηριανός, Σιλανός του Περιγκέ, Πάπυλος της Τουλούζης, Μάρκελλος του Λε Πυΐ (Anitium), επίσκοποι και αρχιεπίσκοποι, παρθένες και πρίγκιπες από το Βορρά έως το Νότο κουβαλούν τις κάρες τους, ο πρίγκιπας του Δούναβη Σεβήρος, ο Μεροβίγγειος Αδαλβάλδος, ο αρχιεπίσκοπος Λέων της Ρουέν, ο απόστολος της Πρωσίας Αδαλβέρτος, ο βασιλόπαις Φίνγκαρ στην Κορνουάλη, η βασιλοκόρη Οσίθα στο Νόρντεν… Ατελείωτο είναι το πλήθος των χριστιανών μαρτύρων οι οποίοι κουβαλούν το κεφάλι τους στο χέρι —και όλα αυτά είναι τόσο γνήσια, όσο και ο «Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης».

Ένα ολόκληρο χριστιανικό εργαστήριο πλαστογραφίας υπήρχε τον 7ο αιώνα στην Αλεξάνδρεια. Εδώ, υπό τον έπαρχο της Αιγύπτου, δεκατέσσερις καλλιγράφοι πλαστογραφούσαν κείμενα Πατέρων της Εκκλησίας, ιδιαίτερα του Κύριλλου της Αλεξάνδρειας, στο πνεύμα των μονοφυσιτών.

Ειδικά, λοιπόν, στην πανάρχαια ιστορία του χριστιανισμού, σχεδόν τα πάντα ήταν και είναι αβάσιμα και αβυσσαλέα, πολύ αβέβαια από ιστορικής άποψης και αναπόδεικτα, αφού κάποιες πλαστογραφίες αποσκοπούσαν και στη δημιουργία ιστορικών βάσεων.

*
Διαβάστε μεθαύριο Παρασκευή 30 Δεκεμβρίου:
Πλαστογραφίες για τη θεμελίωση της ιστορικότητας του Ιησού.

This entry was posted in βιβλία/ανάγνωση. Bookmark the permalink.

3 απαντήσεις στο [βιβλίο-ανάγνωση] Ένας χριστιανός πλαστογράφος «Επί αιώνες ο αρχιδιδάσκαλος του Δυτικού Κόσμου»

  1. http://www.saint.gr/2579/saint.aspx
    Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης

    Ιερά Λείψανα:
    Μέρη της Κάρας του Αγίου βρίσκονται στις Μονές Δοχειαρίου και Σίμωνος Πέτρας Αγίου Όρους.

    Δέρμα και δύο τμήματα του Αγίου βρίσκονται στη Μονή Διονυσίου Αγίου Όρους.

    Άκρο μικρού δακτύλου με σάρκα του Αγίου βρίσκεται στη Μονή Παντοκράτορος Αγίου Όρους.

    Αποτμήματα του Αγίου βρίσκονται στις Μονές Γρηγορίου Αγίου Όρους, Οσίου Διονυσίου Λιτοχώρου Πιερίας, Νταού Πεντέλης καί Βουλκάνου Μεσσηνίας.

    http://news.in.gr/greece/article/?aid=1500122509
    Ελεύθερος ο γιος γνωστού τραγουδιστή για την υπόθεση εκβιασμών

    ΕΙΧΕ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΕΙ ΓΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ ΠΑΡΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟ
    Ελεύθερος ο Καλούσης, ο δικαστής με τις δίμετρες Ουκρανές και τη μεζούρα

  2. Ο/Η Ένας λέει:

    http://www.koutipandoras.gr/article/h-oewria-toy-kepler-anatrepei-osa-gnwrizoyme-gia-th-gennhsh-toy-ihsoy

    Η θεωρία του Κέπλερ ανατρέπει όσα γνωρίζουμε για τη γέννηση του Ιησού

    Ο Ιησούς, τη γέννηση του οποίου γιορτάζουμε στις 25 Δεκεμβρίου φαίνεται πως τελικά γεννήθηκε σε άλλη ημερομηνία και ίσως χρόνια πριν από τότε που υπολογίζουμε, δηλαδή πριν από 2016 χρόνια. Αυτό τουλάχιστον υποστήριζε ο γερμανός αστρονόμος Γιοχάνες Κέπλερ (1571-1630), ο οποίος εκτίμησε ότι ο Χριστός γεννήθηκε επτά χρόνια πριν από το έτος 1.

    Σύμφωνα με τη θεωρία του το «άστρο της Βηθλεέμ», το οποίο αναφέρεται στη Βίβλο ως το άστρο που γνωστοποίησε στους τρεις Μάγους τη γέννηση του Ιησού, είναι στην πραγματικότητα μια αστρική σύνοδος, η οποία μπορεί να γίνει αντιληπτή από ένα έμπειρο μάτι. Με βάση αυτό λοιπόν ο Κέπλερ εκτίμησε ότι ο Ιησούς λέγεται ότι γεννήθηκε είτε τον Απρίλιο, είτε τον Οκτώβριο, είτε στις αρχές Δεκεμβρίου του έτους -7.

    Αυτή η θεωρία του Κέπλερ επιβεβαιώθηκε από τον Πάπα Βενέδικτο, ο οποίος δήλωσε το 2012 ότι πρέπει να καθοριστεί μια ημερομηνία «μερικά χρόνια νωρίτερα», περίπου «έξι ή επτά χρόνια», για τη γέννηση του Ιησού. Ο Πάπας, λιγότερο κατηγορηματικός από τον Κέπλερ, εκτίμησε ότι θα μπορούσε ο Ιησούς να είχε γεννηθεί και «τέσσερα χρόνια νωρίτερα, σύμφωνα με τους υπολογισμούς των κινέζων χρονολόγων».

  3. Ο/Η Παλιός λέει:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s