Η Σημαία ως κριτήριο πατριωτισμού

[Η αβάσταχτη υποκρισία της αγοραίας δεξιάς και αριστερής εθνικοφροσύνης]

h-shmaia15dec16

του Αναγνώστη Λασκαράτου
Θέλω να απαντήσω σε κάποιον μόνιμο ευρωβουλευτή, πως το «δεν συμφωνώ καθόλου», ειπωμένο για απλή αποστασιοποίηση από άθλιες απόψεις όπως αυτή του συντρόφου του Παρασκευόπουλου για τη Χ.Α. δεν είναι καταδίκη, είναι μάλλον νομιμοποίηση της εκφοράς αυτών των απόψεων, περιτυλιγμένης με αποενοχοποιητικό μανδύα αριστερής παραλλαγής. Η κάθετη και αυστηρή αποδοκιμασία, μαζί με την απαίτηση της παραίτησης του εκφραστή τους από το βουλευτικό αξίωμα ήταν εδώ το ζητούμενο και όχι η διαφωνία. ‘Οσο για τη σημαία, που το ζήτημά της το τσουβαλιάζει στη διαφωνία του ο πολυμήχανος πολιτευτής, ίσα κι όμοια με την σοβαρή απειλή των Ναζιστών, ασφαλώς και δεν το πιστεύει αυτό που έγραψε. Η κουλτούρα της ανανεωτικής Αριστεράς σε ζητήματα δικαιωμάτων, δεν ήταν ποτέ δεξιότερα από τη φιλελεύθερη σχετική νομολογία των ΗΠΑ. Ο κ.Παπαδημούλης δεν διστάζει να ταυτιστεί έμμεσα με τον Τραμπ, που έχει εξαγγείλει πως θα την αλλάξει στο θέμα της σημαίας. Το 2012, ο δεξιός ανώτατος δικαστικός Aντωνίνος Σκάλια, είχε δηλώσει ότι, μολονότι ο ίδιος διαφωνεί με την πράξη του καψίματος της σημαίας, αυτή αποτελεί αναμφισβήτητα «μορφή έκφρασης» η οποία προστατεύεται από την Πρώτη Τροπολογία του Συντάγματος. «Είναι ένας από τους τρόπους της έκφρασης ενάντια στην κυβέρνηση, την οποία θέλουν να καταπιέσουν οι τύραννοι», είχε καταλήξει, δίνοντας ένα μάθημα πίστης και σταθερότητας σε αρχές, στους φοβιτσιάρηδες Παπαδημούληδες, που σπεύδουν να εξευμενίσουν τον Καμμένο, τη Χ.Α. τον Αρχιεπίσκοπο και τον «πατριωτικό» όχλο. Το νοσηρό πολιτικό κλίμα παραγωγής και υπόθαλψης υπερσυντηρητικών απόψεων, που έχει δημιουργήσει η συγκυβέρνηση με την ακροδεξιά, απαιτεί κάποιο θάρρος για να πει η αριστερή σουπιά την πραγματική γνώμη της κι αυτή προδήλως δεν το διαθέτει γι’αυτό προτιμά να βάλει το λιθαράκι της στο χτίσιμο του πύργου της δημόσιας υποκρισίας.

Προσωπικά δεν θα έκαιγα ποτέ τη σημαία, όχι μόνο για να μην δώσω στους απάτριδες ακροδεξιούς της «σποράς των νικημένων του ‘45», τη δυνατότητα να με τυλίξουν σε μια κόλα χαρτί του χαρτοβασίλειου της Δικαιοσύνης των Τσίπρα-Παρασευόπουλου-Παπαγγελόπουλου, αλλά κυρίως διότι θεωρώ ότι η Σημαία, δεν εκπροσωπεί μόνο τα όσα ντροπιαστικά βαραίνουν μια χώρα και το λαό της, εκπροσωπεί και υγιή πράγματα, γεγονότα, ιδέες, πράξεις και πρόσωπα, τα οποία εγώ τιμώ και σέβομαι. Πιστεύω στη σαφήνεια μιας διαμαρτυρίας και όχι στο ισοπεδωτικό τσουβάλιασμα δικαίων και αδίκων.

Ο πατριωτισμός αποδεικνύεται από τους καθημερινούς ανθρώπους με δυο κυρίως τρόπους. Σε καιρό Ειρήνης με την ειλικρινή φοροδοσία και στράτευση (δεν καταδικάζω τον αντιρρησία συνείδησης, υπάρχει η εναλλακτική θητεία) και στο πεδίο της μάχης σε καιρό δίκαιου πολέμου Ο Πρόεδρος Κλίντον, ο Βίλλυ Μπραντ, ο δικός μας Ρένος Αποστολίδης, τους αναφέρω ενδεικτικά, έχουν οριοθετήσει έμπρακτα την έννοια του άδικου πολέμου και την άρνηση συμμετοχής του έντιμου πατριώτη σε αυτόν. Επιπλέον, οι προβεβλημένοι και προνομιούχοι και τιμητικά βεβαρημένοι με δημόσια αξιώματα αντιπροσώπευσης, όπως ο κ. Παπαδημούλης, οφείλουν να αποδεικνύουν τον πατριωτισμό τους και με γενναίες χορηγίες μέρους των αδικαιολόγητα παχυλών αμοιβών τους, που προκύπτουν από την ψήφο φτωχών και χρεοκοπημένων ανθρώπων.

Δεν περιμέναμε από τη ΝΔ, παρ’όλο που καθοδηγείται επίσημα από αρχηγό που δηλώνει Φιλελεύθερος και Κεντροδεξιός, να έχει αποστασιοποιηθεί από τις ιδέες των Μπαλτάκου, Κρανιδιώτη, Καμμένου, Πολύδωρα, Ψωμιάδη, Νικολόπουλου, που εκπροσωπούνται επάξια στο κόμμα αυτό, από πολυάριθμους κυρίους και κυρίες, που διαθέτουν υπεραρκετή ικανότητα να φορούν σήμερα την προβιά του φωτισμένου Δεξιού, αλλά την κρίσιμη ώρα μιλούν και δίνουν τον ακροδεξιό τόνο στην ευήκοη λαϊκή βάση, που διψάει για το «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια», ειδικά αν αυτός που το φωνάζει είναι άγαμος ρασοφόρος, που δεν υπηρέτησε ποτέ τη στρατιωτική του θητεία ή πολιτευτής που την υπηρέτησε μειωμένη στο Πεντάγωνο. Δεν μας εξέπληξαν λοιπόν καθόλου οι δηλώσεις του γνωστού Κικίλια για τη Σημαία. Μπορώ μάλιστα να δικαιολογήσω σε κάποιο βαθμό τη δεξιά ανούσια και φτηνή πατριδολογία, την ώρα που καραδοκούν ψηφοθηρικά οι χιτλερικοί, οι ψεκασμένοι και η Ζωή Κωνσταντοπούλου, θεωρώ όμως εξαχρειωτική και πολλαπλά πιο επικίνδυνη, κάθε αριστερή απομίμησή της και δυστυχώς εκδηλώνονται όλο και περισσότερο αυτές.

Κάνω ένα απλό ερώτημα. Υπάρχει έστω και ένας λογικός δεξιός, που ανάμεσα π.χ. στο να πληγωθεί το αριστερό δαχτυλάκι του τελευταίου προσφυγόπουλου αυτής της χώρας και στο να καεί μια γαλανόλευκη, θα επέλεγε το πρώτο; Ασφαλώς όχι. Κανείς δεν θα πονούσε από το δεύτερο. Θα μας πουν κάποιοι πως τάχα σε επίπεδο συμβολισμών η ζημιά της πυρπόλησης της Σημαίας είναι μεγάλη. Μηδενική είναι και η απόδειξη είναι αυτονόητη. Έχουν πάθει το παραμικρό οι ΗΠΑ από το νόμιμο κάψιμο των σημαιών τους από Αμερικανούς με εξεγερμένη συνείδηση ή από Έλληνες Αριστερούς ισοπεδωτές, που νομίζουν πως προσβάλλουν έτσι την αμερικανική Δημοκρατία; Κινδυνεύουν τα μεγάλα σύμβολα, οι σημαίες των σπουδαίων Ιδεών ή τα ιερά λάβαρα των Θρησκειών από τέτοιες πράξεις; Μόνο αυτοί που δεν πιστεύουν πραγματικά στην ηθική δύναμή τους θα ισχυρίζονταν κάτι τέτοιο. Νομίζω πως όλη αυτή η επιδεικτική λατρεία της Σημαίας, απλά υποκαθιστά την απουσία ιδεωδών και ιδίως της διάθεσης πραγματικών αγώνων για πραγματικά ιδανικά και όχι για φαντασιακά που τάχα θίγονται ή κινδυνεύουν από μουσουλμάνους πρόσφυγες ή από αριστερίστικες επαναστατικές καρικατούρες. Βρίσκω αισχρή την κατάχρηση της Σημαίας από ιδιώτες που την υψώνουν στα σπίτια τους δίκην εμβλήματος δημοσίου καταστήματος ή από χουλιγκάνους που τη χρησιμοποιούν ως ποδοσφαιρικό κασκόλ. Αυτή η φτήνια αποδεικνύει έλλειμμα και όχι περίσσευμα πατριωτισμού.

Ας ξαναγυρίσουμε όμως στην υποκρισία των Ιεροφαντών της Σημαίας, ο έλεγχος του «πόθεν έσχες» των οποίων, θα αποκάλυπτε και τον πραγματικό βαθμό πατριωτισμού τους. Σε ότι με αφορά, θα κατανοούσα την υπό όρους ποινικοποίηση της καύσης των σημαιών άλλων χωρών, διότι εδώ πρόκειται για την προσβολή που κάποιος κάνει συλλήβδην και άκριτα εναντίον ενός άλλου λαού και μπορεί να διαταράξει τις ειρηνικές σχέσεις μεταξύ χωρών. Το κάψιμο της δικιάς μας Σημαίας εμπεριέχει το δικαίωμά του δράστη να ασκεί κριτική στην χώρα του, στην κυβέρνησή του, στους συμπατριώτες του, στις κυρίαρχες ιδέες της και στα σύμβολά τους, στον εαυτό του τον ίδιο. Αυτές οι κραυγές θιγμένου πατριωτισμού επειδή κάποιο πρεζόνι των Εξαρχείων ή έστω ένας αναρχικός ακτιβιστής έκαψε τη Σημαία και «αλί και τρισαλί κινδυνεύει η Πατρίς στρατηγέ μου», θυμίζουν τις υποκριτικές φωνές των «αγανακτισμένων» στο Σύνταγμα, οι οποίες έσβησαν ως δια μαγείας (μαζί με τις φήμες των αυτοκτονιών) μόλις οι δικοί τους άρπαξαν την εξουσία.

Υπάρχουν ύψιστες αξίες, αρχές, συμβολισμοί και ανθρώπινα όντα, που έχουν προσβληθεί βάναυσα και τα ιερατεία της Σημαίας όχι μόνο δεν έχουν ενοχληθεί, αλλά ασχημονούν και πλειοδοτούν κι από πάνω, ζητώντας περισσότερο Κακό. Όταν θαλασσοπνίγεται, πεινά, κρυώνει, φοβάται, κακοποιείται δεν μαθαίνει γράμματα ή ορφανεύει ένα προσφυγόπουλο, αυτοί οι καλοί Χριστιανοί σωπαίνουν ή επιχαίρουν, κι ας τους έχει πει ξεκάθαρα ο Χριστός πως στο πρόσωπό αυτού του παιδιού πρέπει να βλέπουν τον ίδιο κι αν δεν το κάνουν θα τους στείλει στη φωτιά της Κόλασης. Αυτοί όμως είναι πιο άπιστοι ακόμη και από τον παλαιονεοημερολογίτη Καμμένο και τον αριστεροακροδεξιό Τσίπρα, πιο άθεοι ακόμη και από τον «χρυσοστόλιστον καὶ μιτροφορούντα ως Μήδον σατράπην της εποχής του Δαρείου», Ιερώνυμο, που τους ποτίζει με μίσος και φόβο, λέγοντας πως απειλούμαστε με «αφελληνισμό και αποχριστιανοποίηση της Ελλάδας». Το δεύτερο και μόνο αποδεικνύει πως αυτός ο έμμισθος του κρατικού ταμείου άνθρωπος της Εκκλησίας- κρατικής υπηρεσίας, δεν πιστεύει πως «Πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν αυτής». Άλλωστε δεν αντέδρασε καθόλου όταν ο δικαστής (καθ΄υπόδειξιν του μουσολινικού Χρ. Παππά) ταύτισε τόσο βλάσφημα τον μάντη Παϊσιο με τα θεία και ταυτόχρονα καταδίωξε τόσο αντιευαγγελικά έναν άκακο νεαρό στο όνομα ενός ανασφαλούς Θεού, που τάχα θίχτηκε και προσέφυγε στον Χωροφύλακα. Σε τι είδους Δημοκρατία οι δικαστές και οι αστυνομικοί υπάρχουν για να προστατεύουν παντοδύναμους Θεούς και Σημαίες και όχι αδύναμους και αδικημένους ανθρώπους;

Μια αριστερή δημοκρατική κυβέρνηση θα είχε αρθρώσει αυτά τα δυο χρόνια τον Ορθό Λόγο, θα είχε υλοποιήσει το υπόδειγμα της δημόσιας συμπεριφοράς και έτσι θα είχε βοηθήσει την κοινωνία να εξελιχθεί. Tώρα ακούμε πως «το πανηγύρι της Παναγίας, ήταν πολύ συγκινητικά, με κρέας και βραστές πατάτες». Αυτή η αφόρητη υποκρισία και φτώχεια στο δημόσιο λόγο θα είχε αφοπλιστεί, δεν θα είχε έδαφος να πατήσει, θα είχε κρυφτεί από ντροπή κάτω από την επέλαση του μαχητικού δημόσιου αποδεικτικού και διαφωτιστικού λόγου. Το άλας της Αριστεράς όμως εμωράνθη και δεν μπορεί πια να αλατίσει τα προβληματικά ήθη αυτής της χώρας.

ΥΓ
20.11.2003. Όταν οι πολιτικοί λένε τη γνώμη τους και μετά τη μαζεύουν τρομαγμένοι, τότε κάτι σάπιο υπάρχει στα πολιτικά ήθη της κοινωνίας. Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης: «Το δικαίωμα στον οποιοδήποτε να καίει τη σημαία είναι αναφαίρετο. Θα προασπιζόμαστε το δικαίωμά του αυτό όσο και αν διαφωνούμε»:

Advertisements
This entry was posted in τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, φασισμός, Ασμοδαίος, Γράμμα από το Ληξούρι, Για την Αριστερά, Διακρίσεις (κάθε είδους), Επάναστἀτες του Κώλου, Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

14 Responses to Η Σημαία ως κριτήριο πατριωτισμού

  1. Ο/Η atheofobos λέει:

    Πάλι ο Λασκαράτος κατάφερε με το άρθρο του να εκφράσει, με σαφήνεια και λογική συνέπεια, όλα όσα είχα ακόμα αδιαμόρφωτα στο μυαλό μου.

  2. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Προσωπικά δεν συμφωνώ με το κάψιμο της σημαίας, όχι γιατί νιώθω κάποια πατριωτική ανατριχίλα στην θέα της και στο άκουσμα του εθνικού ύμνου (ένα.. έργο ενός κατά φαντασία ποιητή), αλλά για λόγους αισθητικού γούστου. Δεν μου αρέσει η πυρπόληση. Παραπέμπει σε μίσος, τυφλή οργή, άρα απουσία ουσιαστικής σκέψης και κυριαρχία υπερβολικού συναισθήματος, όμοιο με αυτό των δήθεν πατριωτών που μας βεβαιώνουν πως όταν την αντικρύζουν κατακλύζονται από ένα συναίσθημα αγάπης για την πατρίδα που -υποτίθεται- εκπροσωπεί. Μου θυμίζει επίσης, το κάψιμο των δασών μας. Αλλά και την Π. και Κ. Διαθήκη, όπου υπάρχει μια πυρομανία. «παν δένδρον μη κάμνον καρπόν καλόν κόπτεται και εις πυρ βάλλεται» (Ματθ). «και έως εδάφους καταστρέψε και πυρί παραδοθήναι» (Βίος Αγίου Πορφυρίου), » και θέλει αφανίσει (καύσει) την δόξα του δασών του» (Ησαίας). Μου θυμίζει μεσαίωνα, όπου έκαιγαν όχι μόνο την γνώση, αλλά και τους ανθρώπους.
    Από την άλλη, θεωρώ υποκρισία να διώκονται ποινικά αυτοί που την καίνε, και μάλιστα από αυτούς που στο όνομα της, έχουν διαπράξει εγκλήματα και προδοσίες σε βάρος της χώρας. Οσοι δεν έχουν πολιτικό, πολιτισμικό, πολιτιστικό λόγο και θέλουν να την καίνε, είναι ανόητο και υποκριτικό να διώκονται ποινικά. Αυτοί που ζητάνε να προβλέπει ο νόμος τιμωρία για το κάψιμο της, ανήκουν κατά πάσα πιθανότητα σ’ αυτούς που την χρησιμοποιούν, όπως και την έννοια πατρίδα, για ιδίον όφελος και στην πραγματικότητα δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή, γι αυτό το σύμβολο και σ’ ότι εκπροσωπεί. Μάλιστα, έχω παρατηρήσει ότι οι άνθρωποι που έχουν την σημαία μόνιμα στο μπαλκόνι, για να μας δείξουν τον πατριωτισμό τους ενώ κανείς δεν τους το ζήτησε, συχνά έχουν και την σημαία που εκπροσωπεί το Βυζάντιο, απόδειξη ότι δεν πήραμε το μάθημα μας από την καταστροφή του ’22. Φυσικά, αν ρωτήσεις κάποιους τι είναι γι αυτούς η σημαία, θα σου δώσουν τόσο ασαφείς και αόριστες απαντήσεις, που σε κάνουν να αναρωτηθείς ποιος είναι ο ρόλος της σημαίας. Για μένα οι σημαίες είναι κάτι σαν «τοτέμ», μετακινούμενες εάν χρειαστεί, ώστε να αποτελούν συνεκτικό ιστό, σε μία κοινωνία που σπαράσσεται μονίμως, από κρυφούς ή φανερούς εμφύλιους πολέμους, για να κρύβει η κοινωνία τις ανεξέλεγκτες διασπαστικές δυνάμεις που την χαρακτηρίζουν, λόγω αντίθετων οικονομικών και άλλων συμφερόντων που την μαστίζουν ανέκαθεν και προκαλούνται από θρησκευτικούς, κομματικούς, πολιτικούς, οικονομικούς, ιδεολογικούς και άλλους παράγοντες. Συνεπώς, η σημαία μέσω ενός ψυχαναγκαστικού δήθεν πατριωτικού συναισθήματος, επιβάλλει την.. ειρηνική συνύπαρξη, κοινωνικών στρωμάτων που αλληλομισούνται. Επίσης, είναι (ή ήταν) ένας καλός τρόπος, να πείθεις νέους ανθρώπους που δεν θέλουν να πεθάνουν γιατί αγαπούν την ζωή, να έχουν ένα καλό λόγο να βαδίσουν περήφανοι στην μάχη και προς τον θάνατο.
    Στην σημαία μας, υπάρχει ο σταυρός, που συμβολίζει την σταύρωση του Ιησού. Όπως γνωρίζουμε, ο Ιησούς αντέδρασε στα μαρτύρια του, με την φράση «αφήστε τους, δεν ξέρουν τι κάνουν» και γενικά ο Χριστιανισμός είναι ενάντια στον φόνο. Και όμως! Με σύμβολο τον σταυρό, πόσοι φόνοι έχουν διαπραχθεί στα παιδία των μαχών, από τους πιστούς. Φυσικά, αν επιτεθεί στην πατρίδα σου κάποιος εχθρός πρέπει να τον πολεμήσεις, χωρίς αμφιβολία. Την υποκρισία αυτού του συμβόλου, θέλω να τονίσω.
    Η Ελλάδα βρίσκεται σε πολύ δύσκολη κατάσταση και χρειαζόμαστε την λογική και όχι μόνο συναίσθημα, για να μπορέσουμε ίσως, να βγούμε από το αδιέξοδο. Και εμείς, ζητάμε την ποινική δίωξη για το κάψιμο της σημαίας. «»Ω! κάκιστα ζώα των οικιών υμών εμπιπραμένων υμείς άδεται;» (Αίσωπος)

  3. Ο/Η eklag λέει:

    Να καούν τα κάρβουνα!
    ΜΥΚΟΝΟΟΟΣ!!!

    p.s.
    Ο Πιατέλα pardon Πιτέλα έκανε λόγω για «το κακό χέρι του Σόιμπλε» το οποίο κατά την εκτίμηση του ευλογεί τους πυρομανείς.

  4. Ο/Η Antifa2 λέει:


    Τραμπ: Στη φυλακή όποιος καίει τη σημαία

    Newsroom, CNN Greece
    29 Νοεμβρίου 2016

    http://www.tzimakospanousis.gr/mt/dikes.php

    Με το δίσκο Δουλειές του Κεφαλιού, σύρεται στα δικαστήρια για περιύβριση εθνικού συμβόλου αφού στο εξώφυλλο του δίσκου εικονιζόταν να ανοίγει τρύπες σε ελληνικές σημαίες. Παρόλα αυτά ποτέ δεν κρίθηκε ένοχος για αυτές τις κατηγορίες.

    Η κατηγορία για προσβολή εθνικού συμβόλου θα επανέλθει το 2000. Αιτία της οποίας αυτή τη φορά ήταν η αφίσα της παράστασης Της Πατρίδας μου η Σημαία η οποία έδειχνε την ελληνική σημαία με ένα σφυροδρέπανο στη θέση του σταυρού. Αρχικά καταδικάστηκε στις 23 Οκτώβρη του 2000 σε εξαγοράσιμη ποινή τεσσάρων μηνών φυλάκισης αλλά τελικά αθωώθηκε δευτεροδίκως από το 5ο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, με την υπ. αριθμ. 103718/01 απόφασή του, στις 5 Δεκέμβρη του 2001.

    http://www.iospress.gr/ios2000/ios20001029a.htm
    ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΖΙΜΗ ΠΑΝΟΥΣΗ

    Σημαιομάχοι και σημαιολάτρες

    1. 2.

    Η κυρία Λουκά για μια ακόμα φορά θριάμβευσε στα ελληνικά δικαστήρια. Πίσω από τη θαρραλέα αυτή μορφή των ελληνικών ΜΜΕ κρύβονται αδέξια ομοϊδεάτες της σοβαροί δημοσιογράφοι, πολιτικοί και καλλιτέχνες.

    Κατά σύμπτωση, οι δυο πολιτικοί που ξιφούλκησαν περισσότερο για την «παρακμή» που υποδηλώνει η αφίσα του Πανούση (Γιακουμάτος, Ψωμιάδης) ανήκουν σε εκείνους που θα προτιμούσαν η «περιύβριση» να γινόταν με στέμμα και όχι με σφυροδρέπανο.

    Κάψτε την αστερόεσσα

    Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ έχει πλούσια νομολογία υπέρ των «βέβηλων». Τον Ιανουάριο του 1974, μάλιστα, δικαίωσε τον Πίτερ Γκρίνφιλντ, ο οποίος είχε προσθέσει το σήμα της ειρήνης στην αμερικανική σημαία τον Μάιο του 1970, διαμαρτυρόμενος για τις επιθέσεις στην Καμπότζη και την αιματηρή καταστολή των φοιτητών στο Kent State University.

    Η πιο σημαντική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου εκδόθηκε τον Ιούνιο του 1989. Μ’ αυτήν δικαιώθηκε ο Γκρέγκορι Τζόνσον, ο οποίος είχε καταδικαστεί στην πολιτεία του Τέξας επειδή έκαψε μια αμερικανική σημαία. Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι η περίφημη Πρώτη Τροπολογία του αμερικανικού συντάγματος που αναφέρεται στην ελευθερία της έκφρασης πρέπει να εφαρμοστεί και στην περίπτωση της βεβήλωσης ή της καταστροφής της σημαίας. Αμέσως κινητοποιήθηκε ο Πρόεδρος Μπους, ο οποίος δήλωσε ότι υποστηρίζει τη θέσπιση μιας νέας Τροπολογίας, με την οποία θα απαγορεύεται η «βεβήλωση» της σημαίας. Την «ανησυχία» του Προέδρου συμμερίζονταν και οι Δημοκρατικοί, μόνο που δεν συμφωνούσαν ότι πρέπει να γίνει συνταγματική αναθεώρηση και επιχειρούσαν να περάσουν με νομοθετική ρύθμιση την ποινικοποίηση του καψίματος της σημαίας.

    Όλο το καλοκαίρι του 1989 το Κογκρέσο συζητούσε πώς θα ποινικοποιήσει το κάψιμο: με νόμο ή με αναθεώρηση; Τον Οκτώβριο εγκρίνεται ο «Νόμος Προστασίας της Σημαίας» και από τα δύο νομοθετικά σώματα του Κογκρέσου. Η Γερουσία υπερψηφίζει τη συνταγματική «Τροπολογία Προστασίας της Σημαίας». Ο Μπους, ο οποίος ήταν υπέρ της Τροπολογίας, δεν υπογράφει το νόμο, αλλά επιτρέπει να τεθεί σε ισχύ.

    Πριν από 11 ακριβώς χρόνια, στις 28 Οκτωβρίου 1989 τίθεται σε ισχύ ο «Νόμος Προστασίας της Σημαίας». Την ίδια ακριβώς ημέρα 500 διαδηλωτές στο Σιάτλ αντιδρούν «βεβηλώνοντας» όποια σημαία βρισκόταν μπροστά τους. Τη διαδήλωση οργάνωσε μια ένωση βετεράνων του πολέμου στο Βιετνάμ. Άλλοι 200 βετεράνοι διαδηλώνουν στη Νέα Υόρκη καταγγέλλοντας τον βίαιο «εκπατριωτισμό». Την επομένη τέσσερα άτομα καίνε σημαίες στα σκαλιά του Καπιτωλίου σε μια επιδεικτική προσπάθεια ανατροπής του νόμου. Τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο οι διαμαρτυρίες και τα επιδεικτικά καψίματα σημαιών εξαπλώνονται σε όλη τη χώρα και κυρίως στα πανεπιστήμια. Οι διωκτικές αρχές αποφεύγουν να στραφούν εναντίον των φοιτητών. Στο δικαστήριο φτάνουν μόνο επτά διαδηλωτές από το Σιάτλ και 3 από το Καπιτώλιο. Όλοι καταδικάστηκαν. Την ίδια περίοδο το FBI ανέκρινε 120 μαθητές σχολείου του Σαν Φρανσίσκο, για να στοιχειοθετήσει κατηγορία εναντίον ενός καθηγητή, ο οποίος έκαψε τη σημαία μέσα σε πέντε τάξεις, κατά τη διάρκεια συζήτησης για την αμερικανική επέμβαση στο Βιετνάμ.

    Σε μια από τις πιο εντυπωσιακές διαμαρτυρίες, η «Επιτροπή για το Σταμάτημα των Τροπολογιών και των Νόμων της Σημαίας» οργάνωσε διαδήλωση στις 28 Φεβρουαρίου 1990, κατά τη διάρκεια μιας δημόσιας εκδήλωσης του Μπους στο Σαν Φρανσίσκο. Δύο χιλιάδες διαδηλωτές έκαψαν σημαίες, χόρεψαν πάνω σε μια τεράστια σημαία που είχαν κολλήσει στο δρόμο, και φώναξαν «Καταργήστε το φασιστικό νόμο για τη σημαία». Η εκστρατεία πήρε πανεθνικές διαστάσεις.

    Μέσα σ’ αυτό το κλίμα άρχισε η αντίδραση και της δικαστικής εξουσίας. Τα ομοσπονδιακά περιφερειακά δικαστήρια της Ουάσιγκτον και του Σιάτλ ακύρωσαν τις καταδικαστικές αποφάσεις κρίνοντας αντισυνταγματικό το «Νόμο Προστασίας της Σημαίας». Στις 11 Ιουνίου 1990 η υπόθεση φτάνει και πάλι στο Ανώτατο Δικαστήριο, το οποίο επικυρώνει τις αποφάσεις των περιφερειακών δικαστηρίων, επιβεβαιώνοντας οριστικά την αντισυνταγματικότητα του νόμου.

    Οι υποστηρικτές των διώξεων υποχρεώνονται πλέον να στραφούν στη συνταγματική αναθεώρηση της Πρώτης Τροπολογίας. Για να επιτευχθεί αυτή η αναθεώρηση απαιτείται πλειοψηφία δύο τρίτων και στα δύο σώματα του Κογκρέσου. Η πρόταση Τροπολογίας εισάγεται στις 21 Ιουνίου, αλλά υπερψηφίζεται μόνο από το 58% και συνεπώς απορρίπτεται. Για να αντιδράσουν, οι υπερεθνικόφρονες κυβερνήτες πολλών πολιτειών εισάγουν στη νομοθεσία ειδικά κίνητρα για τους «αγανακτισμένους πολίτες» που θα επιτεθούν σε κάποιον που καίει σημαία. Ο ξυλοδαρμός του βέβηλου θεωρείται πλέον σ’ αυτές τις πολιτείες απλό πταίσμα και τιμωρείται με πρόστιμο 5 δολαρίων.

    Το λόμπι των υπερεθνικοφρόνων επιχειρεί κατά διαστήματα να περάσει στο Κογκρέσο την πρόταση Τροπολογίας, αλλά ακόμα δεν τα έχει καταφέρει. Το φθινόπωρο του 1995 ξανατέθηκε το ζήτημα, αλλά η Γερουσία το απέρριψε και πάλι. Το Φεβρουάριο του 1997 εισάγεται και πάλι η πρόταση στη Βουλή των Αντιπροσώπων, και περνάει με 310 έναντι 114 ψήφων. Η απαιτούμενη ψηφοφορία στη Γερουσία δεν θα προφτάσει να γίνει πριν από τη διάλυση του σώματος για εκλογές. Σύμφωνα με το νόμο, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ξαναψηφίσει η Βουλή των Αντιπροσώπων. Τον Ιούνιο του 1999 η Βουλή εγκρίνει την Τροπολογία με τη οριακή πλειοψηφία 305-124. Η Γερουσία, όμως, τον περασμένο Μάρτιο την απορρίπτει (63-36). Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το θέμα θα ξανατεθεί μετά τις εκλογές. Όμως μέχρι τότε η δίωξη των «βέβηλων» θεωρείται αντισυνταγματική και απαγορεύεται.

  5. Ο/Η Antifa2 λέει:

    Πατριωτική φιλορωσική Αριστερά

    Μήνυμα ριζοσπαστικής, αντιμνημονιακής συσπείρωσης. Πολιτικό γεγονός η εκδήλωση για το νέο βιβλίο της Νάντιας Βαλαβάνη. Σε σημαντικό πολιτικό γεγονός εξελίχθηκε η χθεσινοβραδυνή εκδήλωση για την παρουσίαση του νέου βιβλίου της Νάντιας Βαλαβάνη “Τρίτο Μνημόνιο: η ανατροπή μιας ανατροπής”, που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Λιβάνη.

    Το βιβλίο παρουσίασαν, στην κατάμεστη αίθουσα της Αρχαιολογικής Εταιρείας, οι Αλέκος Αλαβάνος, Μανώλης Γλέζος, Ζωή Κωνσταντοπούλου, Κώστας Λαπαβίτας, Παναγιώτης Λαφαζάνης και Ελένη Πορτάλιου.
    Στην εκδήλωση, που συντόνισε ο δημοσιογράφος Πέτρος Παπακωνσταντίνου, έδωσαν το παρόν ο Ευτύχης Μπιτσάκης, ο Γιάννης Βαρουφάκης, ο Τάκης Στρατούλης, ο Αλέξης Μητρόπουλος, ο Θανάσης Σκαμνάκης, ο Στάθης Σταυρόπουλος, ο επιτετραμένος της ρωσικής πρεσβείας Βλαντίμιρ Μαϊστρένγκο

  6. Ο/Η του κώλου λέει:

    Στρατός, Αστυνομία, Ράσο, οι φρουροί του Έθνους των εκλεκτών του Θεού

    tro-ma-ktiko.blogspot

    Σάββατο, 22 Ιουνίου 2013

    Ο Αρχιεπίσκοπος ύψωσε την ελληνική σημαία στα ελληνοσκοπιανά σύνορα




    • Ο/Η του Διώτη λέει:

      http://www.iefimerida.gr/news/186014/parapempetai-se-diki-o-ioannis-diotis-gia-ti-lista-lagkarnt#ixzz4SuTmbHeY

      08|01|2015
      ΔΙΚΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑ ΑΠΙΣΤΙΑΣ
      Παραπέμπεται σε δίκη ο Ιωάννης Διώτης για τη λίστα Λαγκάρντ

      http://www.tzimakospanousis.gr/news/diki0908.php
      Δίκη για προσβολή θρησκεύματος

      Απόσπασμα από την εκπομπή «Δούρειος Ήχος», Πέμπτη 25/9/2008…

      Με ταλαιπωρεί αυτός ο Διώτης -ο παρασημοφορημένος από το FBI ειδικός ανακριτής […]. Στα ’λέγα και στις παραστάσεις μου, ότι έχω απεριόριστη εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη και χαχαχα τα γέλια από κάτω. […] Αυτός, λοιπόν, ο ανακριτής, ο Διώτης, με ’χει στείλει στο δικαστήριο με την κατηγορία –άκουσον! Άκουσον! -ότι προσέβαλα με το καλλιτεχνικό μου έργο την Παναγία. Πουλάει, ούτως ειπείν, προστασία στη Μεγαλόχαρη. Μα έχει ανάγκη προστασίας η Παντάνασσα; Και είναι ποτέ δυναμόν να καταφέρει η ταπεινότητά μου να προσβάλει την Παναγία; Εγώ ο καψερός μια κότα έφτιαξα να κρατάει ένα αυγό και όλοι αυτοί οι αρπαγμένοι αναγνώρισαν στο πρόσωπο της κότας την Παναγία, επομένως, λέει το αυγό είναι ο Χριστούλης. Εδώ πρόκειται περί έργου μαντάμ. Παράσταση κάνουμε. Υπό τον τίτλο, τότε «Η νόσος των φτηνών – Vasileros Bromas». Και προσβάλω το θρήσκευμα, όταν ο ρόλος μου ως οπαδού μιας φανταστικής κοτοθρησκείας αναρωτιέται «Πιστεύω εις ένα αυγό ή κότα παντοκράτορα ποιητή ουρανού και γης ορατών τε πάντων και αοράτων;» Εάν λοιπόν καταδικαστώ σήμερα ο Εφραίμ πρέπει να απαγχονιστεί στο Σύνταγμα.

  7. Ο/Η του Χρ.Παππά λέει:

    Χρυσή Αυγή: Ερώτηση στη Βουλή για τον Γέροντα… Παστίτσιο

    Ερώτηση στη Βουλή κατέθεσε ο βουλευτής Επικρατείας της Χρυσής Αυγής, Χρήστος Παππάς, για τη σατιρική σελίδα «Γέροντας Παστίτισιος» η οποία σημειωτέον έκλεισε προ 24ωρου μετά από αναφορές χρηστών στο Facebook.
    Παράλληλα, ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής κατά του Athens Indymedia.
    AdTech Ad
    Αναλυτικά η ερώτηση:

    «ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ :
    1) ΠΑΙΔΕΙΑΣ & ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ & ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ
    2) ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΤΑΞΗΣ & ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ


    ΘΕΜΑ : «ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΠΟ ΧΡΗΣΤΗ TOY FACEBOOK»
    Στην ιστοσελίδα http://www.facebook.com/gerontas.pastitsios έχει δημιουργηθεί προφίλ με την ονομασία “ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΣΤΙΤΣΙΟΣ/ELDER PASTITSIOS”, όπου ο χρήστης υβρίζει, ειρωνεύεται και προσπαθεί να εξευτελίσει την ιερή μορφή της Ελληνορθοδοξίας, τον Γέροντα Παΐσιο. Ενδεικτικά αναφέρονται αναρτήσεις όπως «Γέρων Παστίτσιος ο Πατσαφαρίτης», «το νέο θαύμα-τρολιά του Γέροντα στις Σέρρες», καθώς και πολλές προκλητικές και ανάρμοστες φωτογραφίες.


    Ερωτώνται οι κ. Υπουργοί :

    1) Έχουν ενημερωθεί σχετικά με την προβολή της εν λόγω ιστοσελίδας στο διαδίκτυο;

  8. Ο/Η Κάσυ Διάρη λέει:

    http://www.tanea.gr/news/greece/article/4156044/?iid=2
    Αμβρόσιος: Η σημαία, η γυναίκα και το αυτοκίνητο δεν δανείζονται
    ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 01/11/2000 |

    Και νέο παραλήρημα του Μητροπολίτη Καλαβρύτων, με αφορμή αυτήν τη φορά το θέμα που προέκυψε με τον Αλβανό μαθητή στη Νέα Μηχανιώνα Θεσσαλονίκης. Συμπλέοντας με ακραίες θέσεις, ο κ. Αμβρόσιος επιτέθηκε εναντίον εκείνων που υπερασπίστηκαν τον 15χρονο Οδυσσέα, με παραδείγματα τα οποία προκάλεσαν αμηχανία ακόμη και στο περιβάλλον του Αρχιεπισκόπου.

  9. Ο/Η Ιωάννης ο Ιταλός λέει:

    Σεμνά και ταπεινά
    Μπούγιο και αλισιβερίσι να γίνεται

    http://www.protagon.gr/apopseis/editorial/o-ierwnymos-epitimos-didaktoras-ixou-kai-eikonas-giati-44341299280

    Ο Ιερώνυμος Επίτιμος Διδάκτορας Ηχου και Εικόνας. Γιατί;

    Τι είδους σχέση έχει με την καλλιτεχνική δημιουργία, την ελεύθερη έκφραση και έρευνα ο Αρχιεπίσκοπος; Πώς έχει συμβάλει μέχρι τώρα η Εκκλησία στην ελεύθερη έκφραση και δη στην καλλιτεχνική;

    Λίλα Σταμπούλογλου
    14 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2016

    Επίτιμος Διδάκτορας του Τμήματος Τεχνών Ηχου και Εικόνας του Ιονίου Πανεπιστημίου αναγορεύθηκε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος. Γιατί; Πώς; Από πού κι ως πού; Η μόνη λογικοφανής απάντηση και δικαιολογία παράλληλα θα ήταν το «έλα μωρέ, ο πρώτος ή ο τελευταίος είναι που αναγορεύεται επίτιμος σε κάτι άσχετο σε σχέση με την πορεία του» ή « έχουν βραβευτεί τόσοι και τόσοι..».

    Δεν ξέρω αν έχει μεγάλη σημασία αλλά αναρωτιέμαι, εγώ τουλάχιστον, με ποιο σκεπτικό έγινε η βράβευση, για ποιο λόγο. «Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος στην ομιλία του ανάδειξε τους ιστορικούς δεσμούς της ιδιαίτερης πατρίδας του, της Βοιωτίας με την Κέρκυρα» αναφέρει το ρεπορτάζ κι αναρωτιέμαι αν οι κάποιοι ιστορικοί δεσμοί μιας περιοχής με μιαν άλλη είναι ικανοί να ωθήσουν ένα πανεπιστήμιο να βραβεύει έναν ιερωμένο επειδή κατάγεται από εκεί. Το βρίσκω λίγο άκυρο.

    Ο Σύλλογος πάντως των Φοιτητών του Τμήματος Ηχου και Εικόνας έχει άλλη άποψη. Γι’ αυτό κατήγγειλε την απόφαση της Πρυτανείας και του Τμήματος κι εξαπέλυσε βολές κατά του Πρύτανη ότι ξοδεύει άσκοπα πόρους αντί να ασχοληθεί με τα προβλήματα που έχουν φέρει σε δυσχερή θέση το πανεπιστήμιο. Σημειώνουν μάλιστα σε ανακοίνωσή τους, με εξαιρετική ευστοχία, εκτός των άλλων: «Ο κ. Ιερώνυμος τι είδους σχέση έχει με την καλλιτεχνική δημιουργία, την ελεύθερη έκφραση και έρευνα; Πώς έχει συμβάλλει μέχρι τώρα η Εκκλησία στην ελεύθερη έκφραση και δη στην καλλιτεχνική;» και παραθέτουν ακολούθως περιπτώσεις κατά τις οποίες η Εκκλησία έχει καταπατήσει την ελεύθερη έκφραση στην τέχνη τα τελευταία χρόνια.

    Εν ολίγοις και οι φοιτητές αναφωνούν: «ο βασιλιάς είναι γυμνός», φωνάζοντας το αυτονόητο και το ευκόλως αντιληπτό, σε όλους όσους δε μασάνε σανό, ότι η βράβευση έγινε για ένα πουκάμισο αδειανό ή μάλλον για την αυταπάτη και τη ματαιοδοξία ενός πρύτανη. Αλλωστε το ξεφούρνισε αφελώς ο ίδιος ο πρύτανης του Ιονίου Πανεπιστημίου Βασίλειος Χρυσικόπουλος, όταν προσφωνώντας τον Προκαθήμενο της Ελλαδικής Εκκλησίας υπογράμμισε πως «η τιμή που απονέμεται στον Αρχιεπίσκοπο είναι συγχρόνως τιμή για το Ιόνιο Πανεπιστήμιο». Αλήθεια; Και για ποιον ακριβώς λόγο αποτελεί τιμή; Επειδή ο Αρχιεπίσκοπος είναι ο Αρχιεπίσκοπος; Γιατί, αφού ο Ιερώνυμος δεν έχει καμία σχέση με το αντικείμενο, ας αρχίσει τότε και το πανεπιστήμιο να βραβεύει έναν-έναν όλους τους μητροπολίτες, να περιμαζέψει τιμή, να χει να πορεύεται. Αλλωστε προφανώς η τιμή λειτουργεί προσθετικά, οπότε ας βραβεύσουν και τον Πατριάρχη που επίσης δεν έχει σχέση με την ηχοληψία αλλά έχει μεγάλη τιμή.

    Και γκουγκλάροντας λίγο παραπάνω, ανακαλύπτω ότι τον Πατριάρχη τον έχουν ήδη τιμήσει στο εν λόγω πανεπιστήμιο πριν από δύο χρόνια. Πράγμα που αλλάζει τα δεδομένα και με κάνει να σκέφτομαι μήπως είναι κάποιου είδους παράδοση εκεί, να βραβεύουν στο άσχετο ιερωμένους, κάθε δύο χρόνια. Ισως έτσι είναι το φενγκ σούι στο Ιόνιο ρε αδερφέ. Ποιος ξέρει.

    ΥΓ. Εκεί στο Ιόνιο; Αν τελειώσουν οι δικοί μας, υπάρχουν και τα Πατριαρχεία Αλεξανδρείας, Αντιοχείας, Ιεροσολύμων, άλλα νεοπαγή Πατριαρχεία όπως επίσης και πλήθος Αυτοκέφαλων Αρχιεπισκοπών… Παπάδες υπάρχουν. Και παπατζήδες επίσης.

  10. Ο/Η Κλέων Ι. λέει:

    Τα 5 λεπτά ελευθερίας του Μιλτιάδη

    «Γκάφα Μιλτ. Βαρβιτσιώτη και ‘άδειασμα’ της Ρηγίλλης»
    («ΤΟ ΒΗΜΑ», 20/11/2003)

    Επεσαν όλοι να τον φάνε τον Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη, όταν τόλμησε να δηλώσει σε τηλεοπτική εκπομπή ότι «είναι αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός να καίει την ελληνική σημαία». Σε λίγα λεπτά εκδόθηκε γραπτή ανακοίνωση του Θ. Ρουσόπουλου για να επαναφέρει τον νεαρό βουλευτή στην τάξη: «οι δηλώσεις του κ. Βαρβιτσιώτη απηχούν προσωπικές και μόνον απόψεις». Και επειδή, βέβαια, θεωρείται εσχάτη ύβρις για ένα στέλεχος κόμματος να έχει «προσωπικές απόψεις», ο κ. Βαρβιτσιώτης τζούνιορ έσπευσε να ανασκευάσει -όπως μπορούσε- τις δηλώσεις του, επικαλούμενος τον Βολταίρο. Η συνέχεια ήταν αναμενόμενη. Ολοι μίλησαν για γκάφα. Οι κυβερνητικοί φρόντισαν να την εκμεταλλευτούν, οι της αξιωματικής αντιπολίτευσης να την κουκουλώσουν, και πάντως να διαφοροποιηθούν από το αιρετικό περιεχόμενο της δήλωσης.

    Και όμως. Ο κ. Βαρβιτσιώτης τόλμησε να πει κάτι αυτονόητο για όποιον έχει στοιχειώδη επαφή με τη σύγχρονη έννοια της ελευθερίας της έκφρασης. Στη χώρα πρότυπο της δυτικής δημοκρατίας, δηλαδή τις ΗΠΑ, υπάρχουν πολλές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στις οποίες δικαιώνονται οι κάθε λογής «βέβηλοι» που έκαψαν κατά καιρούς την αμερικανική σημαία. Το κάψιμο της σημαίας θεωρείται σύμφωνα μ’ αυτές τις αποφάσεις ατομικό πολιτικό δικαίωμα και οποιαδήποτε δίωξη όσων επιχειρούν παρόμοιες πράξεις αποκλείεται, διότι παραβιάζει το θεμελιώδες συνταγματικό δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης.

    Και βέβαια ακόμα και σήμερα θαυμάζουμε τον αγώνα των Αμερικανών που αντιστάθηκαν στον πόλεμο του Βιετνάμ, λησμονώντας ότι μια από τις κύριες μορφές πολιτικής διαμαρτυρίας ήταν τότε το κάψιμο της σημαίας της πατρίδας τους. Αναλυτικά στοιχεία για την ιστορία μπορεί να βρει κανείς στον αφιέρωμα του «Ιού»,της 29ης/10/00 (Σημαιομάχοι και σημαιολάτρες).

    Είναι αυτονόητο ότι άλλο πράγμα η ατιμωρησία και άλλο η επιδοκιμασία της πράξης. Το εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο ένας εθνικός ήρωας των ΗΠΑ, ο αστροναύτης Τζον Γκλεν:

    «Οσοι θυσιάστηκαν ακολουθώντας τη σημαία δεν έδωσαν τη ζωή τους για ένα κόκκινο, λευκό και μπλε κομμάτι πανί. Θυσιάστηκαν επειδή είχαν αφιερώσει τη ζωή τους στη χώρα μας και στις αξίες της Δημοκρατίας. Η πιο σημαντική απ’ αυτές τις αξίες, τα δικαιώματα και τις αρχές είναι η ατομική ελευθερία: η ελευθερία να πιστεύουμε, να σκεφτόμαστε και να εκφραζόμαστε, όσο κι αν απέχουν οι απόψεις μας από τη γνώμη της πλειοψηφίας. Οσο για το επιχείρημα ότι η βεβήλωση της σημαίας είναι μια πράξη και όχι μια μορφή λόγου ή έκφρασης, πιστεύω ότι πρόκειται για ένα απατηλό επιχείρημα. Οποιος καίει μια σημαία είναι σίγουρο ότι κάτι λέει. Κάτι δηλώνει με τη γλώσσα του σώματος, και αυτό που κάνει είναι μια δήλωση πολύ πιο ηχηρή από τις λέξεις που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει. Λέει κάτι, με τον ίδιο τρόπο που άλλοι διαδηλώνουν με πανό ή πλακάτ ή άλλες μορφές διαμαρτυρίας. Και μάλιστα, αν δεν αντιμετωπίζαμε το κάψιμο της σημαίας ως κάτι το προσβλητικό και το αποκρουστικό, δεν θα συζητούσαμε σήμερα αν έχει κάποιος το δικαίωμα να το διαπράττει».

    Μ’ άλλα λόγια, ο κ. Βαρβιτσιώτης δεν έκανε τίποτε άλλο από το να εκστομίσει μια αυτονόητη -για κάποιον φιλελεύθερο- άποψη. Το μόνο κακό είναι ότι με την ίδια ευκολία που τα ξεστόμισε, τα πήρε πίσω. Και εκεί έγκειται η διαφορά του Μιλτιάδη από τον Βολταίρο. Εκείνος είχε υποσχεθεί ότι θα υπερασπιστεί μέχρι θανάτου το δικαίωμα του άλλου να εκφράζει τη γνώμη του, όσο κι αν διαφωνεί με το περιεχόμενό της. Ο καημένος ο κ. Βαρβιτσιώτης είναι πρόθυμος να υπερασπιστεί το ίδιο δικαίωμα μέχρις ότου τον ανακαλέσει στην τάξη ο όποιος Ρουσόπουλος υπηρεσίας.

    http://www.iospress.gr/megalo2003/megalo20031122.htm

  11. Παράθεμα: Ω! οι Αήττητοι LOL Leftg700 μας μέμφονται… | Ασμοδαιος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s