Ο Μπομπ Μάρλεϊ και η “Αιθιοπική Ορθόδοξη Εκκλησία”

[Μια κωμικοτραγική φάρσα θρησκοληψίας]

Η χήρα Μάρλεϊ με τον Αιθίοπα πατριάρχη Παύλο στις 1.2.2005, σε μια καλλιτεχνική εκδήλωση για τον άνδρα της (AFP/LEA LISA WESTERHOFF)

Η χήρα Μάρλεϊ με τον Αιθίοπα πατριάρχη Παύλο στις 1.2.2005, σε μια καλλιτεχνική εκδήλωση για τον άνδρα της (AFP/LEA LISA WESTERHOFF)

Του Αναγνώστη Λασκαράτου
Η περίπτωση του Μπομπ Μάρλεϋ, δείχνει εκτός από την απύθμενη κουταμάρα πολλών ανθρώπων, όσο ψηλά κι αν ανέβηκαν στην κοινωνική βαθμίδα και τη δύναμη του παπαδαριού να διεισδύει σε χώρους αναπάντεχους, επεκτείνοντας κυριαρχικά την επιρροή του. Ας πιάσουμε όμως το νήμα από την αρχή:

Στα 1920 στην εξωτική Τζαμάϊκα των Μεγάλων Αντιλλών της Καραϊβικής,  ένα νησί που κατοικείται από απόγονους Αφρικανών σκλάβων, ο Απόστολος του Παναφρικανισμού Μάρκος Garvey, έριξε τον φονταμενταλιστικό σπόρο ενός «Ορθόδοξου», αφροκεντρικού χριστιανισμού με μαύρο Χριστό. Το κίνημα των λεγόμενων Αφρικανοορθόδοξων, ένα από τα πρωτόγονα κλαριά που ξεπετάχτηκαν από αυτές τις αντιλήψεις, στράφηκε αυθόρμητα στην αφρικανική Ορθοδοξία (το βυζαντινό Μονοφυσιτισμό των Αιγυπτίων Κοπτών και των Αιθιόπων), από αντίθεση στους αποικιοκράτες Δυτικούς. Η προσπάθεια του μαύρου χριστιανισμού να υπαχθεί στη ρωσογενή «Orthodox Church in America», προσέκρουσε στην ανελαστικότητά της, επειδή οι Αφροαμερικανοί επέμεναν στην διατήρηση των πολλών ιδιαιτεροτήτων τους κι έτσι στράφηκαν και προς τους πολύ ελαστικότερους Συρορθόδοξους και γενικά σε αρχαίες Εκκλησίες της Ασίας (Ινδία κλπ) που ονομάζονται Ορθόδοξες.

Στη Τζαμάικα ιδιαίτερη εξέλιξη του «Γκαρβισμού», υπήρξε το κίνημα των Ρασταφαριανών, που το αγκάλιασε αρχικά ένα αξιοσημείωτο τμήμα του πολύχρωμου θρησκευτικά πληθυσμού, το οποίο σήμερα έχει συρρικνωθεί γύρω στο μόλις 1%. Ένα μέρος από αυτούς στην αγωνία τους να υπερκεράσουν τα απόρθητα ταξικά και φυλετικά τείχη που τους έζωναν, βρήκαν τις υποτιθέμενες αριστοκρατικές ρίζες τους στον Αιθίοπα αυτοκράτορα Χαϊλέ Σελασιέ (=Ισχύς της Αγίας Τριάδας), κατά κόσμον Ταφάρι Μακόνεν που μετά έγινε Ρας (Αρχηγός) Ταφάρι, τον μαύρο και χριστιανό μονάρχη (Νεγκούς και Νεγκούσα Νεγκούστ-Βασιλεύς Βασιλέων), τον μυθολογούμενο ως απόγονο της βασίλισσας του Σαβά (Υεμένη) και του Σολομώντα, έναν επί Γης Θεό. Άλλωστε ο Garvey είχε προφητεύσει πως ένας Χριστιανός Αφρικανός βασιλιάς θα ήταν ο Σωτήρας των μαύρων κι άλλος από τον Χαϊλέ διαθέσιμος δεν υπήρχε. Ο ζάπλουτος, αρπακτικός, διεφθαρμένος και αυταρχικός μονάρχης της φτωχής αυτής χώρας, ηγεμόνευε και της Εκκλησίας του, που ήταν και είναι συνδεδεμένη με το Κοπτικό πατριαρχείο της Αιγύπτου, που αποσχίστηκε από τη βασιλική (Μελχιτική) Ρωμαϊκή Ορθόδοξη Εκκλησία τον 5ο αιώνα, υποτίθεται λόγω χριστολογικών διαφορών, αλλά στην ουσία για να εκφράσει ο χριστιανικός κόσμος της Αιγύπτου την αντίθεσή του στην τυραννία της Κωνσταντινούπολης. Αυτή η αφρικανική εκδοχή της Ορθοδοξίας υφίσταται σήμερα στην ήπειρο αυτή, κυρίως σε Αιθιοπία, Αίγυπτο, Ερυθραία και Σουδάν. Ο ασήμαντος ως προσωπικότητα, αλλά απόλυτος μονάρχης Σελασιέ, με την ευκαιρία της διαγραφόμενης απήχησης της αιθιοπικής Ορθοδοξίας στο Τρινιντάντ-Τομπάγκο και στην Γουϊάνα στους εξαθλιωμένους απόγονους των Αφρικανών σκλάβων των φυτειών της Καραϊβικής, άδραξε την ευκαιρία και επισκέφθηκε το 1966 την Τζαμάϊκα. Ευτυχώς δεν ζούσε πιά ο μεγάλος αριστερός ποιητής και συγγραφέας Claude McKay, αυτή η εμβληματική φιγούρα της «Αναγέννησης του Χάρλεμ», για να βγει από τα ρούχα του με τα καμώματα των συμπατριωτών του. Ο αυτοκράτορας έγινε δεκτός με μανιακή λατρεία από τους χιλιάδες πιστούς του, φοβούμενος αρχικά να βγει από το αεροπλάνο για να μην τσαλαπατηθεί από την λαϊκή υστερία. Η παραλογιζόμενη σύζυγος Μάρλεϊ μάλιστα, που έτρεξε από τους πρώτους να υποδεχθεί τον Μεσσία, διέκρινε στις παλάμες του τα ίχνη των πληγών από τα καρφιά του Σταυρού. Σοκαρισμένος ο βασιλιάς από τις αποκρυφιστικές υπερβολές των πιστών του, που βασιζόντουσαν σε αυθαίρετες ερμηνείες της Π.Διαθήκης και συνιστούσαν μια πραγματική αίρεση, αποκήρυξε μόνος του την μυθολογούμενη θεότητά του και έστειλε στα 1970 τον τότε κατοικοεδρεύοντα στη Ν.Υόρκη αββά Mandefro επικεφαλής νεαρών κληρικών να φέρει τους πιστούς της Μεγαλειότητάς του, του «…Λέοντα του Ιούδα», στην αιθιοπική Ορθοδοξία. Είναι αλήθεια πως οι κάθε λογής ανατολικές βυζαντινές Εκκλησίες έχουν αγιοποιήσει πολλά αυτοκρατορικά καθάρματα, αλλά κανέναν από δαύτους δεν σκαρφίστηκαν να τον θεοποιήσουν, αυτή ήταν μια συνήθεια των εθνικών αυτοκρατόρων. Η προσκόλληση των απόγονων των δούλων της Ιαμαϊκής στην πιο δουλοκτητική από όλες τις εξουσιαστικές Εκκλησίες, η οποία μέσα από τις φεουδαρχικές της δομές στήριξε τον θεσμό της δουλείας μέχρι και τον 20o αιώνα, ήταν  αυταπόδεικτα παράλογη και κωμικοτραγική. Αρκεί να σκεφτεί κανείς πως η εισβολή της φασιστικής Ιταλίας στα 1936 στην Αβησσυνία, είχε σαν πρόσχημα την κατάργηση της δουλείας, η οποία επιβλήθηκε από τους φασίστες που ισχυρίστηκαν ότι απελευθέρωσαν 420.000 σκλάβους! Ο Σελασιέ κατάργησε τη δουλεία, κάτω από την επίδραση των γεγονότων, μόλις στα 1942. Οι άνθρωποι όμως συνηθίζουν να βλέπουν μόνο ότι τους συμφέρει και για τους περιθωριακούς Ρασταφάριανς ο Σελασιέ ήταν ένα βολικό μεγαλόπρεπο σύμβολο της αυτοεκτίμησης που διεκδικούσαν.

Για να επιστρέψουμε στον βασιλικό αββά Mandefro, αυτός δεν μπορούσε να ζήσει με τα ψίχουλα που του έστελνε ο σπαγγοραμμένος αυτοκράτορας, που ως γνωστόν προτιμούσε να ταϊζει τις τίγρεις του παρά τον λαό του. Έτσι επωφελήθηκε από την αφελή θρησκοληψία της γυναίκας του Ρασταφαριανού βασιλιά της Ρέγγε Μπομπ Μάρλεϋ, ενός βασανισμένου φτωχόπαιδου που χάρις στο ταλέντο του ανέβηκε ψηλά, και σπιτώθηκε στην βίλλα της όπου εκτελούσε χρέη γκουβερνάντας αφού η ήδη Ορθόδοξη κυρία Μάρλεϋ όπως διηγείται στα απομνημονεύματά της (“No woman no cry”) ήταν πεπεισμένη πως “ο Διάβολος δεν μπορούσε να μπει στο σπιτικό μας με τον αββά σιμά στα παιδιά». Η απήχηση πάντως της αφρικανικής Ορθοδοξίας στις τάξεις των πολύ ιδιόρρυθμων Ρασταφαριανών, ξένων προς το πνεύμα της, ήταν και παραμένει πολύ περιορισμένη. Το Νοέμβρη του 1980, έξι μήνες πριν πεθάνει,  σακατεμένος από τον καρκίνο, βαπτίστηκε ο ετοιμοθάνατος Μάρλεϋ σε Νοσοκομείο του Μαϊάμι κάτω από την πίεση της γυναίκας του, που έλπιζε σε θαύμα και πήρε το όνομα Μπερχάνε Σελασιέ (‘Φως της Τριάδος’). Ο Μάρλευ έπαιζε φανατικά ποδόσφαιρο και πιστεύεται πως τραυμάτισε το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού του, με την πληγή να εξελίσσεται σε καρκίνο. Το πιθανότερο είναι το μελάνωμα αυτό να ήταν άσχετο με τη μυθολογούμενη αιτία. Το μυαλό του, χτυπημένο από την χρήση κάνναβης, που η αίρεσή του την είχε ιεροποιήσει εδραζόμενη, με τρόπο τραβηγμένο από τα μαλλιά, σε κάποιο βιβλικό Ψαλμό («Ο εξανατέλλων χόρτον τοις κτήνεσι, και χλόην τή δουλεία των ανθρώπων»), δεν ήταν και τόσο καθαρό. Η πίστη του στα ταμπού των Ράστα (δεν επιτρεπόταν ούτε το κούρεμα, πόσο μάλλον η αποκοπή του καρκινοπαθούς δαχτύλου) ή η εγκληματική αδιαφορία του για την υγεία του καθώς τον απορροφούσαν οι ερωμένες του και η δουλειά του, τον είχαν κάνει να αρνηθεί τον τοπικό μικρό ακρωτηριασμό με αποτέλεσμα να εξαπλωθεί η αρρώστια. Η απελπισμένη βάπτισή του που έγινε σχεδόν κρυφά και βιαστικά από τον αββά Μandefro (ήδη από το 1979, Ισαάκ Αρχιεπίσκοπο Δυτικού Ημισφαιρίου και Νότιας Αφρικής) έπεισε και καμπόσους άλλους Ρασταφαριανούς να βαπτιστούν κι αυτοί Ορθόδοξοι (μονοφυσίτες) ακολουθώντας το παράδειγμα του ινδάλματός τους που το ένιωθαν ως έναν από αυτούς. Kηδεύτηκε, μόλις 36 ετών, στις 22 του Μάη το 1981, στο Κίνγκστον από Αιθίοπες ιερείς και παρουσία αγήματος. (φωτ. AP /Ray Fairall). Η κερασφόρος πλην πλούσια χήρα Μάρλεϋ, που αγαπούσε πραγματικά τον μακαρίτη (ακόμη και φεμινίστριες σύζυγοι ισχυρών ανδρών καταπίνουν τα παραστρατήματα των συζύγων), «πιστεύοντας» πως η ίδια και ο άντρας της αποτελούσαν μέρος κάποιου θεϊκού σχεδίου, επισκέφθηκε τον Φλεβάρη του 2005 την Αιθιοπία επιδιώκοντας την ανακομιδή του λειψάνου του εκεί και με την ευκαιρία ο πατριάρχης Παύλος ανέπεμψε επίσημα, επιμνημόσυνη δέηση.

marley2

Παρεμπιπτόντως, ένα άλλο συναφές φρούτο είναι η «Αφρικανική Ορθόδοξη Εκκλησία» της τζαζ, με κυριότερο άγιο τον νέγρο μουσικό Ιωάννη Coltrane (που δέχτηκε την θεία φώτιση το 1957) και έδρα ομώνυμο ναό του Σαν Φραντσίσκο. Ιδρυτής της το 1971 ο επίσκοπος Franzo King πρώην κομμωτής. Ο καθένας μπορεί να κάνει τις αναγωγές του και να αναλογιστεί τι χάνει το φιλοθεάμον κοινό όσο η Ορθοδοξία προστατεύεται στη χώρα μας από το Κράτος.

Αν η Ρίτα Μάρλεϊ, μια φτηνή απομίμηση της σοβαρής Σύλβιας Punkherst (που είχε αναπτύξει κοινωνική δράση στη χώρα του Σελασιέ), κόρης της διάσημης Βρετανίδας διεκδικήτριας της γυναικείας ψήφου Έμμελιν, είναι σήμερα μια Χριστιανή ακτιβίστρια στον πόλεμο κατά της φτώχειας, ο βασιλιάς ανατράπηκε και πέθανε (ή δολοφονήθηκε) στη φυλακή στα 1975 και ο επίσκοπος Ισαάκ, αν και ιστορική μορφή πιά, ατύχησε κι αυτός. Στα 1991 έχασε τη θέση του γιατί αρνήθηκε να αναγνωρίσει τον νέο Αιθίοπα πατριάρχη Παύλο μένοντας πιστός στον πατριάρχη Mερκούριο, που εκθρονίστηκε με τη βία από το νέο αριστερό αιθιοπικό καθεστώς («Λαϊκό Επαναστατικό Δημοκρατικό Μέτωπο»), το οποίο ανέτρεψε τον κομμουνιστή δικτάτορα Μεγκίστου. Όμως οι αρχές της Ν.Υόρκης που υποστήριζαν, ευθυγραμμισμένες με την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, την καινούργια κατάσταση στην χώρα του Κυανού Νείλου, τον πέταξαν με τη βία έξω από τον καθεδρικό του ναό τον Αύγουστο του 1998. Στα 2005 ο Ιεραπόστολος αββάς Ισαάκ πέθανε ως σχισματικός, θύμα της βυζαντινής παράδοσης που θέλει την Εκκλησία εταίρο και εργαλείο της κοσμικής εξουσίας.


Η φολκλορική και χριστιανική κηδεία του Μάρλεϊ

Advertisements
This entry was posted in «Ιερές» Επενδύσεις, «Ιερή» Εξουσία, Γράμμα από το Ληξούρι, Των Αμνοεριφίων, ανορθολογισμός, θρησκεία/κλήρος, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

14 απαντήσεις στο Ο Μπομπ Μάρλεϊ και η “Αιθιοπική Ορθόδοξη Εκκλησία”

  1. Ο/Η black is read λέει:

    Ευτυχώς μέσα σε όλην αυτήν την μεταφυσική παράνοια που σε κάνει να τρελαίνεσαι για το μέλλον του ανθρώπου σε αυτόν τον πλανήτη, επισημαίνετε και το βάλσαμο του ποιητή από την Τζαμάϊκα

    http://fractalart.gr/claude-mckay/
    Δύο ποιήματα του Claude McKay και λίγα λόγια γι’ αυτόν

    .
    Του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη

    Ο Claude McKay (1889-1948), Αμερικανός συγγραφέας και ποιητής, αλλά με καταγωγή από τη Τζαμάικα, αποτέλεσε εμβληματική μορφή της Αναγέννησης του Χάρλεμ. Έγραψε τέσσερα μυθιστορήματα, τα ‘Home to Harlem’ (1928), ‘Banjo’ (1929), ‘Banana Bottom’ (1933) και το 1941 ένα χειρόγραφο που τιτλοφορείται ‘Amiable With Big Teeth: A Novel of the Love Affair Between the Communists and the Poor Black Sheep of Harlem’. Ο McKay έγραψε επίσης ποιητικές συλλογές, μια συλλογή διηγημάτων με τίτλο ‘Gingertown’ (1932), δύο αυτοβιογραφικά βιβλία, το ‘Ένας Μακρύς Δρόμος από το Σπίτι’ (A Long Way from Home, 1937) και οι ‘Καταπράσινοι Λόφοι μου στη Τζαμάικα’ (My Green Hills of Jamaica) που δημοσιεύτηκε μετά θάνατον, καθώς και μια πραγματεία με κοινωνικό και ιστορικό υπόβαθρο και τίτλο, ‘Χάρλεμ, η Μητρόπολη των Νέγρων’ (Harlem: Negro Metropolis, 1940).

    Η ποιητική συλλογή του, ‘Σκιές του Χάρλεμ’ (Harlem Shadows, 1922), ήταν μεταξύ των πρώτων βιβλίων που εκδόθηκαν κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης του Χάρλεμ. Κάποια επιλεγμένα ποιήματα, δόθηκαν επίσης στη δημοσιότητα μετά τον θάνατό του και συγκεκριμένα το 1953. Ο κομμουνισμός προσέλκυσε τον νεαρό McKay στην αρχή της ζωής του, αλλά ο ίδιος πάντα υποστήριζε ότι ποτέ δεν έγινε επίσημο μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος των ΗΠΑ. Ωστόσο, ορισμένοι μελετητές αμφισβητούν τον ισχυρισμό ότι δεν ήταν φίλα προσκείμενος προς τον κομμουνισμό εκείνη την εποχή, επισημαίνοντας τους στενούς δεσμούς του με τα ενεργά μέλη του Κόμματος, την στενή παρακολούθηση όλων των γεγονότων που σχετίζονταν με την κομμουνιστική ηγεσία και την πολύμηνη παραμονή του στη Σοβιετική Ένωση, το διάστημα 1922-23, για την οποία ο ίδιος έγραψε πολύ ευνοϊκά σχόλια. Σταδιακά, όμως, απογοητεύτηκε με τον κομμουνισμό και από τα μέσα της δεκαετίας του 1930, άρχισε να γράφει αρνητικά γι’ αυτόν.

    Ο Claude McKay γεννήθηκε κοντά στο Τζέιμς Χιλ, του Clarendon, στη Τζαμάικα. Ήταν το μικρότερο παιδί του Thomas Francis McKay και της Hannah Ann Elizabeth Edwards, ευκατάστατων αγροτών οι οποίοι είχαν αρκετή περιουσία και πληρούσαν τις προϋποθέσεις για να ψηφίζουν. Στα τέσσερα χρόνια του, ο McKay ξεκίνησε το σχολείο στην εκκλησία που παρακολουθούσε. Στην ηλικία των επτά ετών, στάλθηκε για να ζήσει με τον μεγαλύτερο αδελφό του, έναν δάσκαλο, για να του δοθεί έτσι η καλύτερη διαθέσιμη εκπαίδευση. Ενώ ζούσε με τον αδελφό του, ο Claude McKay έγινε άπληστος αναγνώστης της κλασσικής και της βρεττανικής λογοτεχνίας, ενώ ερωτοτροπούσε συγχρόνως με τη φιλοσοφία, την επιστήμη και τη θεολογία. Στην ηλικία των δέκα ετών, άρχισε να γράφει ποίηση. Εκείνη την εποχή, το 1907, ο McKay συνάντησε έναν άνδρα που ονομαζόταν Walter Jekyll, ο οποίος έγινε μέντορας και πηγή έμπνευσης για τον ίδιο, ο οποίος και τον ενθάρρυνε να επικεντρωθεί στο γράψιμο. Ο Jekyll έπεισε τον McKay να αρχίσει να γράφει στη μητρική του διάλεκτο και μάλιστα τον βοήθησε να δημοσιεύσει το πρώτο του βιβλίο με ποιήματα, με τίτλο ‘Τραγούδια της Τζαμάικα’ (Songs of Jamaica, 1912). Η δεύτερη συλλογή του, ‘Constab Ballads’ (1912), δημιουργήθηκε με βάση τις εμπειρίες του από την ένταξή του στη χωροφυλακή για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, το 1911.

    Τον επόμενο χρόνο, το 1912, ο McKay έφυγε για τις ΗΠΑ για να παρακολουθήσει το Ινστιτούτο Tuskegee, ένα ιδιωτικό και ιστορικά ‘μαύρο’ πανεπιστήμιο που βρίσκεται στο Tuskegee της Αλαμπάμα. Ο McKay ήταν σοκαρισμένος από το έντονο ρατσισμό που συνάντησε όταν έφτασε στο Τσάρλεστον, στη Νότια Καρολίνα, όπου πολλές δημόσιες εγκαταστάσεις ήταν διαχωρισμένες, κατάσταση η οποία τον ενέπνευσε να γράψει περισσότερη ποίηση. Στο Tuskegee, απεχθανόταν έντονα τους κοινωνικούς διαχωριστικούς και μηχανισμούς που υπήρχαν εκεί, και έφυγε γρήγορα για να σπουδάσει στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Κάνσας. Εκεί, διάβασε επισταμένως το βιβλίο ‘Souls of Black Folk’ (1903) του W. E. B. Du Bois, το οποίο του άσκησε σημαντική επιρροή και έτσι αποφάσισε την πολιτική του εμπλοκή. Το ‘Souls of Black Folk’, είναι κλασσικό έργο της αμερικανικής λογοτεχνίας, ένα πρωτοποριακό κείμενο στην ιστορία της κοινωνιολογίας, που αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της αφροαμερικανικής λογοτεχνίας. Το βιβλίο, που δημοσιεύθηκε το 1903, περιέχει πολλά δοκίμια για τη φυλή, ορισμένα από τα οποία είχαν προηγουμένως δημοσιευθεί στο περιοδικό ‘Atlantic Monthly’. Για το γράψιμο ετούτου του έργου, ο Du Bois χρησιμοποίησε τις προσωπικές εμπειρίες από την αμερικανική κοινωνία. Εκτός από την αξιοσημείωτη σημασία στην αφροαμερικάνικη ιστορία, το βιβλίο αυτό κατέχει επίσης σημαντική θέση στην κοινωνική επιστήμη γιατί είναι από τα πρώιμα έργα στον τομέα της κοινωνιολογίας. Όμως, παρά την υψηλή ακαδημαϊκή του επίδοση, το 1914, ο McKay μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου παντρεύτηκε την αγαπημένη του Eulalie Lewars.

    Ο McKay δημοσίευσε δύο ποιήματα, το 1917, στις ‘Επτά Τέχνες’ (The Seven Arts), ένα σύντομης ζωής λογοτεχνικό περιοδικό της εποχής, με το ψευδώνυμο Eli Edwards, ενώ εργαζόταν ως σερβιτόρος στους σιδηροδρόμους. Το 1919, συνάντησε τον Max Eastman και την αδελφή του, Crystal Eastman, τους εκδότες τότε του περιοδικού ‘The Liberator’, όπου ο McKay θα εργαζόταν ως συντάκτης μέχρι το 1922. Το ‘Liberator’ ήταν μηνιαίο σοσιαλιστικό περιοδικό που ιδρύθηκε από τα παραπάνω αδέλφια, το 1918, για να συνεχίσει το έργο των ‘Μαζών’ (The Masses) το οποίο έκλεισε σύμφωνα με κάποιους κανονισμούς στην αλληλογραφία του πολέμου της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Το τελευταίο, ήταν ένα καινοτόμο περιοδικό της σοσιαλιστικής πολιτικής που κυκλοφορούσε κάθε μήνα στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1911 μέχρι το 1917, οπότε οι ομοσπονδιακοί κατήγοροι υπέβαλαν μήνυση εναντίον των συντακτών τους για συνωμοσία με απώτερο σκοπό να εμποδίσουν τη στρατολογία στο έργο της.

    Ως συν-εκδότης του περιοδικού ‘Ο Ελευθερωτής’ (The Liberator), ο Claude McKay δημοσίευσε ένα από τα πιο γνωστά του ποιήματα, το ‘Αν πρέπει να πεθάνουμε’ (If We Must Die), κατά τη διάρκεια του ‘Ερυθρού Καλοκαιριού’, μια περίοδο έντονης φυλετικής βίας κατά των νέγρων στις αμερικανικές κοινωνίες. Το ποίημα αναφέρθηκε και από τον Ουίνστον Τσόρτσιλ κατά τη διάρκεια του Β” Παγκοσμίου Πολέμου. Ο McKay ενεπλάκη αργότερα σε μια ομάδα μαύρων ριζοσπαστών οι οποίοι ήταν δυσαρεστημένοι τόσο με τον εθνικισμό του Marcus Garvey (1887 –1940) όσο και με την ρεφορμιστική NAACP, όπου περιλαμβάνονταν κι άλλοι συγγραφείς της Καραϊβικής. Όλοι αγωνίζονταν για τη μαύρη αυτοδιάθεση, στο πλαίσιο πάντα της σοσιαλιστικής επανάστασης. Όλοι μαζί ίδρυσαν την επαναστατική οργάνωση, ‘African Blood Brotherhood’.

    Ο McKay, όμως, σύντομα έφυγε για το Λονδίνο, στην Αγγλία, το φθινόπωρο του 1919. Συνήθιζε να συχνάζει σε ένα σύλλογο στην οδό Drury Lane, ένα δρόμο στο ανατολικό όριο της περιοχής του Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου και στα γραφεία της Διεθνούς Σοσιαλιστικής Λέσχης στο Shoreditch. Κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου, η σχέση του McKay με το σοσιαλισμό εμβάθυνε συνεχώς και καθημερινά διάβαζε Μαρξ. Εκεί ο McKay συναντήθηκε με πληθώρα άλλων σημαντικών προσωπικοτήτων, οι οποίοι σύντομα τον κάλεσαν να αρχίσει να αρθρογραφεί για την εφημερίδα, Workers” Dreadnought, κι έτσι ξεκίνησε η τακτική συμμετοχή του εκεί, καθώς και στην Εργατική Σοσιαλιστική Ομοσπονδία. Μερικοί άνθρωποι ισχυρίζονται ότι ήταν ο πρώτος μαύρος δημοσιογράφος στη Βρεττανία. Σε αυτό το διάστημα δημοσίευσε επίσης μερικά ποιήματα στο ‘Cambridge Magazine’. Όταν συνελήφθη η Sylvia Pankhurst, διευθύντρια της εφημερίδας Workers” Dreadnought, για τη δημοσίευση κάποιων επίμαχων άρθρων, έψαξαν και το δικό του δωμάτιο.

    Από το Νοέμβριο του 1922, μέχρι και τον Ιούνιο του 1923, επισκέφθηκε τη Σοβιετική Ένωση και παρακολούθησε το τέταρτο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς στη Μόσχα. Στη μητρόπολη αυτή, συνάντησε πολλούς κορυφαίους μπολσεβίκους, συμπεριλαμβανομένων των Λέοντος Τρότσκι, Νικολάι Μπουχάριν και Καρλ Ράντεκ. Ο Claude McKay κατέγραψε λεπτομερώς την εμπειρία του στη Ρωσία, στο δοκίμιο ‘Η Σοβιετική Ρωσία και οι Νέγροι’, που δημοσιεύθηκε το Δεκέμβριο του 1923 στο αντίστοιχο τεύχος του περιοδικού ‘The Crisis’, επίσημο όργανο της Εθνικής Ένωσης για την Πρόοδο των Εγχρώμων Ατόμων, (National Association for the Advancement of Colored People, NAACP). Οι ιστορίες εκείνες είχαν να κάνουν με τα οξυμένα προβλήματα των νέγρων στην Αμερική και κυρίως με το αποκρουστικό φαινόμενο του λιντσαρίσματος.

    Το 1928, ο McKay δημοσίευσε το πιο γνωστό μυθιστόρημά του, ‘Το Σπίτι στο Χάρλεμ’ (Home to Harlem), το οποίο κέρδισε το Χρυσό Βραβείο Χάρμον για τη λογοτεχνία (Harmon Gold Award for Literature). Το μυθιστόρημα, που απεικονίζει τη ζωή στους δρόμους του Χάρλεμ, είχε σημαντικό αντίκτυπο στους μαύρους διανοούμενους στην Καραϊβική, τη Δυτική Αφρική και την Ευρώπη. Ο McKay με αυτό, απέκτησε σημαντικό αναγνωστικό κοινό, ειδικά ανάμεσα στους ανθρώπους που ήθελαν να γνωρίζουν περισσότερα για τις έντονες και μερικές φορές συγκλονιστικές λεπτομέρειες της νυχτερινής ζωής του Χάρλεμ. Το μυθιστόρημά του ήταν μια προσπάθεια να συλλάβει το ενεργητικό και έντονο πνεύμα του ξεριζωμένου μαύρου αλήτη, ήταν ένα λογοτεχνικό έργο στο οποίο ο McKay αναζητούσε τη χαρακτηριστική μαύρη ταυτότητα μεταξύ των απλών ανθρώπων. Παρά το γεγονός αυτό, το βιβλίο βρήκε απέναντι έναν από τους ήρωες του McKay, τον W. E. B. Du Bois! Για τον τελευταίο, οι χαρακτηριστικές και ειλικρινείς απεικονίσεις, μέσα στο μυθιστόρημα, της σεξουαλικότητας και της νυχτερινής ζωής στο Χάρλεμ, αποσκοπούσαν μόνο στην αναζήτηση κάποιων λάγνων λευκών αναγνωστών και εκδοτών οι οποίοι αναζητούσαν απεικονίσεις των μαύρων ακολασιών για λόγους καθαρά πωλήσεων του βιβλίου, τουτέστιν εισπρακτικής επιτυχίας. Οι σύγχρονοι επικριτές πάντως απορρίπτουν σήμερα την κριτική του Du Bois, ο οποίος ανησυχούσε περισσότερο με τη χρήση της τέχνης ως προπαγάνδας στον αγώνα για την πολυπόθητη αφροαμερικανική πολιτική απελευθέρωση σε σχέση με την αξία της τέχνης στην παρουσίαση της αλήθειας για τη ζωή των μαύρων ανθρώπων σε όλες τις εκφάνσεις της.

    Τα άλλα μυθιστορήματα του McKay ήταν το ‘Banjo’ (1929), και το ‘Banana Bottom’ (1933). Στο ‘Banjo’, αναφέρεται και απεικονίζει με ειλικρίνεια και χωρίς αναστολές ή προκαταλήψεις, πως αντιμετωπίζονται οι άνθρωποι από τους Γάλλους στις υποσαχάριες αφρικανικές αποικίες της, καθώς και οι μαύροι ναυτικοί στο λιμάνι της Μασσαλίας. Το ‘Banana Bottom’ ήταν το τρίτο μυθιστόρημα του McKay, με κύριο θέμα ένα μαύρο άτομο στην αναζήτηση και δημιουργία μιας πολιτιστικής ταυτότητας μέσα σε μια αφιλόξενη λευκή κοινωνία. Το βιβλίο συζητά ακόμα όλες τις υποκείμενες φυλετικές και πολιτισμικές εντάσεις.

    Ο McKay έγινε Αμερικανός πολίτης το 1940. Απογοητευμένος από τον κομμουνισμό, αγκάλιασε τις κοινωνικές διδασκαλίες της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, την οποία ασπάστηκε το 1944. Πέθανε από καρδιακή προσβολή στο Σικάγο, σε ηλικία 59 ετών. Βρίσκεται δικαιωματικά στη λίστα των εκατό μεγαλύτερων Αφροαμερικανών και θεωρείται ως το κυριότερο αριστερό μαύρο πνεύμα της εποχής του, του οποίου το έργο επηρέασε σε μεγάλο βαθμό μια γενιά μαύρων συγγραφέων, όπως ο James Baldwin και Richard Wright. Τα παρακάτω, είναι δύο χαρακτηριστικά ποιήματά του.

    ****************************

    Θα επιστρέψω

    Θα επιστρέψω και πάλι. Θα επιστρέψω

    Για να γελάσω, να αγαπήσω και να παρακολουθήσω με θαυμασμό στα μάτια

    Στο χρυσαφένιο μεσημέρι τις φωτιές στο δάσος να καίνε,

    Να κυματίζει ο σκούρος μπλε καπνός τους στους ζαφειρένιους ουρανούς.

    Θα επιστρέψω για να χαζέψω στα ρέματα

    Εκείνα που βρέχουν τα καφέ μυτερά φύλλα των λυγισμένων χόρτων,

    Και να συνειδητοποιήσω μια ακόμη φορά τα χιλιάδες όνειρά μου

    Από τα νερά που τρέχουν κάτω από τα ορεινά μονοπάτια.

    Θα επιστρέψω για να ακούσω το βιολί και τη φλογέρα

    Αγαπημένα όμορφα κομμάτια χωριάτικων χορών

    Εκείνα που σαλεύουν τα κρυμμένα βάθη του γενέθλιου τόπου,

    Αδέσποτες μελωδίες, αμυδρά σημαδεμένες στη θύμηση.

    Θα επιστρέψω, θα επιστρέψω και πάλι,

    Να ξεκουράσω το μυαλό μου από πολλά, πολλά χρόνια πόνου.

    I Shall Return

  2. Ο/Η Θεολόγος λέει:

    http://www.abbayesehaq.com/archives.htm

    Archmandrite Abba Laike Mariam Mandefro

    THE DAILY GLEANER, FRIDAY, MAY 15, 1970

    ARCHIMANDRATE LAIKE M. MANDEFRO. Head and Administrator of the Ethiopian Orthodox Church in the United States, with welcomers at Palisadoes Airport shortly after his arrival yesterday afternoon.

    Comes to establish branch of Ethiopian Orthodox Church

    (1) The Head and Administrator of the Ethiopian Orthodox Church in the United States. Archimandrite Laike M. Mandefro arrived in Jamaica yesterday to establish a branch of the church in Jamaica; he was accompanied by Deacon Collin R. Tomlin and Deacon Gabre Hiwot.
    They will be here about eight days.
    A crowd of about three hundred, most of them dressed in Rastafarian wear, some waving Ethiopian flags, gathered at the Palisadoes Airport to welcome the archimandrite. As the Air Jamaica plane touched down, the crowd, which thronged the waving gallery, sang hymns. Later they gathered at the entrance to the Customs area, but only Mr. Cecil Gordon, chairman of the Ethiopian Mission Committee in Jamaica and Mr. J. N. Hibbert, organizer, were allowed by the police in the area to meet the visiting party.

    Motorcade

    (2) Soon after, the archimandrite and his party left the airport in a motorcade. Later at Hartley Court Guest House, 37 Lady Musgrave Road where he is staying, the archimandrite said that his coming to establish the Ethiopian Orthodox Church happened through the requests of many Jamaican brothers who have been writing to the Patriarch His Holiness Abuna Basilios and to Archbishop Theophilos, the acting Patriarch of the Ethiopian Orthodox Church, and to him since he was appointed as the Head and Administrator of the Church in the United States.
    (….)
    There are branches of the church in Trinidad, Tobago and Guyana, he said.

    http://abbayesehaq.com/about.htm


    Abba Yesehaq

    There are many individuals who have made claims about the mission of His Eminence Abuna Yesehaq in the West and in particular in Jamaica. People say that Abuna Yesehaq came here to «Convert» the Rastafarians to Ethiopian Orthodox Christianity. People who claim this either do not understand the mission in the West or are obstacles to said mission. The Rastafarians wrote letters to His Imperial Majesty Emperor Haile Selassie First calling for a branch of the church in Jamaica. It was an invitation; as the Ethiopian church does not proselytize it comes when asked to.
    (….)

    https://barbarablakehannah.wordpress.com/2016/03/


    “When Abba Yesehaq came to the West it was with the power and authority of His Imperial Majesty Haile Selassie 1st with the Maskel (Cross), sent as a Shepherd for the Rastafarians primarily to be re-born in the Orthodox faith of which Haile Selassie is the head. But to many they are still holding on to the flesh and as it was shown in the Book of Isaiah 6: 1-13, Yaweh of Host was never seen in the temple (Church) until the King Ussiah died, meaning the flesh was removed out of the way so ones and ones could see Haile Selassie 1st in spirit and in truth in His embodiment of the Holy Trinity.


    His Emperor Haile Selassie kissing the Cross from His Holiness Abune Basilios


    Emperor Haile Selassie of Ethiopia kisses cross held by Archbishop Michael of the Greek Orthodox Church in North and South America after attending services in the Hellenic Cathedral of the Holy Trinity in New York City May 30, 1954.

    http://creativeroots.org/2010/12/h-i-m-haile-selassie-i-and-his-lions/


    His Imperial Majesty HAILE SELASSIE I, King of Kings, Lord of Lords, elect of God, conquering Lion of the tribe of Judah

  3. Ο/Η Nikolaos λέει:

    Όλοι αυτοί οι ιεράρχες, καθαιρεμενοι και μή, σε όποιο χριστιανικο δόγμα και αν ανήκουν, περνούν ζωή και κότα. Δείτε τον πρώην Αμερικης Σπυριδωνα που διαμένει σε πολυτελή βίλα με πισίνα κάπου στην Πορτογαλια, κερασμενα από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Αλλοιμονο στον κοσμακη που μία ζωή προχωραγε με το σταυρό στο χέρι και δεν βγάζει το μήνα

  4. Ο/Η του κώλου λέει:

    http://www.atlasobscura.com/places/saint-john-coltrane-african-orthodox-church-skb

    San Francisco, California

    Saint John Coltrane African Orthodox Church
    Reverend Franzo Wayne King administers spiritual enlightenment through the music of the jazz legend

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CE%B6%CE%BF%CE%BD_%CE%9A%CE%BF%CE%BB%CF%84%CF%81%CE%AD%CE%B9%CE%BD
    Η πρώτη συμμετοχή του Κολτρέιν σε μουσικό σύνολο ήταν το 1939, σε μια ορχήστρα της Κοινότητας, όπου έπαιζε κλαρινέτο και γαλλικό κόρνο, ενώ στο άλτο σαξόφωνο στράφηκε όταν εντάχθηκε στη γυμνασιακή ορχήστρα. Τον Ιούνιο του 1943, μετακόμισε την Φιλαδέλφεια της Πενσυλβανίας και την περίοδο αυτή ξεκινά το ενδιαφέρον του για την τζαζ. Στο διάστημα 1945 – 1946 υπηρέτησε στο ναυτικό.
    Έχει ανακυρηχθεί άγιος από την Αφρικανική Ορθόδοξη Εκκλησία (en:African Orthodox Church) των ΗΠΑ, ως Saint John William Coltrane (Άγιος Ιωάννης Γουλιέλμος Καλτρέιν).

  5. Παράθεμα: Ο Μπομπ Μάρλεϊ και η “Αιθιοπική Ορθόδοξη Εκκλησία” | Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές – crockorozistas

  6. Ο/Η Femen λέει:

    http://www.sylviapankhurst.com/her_campaigns/sylvia_ethiopia_intro.php

    SYLVIA PANKHURST AND ETHIOPIA
    by Rita Pankhurst

    In 1934, Sylvia realised that the presence of troops in the Italian colonies bordering Ethiopia suggested that Mussolini planned to invade Ethiopia, which was Africa’s last independent state. She canvassed the national and international press about it. When in October 1935 the invasion happened, she denounced the use of poison gas, and demanded that Britain and other countries should take stringent measures against Italy. In the spring of 1941, Ethiopia was finally liberated from Italian rule.

    Emperor Haile Selassie’s youngest daughter, Princess Tsehai, had qualified as a nurse in Britain then served in the London Blitz. On her return to Ethiopia, it was her ambition to establish the first teaching hospital in her country. When the Princess died in pregnancy, Sylvia devoted her attentions to ensuring the hospital was founded.


    Sylvia holds forth at an anti-fascist demonstration in London’s Hyde Park

    http://www.audacity.org/B-review-Sylvia-Pankhurst-a.htm


    Sylvia with Emperor Haile Selassie: No. 6 in the series of Sylvia Pankhurst tapestries by Berit Sahlström

    Sylvia Pankhurst – a dangerous cosmopolitan to be inspired by

  7. Ο/Η laskaratos λέει:

    O θεός Σελασιέ επισκέπτεται τη Τζαμάικα

    Ethiopian Orthodox Church in Trinidad, African Heritage, Emancipation Day

    Συνέντευξη του αρχιεπισκόπου Ισαάκ Μαντέφρο, φωτιστή του Μάρλεϊ
    Interview with Abuna Yesehaq

  8. Ο/Η Mίμης ο σιδεράς λέει:

  9. Ο/Η Ζωζώ Σαπουνάκη-δόκιμος μοναχή λέει:

    Η κηδεία του κυρίου της πρώτης φωτογραφίας του ποστ, παρά τη χήρα Μ. με την άσπρη κολοκύθα στο κεφάλι.

  10. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Για το κίνημα των Ρασταφαριανών δεν ξέρω τίποτα, πλην όσων διάβασα, στο σημερινό άρθρο. Δεν είναι μόνον ο Bob Marley- του οποίου το μουσικό ταλέντο δεν αμφισβητείται- που η θρησκοληψία τον οδήγησε να εγκαταλείψει την ευθύνη της ζωής του, στον Θεό. Αλλωστε, ένας τέτοιος θρησκευτικός παραλογισμός, βοήθησε στην χειραγώγηση των Αφρικανών και στην διαρπαγή του φυσικού τους πλούτου. Ολη η Χριστιανική ιστορία χαρακτηρίζεται διαχρονικά, από τέτοιες αντιλήψεις. Ο ιερέας, έχει πείσει τον άνθρωπο ότι η τάση του να αμαρτάνει απέναντι στον Θεό, είναι συνεχής και πανίσχυρη, λόγω διαβολικής παρεμβολής! Ότι, καλές είναι οι προσευχές και οι μετανοήσεις, αλλά το χρέος του απέναντι στον οργισμένο Θεό, είναι ανεξάντλητο (σαν το ανεξάντλητο χρέος των εθνών της γης, έναντι στον ισχυρών τραπεζιτών…). Μ’ αποτέλεσμα οι άνθρωποι να φθάσουν σ’ απίστευτες ακρότητες. Για παράδειγμα: στην Δύση, κατά την διάρκεια του μεσαίωνα και των επιδημιών (πανούκλα κλπ), πίστευαν, ότι οι φοβερές τους αμαρτίες, είχαν εξοργίσει τον Θεό τους, ο οποίος τους τιμωρούσε μ’ αυτόν τον τρόπο. Ετσι μπορούσε κάποιος, να δει χιλιάδες ανθρώπους να περπατάνε χιλ. χιλιόμετρα και να μαστιγώνουν τον ίδιο τον εαυτό τους, προκαλώντας πληγές στο σώμα τους. Ανάλογα, στην Ανατολή, όπου άνθρωποι κυριευμένοι από ακραία αυτοπεριφρόνηση, έφθασαν να ζουν κρεμασμένοι σε στύλους ή σε πηγάδια, ανάμεσα σε ακαθαρσίες και μάλιστα ονομάστηκαν, άγιοι! Σχεδόν όλη η γη έχει κατακλυσθεί από τέτοιες μηδενιστικές αξίες, που οδηγούν στο ανεύθυνο τύπο ανθρώπου απέναντι στον εαυτό του, όπως στην περίπτωση του Marley. Σήμερα, πολλές απ’ αυτές τις μηδενιστικές συμπεριφορές, έχουν εναντίον τους την κοινή λογική. Μα παρ’ όλα αυτά, εξακολουθούν να γοητεύουν. Μπορείς να δεις ανθρώπους στο ένα χέρι το smart phone και στο άλλο την αγία γραφή ή να παρακολουθούν μεσημεριανές εκπομπές στην τβ ή να εμπιστεύονται πολιτικά ανυπόληπτα, πρόσωπα κλπ Και αυτό επειδή ο ιερέας, αφού εξοστράκισε δια της βίας, ότι υποσχόταν μια λαμπρή πορεία του ανθρώπου πάνω στην γη έβαλε στην θέση του, τις δικές του καταστροφικές αξίες. Ετσι, τα αντίθετα ιδανικά ως προς τα χριστιανικά, απλώς δεν υπάρχουν! «Ο άνθρωπος προτιμά να πιστεύει στο μηδέν παρά στο τίποτα». Η επινόηση νέων ιδανικών και αξιών, είναι ίσως το πιο δύσκολο καθήκον, αλλά κάποτε πρέπει να ξεκινήσει. Στην αρχή, θα σκεπτόμαστε και θα λέμε αφέλειες, θα κάνουμε λάθη, ενίοτε και ανοησίες. Ομως πάντα ο άνθρωπος μπροστά σε κάτι καινούργιο, στην αρχή, περιέρχεται σχεδόν σε μια κατάσταση παιδιού. Αλλά ας σκεφτούμε, τις γενιές που θα γεννηθούν και θα μεγαλώσουν μέσα σ’ ένα περιβάλλον δημιουργικής αμφισβήτησης, όλων όσων πιστεύουμε τώρα. Κάτι τέτοιο, απαιτεί ένα τύπο ανθρώπου, στον οποίο η προσωπική ευθύνη είναι ανώτερη της συλλογικής. Απαιτεί ΄ένα τύπο ανθρώπου που δεν κρύβεται πίσω από τον Θεό και κουτοπόνηρες φράσεις, όπως: «Για όλους έχει ο Θεός!» Μια ματιά στον λεγόμενο τρίτο κόσμο, η στα ογκολογικά νοσοκομεία παιδιών, σε πείθει ότι ο Θεός, δεν έχει για όλους.

  11. Ο/Η Κλέων Ι. λέει:

    Η ανάρτηση του αρχιμανδρίτη Σωφρόνιου για τον 18χρονο νεκρό από τη Ροδόπη

    http://tvxs.gr/news/blogarontas/i-anartisi-toy-arximandriti-sofronioy-gia-ton-18xrono-nekro-apo-ti-rodopi

    Ο έλληνας που δολοφονήθηκε στο Μόναχο έχει ονοματεπώνυμο και λέγεται Χουσεΐν Νταϊτσίκ. Επειδη όμως το ονοματεπώνυμο του δεν είναι αρκουντως ελληνικό, ακούγεται παραταιρο, το «καταπινουμε». Ελληνας με επίθετο που παραπέμπει στο Ισλάμ…. Δεν «κολλάει», αφού δεν εξυπηρετεί την εθνικιστικη νοοτροπία κάποιων…. Για αυτούς το 18χρονο παλληκαρακι είναι ένας χρήσιμος αλλά καθόλου βολικός νεκρός…. Δεν σεβαστηκαν την ταυτότητα του, το ονοματεπώνυμο του, ούτε στο θάνατο… Ολοι αυτοί ας σταματήσουν τη σκυλευση του νεκρού και την πατριδοκαπηλια… εδω στη Θράκη δεν έχουν καμία δουλειά…. Εδώ ξέρουμε πως να ζούμε μαζί άνθρωποι με διαφορετικά πιστεύω, έθιμα και νοοτροπίες… Ο Χουσεΐν Νταϊτσίκ έχει ονοματεπώνυμο και πατρίδα του πλέον είναι ο ουρανός και η αιωνιότητα… Ο Θεος να παρηγορησει τους δικούς του.

    Διαβάστε περισσότερα: http://www.kar.org.gr/2016/07/26/i-anartisi-tou-archimandriti-sofroniou-gia-ton-18chrono-nekro-apo-ti-rodopi/

  12. Ο/Η laskaratos λέει:

    Η Ορθόδοξη Αιθιοπική Εκκλησία, δεν είναι Ορθόδοξη, είναι μονοφυσιτική, ο Μάρλει δεν δολοφονήθηκε, αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για το «ευσεβέστατο» αλλά πανάσχετο, μπλογκ του διορισμένου από τον Καμμένο, στο οποίο συνεντευξιαζόταν και ο Τσίπρας:

    https://olympia.gr/2012/02/22/bob-marley-conversion-orthodox-christia/

    ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ! Ο Bob Marley είχε ασπασθεί την Ορθοδοξία και είχε βαπτιστεί έναν χρόνο πριν πεθάνει!

    Posted by olympiada στο Φεβρουαρίου 22, 2012

    Και ο Bob Marley λοιπόν είχε βαπτιστεί Χριστιανός Ορθόδοξος. Παρά το ότι είχε ασπασθεί την Ορθοδοξία όπως η γυναίκα του και τα παιδιά του αρκετά χρόνια πριν, η επίσημη βάπτιση του έγινε στις 4 Νοεμβρίου 1980, έναν χρόνο σχεδόν πριν δολοφονηθεί από το πολιτικό κατεστημένο της Τζαμάικα.

  13. Ο/Η laskaratos λέει:

    https://ourbabadoesntsayfairytales.wordpress.com/2016/08/05/%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%82-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%84%ce%af%cf%84%ce%bf-%ce%b1%ce%bd%ce%b5%cf%80%ce%af%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%b5%cf%82-%cf%83%ce%ba%ce%b7/

    Περιμένοντας τον Τίτο: Ανεπίσημες σκηνές από μια προεδρική περιοδεία στην Αφρική


    ……………..

    Από την άλλη οι τεράστιες περιοδείες του Τίτο στην Αφρική και οι στημένες υποδοχές, τα σαφάρι με άλλους Ευρωπαίους ηγέτες, οι χαλαρές φωτογραφίες στην Αφρικανική εξοχή-φωτογραφίες που δεν περιλαμβάνονται όλες στην παρούσα παρουσίαση του Calvert(1,2,3,4)-δείχνουν μια βαθιά δυτική σημειολογία. Παρά τις πολιτικές διακηρύξεις για ανεξαρτησία, σοσιαλισμό και αντι-αποικιοκρατία η Αφρική εξακολουθούσε να προβάλλεται ως μια «άγρια, παρθένα και εξωτική περιοχή, που οι κάτοικοι της διψούν για τον δυτικό επισκέπτη και το βλέμμα του, να τον δουν, να το αγγίξουν κτλ. Εμφανίζεται έτσι, είτε σαν «εξωτική περιοχή άξια φωτογράφησης της «περίεργης» καθημερινότητας της, είτε ως «παιδότοπος» όπου κάποιος μπορούσε να επιβεβαιωθεί προπαγανδιστικά ως «κυρίαρχος ηγέτης» φαλλικό και δυτικό «αποικιακό» κατά κάποιο τρόπο σύμβολο της χώρας (εν προκειμένω της «ισχυρής» Γιουγκοσλαβίας) κάνοντας σαφάρι και ποζάροντας για φωτογραφίες. Οι φωτογραφίες αυτές δείχνουν ότι στοιχεία αποικιακής και «δυτικής» αντίληψης υπήρχα και χρησιμοποιούνταν ενεργά στην πολιτική του «τρίτου διεθνούς» πόλου (τα οποία σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να εξισωθούν με το αποικιακό παρελθόν και τις αντίστοιχες αφηγήσεις που υπήρχαν στη Δύση). Αναδύεται συνεπώς εδώ, μια δέσμη ερωτημάτων: το κράτος ανεξάρτητα από το «πολιτικό καθεστώς» και την ισορροπία των «πολιτικών δυνάμεων» ως μορφή της αστικής κοινωνίας-κατηγορία από την οποία δεν εξαιρούνται ούτε τα «ανατολικά κράτη»-συνδέεται πάντα με κάποια μορφή πατριαρχικής/έμφυλης αφήγησης, ενώ πιο συγκεκριμένα τα ανατολικά κράτη είχαν-παράλληλα με το προπαγανδιστικό πρόγραμμα για «ισότητα των λαών» και μια υπόγεια αποικιακή και «οριενταλιστική» οπτική για τη σχέση τους με τους «δορυφόρους τους-. Η Αφρική για την Γιουγκοσλαβία ήταν ο δικός της-χρησιμοποιώντας τους όρους προφανώς καθ’ υπερβολήν- «Νέος Κόσμος».
    ……………..
    Μεταξύ 1954 και 1979, ο Τίτο περιόδευσε κατά μήκος και πλάτος της Αφρικής. Ανάμεσα στους στενότερους συμμάχους του και από τους πιο συχνούς οικοδεσπότες ήταν ο αυτοκράτορας της Αιθιοπίας Χαϊλέ Σελασιέ και ο Αιγύπτιος πρόεδρος Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ, τον οποίο επισκέφτηκε πάνω από 20 φορές στο Κάιρο. Αυτοί οι άνδρες μαζί με τον Χουαρί Μπουμεντιέν στην Αλγερία και τον Μουαμάρ Καντάφι στη Λιβύη έγιναν διασημότητες στη Γιουγκοσλαβία χάρη στην τηλεοπτική κάλυψη των κατορθωμάτων του Τίτο.
    ………………….

  14. Ο/Η I shot the sheriff λέει:

    http://www.protagon.gr/epikairotita/kare-tou-bob-marlei-se-mia-regke-istoria-agapis-44341316636

    Καρέ του Μπομπ Μάρλεϊ σε μια (ρέγκε) ιστορία αγάπης

    Μια συλλογή φωτογραφιών από το 1973 θυμίζει ξανά έναν έρωτα με πρωταγωνιστή έναν μουσικό που έγινε μύθος. Μία από τις ερωμένες του -για την οποία γράφτηκε το «I Shot The Sheriff»- κατέγραψε στιγμές τους και τις παρουσιάζει σε μια έκθεση φωτογραφίας

    Σπύρος Σεραφείμ
    5 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2017

    Οταν η Εστερ Αντερσον άκουσε για πρώτη φορά τον Μπομπ να τραγουδά σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στο Κίνγκστον, το 1972, ήξερε πως όποιον είχε δει μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε καμία σχέση με εκείνον. Ετσι, αφού βρήκε έναν άνδρα που πάντα έψαχνε, έναν τύπο με τον οποίον είχε πολλά κοινά -από ρασταφαριανισμό και μουσική, μέχρι αγάπη για τον συνάνθρωπο- ξεκίνησε ένας έρωτας και μια καλλιτεχνική συνεργασία που κράτησε έξι ολόκληρα χρόνια. Ολες αυτές οι ρέγκε ημέρες και νύχτες αποτυπώθηκαν σε χιλιόμετρα φιλμ -είτε φωτογραφικού είτε κάμερας- και αυτά τα καρέ εκτίθενται στην γκαλερί Dadiani Fine Art, στο Λονδίνο.

    …….

    Τον Ιούλιο του 1977 ο Μάρλεϊ ένιωσε ενοχλήσεις στο μεγάλο δάχτυλο του δεξιού του ποδιού. Υποβλήθηκε σε εξετάσεις και οι γιατροί διέγνωσαν κακόηθες μελάνωμα. Του ζήτησαν να προχωρήσουν σε ακρωτηριασμό του δαχτύλου του για να γλιτώσει, όμως εκείνος αρνήθηκε, επειδή του το απαγόρευαν οι πεποιθήσεις του ως Ρασταφάρι. Ταυτόχρονα, αρνήθηκε να συντάξει διαθήκη για να διευθετήσει τα περίπλοκα περιουσιακά του -το απαγόρευε και αυτό ο Ρασταφαριανισμός- αφού είχε αποκτήσει 12 παιδιά, από οκτώ διαφορετικές γυναίκες. Ο καρκίνος εξαπλώθηκε στα ζωτικά του όργανα και στις 23 Σεπτεμβρίου 1980 έδωσε την τελευταία του συναυλία στο Πίτσμπουργκ. Βρισκόταν ένα βήμα από τον θάνατο όταν κάλεσε έναν διάσημο γερμανό γιατρό για να τον κάνει καλά. Ομως ο καρκίνος βρισκόταν στο τελευταίο του στάδιο και ο Μπομπ έφυγε από τη ζωή το πρωί της 11ης Μαΐου 1981, σε νοσοκομείο του Μαϊάμι.
    ……..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s