Η προσχώρηση του σ. Τσίπρα στον ολιγαρχικό καπιταλισμό θα έχει επιπτώσεις, που θα πληρώσει

[Τα βατράχια δεν γίνονται πρίγκιπες]

vallianos10.8.16

στα βράχια my captain

Ο Περικλής Βαλλιάνος στο ©Βήμα

Από το 2004 η Ελλάδα κυβερνάται από ανάξιους ηγέτες. Φωτεινή εξαίρεση ο συνετός Λ. Παπαδήμος. Του κρέμασαν από τον λαιμό έναν κυβερνητικό θίασο ποικιλιών, όμως με άοκνη δουλειά έφερε ωφέλιμο αποτέλεσμα για τη χώρα.

Ο Κ. Καραμανλής έγινε πρωθυπουργός μόνο για το όνομά του. Η ρητορική του κατά της πνιγηρής διαφθοράς που αμαύρωσε τη δεύτερη θητεία Σημίτη είχε απήχηση. Τη διέψευσε αμέσως. Ο κομματισμός και η φαυλοκρατία γιγαντώθηκαν. Χρεοκόπησε το κράτος και το έβαλε στα πόδια. Εκτοτε απαξιοί να μας μιλήσει.

Ο Γ. Παπανδρέου έγινε πρωθυπουργός μόνο για το όνομά του. Ως αντιπολίτευση βούλιαξε σε αναίσχυντο λαϊκισμό. Κάποια ανανεωτικά τιτιβίσματα της νεότητός του αποδείχθηκαν αερολογίες. Επιδόθηκε κι αυτός στο άθλημα της παροχολογίας και μας έβαλε στο Μνημόνιο. Η συμφωνία για την απομείωση του χρέους ήταν επιτυχία, την οποία όμως ακύρωσε αμέσως με εκείνη την πανικόβλητη ανοησία του δημοψηφίσματος. Σήμερα εξακολουθεί να την υποστηρίζει με αμεσοδημοκρατικές σαπουνόφουσκες. Απέδρασε κι αυτός, αλλά είναι λαλίστατος.

Ο Α. Σαμαράς με την αντιμνημονιακή δημοκοπία του προσέφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες στον αντιευρωπαϊκό λαϊκισμό. Υπονόμευσε τον Λ. Παπαδήμο. Ο πρώτος χρόνος της τρικομματικής σταθεροποίησε την κατάσταση μετά την πρώτη κρίση του Grexit. Τον δεύτερο χρόνο ξαναβρήκε τον παλιό καλό εαυτό του. Ξιφούλκησε κατά της τρόικας, διακήρυξε το τέλος των μνημονίων και η χώρα βούλιαξε πάλι στις αγορές. Εστρωσε στον Α. Τσίπρα κόκκινο χαλί.

Ο τέταρτος αυτής της σειράς τρόμου είναι βέβαια η τέλεια καταστροφή. Προπαίδειά του στην πολιτική ήταν η καταστροφή των πανεπιστημίων. Ατόφια κατασκευή των ΜΜΕ: νέος, ωραίος που καβαλούσε μηχανή, μια πρόσοψη χωρίς τίποτε από πίσω. Υπεξαίρεσε τη εξουσία με μιαν αντισυνταγματική μανούβρα και με μιαν εκστρατεία ψεύδους. Μετά παρέδωσε τη χώρα σε μιαν ασυνάρτητη κομπανία που γκρέμισε την οικονομία και ετοίμαζε εκτροπές.

Εκανε πίσω δένοντας γύρω από τον λαιμό μας μια θηλιά 100 δισ. που θα μείνει για έναν αιώνα. Ο Κοσκωτάς ζημίωσε τη χώρα για 90 εκατομμύρια και έγινε τότε (δικαίως) πολιτικός σεισμός. Η εγκληματική πολιτική του ’15 ήταν αντίθετα, σύμφωνα με τον κ. Μεϊμαράκη, ένα εναλλακτικό σχέδιο που κάθε υπεύθυνη κυβέρνηση οφείλει να έχει…

Το νέον στάδιον δόξης του κυβερνήτου μας είναι τώρα το ξεχαρβάλωμα του πολιτικού συστήματος. Αφού πέρασε πλέον το λούστρο μου («ο ερωτισμός με το εκλογικό σώμα», όπως αισθαντικώς το διατυπώνει), τότε κανείς άλλος δεν θα κυβερνήσει. Με φιέστες μαοϊκής αισθητικής ανακοινώνει τον θρυμματισμό της πολιτικής ζωής, τη συνταγματική κατοχύρωση του βέτο κάθε δράκας διαταραγμένων πάνω στο μέλλον του τόπου. Προσθέστε μια γενναία δόση βοναπαρτισμού με τα δημοψηφίσματα και τις αυξημένες εξουσίες του άμεσα εκλεγμένου ΠΔ, καθώς και πειθήνια ΜΜΕ, και ιδού η «αριστερή ουτοπία» – υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο στο διηνεκές.

Διακινείται τις ημέρες αυτές το σενάριο της «γενναίας στροφής» του Α. Τσίπρα. «Ξένες επενδύσεις συν κυβερνητική αναδόμηση με προσωπικότητες» (κάτι σαν το σοβιέτ και εξηλεκτρισμός). Σύνδεση με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία και μυστικά δείπνα με οικονομικούς μεγαλοπαράγοντες, αλίευση αιωρουμένων πολιτικών σωμάτων ή σωματιδίων για το ψιμύθιασμα του καθεστώτος. Κάποιοι στην Ευρώπη (Γιούνκερ, Σουλτς, Γκάμπριελ) ευνοούν την προοπτική. Μπορεί να ευοδωθεί;

Η «στροφή» ασφαλώς δεν περιλαμβάνει το ξήλωμα του κομματικού κράτους, την πάταξη της ασυδοσίας των συνδικαλιστικών φατριών, την περιστολή της σπατάλης και της γραφειοκρατίας, την ορθή λειτουργία της Δικαιοσύνης, το σταθερό φορολογικό πλαίσιο. Αντίθετα, το στοίχημα είναι η διαιώνιση αυτού του λαβυρίνθου της αυθαιρεσίας και της διαρπαγής. Ποιος, λοιπόν, θα προσέλθει να ρίξει τα χρήματά του σε μια τέτοια μαύρη τρύπα; Εκτός αν κάποιος επιτύχει μια ενός προς έναν εξωθεσμική συμφωνία κατευθείαν με το δοβλέτι για την αποκόμιση εγγυημένου κέρδους – και από τα δύο μέρη. Μια κατάσταση Siemens, δηλαδή, εις την νιοστή, μαζί με μια εγχώρια καμαρίλα ολιγαρχών. Ο πουτινισμός ως αριστερή ονείρωξη.

Σε ποιους θα στηριχθεί το εγχείρημα; Υπάρχει βεβαίως ο διαπρεπής αοιδός κ. Λεβέντης. Ποιος όμως με στοιχειώδες κύρος και απήχηση θα δεχθεί να τον διασώσει αφού η πλεκτάνη της αναλογικής είναι ομολογία ότι ο κ. Τσίπρας, ιδίως μετά την αποτυχία για τους 200, δεν έχει πια το πάνω χέρι; Από το ΠαΣοΚ κανείς, όσο κι αν κρυφίως η κυρία Γεννηματά το επιθυμούσε. Το κόμμα αυτό απέδωσε στον ΣΥΡΙΖΑ το πιο σάπιο τμήμα του ήδη. Και το υπόλοιπο έχει αμείλικτα συκοφαντηθεί και προπηλακιστεί από τους νυν κρατούντες. Ούτε από το Ποτάμι να γίνεται λόγος, αφού η ερωτοτροπία με τον «Αλέξη» το ’15 το έφερε στη σημερινή δεινή θέση. Ενδεχομένως κάποιοι από την αυλή Παπανδρέου: θέαμα ευτράπελον. Η συριζαίικη συνιστώσα της ΝΔ προς το παρόν θα ασχοληθεί να υπονομεύσει τον Κ. Μητσοτάκη για να ξαναπάρει τη διεύθυνση του οικογενειακού καταστήματος και όχι για να συμμετάσχει εκ προσκολλήσεως στο φαγοπότι Τσίπρα.

Η προσχώρηση, τέλος, στον ολιγαρχικό καπιταλισμό θα κοστίσει στον κ. Τσίπρα και το υπόλοιπο κόμμα του. Γαλουχήθηκαν στο «δεν πληρώνω», στην «αγανακτισμένη» βιαιοπραγία, στην «αλληλεγγύη» με κάθε είδους περιθώριο. Υπερασπίζονται τον βανδαλισμό του ΑΠΘ και βρίζουν την Αστυνομία όταν τολμάει να κάνει το καθήκον της. Ολοι τους ταύτιζαν μια ζωή την επιχειρηματικότητα με κλοπή, έβριζαν τους σοσιαλδημοκράτες ως προδότες και την Ευρώπη ως εκβιαστές.

Αλλοι από αυτούς που απέδειξαν πως είναι δεν μπορούν να γίνουν.

Ο κ. Περικλής Σ. Βαλλιάνος είναι καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

©Το Βήμα

Advertisements
This entry was posted in τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Ασμοδαίος, Για την Αριστερά, Επάναστἀτες του Κώλου, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

13 απαντήσεις στο Η προσχώρηση του σ. Τσίπρα στον ολιγαρχικό καπιταλισμό θα έχει επιπτώσεις, που θα πληρώσει

  1. Ο/Η laskaratos λέει:

    Τα αγράμματα φρικιά, οι τυχοδιώκτες, οι υποκριτές, οι μισοπάλαβοι, οι παλιάνθρωποι και τα δειλά ανθρωπάκια που συγκροτούν το στελεχικό δυναμικό του ΣΥΡΙΖΑ, μπορούν να γράψουν και να δημοσιεύσουν στην ευσεβή «Αυγή», ένα άρθρο τόσο τετράγωνης λογικής, ευφυές και ριζοσπαστικό όσο αυτό του κ.Θ.Πάγκαλου στο ΒΗΜΑ;

    Δεν απαλλάσσω τον πρώην υπουργό από τις μεγάλες ευθύνες που του αναλογούν, ούτε ξεχνάω, αλλά αυτό το κείμενό του (με την εξαίρεση της υποστήριξης της προαιρετικότητας του πολιτικού γάμου, ο οποίος έπρεπε να είναι υποχρεωτικός και όποιος ήθελε να κάνει και θρησκευτικό) , σε μια αστική εφημερίδα, γελοιοποιεί το νεοσυντηρητισμό, τον φαρισαϊσμό, τον γελοίο «καθωσπρεπισμό» και τη δειλία της Αυγής και των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ:

    http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=820284

    Πάγκαλος Θεόδωρος

    Η Ελληνική Δημοκρατία και η Ορθοδοξία

    ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 07/08/2016 05:45

    Ενα πάγιο και δυσεπίλυτο πρόβλημα όλων των συνταγματικών μεταρρυθμίσεων είναι η αντίφαση που προκύπτει από τη διατύπωση των άρθρων που καθιερώνουν την ανεξιθρησκία, υποτίθεται κατά το πρότυπο όλων των πολιτειών, που στηρίζονται στο Δίκαιο και αναγνωρίζουν την αξιοπρέπεια και αυτοτέλεια του ατόμου σε θέματα όπως είναι η θρησκευτική πίστη. Το άρθρο 3 του υφισταμένου Συντάγματος αφορά αποκλειστικά την προστασία της ύπαρξης και των προνομίων της «Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας του Χριστού», την οποία αποκαλεί κατά τρόπο αμφιλεγόμενο και «επικρατούσα». Μετά από μια σειρά άχρηστες λεπτομέρειες, όπως είναι ο τρόπος λειτουργίας της Ιεράς Συνόδου, ο συνταγματικός νομοθέτης αισθάνεται την ανάγκη να καθιερώσει συνταγματικά ένα εξωφρενικό προνόμιο της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ελλάδος και του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, που αφορά τη διατήρηση του κειμένου της Αγίας Γραφής με την αναλλοίωτη αρχική μορφή του και την απαγόρευση κάθε μετάφρασής του σε άλλο γλωσσικό τύπο χωρίς την έγκριση των δύο προαναφερόμενων ιεραρχιών.

    Τη «θρησκευτική ελευθερία» υποτίθεται ότι την καθιερώνει το άρθρο 13 με ορισμένες επιφυλάξεις ωστόσο. Η παράγραφος 2 του άρθρου 13 προσδιορίζει ότι κάθε «γνωστή» θρησκεία είναι ελεύθερη και προστατεύεται. Ποια είναι «γνωστή» θρησκεία και ποιος προσδίδει αυτόν τον χαρακτηρισμό μένει ασαφές. Επίσης, στην ίδια παράγραφο ποιες λατρευτικές ενέργειες είναι δυνατόν να προσβάλουν τη «δημόσια τάξη» ή τα «χρηστά ήθη» παραμένει εξίσου ασαφές. Για παράδειγμα, θρησκευτική τελετή, η οποία επιβάλλει στην έναρξη και στη λήξη της ενδεχόμενα εναγκαλισμό μεταξύ των παρευρισκομένων και ανταλλαγή ασπασμών είναι δυνατόν να προσβάλλει τα χρηστά ήθη; Και ποίου; Του γείτονα; Του Μητροπολίτη Σεραφείμ; Της θειας μου της Αμερσούδας; Φοιτήτριας της αναρχικής οργάνωσης Ρουβίκωνας;

    Το πρόβλημα με την παράγραφο αυτή επιδεινώνεται όταν στο τέλος αναφέρεται ότι ο προσηλυτισμός απαγορεύεται. Πάλι εδώ επικρατεί η πιο μεγάλη ασάφεια. Και η κατάσταση αυτή επιτρέπει στις Κυκλάδες, ας πούμε, να θεωρείται προσηλυτισμός η αποπλάνηση ορθοδόξου και η μετατροπή του σε καθολικό, ενώ αντιθέτως εορτάζεται μετά φανών και λαμπάδων και με την παρουσία όλων των Αρχών οποιαδήποτε αντίστροφη κίνηση καθολικού προς την «επικρατούσα».

    Τα πρακτικά προβλήματα που δημιουργεί αυτό το συνταγματικό τουρλουμπούκι τα επιλύει η καθημερινή ζωή με την εφαρμογή της παραδοσιακής αρετής μας, που μας επέτρεψε να επιβιώσουμε μετά από τέσσερις αιώνες οθωμανική κατοχή και τυραννία. Πριν από το 1981 η άμβλωση ήταν θέμα που αφορούσε το κράτος και γενικά απαγορευόταν. Στην ίδια εποχή κλινικές εξειδικευμένες σε αυτή τη δραστηριότητα είχαν δημιουργήσει τεράστιες περιουσίες (δύο από αυτούς τους κλινικάρχες ήταν βουλευτές της Κεντροαριστεράς). Η Ελλάδα κατείχε την πρώτη θέση στον αριθμό αμβλώσεων ανά 1.000 γυναίκες από όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ , ο πληθυσμός κατρακυλούσε προς τη στασιμότητα και οι ορθόδοξοι ταγοί μας αγρόν ηγόραζαν.

    Θέλετε και άλλο παράδειγμα; Οταν εισήχθη η δυνατότητα επιλογής μεταξύ πολιτικού και θρησκευτικού γάμου ή του συνδυασμού και των δύο από την κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, οι έξαλλες μετακομμουνίστριες φεμινίστριες μάς κατηγορούσαν για προδοσία και βεβαίως ΚΚΕ (Εξ. και Εσ.) καταψήφισαν τη σχετική πρόταση μαζί με τη Νέα Δημοκρατία, που δεν ήθελε να πικράνει τους ιερωμένους. Τότε η Εκκλησία είχε καταδικάσει όσους έκαναν πολιτικό γάμο, είχε απαγορεύσει τον συνδυασμό των δύο μορφών συζυγικής δέσμευσης και είχε απειλήσει ότι τα παιδιά που θα αποκτούσαν μέσα στην αμαρτία οι συμβιώνοντες μετά από πολιτικό γάμο δεν θα μπορούσαν να βαφτιστούν χριστιανοί ορθόδοξοι. Οι ακραίοι μάς κορόιδευαν λέγοντας ότι κανείς δεν θα κάνει πολιτικό γάμο, γιατί ο ελληνικός λαός επιθυμεί τη λάμψη και τη γοητεία της θρησκευτικής τελετής. Και πραγματικά, για μερικά χρόνια, οι πολιτικοί γάμοι ήταν μονοψήφιο ποσοστό του συνόλου. Σήμερα όμως αποτελούν το 50% περίπου και κατέχουν εδώ και μερικά χρόνια σταθερά την πρώτη θέση.

    Αν η Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία του Χριστού θέλει να είναι πράγματι επικρατούσα, πρέπει να διεκδικήσει την πρωτοκαθεδρία με τα έργα και την πνευματική της παρουσία. Και αν οι «ριζοσπάστες» που μας κυβερνούν θέλουν να ρυθμίσουν συνταγματικά το ζήτημα ας καταργήσουν όλες αυτές τις διατάξεις, που καθιερώνουν τη θρησκευτική ανελευθερία και καταπιέζουν τις συνειδήσεις.

    Η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης δεν έχει ανάγκη από άλλη προστασία πέραν της πρώτης παραγράφου του άρθρου 13. Και το άρθρο 3 είναι εντελώς περιττό. Ας τολμήσουν λοιπόν τα Τσιπράκια που ναρκισσεύονται στα μέσα ενημέρωσης, των οποίων απεργάζονται την υποδούλωση. Ο κόσμος τούς πήρε χαμπάρι. Το τζάμπα τελείωσε.

  2. Παράθεμα: Η προσχώρηση του σ. Τσίπρα στον ολιγαρχικό καπιταλισμό θα έχει επιπτώσεις, που θα πληρώσει | Oxtapus *blueAction

  3. Ο/Η Ἀριστοκλῆς λέει:

    Ἐνῷ οἱ Α. Παπανδρέου καὶ οἱ Κ. Σημίτης ἦταν ἄξιοι;

    Μία ἀποτίμησιν τοῦ ‘ἀξιοτάτου’ Ἀνδρέα Παπανδρέου καὶ τοῦ ΠαΣοΚ ἀπὸ στέλεχος τοῦ Κόμματος τὸ 1996.

    Ἡ ὁ Σημίτης μὲ τὶς φούσκες τοῦ χρηματιστηρίου, τὰ ‘Greek Statistics’, τὴν Ὀλυμπιάδα τῶν ἀπευθείας ἀναθέσεων καὶ τὸ δόγμα τῆς ἰσχυρῆς στὰ λόγια Ἑλλάδος.

    Γιὰ τὸν Κοσκωτᾶ ἔγινε σεισμός, ὅταν ἀγόραζε ἐφημερίδες καὶ περιοδικὰ καὶ ξεσηκώθηκε τὸ ἐκδοτικὸ κατεστημένο, Μπόμπολας, Λαμπράκης, Τεγόπουλος.

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Όλοι ήταν διεφθαρμένοι, αλλά η δική τους διαφθορά δεν δικαιολογεί τη διαφθορά και την ανικανότητα του ΣΥΡΙΖΑ.

      • Ο/Η Ἀριστοκλῆς λέει:

        Οὔτε ἡ διαφθορὰ καὶ ἡ ἀνικανότητα τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καθαίρει τὸ ΠΑΣΟΚ. Νὰ μὴν ἀρχίζουν ἀπὸ τὸ 2004, ἐνῷ οἱ εὐκαιρίες χάθηκαν πιὸ πρίν.

  4. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Το επαναλαμβανω βελτιωμενο εδω :

    Θα εκτιμουσα οτι περι το 2022 θα μπορέσει η Ελλάδα να αυξήσει το ΑΕΠ της πάνω από το 2%, υπο προυποθεσεις οπως :

    τραπεζες που να δανειοδοτουν το υγιες επιχειρειν

    οικονομικη δημοκρατια

    ανασυγκροτηση υποστηρικτικης βιομηχανιας/βιοτεχνιας για παραγωγη προϊοντων ενσωματουμενων σε επενδυσεις, υποκατασταση εισαγωγων και εξαγωγες

    βαθμιαια αποκτηση τεχνικης κουλτουρας/κουλτουρας παραγωγου

    Βαθμιαια μειωση των εισαγομενων σε ΑΕΙ/ΑΤΕΙ και προωθηση των αποφοιτων λυκειων στην επαγγελματικη εκπαιδευση απο το σημερινο 25% στο 50% (μεσος ορος ΕΕ)

    Διαφημιση των πλειστων οσων πλεονεκτηματων της χωρας και των τομεων που πρεπει να αναπτυχθουν

    διαμονη τουλαχιστον 2 εκατομμυριων βορειων 50% του ετους (σε επιλεγμενα απο τα 2,2 εκατ. ακατοικητα διαμερισματα και μερικα νεα συν τω χρονω)

    νοσοκομειακος/θεραπευτικος/αποθεραπευτικος τουρισμος
    εκπαιδευση προπτυχιακων και μεταπτυχιακων φοιτητων
    …………………………………………………………………………….

  5. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Παραπεμπω στις πολλες -ειναι αληθεια- προηγουμενες αναφορες-σχολια μου για τον πολλαπλασιαστη ΑΕΠ και στα εμποδια της αυξησης του ΑΕΠ στην χωρα μας.

    Μια αναγκαια επαναληψις

    Περί “Πολλαπλασιαστή” , Του Αντώνη Π. Ντρέκου, Οικονομικα Χρονικα Διμηνιαία έκδοση | Μάϊος-Ιούνιος 2013, Αρ. Φύλλου1
    ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ (ΟΕΕ)

    1. «‘…..‘Πολλαπλασιαστής είναι ο αριθμός επί τον οποίο πρέπει να
    πολλαπλασιάσουμε την μεταβολή της επένδυσης για να έχουμε την εξ΄ αυτής προκληθείσα μεταβολή του εισοδήματος’’.

    Με μια σειρά εξαιρετικά απλών υπολογισμών, ο Samuelson καταλήγει στο ίδιο σχεδόν αποτέλεσμα για τον πολλαπλασιαστή με εκείνο του Keynes.
    Με κοινή τη λογική παραδοχή ότι η οριακή ροπή προς κατανάλωση είναι 2/3 , οδηγείται και αυτός στο συμπέρασμα ότι ο πολλαπλασιαστής είναι 3 (1 ως προϊόν της πρωτογενούς δαπάνης συν 2 ακόμα από τις δευτερογενείς
    επαναληπτικές δαπάνες κατανάλωσης).

    Στην περίπτωση, όμως, που η οριακή ροπή προς κατανάλωση κινείται στα επίπεδα των ¾, ο Samuelson ανεβάζει τον πολλαπλασιαστή του στο 4.
    Υπενθυμίζουμε εδώ ότι λίγο πριν είχαμε σημειώσει πως και ο Keynes θεωρούσε ότι η οριακή ροπή προς κατανάλωση ήταν απίθανο σε περιόδους ύφεσης να μην φτάνει ή και να ξεπερνά τα ¾…..»
    [….]

    ΥΓ Ενας φιλος μου εργοληπτης, οταν του ειπα για το προβλημα του πολλαπλασιαστη του ΑΕΠ (δηλ. οτι με καθε δις επενδυση επρεπε με ροπη προς καταναλωση 2/3 να απεφερε ΑΕΠ 3 δις), μου απαντα

    -και πως θελεις να λειτουργησει ο πολλαπλασιαστης, οταν πολλα απο τα υλικα ειναι εισαγομενα , ενω
    οι μεταναστες εργαζομενοι βγαζουν τα χρηματα που κερδιζουν στις πατριδες τους;

    Τελικο συμπερασμα

    Δυστυχως, απ’ οτι φαινεται , ο πολλαπλασιαστης ως αθροισμα φθινουσας γωμετρικης προοδου που θεωρητικα τεινει στο 3 αν η ροπη προς καταναλωση ειναι 2/3, επαληθευεται και στην παραξη οταν συντρεχουν ορισμενες προυποθεσεις, οπως
    υπαρξη βιομηχανιας και βιοτεχνιας ωστε στις επενδυσεις να ενσωματωθει σε μεγαλο μερος ο παραγομενος στην χωρα εξοπλισμος , δηλ. ισορροπημενη σχετικα σχεση εισαγωγων -εξαγωγων,
    και ντοπιους εργατες, τεχνιτες και τεχνικους που καταναλωνουν στην χωρα σε σημαντικο βαθμο ελληνικα προίοντα (τροφιμα, ηλ. συσκευες,ειδη ενδυσης /υποδησης, κ.λ.π.)

    Οταν συμβαινει αυτο που επισημανε ο φιλος μου εργοληπτης τοτε δυστυχως η συνειφορα των επενδυσεων στην αυξηση του ΑΕΠ, ειναι αρκετα εως πολυ μικροτερη.

    `https://roides.wordpress.com/2015/06/10/10june15/#comment-78680

    ΥΓ2 Παντως αυξηση του ΑΕΠ με αερα , συμφωνα με τον πνευματικο «πατερα» του Πρωθυπουργου δεν πραγματοποιειται.

  6. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Επαναληπτικα σχολια Αυγουστου δια εξετασεις Σεπτεμβριου.

    Το προβλημα κλειδι των περισσοτερων συνελληνων.

    Ακομη και οι περισσοτεροι συναδελφοι μου στο ΕΜΠ απο την επαρχια που αποτελουσαν τα »εργατικα χερια» της οικογενειας στις αγροτοκτηνοτροφικες εργασιες, αφου ολοκληρωσαν τις σπουδες τους -σπανιως ασχοληθηκαν στην συνεχεια με την χειρωνακτικη εργασια τα Σαββατοκυριακα και τις διακοπες τους- διοτι ως σπουδασμενοι μηχανικοι ανεβηκαν 2 πιστες.:-)
    Εξ’ αλλου σπουδασαν για να μην σκαβουν και το εννοουν.

    Για τους υπολοιπους (παιδια των πολεων) ας μην το συζητουμε

    Το προβλημα των περοισσοτερων »αριστερων» στελεχων -αλλα και του μεγαλυτερου μερους των υπολοιπων στελεχων/παρατρεχαμενων στα υπολοιπα κομματα- ειναι η αποφυγη, δια να μην πω αποστροφη , προς την χειρωνακτικη εργασια (σχετικα ανετη πλεον με γαντια, κρανη, μασκες προστασιας και εργασια με ηλεκτροκινητα μηχανηματα και εργαλεια). Αυτες οι δουλειες ειναι για τους Αλβανους, τους μεταναστες αδελφια μας….

    Ομως ενω οι »αριστεροι» υμνουν (το προλεταριατο δηλ. την εργατικη ταξη και την εργατικη της δυναμη) ως τον βασικο συντελεστη παραγωγης ταυτοχρονως απεχθανονται την εργασια, η οποια πρεπει να εκτελεσθει απο αλλους υπαναπτυκτους (εδω ή στο εξωτερικο (ΕΕ, BRICS, ΝΑ Ασια, …..).Σχιζοειδεις καταστασεις….

    Σύμφωνα με τον ευρύτερο ορισμό του Μαρξ και των μαρξιστών, το προλεταριάτο αποτελείται από το σύνολο των μισθωτών και των ανέργων (που θεωρούνται μισθωτοί χωρίς απασχόληση), ορίζοντας το προλεταριάτο ως μια κοινωνική τάξη που, για να μπορέσει να επιβιώσει, είναι υποχρεωμένη να πουλά την εργατική της δύναμη στην ανταγωνιστική της τάξη που διαθέτει το κεφάλαιο και τα υλικά μέσα παραγωγής.

    Στις γ@μ@μενες υπηρεσιες πως να αποκτηθει η ταξικη συνειδηση ;

    Νομιζω οτι εχω βρει την κυριαρχη αντιφαση 🙂 του μεσου »αριστερου» ελληνα (και οχι μονον) , δηλ. την βιβλιογραφικη γνωση για την χειρωνακτικη εργασια, δηλ. για τις σκληρες συνθηκες εργασιας του προλεταριατου απο την εποχη της βιομηχανικης επαναστασης στην Αγγλια, τα απανθρωπα ωραρια εργασιας, τους εργατικους αγωνες με νεκρους, το οκταωρο, το πενθημερο για να φτασουμε στο τριωρο μηχανικου ΔΥ επι ΑΓΠ… και την αποστροφη προς την χειρωνακτικη εργασια με χρηση εργαλειων και μηχανηματων που κανει αρκετα ανετη την εργασια αυτη, οπως εξηγησα παραπανω αλλα κανεις «αριστερος» θεωρητικος 🙂 δεν μου το αναγνωριζει.

    Μεσα σε 40 ετη δεν εχουμε επαρκες εργατικο δυναμικο, οχι λογω της υπογεννητικοτητας, αλλα διοτι ενω το 1973 απο τους 100.000 αποφοιτους 6-ταξιου γυμνασιου εισηγονταν 15.000 σε ΑΕΙ/ΚΑΤΕ (15%), βαθμιαιως απο το 15% φθασαμε και ξεπερασαμε το 75%.

    Για το θεμα των «αριστερων» (αλλα και δεξιων και πασοκων ) κρατικοδιαιτων στελεχων θα ανταποκριθω σε καθε ερωτηση , αφου υποστηριζουν -ουσιαστικα- την διαιωνιση της συλλογικοτητας τους επι 40 + ετη, χωρις να εχουν διευθυνει ουτε ενα μικρο μαγαζι 3-5 ατομων.

    Κατι σαν το στρωμα των διευθυντων κρατικων επιχειρησεων στην ΕΣΣΔ και στις λοιπες χωρες της ΚΟΜΕΚΟΝ, οπως οι αντολικογερμανοι διευθυντες εργοστασιων που ειδα το 1984 να κανουν διακοπες σε πολυτελη ξενοδοχεια στην Βαρνα Βουλγαριας.

    Βιβλιογραφια Σαρλ Μπετελέμ Οι ταξικοί αγώνες στην ΕΣΣΔ

    ΥΓ Σχετικα με το ως ανω σχολιο μου, φιλος Καθηγητης ΕΜΠ μου απαντα
    » Θα πρέπει να προσθέσεις ότι αρκετοί μαρξίζοντες παραβιάζουν τον βασικό κανόνα του μαρξισμού που λέει ότι στο κόστος του παραγόμενου προϊόντος εμπεριέχεται η υπεραξία η οποία συνιστά την εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο. Στη χώρα μας έχουμε μια μεγάλη κατηγορία «εργαζομένων»
    που διεκδικούν να αμείβονται χωρίς να παράγουν τίποτα. Στην περίπτωσή τους δεν υπάρχει ουσιαστικό προϊόν, άρα δεν υπάρχει και υπεραξία. Η αμοιβή τους προέρχεται από τον παρασιτισμό. Άρα η οιονεί εκμετάλλευσή τους συνίσταται στο ότι ο διαχειριστής του παρασιτισμού δεν τους αποδίδει όλο το κέρδος που προσπορίζεται από τον παρασιτισμό. Αναφέρω σαν παράδειγμα τον συρφετό που έχει πλαισιώσει τον ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος κραυγάζει για εκμετάλλευση ενώ στην πραγματικότητα διεκδικεί ένα μέρος ή και το σύνολο του παρασιτισμού. Μιλώ για δεκάδες χιλιάδες τρωκτικά του δημοσίου που ενώ δεν εργάστηκαν ποτέ, έχουν βγει στα κάγκελα ζητώντας μερίδιο από μηδέποτε παρασχεθείσες υπηρεσίες.»

    ΥΓ2 Εχουμε αγριεψει εμεις του ΕΜΠ

    ΥΓ3 Σε ενα παλιο βιβλιο τις ολιγοημερες διακοπες μου ανακαλυψα οτι ο Μίλοβαν Τζίλας, προηγηθηκε σχεδον κατα τα 20 ετη του Σαρλ Μπετελέμ

    LES LUTTES DE CLASSES EN URSS. DEUXIEME PERIODE 1923-1930, 1974

    «…..Ο Τζίλας, παρά τον κεντρικό ρόλο που έπαιξε στην καθιέρωση του Γιουγκοσλαβικού δρόμου προς το Σοσιαλισμό, καθαιρέθηκε από τις κεντρικές κυβερνητικές του θέσεις τον Ιανουάριο του 1954. Αιτία της καθαίρεσης του ήταν η άποψη του, όπως την εξέφρασε μέσω της αρθρογραφίας του στο όργανο της Ένωσης Γιουγκοσλάβων Κομμουνιστών (ΕΓΚ) Borba, πως η κομματική γραφειοκρατία εξελίσσεται σε νέα άρχουσα τάξη και πως θα πρέπει να εμπεδωθεί ένα πλατύ και πολυκομματικό δημοκρατικό σύστημα, ριζικά διαφορετικό από τον Σοβιετικό Σοσιαλισμό προκειμένου να εξελιχθεί σε δημοκρατική κοινωνία η Γιουγκοσλαβία. Υποστήριξε πως λύση ήταν όχι ο σκληροπυρηνικός Κομμουνισμός σταλινικού τύπου, αλλά ο Δημοκρατικός Σοσιαλισμός.[2] Αρχικά, οι απόψεις του βρήκαν μεγάλη απήχηση τόσο στην γιουγκοσλαβική κοινωνία όσο και στους κόλπους της ΕΓΚ. Ωστόσο μετά την καταδίκη του από τον Γιόσιπ Μπροζ Τίτο, οι υποστηρικτές του σιώπησαν.[3] Κυριότερος υποστηρικτής του στην ΕΓΚ έμεινε ο Βλαντιμίρ Ντέντιγερ.[4]

    Τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς αποχώρησε από την Ένωση Γιουγκλοσλάβων Κομμουνιστών. Ύστερα από την αποχώρησή του ο Τζίλας εξέφρασε την άποψη πως η κομματική γραφειοκρατία μεταλλάσσεται σε νέα εκμεταλλευτική τάξη που οικειοποιείται τον πλούτο της χώρας μέσω της «κολλεκτιβοποίησης» της οικονομίας στον Υπαρκτό Σοσιαλισμό. Συνέχισε επιπλέον να υποστηρίζει την κατάργηση του μονοκομματικού συστήματος και πρότεινε την εγκαθίδρυση πολυκομματικής δημοκρατίας.[5] …»

    Πηγη Ελληνικη βικπαιδεια

    • Ο/Η Κ.Λ.Α.-3 λέει:

      Ο πατέρας μου ήταν καθηγητής και μέλος της ΕΔΑ. Τον είχα δίπλα μου ζωντανό μέχρι τα 27 μου και μου μετέφερε το απόσταγμα της εμπειρίας του.
      Η Ελλάδα είναι μια χώρα με φεουδαρχικές θεοκρατικές μεσαιωνικές δομές και με πρωτόγονο αρχαϊκό πελατειακό καπιταλισμό.
      Ο λαός της είναι αγροτικός και μικροαστικός.

      Αυτό είναι το λοιπόν το υπόστρωμα, αυτά είναι και τα παράγωγά του με πρωθυπουργό ένα τσογλανάκι, γόνο μιας εργολαβικής οικογένειας της εποχής της δικτατορίας.
      Όλα έχουν να κάνουν με την πολύ χαμηλή κουλτούρα αυτού του λαού και με το χαμηλό επίπεδο λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών και ειδικά της Δικαιοσύνης.
      Όχι πως οι προηγούμενοι από 1974 και δώθε ήταν καλύτεροι, κουμάσια ήταν, δεν ήταν όμως τόσο πανάσχετοι.

      • Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

        «…Όλα έχουν να κάνουν με την πολύ χαμηλή κουλτούρα αυτού του λαού και με το χαμηλό επίπεδο λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών και ειδικά της Δικαιοσύνης….»

        Απαντω μονος μου διοτι ειμαι ορρφανος απο πατερα απο το 2009 🙂

        Επαναληπτικα σχολια Αυγουστου δια εξετασεις Σεπτεμβριου (συνεχεια).

        […]
        Οι μεγαλυτεροι και ικανοτεροι ετυχε να βρεθουμε στην καταλληλη εποχη με ρυθμους αυξησης του ΑΕΠ 4% και -τελικα- «μπηκαμε» μεσα απο ενα συντομο χρονικα παραθυρο ευκαιριας (1960-1980) για καλη μορφωση σε καλα δημοσια σχολεια (ευνοημενοι απο την λαμπραν εκπαιδευτικη μεταρρυθμιση , οπου μαθαμε να μαθαινουμε ) και η -ενσυνεχεια- ασκηση του επαγγελματος μας εκανε καλυτερους ανθρωπους.

        Ομως ο πολιτικαντικος λαϊικισμος οδηγησε σε μαζικοτατες σπουδες σε ΑΕΙ και ΤΕΙ, ωστε ενω το 1973 σπουδάζε το 15% των αποφοιτων (6-ταξιου γυμνασιου) λυκειου το ποσοστο αυτο εκτοξευθηκε στο 75%, περι το 2010! Οπως οι επαρχιωτες της γενιας μου την δεκαετια του 70 σπουδασαν κατι για να μην σκαβουν (και αυτοι τουλαχιστον ηταν ικανοι) , τα παιδια μας (αστοι και μετοικοι) σπουδασαν κατι σε ΑΕΙ/ΑΤΕΙ, ενω οι μεταναστες αδελφια μας ανελαβαν τις εργασιες που απαιτουσαν χειρωνακτικη εργασια. Το αυθεντικο λαϊκο στοιχειο -βαθμιαιως- εξελιπε και αντικατασταθηκε απο τον ελληναρα/ελληναρου και τον τσιφτετελληνα/τσιφτετελληνιδα.

        Καρικατουρες με σκουλαρικια * (τα οποια ηταν χρυσα μερικων γραμμαριων, αμοιβη αυτου που θα εθαβε τον πνιγμενο ναυτικο, πειρατη ή κουρσαρο) και με tattoo (λες κια καταγονται απο την Πολυνησια ή ειναι καταδικοι ή πολεμιστες )

        Ποσοι νεοι/νεες γνωριζουν τον Ζωγραφο Ζωγραφο ή τον Θεοφιλο (Χατζημιχαήλ), την σχολη του Μοναχου, τον Νίκο Λύτρα και τον Κωνσταντίνο Παρθένη ή τον Γ. Μπουζιανη, ….;

        Ζουμε σε μια χώρα πολύ χαμηλού πολιτιστικού επιπέδου, με αναμενομενες απαντήσεις σε τυχαίο δείγμα στον δρόμο, σε ερωτησεις του τύπου μήπως γνωρίζετε ποιος είναι :

        Hieronymus Bosch : Γερμανός ποδοσφαιριστής, εφευρέτης αντλίας πετρελαίου οι Μηχανολόγοι
        Joseph Mallord William Turner: ο ιδιοκτήτης του CNN
        Eugène Delacroix :Γάλλος μόδιστρος
        Kenneth Loach :δεν γνωρίζω
        Claude Chabrol :δεν γνωρίζω
        Philip Roth : δεν γνωρίζω
        Το βιβλίο Silent Spring της Rachel Carson:δεν γνωρίζω, κ.ο.κ.

        Μια χώρα με έφηβους χωρίς όνειρα, ευνουχισμένους από το εκπαιδευτικό σύστημα, με «καμένη» ευφυΐα, με πενιχρή ανάπτυξη επιχειρηματικότητας, δηλ. αυτό που καθόριζε τον ελληνισμό κυρίως, όταν δραστηριοποιείται εκτός Ελλάδος.

        * «Among sailors, a pierced earlobe was a symbol that the wearer had sailed around the world or had crossed the equator.[4] In addition, it is commonly held[citation needed] that a gold earring was worn by sailors in payment for a proper burial in the event that they might drown at sea. Should their bodies have been washed up on shore, it was hoped that the earring would serve as payment for «a proper Christian burial».

        https://en.wikipedia.org/wiki/Earrin

  7. Ο/Η Παλιός λέει:

    http://www.protothema.gr/olubiakoi-agones-2016/arthro-olubiakoi-agones-/601951/anna-korakaki-pseutikos-o-logariasmos-sto-twitter-den-apadisa-ston-tsipra/

    Δεν έχει κανένα λογαριασμό στον ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης

    Άννα Κορακάκη: Ψεύτικος ο λογαριασμός στο Twitter, δεν απάντησα στον Τσίπρα
    10/08/201618:1939

  8. Ο/Η Red λέει:

    http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2016/08/blog-post_40.html

    Βασίλης Λεβέντης: Ο Τσίπρας με δικαίωσε
    Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Σάββατο, 13 Αυγούστου 2016 | 11:51 μ.μ.

    Ποιος να το περίμενε. Ο γελωτοποιός της δεκαετίας του 90 που μέσα από τις θρυλικές του εκπομπές στο κανάλι του, χάρισε άπειρες στιγμές γέλιου, θα διεκδικούσε σήμερα τον ρόλο της πολύφερνης νύφης για τους πολιτικούς σαλτιμπάγκους του ΣΥΡΙΖΑ. Κι’ όμως αν στη δεκαετία του ’90 έλεγε κανείς στα σοβαρά ότι ο Βασίλης Λεβέντης θα γίνει το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου για την κυβέρνηση, ότι θα τον καλούσαν όλα ανεξαιρέτως τα «μεγάλα» κανάλια για να κουβεντιάσουν μαζί του τις απόψεις του για τον μέλλον του πολύπαθου αυτού λαού, θα του λέγαμε να κόψει τα ναρκωτικά.

    Μάκης Βασίλας – «Πριν»
    (….)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s