Περί του Συνεδρίου ΣΥΡΙΖΑ…

Ο ΣΥΡΙΖΑ, αν και αυτοπροσδιορίζεται εμφαντικά ως μαρξιστικό κόμμα […]δεν ερμήνευσε την κρίση ως κρίση του τρόπου συγκρότησης και αναπαραγωγής του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού. Ετσι, χωρίς μια θεωρία της κρίσης και των αντιθέσεών της[…]όταν συνάντησε την πραγματικότητα της διακυβέρνησης και των κρίσιμων επιλογών, οδηγήθηκε στο κενό«]

SYRIZANEL9.1.16syriza-logo-spirtzis21.12.15SyrizaLogo

Συνεδρίου προανάγνωσμα του ©Κώστα Καρακώτια στο Έθνος
Άραγε πώς θα εξελιχθεί το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ που θα διεξαχθεί αυτή την εβδομάδα; Θα γίνει ένα τυπικό συνέδριο αριστερού κόμματος με σκοπό την επιβεβαίωση της ηγεσίας, την επικύρωση της «γραμμής» και την αναπαραγωγή της γραφειοκρατίας του ή ένα συνέδριο ζωντανό και ελεύθερο όπου θα τεθούν ουσιαστικά και κρίσιμα ζητήματα για τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ, και βέβαια για την κυβερνητική πολιτική του;

Θα συζητηθούν, για παράδειγμα, τα αίτια της κρίσης; Θα διατυπωθεί ένας κριτικός λόγος για τη δημαγωγική και απλοϊκή καταγγελτική αντιπολιτευτική τακτική του; Θα υπάρξει ένας αναστοχασμός της ανάδειξης ως κυρίαρχης αντίθεσης του Μνημονίου – Αντιμνημονίου και των επακόλουθων τερατόμορφων κοινωνικοπολιτικών συμμαχιών; Θα εξηγηθεί η παντελής απουσία ενός σχεδίου και μιας στόχευσης σε συγκεκριμένες και χωρίς οικονομικό κόστος «αστικοδημοκρατικές» μεταρρυθμίσεις; Θα αναζητηθούν οι λόγοι της κυβερνητικής αποτυχίας, των συνεχών αντιφατικών διακηρύξεων, της αντιεπενδυτικής ιδεοληψίας, της άτακτης υποχώρησης του δημοκρατικού κράτους στην επίθεση της εκκλησιαστικής ιεραρχίας;

Η απάντηση είναι μάλλον όχι. Αλλωστε μέχρι τώρα, παρά την εκκωφαντική διάψευση όλων των υποσχέσεων και των προβλέψεων και τα όσα δραματικά συνέβησαν, πέρα από κάποια μισόλογα περί αυταπατών, καμιά αυτοκριτική δεν έγινε. Αντίθετα, ο πολιτικός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζεται ίδιος, κόντρα στη λογική και την πραγματικότητα. Αυτό όμως δεν γίνεται πάντα εσκεμμένα. Δυστυχώς, αυτός είναι ο ορίζοντας πλέον της πολιτικής και θεωρητικής σκέψης των περισσότερων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ.

Η συγκρότηση και η πολιτική ανάδειξή τους έγινε με κύριες ορίζουσες τη λεκτικά βίαιη καταγγελία του παλιού πολιτικού συστήματος, την αποδοχή και αναπαραγωγή των απλοϊκών και συνήθως συνωμοσιολογικών ερμηνειών της κρίσης, τη μετάθεση των ευθυνών στους δανειστές και τη συνακόλουθη θυματοποίηση της χώρας, την ανάδειξη του φαντάσματος της διαπλοκής σε αιτία όλων των δεινών.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, αν και αυτοπροσδιορίζεται εμφαντικά ως μαρξιστικό κόμμα, δεν λειτούργησε ως αντίστοιχος συλλογικός διανοούμενος και δεν ερμήνευσε την κρίση ως κρίση του τρόπου συγκρότησης και αναπαραγωγής του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού. Ετσι, χωρίς μια θεωρία της κρίσης και των αντιθέσεών της και χωρίς τις ανάλογες κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες, όταν συνάντησε την πραγματικότητα της διακυβέρνησης και των κρίσιμων επιλογών, οδηγήθηκε στο κενό.

Τώρα πλέον λειτουργεί ως μηχανισμός εξουσίας που αποσκοπεί στη διατήρηση και την αναπαραγωγή της. Στη νόμιμη κριτική για τα πεπραγμένα του αντιδρά με τον τρόπο που γνωρίζει. Με κατασκευή εχθρών, με καταγγελίες, δαιμονοποιήσεις και ωμές παρεμβάσεις στον χώρο της Δικαιοσύνης. Ενεργοποιεί έτσι τα αντανακλαστικά και το ένστικτο πολιτικής αυτοσυντήρησης των μελών του αποκλείοντας κάθε σκέψη κριτικής. Ο χαρακτήρας του συνεδρίου λοιπόν είναι μάλλον προδιαγραμμένος.

 

Advertisements
This entry was posted in τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Για την Αριστερά, Επάναστἀτες του Κώλου, Των Αμνοεριφίων, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

8 Responses to Περί του Συνεδρίου ΣΥΡΙΖΑ…

  1. Ο/Η Πρεζόνι λέει:

    Ισως είναι το τελευταίο συνέδριο του Σύριζα.

  2. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Από όσο γνωρίζω, κανένα συνέδριο κανενός κόμματος, δεν υπήρξε σταθμός στην πολιτική σκέψη και πρακτική αυτού του τόπου. Θα είναι ένα συνέδριο κομμένο και ραμμένο στις εξουσιαστικές επιθυμίες του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή στο πλαίσιο της εξουσιοκρατίας, αποκομμένο από την πραγματικότητα και ανίκανο να αντιληφθεί τις βαθύτερες αιτίες που μας οδήγησαν σ’ αυτήν την μακρόχρονη κακοδαιμονία, αιτίες που ανάγονται στο παρελθόν.
    Η Αληθινή πολιτική, στηρίζεται στην αλήθεια, στην δικαιοσύνη και στην ελευθερία του ατόμου. Το τελευταίο, κατά την έννοια ότι το Ατομο-πολίτης αντιλαμβάνεται την ελευθερία, ως μια αποκλειστικά προσωπική ευθύνη στην οποία βρίσκει το νόημα της ύπαρξης του, γνωρίζοντας ότι έχει την αποκλειστική ευθύνη των πράξεων του, ως μέλος της κοινωνίας, στο «καλό» και στο «κακό» και όχι σαν πρόσωπο που αντιλαμβάνεται την ελευθερία σαν εργαλείο για να κάνει την ζωή του πιο εύκολη και την αποφυγή ευθυνών, τις οποίες θα μεταθέτει στους «άλλους».
    Η αλήθεια δεν αποτελεί προνόμιο κάποιον προικισμένων ανθρώπων, αλλά μπορεί να γίνει κτήμα στον καθένα μας. Αρκεί να στρέψουμε το βλέμμα μας, την σκέψη μας, στην μάνα φύση, από την οποία μπορούμε να αντλήσουμε πληροφορίες και διδάγματα που θα μας οδηγήσουν στις φυσικές αλήθειες, για να οδηγηθούμε σε μια πνευματικότητα και στην καλλιέργεια όλων των ιδιοτήτων που μας κάνουν να ξεχωρίσουμε από τα υπόλοιπα ζώα.
    Αρκεί, να ερευνήσουμε το ιστορικό μας παρελθόν που έχει παραπέσει σε λήθη και στην θέση του στυλώσαμε δόγματα, άγνοια, εξουσιομανία. Η ουσιαστική έρευνα και γνώση του παρελθόντος για να εντοπίσουμε τα λάθη και τις αιτίες, που μας οδήγησαν εδώ που είμαστε, αποτελεί προσωπικό καθήκον του καθενός. Και με την γνώση του παρελθόντος, μπορούμε να φανταστούμε και να κάνουμε πράξη μιά κοινωνία ανθρώπων, όπου θα κυριαρχεί, η φυσική και πολιτική αλήθεια, η δικαιοσύνη και ο λόγος (γνώση-επιστήμη-πολιτισμός). Ειδάλλως, θα συγχέουμε τα αποτελέσματα με τις αιτίες και θα καταφεύγουμε σε ημίμετρα, δηλ. θα ζούμε σε μία δίχως τέλος σύγχυση, βιώνοντας συνεχείς κακοδαιμονίες, αναζητώντας αποδιοπομπαίους τράγους.
    Και να σκεφθεί κανείς ότι προσπάθειες να γίνει κατανοητός ο ρόλος του ανθρώπου, στην συμμετοχή του στο πεπρωμένο του, στην ανακάλυψη της αλήθειας και της δικαιοσύνης ξεκίνησαν από κάποια εξαιρετικά μυαλά, πριν από χιλιάδες χρόνια. Όπως και ο πειραματισμός, για νέα πολιτικά συστήματα, που θα εξασφάλιζαν την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη συμμετοχή αριθμού ανθρώπων. Εννοώ την άμεση Δημοκρατία.
    Για λόγους που πολλοί πια γνωρίζουν, όλη αυτή η προσπάθεια, αυτή η Πρώτη Αρχή, ανατράπηκε και η Ευρώπη κατέληξε σε έναν μεσαίωνα και έτσι χάθηκε ένα μεγάλο χρονικό διάστημα όπου τέτοιου είδους πειραματισμοί απαγορεύτηκαν επί ποινή θανάτου.
    Και έτσι φθάσαμε στο σημείο να ξεκινήσουμε πάλι από την αρχή, σχετικά πρόσφατα. Μάλιστα, εμείς οι κάτοικοι αυτού του τόπου, είμαστε σε χειρότερη μοίρα από τους υπόλοιπους ευρωπαίους. Διότι όταν αυτοί άρχισαν να σαλεύουν από την μακραίωνη ακινησία τους, εμείς ήμασταν υπό το κράτος του Οθωμανισμού- Βυζαντινισμού (το Βυζάντιο μπορεί να καταργήθηκε σαν κρατική οντότητα αλλά σαν εξουσιαστική αντίληψη συνέχισε να υφίσταται στην Οθωμανική περίοδο με την μορφή παρασιτισμού. Για αυτό το ιερατείο είναι παντός καιρού. Εχει αναγάγει τον παρασιτισμό σε ύψιστη «τέχνη». Αυτόν τον βυζαντινισμό, πληρώνουμε τώρα).
    Αν αυτοί οι ισχυρισμού έχουν σχέση με την αλήθεια, πιστεύει κανείς ότι στο ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν άνθρωποι που θα «χάσουν» τον χρόνο τους με τέτοιους προβληματισμούς; Ότι είναι διαθέσιμοι να πάρουν κάποια μέτρα, τα οποία θα αποδώσουν ίσως μετά από δύο γενιές, όταν αυτοί δεν θα υφίστανται σαν πολιτικά πρόσωπα; Φήμη θέλουν οι άνθρωποι, όχι πολιτικές λύσεις.
    Ούτε έχει νόημα να προκύψει μία κυρίαρχη αντίθεση σε μνημόνιο και αντιμνημόνιο. Πρώτον, θα διασπάσει τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ κάτι που δεν συμφέρει στο κυβερνητικό κόμμα και δεύτερον, ούτε οι μεν με το μνημόνιο ούτε οι δε με το αντιμνημόνιο, ενδιαφέρονται να ανιχνεύσουν τις βαθύτερες αιτίες που μας έφεραν εδώ Συνεπώς, κανείς από τους δύο δρόμους δεν προσφέρει λύσεις. Και για να με συντρέξει ο Ηράκλειτος: «Τα ενάντια ταυτά».
    Όχι δεν θα αποτελέσει το συνέδριο σταθμό πολιτικής σκέψης και ανίχνευση αιτίων και λαθών. Θα είναι ένα πολιτικό make up στο εκ γεννηθείς γερασμένο πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ, από φανφάρες, λογοδιάρροιες και «επιστημονικές» ερμηνείες που θα εισέλθει γρήγορα στη «μελανή οπή» της λησμονιάς.

    • Ο/Η του Παττακού λέει:

      https://www.efsyn.gr/arthro/agima-tis-hrysis-aygis-stin-kideia-toy-pattakoy

      «Άγημα» της Χρυσής Αυγής στην κηδεία του Παττακού

      Με την παρουσία των βουλευτών της Χρυσής Αυγής Χρήστου Παππά και Κώστα Μαρμπαρούση αλλά και στελεχών της οργάνωσης από την Κρήτη κηδεύτηκε στην Αγία Παρασκευή Ρεθύμνου ο πραξικοπηματίας Στυλλιανός Παττακός, που πέθανε το Σάββατο σε ηλικία 104 ετών.

      Στην εκκλησία, μετά το τέλος της εξόδιου ακολουθίας εψάλη ο εθνικός ύμνος. Κατά την άφιξη της σορού του στην εκκλησία το φέρετρο ήταν σκεπασμένο με την ελληνική σημαία.

      Από την κηδεία του Στυλλιανού Παττακού Φωτ. Κρήτη Πόλεις και Χωριά
      Το παρόν έδωσε και ο περιφερειακός σύμβουλος της Χρυσής Αυγής στην Κρήτη Γιώργος Σπυρόπουλος, ενώ δεκάδες ήταν τα στεφάνια από οργανώσεις της Χρυσής Αυγής από όλη την Ελλάδα. Υπήρξαν μάλιστα και λεωφορεία που μετέφεραν οπαδούς της οργάνωσης από διάφορα σημεία της Κρήτης.

      Από την κηδεία του Στυλλιανού Παττακού Φωτ. Κρήτη Πόλεις και Χωριά
      Στην κηδεία παραβρέθηκαν περίπου 1000 άτομα, μεταξύ αυτών και αρκετοί νοσταλγοί της επταετίας ενώ κατά την πορεία προς το νεκροταφείο έκαναν την εμφάνισή τους και σημαίες του καθεστώτος με το γνωστό στρατιώτη και τον φοίνικα.

  3. Ο/Η του κώλου λέει:

    Δεν εκλέχθηκε αντιπρόσωπος για το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ο σύμβουλος του πρωθυπουργού Νίκος Καρανίκας, από την οργάνωση του Παγκρατίου.

    Υπενθυμίζεται ότι εκτός από τον Καρανίκα δεν εκλέχθηκαν, μεταξύ άλλων, οι βουλευτές Χρήστος Μαντάς, Κώστας Δουζίνας και Ελένη Σταματάκη, ενώ οριακά εκλέχθηκαν οι Θοδωρής Δρίτσας, Παναγιώτης Κουρουμπλής και Δημήτρης Βίτσας.

    Πηγή: «Κόπηκε» και ο Καρανίκας από το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/293822/kopike-kai-o-karanikas-apo-synedrio-toy-syriza#ixzz4MmqHSBai

  4. Ο/Η Aκραίος Κεντρώος λέει:

  5. Ο/Η Βολταίρος λέει:

  6. Ο/Η laskaratos λέει:

    Πολύ καλό άρθρο που προδιαγράφει και την μαθηματικά μοιραία παραβολική τροχιά του κομήτη που διέγραψε και ακολουθεί ακάθεκτος ο ΣΥΡΙΖΑ, κατευθυνόμενος αναπόδραστα στην τελική συντριβή αυτού του, μικροαστικού τυχοδιωκτικού και απίστευτα μικρονοϊκού μορφώματος που δεν ντράπηκε να συνεργαστεί με τέρατα του πολιτικού σκουπιδοτενεκέ, μια συντριβή που ελπίζω πως δεν θα σημάνει και την ηθική και πολιτική συντριβή της Αριστεράς, η οποία δεν είχε συμβεί στη στρατιωτική ήττα του 1949.
    Παραθέτω ένα ακόμη, πολύ σημαντικό στις επισημάνσεις του άρθρο του ίδιου συγγραφέα, που δείχνει πόσο ανύπαρκτη σχέση έχει ο ΣΥΡΙΖΑ, με την αριστερή σκέψη και με το ίδιο το DNA της έντιμης, πατριωτικής (έχει κακοπάθει ο όρος) και δημιουργικής ελληνικής Αριστεράς.

    http://www.ethnos.gr/antitheseis/arthro/h_antipatheia_tis_ekbiomixanisis-63795945/

    Η αντιπάθεια της εκβιομηχάνισης

    Γράφει ο Κώστας Καρακώτιας, νομικός και κριτικός βιβλίου
    12/3

    Τα παλιά χρόνια, όταν ακόμα τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα, η Αριστερά έθετε διαρκώς το αίτημα της ανάπτυξης και της εκβιομηχάνισης της χώρας. Μάλιστα το αίτημα αυτό δεν έμεινε σε ένα απλοϊκό συνθηματολογικό επίπεδο, αλλά μορφοποιούνταν σε συγκροτημένες επιστημονικές μελέτες και προτάσεις.
    Για παράδειγμα, σε μια άλλη τραγική συγκυρία, όταν η Ελλάδα έβγαινε οικονομικά καθημαγμένη από τη γερμανική κατοχή, μια ομάδα διανοουμένων τού τότε ΚΚΕ και γενικότερα του εαμικού κινήματος, δημιούργησαν το 1945 την «Επιστήμη – Ανοικοδόμηση Επιστημονική Εταιρεία Μελέτης Νεοελληνικών Προβλημάτων», για να διερευνήσουν και να τεκμηριώσουν επιστημονικά τις δυνατότητες της αυτόνομης βιομηχανικής ανάπτυξης της Ελλάδας.
    Ο όμιλος των διανοουμένων αυτών, η ΕΠΑΝ, όπως καταγράφηκε (εκ του Επιστήμη – Ανοικοδόμηση), εξέδιδε από την ίδια χρονιά το περιοδικό «ΑΝΤΑΙΟΣ», όπου δημοσιεύονταν οι ανάλογες μελέτες και αναλύσεις. Αρχικά διευθυντής του περιοδικού ήταν ο καθηγητής Χαράλαμπος Θεοδωρίδης και από το πέμπτο τεύχος του και μετά ο οικονομολόγος Δημήτρης Μπάτσης, ο οποίος εκτελέστηκε το 1952 από το εμφυλιοπολεμικό κράτος μαζί με τον Μπελογιάννη.
    Ο «ΑΝΤΑΙΟΣ» μέσα στο κλίμα της παρακρατικής αλλά και της κρατικής τρομοκρατίας άντεξε μέχρι το 1951 με κεντρική πάντα θεωρητική κατεύθυνση την ανοικοδόμηση της Ελλάδας και τη μετατροπή της σε βιομηχανική χώρα. Ανάλογο ήταν και το θέμα του κλασικού βιβλίου του Δημήτρη Μπάτση «Η βαριά βιομηχανία στην Ελλάδα» (1947). Βέβαια τόσο το περιοδικό όσο και ο Μπάτσης θεωρούσαν ότι, λόγω της φύσης της εγχώριας αστικής τάξης και της γενικότερης εξάρτησης της χώρας, η βιομηχανική ανάπτυξη μπορούσε να γίνει μόνο με ένα σοσιαλιστικό καθεστώς. Παρ’ όλα αυτά όμως έθεταν το ζήτημα της ύπαρξης και της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων. Αντίθετα τα τελευταία χρόνια, η τωρινή Αριστερά, κυρίως αυτή των κινημάτων, όπως αυτοαποκαλείται αυτάρεσκα, παρά την απίστευτη ανεργία και τη σαρωτική εγχώρια αποβιομηχάνιση, αντιμάχεται με εντυπωσιακή σφοδρότητα με διάφορες οικολογικές προφάσεις οποιαδήποτε βιομηχανική επένδυση ετοιμάζεται να ξεκινήσει.
    Αυτό συμβαίνει βέβαια λόγω της σύνθεσης της εν λόγω Αριστεράς και της ιδεολογικής της συγκρότησης. Το ειδικό βάρος της παραδοσιακής εργατικής τάξης έχει μειωθεί στους κόλπους της, όπου πλέον κυριαρχούν τα μικροαστικά δημοσιοϋπαλληλικά στρώματα. Αντί δε να προτείνει ένα νέο κοινωνικό παράδειγμα, έχει υποταχθεί πλήρως στη σύγχρονη νεοελληνική ιδεολογία και κουλτούρα της άρνησης της παραγωγικής διαδικασίας σε όλους τους τομείς του βίου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s