Το ολοκαύτωμα των Ρομά και των Εβραίων της Ρουμανίας (1941)

Λ ό γ ο ς [Ο ρόλος της αμετανόητης Ορθόδοξης Εκκλησίας]

Σπάνια φωτογραφία του Ρουμάνου Πατριάρχη Νικόδημου (1939-1948), που δίνει την ευλογία του στον στυγνό εγκληματία φασίστα πρωθυπουργό στρατηγό Ίον Αντονέσκου παρουσία του βασιλιά Μιχαήλ Ι και του Horia Sima , αναπληρωτή προέδρου της παρακρατικής φασιστικής συμμορίας «Σιδηρά Φρουρά» (8.2.1941).

Σπάνια φωτογραφία του Ρουμάνου Πατριάρχη Νικόδημου (1939-1948), που δίνει την ευλογία του στον στυγνό εγκληματία φασίστα πρωθυπουργό στρατηγό Ίον Αντονέσκου παρουσία του βασιλιά Μιχαήλ Ι και του Horia Sima, αναπληρωτή προέδρου της παρακρατικής φασιστικής συμμορίας «Σιδηρά Φρουρά» (8.2.1941).

του Αναγνώστη Λασκαράτου
Το παρακάτω άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στις 2 Μαΐου στην ηλεκτρονική περιοδική έκδοση «SHADES MAGAZINE», την οποία μπορείτε να επισκεφθείτε. Στη νεότερη δημοσίευση έχουν προστεθεί πολλά νέα στοιχεία ακόμη, που κρίθηκαν χρήσιμα για όποιον ενδιαφέρεται να βρει και να μάθει περισσότερα, γύρω από ένα θέμα ελάχιστα γνωστό (καθόλου τυχαίο αυτό), στη χώρα μας. Στα σχόλια που θα καταθέσω θα υπάρξουν και άλλες πληροφορίες που θα δώσουν μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα αυτών των αποτρόπαιων καταστάσεων.

Μέχρι το 2005 το ολοκαύτωμα σε βάρος των Ρομά και των Εβραίων που συνέβη στη Ρουμανία την εποχή του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, ήταν επίσημα άγνωστο για τη χώρα αυτή. Τη χρονιά αυτή μπήκε στα σχολικά βιβλία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, όχι όμως και στα Πανεπιστήμια ως χωριστό μάθημα που θα προσέφερε βαθιά γνώση του θέματος. Η Ρουμανία, όπως μεγαλοπιάστηκε και ονομάστηκε στα 1866 η ένωση των πριγκηπάτων της Βλαχομπογδανίας στην περιοχή της αρχαίας Δακίας, ως τάχα ρωμαϊκή απόγονος, πήρε την ανεξαρτησία της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1877, έμεινε όμως στο DNA της η αυταπάτη και το σαράκι της μεγαλοκληρονόμου χώρας ενός ανώτερου λαού. Έτσι της είναι πολύ δύσκολο να απαλλαγεί γενναία και έντιμα, και να εξιλεωθεί αυτοκριτικά, από τα βδελυρά ιστορικά φαντάσματά της. Το 2004, ο πρόεδρος Ιλιέσκου παραδέχτηκε την συμμετοχή της πατρίδας του στο Ολοκαύτωμα, τερματίζοντας την μέχρι τότε άρνηση παραδοχής του. Toν Ιούλιο του 2015 ο Ρουμάνος Πρόεδρος Κλάους Γιοχάνις (προερχόμενος από τη γερμανική μειονότητα) υπέγραψε τον Νόμο  που προβλέπει ποινή φυλάκισης τριών ετών για την άρνηση του Ολοκαυτώματος που συνέβη στη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ απαγορεύει την εγκωμιαστική προβολή του φασιστικού εθνικιστικού Κινήματος των ‘Λεγεωνάριων του Αρχάγγελου Μιχαήλ’ (από το 1938 ‘Σιδηρά Φρουρά’), που συμμετείχε στην κυβέρνηση της Ρουμανίας το 1940 και που είναι το κυρίως υπεύθυνο μαζί με την πάντα πρόθυμη σε αυτά Εκκλησία για την έξαρση του αντισημιτισμού, του ρατσισμού και του φασισμού στη χώρα αυτή τα κρίσιμα χρόνια που προηγήθηκαν του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου και μετά. «Η Ρουμανία έχει μερικές δεξιές περιθωριακές ομάδες, όπως η Noua Dreapta, (Νέα Δεξιά), που θα μπορούσαν να επηρεαστεί από το νέο νόμο. Οι οπαδοί της Noua Dreapta είναι αντι – γκέι, κρατούν στενές σχέσεις με την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρουμανίας και υποστηρίζουν τον (αρχηγό των Λεγεωνάριων) Κορνήλιο Κοντρεάνου, …» (‘Times of Israel’, July 22, 2015).
Περίπου 280.000 Εβραίοι και Ρομά εκτελέστηκαν στη διάρκεια της διακυβέρνησης της χώρας από το φασιστικό καθεστώς του Ιον Αντονέσκου. Υπολογίζεται ότι 420.000 από τα holoc2750.000 μέλη της εβραϊκής κοινότητας της Ρουμανίας χάθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου ενώ περίπου 100.000 Εβραίοι απελάθηκαν στο Άουσβιτς από την Τρανσυλβανία, που τότε ήταν τμήμα της Ουγγαρίας, συμμάχου της ναζιστικής Γερμανίας. Ο Αντονέσκου, μετέφερε και τους Ρομά στην παγωμένη Υπερδνειστερία. Εκεί, τουλάχιστον 11.000 Ρομά πέθαναν από το ψύχος, τον τύφο και την πείνα. Ήταν πραγματική γενοκτονία, οι αριθμοί αυτοί είναι οι επιεικέστεροι, πολλοί τους υπολογίζουν μεγαλύτερους.

Η Ρουμανία έχει βαθιές ρίζες στην παθολογία του αντισημιτισμού (Brustein, William and Amy Ronnkvist. “The roots of anti-Semitism: Romania before the Holocaust.” Journal of Genocide Research, Vol. 4,  Issue 2-2002), Για να μην πάμε πολύ πιο πίσω, ας πιάσουμε το κακό από το 1927 οπότε ιδρύθηκε το φασιστικό κόμμα-κίνημα της «Λεγεώνας του Αρχαγγέλου Μιχαήλ» από τον Κορνήλιο Ζέλεα Κοντρεάνου (πρώην ιδρυτή και της εθνικιστικής οργάνωσης «Λίγκα Εθνικής και Χριστιανικής Άμυνας»), του οποίου τα μέλη, ένα είδος Σταυροφόρων της Ορθοδοξίας κάτω από τις φτερούγες του Αρχάγγελου, αποκαλούνταν Λεγεωνάριοι, η μετέπειτα, όπως είπαμε, «Σιδηρά Φρουρά». Το κίνημα της νεολαίας της οργανώθηκε σε ένα μέρος του από το Τμήμα Θεολογίας του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου Αρκετοί από τους συμμορίτες αυτούς μετείχαν  στον ισπανικό εμφύλιο στο στρατόπεδο του Φράνκο. Το κόμμα αυτό είχε τη μοναδική ιδιαιτερότητα ανάμεσα στα φασιστικά κινήματα της Ευρώπης να δηλώνει χριστιανικό και να συνδέεται με την Εκκλησία, όπως συμβαίνει σήμερα και στην Ελλάδα με την ναζιστική-εωσφορική Χ.Α, της οποίας δεκάδες ιερείς-κρατικοί υπάλληλοι έχουν ευλογήσει τα εγκληματικά ορμητήρια χωρίς να έχουν απολυθεί από το Δημόσιο ή καθαιρεθεί από την κρατική Εκκλησία. Η «Φρουρά» ξεφεύγει από τα ανεκτά όρια του εξτρεμισμού της, δολοφονεί πολιτικούς, ο αρχηγός της φυλακίζεται. Το Νοέμβρη του 1938, επί πρωθυπουργίας του πατριάρχη Μύρωνα, ο Κοντρεάνου μεταφέρθηκε από την φυλακή σε ένα δάσος όπου στραγγαλίστηκε, ενώ η κυβέρνηση ανακοίνωσε πως σκοτώθηκε καθώς προσπαθούσε να ξεφύγει.  Ένα κομμάτι της ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας θεωρεί και σήμερα αυτή τη  νοσηρή φασιστική φιγούρα ως μάρτυρα του πολέμου κατά της εβραϊκής απειλής (φωτ.) Το Σεπτέμβρη του 1939 η οργάνωση δολοφονεί και τον εχθρικό προς τη ναζιστική Γερμανία πρωθυπουργό Καλινέσκου, που είχε διαδεχθεί τον πατριάρχη-πρωθυπουργό Μύρωνα, όργανο της βασιλικής δικτατορίας του 1938. To Σεπτέμβρη του 1940 η ‘Σιδηρά Φρουρά’ καταλαμβάνει πραξικοπηματικά την εξουσία, ο βασιλιάς διορίζει πρωθυπουργό τον φασίστα στρατηγό Αντονέσκου που συνάπτει συμμαχία με τον Χίτλερ. Αξίζει να αναφερθεί εδώ πως η ‘Σιδηρά Φρουρά’ θέτει ζήτημα βλάχικης μειονότητας στην κυβέρνηση Μεταξά. H ‘Φρουρά’ επιδόθηκε σε ατελείωτη σειρά πολιτικών δολοφονιών και σε πογκρόμ και διώξεις Εβραίων. H περίφημη συναγωγή της «Neolog” τάσης (δηλαδή μιας ουγγρικής προέλευσης ήπιας μεταρρύθμισης σε αντίθεση με την ιουδαϊκή «ορθοδοξία», που προώθησε την εκκοσμίκευση μεταξύ των Εβραίων) στο Βουκουρέστι, η μεγαλύτερη στην Ευρώπη, βανδαλίστηκε.  Το Γενάρη του 1941 ο Αντωνέσκου έδιωξε τους Λεγεωνάριους και αυτοί έκαναν αντί-πραξικόπημα που απέτυχε και οι αρχηγοί της διέφυγαν στη Γερμανία.  Τον Αύγουστο του 1944 ο Βασιλιάς Μιχαήλ ανέτρεψε τον Αντωνέσκου και η Ρουμανία προσχώρησε στο συμμαχικό στρατόπεδο.

Στο μεταξύ όμως η κυβέρνηση Αντωνέσκου είχε διαπράξει, με και χωρίς τους Λεγεωνάριους, φρικιαστικά εγκλήματα τα οποία δεν υπαγορεύτηκαν από τους Γερμανούς Ναζιστές συμμάχους της, ήταν πρώτιστα εκδήλωση δικού της αντισημιτισμού και καθαρά ρατσιστικού μίσους κατά των Εβραίων και των Ρομά. Άλλωστε όλα έγιναν κάτω από το σύνθημα της «Ρουμανοποίησης» και οφείλονταν σε καθαρά ρουμανικό εθνικισμό, που ευλογήθηκε από την Ορθόδοξη Εκκλησία η οποία δεν πρόβαλε αντιρρήσεις. Αρχικά ψηφίστηκαν δεκάδες νόμοι και εκδόθηκαν πολλά κυβερνητικά διατάγματα υπέρ των φυλετικών διακρίσεων κι έτσι απαλλοτριώθηκαν αστικές εβραϊκές περιουσίες, θεσπίστηκαν αποκλεισμοί Εβραίων από διάφορα επαγγέλματα, υποχρεώθηκαν να προσφέρουν κοινωνική εργασία υπέρ του Κράτους, αντί της στρατιωτικής θητείας από την οποία είχαν αποκλειστεί, απαγορεύτηκαν οι μικτοί γάμοι και ξεκίνησαν εκτοπίσεις σε στρατόπεδα. Το πογκρόμ που ξέσπασε στο Ιάσιο τον Ιούνιο του 1941 λίγο μετά την εισβολή στη Σοβιετική Ένωση των Γερμανών, κόστισε πάνω από 13.000 δολοφονίες, ενώ στον απόηχό του πογκρόμ, χιλιάδες επιζώντες φορτώθηκαν στα λεγόμενα «τρένα του θανάτου», που ήταν υπερπλήρη και σφραγισμένα μέσα στην ακραία ζέστη του καλοκαιριού και τα οποία στάθμευαν περιοδικά απλώς για να ξεφορτώσουν νεκρούς από ασφυξία (φωτ. 4). Η γερμανική βοήθεια που παρασχέθηκε στα εγκλήματα αυτά, χρησιμοποιήθηκε αργότερα ως πρόσχημα συγκάλυψης των καθαρά ρουμανικών ευθυνών. Ο Αντωνέσκου είχε δει την υπόθεση της εξόντωσης των Εβραίων  ως το ίδιο σημαντική με τον πόλεμο κατά της ΕΣΣΔ. H Ρουμανία ήταν η μόνη σύμμαχος της Γερμανίας που διεκπεραίωσε μια τέτοια αθλιότητα και το έπραξε στην Μπουκοβίνα, στη Βεσσαραβία και στην Ουκρανία («Transnistria, 1941-1942: The Romanian Mass Murder Campaigns», by Jean Ancel, Rachel Garfinkel, Karen Gold. Review by: Robert Levy. The Jewish Quarterly Review. Vol. 98, No. 3-Summer, 2008, pp. 424-429)

Αξίζει να ανοίξουμε μια παρένθεση για να αναλύσουμε τις βαθύτερες ιστορικές ευθύνες της αυτοκέφαλης Ρουμανικής Εκκλησίας, που δρούσε σαν το δεξί χέρι του κράτους και που το 1925 ανυψώθηκε σε πατριαρχείο, στα ζητήματα του αντισημιτισμού και του φυλετικού και θρησκευτικού μίσους. O Mihail Kogalniceanu, πρωθυπουργός της τότε Ρουμανίας το 1863, επέλεξε ως στοιχείο της πολιτικής του και τον Αντισημιτισμό για να ικανοποιήσει oικονομικές βλέψεις της αστικής τάξης και την ανάγκη του όχλου γα μίσος. Κι όμως λογίζεται ως φιλελεύθερος και ήταν αυτός που όταν (1844) βγήκε νόμος στη Μολδαβία να απελευθερωθούν λίγοι από τους δουλοπάροικους της Εκκλησίας, αρθρογραφούσε μιλώντας για νίκη των ανθρωπιστικών και δημοκρατικών αρχών. Η βυζαντινή μισαλλοδοξία της Εκκλησίας ήταν τόσο μεγάλη που καθοδηγούμενη από τον πατριάρχη Μύρωνα καταδίωξε στυγνά από το 1935 ακόμη και τους Ορθόδοξους «παλαιοημερολογίτες»  του μητροπολίτη Γλυκέριου, πολύ χειρότερα από ότι τους κυνήγησε ακόμη και  η αυταρχική ελλαδική κρατική Εκκλησία την ίδια περίοδο. Μοναχοί κακοποιήθηκαν μέχρι θανάτου, οι πιστοί υπέφεραν διωγμούς, κάποιοι πετάχτηκαν και πέθαναν μέσα σε πηγάδια, οι ναοί και οι Μονές τους έκλεισαν και λεηλατήθηκαν, ο ίδιος ο Γλυκέριος καταδικάστηκε σε θάνατο, αλλά τελικά δεν εκτελέστηκε. Το 1937 ο Άγγλικανός Αρχιεπίσκοπος Oυϊλιαμ Temple της Υόρκης έστειλε γράμμα διαμαρτυρίας στον Μύρωνα, επισημαίνοντας και τους διωγμούς των Βαπτιστών. Ο Μύρωνας αρχικά ακολούθησε πολιτική ανοχής απέναντι στους Εβραίους, αλλά υιοθέτησε παράλληλα και τη Σιδηρά φρουρά», οι σημαίες της οποίας ευλογούνταν συστηματικά από ιερείς του μέσα στους ναούς κι όταν το 1937 αντιλήφθηκε ότι έχανε τον έλεγχο και θέλησε να αποστασιοποιηθεί από το παρακράτος που κέρδιζε έδαφος μεταξύ των κληρικών αμφισβητώντας την εξουσία του, εκδήλωσε ιδιαίτερο αντισημιτισμό και ξενοφοβία, ώστε να τους υποσκελίσει

Φωτογραφία από τη συλλογή του Μουσείου Ολοκαυτώματος των ΗΠΑ. Έξι Ούγγροι μέλη της ρουμανικής Βουλής γονατίζουν (1991) ζητώντας συγνώμη από το Ραββίνο του Κλούι μπροστά στην πόρτα της συναγωγής.

Φωτογραφία από τη συλλογή του Μουσείου Ολοκαυτώματος των ΗΠΑ. Έξι Ούγγροι μέλη της ρουμανικής Βουλής γονατίζουν (1991) ζητώντας συγνώμη από το Ραββίνο του Κλούι μπροστά στην πόρτα της συναγωγής.

στον τομέα αυτό. Στις 18 Αυγούστου του 1937, εξέδωσε εγκύκλιο με την οποία καλούσε το ρουμανικό έθνος να καταδικάσει τα εβραϊκά παράσιτα που έσπερναν επιδημική διαφθορά και καλούσε τους Ρουμάνους στο πατριωτικό καθήκον της προστασίας τους ενάντια στους Ιουδαίους. Στα 1938, ως πρωθυπουργός επιδοκίμασε επίσημα τη ναζιστική πολιτική των πογκρόμς σε συνάντησή του με τον Γερμανό πρέσβυ Wilhelm Fabricius, (Sabrina P. Ramet, «Protestantism and politics in eastern Europe and Russia: the communist and postcommunist eras», Duke University Press, 1992. Επίσης στο: William O. Oldson «Alibi for prejudice: Eastern Orthodoxy, the Holocaust, and Romanian nationalism», East European Quarterly, XXXVI, No. 3, September 2002). Αυτά για όποιον αποπειραθεί να αποκρύψει τις τεράστιες ευθύνες της Ρουμανικής Εκκλησίας στο απίστευτο έγκλημα που συντελέστηκε και της παραδοσιακά από την εποχή του Βυζαντίου αντισημιτικής συνολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, με τις όποιες επί μέρους τιμητικές ατομικές εξαιρέσεις των νεότερων χρόνων, όπως εκδηλώθηκαν την εποχή των ναζιστικών διωγμών και στην Ελλάδα.  Η  Ρουμανική Εκκλησία υπήρξε πάντοτε μια αφανής «εθνική» κρατική υπηρεσία. Ακόμη και το κομμουνιστικό καθεστώς την εξυπηρέτησε, για τους δικούς του λόγους, υποχρεώνοντας πάνω από ένα εκατομμύριο πιστούς της Γραικοκαθολικής (Ουνίτικης) Εκκλησίας, να υπαχθούν μαζί με τους κληρικούς τους το 1948 στην Ορθόδοξη, για να επιστρέψουν μετά την πτώση του Τσαουσέσκου στη Δυτική Εκκλησία, μέσα από μια σειρά ντροπιαστικών βιαιοτήτων μεταξύ των δυο Εκκλησιών, γύρω από την ιδιοκτησία των ναών τους.

Το 1941 ο Αντονέσκου δικαιολόγησε με επιστολή του στον δικηγόρο Wilhelm Filderman που ήταν επικεφαλής της Εβραιορουμανικής κοινότητας το διωγμό των Εβραίων της Βεσσαραβίας με την πρόφαση πως συνεργάζονταν με τους Σοβιετικούς. Στις 11 του Νοέμβρη της ίδιας χρονιάς του ξανάγραψε πως δεν γινόταν να επιτρέψει να καταστραφεί το ρουμανικό έθνος από τους Εβραίους στο όνομα των κακώς εννοούμενων ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στη δίκη του (Μάης 1946) επικαλέστηκε το γεγονός πως πολλοί Εβραίοι των περιοχών της Βλαχίας, της Μολδαβίας και της Ν.Τρανσυλβανίας επέζησαν χάρις την απόφασή του να καθυστερήσει την μεταφορά τους το φθινόπωρο του ‘42 στην Πολωνία. Βεβαίως η ποινή του ήταν θάνατος στο απόσπασμα (το Noέμβρη, βλ.βίντεο)

H Yπερδνειστερία, δηλαδή η ανατολική όχθη του Δνείστερου στη Μολδαβία, έγινε περιβόητη για τα κολαστήρια στρατόπεδα εξόντωσης Peciora, Akhmechetka, Bogdanovka, Domanovka και Obodovka. Τάγματα δολοφόνων επανδρωμένα από τη ρουμανική μιλίτσια Jandarmeria Română και από Ουκρανούς παρακρατικούς με την ανοχή των τοπικών αρχών έκαναν τη χώρα θέατρο χιλιάδων εκτελέσων, ειδικά μετά το φόβο για τη διάδοση του τύφου. Στις 16.12.1941 ο Αντονέσκου δήλωνε στη Βουλή πως δεν τον νοιάζει αν 1000 Γιντς (υποτιμητικά οι Ιουδαίοι) πεθάνουν ή αν πεθάνουν και όλοι. Μόνο μεταξύ 21-24 and 28–31 (η σφαγή διακόπηκε από τους ευσεβείς δολοφόνους λόγω των Χριστουγέννων) οι Ρουμάνοι και Ουκρανοί  Ορθόδοξοι δολοφόνησαν 70.000 Εβραίους στο στρατόπεδο της Μπογκτάνοβτσα για να ανακοπεί η διάδοση της επιδημίας στον τοπικό χριστιανικό πληθυσμό. Στην κατεχόμενη Οδησσό οι Ρουμάνοι δολοφόνησαν πάνω από 36.000 Εβραίους κατά τις μετριοπαθέστερες εκτιμήσεις. H ρουμανική μέθοδος εξόντωσης των Εβραίων, στους οποίους δεν επιτρεπόταν ούτε η διάσωση μέσω της βάπτισης, όπως γινόταν το Μεσαίωνα, περιλάμβανε ρίψη χειροβομβίδων σε ασφυκτικά γεμάτα από αιχμαλώτους ξύλινα κτίρια που γινόντουσαν παρανάλωμα του πυρός. Σε μια πράξη που θυμίζει την καύση των Εβραίων του Στρασβούργου το Φλεβάρη του 1349, οι Ρουμάνοι Ορθόδοξοι φασίστες στρίμωξαν τους Εβραίους στην πλατεία του λιμανιού και τους έβαλαν φωτιά («The Shoah in Ukraine History, Testimony, Memorialization», edited by Ray Brandon and Wendy Lower, in association with the United States Holocaust Memorial Museum, 9/29/2010).

Το καλοκαίρι του 1942 ο Αντονέσκου εξαπέλυσε ένα Porajmos («θρυμματισμό»), δηλαδή μια γενοκτονία των Ρομά διατάζοντας την εξορία στην Υπερδνειστερία όλων όσων ζούσαν στο τμήμα της σημερινής Ρουμανίας, την πρώην Μολδοβλαχία, που ονομάζεται «Παλαιό Βασίλειο» (Vechiul Regat) και την εγκατάστασή τους σε στρατόπεδο κάτω από απάνθρωπες συνθήκες. Μαζί τους εκτόπισε πάνω από 2.000 αντιρρησίες συνείδησης Ειρηνιστές και κατηγορούμενους ως οπαδούς του ελεύθερου Έρωτα,  της Εκκλησίας των λεγόμενων «Ιννοκεντιανών» της Βεσσαραβίας, οπαδών του μοναχού Ιννοκέντιου (Ιωάννη Levizor), που είχαν αποσχιστεί από τις Ορθόδοξες Εκκλησίας Ρωσίας, Ουκρανίας, Μολδαβίας και Ρουμανίας στις αρχές του 20ου αιώνα, οι οποίοι επιβιώνουν συρρικνωμένοι αριθμητικά, καταδιωγμένοι πολύ σκληρά και από τους Σοβιετικούς  και τους ‘Κομμουνιστές’ του Τσαουσέσκου, μέχρι σήμερα.

holoc4Η Ορθόδοξη Εκκλησία ζήτησε να επωφεληθεί και να ασκήσει Ιεραποστολή στην Υπερδνειστερία στους Βαπτιστές και στους Ιννοκεντιανούς καθώς και σε Χριστιανούς Μάρτυρες του Ιεχωβά. Στη δίκη του ο δικτάτορας τη δικαιολόγησε  λέγοντας πως πολλοί από αυτές τις τρεις ομάδες ήταν μέλη της τα οποία αποσχίστηκαν για να δηλώσουν αντιρρησίες συνείδησης και να γλυτώσουν τη στράτευση.  Τώρα τι είδους ιεραποστολή συνιστούσαν οι εκβιασμοί των θανατικών εκτλέσεων, είναι γνωστό και από τις ιεραποστολές και τις υποχρεωτικές βαπτίσει των υποτελών των Βυζαντινών αυτοκρατόρων και των Σλάβων τσάρων (Paul A. Shapiro, «Faith, Murder, Resurrection. The Iron Guard and the Romanian Orthodox Church», in Kevin P. Spicer, Antisemitism, Christian Ambivalence, and the Holocaust, Indiana University Press, Bloomington, 2007).

Σύμφωνα με τους Ιστορικούς Antony Polonsky και Joanna B. Michlic κανένα από τα σφαγεία δεν διεκπεραιώθηκε από Γερμανούς Ναζί. Ασφαλώς τα ενεθάρρυναν, μερικά μπορεί να τα συντόνισαν, αλλά τη βρωμοδουλειά την έκαναν Ρουμάνοι. Σε ότι αφορά τους Ρομά οι εκτοπίσεις περιλαμβάνουν 25.000 άτομα.  Σύμφωναμε τους ιστορικούς Dennis Deletant και τον Ρουμάνο Αδριανό Cioroianu, τα στοιχεία για τις ευθύνες του Αντονέσκου στη δίκη του 1946 ήταν τόσο επαρκή που θα τον καταδίκαζαν σε θάνατο και σε ένα δυτικό συμμαχικό δικαστήριο. Το ότι ποσοστιαία οι απώλειες των Εβραίων ήταν χαμηλότερες από τα γερμανικά σφαγεία ακούγεται παράδοξο αλλά όχι ανερμήνευτο. Ο Αντονέσκου ήταν ένας τοπικός τύραννος, το ρουμανικό επιτελείο των ανθρωποεξοντώσεων ήταν ερασιτεχνικό και βαλκάνιο, οι Ναζί της Γερμανίας ήταν καθαροί επαγγελματίες του εγκλήματος («The Holocaust in Romania:  Uncovering a Dark Chapter». By: Iulia Padeanu   Advised by: Professor Donald Dietrich).

O πατριάρχης Μύρων είχε υποστηρίξει ότι «οι Εβραίοι έχουν σχεδόν κυριολεκτικά ρουφήξει το αίμα των Ρουμάνων και πρέπει να βρεθεί μια δραστική λύση». Η Ορθοδοξία κήρυξε την προκατάληψη και το μίσος από τον άμβωνα, και αυτό είχε μεγάλο αντίκτυπο στις αγρότες στην αγροτική αυτή χώρα. Όταν ο Στρατός και η Χωροφυλακή άρχισαν να δολοφονούν τους Εβραίους, οι τοπικοί ιερείς τους βοήθησαν με τον εντοπισμό των φυγάδων που κρυβόντουσαν στην περιοχή των χωριών τους. Το 1944, μετά από την εξόντωση περισσότερων από 250.000 Εβραίων, ο διάδοχός του Νικόδημος, υπερασπίστηκε τους εγκληματίες που είχαν «εντολή από τον Παντοδύναμο … να υπερασπιστούν την πνευματική και την εδαφική ακεραιότητα του ρουμανικού κράτους» (Oldson William ..σελ. 303-308). Η Ορθόδοξη Εκκλησία μπορεί άνετα να κατηγορηθεί το λιγότερο για νομιμοποίηση του αντισημιτισμού που προετοίμασε το έδαφος του ολοκαυτώματος στις συνειδήσεις των ανθρώπων, για ευλογία των Λεγεωναρίων δολοφόνων προδρόμων του Αντωνέσκου, για σιωπή στην Υπερδνειστερία, για ταυτόχρονη και για παράλληλη «ιεραποστολική» δράση εκεί κάτω από την προστασία του καθεστώτος, για αγιοποίηση ή ανοχή της «λαϊκής» αγιοποίησης ιερέων της όπως του Ilie (Ηλία) Lăcătușul, φίλου της «Λεγεώνας του «Αρχάγγελου Μιχαήλ» και «ιεραπόστολου» στη Βεσσαραβία και στην Υπερδνειστερία (1942-1943), (Irina Stahl-Institute of Sociology Romanian Academy, «The Romanian Saints: Between Popular Devotion and Politics», βραβευμένο το 2014 από την American Folklore Society). Η ύποπτη και αποκρουστική μούμια του αμφιλεγόμενου παπά συντηρείται και διατίθεται σε προσκύνηση με τιμές αγίου, χωρίς να ντρέπεται κανείς. Ακόμη και ανώτεροι κληρικοί της όπως ο αντισημίτης και διώκτης των Ουνιτών Bησσαρίων Puiu, μητροπολίτης της Υπερδνειστερίας, με δράση στην κατεχόμενη Οδησσό το 1942, ο οποίος φιλοδοξούσε να στήσει επισκοπή στη ναζιστική Γερμανία («Antisemitism, Christian Ambivalence, and the Holocaust», Kevin P. Spicer Indiana University Press-2007) ή ο Bαλεριανός Τrifa (1914-1987), συνεργάστηκαν με τη Σιδηρά φρουρά. Μετά την απελευθέρωση της χώρας το έσκασαν στο εξωτερικό. Ο δεύτερος κατέφυγε το 1950 στις ΗΠΑ, επωφελούμενος από το κλίμα του ψυχρού πολέμου, φτάνοντας να αναδειχθεί σε ορθόδοξο αρχιεπίσκοπο του Ντιτρόιτ (1957-1984). Η αποκάλυψη όμως ύστερα από δίωξη του αμερικανικού υπουργείου Δικαιοσύνης της συνεργασίας του με τη ‘Σιδηρά Φρουρά’, τον ανάγκασε να αυτοεξοριστεί και να πεθάνει στην Πορτογαλία. Υπάρχει μια «απειλή» του αντισημίτη, αντικομμουνιστή και βασιλόφρονα πατριάρχη Νικόδημου να παραιτηθεί (23.11.1942) διαμαρτυρόμενος για την εξόντωση του εβραϊκού πληθυσμού, αλλά αυτό μάλλον πρέπει να το αποδώσουμε στις πιέσεις που δεχόταν από σειρά γεγονότων όπως αυτό της συγκινητικής δήλωσης 120 οικογενειών χωρικών του Kubmarus της Τιμισοάρα, που ανήκαν στην εβραιο-χριστιανική σέχτα των Σαββαταριανών, πως δεν μπορούν να μείνουν σιωπηλοί στο έγκλημα και προτιμούν να μοιραστούν την τύχη των Εβραίων. Η μακρά σειρά των προκαθημένων της πατριαρχών που άσκησαν οι ίδιοι κοσμικοί εξουσία ή ευλόγησαν απολυταρχικά μοναρχικά και καθαρά φασιστικά καθεστώτα και τελικά και το φρικαλέο σταλινικό σύστημα Τσαουσέσκου (Μύρων, Νικόδημος, Ιουστινιανός, Ιουστίνος, Θεόκτιστος), αποδεικνύει πως η σύμπλευση της Εκκλησίας με τις καταπιεστικές κοσμικές εξουσιαστικές  καταστάσεις, σύμφωνες και με τη βυζαντινή και την οθωμανική της παράδοση, της έχει γίνει δεύτερη φύση (Cristian Romocea “Religious Nationalism and State Identification in Post-Communist Romania”-2013). Ενδεικτικά μπορούμε να επισημάνουμε πως ένας από τους πνευματικούς πατέρες και καθοδηγητές του αντισημιτισμού και του φασισμού ήταν ο «φιλόσοφος» Nichifor Crainic (ψευδώνυμο του Ion Dobre), καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Βουκουρεστίου (1889-1972), ενώ παράλληλα ο αντισημίτης φιλόσοφος και μαθηματικός Nae Ionescu (1890-1940) έστρωσε το υπόβαθρο για το αδιάσπαστο της «ρουμανικότητας» με την Ορθοδοξία. Στην επίσημη μακροσκελέστατη και εμπεριστατωμένη αναφορά της αρμόδιας «Διεθνούς Επιτροπής για το Ολοκαύτωμα στη Ρουμανία», που παρουσιάστηκε στις 11.11.2004 στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας («Final Report of the International Commission on the Holocaust in Romania. Presented to Romanian President Ion Iliescu. November 11, 2004 Bucharest, Romania»), αναφέρονται και τα εξής: «H επιρροή του Crainic για την παραγωγή του Αντισημιτισμού ήταν σημαντική, καθώς ήταν σε θέση να αξιοποιήσει την ατμόσφαιρα του μυστικισμού και του εθνικισμού της ρουμανικής Ορθοδοξίας και να την χρησιμοποιήσει για να επηρεάσει τους διανοούμενους, τους φοιτητές και τους απλούς Χριστιανούς πολίτες στο να είναι φιλικοί προς τα ρατσιστικά, αντισημιτικά κινήματα, που τα έβλεπε ως απαραίτητα για την εξασφάλιση της ύπαρξης της Ρουμανίας και του Έθνους. Η Ρουμανική Ορθόδοξη Εκκλησία είχε ισχυρές αντισημιτικές τάσεις, τόσο στην ανώτερη Ιεραρχία αλλά και μεταξύ των τοπικών κληρικών. Ο Πατριάρχης Miron Cristea δεν μιλούσε εναντίον του αντισημιτισμού. Αντιθέτως δαιμονοποιούσε τους Εβραίους και ζήτησε την αναχώρησή τους από τη Ρουμανία: ‘Πρέπει να θλιβόμαστε για τους φτωχούς Ρουμάνους, των οποίων το μεδούλι ρουφιέται από τους Εβραίους. Το να μην αντιδρούμε ενάντια στους Εβραίους σημαίνει ότι πάμε με ανοιχτά μάτια στην καταστροφή μας …. Το να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας είναι ένα εθνικό και πατριωτικό καθήκον…’…». Αποτεινόμενος στους Εβραίους τους καλούσε να φύγουν και να βρουν άλλη πατρίδα! Ήταν ένα παρανοϊκο παραλήρημα ενός διεστραμμένου κληρικού, που δεν είχε ντραπεί να καταπατήσει τους Ιερούς Κανόνες ασκώντας κοσμική εξουσία και μάλιστα δικτατορική, που διακινούσε αδίστακτα θρησκευτικό και φυλετικό μίσος, ξέροντας πως αυτό θα μεταφραστεί στην πιο σκληρή και βάρβαρη βία. Ήταν ένας νέος ανθρωποκυνηγός όσιος Νίκων της Σπάρτης ή ένας νέος άγιος Κοσμάς Αιτωλός, που πυροδοτούσε συνειδητά με συκοφαντίες εγκληματικές ενέργειες σε βάρος των Ιουδαίων. Σε ότι αφορά στους Ρομά, είναι ενδεικτικό της υποβόσκουσας στους εκκλησιαστικούς κύκλους εθνοκαθαρσιακής νοσταλγίας μιας φαντασιακής και εξιδανικευμένης «ρουμανικότητας», αυτό που λέει ο διάσημος και μεγάλης επιρροής στους πνευματικούς κύκλους διανοούμενος Ορθόδοξος ιερέας, ο ερημίτης και εξομολογητής Νικόλαος Steinhardt (1912-1989), ο οποίος έγραψε τα παρακάτω ανατριχιαστικά, που κυρίως στοχοποιούν τον πολύ αδύναμο κρίκο των Ρομά: «…πήραμε τα χειρότερα από τους Έλληνες, Τούρκους, Εβραίους, Ουγγαρέζους και Γύφτους. Ο Ρουμανικός λαός, ανήκει στα Έθνη που μπορούν να αποδείξουν την ανωτερότητα και τα προσόντα τους μόνο όταν βρίσκονται σε εθνικά καθαρή κατάσταση» («365 de Intrebari incommode». Bucharest: Editura Revistei Literatorul, 1992, «365 άβολα ερωτήματα..»). Η Ρουμανική Ορθόδοξη Εκκλησία, συνεισέφερε με τους τρόπους της στο χτίσιμο του κοινωνικού στίγματος για τους Ρομά. Δεν έχει μέχρι σήμερα απολογηθει για τις μακραίωνες ευθύνες της στην υποδούλωσή τους. («Being a «Gypsy»: The Worst Social Stigma in Romania», Valeriu Nicolae and Hannah Slavik-10 May 2003). Στις 4 Μάρτη του 1923 ήταν η Ορθόδοξη Εκκλησία που ευλόγησε τις 42 σημαίες των Λεγεωναρίων του Κοντρεάνου στη Μητρόπολη του Ιασίου και πολλοί νεαροί ιερείς ακολουθούσαν τις αντισημιτικές διαδηλώσεις των φοιτητών των χριστιανικών Σχολών.  Ο ίδιος ο πατριάρχης Νικόδημος πρόσθεσε τον Μπολσεβικισμό στα «ιουδαϊκά αμαρτήματα του Σατανισμού» και ο Μολδαβός μητροπολίτης Ειρηναίος ονόμασε τους Χίτλερ, Αντονέσκου και τον Φινλανδό Μάνερχαιμ, σαν «Αρχάγγελους του Θεού, που με το σημείο του Σταυρού οδηγούν τις στρατιές τους κατά του κόκκινου σαν τη φωτιά Δράκου και της Συναγωγής του Σατανά» («The Origins and Onset of the Romanian Holocaust Henry Eaton», Wayne State University Press -2013).

Ακόμη και σήμερα σε καθεστώς «Δημοκρατίας», η φωνή αυτής της Εκκλησίας ακούγεται δυνατά και προκλητικά στους τομείς του Εθνικισμού, στις επιθέσεις κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στον απόηχο των σκανδάλων (ο ίδιος ο πατριάρχης Θεόκτιστος κατηγορήθηκε από τον ρουμανικό Τύπο ως πράκτορας της Σεκουριτάτε, ως ομοφυλόφιλος, και ως μέλος νεοναζιστικής ομάδας που κατέστρεψε συναγωγή του Βουκουρεστίου). Το 2000 διοργανώθηκε συνάντηση της νεοναζιστικής ρουμανικής νεολαίας στη Μονή του Μπρανκοβεάνου, στους πρόποδες των βουνών του Φαγκαράς. Το Νοέμβρη του 2ο13 ο Ρώσος Ναζιστής Ντούγκιν, συνομιλητής της Χ.Α, επισκέφθηκε έναν ορθόδοξο ναό στη Ρουμανία στα πλαίσια της προσπάθειας διεύρυνσης της ρωσικής επιρροής στο εξωτερικό μέσω ναζιστικών οργανώσεων και της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία στη Ρουμανία εμφανίζεται ως θύμα του καθεστώτος, αποσιωπώντας πως οι ναοί που γκρέμισε ο Τσαουσέσκου κατεδαφίστηκαν με τη σύμφωνη γνώμη της εκβιάσιμης για συνεργασία με τους Ναζιστές εκκλησιαστικής ηγεσίας και πως το κομμουνιστικό καθεστώς τη χρηματοδοτούσε (Lavinia Stan and Lucian Turcescu, «Religion and Politics in Post-communist Romania», Oxford University Press, 2007). Ο Μεσαίωνάς της εκδηλώθηκε πρόσφατα και με την  αποκρυφιστική αγυρτία των Εξορκισμών της, όπως αυτών του δολοφόνου και βασανιστή της σχιζοφρενούς μοναχής Ειρήνης Cornici εξορκιστή ιερέα (πρώην ποδοσφαιριστή) Δανιήλ Corogeanu (2005), της σατανικής ηγουμένης της Μονής Tanacu και των τριών καλογραιών βοηθών τους («Romania: Prison for Priest and Nuns in Exorcism Death». N.York Times. Febr.20, 2007), που τελικά, μέσα από τα γνωστά τερτίπια, η αδέκαστη και ευσεβής ρουμανική Δικαιοσύνη τους φέρθηκε (κατά τα ειωθότα στα ευσεβή Ορθόδοξα Βαλκάνια) με σκανδαλώδη επιείκεια, παρά το διεθνή σάλο. Είναι μία κλασσική βαλκανική βυζαντινή αποκρυφιστική Εκκλησία (όπως οι Εκκλησίες Σερβίας, Βουλγαρίας, Ελλάδας), που πλειοψηφεί συντριπτικά στον τοπικό θρησκευόμενο πληθυσμό, με φασιστική και διεφθαρμένη ηγεσία, με ανόητο και φανατικό ποίμνιο στον σκληρό πυρήνα της, η οποία στρώνει το δρόμο στον κρατικό εθνικισμό, τον υπηρετεί και τον ξεπερνά σε ζήλο συνεργαζόμενη με την Ακροδεξιά, μια Εκκλησία ταυτισμένη με τη χειρότερη εκδοχή του «καισαρισμού». Οι ευθύνες της για τα σφαγεία που έστησαν οι νοσηροί Ρουμάνοι Ναζιστές είναι προφανείς. Η σχέση της αμετανόητης αυτής βαλκανικής κρατικής υπηρεσίας με το ευαγγελικό κήρυγμα είναι ολότελα ανύπαρκτη. Δεν είναι κομμάτι μιας οικουμενικής Εκκλησίας που υποστηρίζει την εν Χριστώ αδελφότητα, συμπεριφέρεται σαν μια τοπικιστική μεσαιωνική σέχτα Ασσασίνων, που η αυταρχική επαγγελματική ηγεσία της δρα εγκληματικά ποτίζοντας το τυφλό κοπάδι της με εθνικιστικά ναρκωτικά μεγαλοϊδεατικής παράκρουσης και φανατίζοντάς το με ενέσεις μίσους ενάντια στην κοινωνική και επιστημονική πρόοδο.

Βίντεο: Η εκτέλεση του δικτάτορα

 

Advertisements
This entry was posted in φασισμός, Γράμμα από το Ληξούρι, Διακρίσεις (κάθε είδους), Θεωρίες Συνωμοσίας, Logos. Bookmark the permalink.

24 Responses to Το ολοκαύτωμα των Ρομά και των Εβραίων της Ρουμανίας (1941)

  1. Ο/Η Αntifa2 λέει:

    Ένας Ορθόδοξος Έλληνας φασίστας Hellenic Nationalist που ζει στη «δυτική παρακμή στην καρδιά του θηρίου στη Νέα Υόρκη» και ονειρεύεται «εθνικιστική Επανάσταση στην πατρίδα», καταγγέλλει τη Χρυσή Αυγή πως δεν πιστεύει στην Ορθοδοξία πως είναι νεοπαγανιστική επειδή δεν έστειλε χαιρετισμό στο ορθόδοξο μνημόσυνο του Ρουμάνου φασίστα αρχιλεγεωνάριου Κοντρεάνου, που οργάνωσε η Noua Dreapta στη Ρουμανία.

    http://hellenicnationalist.blogspot.gr/2007/01/nationalist-romanian-noua-dreapta-held.html

    Hellenic Nationalist

    A Hellenic Nationalist living in the belly of the beast.
    About Me

    Hellenic Nationalist
    I’m a Hellenic Nationalist living in New York City, the epicenter of globalization and Western decadence.(…) I hold dear to my heart the dream of a Nationalist Revolution in my Fatherland.
    WEDNESDAY, JANUARY 03, 2007
    Nationalist Romanian NOUA DREAPTA held A Memorial Service For Iron Guard Leader CODREANU !

    The Romanian Iron Guard of CODREANU is a great historical example of an Orthodox Christian National Socialist Leader-principle movement, many Nationalist movements that are part of European National Front,across Europe sent solidarity messages,according to the Romanian NOUA DREAPTA press release, the Greek Golden Dawn neo-pagan «Nationalist» movement didn’t…Maybe they were offended that a Nationalist Leader, who died for his Nation , and was a devout Orthodox Christian, was honored with a traditional Orthodox Christian memorial service officiated by an Orthodox Christian priest? Shows us where Golden Dawn’s absurd loyalties lie..

  2. Ο/Η Αntifa2 λέει:

    http://roncea.ro/2012/06/30/o-veste-proasta-se-dizolva-noua-dreapta-o-veste-buna-se-creaza-sanse-pentru-o-miscare-nationalista-autentica-avocatul-mihai-rapcea-desfiinteaza-noua-dreapta-si-partidul-nationalist-ca-urmare-a-ten/

    Concret, Mihai Rapcea acuza directiile rusesti pe care le inoculeaza actuala conducere a Noii Drepte organizatiei, prin afilierea la curente si organizatii national-bolsevice din Rusia si Republica Moldova, a caror “lideri spirituali” sunt doi “national-bolsevici” ca Jean Thiriart sau Aleksandr Dughin, personaj pe care l-am studiat si noi si care a fost contrazis din perspectiva romaneasca de profesorul Ilie Badescu.Vezi Dughin, Ilie Badescu si Bazele Geopoliticii. Cea mai importanta analiza scrisa in ultimii 20 de ani asupra Rusiei trecute, prezente si viitoare. Ortodoxia nu graviteaza spre Moscova. Naţionalismul românesc va fi creştin sau nu va exista de loc.

    http://roncea.ro/2011/01/23/dughin-ilie-badescu-si-bazele-geopoliticii-cea-mai-importanta-analiza-scrisa-in-ultimii-20-de-ani-asupra-rusiei-trecute-prezente-si-viitoare-extras-ortodoxia-nu-graviteaza-spre-moscova-nationali/

    Dughin, Ilie Badescu si Bazele Geopoliticii. Cea mai importanta analiza scrisa in ultimii 20 de ani asupra Rusiei trecute, prezente si viitoare. Ortodoxia nu graviteaza spre Moscova. Naţionalismul românesc va fi creştin sau nu va exista de loc.

  3. Ο/Η laskaratos λέει:

    Η κηδεία του Κοντρεάνου και των 13 συντρόφων του το Δεκέμβρη του 1940

    Οι Λεγεωνάριοι του Αρχάγγελου Μιχαήλ

    O Μητροπολίτης Ειρηναίος Mihălcescu της Μολδαβίας και της Sucaeva είχε εκδώσει το 1930 την “Τeologia luptatoare” (Μαχητικη Θεολογία)

    που χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα από ιερείς και ιεροσπουδαστές, γεμάτη με όλες τις χυδαίες και κοινότοπες αντισημιτικές συκοφαντίες.
    Βλ. για το βιβλίο σελ. 320 του “Inventing the Jew Antisemitic Stereotypes in Romanian and Other Central-East European Cultures”. Andrei Oisteanu Foreword by Moshe Idel Translated by Mirela Adascalitei. University of Nebraska Press 2009 (Winner of the 2011 Alexandru D. Xenopol prize awarded by the Romanian Academy).


    Κρυμμένες πίκρες-Διωγμοί των Ρομά της Ρουμανίας κατά το Ολοκαύτωμα.
    Ένα ντοκιμαντέρ για Ρουμάνους Ρομά, που εμφανίζει επιζώντες που περιγράφουν τις εμπειρίες τους κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Η ταινία δείχνει επίσης τη ζωή του σήμερα και τα τρέχοντα ζητήματα των Ρομά, όπως η φτώχεια οι διακρίσεις, οι παραδόσεις τους, όπως αυτές εμφανίζονται σε γάμους και κηδείες.
    Το 2005 ένας νεαρός αρχιμανδρίτης ο Δανιήλ Corogeanu βασάνισε, φίμωσε και σταύρωσε σε συνεργασία με την ηγουμένη και με τις καλόγριες μιας μονής, μια νεαρή σχιζοφρενή καλόγρια για να της βγάλει τα δαιμόνια που είχε μέσα της.


    H υπόθεση ενέπνευσε και τη βραβευμένη τo 2012 στις Κάννες ταινία «Beyond The Hills», που βασίστηκε σε νουβέλα της Tatiana Niculescu Bran.

  4. Ο/Η laskaratos λέει:

    https://revolution-news.com/putins-aide-visits-neo-nazis-romania-far-right-forms-international-alliance/

    Putins Aide Visits Neo-Nazis in Romania, While the Far Right Forms an International Alliance
    By Jennifer Baker on 2013-11-22

    Vladimir Putin’s ideological prophet, Alexander Dugin, visiting an Orthodox church in Romania, this November.
    Neo-Nazi forces are expanding their cross-border alliances in Europe, and far right political parties from EU member countries are reviving their efforts to unite under a so-called “Alliance of Patriots.” This is happening while Putin’s ideological prophet Aleksandr Dughin (one of Putins top aides) visits fascists in Eastern Europe in an attempt to build a base to resurrect Russian imperialism. Dughin has also been in recent communication with Nikolaos Michaloliakos of the Greek far right party Golden Dawn.

    https://romaniadacia.wordpress.com/tag/priests/

    Nicolae Steinhardt, Jewish journalist who converted to Orthodox Christianity while being locked up in communist prison for sympathies to the Iron Guard. He lived at Rohia monastery and is buried here.

    O Miron Cristea (Μύρων Κρίστεα) ήταν ο πρώτος Πατριάρχης της ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Μεταξύ των ετών 1938 και 1939, ήταν επίσης πρωθυπουργός της Ρουμανίας. Ως πρωθυπουργός προώθησε την ακύρωση της ρουμανικής ιθαγένειας που κατείχαν οι Εβραίοι της χώρας. Το 2010, η Εθνική Τράπεζα της Ρουμανίας εξέδωσε εορταστικό κέρμα τιμώντας τη μνήμη αυτού του σφοδρού αντισημίτη.

    https://san-luigi.org/home/notable-members-part-3/
    Patriarch Miron Cristea of All Romania

    […..]
    As Metropolitan-Primate and later Patriarch, Cristea continued the tradition of his predecessors to support whatever government was in power. The Church acted as an agent of the state, for instance, in 1920, Cristea asked the clergymen to help the state financially by encouraging the faithful to buy government bonds. Cristea’s discourse incorporated national elements, arguing that the Orthodox faith was part of the Romanian soul and he argued that the church’s values include “patriotism” and “obedience towards authorities” alongside “faith and morality”.
    ……
    Cristea’s involvement in politics was, however, controversial, being criticised by journalists at Epoca newspaper, who accused him of trying to play the role of Rasputin and being a member of the palace camarilla. This resulted in the issue being confiscated by the police and their offices being vandalized by hooligans, allegedly incited by the government.
    A dispute arose with philosopher Nae Ionescu, after Ionescu attacked Cristea in newspaper articles following a dinner at Cristea during the Nativity Fast during which they were served turkey. As a response, Cristea requested the painter Belizarie to paint Ionescu’s face on a devil in the Patriarchal Cathedral in Bucharest’s Apocalipse-themed mural.
    ………
    Prime Minister of Romania
    In a bid for political unity against the Iron Guard, which was gaining popularity, in 1938, Carol dismissed the government headed by Octavian Goga. The activity of the parliament and of all political parties was suspended and the country was to be governed by royal decree. Cristea was named Prime Minister on 11 February 1938 and the government included seven former prime-ministers and people from all major parties except for Codreanu’s Iron Guard and Goga’s Lăncieri, which had violently clashed. Time Magazine described him as a “puppet Premier” of Carol II, whereas historian Joseph Rothschild considered that it was Cristea’s vice-prime-minister, Armand Călinescu, who held the power in the Cristea government.
    In his inaugural speech, Cristea denounced political pluralism, arguing that “the monster with 29 electoral heads was destroyed” (referring to the 29 political parties which were to be banned) and claiming that the king would bring salvation.
    ……..
    Among the policies Cristea introduced during his rule as Prime Minister was a crackdown on Protestants, by disallowing religious services to small congregations with less than 100 heads of families, basically banning the services in around 1,500 small chapels belonging to various Christian denominations. Despite worldwide protests from the Baptists, the ban was only lifted after Cristea’s death by his successor, the National Renaissance Front’s Armand Călinescu.
    On February 20, a new constitution was announced, which organized Romania as a “corporatist state” similar to that of Fascist Italy, with a parliament made up of representatives of the guilds of farmers, workers and intellectuals. Four days later, on February 24, the constitution was approved, with 99.87% of votes in favour, through a plebiscite whose integrity was disputed.
    ….
    By the end of 1938, Carol II had introduced even more Fascist-inspired elements: for instance, on January 1, 1939, during the government’s visit to the Royal Palace, they wore uniforms and when meeting Carol, Cristea and the ministers greeted him with the Fascist salute. As with many Orthodox of that time, Cristea’s rhetoric had become more explicitly anti-Semitic and xenophobic. This was in marked contrast to his earlier positions. In 1928, he had made an appeal towards the Romanian students to observe the Golden Rule and had expressed regrets for attacks and profanations of synagogues.
    …….
    ___________________-

    Η καλή Εκκλησία τα έχει με όλους τους δικτάτορες καλά.
    Από τους φασίστες και τους μοναρχικούς μέχρι το καθεστώς Τσαουσέσκου.
    Ο Άγιος Ιουστινιανός:


    Patriarch Justinian with the Communist Party leadership at the World Youth Festival, 1953

    Alexandru Bassarab’s Nașterea («Birth»), engraving inspired by the Iron Guard version of Orthodoxism. The Archangel Michael watching over the crib of future Guard leader Corneliu Zelea Codreanu
    ______________

    O Aντονέσκου με έναν μητροπολίτη (δεν είναι ο πατριάρχης όπως αναγράφεται)
    https://www.granger.com/results.asp?inline=true&image=0201493&wwwflag=1&itemx=60&screenwidth=942

    Granger – Historical Picture Archive

    «Ίον Αντονέσκου 15.06.1882-01.06.1946 +Πολιτικός, Ρουμανία 1940-1944 Πρωθυπουργός/Aρχηγός Κράτους εθνική εορτή στο Βουκουρέστι, ο Αντονέσκου ευλογουμενος από τον Πατριάρχη Ρουμανίας, στο προσκήνιο: ο βασιλιάς των Ρουμάνων Μιχαήλ και η μητέρα του πριγκίπισσα Έλενα της Ελλάδας-δημοσιεύθηκε στις 22/1942 στο “Signal”….».
    σημ.Λασκ.: Ναζιστικό περιοδικό της Wehrmacht
    ____________


    Ο Ion Antonescu με τον Γερμανό Ναζιστή στρατηγό Wilhelm Keitel, που απαγχονίστηκε στη Νυρεμβέργη.

  5. Ο/Η laskaratos λέει:

    To Μνημείο της Majadahonda κοντά στην Μαδρίτη εγκαινιάστηκε στα 1970 για να τιμήσει δύο Ρουμάνους εθελοντές της Σιδηράς Φρουράς, τους Ίον Mota και Βασίλη Marin που σκοτώθηκαν στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο.
    Τόπος συγκέντρωσης Ρουμάνων και Ισπανών Φασιστών, τελετών, μνημοσύνων κλπ
    Στο ακόλουθο σάιτ υπάρχουν δεκάδες φωτογραφίες τους:

    http://www.miscarea-legionara.net/cd_garda_de_fier/02%20Legiunea%20in%20imagini/07%20Majadahonda/Majadah.html



  6. Ο/Η eklag λέει:

    «If I want to knock a story off the front page,
    I just change my hairstyle»-Χίλαρι Κλίντον,
    Ο Μύθος των Μέσων ως απλών εργαλείων-The Athens Review of books-γαμάτο τευχάκι

  7. Ο/Η Θεολόγος λέει:

    Για τους Έλληνες Ζηλωτές Ορθόδοξους, οι Λεγεωνάριοι δολοφόνοι που έσφαζαν Εβραίους και τους κρέμαγαν μέσα στο κεντρικό χασάπικο σφαγείο των ζώων του Βουκουρεστίου, από τσιγκέλια σαν σφαχτάρια, ήταν καλοί Χριστιανοί
    Στο ορθόδοξο μπλογκ «Νεκρός για τον Κόσμο», από το βίο κομμουνιστή βασανιστή που έγινε Ορθόδοξος και βασανίστηκε από τους Κομμουνιστές οι Λεγεωνάριοι παρουσιάζονται σαν «Μία χριστιανική-πατριωτική ομάδα στην οποία ανήκαν όλοι οι μεγάλοι πνευματικοί άνθρωποι αλλά και μοναχοί ιερείς και φοιτητές την εποχή εκείνη, οι οποίοι όλοι συνελήφθησαν και οι πιο πολλοί άφησαν την τελευταία τους πνοή στις κομμουνιστικές φυλακές»

    http://o-nekros.blogspot.gr/2011/09/2.html

    ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
    ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

    (ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

    Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2011

    Ρουμάνοι νεομάρτυρες & ομολογητές επί κομουνισμού (2)
    Ο σατανικός αρχιβασανιστής Εουτζέν Τσουρκάνου
    Ο γείτονάς του Τεόντορ Μιτρίτς διηγείται πως το 1940 προσπαθούσε να του μυήσει τα χριστιανικά ιδανικά και να τον κάνει μέλος της χριστιανικής κίνησης των Legionari. της χριστιανικής κίνησης των Legionari. (Μία χριστιανική-πατριωτική ομάδα στην οποία ανήκαν όλοι οι μεγάλοι πνευματικοί άνθρωποι αλλά και μοναχοί ιερείς και φοιτητές την εποχή εκείνη, οι οποίοι όλοι συνελήφθησαν και οι πιο πολλοί άφησαν την τελευταία τους πνοή στις κομμουνιστικές φυλακές).

    Η αλήθεια
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%B9%CE%B4%CE%B7%CF%81%CE%AC_%CE%A6%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AC

    Η Λεγεώνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ ιδρύθηκε στις 24 Ιουνίου του 1927 από τον Κορνήλιο Κοντρεάνου (1899 – 1938) Ρουμάνο δικηγόρο στο Ιάσιο της Μολδαβίας. Το 1938 μετονομάστηκε σε Σιδηρά Φρουρά[1][2] και η ιδεολογία της στηρίχτηκε στον εθνικισμό, την ορθοδοξία και τον αντισημιτισμό. Επρόκειτο για μια εθνικιστική οργάνωση με στρατιωτική δομή, η οποία ήταν βασισμένη στα πρότυπα της Εθνικοσοσιαλιστικής νεολαίας του Αδόλφου Χίτλερ. Ο Κοντρεάνου έθεσε την οργάνωση υπό την προστασία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ μετατρέποντας τους Λεγεωνάριους σε ένα είδος χριστιανού ασκητή στρατιώτη, κάτι παρόμοιο με τους Σταυροφόρους.

    περισσότερη αλήθεια

    Ορθόδοξοι μυστικιστές, θανατολάτρες, που ήθελαν να μαρτυρήσουν
    (….)
    The mysticism of the Legion led to a cult of death, martyrdom and self-sacrifice. They had an action squad that was called Echipa morții, or «Death Squad» who had the mission to go everywhere in Romania and to sing. It was called «Death Squad» because its members had to accomplish their mission even with the risk of being killed by the police, communist or any other enemies of the Legion. The members of it were: Ion Dumitrescu-Borșa (who was a Christian Orthodox priest), Sterie Ciumetti, Petre Țocu, Tache Savin, Traian Clime, Iosif Bozântan, Nicolae Constantinescu.[5] A chapter of the Legion was called a cuib, or «nest,» and was arranged around the virtues of discipline, work, silence, education, mutual aid, and honor.

    (…)
    During the crisis members of the Iron Guard instigated a deadly pogrom in Bucharest. Particularly gruesome was the murder of dozens of Jewish civilians in the Bucharest slaughterhouse. The perpetrators hung the Jews from meat hooks, then mutilated and killed them in a vicious parody of kosher slaughtering practices.[37][38] The American ambassador to Romania Franklin Mott Gunther who toured the meat-packing plant where the Jews were slaughtered with the placards reading «Kosher meat» on them reported back to Washington: «Sixty Jewish corpses were discovered on the hooks used for carcasses. They were all skinned….and the quantity of blood about was evidence that they had been skinned alive».[39] Gunther wrote he was especially shocked that one of the Jewish victims hanging on the meat hooks was a 5-year-old girl.[40]

    Αυτόματη μετάφραση
    H Σιδηρά φρουρά υποκίνησε μια θανατηφόρα πογκρόμ στο Βουκουρέστι . Ιδιαίτερα φρικιαστικό ήταν η δολοφονία δεκάδων εβραϊκής αμάχων στο σφαγείο του Βουκουρεστίου . Οι δράστες κρέμασαν τους Εβραίους από τσιγκέλια , στη συνέχεια, ακρωτηριασμένα και τους σκότωσε σε ένα φαύλο παρωδία της kosher πρακτικές σφαγής . [ 37 ] [ 38 ] Ο Αμερικανός πρέσβης στη Ρουμανία Franklin Mott Gunther ο οποίος περιόδευσε το εργοστάσιο συσκευασίας κρέατος , όπου οι Εβραίοι θανατώθηκαν με τα πλακάτ που έγραφαν « Κοσέρ κρέας» για τους ανέφεραν πίσω στην Ουάσιγκτον : « Εξήντα εβραϊκή πτώματα ανακαλύφθηκαν στα άγκιστρα που χρησιμοποιούνται για τα σφάγια ήταν όλοι ξεφλουδισμένα …. και η ποσότητα του αίματος περίπου ήταν απόδειξη ότι είχαν ξεφλουδισμένα ζωντανός . » . [ 39 ] Gunther έγραψε ο ίδιος ήταν ιδιαίτερα σοκαρισμένος ότι ένας από τους Εβραίους θύματα που κρέμεται από τα άγκιστρα κρέατος ήταν ένα 5 – year-old κορίτσι . [ 40 ]

  8. Ο/Η eklag λέει:

    p.s.
    Αρκετά πριν τον Χίτλερ η βορειοδυτική πεφωτισμένη Ευρώπη επιδίδονταν στη μαζική εξόντωση Ρομά και ψυχικά ασθενών τους οποίους χρησιμοποιούσαν σε παντός είδους πειράματα ως αναλώσιμα υλικά.
    Αν δεν εμπλέκονται Εβραίοι ουδείς ασχολείται με τα λοιπά ε;

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Κοιτάξτε,
      για εμάς δεν ισχύει αυτό.
      Έβαλα στον τίτλο πρώτους τους περιθωριακούς Ρομά, αν και είναι πολύ λιγότεροι (κάπου το 1/20) οι Ρομά που εξοντώθηκαν από τους Ορθόδοξους Ρουμάνους φασίστες σε σχέση με τους Εβραίους, ακριβώς γιατί συνήθως τους αγνοούν.

  9. Ο/Η Κάσυ Διάρη, αίμα, τατουάζ και σβάστικα λέει:

    https://xyzcontagion.wordpress.com/2016/05/13/golden-dawn-giortes-neolaias-blood-honour/

    ‘Ροκ για την πατρίδα’ ή ‘πόγκο για τη σβάστικα’; Η Χρυσή Αυγή ξεκινάει ξανά τις εθνικοσοσιαλιστικές ‘Γιορτές Νεολαίας’: Μπύρες, τατουάζ και Sieg Heil, για τους μυημένους στο ναζισμό

    Posted by Κλέων Ι. στο 2016/05/13


    Ροκ για την πατρίδα. Αλλά για ποια πατρίδα; Στη φωτογραφία, συναυλία στα Τρίκαλα, που αποτελού(σα)ν σφηκοφωλιά των ναζί Blood & Honour. Το πρώτο καθαρό νεοναζιστικό μαγαζί για συναυλίες φτιάχτηκε εκεί, υπήρχε ενεργός πυρήνας χρυσαβγιτών που ασχολούνταν με τα μουσικά, και αρκετά συγκροτήματα δοκίμασαν να ξεκινήσουν να κάνουν ΄καριέρα’ από εκεί. Ο καταδικασμένος μαχαιροβγάλτης Παναγιώτης Ρουμελιώτης (Πόρκυ) και το γκρουπ του War Criminals ήταν από τους αστέρες της σκηνής.


    Δείχνουν τα τατουάζ του στο HateWave Φεστιβάλ White Power Κατασκήνωση, Αύγουστος 2003. Λέτε να είναι και οι Κασιδιάρης και Παναγιώταρος ανάμεσά τους;


    Παλιό τρικάκι. Από μια τέτοια γιορτή.

    Ο Καζάκος:

    https://left.gr/news/pantelis-kazakos-o-drastis-toy-pio-mazikoy-ratsistikoy-egklimatos-prin-ti-manolada
    20 Απριλίου 2013 Το πιο μαζικό, ρατσιστικό έγκλημα στην Ελλάδα πριν από τη Μανωλάδα

    Η δολοφονική επίθεση κατά των μεταναστών εργατών σε καλλιέργειες φράουλας στη Μανωλάδα έφερε στη μνήμη μια άλλη μαζική ρατσιστική επίθεση, αρκετά χρόνια πριν, όταν ο Παντελής Καζάκος κυκλοφορούσε οπλισμένος στους δρόμους της Αθήνας, δολοφονώντας δύο και τραυματίζοντας εφτά άτομα.

    Ο Παντελής Καζάκος, σε ηλικία 23 ετών, επί τρεις ημέρες πυροβολούσε μετανάστες σε Μεταξουργείο, Ψυρρή, Εξάρχεια. «Έφυγα από το σπίτι μου με το πιστόλι, αποφασισμένος να σκοτώσω όποιον αλλοδαπό έβλεπα στο δρόμο, γιατί το κακό μ’ αυτούς έχει παραγίνει», είχε δηλώσει μετά τη σύλληψή του.

    Στις 19 Οκτωβρίου του 1999, ο Π. Καζάκος πυροβόλησε εναντίον τριών Κούρδων. Από τις σφαίρες του έπεσε νεκρός ο Χοσεβί, ενώ τραυματίστηκαν σοβαρά οι Σαρίφ Μοχάμεντ και Ρασούλ Γιουσέφ.
    Στις 21 Οκτωβρίου πυροβόλησε 2 φορές και τραυμάτισε σοβαρά τον Μάρκους Κόφι-Τόμι από την Γκάνα. Την ίδια μέρα πυροβόλησε και τραυμάτισε στο πρόσωπο τον Νταντόν Μοχάμεντ από το Μπαγκλαντές.
    Στις 22 Οκτωβρίου πυροβόλησε 3 φορές κατά του Αμπντούλ Τίμοθι, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί βαρύτατα ο Αμπντούλ Τίμοθι. Την ίδια μέρα στην Αθήνα πυροβόλησε μια φορά και τραυμάτισε στον αυχένα τον Πακιστανό Αχμέντ Νεσάρ. Στη συνέχεια, πυροβόλησε και τραυμάτισε θανάσιμα στη θωρακική χώρα τον Ουντεσιάνι Τζορτζ και, τέλος, πυροβόλησε τον Αιγύπτιο Σαάντ Ελ Σαντί.
    Mάρτυρας στην τελευταία επίθεση του Kαζάκου, ήταν ο 22χρονος ναυτικός Aπ. Aποστόλου από τον Πειραιά: «Tριγύριζα στην Ομόνοια, τον συνάντησα στις 4 και μου είπε να τον ακολουθήσω για να δω πώς εκτελούνται οι μυστικές αποστολές. Kατηφορίσαμε προς την Πειραιώς. Συναντήσαμε έναν ξένο μελαψό. Tον ακολουθήσαμε λίγο και μου λέει «κοίτα τώρα». Έβγαλε τότε το πιστόλι και του έριξε τρεις».

    Η σχέση του με τη Χρυσή Αυγή

    Καθηγητής του Καζάκου είχε δηλώσει ότι από νεαρός ο δολοφόνος είχε εκφράσει ανοικτά τις ακροδεξιές απόψεις, οι οποίες ταυτιζόταν με την ιδεολογία της Χρυσής Αυγής. Οι συμμαθητές του υποστήριζαν ότι είναι μέλος της νεοναζιστικής οργάνωσης.
    Στο δικαστήριο ο συνήγορος Πολιτικής Αγωγής παρουσίασε φωτογραφία του Καζάκου με τον ίδιο να κρατά πανό σε πορεία της Χρυσής Αυγής.
    Επίσης, τις ημέρες που έγιναν οι δολοφονίες η Χρυσή Αυγή (στις 22 Οκτωβρίου 1999) δημοσίευσε πρωτοσέλιδο με τίτλο «Ο θάνατος ενός Έθνους» και θέμα τον υπερπληθυσμό των μεταναστών.
    Ο Καζάκος καταδικάστηκε σε δις ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη.

  10. Ο/Η Abr. λέει:

    http://eggolpio.blogspot.gr/2015/12/blog-post_23.html

    Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2015
    Εγκόλπιον Ορθοδοξίας
    Το μαρτυρικό τέλος του Κορνηλίου Κοντρεάνου.
    «Ο τελικός στόχος δεν είναι η ζωή. Είναι η ανάσταση. Η ανάσταση των εθνών στο όνομα του Ιησού Χριστού του Σωτήρα».

    Corneliu Codreanu (1899 – 1939)

    http://www.holocaustresearchproject.org/nazioccupation/romanianjews.html

    http://ww2days.com/romanias-center-government-falls-fascists-in-3.html


    Left: Sephardic Temple in Bucharest after it was robbed and set on fire during a revolt of the para­mili­tary Iron Guard between Janu­ary 21 and 23, 1941. Prime Minis­ter Gen. Ion Anto­nescu had invited the Iron Guard, as a power­ful poli­tical, long-perse­cuted move­ment, to join his cabi­net the pre­vious Septem­ber even as he worked to curb their influ­ence. It was an un­easy alli­ance for that rea­son and because many Iron Guard followers were venge­ful toward any­one associated with the regime. On Janu­ary 21, 1941, the Iron Guard launched a rebel­lion (Legionary Rebel­lion) to over­throw Anto­nescu and seize con­trol of the coun­try. After three days of brutal street fighting, the Roma­nian army was able to crush the putschists, but only after their rebel­lion had erupted into a vicious pogrom against Jews. Anto­nescu banned the Iron Cross movement and imprisoned 9,000 of its members.

    Right: Interior of a ruined synagogue, Bucharest, Roma­nia, Janu­ary 23, 1941. Legion­naires, as mem­bers of the Iron Guard were called, con­sisted of anti-Semi­tic stu­dents, priests, intel­lectuals, young and old, men, women, and chil­dren. Legionary gangs swooped down on Bucha­rest’s Jewish dis­tricts to grab what­ever they could carry away before van­dalizing and setting fire to twenty-five syna­gogues, demol­ishing Jewish-owned stores, and plun­dering the homes of Jews. Signs posted on Jewish homes read “Kikes live here!” Homes of Chris­tians dis­played religious symbols, icons, or signs reading “Christians live here.”


    Left: Bodies of Jewish people are laid out at the Jewish Legal Insti­tute, Bucha­rest, Roma­nia. After the pogrom, by Janu­ary 27, 1941, workers of the Jewish com­munity offices had identified 121 of the dead; how­ever, 400 were still missing. In many instances, Legion­naires had mutil­ated the victims and stripped them of their clothes.

    Right: People wounded in the pogrom lie in a Bucha­rest street, Janu­ary 23, 1941. At dawn that day a truck from the Podsudeck sau­sage fac­tory was loaded with fifteen Jews who had been held under police arrest. They were driven to the munici­pal slaughter­house at Baneasa and mur­dered with 100 other Jews who were cap­tive there. Some had the word “kosher” marked on their corpses. While this car­nage took place inside the slaughter­house, a large num­ber of Legion­naires were out­side singing and mocking Jewish psalms and prayers. Another group of Jews was taken to a farm in Bucharest’s Straulesti district, where they were shot.


    The bias against Jews continued into the 20’s and 30′, student movements began against the Jews at the major universities were organized and financed by the Ministry of the Interior. Once such movement was founded by Corneliu Zelea Codreanu and called itself «The Legion of the Archangel Michael» (precursor to the Iron Guard), the legion formed terror cells and claimed responsibility for the murder of several Jews.

    The Legion was known for skillful propaganda, including a very capable use of spectacle. Utilizing marches, religious processions and patriotic and partisan hymns and anthems, along with volunteer work and charitable campaigns in rural areas in support of its anti-Communist, anti-Semitic, anti-liberal, and anti-parliamentary philosophy.

    On Dec. 9, 1927 Legion members carried out a pogrom in Oradea Mare in Transylvania. Five synagogues were destroyed and the Torah scrolls burned in public squares, Jews were humiliated and beaten. Soon after rioting spread throughout Romania and in Cluj, eight more Synagogues were ransacked and looted.
    In the second half of the 1930s, and with the rise of fascism, the situation of the Jews became increasingly desperate. Like most European fascist movements, Romanian fascism emerged out of the political, economic, and ideological crisis’s that followed World War


    http://www.jta.org/1937/04/28/archive/8-iron-guardists-get-life-terms-for-stelescu-slaying
    8 Iron Guardists Get Life Terms for Stelescu Slaying

    April 28, 1937

    BUCHAREST, Rumania (Apr. 27)

    A Rumanian tribunal today passed heavy judgment on ten members of the secret Fascist-inclined Iron Guard who were tried for the killing of a dissident party member, Michael Stelescu, in a hospital last Summer, the Havas News Agency reported.

    Eight of the Guardists were sentenced to life imprisonment at hard labor and the remaining two were given 10-year terms.

  11. Ο/Η laskaratos λέει:

    Δεν υφίσταται θέμα μωρέ.
    Το πολύ πολύ να πουν μετά πως είχαν κι αυτοί, ευσεβείς «αυταπάτες», διάβαζαν, δεν ήξεραν, τα γνωστά

    Ο Αμβρόσιος όπως και δεκάδες ιερείς του παρακάτω φυράματος,

    όπως και οι εκατοντάδες ιερείς, καλόγεροι και Θεολόγοι της Ορθόδοξης Σιδηράς φρουράς η οποία τελικά οδήγησε στο κρέμασμα γυμνών γδαρμένων σφαγμένων Εβραίων από τα τσιγκέλια των ευσεβών Λεγεωναρείων του μεγάλου σφαγείου του Βουκουρεστίου, στην Υπερδνειστερία, στην Οδησσό



    έχουν απλώς διαφορετικές απόψεις που πρέπει να γίνονται σεβαστές, ας πρόσεχαν όμως μωρέ κι αυτοί λίγο τα λόγια τους….
    Ιερώνυμος Τσίπρα και Λαυρεντιάδη, έφα
    ______________
    ας σκύψει λίγο περισσοτερο κι αυτός ο Φίλης ας μιμηθεί λίγο τον αρχηγό του

    http://www.iefimerida.gr/news/266842/ieronymos-koyrastike-kai-mas-koyrase-o-filis-o-amvrosios-prosehe-ligo-ta-logia-toy#ixzz48c7oA200

    ΑΙΣΘΗΣΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ
    Ιερώνυμος: Κουράστηκε και μας κούρασε ο Φίλης – Ο Αμβρόσιος αν πρόσεχε λίγο τα λόγια του…
    Αναφερόμενος στο μητροπολίτη Καλαβρύτων και στο κήρυγμα μίσους που έκανε την Μεγάλη Παρασκευή, ο Αρχιεπίσκοπος απάντησε: «Είναι εκπρόσωπος μιας μερίδας, ενός λαού που σκέπτεται έτσι και οφείλουμε να τον σεβόμαστε, να τον ακούμε και να προσπαθούμε να δούμε να μην ισοπεδώνεται το πρόβλημα, να αντιμετωπίζεται».

    Εσπευσε να διευκρινίσει για τον Αμβρόσιο πως «όσοι δεν τον έχουν γνωρίσει τον παρεξηγούν. Είναι άνθρωπος με ενδιαφέροντα» για να προσθέσει με νόημα: «Αν πρόσεχε την ροή του λόγου του θα ήταν καλύτερα. Δεν το κάνει από κακία, απλά εκρήγνυται περισσότερο από ότι πρέπει».νδ
    _____________
    Τα «ενδιαφέροντα» του Αμβρόσιου
    http://www.iefimerida.gr/news/264862/otan-o-mitropolitis-amvrosios-itan-tagmatarhis-horofylakis-exymnoyse-toys-vasanistes-tis#ixzz48c9Umml6

    ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΓΙΩΡΓΗ ΠΗΡΟΥΝΑΚΗ
    Οταν ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος ήταν Ταγματάρχης Χωροφυλακής-Εξυμνούσε τους βασανιστές της χούντας

  12. Ο/Η Abr. λέει:

    http://www.vice.com/ro/read/preotii-fac-cele-mai-sinistre-proteste

    Protest împotriva cipurilor electronice (14.03.2013)

  13. Ο/Η MONSTERS SOUVENIR . λέει:

    Serban Nichifor: MONSTERS SOUVENIR 3 – THE BUCHAREST POGROM, 21-23 JANUARY 1941

    Δημοσιεύτηκε στις 2 Ιουν 2013


    The Legion of the Archangel Michael and the Romanian Orthodox Church: the Bucharest pogrom, 21- 23 January 1941 Music and Producer: Serban Nichifor, June 02, 2013

    Romanian pogrom showed Nazis ‘how to do mass murder’


    Bucharest, Romania, 1940, Bodies of victims of the pogrom in Bucharest

    http://www.substancenews.net/articles.php?page=1968


    One of the most notorious of the ex-Nazis helped by the CIA and Wisner’s Dad was «Archbishop» Valerian Trifa, a Romanian who had helped organize the infamous January 1941 Iron Guard pogrom in Bucharest as the Romanian fascists were getting ready to welcome the Wehrmacht and the SS into Romania. But for more than 20 years, with CIA help, Trifa was able to airbrush his own personal history.

    It wasn’t until the 1970s that ‘Archbishop’ Valerian Trifa (above) of a faction of the Romanian Orthodox Church of North America had to leave Detroit (and the USA) and relocate (finally to Portugal) because of his Nazi past. But a full appreciation of Trifa’s history has yet to be made in the USA, since his welcome to the land of the free was arranged by the CIA, and by 1956 he was delivering the opening prayer at the U.S. Senate at the invitation of Richard Nixon because of Trifa’s contribution to anti-Communism. Nixon neglected to tell the senators that 15 years before, Trifa had helped instigate the Iron Guard pogrom against the Jews of Bucharest, one of the ugliest of the Nazi years. Among other things, Trifa’s associates «processed» the Jews they murdered in January 1941 in Bucharest through the slaughterhouses.At the end of World War II, the USA cut deals across Germany and Eastern Europe with Nazis and other fascists (including the Iron Guard in Romania and various smaller Nazi groups across the Balkans) to prop up the Cold War, and they became the infrastructure of the Cold War spy apparatuses that made the USA so unpopular among those who had suffered Nazi occupation. One of the reasons why Russians and other Communists were easily able to stifle anti-Communism in the early days of the Cold War was that the guys and gals the USA picked up to join the budding Cold Warriors of the American Century had been active Nazis (and other kinds of fascists) back home between 1939 and 1945. It wasn’t hard for someone down the block to recognize the new heroes of the Radio Free Europe as the guy who would have been blowing the whistle in little Liesel and her family in the harrowing escape scenes from «The Sound of Music.»

    One of the most notorious of the ex-Nazis helped by the CIA and Wisner’s Dad was «Archbishop» Valerian Trifa, a Romanian who had helped organize the infamous January 1941 Iron Guard pogrom in Bucharest as the Romanian fascists were getting ready to welcome the Wehrmacht and the SS into Romania. But for more

    One of the most notorious of the ex-Nazis helped by the CIA and Wisner’s Dad was «Archbishop» Valerian Trifa, a Romanian who had helped organize the infamous January 1941 Iron Guard pogrom in Bucharest as the Romanian fascists were getting ready to welcome the Wehrmacht and the SS into Romania. But for more than 20 years, with CIA help, Trifa was able to airbrush his own personal history.

  14. Ο/Η eklag λέει:

    Yeah…right.
    Δεν μπορώ να πω περισσότερα καθώς σήμερα λόγω nakba βιώνω μια ιδιαίτερη συγκίνηση!

  15. Ο/Η MONSTERS SOUVENIR . λέει:

    Visarion Puiu, the Former Romanian Orthodox Metropolitan (Archbishop) of Transnistria — A Historical Study on His Life and Activity

    Author(s): Ion Popa
    Published by: Institutul National pentru Studierea Holocaustului din Romania ELIE WIESEL

    Summary/Abstract: Visarion Puiu, former Metropolitan of Bukovina (1935-1940), former Metropolitan of Transnistria (1942-1943) was condemned to death in absentia by a Romanian communist tribunal on 21 February 1946.2 He is the most important Orthodox high hierarch from Eastern Europe to be condemned to death after the Holocaust. In my quest to find out the reasons for his condemnation, and especially if it had anything to do with the destruction of the Romanian Jewry, I came in contact with a lot of fascinating documents about Visarion Puiu related to both his religious activity in Romania and to his fate, in exile, after 1944. Puiu’s destiny was melodramatic, his personality hard to categorise, his contribution to the destruction of Romanian Jewry very controversial, and his relationship to the communist regime full of spectacular twists.

    For several years Puiu wandered around Europe, living for short periods in Vienna, Germany, Switzerland, Venice, Draguignan and Auvergne, before settling for good in Viels-Maisons, a village on the Marne River 96 km east of Paris. At one point during these travels, self-proclaimed Iron Guard leader Horia Sima offered Puiu the post of Minister of Religious Affairs in his government in exile, but the latter declined.[1]

    According to a 2007 survey,of the 65% of Romanians who had ever heard of the Holocaust, only 28% knew that it hadhappened in Romania. Of these, only 11% knew that the Antonescu regime had beenresponsible, compared with the 79% who blamed German perpetrators


    George Alexianu governor of Transnistria

    • Ο/Η Ιstoricul Român λέει:

      Θέλω να βάλω κι εγώ ένα λιθαράκι.
      Πρώτα ο μητροπολίτης Βησσαρίων φωτογραφίζεται παραπάνω ήταν πρώην Λεγεωνάριος της συμμορίας της Σιδερένιας φρουράς του πρωτοάγγελου Μιχαήλ. Δεν στάλθηκε τυχαία στην Transnistria, ούτε το έσκασε μετά για άλλη αιτία από το ότι είχε πολύ λερωμένη τη φωλιά του. Αυτούς τους ανθρώπους τους έσωσε ο Ψυχρός Πόλεμος. Η Δύση, ειδικά η Αμερική έκανε τα στραβά μάτια από αντικομμουνισμό. Η μοίρα τους έπρεπε να είναι το εκτελεστικό απόσπασμα. Κανείς δεν το ζήταγε πλην αν τους ανακάλυπταν οι Εβραίοι, γιατί οι Ρομά δεν είχαν την πιο ελάχιστη δυνατότητα.
      Οι ίδιοι οι σταλινοκομμουνιστές δεν έδιναν μισό παρά.

      Από μια πολύ έγκυρη πηγή πιο κάτω, έρχονται πολλές εξηγήσεις. Οι Ρουμάνοι κομμουνιστές τιμώρησαν πολλούς φασίστες που πέσανε στα χέρια τους. Η κρατική Ιστορία τους όμως γράφτηκε εθνικιστικά. Κάθε πολιτικός τυχοδιώκτης, δεξιός ή κομμουνιστής επενδύει στον Εθνικισμό. Μην πάτε μακριά, βλέπε Τσίπρας. H Eκκλησία πάλι όπως και οι παλιές κρατικές υπηρεσίες, προστατεύτηκαν. Δεν δόθηκαν και δεν δίνονται στοιχεία στους ιστορικούς. Ποιος παίρνει χαμπάρι και ποιος θα διαμαρτυρηθεί; Η γλυκιά άγνοια απλώνεται παντού. Οι ίδιοι οι Ρουμάνοι δεν ξέρουν. Αυτό βολεύει πολλούς.

      Έχω κάνει πρόχειρη μετάφραση

      http://www.academia.edu/1514997/New_Models_New_Questions_Historiographical_Approaches_to_the_Romanian_Holocaust

      European Review of History—Revue europe´ enne d’histoire

      Vol. 19, No. 2, April 2012, 303–320

      New Models, New Questions: Historiographical Approaches to the Romanian Holocaust
      Roland Clark*

      Department of History, University of Pittsburgh, Pittsburgh, PA, USA

      (Received 15 February 2011; final version received 18 May 2011)

      (….)

      310 R. Clark
      Another former legionary,Vissarion Puiu, was appointedMetropolitan of Transnistriain 1942.

      Άλλα ενδιαφέροντα σημεία για να μορφώσουν ολοκληρωμένη γνώμη οι αναγνώστες σας

      According to a 2007 survey,of the 65% of Romanians who had ever heard of the Holocaust, only 28% knew that it hadhappened in Romania. Of these, only 11% knew that the Antonescu regime had beenresponsible, compared with the 79% who blamed German perpetrators

      As in many Socialist regimes, Romanian historians working under the Ceausescu dictatorship were mostly concerned with promoting a national history that glorified the Romanian past and produced few worthwhile studies of the Holocaust. Many focused on atrocities committed by Hungarians against ethnic Romanians during Horthy’s occupation of Transylvania and avoided mentioning Jewish victims

      Moreover, we still lack published documents describing the work of auxiliary groups involved in the occupationof the eastern provinces, such as the Romanian Orthodox Church, eugenic and medical bodies, or educational and cultural organisations employed by the state.

      Σύμφωνα με μια έρευνα του 2007, το 65% των Ρουμάνων που είχαν έστω κάποτε ακούσει περί του Ολοκαυτώματος, μόνο το 28% γνώριζε ότι είχε συμβεί στη Ρουμανία. Από αυτά, μόνο το 11% γνώριζε ότι το καθεστώς Αντονέσκου ήταν υπεύθυνο σε σύγκριση με το 79% που κατηγόρησε τους Γερμανούς ως δράστες
      (….)

      Όπως και σε πολλά σοσιαλιστικά καθεστώτα, οι Ρουμανοι ιστορικοί που εργάζονται κάτω από τη δικτατορία Τσαουσέσκου ενδιαφέρονταν ως επί το πλείστον για την προώθηση μιας εθνικής ιστορίας που θα δόξαζε το ρουμανικό παρελθόν και έτσι παρήχθησαν λίγες αξιόλογες μελέτες του Ολοκαυτώματος. Πολλοί εστίασαν στις ακρότητες που διαπράχθηκαν από τους Ούγγρους κατά των εθνοτικών Ρουμάνων κατά τη διάρκεια της Κατοχής της Τρανσυλβανίας από τον Horthy και απέφυγαν να αναφερθούν σε Εβραίους θύματα.
      (….)
      Επιπλέον, εξακολουθούμε να στερούμαστε δημοσίευσε έγγραφα που περιγράφουν το έργο των βοηθητικών ομάδων που εμπλέκονται στην Κατοχή των ανατολικών επαρχιών, όπως η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρουμανίας, της ευγονικής και ιατρικά σώματα, ή εκπαιδευτικούς και πολιτιστικούς οργανισμούς που πληρώνονται από το κράτος.
      Ιstoricul Român

  16. Ο/Η laskaratos λέει:

    O μητροπολίτης Φιλιππουπόλεως Κύριλλος, πατριάρχης Βουλγαρίας επί κομμουνιστικού καθεστώτος, στάθηκε μόνος του μπροστά στο τραίνο που θα μετέφερε σε θανατηφόρα στρατόπεδα συγκέντρωσης Εβραίους της Βουλγαρίας, στην έναρξη αυτής της μακάβριας διαδικασίας που είχε διατάξει ο βασιλιάς Βόρις, εμποδίζοντάς το να ξεκινήσει. Η συνεχής σθεναρή αντίσταση του ίδιου αλλά και του επικεφαλής της Εκκλησίας της Βουλγαρίας του Έξαρχου Στέφανου και άλλων μελών της Ι.Συνόδου, παρεμπόδισε για πολύ χρόνο αυτή τη μακάβρια διαδικασία μέχρι τον αιφνίδιο θάνατο του Βόριδος στα 1943 και έτσι έγινε η Βουλγαρία η μοναδική χώρα της Ευρώπης που μετά τη λήξη του πολέμου οι Εβραίοι κάτοικοι της ήταν περισσότεροι από πριν (50.000, έναντι 48.000).

  17. Ο/Η Θεολόγος λέει:

    http://media.gettyimages.com/photos/bucharest-romania-file-romanian-orthodox-patriarch-teoctist-covers-picture-id71748255

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%AC%CF%81%CF%87%CE%B7%CF%82_%CE%92%CE%BF%CF%85%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B5%CF%83%CF%84%CE%AF%CE%BF%CF%85_%CE%98%CE%B5%CF%8C%CE%BA%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%82

    Πατριάρχης Βουκουρεστίου Θεόκτιστος

    Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

    Ήταν το δέκατο από τα έντεκα παιδιά του Dumitru και της Marghioala Arăpaşu.

    Το 1947 η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ρουμανίας του αφαίρεσε το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτη, λόγω των φιλοκομμουνιστικών του απόψεων[1]. Όταν η χώρα πέρασε στο κομμουνιστικό στρατόπεδο και οι νέες αρχές αντικατέστησαν τον Πατριάρχη Ειρηναίο (Irineu Mihălcescu) με τον Ιουστινιανό (Justinian Marina), επίσης φιλοκομμουνιστή κληρικό, ο Θεόκτιστος έγινε βοηθός του Πατριάρχη, γραμματέας της Ιεράς Συνόδου και Πρόεδρος του Θεολογικού Ινστιτούτου Βουκουρεστίου μεταξύ 1950 και 1954.

    Το 1981 δημιουργήθηκε σκάνδαλο, καθώς χρησιμοποίησε χρήματα της Εκκλησίας για να χρηματοδοτήσει την ποδοσφαιρική ομάδα του Πολυτεχνίου του Ιασίου.

    Το 1986 έγινε Πατριάρχης Βουκουρεστίου και πάσης Ρουμανίας. Με το κομμουνιστικό καθεστώς είχε σχέσεις που μπορούν να χαρακτηριστούν αγαστές, καθώς συναίνεσε στην καταστροφή 26 ιστορικών ναών και αντάλλασσε επισκέψεις και δώρα με τον Νικολάε Τσαουσέσκου.

    Μετά την Επανάσταση του 1989 παραιτήθηκε και κατέφυγε σε μοναστήρι. Τον Ιανουάριο του 1990 η Ιερά Σύνοδος δέχτηκε την παραίτησή του και συγκρότησε επιτροπή τοποτηρητείας μέχρι την εκλογή νέου Πατριάρχη. Όμως, η νέα Κυβέρνηση της χώρας υπό τον Ίον Ιλιέσκου τον κάλεσε να επιστρέψει, οπότε επανήλθε στην Πατριαρχεία το Μάρτιο του ίδιου έτους. Παρέμεινε Πατριάρχης μέχρι το θάνατό του, στις 30 Ιουλίου 2007, σε ηλικία 92 ετών.

    Κατηγορίες

    Κατόπιν των φημολογούμενων σχέσεών του με το κομμουνιστικό καθεστώς, είχε δεχτεί κατά καιρούς επιθέσεις από το ρουμάνικο τύπο, ο οποίος τον κατηγόρησε ότι ήταν πράκτορας της Σεκουριτάτε, της μυστικής υπηρεσίας του κομμουνιστικού καθεστώτος, ομοφυλόφιλος, μέλος νεοναζιστικής ομάδας που κατέστρεψε συναγωγή του Βουκουρεστίου, κ.ά. Ο τύπος στήριζε τις κατηγορίες επικαλούμενος αρχεία της Σεκουριτάτε, ενώ η πάγια απάντηση της Εκκλησίας ήταν ότι πρόκειται για συκοφαντίες κατασκευασμένες από τους Σοβιετικούς, με σκοπό να καταστρέψουν την Εκκλησία της Ρουμανίας.

    Τον Φεβρουάριο του 2000, ο Πατριάρχης Θεόκτιστος ζήτησε συγγνώμη από το ρουμανικό λαό για όσα αυτός υπέφερε κατά τα χρόνια του κομμουνιστικού καθεστώτος. Στις ίδιες του δηλώσεις επεσήμανε ότι υπήρξε πράγματι έλλειψη σθένους από την πλευρά του για την προάσπιση της Εκκλησίας και του ποιμνίου του, κάτι που είχε ερμηνευτεί από το ρουμανικό λαό ως συνεργασία της Εκκλησίας με το καθεστώς.

  18. Ο/Η του κώλου λέει:

    Αντιδράσεις εναντίον υπουργού που δεν αναγνωρίζει το Ολοκαύτωμα

    «Κανένας Εβραίος δεν βασανίστηκε στη Ρουμανία στον 2ο Παγκόσμιο»

    της Λήδας Φιλιππάκη

    09/08/201215:224
    «Κανένας Εβραίος δεν βασανίστηκε στη Ρουμανία στον 2ο Παγκόσμιο»
    Πυρά εναντίον της κεντροαριστερής κυβέρνησης της Ρουμανίας έχουν εξαπολύσει υποστηρικτές ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η εβραϊκή κοινότητα της χώρας για την επιλογή της να υπουργοποιήσει τον 19χρονο πολιτικό Νταν Σόβα, ο οποίος δεν παραδέχεται το Ολοκαύτωμα.
    Πυρά εναντίον της κεντροαριστερής κυβέρνησης της Ρουμανίας έχουν εξαπολύσει υποστηρικτές ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η εβραϊκή κοινότητα της χώρας για την επιλογή της να υπουργοποιήσει τον 19χρονο πολιτικό Νταν Σόβα, ο οποίος δεν παραδέχεται το Ολοκαύτωμα.

    Η υπουργοποίησή του έγινε στο πλαίσιο κυβερνητικού ανασχηματισμού, ο οποίος ανακοινώθηκε την περασμένη Δευτέρα. Ο Σόβα αναλαμβάνει καθήκοντα υπουργού, ο οποίος θα χρεώνεται τις σχέσεις της κυβέρνησης με τη Βουλή.

    Σε παλαιότερη συνέντευξή του, ο Σόβα είχε πει τα εξής: Κανένας Εβραίος δεν υπέφερε επί ρουμανικού εδάφους κατά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο… Συνολικά, μόνον 24 Εβραίοι δολοφονήθηκαν από Γερμανούς, στη Ρουμανία».

    Βάσει ιστορικών στοιχείων, το 1941 στην πόλη του Ιασίου, σε ένα από τα χειρότερα πογκρόμ που έχουν καταγραφεί, με τη βοήθεια της τότε ρουμανικής ηγεσίας, η οποία είχε συνταχθεί με τις δυνάμεις των Ναζί, δολοφονήθηκαν 13.200 Εβραίοι.

    Μετά τα σχόλιά του, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (PSD) τον απέπεμψε από τη θέση του εκπροσώπου Τύπου και τον έστειλε ταξίδι στο Μουσείο Ολοκαυτώματος της Ουάσινγκτον.

    Όταν επέστρεψε στη Ρουμανία, δήλωσε ότι λυπάται για τις «ανακριβείς δηλώσεις του», αλλά ποτέ δεν ζήτησε «συγγνώμη».

    Οι νεκροί Εβραίοι στη χιτλερική Ρουμανία έφτασαν τις 380.000 και οι δολοφονημένοι Ρομά τις 11.000.
    Η Ρουμανία στήριξε επισήμως τη ναζιστική Γερμανία μεταξύ των ετών 1939-1944 και ήταν υπέρ της πολιτικής «εκκαθάρισης» του Χίτλερ.

  19. Ο/Η arhimandritului Filip λέει:

    Ce este Mitropolia Ortodoxă Autonomă de Aquileia şi Milano

    http://www.stirigiurgiu.ro/controverse-in-legatura-cu-preotul-si-biserica-de-la-giurgiu-nord/

  20. Ο/Η Βολταίρος λέει:

    Μια προσπάθεια αθώωσης ενός φασιστικού αντισημιτικού ρασοφόρου καθάρματος από ένα μπλογκ που προειδοποιεί μόνο του
    http://1.bp.blogspot.com/-uq-eHGOchkE/URwQdPeeSgI/AAAAAAAAnxs/JrjkzUsRbfk/s210/politically-incorrect-zone1.jpg.

    Χρήσιμη όμως αν διαβαστεί πίσω από τις γραμμές, μπορεί να βγουν πολλά συμπεράσματα για μια αποκρυφιστική Εκκλησία που πάντα γοητευόταν από τις δυνάμεις του Σκότους.

    http://redskywarning.blogspot.gr/2013/07/valerian-trifa.html
    Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2013

    Valerian Trifa: Ο Ρουμάνος Αρχιεπίσκοπος που διώχθηκε ως «ναζί εγκληματίας» από τους Εβραίους και τη Σεκουριτάτε

    «Ως επίσκοπος, ταξίδευε χιλιάδες μίλια για να επισκεφτεί, να προσευχηθεί και να συναναστραφεί με τους πιστούς στην αχανή επισκοπή του. Τους περισσότερους τους γνώριζε προσωπικά. Κατά τη διάρκεια της «θητείας» του πολλές νέες εκκλησίες χτίστηκαν, άλλες ανακαινίστηκαν, πάνω από 15 ιερείς μορφώθηκαν σ’ αυτήν τη χώρα και σε πολλούς Ρουμάνους πρόσφυγες ιερείς δόθηκαν ενορίες. Η λίστα των επιτευγμάτων του προχωράει πολύ ακόμη, αλλά αρκεί να πω ότι ήταν ένας από τους πιο διακεκριμένους «γιούς» της Ρουμανίας στην εξορία και ότι θα τον θυμόμαστε πολύ καιρό για αυτά που έκανε για την εκκλησία του, τη χώρα που γεννήθηκε (Ρουμανία) και τη χώρα που τον υιοθέτησε (Αμερική)». – Fr. Vasile Hategan στο «Archbishop Valierian D. Trifa, 1914-1987″.

    Μία από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της εκκλησιαστικής ιστορίας του εικοστού αιώνα είναι ο Ρουμάνος Ορθόδοξος κληρικός Valerian Trifa (1914 – 1987), ο οποίος υπηρέτησε ως αρχιεπίσκοπος της Ρουμάνικης Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Αμερική και τον Καναδά. Επαινέθηκε από κάποιους για την αντίθεσή στον κομμουνισμό (κατά την διάρκεια της θητείας του η πατρίδα του ήταν κάτω από τον κομμουνιστικό ζυγό) και τις ιδιότητές του ως πνευματικού ηγέτη, ομολογητή και επισκόπου, αλλά και αμφισβητήθηκε και κυνηγήθηκε από άλλους για τη συμμετοχή του στο ρουμάνικο εθνικιστικό κίνημα των Λεγωνάριων της «Σιδηράς Φρουράς» (Garda de Fier) στα φοιτητικά του χρόνια, και τις «αντισημιτικές» του θέσεις. (Σιδηρά Φρουρά: Επρόκειτο για μια εθνικιστική οργάνωση με στρατιωτική δομή η οποία ιδρύθηκε από τον Ρουμάνο δικηγόρο Κορνέλιο Κοντρεάνου (1899 – 1938) και αρχικά λεγόταν «Η Λεγεώνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ». Tο 1938 μετονομάστηκε σε Σιδηρά Φρουρά. Η ιδεολογία της στηρίχτηκε στον εθνικισμό, την ορθοδοξία και τον αντισημιτισμό).

    Η συμμετοχή του στο κίνημα των Λεγωνάριων έγινε το κατάλληλο όπλο στα χέρια των εχθρών του. Η ζωή του μοιάζει με μια οδύσσεια, λένε όσοι γνώριζαν τον επίσκοπο. Το παρασκήνιο της επιχείρησης σχετικά με την απέλαση του Αρχιεπισκόπου από τις ΗΠΑ (ήταν πολιτογραφημένος αμερικάνος πολίτης), δεν είναι πολύ καλά γνωστό, γιατί, στα απομνημονεύματά του «Red Horizons» ο στρατηγός της Σεκουριτάτε (της θηριώδους κομμουνιστικής μυστικής υπηρεσίας) Ioan Mihai Pacepa, είπε ότι η όλη επιχείρηση ήταν ένα ψέμα κατασκευασμένο από την κομμουνιστική μυστική υπηρεσία. Συγκεκριμένα, ο Πατσέπα ανέφερε ότι η αποπομπή του Trifa είχε ενορχηστρωθεί από μια ψεύτικη φωτογραφία, που τοποθετήθηκε διακριτικά από πράκτορες της Σεκιουριτάτε και μέλη του εβραϊκού λόμπι.

    Ο Trifa γεννήθηκε στις 28 Ιουνίου του 1914, στο Câmpeni της Τρανσυλβανίας. Ήταν γιος του δασκάλου Διονυσίου Trifa. Τα πρώτα μαθήματα τα παρακολούθησε στην πατρίδα του, και στη συνέχεια πήγε στο γυμνάσιο στο Sibiu. Μεταξύ του 1931 και του 1935, ο Viorel Trifa παρακολούθησε το Τμήμα Ορθοδόξου Θεολογίας στο Κισινάου, το οποίο τελείωσε με έπαινο (cum laude). Ο νεαρός Trifa παρακολούθησε, στη συνέχεια, μαθήματα φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου, και έγινε φοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Στα φοιτητικά του χρόνια, έγινε μέλος του Κινήματος των Λεγεωνάριων. Το 1940, εκλέχτηκε πρόεδρος της Εθνικής Ένωσης Χριστιανών Φοιτητών στη Ρουμανία, μια οργάνωση ‘Λεγεωνάριων’.

    Τον Ιανουάριο του 1941, ως εξέχων μέλος των Λεγεωνάριων, ο Trifa, έλαβε μέρος στην εξέγερση εναντίον του Ίον Αντονέσκου. Έφυγε από τη Ρουμανία όταν ο Αντονέσκου κατέλυσε βίαια το Εθνικό Κράτος των Λεγεωνάριων, (6 Σεπτεμβρίου 1940 – 23 Ιανουαρίου 1941 – φώτο) και πέρασε το υπόλοιπο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στη ναζιστική Γερμανία ως ειδικός κρατούμενος. Με εντολή του Αντονέσκου, για να είναι καλύτερη η εποπτεία του, οδηγήθηκε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του

    Μπούχενβαλντ και του Νταχάου. Μετά τις 23 Αυγούστου του 1944, ο Trifa ήταν ένας από εκείνους που υποστήριξαν την ιδέα της δημιουργίας μιας εξόριστης ρουμάνικης κυβέρνησης της Σιδηράς Φρουράς στη Βιέννη. Κατά την παραμονή του στη Βιέννη, έγινε γραμματέας του αντιφρονούντα Ορθόδοξου Μητροπολίτη Βησσαρίωνα Puiu, Στη συνέχεια μετανάστευσε στο Παρίσι, όπου για αρκετά χρόνια δίδαξε ιστορία και γαλλική γλώσσα σε ένα καθολικό κολέγιο στην Ιταλία.

    Το 1950, ο Trifa πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου (το 1951) έγινε επικεφαλής της Ρουμάνικης Αμερικάνικης Ορθόδοξης κοινότητας ερχόμενος σε αντίθεση με την κύρια ορθόδοξη εκκλησία στην κομμουνιστική Ρουμανία, που ήταν υπό την ηγεσία του Πατριάρχη που έλεγχαν οι κομμουνιστές, Justinian Marina (φωτο). Από το 1975, οι δραστηριότητες του Trifa άρχισαν να ερευνώνται από το αμερικάνικο Υπουργείο Δικαιοσύνης.

    Μέχρι τότε ο Trifa παρέμενε μία από τις λίγες φωνές που ασκούσαν κριτική στο κομμουνιστικό καθεστώς κατά τη διάρκεια του «ξεπαγώματος» των σχέσεων του καθεστώτος Τσαουσέσκου και της Δύσης, όταν ο Ρουμάνος δικτάτορας αποφάσισε να μην συμμετάσχει στην εισβολή των δυνάμεων του Συμφώνου της Βαρσοβίας στην Τσεχοσλοβακία το 1968, πράξη την οποία καταδίκασε ανοικτά. Πάντως, ο Valerian Trifa δικάστηκε από αμερικάνικο δικαστήριο, μετά, το 1961, όταν ο Ραβίνος της Ρουμανίας, Μωϋσή Ρόζεν, είπε ότι ήταν ένας από τους ηγέτες της Σιδηράς Φρουράς στο «πογκρόμ του 1941». Έτσι, ο αρχιεπίσκοπος Trifa γίνεται ο στόχος σχεδίου εκτροπής από τη Σεκιουριτάτε.

    Ο Ioan Mihai Pacepa στα Απομνημονεύματά του, αποδεικνύει ότι πίσω από την επιχείρηση της Σεκουριτάτε εναντίον του Trifa, ήταν ο μοναχός και κομμουνιστής πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών, Valeriu Anania, που αργότερα έγινε Μητροπολίτης Κλουζ, Βαρθολομαίος.


    Ο Anania, που υπήρξε και αυτός αρχικά Λεγωνάριος, αλλά στις φυλακές «επανα-εκπαιδεύτηκε» από τους κομμουνιστές, ήταν συνταγματάρχης της Ασφάλειας. Ο μετέπειτα Βαρθολομαίος αρνήθηκε αυτές τις πληροφορίες που έγραψε ο Pacepa.

    Ένας Εβραίος οδοντίατρος από τη Ρουμανία, ονόματι Kremer, κατήγγειλε το 1957, τον Valeriu Trifa. Οι γερμανικές αρχές διαπίστωσαν κάποιες παλιές καρτ-ποστάλ που γράφτηκαν από ένα άτομο που ονομάζεται Trifa από στρατόπεδο κράτησης. Τα δακτυλικά αποτυπώματα απέδειξαν ότι το πρόσωπο, που έγραψε τις καρτ-ποστάλ ήταν ταυτόσημα με του Trifa. Η υπόθεση ανάγκασε τον Trifa να εγκαταλείψει την αμερικανική υπηκοότητά του, γιατί έγραψε ανακριβή στοιχεία στην αίτηση για να εισέλθει στις ΗΠΑ. Έτσι βρήκε καταφύγιο στην Πορτογαλία. Ο Trifa κατηγορήθηκε ότι υποκίνησε το πογκρόμ του 1941 στο Βουκουρέστι – ένας ψευδής ισχυρισμός με ανεπαρκή αποδεικτικά στοιχεία πίσω από αυτόν – και, επομένως, το Γραφείο Ειδικών Ερευνών (OSI) επιχείρησε, ανεπιτυχώς, να τον εκδώσει, προκειμένου να τον φέρει στο Ισραήλ για να δικαστεί για «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας», ως «ναζί εγκληματίας». «Οι κατηγορίες φαίνεται να είχαν αρχικά αναπαραχθεί από τον κομμουνιστή Εβραίο Felix Aderca.

    Τον Οκτώβριο του 1976, μια ομάδα μελών της εβραϊκής οργάνωσης Νεολαίας κατέλαβε την έδρα του κτιρίου του Εθνικού Συμβουλίου των Εκκλησιών, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την άρνηση του οργανισμού να εκδιώξει τον Trifa. Ο αρχιεπίσκοπος εκδιώχθηκε τελικά, από το σώμα, το Νοέμβριο.

    Ο Trifa αρνήθηκε τη συμμετοχή του στην Επανάσταση του 1941, αρνούμενος τα «αποδεικτικά στοιχεία» που είχε αποστείλει η ρουμανική κομμουνιστική κυβέρνηση, μεταξύ των οποίων ήταν μια φωτογραφία του με στολή της Σιδηράς Φρουράς και κείμενα του με «φιλο-ναζιστικές» ομιλίες και άρθρα. Ο Αρχιεπίσκοπος ισχυρίστηκε ότι δεν ντρεπόταν για το παρελθόν του, και ότι δεν είχε εναλλακτικές λύσεις και έκανε αυτό που πίστευε ότι ήταν καλύτερο για τον ρουμανικό λαό, και αρνήθηκε τις «φιλο-ναζιστικές» ομιλίες. Παραδέχθηκε ωστόσο, ότι είπε ψέματα στις αμερικάνικες αρχές κατά την είσοδό του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Άλλα «αποδεικτικά στοιχεία» εναντίον Trifa ήταν μια κάρτα που απευθύνονταν στον Heinrich Himmler με την υπογραφή «Viorel Trifa». Ο Trifa αρνήθηκε ότι έγραψε ποτέ αυτή την κάρτα. Κάποιος ιατροδικαστής κατάφερε να ανακτήσει ένα δακτυλικό αποτύπωμα της κάρτας και αναγνώρισε ότι ανήκε σε αυτόν.

    Ο εισαγγελέας του Ισραήλ Gideon Hausner πίεσε για την έκδοση του Valerian Trifa έτσι ώστε το Ισραήλ να τον δικάσει «για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας», αλλά η ισραηλινή κυβέρνηση δεν έκανε ποτέ καμία επίσημη αίτηση έκδοσης. Μάλιστα η αμερικάνικη κυβέρνηση, τον Απρίλιο του 1983, έκανε «προσφορά» προς το Ισραήλ, για την έκδοση του Trifa, μέσω του επικεφαλής του Γραφείου Ειδικών Ερευνών του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Neal Sher, αλλά η προσφορά απορρίφθηκε από την ισραηλινή κυβέρνηση. Μάλιστα, όταν η είδηση της ​ άρνησης διέρρευσε στον ισραηλινό Τύπο, ξέσπασε «πόλεμος» μεταξύ του Hausner και της κυβέρνησης του Menachem Begin, αλλά ο τελευταίος επέλεξε να μην αναθεωρήσει την προηγούμενη απόφασή του. Σύμφωνα με την εφημερίδα ‘The New York Times’, η στάση μπορεί να ερμηνευθεί ότι «οι Ισραηλινοί δεν πιστεύουν ότι θα μπορούσαν να οικοδομήσουν μια επαρκή υπόθεση εγκληματία πολέμου κατά του Trifa».

    Ως νέος, πατριώτης φοιτητής στη Ρουμανία, ο Trifa όπως εκατοντάδες άλλοι, ανήκε στη Σιδηρά Φρουρά. Τα μέλη της κατηγορήθηκαν ότι ήταν «ναζιστές» και «αντισημίτες», αν και δεν ήταν τίποτα από τα δύο. Ήταν πιστοί Χριστιανοί, δεν είχαν σχέση με τον παγανισμό των ναζιστών και διαδήλωναν εναντίον της Ιουδαϊκής εκμετάλλευσης των Ρουμάνων και των κομιστών του κομμουνισμού. Ο νέος Trifa ξεχώριζε ανάμεσα στους πανεπιστημιακούς συμφοιτητές του και εκλέχτηκε πρόεδρος του εθνικού τους συνδέσμου. Οι Αμερικανο-Εβραίοι, σε συνεργασία με το βάρβαρο Ρουμανικό κομμουνιστικό καθεστώς, μηχανεύτηκαν κατηγορίες εναντίον του Trifa, ότι δήθεν έβγαζε λόγους εθνικιστικούς που προκάλεσαν διώξεις Εβραίων στη Ρουμανία. Η αυθαιρεσία των κατηγοριών είναι προφανής, αφού πουθενά φοιτητές δεν ασκούν τέτοια επιρροή στην κυβέρνηση. Παρ’ όλα αυτά, οι Σιωνιστές συνέχισαν ν’ απαιτούν την απέλαση του αρχιεπισκόπου από την Αμερική.

    Ο Trifa πέθανε εξόριστος στην Πορτογαλία. Παρακάτω είναι η επίσημη δήλωση του αρχιεπισκόπου, που έλαμψε δια της απουσίας της από τις εφημερίδες, οι οποίες τυπώνουν τις επίσημες δηλώσεις των Αμερικανών «κυνηγών των Ναζί» από το γραφείο Ειδικών Ερευνών.

    Το «The Orthodox Church», το όργανο της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Αμερική (OCA), δημοσίευσε μια νεκρολογία. Έφερνε στο φως, περιληπτικά, τη μακρά ζωή, τις υπηρεσίες και την αυτοθυσία ενός εξαίρετου πνευματικού ανθρώπου αφοσιωμένου στο Χριστό και στους συνανθρώπους του. Έλεγε:

    Ο Viorel Trifa γεννήθηκε στο Camperni, Turda στη δυτική ορεινή περιοχή της Ρουμανίας, στις 28-6-1914. Μικρός, ασχολήθηκε με τη φάρμα του πατέρα του ως βοσκός. Η αρχική του εκπαίδευση αποκορυφώθηκε με την αποφοίτησή του από το λύκειο της Sibiu το 1931. Μετά την αποφοίτηση από τη Θεολογική Σχολή του πανεπιστημίου του Ιάσιου, το 1935, συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στη Θεολογία, φιλολογία και φιλοσοφία ως το 1940, στα πανεπιστήμια του Βουκουρεστίου Ρουμανίας και στους «Χριστιανικούς Φοιτητές» όπου πήγαιναν από όλα τα πανεπιστήμια της Ρουμανίας.

    Τα χρόνια ως ηγέτης των φοιτητών αποτέλεσαν τη βάση των επιθέσεων εναντίον του, τα επόμενα χρόνια, από ομάδες που αναζητούσαν Ναζιστές εγκληματίες πολέμου. Καμιά από τις κατηγορίες εναντίον του δεν αποδείχτηκε ποτέ και το 1980, όταν εθελοντικά εγκατέλειψε την ιθαγένειά του ελπίζοντας να ανακουφίσει την εκκλησία του από το οικονομικό βάρος των δικών, το Υπουργείο Δικαιοσύνης απέτυχε στις διαπραγματεύσεις με την Ισραηλινή κυβέρνηση να του επιτρέψουν την είσοδο. Σύμφωνα με τους «New York Times» (29-1-1987), η προσπάθεια απέτυχε «προφανώς, επειδή οι Ισραηλινοί αισθάνθηκαν πως δε θα μπορούσαν να στήσουν μια ικανοποιητική υπόθεση εγκλημάτων πολέμου εναντίον του».

    Έπειτα από 4 χρόνια ως πολιτικός κρατούμενος στη Γερμανία κατά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο και άλλα 5 ως πρόσφυγας στην Ιταλία, μετανάστευσε το 1950 στις Η.Π.Α., όπου ανέλαβε τη θέση του συντάκτη στη «Solia», την εκκλησιαστική Ρουμανική εφημερίδα. Έγινε Αμερικανός πολίτης μέσω της πολιτογράφησης το 1957. Το 1951, ο αρχιεπίσκοπος Valerian εκλέχτηκε Αντιπρόσωπος Επίσκοπος της Ρουμανικής Ορθόδοξης Επισκοπής στην Αμερική, ενώ το 1952 ανέλαβε την ηγεσία της Ρουμανικής Ορθόδοξης Επισκοπής στην Αμερική, κατά την απουσία του τιμητικού επισκόπου Polycarp Morussa λόγω της σύλληψής του ως πολιτικού κρατουμένου στην κομμουνιστική Ρουμανία. Μετά το θάνατο του Polycarp (Πολύκαρπου) το 1952, ο Valerian απέκτησε τον τίτλο της επικεφαλής της Ρουμανικής Ορθόδοξης Επισκοπής της Αμερικής.

    Στη διάρκεια της «ηγεσίας» του, η Επισκοπή αναπτύχθηκε σε πολύ ισχυρή επισκοπή. Ο Valerian έδωσε ιδιαίτερη σημασία στη θρησκευτική εκπαίδευση, παρότρυνε όλες τις ενορίες να ιδρύσουν εκκλησιαστικά σχολεία, ξεκίνησε ένα εκτεταμένο πρόγραμμα εκδόσεων και συνέταξε μια επιτροπή για τη θρησκευτική μόρφωση. Επιπλέον, οργάνωσε συνέδρια, εκθέσεις, θερινές κατασκηνώσεις, άσυλα και σειρές Θρησκευτικών μαθημάτων στο «Varta», το επισκοπικό κέντρο. Άλλο ένα κέντρο ιδρύθηκε στον Καναδά για να εξυπηρετεί τις ενορίες της Regina και των περιχώρων. Με τη ζεστή προσωπικότητα και το ακαταπόνητο πνεύμα του (που τον κατέστησε δυνατό για τις πολύωρες εξορμήσεις του για επισκέψεις στην εξαπλωμένη επισκοπή του), κατάφερε να «φέρει» τις ενορίες του κοντά σαν μια πραγματική οικογένεια.

    Με την είσοδο της Επισκοπής στη Μητρόπολη το I960, ο επίσκοπος Valerian έγινε μέλος της Αγίας Συνόδου της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Αμερική και στη συνέχεια, Αρχιεπίσκοπος. Υπηρέτησε, επίσης, ως μέλος του Υπουργείου Εξωτερικών και ως Πρόεδρος στο Τμήμα Ποιμαντικών και Κανονικών Υποθέσεων.

    Η «Spotlight» ήταν η μόνη μεγάλη εφημερίδα που δημοσίευσε τη δήλωση του Αρχιεπισκόπου, κατά την αναχώρησή του από τις Η.ΠΑ. στις 13-8-1984:

    «Με μεγάλη θλίψη και με μια βαθιά μόνιμη αίσθηση στέρησης, τιμώ τη δέσμευσή μου, όσον αφορά στη συμφωνία που έγινε με την αμερικανική κυβέρνηση, να αφήσω ηθελημένα τη χώρα που αγαπώ, τη χώρα στην οποία ξέρω κατά βάθος ότι έχω δώσει το καλύτερο ως κάτοικος, ως πολίτης και ως ποιμένας της Θρησκευτικής ζωής και της κληρονομιάς του Ρουμανικού παρελθόντος και της χριστιανικής ορθόδοξης πίστης.

    Βαθιά χωμένο στην τυφλή και υποκειμενική παρενόχληση των ατόμων, των διαφόρων ομάδων, όπως επίσης και των μέσων μαζικής ενημέρωσης, είναι το αναντίρρητο γεγονός ότι η αμερικανική κυβέρνηση, πολύ πριν εγώ αφήσω την Ιταλία για να έρθω στην Αμερική, ήξερε για την υποστήριξη και την αφοσίωσή μου στο κίνημα των Λεγεωνάριων στην Ρουμανία. Επίσης, απολύτως και λεπτομερώς γνωστή, πριν μου απονεμηθεί το πιστοποιητικό της πολιτογράφησής μου από την κυβέρνησή μας, ήταν η σειρά κατηγοριών και ισχυρισμών εναντίον μου από απρόσωπους κατήγορους και από γνωστούς καταδότες διαφόρων πεποιθήσεων. Επανειλημμένα, από τα ανώτατα στρώματα της κυβέρνησης, ήρθαν αναρμόδιες διαβεβαιώσεις ότι είχα, προσεκτικά και εκτεταμένα, «ερευνηθεί» και είχα βρεθεί ένα άτομο για το οποίο δεν υπήρχε κανένας λόγος άρνησης της αμερικανικής υπηκοότητας. Έτσι, εγκρίθηκε από την αμερικανική κυβέρνηση η παραχώρηση της υπηκοότητάς μου στις 13 Μαΐου 1957. Όπως και έγινε – μετά από 25 χρόνια που ήρθα σε αυτή τη χώρα – να συνθηκολογήσει η κυβέρνηση, σε αυτό που είμαι σίγουρος ότι ήταν πίεση από ειδικές ομάδες, και αποφάσισε να υποβάλλει αγωγή στο Λαϊκό Δικαστήριο, σε μια προσπάθεια απόσπασης, αναίρεσης του πιστοποιητικού ιθαγένειάς μου.

    Τότε και τώρα, η διαδικασία διαστρεβλώθηκε χωρίς αναγνώριση. Οι ευκαιρίες να υπερασπιστώ τον εαυτό μου από τις ίδιες κατηγορίες, που γεννήθηκαν ένα τέταρτο του αιώνα πριν ή πολύ νωρίτερα, είχαν παραποιηθεί ή εξαλειφθεί λόγω του θανάτου, αναπηρίας και μη διαθεσιμότητας των μαρτύρων – κατάσταση καλά γνωστή στην κυβέρνηση. Επιπλέον, τα τρέχοντα έξοδα της υπεράσπισής μου ήταν και είναι συγκλονιστικά, ιδιαίτερα για ένα άτομο που είχε κληθεί να εξισορροπήσει τους απεριόριστους οικονομικούς πόρους της αμερικανικής κυβέρνησης (και πληρωμένους από τους φορολογούμενους)».

    Ο αρχιεπίσκοπος αποκαλύπτει ότι ο πραγματικός λόγος της καταδίκης του είναι το γεγονός (καλά κρυμμένο από τους Αμερικανούς) της συνεργασίας μεταξύ των Εβραίων αρχηγών της Αμερικής και των κομμουνιστών. Μίσησαν τον αρχιεπίσκοπο, επειδή δεν επέτρεψε την κατάληψη της Ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Αμερική από τους Ρουμάνους κομμουνιστικούς παράγοντες. (Ray Jurjevich : Ως ορθόδοξος, ήμουν μάρτυρας της αναταραχής στις εθνικές εκκλησίες από τις κομμουνιστικές σκλαβωμένες Ανατολικο-ευρωπαϊκές χώρες, τη δεκαετία του 1950. Οι άνθρωποι ένοιωθαν απροστάτευτοι από την Αμερικανική κυβέρνηση, παρόλο που του επιτίθονταν οι θάνασιμοι εχθροί αυτής της χώρας. Τα Μ.Μ.Ε., με τις συνηθισμένες φιλοκομμουνιστικές προκαταλήψεις, δεν εξέφρασαν καμιά κραυγή διαμαρτυρίας. Εάν οι αντικομμουνιστές ή αντισημίτες προσπαθούσαν να εισχωρήσουν στις εθνικές εκκλησίες, θα είχε υπάρξει γενική κατακραυγή).

    Ο αρχιεπίσκοπος τελειώνει τη δήλωσή του, με τον ισχυρισμό για την αθωότητα του και τη μαρτυρία για το πόσο απροστάτευτοι είναι οι αμερικανοί πολίτες από τις παρενοχλήσεις των Σιωνιστών:

    «Οποιαδήποτε υπόθεση, ότι εγώ ή οι ιδεαλιστές Ρουμάνοι χωρικοί ήταν δουλοπρεπείς οπαδοί ξένων οργανώσεων, ή ότι εγώ προσωπικά διέπραξα εγκλήματα πάσης φύσεως, είναι παραλογισμός και καθαρή ανοησία. Οι ενημερωμένοι μελετητές της ιστορίας, εάν είναι αντικειμενικοί (μια κατηγορία που θα έπρεπε να περιλαμβάνει τους διώκτες μου, μέσα κι έξω από την κυβέρνηση), το ξέρουν καλά. Ωστόσο, κάτω από τις παρούσες συνθήκες, φαίνεται να είναι εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να διαλευκάνω τη αλήθεια του θέματος και, επομένως, για να διατηρήσω την ακεραιότητά μου και να διασώσω τις εκκλησίες μου από περαιτέρω ενοχλήσεις, δεν έχω άλλη επιλογή από το να εγκαταλείψω τη χώρα».

    Τέτοιου είδους καταδίωξη δεν ήταν κάτι καινούργιο για τη χριστιανική εκκλησία. Τα χρονικά της Εκκλησίας του Χριστού, αρχίζοντας από την Καινή Διαθήκη, είναι υπερπλήρη από την κακία, τις ραδιουργίες και τα εγκλήματα των Φαρισαίων- Ταλμουδιστών.

    ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγές: εδώ, εδώ, εδώ και το βιβλίο «Ο Φόβος του Ιουδαϊκού Συνδρόμου», του Ray Jurjevich, εκδόσεις ΣΤΕΡΕΩΜΑ

    Αναρτήθηκε από SkyWatcher στις 11:00 μ.μ.

    1 σχόλιο:

    Ανώνυμος είπε…
    Οποια πετρα κι αν σηκωσεις την μιαρη και καταραμενη ιουδαϊκη φαρα θα βρεις απο κατω
    25 Ιουλίου 2013 – 4:03 μ.μ.

  21. Ο/Η του κώλου λέει:

    χρυσά αβγά (του φιδιού) επίσημη ιστοσελίδα

    xryshaygh.com/enimerosi/view/sunergasia-pistoi-mechris-eschatwn#ixzz4ALBzc8lW

    Συνεργασία: Πιστοί μέχρις εσχάτων
    Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2013 – 07:27

    Ο Κορνήλιος Κοντρεάνου και η Σιδηρά Φρουρά στην σκέψη του Έβολα
    Από τα «Σχόλια και Παρατηρήσεις στον Έβολα» – Μάρτιν Σβάρτς
    Centro Studi La Runa-Ιούλιος 2005

    Να είσαι πιστός μέχρι θανάτου και θα σου δώσω το στεφάνι της ζωής !
    (Αποκάλυψη του Ιωάννου 2: 10)

    Τον Μάρτιο του 1938, ένα σχεδόν μήνα πριν από την φυλάκιση του Κοντρεάνου, πραγματοποιήθηκε στο Βουκουρέστι μια συνάντηση μεταξύ του Κοντρεάνου και του Ιούλιου Έβολα. Μετά απ’ αυτήν την συνάντηση ο Έβολα έγραψε ένα πολύ σημαντικό άρθρο γύρω από τις σκέψεις του Κοντρεάνου για τον αγώνα της «Σιδηράς Φρουράς».
    Σύμφωνα μ’ αυτό το άρθρο, ο Έβολα αναφέρει πως ο Κοντρεάνου χαρακτήρισε τα εθνικά κινήματα της εποχής τους ως εξής: «Είπε ότι υπάρχουν τρεις αρχές σε κάθε οργανισμό : Μορφή, Ζωτική Ενέργεια και Πνεύμα. Ένα Κίνημα για την Εθνική Αναγέννηση δεν θα μπορούσε να αναπτυχθεί αν έδινε έμφαση μόνο στην μία ή στην άλλη αρχή. Εάν κάποιος ακολουθήσει την άποψη του Κοντρεάνου, στον φασισμό η μορφοποιητική αρχή («Μορφή»), είναι η κορυφαία πολιτική ιδέα ότι «το κράτος έχει προτεραιότητα». Η κληρονομιά της Ρώμης είναι εδώ η οργανωτική ενέργεια. Στον γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό, από την άλλη πλευρά, ιδιαίτερο βάρος δίνεται στην αρχή της Ζωτικής Ενέργειας. Από αυτήν προέρχεται η ανησυχία, η ενασχόληση, η αγωνία για την φυλή. Ο φυλετικός μύθος, με την αναγνώριση του αίματος και της εθνικής φυλετικής κοινότητας, βρίσκεται στο κέντρο του εθνικοσοσιαλισμού. Σ’ αντίθεση με αυτά τα Κινήματα, για την Σιδηρά Φρουρά το πνευματικό στοιχείο είναι καίριας σημασίας, με θρησκευτικές και ασκητικές αξίες, οι οποίες για τον Κοντρεάνου συνδέονται στενά. (Έβολα, «Η συνάντησή μου με τον Κοντρεάνου»).
    Δεν υπάρχει βέβαια καμία αμφιβολία σε ποιαν από τις τρεις αρχές αποδίδει το μεγαλύτερο βάρος ο Έβολα ! Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα είχε επικρίνει σφοδρά την μετάπτωση και την απομείωση του φασισμού σε μία «λατρεία του κράτους» και μια «νέα γραφειοκρατία». Κατά την γνώμη του, ο φασισμός έπρεπε να επιλέξει μεταξύ της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Ιταλίας: μεταξύ της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η οποία είναι επίσης μια σημαντική κληρονομιά και της Ρουμανίας και της Ιταλίας, από την μια – και από την άλλη, της Ιταλίας, αυτού του επαναστατικού μασονικού κράτους που προέκυψε από το ανίερο πνεύμα της Γαλλικής Επανάστασης, η αντίστοιχα στην τρέχουσα Ρουμανία των ημερών του με τους σκυλοκαυγάδες των κομμάτων του κοινοβουλίου.
    Για τον εθνικοσοσιαλισμό, ο Έβολα εξέφρασε μεν την βαθειά ικανοποίησή του και υποδέχθηκε περιχαρής τις φυλετικές ιδέες, αλλά επέκρινε ανοιχτά την διάρθρωση και διατύπωση τους μόνο σύμφωνα με όρους βιολογικού υλισμού. Για τον Έβολα, η φυλετική ψυχή ήταν πολύ μεγαλύτερης σημασίας απ’ ότι η ίδια η υλική βάση της, εκείνη της κληρονομικότητας. Η άποψη του αυτή συνδέεται σαφώς με την άρνησή του στην λεγόμενη «θεωρία της εξέλιξης», αυτήν την σαγηνευτική αλλά υλιστική εφεύρεση του Δαρβίνου – ο οποίος σύμφωνα με τον Έβολα, μαζί με τους Ιουδαίους Μαρξ και Φρόιντ, θεωρούνται ως πομποί των ευτελέστερων γενικεύσεων της υλιστικής περιόδου της σκέψης.
    Ο «Αιμάτινος Βαρώνος» βρισκόταν σε εναγώνια αναζήτηση ενός εθνικού Κινήματος που θα βοηθούσε στην ανάδειξη και στην κυριαρχία της πνευματικής πτυχής, της πνευματικής θεμέλιας αρχής, του Πνεύματος . Αυτός και λίγοι φίλοι του είχαν προσπαθήσει να επηρεάσουν αναλόγως τον φασισμό. Νόμιζε ότι με την ύπαρξη, παρουσία και δράση των SS, είχε ανακαλύψει στον εθνικοσοσιαλισμό, την ειλικρινή προσπάθεια να δημιουργηθεί μια νέα ασκητική τάξη μαχητών – μοναχών, ικανών να μεταλαμπαδεύσουν την φλόγα της Άριας Παράδοσης στα πέρατα του Κόσμου Στην πραγματικότητα, η ουσιαστική πρόθεση του Ηγέτη των SS Χάϊνριχ Χίμλερ ήταν να απλώσει ένα ευρύτατο προστατευτικό δίκτυο «κάστρων» του Τάγματος των SS σε ολόκληρο το νέο Μείζον Γερμανικό Ράιχ, ένα δίκτυο το οποίο θ’ αναλάμβανε την διακυβέρνησή του Ράιχ, μετά τον θάνατο ή την συνταξιοδότηση του «Φύρερ» Αδόλφου Χίτλερ, δυσχεραίνοντας έτσι την ανάπτυξη μιας οποιασδήποτε νέας γραφειοκρατικής ηγεμονίας. Αλλά ποια ήταν η πνευματική αρχή της εν λόγω φιλοδοξίας; Εκτός από τη λατρεία του Φύρερ (αρχή της «Μορφής») και την πίστη στην ανωτερότητα του Βορείου τύπου της Αρίας Λευκής φυλής (αρχή της «Ζωτικής Ενέργειας»), δεν υπήρξαν πολλά περιθώρια για το Πνεύμα : απλά και μόνο μια συστηματική λατρεία των ρούνων, ολότελα εξωτερική όμως, υποτίθεται ότι θα μπορούσε να προκαλέσει και να αφυπνίσει το πνεύμα της γερμανικής αρχαιότητας. Εδώ ο Έβολα είδε την ευκαιρία της εισαγωγής του «Δόγματος της Παράδοσης», αλλά αυτό αντιμετωπίστηκε με καχυποψία, σκεπτικισμό, δυσπιστία και έλλειψη κατανόησης. Όπως προκύπτει από τα μητρώα των εθνικοσοσιαλιστικών αρχών, η εβολιανή έννοια της «ψυχικής φυλής» τους είχε πράγματι αναστατώσει, καθώς φοβήθηκαν την εξ αιτίας της ανάπτυξη ιδεολογικών αιρέσεων και εξωπραγματικού μυστικισμού. Έως τότε μπορούσαν με επιστημονική μεθοδολογία να εκδίδουν ανθρωπολογικά και γενετικά πιστοποιητικά αριανικότητας, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούσαν να πληρούν τις ελπίδες του Έβολα για τον εξελιγμένο τύπο του Άριου πολεμιστή και υπό πνευματική έννοια.
    Η Σιδηρά Φρουρά, από την άλλη πλευρά, φαίνεται ότι ανταποκρινόταν πληρέστερα στο ιδανικό που αναζητούσε ο Έβολα. Είχε εγκρίνει με ευχαρίστηση το όνομα που επέλεξαν οι Ρουμάνοι Εθνικιστές γιά το Κίνημά τους : «Λεγεώνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ». Ο Έβολα αναφέρει επίσης την πρωταρχική σημασία που είχαν η νηστεία και η προσευχή για τον Κοντρεάνου. «Με την προσευχή καταλαβαίνει την εσωτερική ηρεμία και την συγκέντρωση των ενεργειών». Αυτή η τοποθέτηση του Έβολα δεν σχετίζεται καθόλου με την προηγούμενη πρώτη ερμηνεία του της χριστιανικής προσευχής, σύμφωνα με το πνεύμα του Νίτσε, ως «τίποτε άλλο πέρα από σύρσιμο και εξασθένηση». Ο Έβολα αργότερα θα γράψει («Το Δόγμα της Αφύπνισης», 1943) για ασκήσεις στο πλαίσιο του Βουδισμού. Στο έργο του αυτό υποστηρίζει την ιδέα ότι ο Βούδας δεν δίδαξε τίποτα άλλο πέρα από τις αρχικές Ινδοευρωπαϊκές – ινδογερμανικές αξίες, που σήμερα χάθηκαν για εμάς, επειδή ο Βουδισμός κατέπεσε κάτω από την ασιατική επιρροή.
    Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε την «εξωτερική» σχέση χριστιανικής Εκκλησίας με το Έθνος. Ο Έβολα μεταφέρει αυτούσια τα λόγια του ίδιου του Κοντρεάνου: « Προσπαθούμε, σε γενικές γραμμές, να δώσουμε ζωή σ’ αυτήν την θρησκεία που έχει μουμιοποιηθεί πολύ – την απλή παραδοσιοκρατία ενός κλήρου που έχει αποκοιμηθεί – με την μορφή της εθνικής συνείδησης και την εμπειρία ζωής. Επιπλέον, βρισκόμαστε σε μια κατάσταση που είναι ξένη προς την θρησκεία μας : αυτήν του δυϊσμού, μεταξύ πίστης και πολιτικής, μια κατάσταση η οποία παράγει μια ηθική και μια πνευματικότητα που δεν έχουν πολιτικές συνέπειες. Το Κίνημα της Σιδηράς Φρουράς αφαιρεί μια θεμελιώδη ιδέα από την θρησκεία μας: αυτήν της παγκοσμιότητας. Αυτή η αφαίρεση είναι μια θετική άρνηση του οποιουδήποτε διεθνισμού, της κάθε αφηρημένης και ορθολογικής καθολικότητας. Η ιδέα της «Οικουμενικότητα» είναι η σύλληψη της κοινωνίας ως μιας ενότητας ζωής, ως ενός ζωντανού οργανισμού, ως μιας «ζωής», όχι μόνο με τον Λαό μας, αλλά μαζί με τους νεκρούς μας και με τον Θεό. Η υλοποίηση μιας τέτοιας ιδέας, με την μορφή μιας πραγματικής εμπειρίας είναι στο κέντρο του κινήματος μας : η πολιτική, το κόμμα, ο πολιτισμός, κλπ., είναι για μας μόνο συνέπειες και παρεμφερείς απόρροιες της. Θ’ αναζωογονήσουμε αυτήν την κεντρική πραγματικότητα και ως εκ τούτου θα ανανεώσουμε τον Ρουμάνο, ώστε να μπορέσει επιτέλους να δράσει και να συγκροτήσει το έθνος και το κράτος. Πρόκειται για ένα πολύ σημαντικό σημείο για μας : η παρουσία των νεκρών στο «Οικουμενικό Έθνος» δεν είναι αφηρημένη, αλλά πραγματική. Όντως η παρουσία των νεκρών μας και ιδιαίτερα των ηρώων μας».
    Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε εδώ σε λεπτομέρειες σχετικά με το πόσο στενά ανταποκρίνονται αυτές οι σκέψεις του Κοντρεάνου σε πολλές από εκείνες του Αυστρογερμανού καθολικού στοχαστή – φιλόσοφου Ότμαρ Σπαν, ο οποίος είχε επίσης επηρεαστεί αντίστοιχα από τον Έβολα αυτό το χρονικό διάστημα. Μαζί, ο Κοντρεάνου και ο Σπαν έδειξαν στον Έβολα ένα ζωντανό και ακμαίο «Πνευματικό Εθνικισμό», σε αντίθεση με τις αφηρημένες φιλοσοφικές έννοιες τις αποτυπωμένες απλά στο χαρτί.
    Ακολούθως ο Έβολα συγκλονίστηκε – μετά την φυλάκιση του Κοντρεάνου – όταν, στις αρχές του Δεκέμβρη του 1938,έφτασε η είδηση για την κτηνώδη κι επαίσχυντη δολοφονία του Κοντρεάνου από τους Ιουδαίους εκτελεστές της κρατικής εξουσίας, (στην οποία άνανδρη πράξη αναφέρθηκε ειδικά, στο άρθρο του «Μετά την δολοφονία του Κοντρεάνου: Η τραγωδία του Ρουμανικού Λεγεωναρισμού»).
    Κατά την διάρκεια του πολέμου, ο Έβολα αφιερώθηκε στην κατανόηση της σημασίας του Παγκοσμίου Πολέμου. Προσπάθησε να κατανοήσει τον πόλεμο όχι απλά ως ένα φυσικό κακό που πρόκειται να ανεχτούμε, που οπωσδήποτε θα υποστούμε, αλλά ως μιαν ευκαιρία για ανάπτυξη ηρωικών μορφών ενέργειας και για την δημιουργία ενός «Νέου Ανθρώπου». «Πολλά θα εξαρτηθούν τώρα από το πώς το άτομο μπορεί να μορφοποιήσει την εμπειρία της μάχης του : Για το αν είναι σε θέση ν’ αποδεχθεί τον ηρωισμό και την θυσία ως κάθαρση, ως μέσον για την απελευθέρωση και την εσωτερική αφύπνιση. Αυτή η προς τα έσω αόρατη πράξη των πολεμιστών μας δεν έχει σε τίποτα να κάνει με χειρονομίες ή μεγάλα λόγια, αλλ’ όμως θα είναι αποφασιστικής σημασίας, όχι μόνον για την τελική νικηφόρα κατάληξη των γεγονότων αυτής της θυελλώδους εποχής, αλλά και για να δοθεί μορφή και νόημα στην Τάξη που θα προκύψει από την νίκη. […] Αυτός ο Νέος Άνθρωπος θα κατανικήσει ολότελα κάθε τι σκοτεινό και χαοτικό στον εαυτό του και θ’ αποτελέσει την αρχή μιας νέας ανάπτυξης στα χρόνια που θάρθουν. Σύμφωνα με την αρχαία Άρια παράδοση, ένας τέτοιος ηρωισμός από την πλευρά των καλυτέρων ανδρών μπορεί να λειτουργήσει ως επίκληση και να αποκαταστήσει την επαφή μεταξύ του κόσμου και το ανώτερου κόσμου, επαφή που έχει αποδυναμωθεί για αιώνες. («Η Άρια Διδασκαλία του Αγώνα και της Νίκης» Βιέννη, 1941). Ποιός ενσωματώνει καλύτερα αυτή την επαφή, μεταξύ του «εδώ» και του «υπερπέρατος», του ανθρώπινου και του θεϊκού, αν όχι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ; Ο Νικητής και Καταστροφέας των δαιμόνων, ο προστάτης των Πιστών και Ξίφος της Πίστης, ο Πολέμαρχος Αρχάγγελος αποτέλεσε το έμβλημα των Λεγεωναρίων της Σιδηράς Φρουράς, με τον μοναχικό ζήλο και την έως θανάτου αφοσίωσή τους.
    Όμως ο πόλεμος δεν τελείωσε όπως ήλπιζε ο Έβολα, ενώ η μεταπολεμική Ευρώπη βρέθηκε διαιρεμένη μεταξύ της εξουσίας του μπολσεβικισμού και του αμερικανισμού. Σε τι είχαν κάνει λάθος οι δυνάμεις του Άξονα; Ο Έβολα εξέφρασε απροκάλυπτα τις σκέψεις του για τα λάθη του φασισμού και του εθνικοσοσιαλισμού στην εργασία του « Ο Φασισμός : Σύνοψη μιας κριτικής ανάλυσης από την άποψη της Δεξιάς» (1970). Μάλιστα χαρακτήρισε την άποψή του εκείνη ως άποψη της «αυθεντικής Δεξιάς».
    Όσον αφορά στον «Τελευταίο Καίσαρα», στον Ντούτσε της «Προλεταριακής και Φασιστικής Ιταλίας», ο Έβολα επέκρινε την θεοποίηση των προσωπικοτήτων, στις οποίες, όπως για παράδειγμα στον Μουσολίνι στο πρόσωπο του οποίου εξαιρόταν ο ακούραστος αθλητής και ο ανεξάντλητος εραστής, αλλά δεν υπήρχε καμιά υπερβατική αρχή πέρα από την προσωπικότητα. Αν ο Ντούτσε έβλεπε τον εαυτό του πάνω απ’ όλα ως μιαν ενσάρκωση του Κράτους, τότε ο ίδιος ο Φύρερ είδε το πρόσωπό του ως την ενσάρκωση του γερμανικού Λαού. Αυτό θεωρητικά σήμαινε την άμεση επαφή μεταξύ του Λαού και του Φύρερ, χωρίς καμία ενδιάμεση ιεραρχία. Και τούτη η απαλοιφή της καστικής δομής ήταν μια σκόπιμη και εκούσια ισοπέδωση, στην οποία κάθε μέλος της «Λαϊκής Κοινότητας» θεωρήθηκε «a priori» («εξ αρχής») ίσο με τ’ άλλα. Ο Έβολα υποστήριξε ότι ο εθνικοσοσιαλισμός με την επιλογή του αυτή είχε τελικά προλεταριοποιηθεί. Αφ’ ετέρου, υπήρχε μια κρυφή παρασιτική τάξη γραφειοκρατών ανάμεσα στον Φύρερ και στον Λαό, η οποία αποφάσιζε φερόμενη δεσποτικά προς τους ανθρώπους και ακυρώνοντας οποιαδήποτε κριτική προς τον εαυτό της ως δήθεν ανίερη κριτική εναντίον του Φύρερ, ενώ ταυτόχρονα τον απομόνωνε συστηματικά από τον Λαό, που ήταν η μόνη του πραγματική πηγή ισχύος. Και όταν εκείνος που θρεμμένος από την Πίστη εκατομμυρίων μετέπλαθε την δική του Πίστη στις επιταγές της Πρόνοιας σε δράση απώλεσε τα υπερπολυάνθρωπα στηρίγματά του, τότε η Νίκη έσβησε σαν φευγαλέο όνειρο.
    Ο Έβολα στάθηκε σφοδρά αντίθετος στο ολοκληρωτικό «Λαϊκό Κράτος» και στον Σοσιαλισμό των Εθνικοσοσιαλιστών, τασσόμενος ανεπιφύλακτα με την αυστηρότερη, επίσης εθνικοσοσιαλιστική, ιδέα του «Κράτους του Τάγματος». Τα SS και μόνον αυτά, έπρεπε να είναι οι φορείς του κράτους. Αλλά ποιά πνευματική αρχή μπορούσε να ηγηθεί της Παραδοσιακής Ευρωπαϊκής Νέας Τάξης; Ο «θετικός Χριστιανισμός» του εθνικοσοσιαλιστικού δόγματος σήμαινε προφανώς απόρριψη του λεγόμενου «αρνητικού Χριστιανισμού». Σύμφωνα μ’ αυτήν την ιδιαίτερη αντίληψη, στις αρνητικές πτυχές του Χριστιανισμού περιλαμβάνεται βέβαια η εβραϊκή σκέψη της Παλαιάς Διαθήκης, που απέκοπτε τους ευρωπαϊκούς λαούς από τις προ-χριστιανικές ρίζες τους – σε τέτοιο βαθμό που τελικά κατέστρεφε συνολικά τους λαούς μέσω της άρνησης των εθνικών τους συνάψεων. Η εβραϊκή σκέψη της Παλαιάς Διαθήκης οδηγεί με βεβαιότητα σε αποκλειστική προσκόλληση στην μετά θάνατον ζωή, με μια στάση απόρριψης και άρνησης της πραγματικής ζωής.
    Αλλά ποιάν εναλλακτική λύση προσέφεραν στο ζήτημα αυτό τα SS ; Ο Έβολα εξέφρασε την γνώμη ότι με τον νεοπαγανιστικό νατουραλισμό και τον πανθεϊσμό τους, όχι μόνον δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν τον «αρνητικό χριστιανισμό», αλλά τελικά δεν είχαν κανένα σαφή και αποκρυσταλλωμένο υπερβατικό προσανατολισμό, ακόμη και της χαμηλότερης πνευματικής βάσης. Ούτε θα μπορούσε να υπάρξει καμία αμφιβολία για την αποτυχούσα μερική προσπάθεια αναβίωσης της τευτονικής προ-χριστιανικής θρησκείας. Εξ ου και τα SS έβαιναν τελικώς στην μάχη δίχως μιαν υπερβατική αρχή να τα καθοδηγεί : ούτε ο αρχαίος γερμανικός πολεμικός θεός Θωρ, ούτε ο χριστιανικός αρχάγγελος Μιχαήλ, ο οποίος μάλιστα από την Σύνοδο της Μαγεντίας (Mainz) –819- και ένθεν ήταν ο επίσημα διακηρυγμένος «Προστάτης της Αυτοκρατορίας».
    Κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τον Έβολα πως εξέφρασε αυτήν την κριτική μόνον εκ των υστέρων, μετά από την θλιβερή κατάληξη των γεγονότων και την καταστροφική ήττα στον Β’ Μεγάλο Πόλεμο. Στο αξιοσημείωτο άρθρο του «Ράιχ και Ιμπέριουμ ως στοιχεία της Νέας Ευρωπαϊκής Τάξης» (στο περιοδικό «Ευρωπαϊκή Επιθεώρηση» τον Φεβρουάριο του 1942), βρίσκουμε έκτοτε ξεκάθαρα αποτυπωμένη την γνώμη του:
    «Γνωρίζουμε πολύ καλά τις αντι-ρωμαϊκές προκαταλήψεις που καλλιεργούνται σε ορισμένους κύκλους. Ωστόσο, αυτές στηρίζονται ως επί το πλείστον σε μονόπλευρες συγκρίσεις. Για παράδειγμα, υποκαθιστούν το πραγματικό ρωμαϊκό δίκαιο μ’ ένα είδος δικαίου που καλύτερο θα ήταν να ονομαστεί Ναπολεόντειο, αμαυρωμένο δηλαδή από έναν οικουμενισμό και μιαν αφηρημένη κανονιστικότητα, που εμφανίστηκαν μόνο περιστασιακά στην οργανική έννοια του προηγούμενου «αυτοκρατορικού χώρου» της Ρώμης. Είναι εξίσου λάθος να συγκρίνουμε την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με την Καθολική Εκκλησία. Βεβαίως αναγνωρίζουμε ότι, η Ρώμη εργάστηκε σε συνεννόηση με τον Καθολικισμό για να δημιουργήσει την αυτοκρατορική νοοτροπία του Μεσαίωνα. Αλλά πρέπει να είμαστε σαφείς σχετικά με το τι είδος Καθολικισμού ενεπλάκη στην συνέχεια. Το αληθινό ρωμαϊκό δίκαιο δεν ήταν «καθολικό» με την σύγχρονη, ορθολογική αίσθηση, σφραγισμένο από τον Διαφωτισμό και τον Ελευθεροτεκτονισμό, αλλά ήταν η μορφή ενός καλά οργανωμένου αυτοκρατορικού χώρου ή αυτοκρατορίας, η οποία είχε ως βάση της ένα εξίσου καλά οργανωμένο πολιτιστικό και ανθρώπινο ιδεώδες. Ομοίως ο Μεσαιωνικός Καθολικισμός σχετίζεται μ’ έναν Χριστιανισμό που ταυτίζεται σε μεγάλο βαθμό με την κοινότητα των Αρίων ευρωπαϊκών εθνών. Αυτή η κοινότητα δημιουργήθηκε ως μια οργανική και στρατιωτική ενότητα και σ’ αυτήν η ηθική της τιμής και της πίστης λογίζονταν πολύ περισσότερο απ’ ότι οι αρετές της αναχώρησης και της καθολικής αδελφότητας της ανθρωπότητας. […] Κανείς δεν πρέπει να ξεχνάει πως για πολλούς ευρωπαϊκούς λαούς, ο καθολικισμός αντιπροσωπεύει την παράδοση πολλών αιώνων, η οποία δεν μπορεί να απορριφθεί εν μία νυκτί δίχως καταστροφικές συνέπειες. Από αυτήν την άποψη, μια κατάλληλη ρύθμιση και προσαρμογή θα εξυπηρετήσει τον αληθινό κοινό σκοπό πολύ καλύτερα από την πλήρη απόρριψη. […] »
    Είναι, σε κάθε περίπτωση, σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι μια νέα Παραδοσιακή Ευρωπαϊκή Τάξη, της αναγεννημένης Ευρώπης των Εθνών, θα χρειαστεί ένα υπομόχλιο τουλάχιστον ανάλογο μ’ αυτό που ήδη παρείχε η Ρώμη για την διαμόρφωση του μεσαιωνικού πολιτισμού της Ευρώπης. Αν ο Ιμπεριαλισμός, αντιπροσωπεύει την Εξουσία, ως η πιο ακραία, αχαλίνωτη και αχόρταγη διεθνοπολιτική «υπερώριμη» έκφραση των δυνάμεων της πλουτοκρατίας σημαίνει ένα σύστημα ισχύος στο οποίο το κυβερνών μέρος καταπιέζει και εκμεταλλεύεται ανάλγητα όλα τ’ άλλα μέρη, η Αυτοκρατορία αντίθετα, αντιπροσωπεύει την Ηγεσία και την υψηλότερη δικαιοσύνη του «Unum, quod non est pars» [«ένα, που δεν είναι μέρος»], -για να χρησιμοποιήσουμε την φράση του Δάντη στο έργο του «Μοναρχία»-. Στο ανατολικό τμήμα της Ευρώπης, η Ορθόδοξη εκκλησία έδειξε πως η σύνθεση του Έθνους και του Χριστιανισμού είναι εφικτή, είναι πιθανή, είναι πραγματώσιμη, αλλά έξω από την ζώνη των «αυτοκρατορικών εθνών» -Ρουμανία και συγκεκριμμένες άλλες χώρες- θα έλειπε πιθανώς το παραδοσιακό ρωμαϊκό και κατόπιν το βυζαντινό (και ως εκ τούτου αληθινά αυτοκρατορικό) πνεύμα.
    Στην νεώτερη Ιστορία της Ευρώπης, οι βαθύτατα θρησκευόμενοι και Πιστοί στον Θεό και στο Έθνος Λεγεωνάριοι της Σιδηράς Φρουράς, κατέδειξαν σαφώς την ζωντανή αυτοκρατορική επιρροή στην Ρουμανία, επιρροή συνθετική και πράγματι κοσμογονική, η οποία ολοκλήρωσε την κληρονομιά των Δακών προγόνων τους και την χριστιανική παράδοση, συνθέτοντάς τις αξιοθαύμαστα στον Νέο Άνθρωπο της Σιδηράς Φρουράς – που διαμορφώθηκε με παράδειγμα την ηρωική ζωή και τον αγέρωχο θάνατο του ηγέτη του, του αλησμόνητου και μεγαλειώδους Κορνήλιου Κοντρεάνου.

  22. Ο/Η του κώλου λέει:

    Ορθόδοξοι ύμνοι για τον φονιά

    http://eggolpio.blogspot.gr/2015/12/blog-post_23.html

    Εγκόλπιον Ορθοδοξίας

    Η μητέρα όλων των αγαθών και το γνώρισμα των μαθητών του Ιησού και η δύναμη που συγκρατεί όλη μας την ζωή είναι πάνω απ’ όλα η αγάπη.

    (Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.)
    Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2015Το μαρτυρικό τέλος του Κορνηλίου Κοντρεάνου.
    «Ο τελικός στόχος δεν είναι η ζωή. Είναι η ανάσταση. Η ανάσταση των εθνών στο όνομα του Ιησού Χριστού του Σωτήρα».
    Corneliu Codreanu (1899 – 1939)

    (….)


    (Σχόλιο Εγκολπίου: Ο Κορνήλιος Κοντρεάνου ήταν ένας από τους ελάχιστους πολιτικούς πιστούς Χριστιανούς ηγέτες, Ορθόδοξος στο δόγμα, ο οποίος πίστεψε στη δύναμη του Έθνους του σε συνδυασμό με την Χριστιανική του πίστη.

    Ίσως γι’ αυτό είναι σχεδόν στην αφάνεια, όταν αντιθέτως άλλοι που αρνήθηκαν τον Χριστιανισμό είναι ιδιαιτέρως δημοφιλείς στους αντίστοιχους κύκλους αναζητήσεων, ενώ δεν διέθεταν την ποιότητα του αγωνιστή και πολιτικού ανδρός που άκουγε στο όνομα Κοντρεάνου.

    Ο Κοντρεάνου ήταν ο ιδεολογικός πατέρας των Λεγεωνάριων του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, ή του Χριστού, όπως τους έλεγαν οι κομμουνιστές βασανιστές τους στις φυλακές, κατά την βίαιη διακυβέρνηση τους μετά το έτος 1945 ως το σωτήριο έτος 1989. Πολλοί μαρτύρησαν για την πίστη τους στον Χριστό μας και την δράση τους στην Λεγεώνα, αφού αυτά τα δύο ήταν ταυτόσημα για πολλά νέα παιδιά που έβλεπαν τον κομμουνιστικό κίνδυνο και ως μόνη λύση πρέσβευαν τον Χριστό και την εθνική αφύπνιση.

    Αναρτήθηκε από Εγκόλπιον Ορθοδοξίας στις 8:12 μ.μ.

    «Αυτό που έχει σημασία δεν είναι η κατάκτηση της εξουσίας με οποιοδήποτε τίμημα, αλλά πρώτα απ’ όλα και πάνω απ’ όλα, ένας νέος άνθρωπος, ένας άνθρωπος για τον οποίο ο χριστιανισμός βιώνεται υπεύθυνα, δηλαδή με τραγικό και ασκητικό τρόπο. Εάν, όπως λέγεται, ο εθνικοσοσιαλισμός βασίζεται πάνω στο έθνος και ο φασισμός πάνω στο κράτος, τότε το κίνημα των Λεγεωνάριων έχει το δικαίωμα να αξιώνει να είναι ο μοναδικός χριστιανικός μυστικισμός που μπορεί να καθοδηγήσει τις ανθρώπινες κοινωνίες. Μία χριστιανική επανάσταση, μία πνευματική επανάσταση, ασκητική και Ανδρεία που δεν έχει ειδωθεί ποτέ πριν στην ευρωπαϊκή ιστορία». Με αυτές τις φράσεις, ο μεγάλος θρησκειολόγος και Λεγεωνάριος Mircea Eliade , περιέγραψε τους στόχους του κινήματος των Ρουμάνων Λεγεωνάριων της Σιδηράς Φρουράς και κατόπιν της Λεγεώνας του Αρχάγγελου Μιχαήλ, που ιδρύθηκε από τον Corneliu Zelea Codreanu το 1927.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s