Αγία Πουλχερία, η μέγαιρα, έγγαμη «παρθένα» αυτοκράτειρα

Λ ό γ ο ς [Τι κρύβεται πίσω από την «παρθενία» μιας Ορθόδοξης αγίας βασίλισσας]

«Ζωές των « Αγίων για κάθε μέρα του χρόνου με πορτρέτα από χαλκό….», Φλωρεντία- Lorenzo Bardi και Angiolo Garinei , 1819.

«Ζωές των « Αγίων για κάθε μέρα του χρόνου με πορτρέτα από χαλκό….», Φλωρεντία- Lorenzo Bardi και Angiolo Garinei , 1819.

Του Αναγνώστη Λασκαράτου
Παρθένα και βασίλισσα είναι σχεδόν αδιανόητο από τι στιγμή που μια τόσο ισχυρή γυναίκα μπορεί να έχει περίπου όποιον άντρα θέλει. Παρθένα δήλωνε η Ελισάβετ της Αγγλίας αλλά είχε πολλούς εραστές, ανάμεσά τους και παντρεμένους.

Παρθένα φέρεται ότι ήταν και η Χριστίνα της Σουηδίας, αλλά αυτή ήταν μάλλον λεσβία και μεταστράφηκε στον Καθολικισμό-γεγονός που της στοίχισε το θρόνο της προτεσταντικής χώρας-για να κρύψει, όπως κάνουν πολλοί παπάδες, κάτω από το πέπλο της θρησκευτικότητας την ιδιαιτερότητά της. Ακόμη κι αυτή όμως δεν φαίνεται για παρθένα αφού εικάζεται με περίπου βεβαιότητα, κάποιο ειδύλλιό της με τον καρδινάλιο Δέκιο Αντζολίνο, μετά την παραίτησή της από το θρόνο. Αν πάλι ήταν πλατωνική σχέση, αν ήταν απλή φιλία, δεν το ξέρουμε.

Για την «παρθενία» της 15χρονης Πουλχερίας και των δυο μικρότερων κοριτσιών αδελφών της, φταίει η ορφάνια τους και ο εκμεταλλευτής της πατριάρχης. Η Πουλχερία μέσα στην εφηβική της άγνοια, χωρίς γονείς δίπλα της, πιθανόν να πίστευε αυτή τη θυσία ως εφικτή, αλλά είναι γνωστό πως το πνεύμα μπορεί να θέλει αλλά η σαρξ είναι ασθενής. Ο τότε πατριάρχης άγιος Αττικός (406-425), ένας ακαλλιέργητος και σκληρόκαρδος Αρμένης, είναι υπεύθυνος για αυτήν την απάτη. Το παπαδαριό έχει μανία με τα παρθένες, άλλοι για να έχουν σκλάβες να τους υπηρετούν, άλλοι γιατί μια δύστυχη παρθένα πέφτει εύκολα στην αγκαλιά και του πιο άσχημου σάτυρου παπά, στο ποσοστό βέβαια που υπάρχουν καλόγεροι που δεν προτιμούν τους άνδρες, τέλος όλοι τους οι ρασοφόροι αυτής της κατηγορίας, γιατί τα ανέραστα πλάσματα είναι ο σκληρός πυρήνας του στρατού τους. Αυτός ο αγύρτης έπεισε τρία άπειρα, ανήλικα και ορφανά κορίτσια να υπογράψουν χαρτί με το οποίο δεσμεύονταν να μείνουν παρθένες, μια πράξη παράλογη και άτιμη γιατί πέρα από το πρόωρο, το άχρηστο και αυτοκαταστροφικό της πράξης, κανείς δεν μπορεί με βεβαιότητα να δεσμευτεί για κάτι τέτοιο, ούτε χρειάζεται πολύ περισσότερο να το κάνει ή και να το διακηρύξει δημόσια, ειδικά αν είναι σημαίνον πρόσωπο που μπορεί να παρασύρει στο χαμό του και λαϊκά χαζοκόριτσα, που νομίζουν πως έχουν κι αυτά την πολυτέλεια να υποκρίνονται ή να αυτοδραματοποιούνται σαν τις αρχοντοπούλες. Η Πουλχερία στα 15 της (414) ανακηρύχθηκε αντιβασίλισσα του 13χρονου αδελφού της Θεοδοσίου του μικρού, ο οποίος είχε από τα επτά του γίνει αυτοκράτορας, μια ενέργεια ασυνήθιστη για τους μισογυνικούς βυζαντινούς θεσμούς. Η μεγαλύτερη αδελφή η Πλακίλλα είχε ήδη πεθάνει από νωρίς και τώρα η επόμενη παρέσυρε και τις κουτές αδελφές της,  «αυτή τη ιδία παρθενία θεώ προσανέθηκε και τας αδελφάς Αρκαδίαν και Μαρίαν τα όμοια πράττειν εδίδαξεν» («Anecdota graeca e codd. manuscriptis Bibliothecae regiae parisienses» … «Εκλογαί Ιστοριών, Θεοδόσιος ο νέος υιός Αρκαδίου»). Ο ταρτούφος Αττικός έγραψε μάλιστα τάχα ενθουσιασμένος και μια πραγματεία για την πίστη και την παρθενία και την αφιέρωσε στα τρία θύματά του, εκμεταλλευόμενος όσο μπορούσε τη βασιλική ορφάνια και κουταμάρα, αφού τα παιδιά αυτά είχαν χάσει πρόωρα τους αυτοκράτορες γονείς τους, τον άβουλο και φιλάσθενο Αρκάδιο, που έφυγε στα 30 του και την ακόμη νεότερη και νωρίτερα χαμένη γυναίκα του, τη διεφθαρμένη Ευδοξία. Οι δυο τους ήταν ένα άθλιο βασιλικό ζεύγος, που συγκυβερνούσε αρχικά με τον προδότη ύπατο Ρουφίνο και μετά με τον διάδοχό του τον φιλάργυρο ευνούχο Ευτρόπιο  [“The Writings of Medieval Women, 2nd Edition: An Anthology (Library of Medieval Literature) 2nd ed. Edition Marcelle Thiebaux Routledge-January 3, 1994].

Parthenia_2.16.4.16Η αυταρχική Πουλχερία λοιπόν ορκίστηκε μπροστά στην αυλή στην παρθένα της Ναζαρέτ, ότι θα παραμείνει στην ζωή της «παρθένα νύμφη του Νυμφίου Υιού της». Μαζί με τη διακήρυξη, προχώρησε σε δωρεές και αφιερώματα στην Εκκλησία και απαγόρευσε την είσοδο ανδρών στα διαμερίσματά της στο παλάτι.  Αφοσιώθηκε με ζήλο, μέσα σε περιβάλλον ασφυκτικά γεμάτο από παπάδες και καλόγερους, στην ανατροφή του άβουλου και μαλθακού αυτοκράτορα, που δεν είχε την ηγεμονική στόφα του εγκληματία παππού του, του Μεγάλου Θεοδόσιου, άγιου τύραννου και  προστάτη της Ορθοδοξίας, γι’ αυτό περιπαικτικά τον αποκαλούσαν Μικρό ή και Καλλιγράφο, λόγω του σχετικού ταλέντου του. Τα ανάκτορα μετατράπηκαν από την υστερική αυτή εξουσιάστρια σε πραγματικό μοναστήρι. Καθιερώθηκε εκκλησιαστικό πρόγραμμα που άρχιζε με τον Όρθρο ενώ αργότερα ακολουθούσαν η ανάγνωση των Ευαγγελίων, οι Ψαλμοί του Δαυίδ και το βράδυ ερχόταν με Εσπερινό. Τα κεριά έκαιγαν νυχθημερόν και από τα παράθυρα τους αναδύονταν καπνοί από ακριβά λιβανωτά και θυμιάματα της Ανατολής. Έτσι διαμορφώθηκε ο συμπλεγματικός και κακός χαρακτήρας του μικρού Θεοδόσιου, που φάνηκε όχι μόνο στις διώξεις των αιρετικών, των Εβραίων και των Εθνικών (τότε δολοφονήθηκε και η Υπατία από τους καλόγερους του αγίου Κύριλλου), όπου τον έσπρωξε η αδελφή του, αλλά και στο τρόπο που αντιμετώπισε άδικα την ίδια τη γυναίκα του, την ενάρετη και λόγια Αθηναϊδα Ευδοκία, πρώην εθνική και κόρη του Αθηναίου φιλόσοφου Λεόντιου και τον καλύτερό του φίλο, τον πιστό του παρακοιμώμενο Παυλίνο. Ο αυτοκράτορας είχε χαρίσει στη γυναίκα του ένα μεγάλο μήλο, αυτή το χάρισε στο φίλο του, ο οποίος αγνοώντας την προέλευσή του το έδωσε στον αυτοκράτορα. Για τον μονάρχη αυτό ήταν απόδειξη μοιχείας. Βοήθησε στις υποψίες του και ο ισχυρός αυλικός ευνούχος, ο μηχανορράφος σπαθάριος, ο «παραδυναστεύων» Χρυσάφιος. Ο φίλος του εκτελέστηκε και η αυτοκράτειρα αυτοεξορίστηκε το 443 σε ανεπίστρεπτα μακρινά προσκυνηματικά ταξίδια στην Ανατολή με κατάληξη στην Παλαιστίνη, γυρεύοντας στη θρησκεία και στις καλοσύνες την παρηγοριά. Η Πουλχερία που είχε τότε αποσυρθεί, αν δεν υποδαύλισε την τραγωδία, δεν έκανε τίποτα για να την σταματήσει. Είχε κι ένα λόγο να θέλει το κακό του ωραίου Παυλίνου, αφού αν πιστέψουμε τον πατριάρχη Νεστόριο, ήταν κάποτε εραστής της. Η εξέλιξη την βόλευε απόλυτα, άδειαζε τη γωνιά από μια αντίπαλο, που από λάθος της η ίδια η Πουλχερία, θεωρώντας την του χεριού της ως προερχόμενη από πολιτικά ασήμαντη οικογένεια, είχε βρει για σύζυγο του αυτοκράτορα. Η παρθένα επέστρεψε στα πράγματα μέχρι το 453 που πέθανε. Πολλοί ιστορικοί (Σωκράτης σχολαστικός, Θεοδώρητος, Σωζομενός) αποδίδουν την εμμονή της στην παρθενία, ως αποστροφή της σε έναν γάμο  με τον ισχυρό ύπατο Ανθέμιο που την πολιορκούσε, γάμο που θα του έδινε απροσδόκητη δύναμη επικίνδυνη για την ίδια και τον αδελφό της και πάντως στερητική των δικών της εξουσιών και της αυτονομίας της.

Αργότερα βέβαια, όταν βασίλευε με τον εικονικό της σύζυγο Μαρκιανό, περιποιήθηκε τον Χρυσάφιο, που «ουκ εις μακράν τούτον η δίκη μετήλθε» (Θεοφάνη ‘Χρονογραφία’) και τον αποκεφάλισε ή τέλος πάντων σχεδίασε την εξόντωσή του, γιατί τον θεωρούσε υπαίτιο και για δικά της παθήματα. Αυτή η παράξενη εξωτική φιγούρα του θλιβερού κόσμου των ευνούχων, που ήταν όλοι τους τραγικά θύματα της βυζαντινής παρθενοκρατίας, απανθρωπιάς και υποκρισίας, απασχόλησε πολύ τους χρονογράφους, που του δίνουν άλλο ένα όνομα ο καθένας, Ταϊουμά ο Θεοφάνης, Τζούμας ο Γεώργιος Κωδινός, Τούμνα ο Κεδρηνός και Ζτόμα ο Μαλάλας.  Ο τελευταίος υπαινίσσεται πως η επιρροή του στον νοσηρό Θεοδόσιο οφειλόταν στην ομορφιά του, μάλιστα ο Κωδινός τον ονομάζει παρακοιμώμενο.  Η συνωμοτική του δράση επεκτάθηκε στην εκθρόνιση του πατριάρχη άγιου Φλαβιανού, στην άνοδο του εκλεκτού του, επίσης άγιου, Ανατόλιου (449) και στο σχεδιασμό μιας αποτυχημένης απόπειρας δολοφονίας του Αττίλα, που την πλήρωσε πανάκριβα σε χρυσάφι η αυτοκρατορία [Rodolphe Guilland, «Les Eunuques dans l’Empire Byzantin: Étude de titulature et de prosopographie byzantines», in Études Byzantines, Vol. I (1943)].

Για να γυρίσουμε πίσω στον άγιο Αττικό, το πόσο ειλικρινής θιασώτης της παρθενίας ήταν φάνηκε και από τους διωγμούς που έκανε κατά των φανατικά ασκητικών και θιασωτών της αγαμίας (αλλά και της πενίας κι αυτό ενοχλούσε πολύ) Μεσσαλιανών (στα συριακά, Ευχιτών στα ελληνικά) ή και με πολλές ακόμη ονομασίες γνωστών, μελών ενός ενθουσιώδους κινήματος ηλιθίων, που είχε ξεκινήσει από τη Συρία. Με το που ανέβηκε στο θρόνο επέμενε στην ανάγκη να διώκονται οι Μεσσαλιανοί που είχαν ήδη υποστεί διωγμούς, από μια σειρά πατριαρχών. Ο Λητόιος μάλιστα, ο επίσκοπος της Μελιτηνής, είχε διατάξει την πυρπόληση των μοναστηριών τους, καταδικάζοντας τους υπότροπους να έχουν τις κοιλότητες των γονάτων τους τραυματισμένες, ώστε να εμποδίζεται η γονυκλισία τους στις συνεχείς προσευχές τους (“S. Runciman. Le manichéisme médiéval..”, 1974). Οι διωγμοί συνεχίστηκαν και μετά τον Αττικό. Στα 428 η αυτοκρατορική αστυνομία επιφορτίστηκε να τους καταδιώκει και να τους θέτει εκτός νόμου. Έτσι αντιμετώπιζε η κρατική Εκκλησία τις διαφοροποιήσεις από το δόγμα και από τις παραδόσεις.

O Aττικός είχε πολεμήσει το Χρυσόστομο, τον συκοφάντησε προσωπικά και συνέβαλε στην εξορία του. Ο Αττικός, κατεδίωξε και τους οπαδούς του Χρυσοστόμου. Ένας μεγάλος αριθμός των επισκόπων της Ανατολής επέμενε να τον υποστηρίζει και υπέστη μια βάναυση δίωξη. Υποχρεώθηκαν  να εγκαταλείψουν τις έδρες τους και να αναλάβουν άλλες επισκοπές στις αφιλόξενες περιοχές της Θράκης, όπου βρέθηκαν κάτω από το άγρυπνο χωροφυλακίστικο βλέμμα του Αττικού και από το μακρύ του το χέρι. Όταν ο Αρσάκιος, διάδοχος του Χρυσοστόμου, πέθανε, ο Αττικός με ίντριγκες κατάφερε να πάρει τη θέση του και αργότερα να αποκαταστήσει τη μνήμη του Χρυσόστομου. Δεν είναι ασυνήθιστο στην ανατολική αγιολατρεία να αναγορεύονται άγιοι δυο θανάσιμοι εχθροί (άγιοι πατριάρχες Φώτιος και Ιγνάτιος κοκ), οι πιστοί δεν παίρνουν χαμπάρι και ο κλήρος  βλέπει το πράγμα αποκλειστικά από την οικονομική σκοπιά ή από την καθαρά λαϊκιστική, θέλοντας να ικανοποιήσει τους οπαδούς και των δυο «αγίων», αν υπάρχουν και πιέζουν

Η Aιλία Πουλχερία ήταν θρησκόληπτη και τόσο κακιά που η Εκκλησία την αναγόρευσε Αγία. Η Καθολική Εκκλησία, που λανσάρει κι αυτή όπως και η σχισματική θυγατέρα της η Ορθόδοξη την παρθενία, αληθινή ή κατά δήλωσιν, ως αρετή έχει αγιοποιήσει κι αυτή και τιμήσει με το παραπάνω την αυτοκράτειρα, γι’αυτό και βρίσκουμε τόσες απεικονίσεις της σε δυτικά χειρόγραφα. Oι μόνες ενδείξεις όμως που θα μπορούσε η Εκκλησία να προσκομίσει για την παρθενία της,  πέρα από τους ψεύτικους όρκους της και το θρησκευτικό της φανατισμό, θα ήταν η ζήλεια της για την καλλιεργημένη και ωραία νύφη της Ευδοκία, την πρώην εθνική Αθηναϊδα, μια από τις ελάχιστες μορφωμένες αυτοκράτειρες (όχι πως και η Πουλχερία ήταν αγράμματη) και μάλιστα Ελληνίδα, κάτι ακόμη σπανιότερο, αφού όλες κι όλες τους ήταν από όσο ξέρω μάλλον τρεις,  οι δυο από αυτές αληθινές μέγαιρες η Σπαρτιάτισσα ταβερνιάρισσα Θεοφανώ (συζυγοκτόνος) και η Ειρήνη η Αθηναία (αγία και παιδοκτόνος). Η ευσεβής Πουλχερία, ήταν ισπανικής και φράγκικης καταγωγής, εγγονή από πατέρα δυο Ισπανών, του εκτελεστή χιλιάδων αθώων πολιτών αγίου και Μεγάλου Θεοδοσίου  και της Αιλίας Πλακίλλας και από τη μητέρα της, ενός Φράγκου αξιωματικού που υπηρετούσε στο ρωμαϊκό στρατό. Είπαμε σκληρή γυναίκα, αυτή ήταν η πραγματικότητα για όποιον δεν χάφτει τα κατασκευασμένα συναξάρια των παπάδων κι ένας παλιός Άγγλος δραματουργός, o Nαθαναήλ Lee, γιός κληρικού, έβαλε στο στόμα του Θεοδόσιου το παράπονο: «Ω , Πουλχερία ! Σκληρή, φιλόδοξη αδελφή» («Theodosius, or, The force of love a tragedy, acted by Their Royal Highnesses servants, at the Duke’s Theatre», written by Nathaniel Lee. London: Printed for R. Bentley and M. Magnes , 1680).

parthenia_3.16.4.16Ο μισογύνης πατριάρχης Νεστόριος από τη Συρία, που διαμαρτυρήθηκε για τη βλασφημία να αποκαλείται η χωρική της Ναζαρέτ Θεοτόκος αντί για Χριστοτόκος,  θέλησε να περιορίσει τις δραστηριότητες των γυναικών, ειδικά των ανακτορικών,  στο χώρο της Εκκλησίας, και έτσι συγκρούστηκε άγρια, λίγες μέρες μετά την ενθρόνισή του το Πάσχα του 428 με την ασεβέστατη Πουλχερία που απαιτούσε ντε και καλά να κοινωνήσει μέσα στο ιερό, πρακτική που είχε εγκαινιάσει ο προκάτοχός του ο άγιος Σισίνιος, που τον είχε διορίσει πατριάρχη ο αδελφός της, ο αυτοκράτορας. Μόνο ιερείς μπαίνουν εδώ, είπε ο πατριάρχης, ξεχνώντας πως έμπαινε και ο αυτοκράτορας που ήταν μάλιστα παρών. «Γιατί, δεν γέννησα το Θεό;» φώναξε προκλητικά η Πουλχερία, αναφερόμενη έμμεσα στο δόγμα της θεοτοκίας, που ο Νεστόριος το θεωρούσε ανίερο. «Εσύ γέννησες το Σατανά», της είπε ο τρελόπαπας σπρώχνοντάς τη, υπογράφοντας έτσι τον μελλοντικό διωγμό του (εικ.4 «The Christians: Their First Two Thousand Years», Vol. 4») Σαν να μην έφταναν αυτά, κατέβασε το πορτραίτο της βλάσφημης βασίλισσας από το ιερό και πέταξε έναν μανδύα της που τον είχε δώσει για να χρησιμοποιηθεί υποχρεωτικά ως κάλυμμα της Αγίας Τράπεζας (από τις επιστολές του Νεστόριου “Lettre à Cosme” –«Nestorius, Letter to Cosmus», στο: Kenneth G. Ηolum “Theodossian empresses Women and Imperial Dominion in Late Antiquity” October 25, 1989). Το σύνθημα είχε δοθεί, η Μαριολογία φούντωσε στο νοσηρό κλίμα της θρησκοληπτικής αυτοκρατορίας, γιατί η προσβεβλημένη Πουλχερία ως υποτιθέμενη παρθένα, είχε άλλον ένα λόγο να πάρει προσωπικά την υποτίμηση της Παναγίας. Το 431 συγκροτήθηκε με ενέργειές της μια Σύνοδος, δηλαδή μια σικέ αυτοκρατορική σύναξη εξαγορασμένων ή τρομαγμένων επισκόπων με προειλημμένη απόφαση. Άλλη μια οικουμενική Σύνοδος, η Δ’, συγκλήθηκε κάτω από την επιρροή της, 20 χρόνια μετά. Η ίδια, μια γυναίκα, γεγονός πρωτοφανές, εμφανίστηκε μπροστά στους συνοδικούς επισκόπους. Οι Επίσκοποι της Αντιόχειας αποκλείστηκαν με το κόλπο της επιτάχυνσης των εργασιών της πρώτης, προτού καν αυτοί αφιχθούν. Αυτή η φάρσα ονομάστηκε Γ΄Οικουμενική Σύνοδος, με μια, αν μη τι άλλο, πολύ περίεργη γεωγραφική αντίληψη για τα όρια της Γης. Εκεί αποφασίστηκε το παράλογο. Η Μαρία της Ναζαρέτ είχε γεννήσει τον ίδιο το Θεό. Μάταια ο Νεστόριος έσκουζε πως «υπό ανθρώπου Θεόν τεχθήναι αδύνατον». Ο ίδιος αντέτεινε πως θα ήταν πολύ παράλογο ένας Θεός να μετατραπεί σε έμβρυο και μετά σε βρέφος. Κάθε λογικός άνθρωπος καταλαβαίνει πως κάτι τέτοιο θα υποβάθμιζε για πολλά χρόνια την Αγία Τριάδα των Ορθοδόξων σε Δυάδα. Όμως η παρθένα βασίλισσα το είχε αποφασίσει και οι εγκάθετοι κρατικοί  επίσκοποι δεν είχαν καμία διάθεση να χάσουν τα πριγκηπικά τους προνόμια. Ο ίδιος ο πάπας ο Μέγας Λέων είχε εκφραστεί θετικά για τη συμβολή της παρθένας στην καταπολέμηση των αιρέσεων: «…πόσο πολύ αγαπάτε την Καθολική πίστη και πόσο περιφρονείτε τις πλάνες των αιρετικών» (Pope St. Leo the Great: Letters. Translated by Brother Edmund Hunt, C.S.C. New York: Fathers of the Church, 1957). Ο Νεστόριος κατέληξε εξόριστος στην όαση της Χάργκα στην Αίγυπτο, όπου ο ναός του Θωθ ως ίβιδος, σε ένα μοναστήρι εκτεθειμένο σε ληστρικές επιδρομές που του κόστισαν και τον τραυματισμό του. Ένας άλλος «αιρετικός», ο αρχιμανδρίτης Ευτυχής, είχε την ίδια τύχη με το Νεστόριο. Οι πιστοί του πρώτου απλώθηκαν στην Περσία, στο Ιράκ, στην Ινδία, έφτασαν ως την  Κίνα, αλλά σήμερα μετά από πολλούς διωγμούς είναι πια λίγοι έχοντας καταφύγει οι περισσότεροι parthenia_4.16.4.16στις ΗΠΑ («Ασσυριακή Εκκλησία της Ανατολής»), είτε ενωθεί με τη Ρώμη. Στο απολογητικό του έργο (γράφτηκε περί το 451, ανακαλύφθηκε το 1985)«Το παζάρι των Ηρακλειδών» («The Bazaar of Heracleides By Nestorius. Translation and Introduction», by G. R. Driver & Leonard Hodgson,  Gorgias Press 9/2012), ο Νεστόριος αποκαλύπτει πως η Πουλχερία, παρά τους παρθενικούς της όρκους ήταν μια μητρομανής που είχε σχέσεις με πολυάριθμους νέους άνδρες (καθόλου ασυνήθιστο αυτό για τις αγίες μέγαιρες αυτοκράτειρες όπως η ταβερνιάρισσα Ελένη και η πορνοστάρ του Ιππόδρομου Θεοδώρα η Α΄). Το ορθόδοξο παπαδαριό διαδίδει βέβαια άλλα, όπως πως είχε και το χόμπυ της μοδιστρικής, ισχυριζόμενο  ότι αυτή κέντησε με χρυσή κλωστή μια ζώνη που το Βατοπέδι εμπορεύεται ως δήθεν ζώνη της Μαρίας της Ναζαρέτ, αυτήν που προσκύνησε επιδεικτικά στα τέλη του 20ου  αιώνα, ένα άλλο ζεύγος ένας πρωθυπουργός που έπασχε από διπολική διαταραχή και η ευσεβέστατη πρώην μαιτρέσσα του, γνωστή για τις γυμνιστικές δραστηριότητές της παρά θιν’ αλός. Ο Νεστόριος δεν βγήκε να την ξεφωνίσει ανοιχτά, έπαψε όμως να την μνημονεύει στις δημόσιες προσευχές ως «νύμφη Χριστού», όπως οι δυο ξεδιάντροποι άγιοι προκάτοχοί του κι έτσι ο λαός κατάλαβε (“Sacred Founders. Women, Men, and Gods in the Discourse of Imperial Founding, Rome through Early Byzantium. Diliana N. Angelova. An Ahmanson-Murphy Fine Arts Book September 2015 και Vasilije Vranic: “The Constancy and Development in the Christology of Theodoret of Cyrrhus”, Brill-February 12, 2015).

Η Πουλχερία τράβηξε το παραμύθι της παρθενίας της μέχρι τέλους. Στα 450, στα 51 της, που ο αδελφός της πέθανε, παντρεύτηκε τον 58χρονο Φλάβιο Μαρκιανό, έχοντας του αποσπάσει τη δημόσια δήλωση ότι θα σεβαστεί την παρθενία της. Ήταν πια σχεδόν γριά για την εποχή της και χρειαζόταν έναν άντρα στο πλευρό της για να νιώθει δυνατή γι’αυτό και κατέφυγε σε λευκό γάμο. Μπορεί να μην είχαν σχέσεις, αλλά η αγιότητα είναι κολλητικό νόσημα που μεταδίδεται και με τον αέρα, γιατί κι αυτός, που έζησε άλλα τέσσερα χρόνια μετά το θάνατο της βασίλισσάς του,  ανακηρύχτηκε κι αυτός άγιος. H ιδέα της παρθενίας της είχε σφηνωθεί για τα καλά στο ταραγμένο της μυαλό και πριν πεθάνει φέρεται πως έχτισε τρεις φημισμένους ναούς στην παρθένα της Ναζαρέτ, τις Παναγίες των Βλαχερνών, στα Χαλκοπράτεια (Κεδρηνός και Συμεών ο μεταφραστής) και την Οδηγήτρια.  Ούτε αυτό όμως είναι σίγουρο, ο καθηγητής Κύριλλος Mango («The Origins of the Blachernae Shrine at Constantinople….»-1998), τα αποδίδει αυτά σε μεταγενέστερες παραδόσεις που οφείλονται στη φημολογούμενη λατρεία της στην Αειπάρθενο, το ίδιο αμφισβητεί και τα παπαδίστικα κουτσομπολιά που της χρεώνουν το μαφόριο (μερικοί το βλέπουν σήμερα στην ταλαίπωρη Γεωργία) και τη ζώνη της Παναγίας και κάμποσα θαυματουργά λείψανα όλα τους κερδοφόρα και  αφορολόγητα.

Τα πλούτη που είχε ληστέψει όσο ζούσε υποτίθεται πως ζήτησε στη διαθήκη της να μοιραστούν στους φτωχούς (Holum, Kenneth G. Theodosian Empresses: Women and Imperial Dominion in Late Antiquity. University of California Press, 1982). Όποιος θέλει πιστεύει ότι ο απαρηγόρητος χήρος της, που πέθανε από γάγγραινα στο πόδι, τα μοίρασε όλα. Είχε όμως μια μοναχοκόρη από τον πρώτο του γάμο την Μαρκία Ευφημία, μητέρα πέντε εγγονιών του και μου φαίνεται πιθανότερο να τα έδωσε σε αυτήν (Arnold Hugh Martin Jones, «Flavius Marcianus, The Prosopography of the later Roman empire: A.D. 260–395», Volume 1, Cambridge University Press, 1987).

Παρθένα ή ακόμη πιο τραβηγμένα Αειπάρθενος, δεν ήταν ούτε η ίδια η 15χρονη Μαρία της Ναζαρέτ. Το Ευαγγέλιο είναι αρκετά σαφές ως προς το δεύτερο, οι προτεσταντικές Εκκλησίες το διαβάζουν σωστά, αλλά η Καθολική και η Ορθόδοξη το έχουν γράψει στα παλιά τους τα παπούτσια, προκειμένου να λανσάρουν την παθολογία της παρθενίας ως θεάρεστη αρετή, ενός Θεού που του αρέσει τάχα να βασανίζονται τα παιδιά του και να βαραίνουν με τη μοναξιά, τον εγωκεντρισμό, τις κακίες και με τα συμπλέγματα που φέρνει η ερωτική στέρηση. Ο Ιωσήφ όμως, «ουκ εγίγνωσκεν αυτήν», όχι για πάντα, αλλά «έως ού  έτεκε τον υιόν αυτής» (Ματθ.α΄25). Ποιόν γιό;  «τον πρωτότοκον» (Ματθ. και Λουκάς-2,6) μια έκφραση που αφήνει την πόρτα ανοιχτή για να θεωρήσουμε κάποιο ή κάποια από τα μνημονευόμενα στην Καινή Διαθήκη αδέλφια του Χριστού, όχι ως παιδιά του Ιωσήφ από άλλη γυναίκα. Άλλωστε από πού κι ως που αυτά θα ήταν αδέλφια του, από άλλον πατέρα και άλλη μητέρα, τον Ιωσήφ και την πρώτη γυναίκα του; Μια σειρά από κορυφαίες προσωπικότητες του χριστιανικού κόσμου, άνθρωποι πιστοί, ο Ισαάκ Νεύτωνας, ο Ιωσήφ Priestley που ανακάλυψε το Οξυγόνο, o Κάρολος Ντίκενς, ο Λέων Τολστόι, δεν πίστευαν στη θεότητα του Ιησού, στην θεανδρική του ιδιότητα, στην τριαδικότητα του Θείου, στην θεοτοκία, στην παρθενία της Μαρίας, θρησκευτικά στοιχεία που αφθονούν σε αρχαίους μύθους της Ελλάδας και της Ανατολής. Καμιά σύνοδος βασιλικών επισκόπων μιας νοσηρά βάρβαρης εποχής, δεν μπορεί να σταθεί πάνω από αυτούς.

*
ΥΓ
Διαβάστε:
«Κύρος ο Πανοπολίτης, ….
_______________
Ως συγγραφέας επιγραμμάτων και ποιητής, ο Κύρος βρισκόταν κάτω από την προστασία της αυτοκράτειρας Αιλίας Ευδοκίας της  Αθηναίας, της πρώην εθνικής Αθηναϊδας, κόρης του Λεόντιου, καθηγητή της Σχολής των Αθηνών, που λειτουργούσε ακόμη, πριν να τη λουκετώσει ο Ιουστινιανός. «Κύρος, Πανοπολίτης, εποποιός γέγονεν επί Θεοδοσίου του νέου βασιλέως, υφ’ ού και έπαρχος πραιτωρίων και έπαρχος πόλεως προεβλήθη και γέγονεν από υπάτων και πατρίκιος. Ευδοκία γαρ η Θεοδοσίου γαμετή, βασιλίς ούσα, υπερηγάσθη τον Κύρον, φιλοεπής ούσα…» (Σούδα, 19.22). Ήταν μια ευτυχής συνάντηση δυο καλλιεργημένων και έντιμων προσώπων, πράγμα τόσο σπάνιο στο ανατολικό ρωμαϊκό κράτος, που κάνει τη σύμπτωση αυτή πολύ αξιοπερίεργη…».

*

Διαβάστε όλες τις αναρτήσεις της κατηγορίας «Λόγος«

***

 

Advertisements
This entry was posted in «Ιερές» Αταξίες, «Ιερές» Επενδύσεις, «Ιερή» Εξουσία, Γράμμα από το Ληξούρι, θρησκεία/κλήρος, Logos. Bookmark the permalink.

11 Responses to Αγία Πουλχερία, η μέγαιρα, έγγαμη «παρθένα» αυτοκράτειρα

  1. Ο/Η eklag λέει:

    Οι φερόμενοι ως διάκονοι του Μεγάλου Μύστη
    -μεταξύ αυτών και κάποιοι φαιδροί τέκτονες οικουμενικών εδρών-
    δεν επιτυγχάνουν παρά τα φιλοτίμως ατελεύτητα παραμύθια τους να πλήξουν επ’ ουδενί το αδιαμφισβήτητο ανά τους αιώνες κύρος του.

  2. Ο/Η Luther λέει:

    Της Κολάσεως:

    https://roides.wordpress.com/2014/12/25/25dec14/
    Άγιοι Όλγα και Βλαδίμηρος, κτηνώδεις εξουσιαστές της Ορθοδοξίας
    https://roides.wordpress.com/2014/10/04/4oct14/
    Η μεγαλομανία του λόγιου Αγίου Μ.Φωτίου
    https://roides.wordpress.com/2011/09/17/17sep11/
    Ο ανήλικος ευνούχος πατριάρχης Θεοφύλακτος
    https://roides.wordpress.com/2013/04/20/20apr13/
    Άγιοι αγύρτες: Ο πατριάρχης Φραβίτας

  3. Ο/Η του κώλου λέει:

    τρα λα λα τρα λα λα

    http://www.saint.gr/2374/saint.aspx

    Άγιοι Μαρκιανός και Πουλχερία οι βασιλείς

    Ημερομηνία εορτής: 17/02/2016

    Tον Mαρκιανόν Πουλχερίαν συνάμα,
    Άζυγας ειπείν ουκ έχω ή συζύγους.

    Βιογραφία
    Η Αγία Πουλχερία γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 399 μ.Χ. και ήταν θυγατέρα των βασιλέων Αρκαδίου (395- 408 μ.Χ.) και Ευδοκίας και αδελφή του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β’ του Μικρού (408 – 450 μ.Χ.). Το έτος 414 μ.Χ. η Πουλχερία αναγορεύθηκε Αυγούστα και ανέλαβε την εξουσία του κράτους. Ήταν ευσεβέστατη, πλήρης σωφροσύνης, χρηστότητος και σοφίας.

    Όταν, κατά το έτος 429 μ.Χ., ο Πατριάρχης Νεστόριος (428 – 431 μ.Χ.) παρουσίασε τη γνωστή αίρεσή του, επικεφαλής των αντιπάλων του τάχθηκε ο Άγιος Κύριλλος, Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας (τιμάται 18 Ιανουαρίου και 9 Ιουνίου). Και ο μεν Θεοδόσιος, έχοντας ήδη αναλάβει την βασιλική αρχή, υποστήριζε τον αιρεσιάρχη Νεστόριο, ωθούμενος από τον Χρυσάφιο, η δε Πουλχερία ήταν με το μέρος του Αγίου Κυρίλλου και κατόρθωσε να πείσει τον αδελφό της να συγκαλέσει την Γ’ Οικουμενική Σύνοδο, που συνήλθε στη Χαλκηδόνα, το έτος 431 μ.Χ. και καταδίκασε τους αιρετικούς.

    Η Αγία νυμφεύθηκε τον Μαρκιανό, ο οποίος καταγόταν από τη Θράκη και στις 25 Αυγούστου του 450 μ.Χ. διαδέχθηκε στον θρόνο τον αδελφό της Θεοδόσιο Β’. Ωστόσο η πολιτική κατάσταση ήταν ταραγμένη. Είχε ήδη γίνει στο προηγούμενο έτος η ληστρική Σύνοδος της Εφέσου, που εξόρισε τον Πατριάρχη Άγιο Φλαβιανό (τιμάται 16 Φεβρουαρίου) και η Ορθόδοξη Εκκλησία μαστιζόταν από την αίρεση του Ευτυχούς. Οι δύο ευσεβείς βασιλείς συγκάλεσαν τότε στη Χαλκηδόνα, το έτος 451 μ.Χ., την Δ’ Οικουμενική Σύνοδο, η οποία καταδίκασε τις αιρετικές δοξασίες του Ευτυχούς και του Διόσκουρου.

    Η Αγία Πουλχερία κοιμήθηκε με ειρήνη στις 10 Σεπτεμβρίου 453 μ.Χ. και ο Άγιος Μαρκιανός το έτος 457 μ.Χ.

    http://www.saint.gr/photos/standard/0217/AgiosMarkianos01.jpg http://www.saint.gr/photos/standard/0217/AgiaPoulxeria01.jpg

  4. Ο/Η του ξέκωλου λέει:

    Μια ωραία πεταλούδα

    http://www.saint.gr/735/saint.aspx
    Βίος Αγίου

    Άγιος Θεοδόσιος ο Νέος (ή Μικρός) ο Ευσεβής Βασιλιάς

    Ημερομηνία εορτής: 29/07/2016

    Εορτάζει στις 29 Ιουλίου εκάστου έτους.

    H βασιλεία εμποδών ουχ’ ωράθη,
    Σοι ω Θεοδόσιε προς σωτηρίαν.

    Ο Βασιλιάς Θεοδόσιος Β’ βασίλευσε το έτος 408 σε ηλικία μόλις επτά χρονών, διάδοχος του πατέρα του Αρκαδίου. Ονομάστηκε Μικρός για να διακρίνεται από τον παππού του τον Μεγάλο. Του μετέδωσε τη χριστιανική ευσέβεια η αδελφή του Πουλχερία και έτσι έτρεφε μεγάλη ευλάβεια και αφοσίωση στην ορθόδοξη πίστη. Όταν ο Θεοδόσιος ο Μικρός ανέλαβε το βασιλικό σκήπτρο, με τη βοήθεια της αδελφής του Πουλχερίας, υποστήριξε θερμά την αλήθεια της Ορθόδοξης Πίστης και την ασφάλεια του συμβόλου της. Έτσι, με βασιλικό θέσπισμα της 19ής Νοεμβρίου του 430, συνήλθε την 22α Ιουνίου του 431 στην Έφεσο η Γ’ Οικουμενική Σύνοδος, που καταδίκασε τις αιρετικές δοξασίες του Νεστορίου. Η Εκκλησία, για τη θερμή ευσέβεια και την σπουδαία αυτή υπηρεσία του Θεοδοσίου Β’ προς την Ορθοδοξία, τον κατάταξε στον χορό των Αγίων της.

  5. Ο/Η Ρασπούτιν λέει:

    http://www.pare-dose.net/3330#ixzz45yzRNSIj

    Τιμία Ζώνη – Η απάτη με τις…καμηλότριχες

    Σάββατο, 9 Ιανουαρίου, 2010 | 2.300 εμφανίσεις | 5 σχόλια

    Διαβάστε περισσότερα: Τιμία Ζώνη – Η απάτη με τις…καμηλότριχες | Πάρε-Δώσε

    Σύμφωνα με τον «Συναξαριστή» τής Εκκλησίας, στις 31 Αυγούστου εορτάζεται -μεταξύ άλλων- η «Ανάμνησις της εν τη “αγία σορώ” καταθέσεως της τίμιας Ζώνης της υπεραγίας Θεοτόκου».

    Τί γνωρίζουμε όμως για την ιστορία της Τιμίας (ή Αγίας) Ζώνης;

    Σύμφωνα με την παράδοση (κρατήστε το «παράδοση»), τρεις μέρες μετά τον θάνατό της (ας σημειωθεί η προνομιακή της μεταχείριση, καθώς, άγγελος Κυρίου, την είχε πληροφορήσει για το «ταξίδι» της, 3 ημέρες πριν τον θάνατό της, έτσι ώστε να τακτοποιήσει όλες της τις εκρεμμότητες), η Μαρία ανελήφθη εις τους ουρανούς, ψυχή και σώματι. Πριν όμως αναληφθεί, παρέδωσε στον απόστολο Θωμά (ναι, τον «άπιστο»), την ζώνη της, την οποία σύμφωνα με την παράδοση (όπα! πάλι η «παράδοση»), την είχε φτιάξει μόνη της από τρίχες καμήλας. Μια μικρή λεπτομέρεια: Ο Θωμάς ο οποίος δεν βρισκόταν εκεί όταν πέθανε η Μαρία, επειδή δεν προλάβαινε την κηδεία της λόγω αποστάσεως (δίδασκε κάπου στην…Ινδία), ένα…σύννεφο ανέλαβε να τον…μεταφέρει εκεί τάχιστα. Ο Θωμάς, ως «άπιστος» που ήταν, δεν…πείστηκε και πήγε μαζί με τούς άλλους απόστολους και άνοιξε τον τάφο, τον οποίο τελικά βρήκε άδειο. Σύμφωνα με την «παράδοση» και πάλι, ο Θωμάς παρέδωσε την ζώνη σε δύο «ευσεβείς γυναίκες», για να την φυλάξουν. Η δε φύλαξή της στο μέλλον, ανατίθεντο σε κάποια παρθένα με καταγωγή από τις οικογένειες αυτές (θα πρέπει να είχε γεμίσει γεροντοκόρες το σόι τους). Οι δυο γυναίκες δεν κατονομάζονται (δεν θα έπρεπε για «ιστορικούς» λόγους;), σε αντίθεση με τον ιερόσυλο Ιεφονία, ο οποίος σύμφωνα με την «παράδοση», όταν πήγε να αναποδογυρίσει το νεκρικό κρεβάτι της Μαρίας, ένα…αόρατο σπαθί έκοψε τα χέρια του. Και συγκολλήθηκαν δε και πάλι…αυτόματα, μόνο όταν άρχισε να ζητά συγχώρεση από την Μαρία (δεν την ονομάζω Παναγία, γιατί ως τέτοια καθιερώθηκε αιώνες αργότερα, όπως και η ζώνη της).

    Ν’ αρχίσουμε το «ψείρισμα» τώρα;

    1. Το άνωθεν «γεγονός» της παράδοσης τής Τιμίας Ζώνης στον Θωμά, δεν μαρτυρείται σε καμμία βιβλική πηγή και φυσικά σε καμμία ιστορική (πως θα μπορούσε άλλωστε); Μια αναφορά που γίνεται σε κείμενο του Ιωάννη Δαμασκηνού, σχεδόν 7 αιώνες αργότερα, δεν μιλάει για καμμία παράδοση ζώνης. Βασικά, δεν μιλάει καν για ζώνη, αλλά αναφέρει πως, όταν ανοίχτηκε ο τάφος βρέθηκε άδειος, με τα προσωπικά της αντικείμενα μέσα, χωρίς να διευκρινίζεται ωστόσο τί ήταν αυτά: «…ενός δε απολειφθέντος Θωμά, μετά την τρίτην ημέραν ελθόντος και το Θεοδόχον σώμα προσκυνήσαι βουληθέντος, ήνοιξαν την σορόν και το μεν σώμα αυτής το πανύμνητον ουδαμώς ευρείν ηδυνήθησαν, μόνα δε αυτής τα εντάφια κείμενα ευρόντες και της εξ αυτών αφάτου ευωδίας…». Το ίδιο κείμενο αναφέρεται και στην μεταφορά των αντικειμένων αυτών στην Κωνσταντινούπολη το 450 από την αυτοκράτειρα του Βυζαντίου, Πουλχερία η οποία άνοιξε τον τάφο της. Βέβαια, είναι ευνόητο ότι και ο Δαμασκηνός μεταφέρει «πληροφορίες» προηγούμενων απ’ αυτόν, καθώς και οι πληροφορίες για το ποιος και πότε μετέφερε την ζώνη στην Πόλη, ποικίλουν (αναφέρεται και η εκδοχή τής μεταφοράς επί Ιουστινιανού). Παρατηρείτε όμως μια αντίφαση μήπως εδώ; Η Μαρία δίνει την ζώνη στον Θωμά κι αυτός σε δυο γυναίκες. Πως γίνεται να βρίσκεται στον τάφο η ζώνη και μάλιστα αναλλοίωτη; (εντάξει, εντάξει, θαύμα). Εκτός αυτού, η Εκκλησία διαφημίζει σήμερα την Τιμία Ζώνη, ως το μαναδικό διασωθέν εύρημα που σχετίζεται με την Μαρία. Τα υπόλοιπα που βρέθηκαν, τί ήταν και που βρίσκονται τώρα;

    2. Παρ’ ότι αναφέρονται λεπτομέρειες όπως το ότι η καμηλότριχη ζώνη ήταν φτιαγμένη από την Μαρία (ποιος το πιστοποιεί αυτό;) και ότι παραδόθηκε στον Θωμά καθ’ οδόν για τα ουράνια (βάσει ποιων μαρτύρων;), εντούτοις μέχρι σήμερα, από την Εκκλησία αγνοούνται πολύ πιο απλές πληροφορίες. Είναι άγνωστο πότε πέθανε η Μαρία (αν και σε χριστιανικές σελίδες «γνωρίζουν» μέχρι και την…ώρα του θανάτου της: 15 Αυγούστου, 9 το πρωί). Μια εικασία είναι ότι πέθανε 10 χρόνια μετά την «ανάσταση» τού Ιησού. Άγνωστη είναι επίσης και η ηλικία της όταν πέθανε. Σύμφωνα με εικασίες και πάλι, πέθανε μεταξύ 50 και 70 ετών περίπου. Είναι αβέβαιος επίσης και ο τόπος που έζησε, πέθανε κι ενταφιάστηκε, καθώς αυτός διεκδικείται από πολλές πλευρές (Από την Ιταλία μέχρι και την Ινδία) που η κάθε μία προβάλλει τα δικά της πειστήρια και επιχειρήματα (συμπεριλαμβανομένων κι αναφορές «απόκρυφων» κειμένων, όπως οι «Πράξεις του Θωμά»), παρ’ ότι ως επικρατέστερος τόπος προβάλλεται αυτός που πιστεύεται σήμερα, δηλαδή της Γεθσημανής.

    3. Συγκεχυμένες είναι κι άλλες ακόμη πληροφορίες, όπως το ποιος την κέντησε με χρυσή κλωστή (αναφέρονται η αυτοκράτειρα Πουλχερία και η αυτοκράτειρα Ζωή, η οποία «θεραπεύτηκε» όταν την άγγιξε) και ποιος την δώρισε στο Άγιον Όρος, όπου φυλάσσεται μέχρι και σήμερα, το μεγαλύτερο από τα τρία κομμάτια στο οποία είχε τεμαχιστεί (απ’ ότι φαίνεται, είχε «ζήτηση» και δεν προλάβαιναν τον «φόρτο εργασίας» με ένα). Αναφέρονται ο Λάζαρος της Σερβίας και ο αυτοκράτορας Ιωάννη Καντακουζηνός.

    Όπως μπορεί να διαπιστώσει κάποιος, η υπεραπλουστευμένη «ιστορικότητα» που αποδίδεται στην ζώνη από την Εκκλησία, βρίθει από μύθους, έλλειψη σοβαρών ιστορικών πηγών και αποδείξεων (όταν λέμε αποδείξεις, εννοούμε αποδείξεις και όχι μυθιστορήματα ιουδαιοχριστιανικής φαντασίας) και αντιφάσεων.

    Παραπάνω, σημειώθηκε η λέξη «παράδοση». Την λέξη αυτή χρησιμοποιεί η Εκκλησία όταν δεν διαθέτει κανένα απολύτως πειστήριο και λογικό επιχείρημα που να τεκμηριώνει στο ελάχιστο τα όσα φαιδρά και ανεδαφικά υποστηρίζει. Στην συγκεκριμένη δε περίπτωση, η «παράδοση» παίζει τον ρόλο τής συγκάλυψης. Οι αρλούμπες με την δήθεν ανάληψη και την παράδοση της ζώνης, αναφέρονται σε κάποια «απόκρυφα» κείμενα της Εκκλησίας («Εις την Κοίμησιν της Θεοτόκου» και «Η Ανάληψις της Παρθένου» του Ιωάννη Θεολόγου) και διάφορα κοπτικά, αρμενικά, και συριακά θρησκευτικά χειρόγραφα (το κυριότερο: «Apocrypha Syriaka, Studia Sinaitica»). Και γνωρίζουμε πολύ καλά ποια κείμενα θεωρεί «απόκρυφα» η Εκκλησία: Ή αυτά που λένε κάποιες «πικρές» αλήθειες, ή αυτά που λένε ηλιθιότητες. Προφανώς ο όρος «παράδοση» καλύπτει την δεύτερη εκδοχή, καθώς θα ήταν κάπως παράδοξο να επικαλεστεί η Εκκλησία ένα τέτοιο «απόκρυφο» κείμενο, ασχέτως αν την βολεύει αφάνταστα.

    Κλείνοντας, δεν θα μπορούσε να μην γίνει αναφορά στην υποτιθέμενη θαυματουργή της ιδιότητα και στην οικονομική εκμετάλλευση που τυγχάνει από την Εκκλησία, η οποία εξαπατά συνειδητά τους αφελείς πιστούς και μάλιστα με την ανοχή της δικαιοσύνης και ακόμα χειρότερα, με την κάλυψη τής πολιτείας.

    Παραπάνω αναφέρθηκε το «θαύμα» τής αυτοκράτειρας Ζωής, η οποία ανάρρωσε ευθύς αμέσως μόλις άγγιξε την ζώνη. Το βασικό ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: Γιατί αυτοί οι απατεωνίσκοι (μάλλον «αδικούνται» με το -ίσκοι), όταν την περιφέρουν σαν λατέρνα ανά την Ελλάδα και τον κόσμο και διαφημίζουν τις θαυματουργικές της ιδιότητες (με ειδικότητα μάλιστα, στην στειρότητα και τον καρκίνο), δεν την χρησιμοποιούν μονίμως για να «γιατρεύεται» ο κόσμος (εννοείται με το αζημίωτο βέβαια), αφού αρκεί ένα μόνο άγγιγμα;

    Αν κάποιος φτιάξει μια αντίστοιχη ζώνη από γουρουνότριχες και πάει σε μια κεντρική πλατεία, διαλαλώντας ότι είναι θαυματουργή, το πιθανότερο είναι ότι θα τον στείλουν κατ’ ευθείαν, είτε στο αστυνομικό τμήμα για απάτη, είτε στο ψυχιατρείο για παρακολούθηση. Στην περίπτωση όμως της Τιμίας Ζώνης τής Εκκλησίας, η απάτη είναι νόμιμη και καθαγιασμένη, ενώ η πώληση τρέλας και κοπανιστού αέρα, ονομάζεται πίστη στα «ιερά» κειμήλια.

    Για να τελειώνει μια και καλή η απάτη με τις καμηλότριχες, θα αρκούσε μόνο μία απ’ αυτές να σταλεί για ανάλυση και χρονολόγηση, για να δούμε τελικά, από πόσο μακριά κρατάει η σκούφια της. Στην θεοκρατούμενη Ελλάδα όμως, όσο συνεχίζουν να υπάρχουν εικόνες σαν τις ακόλουθες, κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να γίνει…

    Ο ελληνικός στρατός, χτυπάει προσοχή στις… καμηλότριχες:


  6. Ο/Η Mimi metallurgico λέει:

    Θεοδόσιος ο μικρός, Πουλχερία, Μαρκιανός Αττίλας, σε ιστορικό σπαγγέτι

    During the fifth century, the Roman Empire is divided into two parts: the West, with its capital in Rome, run by Emperor Valentinian III, and the East, with its capital in Constantinople, run by Emperor Theodosius.

    The Empire is under attack by the Huns under Attila. Roman soldier Marcian is carrying a message from Valentinian warning Theodosius against the Huns, when he is captured by Attila. Attila is impressed by Marcian’s honesty and courage. He carves out the arrow that has been shot into his leg, causing Marcian to pass out.

    Over the next few days, Attila keeps Marcian hostage in the hopes of learning more about the Romans’ plans. The Huns capture a local king’s family and Attila orders them killed, except for the daughter, Ilduco, whom he takes as his wife. Later, when Attila’s daughter, Kubra, shows off her father’s prize stallion, Marcian steals it and flees to Constantinople.

    In Constantinople, Marcian is befriended by General Paulinus, who confides that Theodosius is planning to join forces with the Huns against Valentinian. This is confirmed when Marcian brings his emperor’s message to Theodosius, who throws him out.

    Theodosius’ sister, Princess Pulcheria, calls Marcian to her chambers. She admits that she loves Rome, but is kept prisoner within the palace walls. She names Marcian the captain of her guard, asking him to protect her from Theodosius’ mutiny.

    That night, Theodosius holds a feast to welcome the Hun leaders. Although Attila has not been invited, he arrives to command the allegiance of all other Barbarians, and easily defeats the strongest man in Constantinople. Frightened, Theodosius offers him furs and jewels, but Attila demands only that Marcian teach the Huns how to use Roman weapons.

    Although Kubra is the first to practice with the weapons, Marcian deposits her in the harem bathing pool.

    Later, Pulcheria sends for Attila. She asks him to release Marcian from his duties, but Attila kisses her roughly and then leaves to meet Theodosius, who agrees to pay each month in return for Attila’s promise not to attack.

    Later, Marcian also approaches the Hun, warning him that because Rome is Christian, it will never fall. Attila merely laughs at him, but when Kubra visits the church the next day, she is awed by the portrait of Mary and longs for the peace she feels there. She tries to refuse to leave, but Attila forces her to accompany the Huns out of the city.

    The next night, Attila gathers the Barbarian leaders and announces that they will attack Rome immediately. As soon as his soothsayer announces that the signs are positive, a bolt of lightning strikes a tree that falls on him. Although this concerns the Huns, Attila names it a good omen.

    Soon after, his men bring two captured monks to him, and Attila, who does not dare anger the Christian god, orders the soldiers killed. The monks then beg him not to kill the soldiers, baffling Attila.

    As the Huns gather outside Rome, Marcian, finding no help for Valentinian with Theodosius, prepares to flee the palace, but is captured upon stopping to bid Pulcheria goodbye.

    While Attila’s new seer, whom he calls Persian, relates a vision of Marcian as emperor, Paulinus releases Marcian from the dungeon and the two sneak into Pulcheria’s. Together, they decide to gather the army against Theodosius and install Pulcheria to the throne.

    After Theodosius is forced to abdicate, Pulcheria names Marcian her top admiral and announces her plans to travel to Rome with him and their army to help guard its walls.

    Meanwhile, Persian is plagued by visions of God and martyrs in the clouds calling for Attila’s death, and Attila remembers an image his childhood nurse saw in which he died under the shadow of a cross. Though fearful, he continues to disregard the signs.

    When Marcian reaches Rome, he finds Valentinian leaving, but retains two battalions to add to his own to protect the city.

    That night, Attila orders the attack, but stops when Pope Leo I arrives to name Rome the temple of God and forsee Attila’s downfall, as portended by the lightning strike.

    Afterward, Attila realizes that Kubra must have told the Pope about the lightning, and, though he is heartbroken, kills her for betraying him.

    In his sleep that night, he sees a vision of the martyrs marching against him and, crazed, orders the Huns to retreat. Marcian hears and immediately plans to ambush Attila when he reaches the nearest city. The surprise attack demolishes the Huns, who soon fall.

    Marcian finds Attila and duels with him, but it is Ilduco, who has spent the last months overflowing with rage, who drives the fatal dagger into his chest. As prophesied, Attila dies with the sword’s handle forming the shadow of a cross on the ground.

    Days later, Pulcheria reunites the halfs of the empire and names Marcian emperor, to the delight of the Roman people.

  7. Ο/Η François-Marie Arouet Voltaire λέει:

    Αναρωτιέται κανείς αν άλλαξε τίποτα
    Δυστυχία, υποκρισία και εκμετάλλευση

  8. Nestorius, Patriarch of Constantinople
    After 1,500 years of being stigmatized as a heretic, a book written by Nestorius, the Bazaar of Heracleides, was discovered in 1895, written towards the end of his life, in which he explicitly denies the heresy for which he was condemned, instead, affirming of Christ «the same one is twofold,» an expression that some consider similar to the formulation of the Council of Chalcedon. Nestorius’s earlier surviving writings, however, including his letter written in response to Cyril’s charges against him, contain material that seems to support charges that he held that Christ had two personhoods. The question of whether Nestorius was actually a Nestorian is still a matter of debate.
    Nestorian Church
    Also called: Assyrian Church of the East

    Nestorian Church: Main church in Baghdad, Iraq.

    Nextorians by country
    Last column: % Nestorians of the population
    Iraq 750,000 3%
    TOTAL *)
    750,000 0.2%
    Other countries 250,000 *) Calculated for the total population of North Africa and the Middle East, approx. 460,000,000.
    Head of the church, Patriarch Khanania Dinkha 4.

    The official name of the church is Assyrian Church of the East, and their members are called «Assyrians», even if many of Assyrian decent are not Nestorian Christians. There are historical ties with the Chaldean Catholics in Iraq, Syria and Iran but they joined the Catholic Church 450 years ago.

    Head of the church, Patriarch Khanania Dinkha 4.
    Patriarch Dinkha 4 during a visit to Nestorians of India.


    New Patriarch of the Assyrian Church of the East, Mar Gewargis III

    The Holy Synod

  9. Behold the Orthodox priests!
    It happens now!

    http://www.pokrov.org/

    Israeli Justice Ministry orders extradition of Russian priest accused of pedophilia

    April 15, 2016
    MOSCOW, April 15 (RAPSI) – Israeli Minister of Justice Ayelet Shaked has signed an order on extradition of Russian priest Gleb Grozovsky who stands charged with sexual abuse of children, his lawyer Haim Azencott told RAPSI on Friday.

    Victim of sex abuse by principal sues Tampa Day School

    The suit, filed Tuesday in Hillsborough Circuit Court, says Larkin previously sexually abused other young boys, including boys he met through his previous job at St. John Orthodox Greek Day School. It says he had a particular interest in vulnerable boys with an absent or deceased parent.
    April 14, 2016

    Date Published: 04/14/2016

    Publication: The National Herald


    Fr. Dokos Suspended For Theft,


    Fr. Gounaris Defrocked Over Mistress

  10. Ο/Η Ένας λέει:

    To «νέο» στην πολιτική ζωή μίλησε:

    https://left.gr/news/al-tsipras-efikti-i-oloklirosi-tis-axiologisis-eos-pasha#sthash.jggMU0s3.dpuf

    Αλ. Τσίπρας: «είναι εφικτός ο στόχος που έχει θέσει εδώ και καιρό, μέχρι το ορθόδοξο Πάσχα να έχουμε το τέλος της αξιολόγησης και μαζί με την Ανάσταση της ορθοδοξίας να έρθει και η ανάσταση της οικονομίας.

  11. Παράθεμα: Η Μεγάλη Σύνοδος, μια εκκωφαντική αποτυχία | Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s