Αριστερά και Εξουσία

[Αυθαιρεσίες που προκύπτουν από την αντίληψη της αποκλειστικής κατοχής της Αλήθειας]

yannis5-12-16Δημοσιεύουμε ένα σχόλιο του τακτικού μας σχολιαστή Γιάννη, με δικό μας τίτλο: ‘Αριστερά και Εξουσία’, ευχαριστώντας τον παράλληλα για τις σκέψεις του που συγκροτημένα καταθέτει συχνά στο ιστολόγιό μας.

Του σχολιαστή μας «Γιάννη»
Η Αριστερά, που πάντα αγωνιζόταν ενάντια στην κοινωνική αδικία και ανισότητα, επέλεξε στην δεκαετία του εξήντα -δηλ. τότε που άρχισε να πλησιάζει στην κατάληψη της εξουσίας- να εγκαταλείψει τον ανθρωπισμό της, γιατί ακολούθησε την συμβουλή του Νίτσε, να φιλοσοφούμε με ένα σφυρί. Η Αριστερά εγκατέλειψε τις διακηρύξεις της, επειδή πλησίασε ή κατέλαβε την εξουσία και όχι γιατί άκουσε την συμβουλή του. Η εξουσία είναι ένας πανίσχυρος μηχανισμός, από τους πιο ισχυρούς, και μεταμορφώνει οποιονδήποτε γοητεύεται απ’ αυτήν, κατ’ εικόνα και ομοίωση της. Υπάρχουν άπειρα παραδείγματα, που μας το επιβεβαιώνουν. Όποιος έχει κάποιον αριστερό βουλευτή γνωστό, ας τον ρωτήσει να του πει, εάν μπορεί να σκέπτεται ελεύθερα και να πράττει ελεύθερα, μέσα στη Βουλή. Ή τον εκλιπόντα-αν μπορούσε-Κάστρο.

«Η πρόσληψη του ενστίκτου αναζήτησης της αλήθειας ως εγγενώς κακοπροαίρετου, ενδέχεται να έχει παραλυτικές συνέπειες για την πολιτική». Πρώτον, η επιθυμία για αλήθεια ουδεμία σχέση έχει με το ένστικτο. Δεν προέκυψε από κάποιο ένστικτο που μας προίκισε η φύση. Όταν κυριαρχούν τα ένστικτα η αλήθεια υποχωρεί. Μάλλον είναι προϊόν της λογικής και της προσπάθειας του ανθρώπου να επιλύσει προβλήματα που παρουσιάστηκαν αναπόφευκτα και όταν υπάρχει υπερεκτίμηση της, τότε κυριαρχεί ένας αδίστακτος ορθολογισμός, που κάνει τον άνθρωπο μια ακούραστη μηχανή ιδεών που υποτίθεται ότι μπορεί να λύνει προβλήματα στο διηνεκές. Θα ‘λεγα ότι πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία ανάμεσα στην αλήθεια και στα ένστικτα. Δεύτερον η αλήθεια, είναι μια διαρκώς ρέουσα και μεταβαλλόμενη διαδικασία, ανάμεσα στον άνθρωπο, στο περιβάλλον του και την φύση. Ο άνθρωπος βρίσκεται εδώ και πολύ καιρό, σε κατάσταση πολιτικής παραλυσίας και φοβερών αδιέξοδων, και επειδή έπαψε να συνομολογεί με την φύση.

Ο Νίτσε λέει στην «Γενεαλογία της ηθικής» (‘Zur Genealogie der Moral’) : «Αν υποθέσουμε πως οτιδήποτε «γνωρίζει» ο άνθρωπος όχι μόνο δεν ικανοποιεί τις επιθυμίες του αλλά μάλλον εναντιώνεται σ’ αυτές και προκαλεί ένα αίσθημα φρίκης, τι θείος τρόπος να ρίχνουμε την ευθύνη γι’ αυτό το πράγμα όχι στην επιθυμία αλλά στη «γνώση». Δεν υπάρχει γνώση: κατά συνέπεια υπάρχει Θεός. Τι θρίαμβος του ασκητικού ιδανικού!» Επίσης στην «Χαρούμενη επιστήμη» (‘Die fröhliche Wissenschaft’) ΙΙ, αφορισμός 344 (μικρό μέρος του): «Αυτή ακριβώς η πεποίθηση δε θα γεννιόταν μάλιστα ποτέ αν η αλήθεια και η αναλήθεια αποδείκνυαν συνεχώς ότι είναι χρήσιμες, όπως πράγματι συμβαίνει. Έτσι – η πίστη στην Επιστήμη, που υπάρχει αναμφισβήτητα, δεν μπορεί να οφείλει τη γέννηση της σ’ έναν τέτοιο υπολογισμό της ωφελιμότητας, πρέπει να γεννήθηκε παρά το γεγονός ότι η ανωφέλεια και η επικινδυνότητα της θέλησης για αλήθεια με οποιοδήποτε τίμημα, αποδεικνύεται συνεχώς». Κάτι που σημαίνει, ότι γενικώς κάθε αλήθεια, αλλά και αυτή της Αριστεράς που μας ενδιαφέρει εδώ, απαιτεί από τις άλλες αλήθειες να θυσιαστούν, προς χάριν της. Ο Νίτσε δεν είναι εναντίον της γνώσης ούτε της αλήθειας. Μας υπενθυμίζει ότι η αλήθεια και η γνώση δεν αποτελούν προνόμιο κάποιας κάστας ανθρώπων π.χ. θεολόγων ή επιστημόνων ή κάποιων πολιτικών χώρων, εν είδη αυθεντίας. Μας λέει ότι συχνά η γνώση μπορεί να στραφεί ενάντια στις επιθυμίες του ανθρώπου, ότι η αλήθεια και η αξία της πρέπει να τεθούν πειραματικά υπό συζήτηση. Δηλαδή, εφόσον, η αλήθεια οφείλει να δικαιώσει τον εαυτό της, ελλοχεύει ο κίνδυνος της μετατροπής της σε εξουσία και καταναγκασμό. Πως, η αλήθεια του ενός, μπορεί να απαιτεί την υποταγή της αλήθειας του άλλου. Ότι η μάχη ενάντια στην αδικία για παράδειγμα, η αλήθεια που προκύπτει από αυτή την επιθυμία για ισότητα και η δικαίωση της πάση θυσία, όταν εκλαμβάνεται σαν ύψιστη αποστολή με οποιοδήποτε τίμημα, μπορεί να μετατρέψει κάποιον σε εξουσιαστή ενάντια σε οποιονδήποτε τον αμφισβητεί. Αυτό δεν έλαβε χώρα με την Αριστερά; Έτσι δεν συνάντησε την Δεξιά; Να θυμηθούμε το περίφημο σύνθημα: «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη». Ή τα σοσιαλιστικά καθεστώτα, που εξέφραζαν τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και όλων των εργαζόμενων, ως αναμφισβήτητες αλήθειες και μετατράπηκαν σε τυραννικά.

Λύσεις για θέματα αδικίας, κοινωνικής ανισότητας και δικαιοσύνης, δεν αποτελούν προνόμιο κάποιων πολιτικών χώρων ή μόνο της Επιστήμης, αλλά είναι θέματα που απαιτείται η συμμετοχή όλης της κοινωνίας, στο πλαίσιο κάθε φορά, του εφικτού.

Advertisements
This entry was posted in Για την Αριστερά, Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

8 απαντήσεις στο Αριστερά και Εξουσία

  1. Ο/Η Ν.Π. λέει:

    «Μιλάω για την απαξίωση αυτή που κάνει εκείνον που κρατάει στα χέρια του την majestas –αυτό το κάτι παραπάνω εξουσίας από κάθε άλλη εξουσία, όποια και αν είναι- να είναι συγχρόνως, στο πρόσωπο, στην προσωπικότητά του, στο παρουσιαστικό του, στην αμφίεση, στις χειρονομίες, στο σώμα, στη σεξουαλικότητα, στον τρόπο ύπαρξής του, ένα πρόσωπο φαύλο, γκροτέσκο, γελοίο».

    http://tvxs.gr/news/politismos/i-gkroteska-mixaniki-tis-eksoysias-misel-foyko

    «Γκροτέσκο» αποκαλώ το να έχει ένας λόγος ή ένα άτομο εκ θέσεως συνέπειες εξουσίας, τις οποίες το πραγματικό του ποιόν θα έπρεπε να απαγορεύει.

    […] Η υμπική τρομοκρατία, η γκροτέσκα κυριαρχία ή, με άλλους, αυστηρότερους όρους, η μεγιστοποίηση των συνεπειών της εξουσίας μέσα από την απαξίωση εκείνου που τις παράγει, αυτό τα πράγμα νομίζω ότι δεν είναι ένα ατύχημα στην ιστορία της εξουσίας, νομίζω ότι δεν είναι μια αποτυχία της μηχανικής της.
    Μου φαίνεται αντιθέτως, ότι είναι ένα από τα γρανάζια που αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα των μηχανισμών της εξουσίας.

    Η πολιτική εξουσία, σε κάποιες τουλάχιστον κοινωνίες και σε κάθε περίπτωση στη δική μας, μπορεί να δώσει στον εαυτό της – και έδωσε πράγματι- τη δυνατότητα να μεταδίδει τις συνέπειές της, και ακόμη περισσότερο να βρίσκει την ίδια την πηγή των συνεπειών της, σε μια γωνιά η οποία απαξιώνεται εμφανώς, ρητά και εκουσίως, ως βδελυρή, άτιμη ή γελοία.

    Άλλωστε, αυτή η γκροτέσκα μηχανική της εξουσίας, αυτό το γρανάζι του γκροτέσκου στη μηχανική της εξουσίας, έχει μεγάλη ιστορία στις δομές και την πολιτική λειτουργία των κοινωνιών μας.

    Υπάρχουν βροντερά παραδείγματα στη ρωμαϊκή ιστορία –και ιδιαίτερα στην ιστορία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας- όπου αυτή η σχεδόν θεατρική απαξίωση, στο πρόσωπο του αυτοκράτορα, της πηγής, του σημείου στήριξης των συνεπειών της εξουσίας, έγινε ακριβώς ένας τρόπος, αν όχι διακυβέρνησης, τουλάχιστον κυριαρχίας.

    Μιλάω για την απαξίωση αυτή που κάνει εκείνον που κρατάει στα χέρια του την majestas –αυτό το κάτι παραπάνω εξουσίας από κάθε άλλη εξουσία, όποια και αν είναι- να είναι συγχρόνως, στο πρόσωπο, στην προσωπικότητά του, στο παρουσιαστικό του, στην αμφίεση, στις χειρονομίες, στο σώμα, στη σεξουαλικότητα, στον τρόπο ύπαρξής του, ένα πρόσωπο φαύλο, γκροτέσκο, γελοίο.

    Η λειτουργία, το γρανάζι της γκροτέσκας εξουσίας, της φαύλης κυριαρχίας, από τον Νέρωνα ως τον Ηλιογάβαλο, βρισκόταν διαρκώς στην υπηρεσία της λειτουργίας της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

    Το γκροτέσκο είναι μια από τις θεμελιώδεις μεθόδους της αυθαίρετης κυριαρχίας. Αλλά γνωρίζετε επίσης ότι το γκροτέσκο είναι μια μέθοδος συμφυής στην εφαρμοσμένη γραφειοκρατία.

    Το να περνάει η διοικητική μηχανή, με τις αναπόφευκτες εξουσιαστικές της συνέπειες, από έναν υπάλληλο ασήμαντο, μηδαμινό, ηλίθιο, με πυτιρίδα, γελοίο, χαμένο, φτωχό, αδύναμο, όλο αυτό το πράγμα ήταν, ήδη από τον 19ο αιώνα, ένα από τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά των μεγάλων δυτικών γραφειοκρατιών.

    Το διοικητικό γκροτέσκο δεν ήταν απλώς ένα είδος ενορατικής σύλληψης της διοίκησης που είχαν οι Μπαλζάκ, ο Ντοστογιέφσκι, ο Κουρτελίν ή ο Κάφκα. Το γκροτέσκο της διοίκησης είναι, αντιθέτως, μια δυνατότητα την οποία έδωσε πραγματικά η γραφειοκρατία στον εαυτό της.

    Ο «Υμπύ καρεκλοκένταυρος» είναι αναπόσπαστο στοιχείο της λειτουργίας της νεωτερικής διοίκησης, όπως ακριβώς ήταν αναπόσπαστο στοιχείο της λειτουργίας της αυτοκρατορικής εξουσίας στη Ρώμη το να βρίσκεται στα χέρια κάποιου παλαβού θεατρίνου.

    Και αυτό που λέω για τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, αυτό που λέω για τη νεωτερική διοίκηση, θα μπορούσαμε να το πούμε και για μια σειρά άλλες μορφές μηχανικής της εξουσίας, στον ναζισμό ή στον φασισμό. Το γκροτέσκο κάποιου σαν τον Μουσολίνι ήταν τέλεια εγγεγραμμένο στη μηχανική της εξουσίας.

    Η εξουσία έδινε για τον εαυτό της την εικόνα ότι πήγαζε από κάποιον που ήταν μεταμφιεσμένος θεατρικά, από κάποιον σκιαγραφημένο σαν κλόουν, σαν παλιάτσο.
    Μου φαίνεται ότι υπάρχουν εδώ, από τη φαύλη κυριαρχία μέχρι τη γελοία αυθεντία, όλοι οι βαθμοί αυτού που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε αναξιοπρέπεια της εξουσίας.

    Γνωρίζετε ότι οι εθνολόγοι –και σκέφτομαι ιδιαίτερα τις πολύ ωραίες αναλύσεις που μόλις δημοσίευσε ο Κλάστρ- εντόπισαν πράγματι αυτό το φαινόμενο, όπου αυτός στον οποίο δίνεται η εξουσία γελοιοποιείται, περιφρονείται ή εξευτελίζεται, μέσα από μια σειρά έθιμα και τελετές. Πρόκειται άραγε, στις αρχαϊκές ή πρωτόγονες κοινωνίες, για ένα τελετουργικό που στόχο έχει να περιορίσει τις συνέπειες της εξουσίας; Ίσως. Αλλά θα έλεγα ότι, εάν πράγματι συναντούμε αυτές τις τελετουργίες και στις δικές μας κοινωνίες, επιτελούν μια πέρα για πέρα διαφορετική λειτουργία.

    Όταν η εξουσία καταδεικνύεται ως αχρεία, φαύλη, υμπική ή απλά γελοία, δεν νομίζω ότι ο σκοπός είναι να περιοριστούν οι συνέπειές της και να αφαιρεθεί μαγικά το στέμμα από αυτόν στον οποίο δόθηκε.

    Μου φαίνεται, αντιθέτως, ότι ο σκοπός είναι να καταδειχθεί με τρανταχτό τρόπο ότι η εξουσία είναι αναγκαία και αναπόφευκτη, ότι μπορεί ακριβώς να λειτουργεί με όλη της την αυστηρότητα και στο αποκορύφωμα της βίαιης ορθολογικότητάς της, ακόμη και όταν βρίσκεται στα χέρια κάποιου πραγματικά απαξιωμένου.

    Αυτό το πρόβλημα της φαυλότητας της κυριαρχίας, το πρόβλημα του ανάξιου ηγεμόνα, είναι άλλωστε και το πρόβλημα του Σαίξπηρ΄ και ολόκληρη η σειρά βασιλικών τραγωδιών θέτει ακριβώς αυτό το πρόβλημα, χωρίς ωστόσο, μου φαίνεται, να έχουμε κάνει ποτέ τη θεωρία της φαυλότητας του ηγεμόνα.

    Αλλά, ακόμη μια φορά, έχουμε στην κοινωνία μας τον πελώριο ρόλο του φαύλου ηγεμόνα, από την εποχή του Νέρωνα (που είναι ίσως η πρώτη μεγάλη και εναρκτήρια μορφή του φαύλου ηγεμόνα) μέχρι τον ανθρωπάκο με τα τρεμάμενα χέρια, ο οποίος, στο βάθος του μπούκνερ του, στεφανωμένος σαράντα εκατομμύρια νεκρούς, ζητούσε μοναχά δύο πράγματα: όλα εκτός από αυτόν να καταστραφούν και να του φέρνουν τούρτες σοκολάτα μέχρι να σκάσει. […]

    Η δικαιοσύνη, στην αιχμή του δόρατός της, εκεί που περιβάλλεται το δικαίωμα να σκοτώνει, τοποθέτησε έναν λόγο που είναι ο λόγος του Υμπύ, δίνει το λόγο στον Ύμπυ-λόγο.

    Για να πούμε τα πράγματα και με τρόπο επίσημο: η Δύση, η οποία –από την εποχή της ελληνικής κοινωνίας αναμφίβολα, της ελληνικής πόλεως- δεν έπαψε να ονειρεύεται να δώσει εξουσία στο λόγο της αλήθειας μέσα σε μια πόλη δίκαιη, παραχώρησε τελικά, στο πλαίσιο του δικαστικού μηχανισμού της, μια ανεξέλεγκτη εξουσία στην παρωδία του επιστημονικού λόγου.

    (Απόσπασμα από το βιβλίο «Οι μη κανονικοί» του Μισέλ Φουκώ, μετάφραση: Σωτήρης Σιαμανδούρας
    επιμέλεια σειράς: Σταύρος Ζουμπουλάκης, Βιβλιοπωλείον της Εστίας)

    (….)

  2. Ο/Η Psycho. λέει:


    Ψιλά γράμματα αυτά για το ντουέτο των ηλιθίων:
    Αγάθων ο εκ Τεισαμενού, τραγικός ποιητής: «Τον άρχοντα τριών δει μεμνήσθαι: πρώτον μεν ότι ανθρώπων άρχει, δεύτερον ότι κατά νόμους άρχει, τρίτον ότι ουκ αεί άρχει».

  3. Ο/Η Παλιός λέει:

    Σοφοκλής: Αρχή Άνδρα δείκνυσι (και γυναίκα)

  4. Ο/Η Παλιός λέει:

    Λαϊκισμός ή Όταν η Άκρα Αριστερά συναντιέται με την Άκρα Δεξιά
    Οι Λαφαζάνηδες

    http://www.iskra.gr/%CE%BF%CF%87%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B9%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%AE-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%89%CE%B6/

    «ΟΧΙ» με 60% στην Ιταλία, ανατροπή στην Ευρωζώνη
    Από Iskra – 05/12/20160

    Το «ΟΧΙ» του ιταλικού λαού πολιτικός σεισμός για την Ιταλία και «βόμβα»για το ευρώ. Ο Ρέντσι παραιτήθηκε. Το κατεστημένο της ΕΕ συνετρίβη και δεν έχει κανένα μέλλον. Άμεση και επείγουσα η ανάγκη στην Ελλάδα για ένα μεγάλο μέτωπο όλων, χωρίς εξαίρεση, των αντιμνημονιακών δυνάμεων με αιχμή την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη και την θεσμοθέτηση εθνικού νομίσματος στη βάση ενός ριζοσπαστικού προγράμματος για μια βιώσιμη προοπτική ανασυγκρότησης της χώρας.

    Οι Makelarides
    http://www.makeleio.gr/vaffanculo-porca-miseria-%CF%84%CE%BF-60-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B9%CF%84%CE%B1%CE%BB%CF%89%CE%BD-%CE%B3%CF%85%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%BB%CE%B1%CF%84%CE%B7-%CF%83%CF%84/

    VAFFANCULO- PORCA MISERIA!!! ΤΟ 60% ΤΩΝ ΙΤΑΛΩΝ ΓΥΡΙΣΕ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΣΤΟΝ ΡΕΝΤΣΙ – Η ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ, ΟΙ ΔΙΑΔΟΧΟΙ ΚΑΙ Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ-.ΕΚΛΟΓΕΣ ΑΜΕΣΑ ΘΕΛΕΙ Ο ΓΚΡΙΛΟ.ΣΕ ΑΝΑΜΜΕΝΑ ΚΑΡΒΟΥΝΑ Η ΕΥΡΩΠΗ!

  5. Ο/Η Περαστικός λέει:

    Νομίζω πως η Αριστερά δοκιμάστηκε και απέτυχε τραγικά. Η κακή μέρα φάνηκε από το πρωϊ με τη συνεργασία της με τους γελοίους ημιφασίστες. Έστρωσε το δρόμο για να ρθούνε τα χειρότερα

  6. Ο/Η eklag λέει:

    Η Αριστερά δεν δοκιμάστηκε.
    Δοκιμάστηκαν οι Αριστεροί.
    Ευτυχώς φιλοσοφούμε ακόμη και ενώ στη Φιλιππιάδα
    -όπως μαθαίνουμε από το epirusgate-
    αυξάνονται τα κρούσματα ηπατίτιδας Α καθώς οι αγαπητοί πρόσφυγες δεν τηρούν παρά τις συστάσεις των Αρμοδίων στοιχειώδεις κανόνες υγιεινής.
    Βρόμα βρόμα πό πό βρόμα!

  7. Ο/Η laskaratos λέει:

    ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ-ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ μαζί στο Καστελόριζο. Τόση αθλιότητα!

  8. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Μια πολυ ωραια εξεταση αν μια πολιτικη (ή κομμα) ειναι αριστερο και πόσο με εξεταση του τροπου ασκησης της οικονομικης πολιτικης και της εξουσιας ( Ιάκωβος), συμπληρωμενο απο κρατικοδιαιτόμετρο (copyright ΑΦ) για μετρηση της κοινωνικης χρησιμοτητας ενος «αριστερου» «στελεχους»

    σχολιο 91. Ιάκωβος said

    5 Δεκεμβρίου, 2016 στις 15:54
    54, Παναγιώτης Κ
    Υπάρχει…αριστερόμετρο;

    Υπάρχει. Το έχω βγάλει στην κυκλοφορία εγώ σε άλλο νήμα, αλλά δεν έχει μεγάλη ζήτηση γιατί έχουν κυκλοφορήσει πολλά άσχετα προϊόντα μέσα στην ίδια συσκευασία, με κόκκινες σημαίες και αστεράκια, και το αγοραστικό κοινό έχει μπερδευτεί.

    Το μηχάνημα αυτό είναι απλό και έχει δύο παράλληλους άξονες. Της οικονομίας και της εξουσίας. Και δύο κουμπιά, που σύρονται αριστερά δεξιά.

    Σε οικονομικό επίπεδο όσο περισσότερα μέτρα προωθεί κάποιος, που να επιστρέφουν την υπεραξία που τσεπώνουν οι πλούσιοι, πίσω στην κοινωνία, τόσο πιο αριστερά πάνω στο αριστερόμετρο βρίσκεται. Όσο λιγότερη υπεραξία επιστρέφει από την εργασία στην κοινωνία και όσο περισσότερο την αφήνει στη προσωπική διαχείριση του καπιταλιστή, τόσο πιο δεξιά. Τόσο απλό.

    Αντίστοιχα στον άξονα της εξουσίας. Όσο περισσότερος κόσμος συμμετέχει στην άσκηση της εξουσίας, τόσο πιο αριστερά βρίσκεται ένα καθεστώς στο αριστερόμετρο. Όσο λιγότεροι, τόσο πιο δεξιά.

    Σύμφωνα μ’ αυτό το αριστερόμετρο, εννοείται οτι πχ η σοσιαλδημοκρατική Σουηδία ήταν πιο αριστερή από κάθε ψευτοσοσιαλιστή Ανδρέα Παπανδρέου. Και ότι η Ελλάδα γενικά, με τη δωρεάν εκπαίδευση, βρίσκεται πιο αριστερά πάνω στο αριστερόμετρο από τη σημερινή καπιταλιστική Κίνα, όπου πληρώνουν τα παιδιά των εργατών, για να πάνε στο σχολείο.Φυσικά η Κούβα είναι σούπερ αριστερή.

    Και στην εξουσία, τα αντίστοιχα, αν και χρειάζεται κανείς να αλλάξει λίγο τρόπο σκέψης για να χρησιμοποιήσει τον άξονα αυτόν. Πρέπει να βλέπει όχι την επιφάνεια, κόκκινες σημαίες και φούμαρα, αλλά αυτά που δεν φαίνονται.
    Δεν ήταν αριστερό καθεστώς το σοβιετικό, όπου δεν υπήρχε καμία συμμετοχή του λαού στην άσκηση της εξουσίας. Αλλά ούτε η Κούβα, που ουσιαστικά λειτούργησε με την αρχή του lider maximo.

    Θα συμφωνήσω με τη σ. Παπαρήγα, που είχε πει: Εμείς δεν είμαστε «αριστεροί» είμαστε κομμουνιστές.

    Ο Κομμουνισμός υπήρξε ένα υβρίδιο αριστερο-ακρο-δεξιό. Δεν είχε καν καπιταλιστές, όμως ο λαός δεν λάμβανε μέρος στην εξουσία. Επρόκειτο για ένα αυταρχικό καθεστώς, άρα πολύ δεξιό, όπου τις αποφάσεις τις έπαιρνε είτε ένας δικτάτορας, είτε κάποια ανώτερα και ανώτατα στελέχη, τα οποία τελικά, με την παλινόρθωση του καπιταλισμού, πήραν την εξουσία, και την πολιτική και την οικονομική, βοηθούμενοι από τους ποινικούς, τα κατακάθια του συστήματος των γκουλάγκ και όλη την κλεφτουριά, εντός και εκτός κόμματος.

    Στην εποχή μας, δηλαδή, δεν περιμένουμε ότι «θα κρίνει η ιστορία» τίποτα. Τα έχουμε δει όλα.

    Αυτό που δεν έχουμε δει ακόμα, είναι ένα αριστερό καθεστώς όχι μόνο οικονομικά αλλά και και ως προς την άσκηση της εξουσίας, ένα ελευθεριακό σοσιαλισμό, σαν αυτό που μάλλον ονειρεύτηκε (χωρίς μεγάλη ευκρίνεια,είναι αλήθεια,) ο Μάρξ. Και μάλλον είναι το μόνο που μπορεί να σώσει κι εμάς και τον πλανήτη από την καταστροφή.»

    https://sarantakos.wordpress.com/2016/12/05/cubafidel/#comment-399600

    91. Εξαιρετικοι ορισμοι !!!

    Να προστεθει και ενα υποόργανο το κρατικοδιαιτόμετρο (copyright ΑΦ) και να τεθει ο καταλληλος συντελεστης βαρυτητας λ.χ. 0,3

    Ετσι οπαδος ενος αριστερου κομματος ημιαργομισθος, πολυθεσιτης ή διορισθεις στην Βουλη,… λαμβανει πολυ χαμηλη εως μηδενικη βαθμολογια στο κριτηριο χρησιμοτητας στην κοινωνια ΚΧ, ενω η συνολικη αριστεροτης του ατομου/»στελεχους» υπολογιζεται απο την σχεση
    ΣΑ = Β1*ΚΟ+Β2*ΚΕ+Β3*ΣΧ, οπου Β1, Β2,Β3 οι βαθμολογιες
    ενω για το κομμα που υποστηριζει χρησιμοποιουνται οι αλλοι 2 συντελεστες ΚΟ και ΚΕ «δηλ. της οικονομίας και της εξουσίας» να λογιζονται με συντελεστη βαρυτητας 0,35 εκαστος

    Εφαρμογη για τις περιπτωσεις :

    Ανδρέας Καρίτζης Βουλη και διδασκων 407

    Το κορίτσι-θαύμα της κυβέρνησης Στεφανία Γεωργακάκου-Κουτσονίκου

    http://ardin-rixi.gr/archives/200998

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s