Facts only: Το σύνταγμα της Κούβας, με την πρόσφατη αναθεώρηση του 2002…

H Ανατομία μιας δικτατορίας [Ένα είναι το Κόμμα και μία η Αλήθεια του]

fidel29nov16

Constitución Política de 1976 con reformas hasta 2002
Artículo 5.- El Partido Comunista de Cuba, martiano y marxista- leninista, vanguardia organizada de la nación cubana, es la fuerza dirigente superior de la sociedad y del Estado, que organiza y orienta los esfuerzos comunes hacia los altos fines de la construcción del socialismo y el avance hacia la sociedad comunista.

The Constitution of the Republic of Cuba, 1976 (as Amended to 2002)κατεβαίνει σε PDF
Article 5: The Communist Party of Cuba, Martian and of Marxist-Leninist, the organized vanguard of the Cuban nation, is the superior leading force of the society and the State, organizing and guiding the common efforts aimed at the highest goals of the construction of socialism and advancement toward the communist society.

Άρθρο 5:  Αν δεν το έχετε εμπεδώσει, «το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κούβας είναι η ανώτατη καθοδηγητική αρχή της κοινωνίας και του κράτους». Άλλο κόμμα, συγγνώμη αλλά δεν προβλέπεται.

Όταν πρωτοδιαβάσαμε το άρθρο του Βασίλη Σταματίου στην Athens Voice, θελήσαμε, πριν ανεβάσουμε αποσπάσματά του, να διασταυρώσουμε αν αληθεύουν τα άρθρα του Συντάγματος της Κούβας σε Ισπανικά/Αγγλικάμ όπως τα αναφέρει ο αρθρογράφος, και φυσικά ολόσωστα τα έχει μεταφράσει. Διαπιστωμένο/διασταυρωμένο.

Ιδού λοιπόν, ας αφήσουμε να μιλήσει το ίδιο το Σύνταγμα της Κούβας: 

Το σύνταγμα της Κούβας: Ένα είναι το Κόμμα και μία η Αλήθεια του

Εν αρχή ην το σύνταγμα. Το πρώτο «φιντελικό» σύνταγμα ψηφίστηκε το 1976. Πριν από αυτό, η Κούβα είχε πορευτεί για 17 ολόκληρα χρόνια χωρίς σύνταγμα, με μόνη αρχή το «επαναστατικό δίκαιο», και πριν από αυτό άλλα 7 χρόνια με το παλιό σύνταγμα του 1940 σε αναστολή, λόγω της δικτατορίας Μπατίστα. Ο Φιντέλ απλώς δεν μπήκε στον κόπο να ασχοληθεί με τέτοιες μπουρζουάδικες λεπτομέρειες, ώσπου τελικά το έκανε όταν θεώρησε πως το καθεστώς του πια είχε σταθεροποιηθεί αρκετά ώστε να μπορεί να λειτουργήσει υπό τους «περιορισμούς» ενός συντάγματος, που βεβαίως θα ήταν 101% στα μέτρα του. Η πιο πρόσφατη αναθεώρηση του κουβανικού συντάγματος έγινε το 2002 και είναι, υποτίθεται, η πιο «φιλελεύθερη». Από την αρχή του, είναι ήδη φανερό πως πρόκειται για ένα ακραία ιδεολογικό κείμενο, που έχει σκοπό να λειτουργήσει ως «γύψος» της κουβανικής κοινωνίας μέσω ενός απόλυτα στεγανού σχήματος που εκφράζει τη μία και μοναδική αλήθεια.

Στον πρόλογο, ορίζεται ευθύς ότι οι Κουβανοί πολίτες «οδηγούνται από τις πολιτικο-κοινωνικές ιδέες των Μαρξ, Ένγκελς και Λένιν» και είναι «αποφασισμένοι να προωθήσουν τη θριαμβευτική Επανάσταση της οποίας ηγήθηκε ο Φιντέλ Κάστρο, και που στηριγμένη στην ενότητα επαναστατικών δυνάμεων και λαού, κατέκτησε την απόλυτη εθνική ανεξαρτησία, εγκαθίδρυσε την επαναστατική εξουσία, πραγματοποίησε τις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις και, με το Κομμουνιστικό Κόμμα επικεφαλής, συνεχίζει με τελικό σκοπό το χτίσιμο της κομμουνιστικής κοινωνίας». Οπως βλέπετε, δεν αφήνεται το παραμικρό περιθώριο για παρεκκλίσεις και παρερμηνείες. Ένα το σύστημα, ένα το κόμμα, και όλοι υποχρεωτικά πρέπει να το στηρίζουν στην ιστορική πορεία του, τελεία.

Παρακάτω, διακηρύσσεται η «συνείδηση» των Κουβανών πως «μόνο με τον σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό επιτυγχάνεται η απόλυτη αξιοπρέπεια του ανθρώπου» και πως «η Επανάσταση εξύψωσε την αξιοπρέπεια της πατρίδας και των Κουβανών σε ένα ανώτερο επίπεδο».

Άρθρο 3: Οι Κουβανοί πολίτες έχουν δικαίωμα να αγωνιστούν «ακόμα και με τα όπλα» εναντίον όσων προσπαθήσουν «να αλλάξουν την πολιτική, κοινωνική και οικονομική τάξη που ορίζει αυτό το σύνταγμα». Μπορούν, δηλαδή, επικαλούμενοι το σύνταγμα ακόμα και να σκοτώσουν όσους συμπολίτες τους δραστηριοποιηθούν κατά του καθεστώτος και του σοσιαλισμού. Αμεσοδημοκρατία, που λέμε.

Στο ίδιο άρθρο ορίζεται ρητά και κατηγορηματικά πως «ο σοσιαλισμός και το επαναστατικό κοινωνικο-πολιτικό σύστημα που εγκαθίδρυσε η Επανάσταση είναι μη αναστρέψιμα, και η Κούβα δεν θα επιστρέψει ποτέ στον καπιταλισμό». Το πώς αυτό το απόσπασμα μπορεί ποτέ να είναι συμβατό με τη θέληση και τις αποφάσεις του λαού, έχει απαντηθεί από παλιά από τον φίλο Φιντέλ: απλώς δεν ρωτάς ποτέ τον λαό, δηλαδή δεν κάνεις εκλογές, οπότε δεν τίθεται και τέτοιο ζήτημα.

Άρθρο 5: Αν δεν το έχετε εμπεδώσει, «το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κούβας είναι η ανώτατη καθοδηγητική αρχή της κοινωνίας και του κράτους». Άλλο κόμμα, συγγνώμη αλλά δεν προβλέπεται.

Άρθρο 25: Το Κράτος έχει το δικαίωμα να κατάσχει την περιουσία των πολιτών όποτε συντρέχουν «λόγοι δημοσίου συμφέροντος».

Άρθρο 39: Ορίζεται ως ένας από τους σκοπούς της σχολικής παιδείας «η παροχή πατριωτικής και κομμουνιστικής εκπαίδευσης» στα παιδιά. Η κατήχηση, σημειωτέον, ξεκινάει από το νηπιαγωγείο.

Στο ίδιο άρθρο: «Η καλλιτεχνική έκφραση είναι ελεύθερη, εφ’ όσον το περιεχόμενό της δεν είναι αντίθετο στην Επανάσταση». Κατά τα άλλα είναι απόλυτα ελεύθερη όμως.

Άρθρο 45: Αναγνωρίζεται η «εθελοντική εργασία χωρίς ανταμοιβή» ως τρόπος ενίσχυσης της κομμουνιστικής συνείδησης του λαού.

Άρθρο 53: Το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης και η ελευθεροτυπία «πρέπει να συμμορφώνονται με τους σκοπούς της σοσιαλιστικής κοινωνίας».

Στο ίδιο άρθρο: «Ο Τύπος, το ραδιόφωνο, η τηλεόραση και ο κινηματογράφος αποτελούν αποκλειστική ιδιοκτησία του Κράτους και σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να περάσουν στην κυριότητα ιδιωτών». Με αυτό τον τρόπο διασφαλίζεται η αντικειμενικότητα και η βιωσιμότητα των μέσων, που θα έλεγε και ο Παππάς.

(Ακολουθούν άρθρα που, περιέργως, αναγνωρίζουν το δικαίωμα στη διαδήλωση και τη διαμαρτυρία, τα ανθρώπινα δικαιώματα κ.λπ. κ.λπ.).

Και μετά έρχεται το καταπληκτικό άρθρο 62: «Καμία από τις ελευθερίες που δίνονται στους πολίτες δεν μπορεί να εξασκηθεί εναντίον του Σοσιαλιστικού Κράτους και της απόφασης του κουβανικού λαού να χτίσει τον σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό. Οποιαδήποτε παραβίαση αυτής της αρχής τιμωρείται». Άντε μπράβο, γιατί πολλή λάσκα είχε πέσει με τα προηγούμενα άρθρα και χρειαζόταν ένα έτσι λίγο πιο μπρουτάλ για να μαζευτούν τα μπόσικα.

Οι νόμοι στην Κούβα: Το αρχιπέλαγος «Απαγορεύεται»

Το σύνταγμα, βέβαια, είναι ένα θεωρητικό κείμενο γενικών αρχών. Θέτει όμως τα πλαίσια άσκησης εξουσίας, που στην περίπτωση της Κούβας παραδίνεται ολοκληρωτικά στο Ένα Κόμμα, και αποκλείει εξ αρχής την οποιαδήποτε αμφισβήτηση του συστήματος που εκπορεύεται από αυτό, με οποιοδήποτε τρόπο. Αυτός, θα λέγαμε, είναι ο ορισμός της δικτατορίας. Αλλά πάμε παρακάτω.

Ο Ποινικός Κώδικας της Κούβας αποτελεί τη λογική προέκταση αυτού του συντάγματος και εξειδικεύει την «υπεράσπιση της σοσιαλιστικής κοινωνίας» με μία τεράστια γκάμα δρακόντειων απαγορεύσεων, απ’ όπου σταχυολογώ ορισμένους νόμους και άρθρα με ειδικό πολιτικό ενδιαφέρον, αφού χρησιμοποιούνται κατά κόρον από το καθεστώς για να ποινικοποιήσουν κάθε απόπειρα αμφισβήτησης, να καταστείλουν κάθε προσπάθεια διαμαρτυρίας και να καταπνίξουν κάθε αντίθετη φωνή:

Άρθρο 144 περί «έλλειψης σεβασμού και προσβολής της αρχής» («desacato»): Όποιος προσβάλλει ή συκοφαντεί, γραπτώς ή προφορικώς, την τιμή ενός κυβερνητικού στελέχους, υπαλλήλου ή οργάνου της τάξης, καταδικάζεται έως και σε ένα χρόνο φυλακή. Αν η προσβολή αφορά το πρόσωπο του προέδρου της χώρας ή άλλων υψηλά ιστάμενων, ο ένοχος πάει έως 3 χρόνια φυλακή.

Άρθρα 208 και 209 περί «συμμετοχής σε παράνομη συνεύρεση»: όποιος συμμετέχει καθ’ οιονδήποτε τρόπο σε συγκεντρώσεις ομάδων μη εγκεκριμένων από το κράτος τιμωρείται με φυλάκιση έως 3 μήνες, και ο διοργανωτής έως ένα χρόνο. Πρακτικά, κάθε ομάδα ανθρώπων (πρέπει να είναι πάνω από τρεις) μπορεί να θεωρηθεί ότι εμπίπτει σε αυτή την κατηγορία, ακόμα κι αν έχει μαζευτεί για να συζητήσει για αθλητικά.

Άρθρο 207 περί «συνεύρεσης ατόμων με εγκληματικό σκοπό»: τιμωρεί με φυλάκιση μέχρι 3 χρόνια τη συνάντηση των ατόμων με «σκοπό την τέλεση αδικήματος» καθεαυτή, ακόμα κι αν δεν τελεστεί το αδίκημα. Κομμένο και ραμμένο για να καλύψει νομικά τις εφόδους και προσαγωγές σε σπίτια και συναντήσεις αντιφρονούντων, οι οποίοι καταδικάζονται μόνο γιατί συναντήθηκαν, χωρίς να κάνουν τίποτα άλλο. Η διαφορά από το προηγούμενο άρθρο είναι ότι οι ποινές εδώ είναι πολύ μεγαλύτερες.

Άρθρο 101 περί «προπαγάνδας του εχθρού»: χοντρικά, όποιος λέει ή γράφει πράγματα και διαδίδει ιδέες που μπορεί να θεωρηθεί ότι στρέφονται κατά «της κοινωνίας και του σοσιαλιστικού κράτους», άρα αυτομάτως εξυπηρετούν τα σχέδια του εχθρού (των ΗΠΑ) μπορεί να καταδικαστεί έως και σε 8 χρόνια φυλακή.

Στο ίδιο άρθρο, προβλέπεται καταδίκη έως 4 ετών για όποιον διαδίδει «ψεύτικες ειδήσεις» και «κακόβουλες προβλέψεις» (δηλαδή λέει πράγματα διαφορετικά από τα κρατικά μέσα ενημέρωσης) και αν χρησιμοποιήσει για αυτό τον σκοπό κάποιο μαζικό μέσο (π.χ. ίντερνετ), η ποινή εκτοξεύεται στα 15 χρόνια.

Αρθρα 72-90 που ορίζουν την περίφημη “peligrosidad” (επικινδυνότητα): οι αρχές έχουν δικαίωμα να αποφανθούν ότι ένας πολίτης έχει «ειδική τάση» προς τέλεση αδικημάτων με βάση την εκτίμηση της γενικής συμπεριφοράς του, εάν αυτή χαρακτηρίζεται «αντικοινωνική» και δεν συμβαδίζει με τις «σοσιαλιστικές ηθικές αξίες». Δεν χρειάζεται η τέλεση κάποιου αδικήματος, απλώς η διαπίστωση ότι έχει τέτοια «ροπή», που ενεργοποιεί την προληπτική σύλληψη του. Η τιμωρία για την «ροπή» είναι έως 4 χρόνια φυλάκιση. Από τα πιο συνηθισμένα όπλα του καθεστώτος κατά των αντιφρονούντων, γιατί δεν χρειάζεται καν ειδική έρευνα ή αποδείξεις.

Άρθρο 91, το άκρως επίφοβο άρθρο περί «Αδικημάτων ενάντια στην ανεξαρτησία ή την εθνική ακεραιότητα της χώρας»: Οποιος θεωρηθεί πως θέτει σε κίνδυνο την εθνική ανεξαρτησία της Κούβας ενεργώντας για λογαριασμό τρίτης χώρας (ΗΠΑ), τιμωρείται με φυλάκιση έως 20 ετών ή θάνατο. Το άρθρο έχει ενεργοποιηθεί αποκλειστικά για περιπτώσεις αντιφρονούντων, μια και κάθε δράση ενάντια στο καθεστώς ερμηνεύεται κατά βούληση (και) ως αδίκημα ενάντια στη χώρα προς όφελος των ΗΠΑ, και έχει επιφέρει εξοντωτικές ποινές σε αρκετούς επώνυμους αντικαθεστωτικούς ακτιβιστές.

Νόμος 88, η περίφημη “mordaza” (το φίμωτρο): όποιος Κουβανός συνεργαστεί με μέσα ενημέρωσης ή ραδιοτηλεοπτικά μέσα από το εξωτερικό ή δώσει πληροφορίες στα ξένα μέσα «που να είναι χρήσιμες στην πολιτική κατά της Κούβας» καταδικάζεται σε φυλάκιση έως 20 ετών, δήμευση όλων των υπαρχόντων του και πρόστιμο 100.000 πέσος (ο μέσος μισθός είναι γύρω στα 200). Αν δηλαδή μιλήσεις δημόσια στο εξωτερικό κατά του καθεστώτος, οι συνέπειες είναι συντριπτικές.

Άλλες ενδιαφέρουσες απαγορεύσεις που καθιστούν ακόμα πιο ασφυκτικό τον έλεγχο του κράτους πάνω στην κοινωνία και τους πολίτες, και ώρες-ώρες μοιάζουν σχεδόν κωμικές (και τραγικές μαζί):

Στην Κούβα μέχρι το 2013 απαγορευόταν η έξοδος από τη χώρα χωρίς κρατική άδεια. Τώρα πια ένας Κουβανός δεν χρειάζεται άδεια για να ταξιδέψει, αλλά χρειάζεται άδεια για να κατοικήσει στο εξωτερικό. Ακολούθως, πρέπει εντός 2 ετών να επιστρέψει στην Κούβα. Αν δεν επιστρέψει μέσα σε αυτό το διάστημα και δεν του έχει δοθεί η ειδική άδεια από την κουβανική πρεσβεία της χώρας όπου ζει (την οποία η πρεσβεία μπορεί να αρνηθεί να παραχωρήσει, συχνά ανάλογα με το «πολιτικό προφίλ» του αιτούντος), ο Κουβανός πολίτης χάνει όλα του τα δικαιώματα στην Κούβα, μεταξύ αυτών το δικαίωμα στέγασης (αν είναι κάτοχος σπιτιού, χάνει το σπίτι του), περίθαλψης κ.λπ. Σε αυτή την περίπτωση, ο Κουβανός δεν μπορεί να επιστρέψει πια στη χώρα του, παρά μόνο όταν (και αν) το κουβανικό κράτος αποφασίσει να του χορηγήσει εκ νέου άδεια. Το ότι είναι Κουβανός πολίτης δεν σημαίνει απολύτως τίποτα.

• Απαγορεύεται η κατοχή διπλής υπηκοότητας. Αν ένας Κουβανός πάρει και δεύτερη υπηκοότητα (ζώντας σε άλλη χώρα), χάνει αυτομάτως την κουβανική.

• Απαγορεύεται η χρήση ίντερνετ από οικιακές συσκευές. Η πρόσβαση επιτρέπεται μόνο σε συγκεκριμένα σημεία (ξενοδοχεία, κάποιους πανεπιστημιακούς χώρους και κρατικά κτίρια) και, εκτός από τα ξενοδοχεία, η κυβέρνηση μπλοκάρει με «φίλτρα» τα sites με ειδησεογραφικό και πολιτικό περιεχόμενο. Τα κινητά δεν έχουν πρόσβαση στο ίντερνετ πουθενά.

• Απαγορεύεται η σύσταση κάθε είδους σωματείου ή συλλόγου χωρίς την έγκριση του κράτους, συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών κομμάτων και των ανεξάρτητων συνδικάτων.

• Απαγορεύεται η σύσταση εταιριών και η πρόσληψη υπαλλήλων από Κουβανούς πολίτες, καθώς και το άνοιγμα καταστημάτων.

• Απαγορεύεται η διαμονή Κουβανών από την επαρχία στην Αβάνα χωρίς άδεια. Οι πολίτες αυτοί θεωρούνται «παράνομοι μετανάστες» και αν συλληφθούν σε έλεγχο, τους επιβάλλεται πρόστιμο και κυριολεκτικώς απελαύνονται από την πρωτεύουσα με αστυνομική συνοδεία.

• Απαγορεύεται να φιλοξενηθεί πολίτης ξένης χώρας σε σπίτι Κουβανού χωρίς άδεια.

• Απαγορεύεται η κατοχή κάθε είδους ραδιοασυρμάτων, δορυφορικών κεραιών και ασυρμάτων μικροφώνων, καθώς και η πρόσβαση σε δορυφορική τηλεόραση.

• Απαγορεύεται η κυκλοφορία και διάδοση πληροφοριών που δεν έχουν πρώτα ελεγχθεί από το κράτος.

• Απαγορεύεται να δοθεί σε παιδί εναλλακτικό πρόγραμμα εκπαίδευσης από αυτό που ορίζει το κράτος. Η κρατική εκπαίδευση είναι η μοναδική νόμιμη.

• Απαγορεύεται η διοργάνωση αθλητικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων χωρίς κρατική άδεια.

• Απαγορεύεται στους Κουβανούς να κατέχουν αγελάδες και να σκοτώσουν αγελάδα για να την φάνε. Απαγορεύεται επίσης να πουλάνε αστακούς και γαρίδες, καθώς και να μεταφέρουν τρόφιμα από τη μία επαρχία στην άλλη (μη γελάτε καθόλου, γίνονται συστηματικοί έλεγχοι σε τρένα, λεωφορεία και εθνικές οδούς).

• Απαγορεύεται στην πράξη κάθε μορφή διαμαρτυρίας ή διαδήλωσης. Το αστείο είναι ότι το σύνταγμα τις επιτρέπει, αλλά οι αρχές συλλαμβάνουν τους κατά καιρούς διαμαρτυρόμενους επειδή «δεν διαμαρτύρονται σύμφωνα με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος», παρότι δεν υπάρχει κανένας νόμος που να καθορίζει τη μορφή που πρέπει να έχει μία νόμιμη διαμαρτυρία.

Οι σημερινές απαγορεύσεις σε σχέση με την κατάσταση που επικρατούσε στην Κούβα κατά τα πρώτα 20 χρόνια που έκανε κουμάντο ο Φιντέλ είναι βέβαια εντελώς light. Τις ένδοξες μέρες της ασίγαστης επαναστατικής ζέσης των 60s και των 70s, αυτές που δείχνουν οι ωραίες ασπρόμαυρες φωτογραφίες με τον Φιντέλ παλικαράκι και το όπλο στον ώμο, ο σύντροφος πρόεδρος είχε απαγορεύσει περίπου τα πάντα, από τη θρησκεία μέχρι την ακρόαση ξένων τραγουδιών και από την επιβίβαση σε πλεούμενο (απαγόρευση που καταργήθηκε μόλις το 2013!) μέχρι την ομοφυλοφιλία. Ειδικώς η ομοφυλοφυλία θεωρείτο κατ’ εξοχήν αντιεπαναστατική συμπεριφορά (και δείγμα «καπιταλιστικής παρακμής») και η τιμωρία ήταν η αποστολή του «ενόχου» στα ειδικά στρατόπεδα συγκέντρωσης UMAP, όπου δέσποζε η επιγραφή “el trabajo os hara hombres”, ήτοι «η δουλειά θα σας κάνει άντρες» (που λέγεται πως ήταν έμπνευσης του άλλου μεγάλου ανθρωπιστή, του Τσε Γκεβάρα), στα οποία μάλιστα για ένα διάστημα εφαρμοζόταν και πειραματική «ορμονική θεραπεία» στους κρατούμενους για να γίνουν άντρες πιο σίγουρα. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ομοφυλοφίλων καταργήθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του ’70, όμως οι διακρίσεις εναντίον τους συνεχίστηκαν για αρκετά χρόνια ακόμα, μία πραγματικότητα που απεικόνισε δραματικά η σπουδαία ταινία του Τομάς Γκουτιέρες Αλέα «Φράουλα και Σοκολάτα» του 1993. Σήμερα, πάντως, το κράτος δεν ασχολείται πια με τις σεξουαλικές προτιμήσεις των πολιτών του.

Το κράτος δικαίου: ένα κουβανέζικο ανέκδοτο

Η έντονα απαγορευτική και τιμωρητική πολιτική και νομική κουλτούρα παραμένει χαρακτηριστικό του καθεστώτος ως σήμερα, με αποτέλεσμα η Κούβα, μία χώρα με σχεδόν ανύπαρκτη εγκληματικότητα, να φιγουράρει στην έβδομη θέση στον κόσμο σε αριθμό φυλακισμένων ως προς τον πληθυσμό. Είναι τόσο δαιδαλώδες το σύστημα των απαγορεύσεων και τόσο δύσκολο να επιβιώσεις ως νομοταγής πολίτης (δεδομένου μάλιστα ότι η βασική οικονομία της χώρας είναι η αχανούς μεγέθους παράνομη οικονομία και η μαύρη αγορά, στην οποία μετέχουν όλοι, από τους απλούς πολίτες ως τους υπουργούς της κυβέρνησης) ώστε, σε συνδυασμό με μία πάγια στάση σκληρής απονομής δικαιοσύνης και μεγάλων ποινών, στην Κούβα των 11 εκατομμυρίων κατοίκων να λειτουργούν 400 σωφρονιστικά ιδρύματα κάθε είδους, από φυλακές υψίστης ασφαλείας έως φάρμες υποχρεωτικής εργασίας (για να έχετε ένα μέτρο σύγκρισης, στην Ελλάδα με περίπου ίδιο πληθυσμό λειτουργούν 30).

Έχουν γραφτεί χιλιόμετρα καταδικαστικών εκθέσεων για το τρίπτυχο νομοθεσία-δικαιοσύνη-φυλακές στην Κούβα από όλους τους σημαντικούς διεθνείς οργανισμούς που ασχολούνται με τα ανθρώπινα δικαιώματα (από τη Διεθνή Αμνηστία ως το Human Rights Watch) αλλά το αυτί του Φιντέλ ουδέποτε ίδρωσε. Ως σήμερα, το κουβανικό κράτος απαγορεύει αυστηρά κάθε πρόσβαση διεθνών παρατηρητών ή δημοσιογράφων στις φυλακές του, όμως το πλήθος πληροφοριών από πρώην φυλακισμένους και τους συγγενείς μιλούν για συνθήκες απόλυτης εξαθλίωσης και βαρβαρότητας, με βασικά χαρακτηριστικά τους ξυλοδαρμούς κρατουμένων, τον μόνιμο υποσιτισμό και την εφιαλτική απομόνωση στα περίφημα “gavetas” (συστάρια), τσιμεντένια κελιά βάθους 2 μέτρων και πλάτους μόλις 1, χωρίς παράθυρα, κρεβάτι, τουαλέτα και φως, όπου οι κρατούμενοι, συχνά 2 ή 3 μαζί, αναγκάζονται να περάσουν εβδομάδες ή μήνες χωρίς να μπορούν να βγουν έξω για κανένα λόγο. Τα “gavetas” ήταν ο βασικός τρόπος «σωφρονισμού» των πολιτικών κρατούμενων κατά τα πρώτα 30 χρόνια του καστρικού καθεστώτος. Σήμερα η χρήση τους έχει περιοριστεί αρκετά, αλλά λειτουργούν ακόμα, ειδικά στις σκληρές φυλακές της ανατολικής Κούβας.

Στην Κούβα η έννοια της προφυλάκισης και των δικαιωμάτων του συλληφθέντα είναι πολύ σχετική. Στην πράξη, ο συλληφθείς μπορεί να μείνει έως και δύο εβδομάδες υπό κράτηση χωρίς να του απαγγελθούν κατηγορίες και ο νόμος επιτρέπει να περάσουν 10 ημέρες χωρίς να επικοινωνήσει με τον δικηγόρο του. Αυτή η παρατεταμένη προφυλάκιση χωρίς ο συλληφθείς τελικά να κριθεί δικαστικά είναι ένα πολύ συνηθισμένο εργαλείο που οι κουβανικές αρχές χρησιμοποιούν για να παρενοχλούν τους αντιφρονούντες και όσους συμμετέχουν σε ολιγόλεπτες ειρηνικές διαμαρτυρίες στις γωνίες των δρόμων στις κουβανικές πόλεις. Απλώς τους συλλαμβάνουν, τους κρατούν μία εβδομάδα – δέκα ημέρες χωρίς να τους πούνε καν τον λόγο, και μετά τους αφήνουν. Τον άλλο μήνα, πάλι τα ίδια. Και πάει λέγοντας.

Ομοίως σχετική είναι και η έννοια της δικηγορίας στην Κούβα. Οι δικηγόροι δεν είναι μεν τυπικά κρατικοί υπάλληλοι, αλλά ανήκουν σε μία ένωση η οποία ελέγχεται από το κράτος και αυτή δίνει την άδεια άσκησης του επαγγέλματος. Οι δικηγόροι μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους ελεύθερα, αλλά «οφείλουν να εμφορούνται από τις ηθικές αξίες της σοσιαλιστικής κοινωνίας», αλλιώς η άδειά τους μπορεί να ανακληθεί. Αυτό έχει δημιουργήσει στο παρελθόν πολλά προβλήματα στους δικηγόρους που ανέλαβαν να υπερασπιστούν αντικαθεστωτικούς σε δίκες, καθώς κάποιοι από αυτούς που θεωρήθηκε ότι επέδειξαν «υπερβάλλοντα ζήλο» στην υπεράσπιση έχασαν τις άδειες τους και λίγοι διώχθηκαν στη συνέχεια ποινικά, ως αντικαθεστωτικοί οι ίδιοι.

Ένα μέτρο που το κουβανικό καθεστώς ακόμα και σήμερα χρησιμοποιεί κατά το δοκούν είναι η υποχρεωτική εξορία. Συνήθως αφορά πολιτικούς κρατουμένους που το καθεστώς θέλει να ξεφορτωθεί και στους οποίους, μία ωραία ημέρα, παρουσιάζει τις εξής επιλογές: ή να μείνουν στις φυλακές και να εκτίσουν την ποινή τους (που σε αυτές τις περιπτώσεις είναι βαριά, 20 ή 30 χρόνια χωρίς δυνατότητα αναστολής) ή να μπούνε σε ένα αεροπλάνο «σηκωτοί» και να εγκαταλείψουν για πάντα την χώρα, συνήθως με κατεύθυνση την Ισπανία και από εκεί, ενδεχομένως, το Μαϊάμι. Μάλιστα στη φάση της «Κρίσης του Μαριέλ» το 1980, όταν για λίγους μήνες ο Κάστρο επέτρεψε σε όποιους ήθελαν να εγκαταλείψουν την Κούβα να το κάνουν, με σημείο αναχώρησης το λιμάνι του Μαριέλ (έφυγαν 125.000 άτομα), πολλοί Κουβανοί «σταμπαρισμένοι» από τις κρατικές αρχές, ως γνωστοί αντικαθεστωτικοί, όχι μόνο κρατούμενοι αλλά και κανονικοί εργαζόμενοι, επαγγελματίες κ.λπ. (αλλά και πολλοί ψυχικά ασθενείς, ομοφυλόφιλοι, όπως και θεωρούμενοι ως «μη αναμορφώσιμοι» εγκληματίες) κυριολεκτικά απήχθησαν από την αστυνομία, φορτώθηκαν με το ζόρι στα πλοιάρια και τα καΐκια που έρχονταν από το Μαϊάμι να παραλάβουν τους αναχωρούντες, και εκδιώχτηκαν από τη χώρα για πάντα, αφήνοντας πίσω τις οικογένειές τους, τα παιδιά τους και όλα τους τα υπάρχοντα. Αυτή ήταν η μεγάλη κίνηση του Φιντέλ για «να καθαρίσει ο τόπος». Σε όσους εφαρμόζεται η υποχρεωτική εξορία δεν ξαναδίνεται η δυνατότητα επιστροφής στη χώρα.

Λαός εναντίον λαού και «οι ζωές των άλλων»

Στην Κούβα υφίσταται ένα πλήθος κρατικών υπηρεσιών που έχουν σχέση με την «ασφάλεια» και είναι γενικά γνωστό ότι τα σταθερά τηλέφωνα παρακολουθούνται και η αλληλογραφία (επιλεκτικά) ανοίγεται. Αρκετές από τις απαγορεύσεις (π.χ. στην κατοχή ασυρμάτων ή δορυφορικών μέσων επικοινωνίας, καθώς βέβαια και η ελεύθερη χρήση του ίντερνετ) οφείλονται στην «τρύπα ασφαλείας» που θα δημιουργούσαν, καθώς το κουβανικό κράτος δεν θα είχε τη δυνατότητα να ελέγξει αυτού του είδους τα επικοινωνιακά μέσα. Για αυτό δεν επέτρεπε και την κινητή τηλεφωνία, ως το 2008 (προφανώς τότε απέκτησε τον τρόπο ελέγχου του μέσου, τουλάχιστον για τα πρόσωπα τα οποία το ενδιαφέρουν). Ωστόσο το πιο αξιόπιστο σύστημα γενικής παρακολούθησης του πληθυσμού είναι οι θρυλικές Comités de Defensa de la Revolucion (Επιτροπές Υπεράσπισης της Επανάστασης, εν συντομία CDR) που επανδρώνονται από πολίτες πιστούς στο καθεστώς, και πέραν κάποιων κοινωνικών καθηκόντων (π.χ. εθελοντική αιμοδοσία, βοήθεια στις αρχές σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών κ.λπ.) η βασική τους ασχολία είναι η παρακολούθηση της καθημερινής ζωής των άλλων πολιτών (γιατί τα μέλη των CDR υπάρχουν και ζουν σε κάθε γειτονιά και γωνία οποιουδήποτε κατοικημένου σημείου της Κούβας) και ακολούθως, η άμεση ενημέρωση των αρχών για κάθε «περίεργη» δραστηριότητα. Αυτό θεωρείται από τα μέλη των CDR, που είναι πάντα μέλη του Κόμματος, «πατριωτικό καθήκον» και μετά από 56 χρόνια φιντελισμού, τούτη η θεσμοθετημένη ρουφιανιά γίνεται κατανοητή από όλους ως κάτι σχεδόν φυσιολογικό, που έχουν μάθει να ζουν με αυτό. Κανείς δεν μιλάει δυνατά για «ευαίσθητα» θέματα ακόμα και μέσα στο σπίτι του, αφού ο γείτονας πιθανότατα ακούει, οπότε ο συνηθισμένος τρόπος είναι να βάζουν πολύ δυνατά τηλεόραση ή μουσική, να ψιθυρίζουν ο ένας στο αυτί του άλλου (μέσα στο σπίτι τους!) ή να μιλάνε κρυπτικά και με νοήματα (για πολλά χρόνια μία κίνηση του χεριού κάτω από το πηγούνι, σα να τραβάς ένα μούσι, σήμαινε «ο Φιντέλ»).

Ένα άλλο πατριωτικό καθήκον που συνήθως καλούνται να φέρουν εις πέρας τα μέλη των CDR και άλλες συναφείς «δημοκρατικές δυνάμεις» (συνήθως μέλη του κόμματος, πράκτορες και αστυνομικοί με πολιτικά) είναι οι γνωστές “actos de repudio” («Δράσεις Αποκήρυξης»), που αποτελούν ένα από τα πιο θλιβερά εφευρήματα του καθεστώτος του Κάστρο. Ουσιαστικά, πρόκειται για ένα είδος αυστηρά κατευθυνόμενου και διατεταγμένου όχλου, εν είδει «αγανακτισμένων πολιτών», που μεταφέρεται σε χρόνο μηδέν (από κρατικά αυτοκίνητα με πολιτικές πινακίδες) όπου χρειαστεί και έχει αποστολή να καταστείλει «λαϊκά» οποιαδήποτε εκδήλωση ή ειρηνική διαμαρτυρία αντιφρονούντων. Τις πρώτες δεκαετίες της Επανάστασης οι «Δράσεις Αποκήρυξης» συνήθως αφορούσαν την περικύκλωση σπιτιών αντιφρονούντων, τον λιθοβολισμό και το γράψιμο υβριστικών και πατριωτικών συνθημάτων στους τοίχους τους (ώστε όλοι να ξέρουν ότι εκεί ζει ένα «αντικοινωνικό στοιχείο»), ενώ με τις (ανύπαρκτες) διαμαρτυρίες ασχολιόταν αποκλειστικά η αστυνομία και το επίσημο κράτος. Από τη δεκαετία του ’90, όμως, και το άνοιγμα των συνόρων στον τουρισμό, κρίθηκε αρμοδίως ότι μία εικόνα καταστολής από ένστολα όργανα του κράτους θα ήταν κακή για τις δημόσιες σχέσεις της Κούβας, οπότε αποφασίστηκε τα “actos de repudio” να πάρουν λίγο διαφορετική μορφή. Τα μεγάλα επεισόδια του καλοκαιριού του 1994, όταν πεινασμένοι νέοι άρχισαν να λεηλατούν τα καταστήματα της Αβάνας φωνάζοντας «κάτω ο Φιντέλ» αντιμετωπίστηκαν κυρίως με φορτηγά με ροπαλοφόρους αγρότες που έφτασαν εσπευσμένα από την επαρχία, και μόνο διακριτική παρουσία της αστυνομίας, που άφησε τους πρωτευουσιάνους νεαρούς να φάνε αρκετό σοσιαλιστικό ξύλο πριν επέμβει.

Ακολούθως, αυτό έγινε το κύριο μοτίβο αντιμετώπισης του κύματος μικρών ειρηνικών διαμαρτυριών (δεν μπορούν να χαρακτηριστούν διαδηλώσεις) σε δρόμους της Κούβας από παράνομες αντικαθεστωτικές οργανώσεις όπως οι περίφημες Damas de Blanco («Οι Γυναίκες στα Λευκά»), που καλά κρατούν ως σήμερα. Συνήθως μία μικρή ομάδα γυναικών στέκεται σε μία γωνία ή ένα πολυσύχναστο σταυροδρόμι κρατώντας πλακάτ και φωνάζοντας συνθήματα για την απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων και τον εκδημοκρατισμό (σχεδόν ποτέ δεν αναφέρονται ευθέως κατά του Φιντέλ, του Ραούλ ή του σοσιαλισμού). Ενας-δύο αστυνομικοί ή κάποιο περιπολικό παρακολουθούν από απόσταση. Για λίγη ώρα δεν συμβαίνει τίποτα. Κόσμος μαζεύεται, συχνά για να δει το θέαμα γιατί όλοι ξέρουν τι θα ακολουθήσει. Ξαφνικά, από το πουθενά εμφανίζεται μία μάζα 50-100 ανθρώπων που κραδαίνουν κουβανικές σημαίες και καλογραμμένα φιλοκυβερνητικά πλακάτ, φωνάζουν τα αναμενόμενα φιλοκυβερνητικά συνθήματα και περικυκλώνουν ασφυκτικά τη μικρή αντικαθεστωτική ομάδα, πάντα κραυγάζοντας ώστε να σκεπάσουν τις φωνές των διαμαρτυρομένων, τις/τους βρίζουν, τις/τους φτύνουν, τις/τους τραβάνε από τα μαλλιά ή τα ρούχα, πέφτει και καμιά φάπα, καμία κλωτσιά ή κανένα χαστούκι, και ως διά μαγείας, σε εκείνο το σημείο εμφανίζεται μία κλούβα της αστυνομίας, οι αστυνομικοί ανοίγουν δρόμο ανάμεσα στους «αγανακτισμένους» και λένε στους αντιφρονούντες «μην ανησυχείτε, είμαστε εδώ για την ασφάλειά σας, ακολουθήστε μας». Η εικόνα δηλαδή που το κράτος θέλει να προβάλλει είναι ότι οι αντιφρονούντες προκαλούν «τον λαό» και η καλή αστυνομία επεμβαίνει για να τους σώσει από τη δίκαιη οργή του. Μία βόλτα από το τμήμα και μία ολιγοήμερη κράτηση, πάντα χωρίς κατηγορίες και χωρίς δικηγόρο, είναι η φυσιολογική συνέχεια, μέχρι την επόμενη διαμαρτυρία, οπότε όλα ξαναρχίζουν από την αρχή. (Στο Youtube υπάρχουν πάμπολλα βίντεο από actos de repudio, για όσους θέλουν να δουν με τι μοιάζει αυτή η άθλια κουβανική κρατική πατέντα).

Σοσιαλισμός ή/και θάνατος

Στην Κούβα ισχύει η θανατική ποινή. Ο κόσμος, και κυρίως οι ξένοι τουρίστες, βλέποντας το σημερινό πρόσωπο της Κούβας που αποπνέει μία μονολιθικότητα χαλαρή και νοσταλγική, δεν μπορούν ενδεχομένως να φανταστούν πως το καθεστώς του Φιντέλ Κάστρο χτίστηκε πάνω σε ποταμούς αίματος «αντιπάλων» κάθε είδους, συμπεριλαμβανομένων πολλών πρώην συντρόφων και συμπολεμιστών του. Τα επίσημα κιτάπια της Επανάστασης μιλάνε για περίπου 7.000 εκτελεσμένους από το καθεστώς κατά την δεκαετία του ’60 (από αυτούς, περίπου 1.200 άτομα εκτελέστηκαν από «λαϊκά δικαστήρια», χωρίς καμία νομική διαδικασία), μία πρακτική που μάλιστα ο Τσε Γκεβάρα είχε υπερασπιστεί από το βήμα των Ηνωμένων Εθνών με την περίφημη δήλωση του «ναι, τουφεκίζουμε και θα συνεχίσουμε να τουφεκίζουμε για όσο εμείς κρίνουμε απαραίτητο». Για να έχετε ένα μέτρο σύγκρισης, η χούντα του «χασάπη» Πινοτσέτ δολοφόνησε (ανάλογα με τις διαθέσιμες πηγές) από 1.200 ως 3.200 άτομα. Στην Κούβα του Κάστρο ο τελικός αριθμός των νεκρών που έχει στο ενεργητικό του το καθεστώς είναι αδιευκρίνιστος, προσθέτοντας όμως στη σούμα τους (πολλούς) θανάτους αντιφρονούντων στις φυλακές «από φυσιολογικά αίτια» και τους άπειρους πνιγμούς ανθρώπων που επιχείρησαν να δραπετεύσουν από τη χώρα διά θαλάσσης (για πολλά χρόνια η κουβανική ακτοφυλακή απλώς εμβόλιζε τα αυτοσχέδια πλοιάρια των «αποστατών», θέλοντας να περάσει διά του παραδείγματος το μήνυμα ότι κάτι τέτοιο δεν είναι καλή ιδέα) κάποιοι ερευνητές ανεβάζουν το νούμερο στην περιοχή των 10.000 νεκρών. Εν τοιαύτη περιπτώσει, Πινοτσέτ επί τρία.

Η χρήση της θανατικής ποινής που ήταν εξαιρετικά διαδεδομένη κατά την πρώτη δεκαετία της Επανάστασης σταδιακά ατόνησε, και μετά το 1970 επιλέχθηκε μόνο για πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις. Ανάμεσά τους, η περίφημη «υπόθεση Οτσόα», όταν ο ήρωας πολέμου (στην κουβανική εκστρατεία στην Ανγκόλα) και δημοφιλέστατος στρατηγός Οτσόα, που οι κακές γλώσσες λένε πως άρχισε να κάνει τον γηράσκοντα Φιντέλ να αισθάνεται πολιτικώς άβολα, δικάστηκε «εξπρές» για εμπόριο ναρκωτικών σε απευθείας μετάδοση και σε εθνικό δίκτυο, βρέθηκε ένοχος και εκτελέστηκε το 1989. Επίσης, η θλιβερή υπόθεση των τριών νεαρών που το 2003 κατέλαβαν ένα επιβατικό πλοιάριο που κάνει τη διαδρομή από τη μία άκρη του κόλπου της Αβάνας ως την άλλη (το προάστιο της Regla) με σκοπό να αναγκάσουν τον καπετάνιο να βγει στα ανοιχτά και να τους πάει στο Μαϊάμι. Στη διάρκεια της πειρατείας οι νεαροί απείλησαν με μαχαίρια τον καπετάνιο και δύο Γαλλίδες τουρίστριες, αν και δεν πείραξαν κανένα και τελικά παραδόθηκαν. Δικάστηκαν τις επόμενες ημέρες, η δίκη κράτησε λίγες ώρες και ήταν κεκλεισμένων των θυρών, καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν το επόμενο πρωί. Η υπόθεση των τριών νεαρών ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών κατά της Κούβας από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κυβερνήσεις. Ως αποτέλεσμα, δεν έχει πραγματοποιηθεί άλλη εκτέλεση από τότε, και σε κάποιους ήδη καταδικασμένους σε θάνατο οι ποινές μετατράπηκαν στην πορεία σε ισόβια.

*

©Βασίλης Σταματίου / Athens Voice

This entry was posted in Για την Αριστερά, Διακρίσεις (κάθε είδους), ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

16 απαντήσεις στο Facts only: Το σύνταγμα της Κούβας, με την πρόσφατη αναθεώρηση του 2002…

  1. Ο/Η eklag λέει:

    Ο αμερικανικός φασισμός επιτρέπει έναν Τσε το πολύ.
    Βγαίνει και σε μπλουζάκι και ανθεί ούτως ειπείν και το ελεύθερο εμπόριο δηλ. όχι το Κουβανέζικο.
    Καληνύχτα Φιντέλ.
    Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ.

  2. Ο/Η Alex Siras λέει:

    Μία νεκρολογία χωρίς πάθος, βασισμένη στα γεγονότα & ανοιχτή σε ερμηνείες, στον Guardian από τον γνωστό Richard Gott για τον δύσκολο αναγνώστη https://www.theguardian.com/world/2016/nov/26/fidel-castro-obituary

    Υγ. Ενδιαφέρον έχει & το cv του νεκρολογούντος…

  3. Ο/Η laskaratos λέει:

    Χωρίς ντροπή ο πρωθυπουργός των Καμμένων πήγε να παραστεί στην κηδεία ενός παλιανθρώπου που υποτίμησε τους πολίτες της Κούβας, θεωρώντας τους ανδράποδά του, που δεν έχουν το δικαίωμα να τον ελέγχουν, να εκλέγουν την ηγεσία τους, να την αλλάζουν, να την κρίνουν, να διαφοροποιούνται από αυτήν, να ιδρύουν πολιτικά κόμματα και συλλογικότητες, να μιλούν ελευθερα, να ταξιδεύουν στο εξωτερικό. Δεν ντράπηκε ο σταλινικός τύραννος να διορίσει τον αδελφό του ως διάδοχό του, δηλώνοντας έτσι πως η εξουσία στο νησί ήταν οικογενειακή τους υπόθεση.
    Όλα αυτά αν αθροισθούν με την κτηνώδη συμπεριφορά του προς το δύστυχο κοινωνικό περιθώριο, τις πόρνες, τους ομοφυλόφιλους, τους κάθε λογής αντιφρονούντες, αναδεικνύουν έναν αλαζονικό πολυλογά ημιπαράφρονα, ο οποίος κράτησε την κοινωνία του στην καθυστέρηση, επενδύοντας στο γεγονός ότι την είχε απαλλάξει από τον τύραννο Μπατίστα, λες και η τυραννοκτονία δικαιώνεται με μια νέα τυραννία.
    Το ότι τον τίμησαν οι Σούγκ, Πούτιν, Τσίπρας, Λαφαζάνης, Γλέζος και γενικά άνθρωποι που μισούν τη Δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα ή άνθρωποι απόλυτα εγωκεντρικοί, αρπακτικοί και βαθιά ανήθικοι, κάτι δείχνει.
    Είναι χαρακτηριστικό των τυράννων και το επισημαίνω, όταν γερνούν να τρέμουν για τη μεταθανάτια τύχη τους, γι’αυτό και ο Κάστρο άνοιξε νταραβέρια με το διεφθαρμένο παπαδαριό,αφού στη νοσηρή του φαντασία ο Θεός, αν υπάρχει, είναι κι αυτός ένας διεφθαρμένος εξουσιαστής και τύραννος, που εκπροσωπείται από μαφιόζους ρασοφόρους.



  4. Ο/Η laskaratos λέει:

    Το τέρας Φιντέλ Κάστρο, με την αδιάψευστη φωνή της Διεθνούς Αμνηστίας.
    Κελιά κλουβιά, 2μ.x1μ., σκοτεινά, χωρίς νερό, προαυλισμό, ρούχα, επίπλωση, στρωσίδια, επικοινωνία.

    https://www.amnesty.gr/news/press/article/3580/koyva-71-kratoymenoi-syneidisis-paramenoyn-fylakismenoi-epeidi-exefrasan-tis

    ΚΟΥΒΑ:

    71 ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΙ ΕΠΕΙΔΗ ΕΞΕΦΡΑΣΑΝ ΤΙΣ ΙΔΕΕΣ ΤΟΥΣ

    ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
    18 Μαρτίου 2005

    Ο περιορισμός της ελευθερίας της έκφρασης, του συνεταιρισμού και της συνάθροισης αποτελεί σοβαρή παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πρέπει να σταματήσει αμέσως, δήλωσε σήμερα η Διεθνής Αμνηστία, παρουσιάζοντας έκθεση για τους κρατούμενους συνείδησης στην Κούβα, κατά τη 2η επέτειο της καταστολής του 2003.

    Η Διεθνής Αμνηστία αναγνωρίζει ως κρατούμενους συνείδησης 71 άτομα, που είναι φυλακισμένα σε διάφορες περιοχές της νησιωτικής χώρας επειδή εξέφρασαν ειρηνικά τις πεποιθήσεις και τη γνώμη τους. Η διεθνής οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα καλεί την κουβανική κυβέρνηση να τους απελευθερώσει όλους αμέσως και χωρίς όρους.

    Στην Κούβα ποινικοποιείται η άσκηση της ελευθερίας της έκφρασης. Σε αυτήν περιλαμβάνεται η δραστηριοποίηση σε οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η δημοσίευση άρθρων ή συνεντεύξεων σε μέσα ενημέρωσης που θεωρούνται επικριτικά προς την κουβανική κυβέρνηση, η επικοινωνία με υπαλλήλους των ΗΠΑ στην Κούβα ή με μέλη της εξόριστης κουβανικής κοινότητας στις ΗΠΑ.

    «Το μόνο που χρειάζεται να κάνει κανείς στην Κούβα για να φυλακιστεί επί μήνες ή και χρόνια, είναι να διαφωνεί με τις αρχές», δήλωσε η Διεθνής Αμνηστία.

    Η οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχει λάβει αναφορές για τουλάχιστον 4 περιπτώσεις κακομεταχείρισης κρατουμένων συνείδησης από δεσμοφύλακες, μερικές φορές ως αντίποινα επειδή διαμαρτυρήθηκαν για τις συνθήκες κράτησής τους, για την ανεπαρκή πρόσβαση σε ιατρική αρωγή και για τους περιορισμούς στην επικοινωνία τους με τον έξω κόσμο.

    Ο Χουάν Κάρλος Ερέρα Ακόστα, που εκτίει ποινή 20 ετών στη φυλακή Κίλο 8, Επαρχία Καμαγκέι, αναφέρεται ότι ξυλοκοπήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2004 από ομάδα δεσμοφυλάκων ενώ ήταν δεμένος με χειροπέδες. Οι δεσμοφύλακες αναφέρεται ότι τον ποδοπάτησαν στον σβέρκο, με αποτέλεσμα να λιποθυμήσει. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας προχώρησε σε απεργία πείνας.

    Η Διεθνής Αμνηστία δεν γνωρίζει να έχει διεξαχθεί έρευνα για αυτό το περιστατικό ή για άλλα παρόμοια και καλεί την κουβανική κυβέρνηση να προβεί σε αμερόληπτη και ανεξάρτητη έρευνα για όλους τους ισχυρισμούς περί κακομεταχείρισης από δεσμοφύλακες.

    Κατά το 2004, τουλάχιστον εννέα κρατούμενοι αναφέρεται ότι κρατούνταν συνεχώς σε περίκλειστα κελιά τιμωρίας για διαστήματα δύο έως τεσσάρων μηνών. Τα κελιά αυτά λέγεται ότι είναι πολύ μικρά (2 x 1 μ.) χωρίς φυσικό φωτισμό και χωρίς επίπλωση. Δεν διαθέτουν τα απαραίτητα για την υγιεινή, όπως πόσιμο νερό. Στους κρατούμενους απαγορεύεται να βγουν από αυτά, να δεχτούν επισκέψεις ή να έχουν φυσική άσκηση, ενώ μερικές φορές δεν τους επιτρέπεται να φορούν καθόλου ρούχα και δεν τους δίνονται στρωσίδια. Οι συνθήκες υπό τις οποίες αναφέρεται ότι κρατήθηκαν οι εννέα Κουβανοί κρατούμενοι ισοδυναμούν με σκληρή, απάνθρωπη και ταπεινωτική μεταχείριση.

    Ιδού και o Αχρείος:

    • Ο/Η Ιωάννα λέει:

      Mπράβο σας που τολμάτε να πείτε αλήθειες που δεν τις λένε πολλοί.
      Τίποτα δεν είναι ιερό όλα μπορεί να ειπωθούν
      Raoul Vaneigem.

      https://www.greekteachers.gr/?p=34767

      Διεθνής Αμνηστία: Συστηματική καταστολή των θεμελιωδών ελευθεριών στην Κούβα του Φιδέλ

      27 Νοεμβρίου 2016

      Παρά τα επιτεύγματα, υπήρχε καταστολή θεμελιωδών ελευθεριών στην Κούβα, λέει η Διεθνής Αμνηστία.

      Η Διεθνής Αμνηστία κατήγγειλε “τη συστηματική καταστολή των θεμελιωδών ελευθεριών” που διαπράχθηκε καθ` όλη τη διακυβέρνηση του Φιδέλ Κάστρο, ο οποίος απεβίωσε σε ηλικία 90 ετών. “Τα επιτεύγματα του Φιδέλ Κάστρο, που επέτρεψε την πρόσβαση στις δημόσιες υπηρεσίες σε εκατομμύρια Κουβανούς, αντισταθμίζονται από τη συστηματική καταστολή των θεμελιωδών ελευθεριών καθ` όλη την περίοδο που βρισκόταν στην εξουσία” επισήμανε η ΜΚΟ σε ένα δελτίο Τύπου, υπενθυμίζοντας ότι “εκατοντάδες” αντιφρονούντες εκτελέστηκαν μετά την επανάσταση του 1959. Η Διεθνής Αμνηστία χαιρετίζει εντούτοις τη “σημαντική πρόοδο στο ζήτημα της πρόσβασης στις υπηρεσίες υγείας και στέγασης” όπως επίσης μια “πρωτόγνωρη διάθεση” για την αντιμετώπιση του αναλφαβητισμού μετά την άνοδο στην εξουσία του “πατέρα της κουβανικής επανάστασης”. “Εντούτοις παρά αυτές τις επιτυχίες στο κοινωνικό πλάνο, τα 49 έτη της διακυβέρνησης του Φιδέλ Κάστρο χαρακτηρίστηκαν από μια βίαιη καταστολή της ελευθερίας της έκφρασης” έγραψε η Έρικα Γκεβάρα Ρόσας, διευθύντρια της Διεθνούς Αμνηστίας για την Αμερική. “Η ισχύουσα κατάσταση στο ζήτημα της ελευθερίας της έκφρασης στην Κούβα, όπου ακτιβιστές συνεχίζουν να συλλαμβάνονται ή να πέφτουν θύματα παρενόχλησης για τις θέσεις που υιοθετούν κατά της κυβέρνησης, είναι η πλέον σκοτεινή κληρονομιά του Φιδέλ Κάστρο” προστίθεται. Η μη κυβερνητική οργάνωση υπογραμμίζει ότι κατέγραψε, κατά τη διάρκεια των χρόνων, εκατοντάδες περιπτώσεις “κρατουμένων συνείδησης”, που τέθηκαν υπό κράτηση διότι άσκησαν “με ειρηνικό τρόπο” το δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης. “Το ζήτημα είναι τώρα να μάθουμε πώς θα μοιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Κούβα του αύριο. Εξαρτώνται πολλές ζωές από αυτό” συμπεραίνει η Ρόζας.

      https://athens.indymedia.org/post/1145008/

      ΚΟΥΒΑ : Απεργίες πείνας αντιφρονούντων και

      από @ 18/03/2010 8:58 πμ.

      συλλήψεις αλληλέγγυων.

      Γυναίκες και μητέρες φυλακισμένων αντιφρονούντων συνελήφθησαν από τις κουβανικές αρχές, κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων στην Αβάνα. Οι «Γυναίκες με τα Άσπρα» πραγματοποίησαν διαμαρτυρία στο πλευρό της μητέρας του απεργού πείνας Ορλάντο Ζαπάτα Ταμάγιο, ο οποίος πέθανε τον προηγούμενο μήνα.

      Οι γυναίκες απαίτησαν την απελευθέρωση περίπου 50 αντιφρονούντων που βρίσκονται ακόμη στη φυλακή, έξι χρόνια από τις μαζικές συλλήψεις της 18ης Μαΐου του 2003. Τα επεισόδια έχει επικρατήσει να ονομάζονται επίσης «Μαύρη Άνοιξη».

      Παράλληλα, έκκληση στις κουβανικές αρχές να απελευθερώσουν όλους τους πολιτικούς κρατούμενους έκανε η Διεθνής Αμνηστία. Η Αμνηστία καταγγέλλει την πολιτική της Κούβας να φυλακίζονται πολίτες επειδή «ασκούν ειρηνικά τα δικαιώματά τους».

      «Η Κούβα βρίσκεται σε απελπιστική ανάγκη για πολιτική και νομική μεταρρύθμιση ώστε να συγχρονιστεί με τις βασικές αρχές του διεθνούς δικαίου. Επιβάλλει μη αποδεκτά όρια στο δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης, της συγκέντρωσης και της διαμαρτυρίας» ανέφερε μέλος της Αμνηστίας.

      Ο οργανισμός υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με έδρα το Λονδίνο, ζήτησε την απελευθέρωση «όλων των αντιφρονούντων που κρατούνται παράνομα από τις κουβανικές αρχές» και πίεσε τον πρόεδρο της χώρας Ραούλ Κάστρο να διατάξει μία ανεξάρτητη έρευνα για το θέμα και να δεχθεί την επίσκεψη των ειδικών του ΟΗΕ και την είσοδο στη χώρα των οργανισμών προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

      Σημειώνεται ότι η κουβανική κυβέρνηση έχει δεχτεί διεθνή κριτική για το θάνατο του πολιτικού κρατουμένου Ορλάντο Ζαπάτα, ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή μετά από 85ήμερη απεργία πείνας.

      Αυτή τη στιγμή ο κρατούμενος Γκιγιέρμο Φαρίνας βρίσκεται επίσης σε απεργία πείνας εδώ και τρεις εβδομάδες και αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε νοσοκομείο, αφού ο οργανισμός του κατέρρευσε. Ο Φαρίνας προσπαθεί να αναγκάσει την κυβέρνηση να απελευθερώσει 26 αρρώστους πολιτικούς κρατουμένους.

      http://www.dailymail.co.uk/news/article-3502099/Women-dragged-kicking-screaming-democracy-protest-Cuba-50-anti-Castro-demonstrators-arrested-just-hours-Obama-s-arrival-Havana.html#ixzz4RP4EAqAj

      By Ollie Gillman For Dailymail.com
      PUBLISHED: 02:10 GMT, 21 March 2016

      Women dragged kicking and screaming from democracy protest in Cuba as 50 anti-Castro demonstrators are arrested just hours before Obama’s arrival in Havana

  5. Ο/Η Red λέει:

    Ο Φιντέλ είναι κοκκινο πανί για τους αντιδραστικούς. Δεν συμφωνώ μαζί σας αυτή τη φορά

    http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2016/11/blog-post_994.html

    Οταν ο χρυσαυγίτης με πολιτικά Θέμος συναντάει τον ανθυποΚασιδιάρη Τζήμερο (Βίντεο)
    Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016 | 2:48 π.μ.

    Εμετός. Τέτοια Γκεμπελική προπαγάνδα που παρήγαγε το δίδυμο του χρυσαυγίτη με πολιτικά Θέμου Αναστασιάδη και του ανθυποΚασιδιάρη σαλταρισμένου τύπου που λέγεται Τζήμερος δεν θα μπορούσε να την κάνει καλύτερα ούτε ο θεωρητικός της Απριλιανής χούντας Γεωργαλάς.

    Η μόνη διαφορά είναι ότι πέρα από εμέσματα είναι και εντελώς γελοία αυτά που ισχυρίζονται με αποτέλεσμα να τους χλευάζουν ακόμα και οι τσιμεντόπλακες.

    Εχουμε απ’ την μια πλευρά τον Τζήμερο να «αποκαλύπτει» ότι η γυναίκα ενός απ’ τα τέσσερα παιδιά του Τσε Γκεβάρα, είναι ξαδέλφη του, οπότε τα παιδιά τους είναι ανίψια του, ότι οι πολίτες της Κούβας εκδίδουν γυναίκες και παιδιά τους για πέντε δολάρια, και από την άλλη τον «κομιστή» να παπαγαλίζει τις αστειότητες για τις 35.000 ερωμένες του Φίντελ Κάστρο για την πολυτελή ζωή που κάνει ένας γιος του κλπ.

    Χαμένος χρόνος θα είναι φυσικά να προσπαθήσουμε να κάνουμε οποιαδήποτε σοβαρή τοποθέτηση απέναντι σ’ αυτές τις παπαριές. Για τον ανεκδιήγητο Τζήμερο τα γράφαμε πρόσφατα, οπότε και αυτά τα λεγόμενα του έχουν τόση αξία όσο το «αποδεικτικό» του υλικό που ανέβασε στο διαδίκτυο με φωτογραφίες από την Αϊτη, μετά από την επιδημία Χολέρας, τις οποίες παρουσίασε ως φωτογραφικά στιγμιότυπα από νοσοκομεία της Κούβας.

    Οσο για τον «κομιστή» μας τον «συστήνει», ο Νίκος Μπογιόπουλος: «Στο πλαίσιο των κύριων δραστηριοτήτων του, όταν δηλαδή δεν διαφημίζει τη Χρυσή Αυγή, ο Θέμος (ο γλίτσας) Αναστασιάδης εντοπίζεται ενίοτε να πρωταγωνιστεί σε μεταμεσονύκτιες τηλεοπτικές συνεντεύξεις με βιζιτούδες πολυτελείας σε ρόλους που θα ζήλευαν ακόμα και οι κανονικοί νταβατζήδες κι άλλοτε σε ρόλους βιντεοκομιστή προς και από τα Μέγαρα Μαξίμου. ..»

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Το γεγονός πως το καθεστώς Κάστρο είχε κάποιες κοινωνικές παροχές και μπράβο του γι’αυτές, χτύπησε τον αναλφαβητισμό, έδιωξε τον Μπατίστα, δεν είναι αρκετό για να μας κάνει να μην βλέπουμε τις δολοφονίες, τα βασανιστήρια, τις φυλακίσεις-εξορίες αθώων, την αστυνόμευση, τη στέρηση βασικών πολιτικών ελευθεριών και ατομικών δικαιωμάτων, το πραξικοπηματικό, το οικογενειοκρατικό και το ισόβιο της άσκησης της εξουσίας, το πολύ φτωχό επίπεδο ζώής, τη λογοκρισία στις ειδήσεις, ακόμη και μέσω της απαγόρευσης του Ίντερνετ, κλπ κλπ

  6. Ο/Η του κώλου λέει:

  7. Ο/Η Reinaldo Arenas λέει:

    Στη Κούβα δεν διαβάζουν και δεν γράφουν ποίηση
    http://stavento-velvet2.blogspot.gr/2016/11/blog-post_26.html

  8. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Η Κούβα, κατά την διάρκεια της εξουσίας του Κάστρο και μέχρι τώρα, βιώνει φτώχια, απομόνωση, καταπάτηση ανθρώπινων δικαιωμάτων, απουσία συμμετοχής στο παγκόσμιο γίγνεσθαι και ένα καθεστώς που θυμίζει, αυτό του Τσαουσέσκου.. Το πιο στενάχωρο είναι ότι οι περισσότεροι κουβανοί, αντιμετώπισαν αυτήν την κατάσταση, με μια παθητική, αμέριμνη, ήρεμη απελπισία. Αυτά τα σοσιαλιστικά.. επιτεύγματα, θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν, από οποιαδήποτε μη σοσιαλιστική εξουσία. Οι υποστηρικτές του Κάστρο, στην Ελλάδα και αλλού, προβάλλουν τον ισχυρισμό ότι οι στερήσεις ήταν αναπόφευκτες, λόγω του «στραγγαλισμού» των ΗΠΑ και πως το μεγάλο κατόρθωμα του Κάστρο, ήταν η γενναία και ατρόμητη στάση του, απέναντι στην μητρόπολη του «ιμπεριαλισμού», εκφράζοντας έτσι τον φθόνο τους απέναντι στον μεγάλο αντίπαλο της ΕΣΣΔ, ο οποίος εξακολουθεί να υφίσταται, σε αντίθεση με την τύχη που είχε η μητρόπολη του σοσιαλισμού και οι δορυφόροι της. Ισως, πίσω από όλα αυτά να είναι η φυσική τάση του ανθρώπου να αποφεύγει τον πόνο. Διότι όταν έρχεται η ώρα να δούμε κατά πρόσωπο την αλήθεια και εδώ, κάτι τέτοιο σημαίνει να αποδεχθούμε ότι όλα αυτά που πιστέψαμε και θεωρήσαμε ως τέλεια ιδανικά, αναπόφευκτη ιστορική αναγκαιότητα και υπέρτατη αλήθεια και που μπορεί να ταυτίζονται ακόμη και με όλη την διαδρομή της ζωή μας, ήταν ψέματα, ήταν «για ένα πουκάμισο αδειανό, για μια Ελένη», τότε αυτό προκαλεί, έναν από τους πιο ισχυρούς πόνους. Δεν θέλουμε να παραδεχθούμε το τέλος, να τον υποστούμε (πόνο) και μαζί του, την οριστική απώλεια, μιας πλάνης ολόκληρης ζωής. Λιποψυχούμε, «κι ολόγυρα από τα τείχη τρέχουμε ζητώντας να γλυτώσουμε με την φυγή. Όμως η πτώσις μας είναι βεβαία.» Απόρροια, των παρωχημένων και απολιθωμένων αντιλήψεων.

  9. Ο/Η Gay λέει:

    Tα κελιά-λακούβες 2 επί 1, του Κάστρο

    Η δραματική ζωή του αντικομφορμιστή, γκέι Κουβανού ποιητή και συγγραφέα Ρεϊνάλντο Αρένας, δοσμένη με περίσσιο σεβασμό και με εκπληκτική ερμηνεία από τον Χαβιέρ Μπαρντέμ.

    Υστερα από την ενδιαφέρουσα ταινία του για τον Αμερικανό αντικομφορμιστή ζωγράφο των γκραφίτι, Ζαν-Μισέλ Μπάσκια, ο Τζούλιαν Σνάμπελ, στην πρόσφατη, βραβευμένη με το Μεγάλο Βραβείο στο περσινό Φεστιβάλ Βενετίας ταινία του, στρέφεται στη βιογραφία ενός άλλου αντικομφορμιστή καλλιτέχνη, τη φορά αυτή του γκέι Κουβανού ποιητή και συγγραφέα Ρεϊνάλντο Αρένας (η ταινία είναι βασισμένη στην αυτοβιογραφία του), που, εξόριστος τελικά στη Νέα Υόρκη, αυτοκτόνησε το 1990, όταν προσβλήθηκε από τον ιό του AIDS.

    Η ταινία ξεκινά με τον Αρένας να περνάει μια δύσκολη παιδική ηλικία στην επαρχιακή πόλη όπου μεγαλώνει κοντά στη μητέρα του, ακολουθώντας τον στη διάρκεια της επανάστασης, όταν αρχικά προσχωρεί σ’ αυτήν με την ελπίδα μιας καλύτερης και πιο ελεύθερης ζωής, συνεχίζοντας στην περίοδο της απογοήτευσής του και του διωγμού του από το καθεστώς του Κάστρο, μαζί και τη φυλάκισή του, ώς τη στιγμή που εγκαταλείπει τη χώρα του, όταν ο Κάστρο επιτρέπει στους ποινικούς κρατούμενους να φύγουν από την Κούβα, και καταλήγοντας στην αυτοεξορία του στην Αμερική, με τις απογοητεύσεις που ακολούθησαν εκεί μέχρι την τραγική αυτοκτονία του.

    Ο Χαβιέρ Μπαρντέμ στην ταινία «Πριν πέσει η νύχτα», του Τζούλιαν Σνάμπελ

    Ο Σνάμπελ βλέπει, όπως και με τον «Μπάσκια», με κάποιο ρομαντισμό τη ζωή του καλλιτέχνη, προσπαθώντας να καταγράψει την εξέγερση του Αρένας μέσα από τις πεποιθήσεις του όχι τόσο τις πολιτικές όσο τις σεξουαλικές (ο Αρένας πίστευε ότι η πραγματική απελευθέρωση θα προέλθει μέσα από το σεξ), αποφεύγοντας ταυτόχρονα να εμβαθύνει στο χαρακτήρα και γενικά την προσωπικότητα του Αρένας, τόσο σχετικά με την μπερδεμένη σεξουαλικότητά του όσο και με τα προβλήματα και τη διαδικασία της καλλιτεχνικής δημιουργίας (αυτή περιορίζεται στο να τον ακούμε, σε μερικά πλάνα, να διαβάζει ποιήματά του). Αντίθετα, τα σημαντικά στάδια στη ζωή του παρουσιάζονται με έναν τρόπο θα έλεγα ακαδημαϊκό, συχνά ακολουθώντας τα κλισέ του είδους, τόσο στις σχέσεις του Αρένας και τις ερωτικές σκηνές του με άλλους άντρες όσο και στις «πολιτικές» στιγμές του, π.χ. η σύλληψή του και οι σκηνές στη φυλακή. Βέβαια, στο επίκεντρο υπάρχει ο Χαβιέρ Μπαρντέμ, που δίνει τον Αρένας με πάθος και δύναμη, αλλά και με τις αποχρώσεις που απαιτούν οι διάφορες αλλαγές στο χαρακτήρα του, καταφέρνοντας να παρασύρει το θεατή σε κάθε στιγμή που αυτός βρίσκεται στο πλάνο – ρόλος που δίκαια του χάρισε το βραβείο ερμηνείας στη Βενετία. Επιπρόσθετα, υπάρχουν και δύο άλλοι μικροί αλλά θαυμάσιοι ρόλοι: εκείνος του Σον Πεν στο ρόλο του οδηγού μιας άμαξας κι εκείνος (διπλός) του Τζόνι Ντεπ, τόσο ως τραβεστί όσο και ως μάτσο στρατιωτικός. Γι’ αυτούς, αν όχι για τίποτε άλλο, αξίζει κανείς να δει την ταινία.

    Πριν πέσει η νύχτα

    Οι καλές, πολύ καλές, ταινίες πέφτουν σαν το… χαλάζι. Φοβάμαι όμως ότι ελάχιστοι θα τις τιμήσουν, επειδή ακόμα διάγουμε καλοκαιρινές θερμοκρασίες. Απόδειξη; Η σχεδόν πανωλεθρία που υπέστη την περασμένη εβδομάδα «Το δωμάτιο του γιου μου» του Νάνι Μορέτι. Ευχόμενος να διαψευστώ, και μάλιστα οικτρά, προχωρώ στο προκείμενο, δηλαδή στο «Πριν πέσει η νύχτα» (Βefore night falls) του περιθωριακού Αμερικανού ζωγράφου και σκηνοθέτη Τζούλιαν Σνάμπελ. Μία από τις πιο καταραμένες ταινίες των τελευταίων χρόνων με ένα από τα πιο καταραμένα ονόματα της σύγχρονης λογοτεχνίας και ποίησης, αυτό του Κουβανού Ρεϊνάλντο Αρένας, που το 1980 στοιβαγμένος με δεκάδες αποβράσματα της Κούβας κατευθύνθηκε προς το διπλανό Μαϊάμι για να καταλήξει στο τέλος το ανθρώπινο περιεχόμενο μιας πλαστικής σακούλας που διαφημιστικώς έγραφε «Ι love Ν.Υ»!

    Το οδοιπορικό του Αρένας – από την εποχή της ορφάνιας, του Μπατίστα, των επαναστατικών «μπαντέρας» (σημαίες), των Καστρικών διαψεύσεων μέχρι τα κλουβιά και τις πλαστικές σακούλες της Νέας Υόρκης – ήταν η ζωντανή ενσάρκωση μιας επίγειας κόλασης. Οι φλόγες από τη φωτιά που άναβε μέσα του τσουρούφλιζαν κάθε κύτταρο του κορμιού του, αλλά εκείνος σε στιγμές ποιητικού οίστρου περπατούσε με το κεφάλι έξω από το κοχλάζον καζάνι, γράφοντας «εγώ, ένα παιδί με πρόσωπο αποκρουστικό». Το πρόβλημα του Αρένας που τον έστειλε στη διαφορετικότητα και την μη προσαρμοστικότητα ήταν η απίστευτη σεξουαλική του λαιμαργία που προσμετρήθηκε σε 9.000 αρσενικά της νύχτας! Ο αστρονομικός αυτός αριθμός τον έστειλε στα μπουντρούμια και τα βιβλία του στην παρανομία. Μόνο το πρώτο από τα εννιά… πρόλαβε να κυκλοφορήσει στη μητρική του γλώσσα.

    Η καθηλωτική σκηνοθετική σχέση του Τζούλιαν Σνάμπελ με το «υλικό» του και η σωματική ταύτιση και ερμηνεία του Χαβιέρ Μπαρντέμ με τον ρόλο του, μετατρέπουν μια ταινία «με υπόθεση» σε αυθεντικό ντοκουμέντο, βγαλμένο μέσα από τους σκουπιδοτενεκέδες της Αβάνας και της Νέας Υόρκης. Σκοτεινή φωτογραφία με φυσικούς… μαύρους φωτισμούς, γρήγορες, κοφτές εναλλαγές σκηνών που ραπίζουν τα σπλάγχνα του θεατή και ακραίες καταστάσεις σε σημείο απίστευτης καλλιτεχνικής… χυδαιότητας. Ναι, ακριβώς όπως ακούσατε. Στο πέρασμά του αυτό το εκ γενετής εξοργισμένο – με όλους και με όλα – πλάσμα, προκαλούσε τα πιο καταχωνιασμένα σεξουαλικά ένστικτα και ταυτόχρονα, σχεδόν την ίδια στιγμή, στα όνειρά του και στα γραπτά του μετέτρεπε τη βαρβαρότητα και την ακόρεστη ερωτική του λαιμαργία σε έναν απίστευτο, επουράνιο λυρισμό. Η προσωποποίηση της πιο ακραίας, δυσβάσταχτης αντίθεσης που έχει κάνει τον άνθρωπο (και τον πολιτισμό του) να κολυμπάει στον βόρβορο και συνάμα να ονειρεύεται έναν καλύτερο κόσμο!

    Μοναδική μου ένσταση, η μονομερής και άδικη προσήλωση του Σνάμπελ στην καταπάτηση των δικαιωμάτων των γκέι από τον Κάστρο. Κι όμως, μόλις πριν από 8 χρόνια, ο μακαρίτης Τόμας Γκουτιέρεζ Αλέα στην πικρή κομεντί «Φράουλα και σοκολάτα», κάνει για λογαριασμό της Κούβας, επισήμως και δημοσίως, την αυτοκριτική «του» περιγράφοντας την λανθάνουσα ερωτική «φιλία» κομμουνιστή με γκέι.

  10. Ο/Η Po λέει:

    Προς πρωτόγονους LOL_Leftg700 αγωνιστές που περιφρονούν τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα (ίσως από άγνοια, ή ίσως δεν παραδέχονται ότι Το Κιβώτιο είναι πλέον κενό περιεχομένου) Αν ξέρανε τι σημαίνουν ανθρώπινα δικαιώματα, τι διάκριση εξουσιών, τι συνταγματικό πολίτευμα, δε θα χρειαζόμαστε τις μαρτυρίες από τα κολαστήρια της μιας ή της άλλης ιδεοληψίας…

    «Τάχα αγνοούμε ότι ο Ραούλ Κάστρο, ακριβώς ελλείψει συντάγματος, ελευθεριών, δικαιωμάτων, απέλυσε μισό εκατομμύριο δημόσιους υπαλλήλους με αποζημίωση το… σοσιαλιστικό μισθό ενός μήνα μόνο, ήτοι περί τα δεκαπέντε δολάρια (με τις τιμές των αγαθών, όταν υπάρχουν, περίπου ίδιες με απέναντι στο Μαϊάμι), και δεν άνοιξε ρουθούνι, δεν ακούστηκε κιχ …» [εδώ για τον Κουβανό ποιητή Ρεϊνάλντο Αρένας και το τι τράβηξε…]

    Ο θλιβερός LOL_Leftg700 όπως και πολλοί οι όμοιοί του, αφού δέχονται «εάν είναι δικτάτορας, είναι δικός μας δικτάτορας» αυτο-επιβεβαιώνουν το γεγονός ότι ο Φασισμός δεν έχει χρώμα, είναι ο ίδιος παντού και πέρα από ταμπέλες.

    Κακοί είναι οι «φιλελέδες». Αφού.


    ΥΓ: Οι ανθρωπιστές κομμουνιστές όταν αποσυρθούν διορίζουν δημοκρατικο-δικτατορικο-φασιστικά τους γιους τους (Ο Κιμ Γιονγκ Ουν της Νότιας Κορέας) κι αδελφούς (Ο Ραούλ Κάστρο της Κούβας) Hasta la victoria siempre!

  11. Ο/Η bokontep λέει:

    «Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία».
    Από το ελληνικό σύνταγμα

    A well regulated militia being necessary to the security of a free state, the right of the people to keep and bear arms shall not be infringed.
    Από το αμερικάνικο σύνταγμα

    Επίσης ελληνικό σύνταγμα σελίδα 19 στο πάνω μέρος διαβάζω:
    ΣYNTAΓMA THΣ EΛΛAΔAΣ
    Eις τo όνoμα της Aγίας και Oμooυσίoυ
    και Aδιαιρέτoυ Tριάδoς

    Σχετικά με την μεταχείριση των ομοφυλοφίλων στην Κούβα:
    http://barbudosdesierramaestra.blogspot.gr/2013/02/blog-post_14.html?m=1

    Να υπενθυμίσω την σύλληψη και καταδίκη του Turing σε υποχρεωτική θεραπεία με ορμόνες από την Αγγλική πολιτεία, στην οποία είχε προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες του, δηλαδή το σπάσιμο των κωδικών Ενίγκμα των γερμανών. Αλλά τέτοιοι είναι μερικοί τι να κάνουμε, χύνουνε ποτάμια δάκρυα για ταινίες όπως «οι Ζωές των Άλλων» γιατί το καθεστώς της κακής Ανατολικής Γερμανίας που παρακολουθούσε τους πάντες. Σήμερα βέβαια που επί δημοκρατικού Ομπάμα παρακολουθούνται οι πάντες στο πλανήτη (ΟΙ ΠΑΝΤΕΣ ΛΕΜΕ!!!!) από μια σκοτεινή υπηρεσία (NSA) που δε λογοδοτεί πουθενά, τσιμουδιά, μούγκα. Τους πειράζουν καθεστώτα που βρίσκονται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και τα μόνα πάρε δώσε που έχουμε είναι ζάχαρη από ζαχαροκάλαμο και φτηνά εμβόλια που αγοράζουμε από τους «τριτοκοσμικούς» κουβανούς του «δικτάτορα» Φιντέλ Κάστρο.
    Κύριοι έχετε λογικά επιχειρήματα, ή είσαστε spin doctors από τα lidl;

    • Ο/Η Φ. λέει:

      Kαταφεύγεις στην Αγγλία του 1952 για σύγκριση με την Κούβα του 2000 ή του 2016, για να βγάλεις λάδι τη δεύτερη. Ο Τούρινγκ ήταν ένα έγκλημα που έκανε η Αγγλία πριν 64 χρόνια.

  12. Ο/Η bokontep λέει:

    Προφανώς δε διάβασες όλα όσα παρέθεσα, δεν πειράζει, κάποιοι άνθρωποι βαριούνται το διάβασμα γιατί έχουν «άποψη».

  13. Ο/Η bokontep λέει:

    Για το έγκλημα εναντίον του Turing η Αγγλία παραδέχτηκε το λάθος της το 2009, δεν το λες και παλιά αυτό, Φ.
    https://www.theguardian.com/world/2009/sep/11/pm-apology-to-alan-turing

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s