The Athens Review of Books (74ο τεύχος)


κλικ εικόνα για μεγέθυνση

[Περιεχόμενα 74ου τεύχους, Ιούνιος 2016]

Μποέμ (Δημήτρης Χατζόπουλος), Μια συνέντευξη του Κωστή Παλαμά
Άντονι Γκότλιμπ (Anthony Gottlieb), Ποιος ήταν ο Ντέιβιντ Χιουμ;
Εμμανουήλ Ροΐδης, Χρήσιμα Ελαττώματα. (Επιλεγόμενα: Σωτήρης Τσέλικας)
Σωκράτης Τιτούρης, Μια αυτοκτονία οφειλόμενη δήθεν στην «Πάπισσα Ιωάννα» του Ροΐδη
Πέτρος Μαρτινίδης, Φωνές βοώντων
Γιώργος Αντωνίου, Με τα μάτια του Χίτλερ
Λεωνίδας Χατζηπροδρομίδης, Οι νέου τύπου άνθρωποι
Σάμιουελ Φρήμαν (Samuel Freeman), Οι εχθροί του Ρότζερ Σκρούτον
Βίκτωρ Ιβάνοβιτς, Πτώσεις που δεν μειώνουν. Αίας και Δον Κιχώτης

Θανάσης Αγάθος, Tα κρητικά μυθιστορήματα του Καζαντζάκη. Ο διακειμενικός θησαυρός
Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου, Ο Ποιητής και η Πολιτεία. — Θητεία στο «Σύσσημον» του Νίκου Α. Παναγιωτόπουλου
Νικήτας Σινιόσογλου, Οι Μαύρες Διαθήκες της Φιλοσοφίας 2: Μάρτιν Χάιντεγκερ
Χριστίνα Μπάνου, Αναγνώσεις σε διαδοχικές κλεψύδρες. — Διερευνώντας το νόημα της βιβλιοθήκης
Δημήτρης Κόκορης, Επανασύνδεση με τον Γιώργο Κοτζιούλα
Διονύσης Καββαθάς, Η φαντασίωση της αυτογένεσης
Παναγής Βουρλούμης, Μαθήματα από την ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ

Σχέδιο εξωφύλλου: Ο Ντέιβιντ Χιουμ από τον Κωνσταντίνο Παπαμιχαλόπουλο

This entry was posted in βιβλία/ανάγνωση. Bookmark the permalink.

2 Responses to The Athens Review of Books (74ο τεύχος)

  1. Ο/Η for David Hume λέει:

    Enlightened enemies

    When the philosopher David Hume offered refuge to the persecuted writer Jean-Jacques Rousseau it was apparently a meeting of minds. But the friendship soon soured, casting a shadow over the Age of Reason and calling into doubt Rousseau’s sanity and Hume’s reputation

    David Hume comes down to us as among the greatest of philosophers. He also exemplifies the man of pristine character, saluted in his own age for his uncommon virtue. Hume was immensely proud of his upright reputation; one might say he gloried in his goodness. In 1776, close to death from bowel cancer, he summarised his life in a short, unrevealing essay. He was, he wrote, «a man of mild disposition, of command of temper, of an open, social, and cheerful humour, capable of attachment, but little susceptible of enmity, and of great moderation in all my passions».

    His friend, the economist and moral philosopher Adam Smith, agreed, eulogising Hume after his death as the exemplar of as «perfectly wise and virtuous man as perhaps the nature of human frailty will permit». Historians and biographers have gone along with this image – ignoring Smith’s caveat … «as the nature of human frailty will permit» …

    That human frailty had faced its severest test 10 years earlier when Hume offered to succour the radical author Jean-Jacques Rousseau.

    The year was 1766 and Rousseau had just cause to fear for his life. For more than three years he had been a refugee, forced to move on several times. His radical tract, The Social Contract, with its famous opening salvo, «Man is born free, but everywhere he is in chains», had been violently condemned. Even more threatening to the French Catholic church was Émile, in which Rousseau advocated denying the clergy a role in the education of the young. An arrest warrant was issued in Paris and his books were publicly burned.

  2. Ο/Η for David Hume λέει:


Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:


Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s