Δημήτρης Ραυτόπουλος: Ο Ισλαμοφασισμός και οι ναι-μεν-αλλάδες

[Η Δύση, στο ιδεολογικό τους αμάλγαμα, είναι περίπου η «ντροπή του ανθρωπίνου γένους»· ο πλούτος της δεν είναι προϊόν εργασίας, ευφυΐας, εφευρετικότητας, είναι κλεψιμέικα, πλιάτσικο, αίμα και δάκρυα της υπόλοιπης ανθρωπότητας]

JeSuis22mar16

Η επίθεση του Ισλαμοφασισμού στην Ευρώπη δεν περιορίζεται, βέβαια, στην άνανδρη σφαγή της παρισινής νεολαίας στις 13 Νοεμβρίου, ούτε στην αγγελία νέων σφαγών και χημικής-βιολογικής επίθεσης. Οι απειλές και οι συνέπειες φαίνεται να είναι πολύ ευρύτερες: αποσταθεροποίηση της Ευρώπης, προοπτική πολεμικής εμπλοκής και, πάντως, ανθρωπιστική και πολιτιστική υποχώρηση. Από τη διαρκή ειρήνη, την πορεία προς την ομοσπονδιοποίηση, την ευημερία και την ελευθερία κυκλοφορίας περνάμε στην ταυτοτική σύσπαση, στα «κλειστά» σύνορα, στην έξαψη εθνολαϊκισμών, στην αναβίωση ρατσισμού και φασισμού.

Αυτά δεν απασχολούν την αριστερή νομενκλατούρα του πολιτισμού, τη μακάρια ταμπουρωμένη στο ιδεολογικό της μπούνκερ. Κάποιοι εκλεκτοί εκπρόσωποί της όμως αισθάνθηκαν την ανάγκη να μας χαρίσουν τον ακριβό τους λόγο, τουλάχιστον για τη σφαγή των νέων. Εξέφρασαν την πολύτιμη συμπάθειά τους στα θύματα αλλά δεν ξέχασαν και τη βαριά ευθύνη της Ι.Α.Η. (Ιστορίας, Αλήθειας, Ηθικής – με κεφαλαία αρχικά) που σηκώνουν στους πνευματικούς τους ώμους. Ισορρόπησαν λοιπόν τα συλλυπητήρια με βαθιές υποκλίσεις στην «πολιτική ορθότητα» που θέλει τη Δύση δήμιο, άρπαγα, κλέφτη, και τον Τρίτο κόσμο –ιδιαίτερα τον μουσουλμανικό– θύμα εκμετάλλευσης, αγνό, ηθικά ανώτερο. Και τι δεν ακούσαμε πάλι… Από το «καλά να πάθουν» (της 11/9/2001) –τώρα επί το λαϊκότερον «όπως έστρωσαν…»– ως τις μπακαλιαρίλες* περί Μπους-Μπλερ και περί Σταυροφοριών!

Η Δύση, στο ιδεολογικό τους αμάλγαμα, είναι περίπου η «ντροπή του ανθρωπίνου γένους»· ο πλούτος της δεν είναι προϊόν εργασίας, ευφυΐας, εφευρετικότητας, είναι κλεψιμέικα, πλιάτσικο, αίμα και δάκρυα της υπόλοιπης ανθρωπότητας. Και η σημερινή της υπεροχή είναι μόνο τεχνολογική, άρα και στρατιωτική. Απέναντί της λοιπόν ορθώνεται η εξέγερση των φτωχών, ληστευμένων και καταπιεσμένων, που μετατρέπονται σε εκδικητές, με την ηθική υπεροχή της αυτοθυσίας για ιδανικά!…

Ένας από τους διανοητές μας βρίσκει ότι φταίνε ο Σιράκ, ο Σαρκοζί που έκανε λίμπα τη Λιβύη και αρπάχτηκε από τη Συρία, φταίει ο Ολάντ…. αυτοί κήρυξαν τον πόλεμο, ενώ στη Συρία του Άσαντ συμβαίνει κάθε μέρα αυτό που συνέβη μια μέρα στο Παρίσι! Αλλά οι τζιχαντιστές, συνεχίζει, είναι «armee de l’ombre», «δεν τους πιάνουν σφαίρες». Εδώ ο συγγραφεύς παραβάλλει τους τρομοκράτες σφαγείς με τους «παρτιζάνους» της Αντίστασης κατά της ναζιστικής κατοχής, αυτοί ονομάστηκαν «l’ armee de l’ ombre»: ο στρατός της σκιάς. Ένας άλλος το μόνο που φοβάται, λέει, είναι μπας και την πληρώσουν οι μουσουλμάνοι του Παρισιού, μήπως δημιουργηθεί «ακόμα μεγαλύτερος ρατσισμός» στο Παρίσι. Μια τρίτη, συγγραφεύς δοξασμένη και πολυμεταφρασμένη, αναδεικνύεται σε ισλαμολόγο της ευκαιρίας μέσω της ιστοσελίδας των τζιχαντιστών, αναπαράγοντας με δέος και ευλάβεια την ιταμή ανακοίνωσή τους μετά το ομαδικό τους έγκλημα: «…σε μια επίθεση ευλογημένη από τον Αλλάχ, χτυπήσαμε την πρωτεύουσα της βδελυγμίας και της διαστροφής». Εν συνεχεία ανασκάπτει βαθυστόχαστα «τις δικές μας ευθύνες» (των δυτικών, δηλαδή), «πολύ πιο πίσω από τον πόλεμο στο Ιράκ και τα ψέμματα του Μπους-Μπλερ» φταίει η κατάργηση του Χαλιφάτου** και η ταπείνωση του Ισλάμ που ζητάει εκδίκηση, όπως και για το Παλαιστινιακό! Κλείνοντας αυτό το ατζέμ πιλάφ, η συγγραφέας τα ψάλλει στη σάπια (δυτική) κοινωνία, απέναντι στην οποία η Τζιχάντ είναι «όχημα αλήθειας» και «θεματοφύλακας ενός ιδανικού» ελκυστικού για τους εύθραυστους και τους απελπισμένους!

Τόση κατανόηση, τόση αλληλεγγύη (μαζί με ιστορική εμβρίθεια)! Μπορεί, βέβαια, να αντιτείνει κανείς ότι οι παλαβοί τζιχαντιστές μακελάρηδες ούτε «αποκλεισμένοι» ήταν, ούτε «απελπισμένοι»· ήταν απλώς αφιονισμένοι, από θρησκευτικό μίσος και περιφρόνηση στη ζωή και επίσης αποθρασυμένοι από την ανοχή της δημοκρατίας, την οποία ονειρεύονται να καταλύσουν, όπως οι ολοκληρωτισμοί του 20ού αιώνα.

Προφανώς οι πολιτισμοί δεν έχουν τις ίδιες αξίες, αλλά αυτό δεν σημαίνει εξίσωση: δεν είναι όλοι εξίσου ανθρώπινοι, δεν ευνοούν το ίδιο το σεβασμό στο πρόσωπο, την ατομική ελευθερία, την πολιτική ελευθερία, την ανάπτυξη και την ευημερία ατόμων και κοινωνιών.

Ο δυτικός πολιτισμός έχει στο ενεργητικό του την Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό, το κράτος δικαίου, το λαϊκό κράτος, την ελευθερία, την ισότητα (την εφικτή, βέβαια, όχι την ουτοπική) και πραγμάτωσή του είναι η μεγάλη τέχνη, η λογοτεχνία, η μουσική.

Υπάρχει το ιδεολόγημα ότι οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί είναι φτωχοί εξαιτίας της αποικιοκρατίας, γι’ αυτό καταφεύγουν στο θρησκευτικό φανατισμό. Αλλά το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει: η θρησκεία τους, ο τρόπος ζωής τους, ο πολιτισμός τους τούς κρατούν σε υπανάπτυξη, ακόμα και όταν κολυμπούν στα πετροδολάρια. Η συμβολή της θρησκευτικής μεταρρύθμισης στην ανάπτυξη του καπιταλισμού στην Ευρώπη είναι το αντίθετο ακριβώς παράδειγμα στην ιστορία.

Σ’ αυτό τον πολιτισμό, της Δύσης και της δημοκρατίας, έχουν αναπτύξει τα υπαρκτά ή υπερτιμημένα ταλέντα τους οι «ναι-μεν-αλλάδες» μας. Ανήκουν στο είδος ακριβώς που έχει επωφεληθεί (νομίμως, βεβαίως βεβαίως) από τα περισσεύματα του καπιταλισμού, από τα μπερεκέτια του φιλελευθερισμού, της αγοράς, από το δημοκρατικό Μαικήνα της πολιτιστικής βιομηχανίας, από τους οργανισμούς, τους θεσμούς, τις χρηματοδοτήσεις, τα βραβεία και τις διακρίσεις –ακόμα και για τα ανατρεπτικά, αντισυστημικά έργα τους–, από τα πόστα και τις αργομισθίες, τα ταξίδια και τις φιλοξενίες και τις σχετικές εκροές… Η κακή Δύση τους παρέχει τα μέσα ακόμα και να τη φτύνουν!

Ίσως όμως προκρίνουν ως καταλληλότερο για τις κατώτερες φυλές τον ισλαμικό νόμο, τη Σαρία, που, μεταξύ άλλων, υποβιβάζει τη γυναίκα σε κατάσταση πράγματος, ιδιοκτησία του αφέντη αρσενικού (πατέρα, συζύγου, αδελφού). Γιατί αν μια γυναίκα αρρωστήσει και στο χωριό της δεν υπάρχει γιατρός-γυναίκα, τότε μπορεί να αφεθεί να υποφέρει και να πεθάνει αβοήθητη. Και αν μια γυναίκα βιαστεί, όχι μόνο δεν βρίσκει ποτέ το δίκιο της (απαιτούνται πέντε αυτόπτες μάρτυρες, άντρες!) αλλά κινδυνεύει και να καταδικαστεί στη διά λιθοβολισμού θανάτωση, αν είχε την ατυχία, ανύπαντρη ούσα, να μείνει έγκυος. Σε διά λιθοβολισμού θάνατο και το έμβρυο!

Ευτυχώς ειπώθηκαν, μαζί με τα «Ναιμεναλλά» και σοβαρότερα πράγματα, υγιείς αντιδράσεις, ταυτόχρονες. Σημειώνω εκείνες της Ελένης Καραΐνδρου, του Αλέκου Φασιανού και ιδίως την παρέμβαση του Ριχάρδου Σωμερίτη, ο οποίος καταδίκασε ακριβώς τη μεσοβέζικη στάση του ναι μεν… Και υπήρξαν, στο ίδιο φύλλο της εφημερίδας και αλλού, σοβαρές αναλύσεις και εύστοχες παρατηρήσεις. Μεταξύ αυτών των τελευταίων, ο Δημοσθένης Κούρτοβικ, στην τακτική επιφυλλίδα του, που δεν είναι ποτέ αδιάφορη, δίνει αποστομωτική απάντηση σ’ εκείνους που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί, για το μίσος τους κατά του δυτικού πολιτισμού. Σε όλες τις εποχές και σε όλους τους πολιτισμούς, εξηγεί, έχουν διαπραχθεί εγκλήματα, και φέρνει το παράδειγμα της Αθήνας του 5ου αιώνα π.Χ. «Η Αθήνα εκείνη μας κληροδότησε έναν πολιτισμό που υπερβαίνει τα εγκλήματά της, μεταξύ άλλων επειδή οι αξίες του μας κάνουν να τα αναγνωρίζουμε ως εγκλήματα και να τα καταδικάζουμε». Η Δύση, συνεχίζει ο Δ. Κούρτοβικ, έχει εγκληματήσει και κατά του εαυτού της, με τις ενοχές της και τη σχετικοποίηση των αξιών της στο όνομα της πολυπολιτισμικότητας, με την ανοχή της απέναντι στην προπαγάνδα του μίσους, μέσα στην όλη στρέβλωση των αξιών, όπου το αγαθό της ελευθερίας εκφυλίζεται σε δικαιωματισμό!

Υπάρχει «ισλαμοφασισμός»; Μπορεί να χαρακτηριστεί με αυτό το θρησκευτικό-πολιτικό συνθετικό ο θρησκευτικός φανατισμός και ο τρομοκρατικός του βραχίονας; Δεν εκφράζεται ομοφωνία στο θέμα αυτό. Ενστάσεις προβάλλουν και σοβαρότατοι σχολιαστές, στη Γαλλία ο Μαρσέλ Γκωσέ. Θεωρώ ανεπαρκείς τις θεωρητικές επιφυλάξεις και θα επιμείνω στον όρο. Υπενθυμίζω ότι και οι δυο μεγάλοι ολοκληρωτισμοί του περασμένου αιώνα, και ο Ναζισμός και ο Σταλινισμός, είχαν έντονο θρησκευτικό χαρακτήρα, φαντασιακή διάσταση, τελετουργίες, συνθήματα, παρορμήσεις έξω από τις λογικές κατηγορίες και τη γνώση, όπως οι θρησκείες. Οι θεωρίες του αίματος και της ράτσας ήταν αντιεπιστημονικές, έκαναν επίκληση στο υπερβατικό, στον τρόμο, στο άσπρο/μαύρο, στη διαβολοποίηση της Δημοκρατίας και των δυτικών αξιών. Και οι δυο ολοκληρωτισμοί είχαν μεσσιανικό περιεχόμενο και ύφος και οι δυο επαγγέλλονταν τη δημιουργία του «νέου ανθρώπου». Άλλωστε ο τζιχαντισμός ανακηρύσσεται σε κρατική οντότητα, ελέγχει μεγάλες περιοχές και επιδιώκει την παγκόσμια επικράτηση. Ως τέτοια πολιτική οντότητα, και όχι μόνο θρησκευτική, κήρυξε τον πόλεμο στη Δύση.


*Η λέξη οφείλεται στον αρθρογράφο της σελ.2 της «Καθημερινής» Στέφανο Κασιμάτη (Φαληρέα), τη βρίσκω απόλυτα ταιριαστή.

**Ας σημειωθεί ότι το αρχικό Χαλιφάτο το είχαν διαλύσει οι Μογγόλοι τον 13ο αιώνα. Στους επόμενους αιώνες υπήρξαν ένα σωρό αντίπαλα Χαλιφάτα αλληλομισούμενα, με τελευταίο αυτό των Οθωμανών σουλτάνων, που το διέλυσε ο Κεμάλ το 1924. Οικογενειακή υπόθεση.

©Athens Voice

Advertisements
This entry was posted in τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, φασισμός, Ασμοδαίος, Για την Αριστερά, Διακρίσεις (κάθε είδους), Επάναστἀτες του Κώλου, Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

11 Responses to Δημήτρης Ραυτόπουλος: Ο Ισλαμοφασισμός και οι ναι-μεν-αλλάδες

  1. Ο/Η Ἀριστοκλῆς λέει:

    Ἡ πραγματικὴ Δύσις ὑπῆρχε μέχρι τὸ 180 ΚΕ. Λόγῳ τῆς πανδημίας διαρκείας 20 τοὐλάχιστον χρόνων, οἱ Ἰταλιῶτες Ῥωμαῖοι ἀποδεκατίστηκαν. Μετὰ ἄρχισε ἡ ἐπέλασις τῆς Ἀνατολῆς.
    Τὸ πρῶτο ὁλοκληρωτικὸ κράτος ἦταν τοῦ Κωνσταντίνου Α’ τοῦ Ἀποστάτου καὶ ὄχι Μεγάλου.
    Ἔκανε καὶ ἐξαγωγὴ φασισμοῦ. Ὁ Ἰσλαμισμὸς ξεπήδησε ἀπὸ χριστιανικά, ἰουδαϊκὰ καὶ ἄλλα παρεμφερῆ δόγματα. Ἡ μόνη ἱστορικὴ μαρτυρία γιὰ τὸν Μωάμεθ, εἶναι ἑνὸς Σύρου μοναχοῦ ποὺ εἶπε: «Οἱ στρατιῶτες τοῦ Μωάμεθ». Οἱ μοναχοὶ τοῦ Ἁγίου Ὄρους αὐτοαποκαλοῦνται σήμερα ἀκόμη στρατιῶτες τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸ γιὰ τὴν ἐγκυρότητα τῆς φράσεως.
    Τὰ κράτη τοῦ Κωνσταντίνου τοῦ Ἀποστάτου, τοῦ Χλωδοβίκου τοῦ Ἀποστάτου καὶ Γυναικοδούλου, τοῦ Καρόλου τοῦ Σαξωνοκτόνου (Καρλομάγνου), δὲν μποροῦν νὰ χαρακτηριστοῦν δυτικά, ἀφ’οὗ ἔχουν ὡς πρότυπο τὸ βιβλικὸ Ἰσραήλ.
    Στέλνουν μοναχοὺς στὶς ξένες αὐλὲς καὶ αὐτοὶ προσηλυτίζουν πάντοτε τοὺς χειρίστους, μηχανοῤῥαφοῦν μέχρι νὰ ἔχουν χριστιανὸν βασιλέα καὶ νὰ ἐξανατολίσουν τὸ βασίλειο.
    Ἐὰν ἡ ὑποτιθέμενη Δύσις ἦταν καλὴ δὲν θὰ χρειαζόταν Ἀναγέννησιν καὶ Διαφωτισμόν.
    Αἱ ΗΠΑ ἱδρύθηκαν σύμφωνα μὲ τὶς ἀξίες τοῦ Διαφωτισμοῦ, στὸν δρόμο ὅμως δείχνουν νὰ τὶς ἀπώλεσαν. Στὶς ΗΠΑ δὲν ὐπῆρχαν μόνον φιλελεύθεροι ἄνθρωποι, ἀλλὰ καὶ μεσαιωνιστές.
    Ἡ Δύσις δὲν εἶναι ἕνα πρᾶγμα, ἀλλὰ δύο ἀντιμαχόμενα. Καὶ ἡ πλευρὰ τοῦ Διαφωτισμοῦ βρίσκεται στὴν ὑποχώρησιν.
    Κανένα σημερινὸ πολιτικὸ ῥεῦμα δὲν εἶναι παιδὶ τοῦ Διαφωτισμοῦ.
    Στὴν Δύσιν δὲν λένε οἱ ἴδιοι τί ἐννοοῦν μὲ ἀφομοίωσιν καὶ ἐνσωμάτωσιν.
    Ἀποδοχὴ τῆς προτεραιότητος τῶν δυτικῶν ἀξιῶν; Πλήρη ἀποδοχὴ αὐτῶν; Ἐγκατάλειψιν ταυτότητος;
    Ἡ ἐσωτερικὴ ἀντιπαλότητα δὲν ἀφήνει νὰ ὀρισθῇ ἐπαρκῶς τί σημαίνει νὰ εἶναι κάποιος Γερμανός, Γάλλος, Ὁλλανδός, Βρεττανός. Οἱ πολῖτες καταλαβαίνουν τὸ φυσιολογικὸν καὶ οἱ κρατοῦντες προωθοῦν τὸ βιβλικὸ Ἰσραηλιτικὸ καὶ τὸ Ἁγιορωμαϊκὸν πρότυπον. Τὸ ἴδιο πρόβλημα ὑπάρχει καὶ στὶς Ἰσλαμικὲς χῶρες.

  2. Ο/Η Ντένης ο τρομερός λέει:

    O ισλαμικός φονταμενταλισμός πρέπει να χτυπηθεί στην καρδιά του θηρίου.
    Το ΝΑΤΟ έχει το λόγο, εν ονόματι των χιλιάδων γυναικών, παιδιών, αμάχων και ανδρών, που έχουν πέσει θύματα τραγικά του ισλαμικού θεοκρατικού τέρατος.

  3. Ο/Η Διεθνιστής λέει:

    Ο Ραυτόπουλος υψώνει δύο η/η που δεν τα τεκμηριώνει, εκτός με την «ανασκευή» – χρησιμοποίηση (ως σάκκο του μποξ) ηλίθιων απόψεων υπεράσπισης των τρομοκρατών. Το ένα είναι: η καταδικάζεις την τρομοκρατία η κάνεις κριτική στην (λεγόμενη) Δύση. Αν κάνεις τέτοια κριτική δεν μπορείς να καταδικάζεις την τρομοκρατία η τελος παντων δεν εισαι ειλικρινής κλπ αν καταδικάζεις πάλι την τρομοκρατία, απαγορεύεται να κάνεις τέτοια κριτική, όπως πχ να καταδικαζεις και την τρομοκρατία του Μαϊ Λαϊ, στο Βιετνάμ. Ειλικρινά δεν το καταλαβαίνω, αν καποιος το καταλαβαίνει ας μου το εξηγήσει. Το δεύτερο (περιφερειακό σε σχέση με το κυρίως θέμα) λέει ότι ωφείλεις να αναγνωρίσεις πως, ο πλούτος της Δύσης, η είναι προϊόν εργασίας, ευφυΐας, εφευρετικότητας,η είναι κλεψιμέικα, πλιάτσικο, αίμα και δάκρυα της υπόλοιπης ανθρωπότητας. Δεν μπορείς δηλ. να ισχυριστείς οτι είναι και τα δύο. (όπως και πραγματικά είναι).

  4. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Η σημερινή Ευρώπη έχει δυο όψεις. Η μία, είναι η Ευρώπη που τα θεμέλια της, στηρίζονται στον ελληνορρωμαικό πολιτισμό, ο οποίος δέχθηκε επίθεση, υποχώρησε και την θέση του πήρε ο Μεσαίωνας. Κατόπιν μέσω του Διαφωτισμού-με την έμμεση συμμετοχή των Αράβων- ο Ευρωπαίος(Δυτικός), επιχειρεί να επανενταχθεί στην φύση, την ερμηνεύει με την λογική του χωρίς να χρειάζεται υπερφυσικές ερμηνείες που θα τον καταστήσουν έρμαιο τους. Ερμηνεύει τα αποτελέσματα των πράξεων του και αναζητεί τις αιτίες τους που αυτός δημιούργησε. Ετσι κατανοεί ότι με την γνώση, μπορεί να συμμετάσχει στην πορεία του μέλλοντος του, ως άτομο-προσωπικότητα πρωτίστως και κατόπιν συλλογικά. Ανακαλύπτει(ξανά) την φιλοσοφία, την ποίηση, τις τέχνες γενικότερα. Τις επιστήμες, την δημοκρατία και επισφράγισμα όλων αυτών, την ανθρώπινη ιδιότητα, να λέει ο καθένας την γνώμη του ελεύθερα, όχι μόνο ως αυτοσκοπό, αλλά και ως δυνατότητα της συμμετοχής όλων, στο ανθρώπινο γίγνεσθαι. Η άλλη όψη της, είναι το αντίθετο όλων αυτών, που προανέφερα. Αυτός άνθρωπος της Δύσης περιφρονεί την φύση, στρέφει το βλέμμα του σε έναν υπερκόσμιο Θεό, όλα είναι προαποφασισμένα. Κάθε αντίδραση, αποτελεί επίθεση εναντίον του Θεού του. Οι πιστοί (μάζα) έχουν καθήκον να τον υπερασπιστούν με όλα τα μέσα. Η ζωή του είναι διαρκώς σε φόβο, απέναντι στο Θεό και στα γεγονότα που δεν μπορεί να τα εξηγήσει, άρα, ούτε να τα ελέγχει. Αργότερα, θα κάνει το ίδιο και στην πολιτική. Ναζισμός, κομμουνισμός(μάζα-μία είναι η αλήθεια, το κόμμα) Αυτά τα δόγματα είναι ξένα προς την Δύση του πολιτισμού και του πνεύματος, Μάλλον, είτε άμεσα είτε έμμεσα, αποτελούν κατασκευάσματα ασιατικά. Δεν χωράει αμφιβολία ότι, αυτή η πλευρά υπερέχει σαφέστατα της άλλης, απειλώντας να μας σύρει σε νέο Μεσαίωνα. Κάπου διάβασα, και θέλω να το παραθέσω: «Στο εξαντλημένο αίμα του Ευρωπαίου ρέει το δηλητήριο που άντλησε από την Ασία και την ασιατική σκέψη, την άπραγη, την φοβισμένη, την φοβούμενη τον άνθρωπο, την σκέψη εκείνη που δημιουργήθηκε στην Ανατολή κάτω από αξιοθρήνητες συνθήκες ύπαρξης και την κατάντησε δούλη και ήδη αιχμαλώτισε και την δύναμη της Ευρώπης.» Χέρμπερτ Ουέλς

  5. Ο/Η Elias λέει:

    Η θρησκεία , δηλαδή η οριζόμενη εξ αποκαλύψεως αλήθεια είναι φύση ενάντια στην άλλη άποψη. Φυσικό επακόλουθο είναι λοιπόν η επαφή με τη διαφορετικότητα να προκαλεί ένταση και συχνά βία. Η «λογική» της είναι ανάποδη από αυτή της επιστημονικής μεθόδου: έχουμε δεδομένο το αποτέλεσμα, και προσπαθούμε να προσαρμόσουμε την πραγματικότητα με κάθε τρόπο σε αυτό.

    Με βάση τη προσέγγιση μου η ύπαρξη θρησκείας δεν προϋποθέτει την ύπαρξη πίστης σε κάποια θεότητα, αλλά σε μια αυθεντία (που συχνά είναι θεότητα). Έτσι και η αριστερά είναι θρησκεία όπως είναι και ο χριστιανισμός και ο μουσουλμανισμός.

    Οι θρησκείες απεχθάνονται το διαφορετικό, και τι ποιο διαφορετικό από τη κοινή λογική, δηλαδή επιστημονική μέθοδο που βασιζόμενη στην παρατήρηση, στην λογική φτάνει στο αποτέλεσμα. Αυτό τις ακυρώνει. Και ενώ οι θρησκείες συνηθίζουν να συγκρούονται μεταξύ τους, μια και η βία είναι ο μόνος τρόπος να πείσουν το πιστό κάποιας άλλης θρησκείας, όταν βρίσκονται αντιμέτωπες με το κοινό εχθρό, με τη κοινή λογική τείνουν να συνασπίζονται.

    Δεν είναι τυχαία το τυφλό μίσος των αριστερομανών κατά της δύσης, που μοιράζονται με τους λοιπούς θρησκόληπτους. (χριστιανούς μουσουλμάνους κλπ.). Η δύση στο βαθμό που εκφράζει την ανοχή στη διαφορετικότητα, την αποδοχή κάθε ιδέας στο βαθμό που σέβεται κάποιους βασικούς κανόνες είναι ο εχθρός.

  6. Ο/Η Ρασπούτιν λέει:

  7. Ο/Η λέει:

    http://neoplanodion.gr/2016/03/18/%ce%ba%cf%8e%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%82-%ce%ba%ce%bf%cf%85%cf%84%cf%83%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ad%ce%bb%ce%b7%cf%82-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%bf%ce%bc%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%af%ce%b1-%ce%b5%ce%bd%ce%bf/

    Κώστας Κουτσουρέλης: Μια ομολογία ενοχής
    ……………………..
    Ας ξεκινήσω λοιπόν με μια ομολογία ενοχής, κι ας ονοματίσω εδώ το ακατονόμαστο: δεν είμαι ανθρωπιστής. Ο ανθρωπισμός στα μάτια μου είναι ένα ιδεολόγημα. Μια αυταπάτη. Πατάει πάνω στην πλανερή παραδοχή ότι ο άνθρωπος είναι φύσει αγαθός και ότι αρκεί να τον απαλλάξεις από τα έξω του βάρη που τον κάνουν «κακό» (τις μολυσμένες ιδέες και λέξεις, τις φρικτές ύπερθεν εξουσίες) για να ανασάνει. Επιπλέον, ο ανθρωπισμός, ως ανθρωποκεντρισμός αυτή τη φορά, κρύβει μέσα του μια βαθιά έπαρση, είναι το αλαζονικό πιστεύω ενός βιολογικού είδους που επειδή ανέπτυξε αυτοσυνειδησία νομίζει ότι είναι ανώτερο απ’ όλα τα άλλα, και ότι γι’ αυτό και μόνο, η φύση, ο πλανήτης, το σύμπαν ολόκληρο, με επικεφαλής του τον Μεγαλοδύναμο, οφείλει να τον υπηρετεί. Μόνο μια τέτοια αλαζονεία εξηγεί το γεγονός ότι τούτο το βίαιο, βάναυσο βιολογικό είδος, το πιο απάνθρωπο που έχει περπατήσει πάνω στη γη, έχει βαφτίσει τα υψηλότερα, τα ευγενέστερα ιδεώδη που μπορεί να διανοηθεί, με το όνομά του: «ανθρωπιά».
    Τις δύο αυτές πλάνες, την αυταπάτη και την έπαρση, τις συναντώ αδελφωμένες στο μεταναστευτικό. Στην αγιογράφηση του μετανάστη λ.χ. βλέπω την επείγουσα ανάγκη του ανθρωπιστή να βρει έναν υποδειγματικό τύπο ανθρώπου για να πιστέψει. Ένα πρότυπο όσο το δυνατόν αμόλυντο, απαλλαγμένο από την καιροσκοπία, την πονηρία και την ιδιοτέλεια την οποία –τόσο ορθά– εντοπίζει στον άμεσό του περίγυρο. Ο πρόσφυγας και ο μετανάστης σήμερα είναι ο πτωχός τω πνεύματι του Ιησού, ο ευγενής άγριος του Τάκιτου και του Ρουσσώ, ο αλυσοδεμένος προλετάριος του Μαρξ, ο εν γένει πάσχων άνθρωπος. Απέναντι στη λογοκριτική ορμή αυτής της πεποίθησης, όποιος επιμένει όχι στην πρώτη όψη των πραγμάτων και στις ρητορικές δηλώσεις των πρωταγωνιστών της (στην προαίρεση και στα λόγια μας μπορούμε να είμαστε όλοι αγαθοί) αλλά στην αμείλικτη δυναμική της ανθρώπινης κατάστασης και της ιστορίας (πρόσφυγες -οι Γότθοι- γκρέμισαν την -ευεργέτιδά τους- Ρώμη· πρόσφυγες -οι Εβραίοι- ξεσπίτωσαν τους Παλαιστίνιους· μετανάστες οικονομικοί στις ΗΠΑ, την Αυστραλία και αλλού ευθύνονται για την γενοκτονία των αυτοχθόνων πληθυσμών), είναι λογικό να αντιμετωπίζεται ώς απολογητής, αυτοθέλητος κήρυκας του απάνθρωπου. Το συνήθειο να τα βάζουμε με τον αγγελιαφόρο όταν το μήνυμά του μας οχλεί είναι πανάρχαιο. Ο Ληρ αποκτά επίγνωση της αφροσύνης του όταν είναι αργά. Κανείς δεν αγαπά τους μάντεις κακών. Κανείς δεν συμπαθεί την Κασσάνδρα. Ας είναι ωστόσο, so be it. Γένοιτο.
    Ότι η αγαθότητα (όπως και η μοχθηρότητα) δεν είναι φύσει αλλά θέσει ιδιότητα, παραπροϊόν της ίδιας πάντοτε επικαθοριστικής μας ορμής, της αυτοσυντήρησης, ο ανθρωπιστής δεν μπορεί να το παραδεχτεί. Τι ανθρωπιστής θα ήταν τότε; Όμως όλα στον βίο μας είναι ιδιοτελή, όλα υπηρετούν πρωτίστως τις δικές μας ανάγκες. Ενίοτε, όταν οι εξωτερικές συνθήκες βοηθούν, και όταν η ισορροπία αυτών των δικών μας αναγκών με τις ανάγκες του εκάστοτε άλλου είναι η σωστή (η ενσυναίσθηση εδώ βοηθάει), παίρνει σάρκα και οστά εκείνη η υπερπολύτιμη αρμονία που ονομάζουμε δικαιοσύνη. Όμως για λίγο. Κι αυτό δεν αναιρεί σε τίποτα την ανεκκρίζωτη ιδιοτέλεια της αρχικής μας πράξης.
    Τώρα, η συμπόνια ως στρατηγική επιβίωσης διηθημένη μέσα από το φίλτρο της συγγένειας πρώτα, και εξακτινωμένη αργότερα σε όλο το κοινωνικό σώμα, μέχρι το νοερό, αφηρημένο επίπεδο της ανθρωπότητας και της ίδιας της ζωής, είναι ασφαλώς κατάσταση φυσική. Μόνο όμως στο μέτρο που δεν θίγει την αυτοσυντήρηση· όταν ναρκοθετεί τα βιοτικά και κοινωνικά θεμέλια, τότε ισοδυναμεί με αυτοχειριασμό. Ο οίκτος για να πιάσει τόπο πρέπει να λογοδοτεί στην πραγματικότητα. Πρέπει να τον αντέχει πρώτα απ’ όλα αυτός που τον προσφέρει. Ειδάλλως, είναι γέννημα όχι της καλής καρδιάς αλλά της πλάνης, ή, ακόμη χειρότερα, της πιο βαθειάς αλαζονείας: γέννημα της ανάγκης μας να φανούμε ηθικώς ανώτεροι όχι στον άλλο μόνον, ώστε να μας θαυμάσει και να μας ευγνωμονεί, αλλά κυρίως (και εδώ έγκειται η υπουλότητά του) στα ίδια τα μάτια μας. Οι χριστιανοί ασκητές εδώ έχουν να μας διδάξουν πολλά, την πιο φρικτή του μορφή την παίρνει ο δαίμων όταν φοράει τη μάσκα της αυταρέσκειας. Και ο Στέφαν Τσβάιχ στον Επικίνδυνο οίκτο μάς έχει δώσει το συγκλονιστικό του πορτραίτο.

  8. Ο/Η eklag λέει:

    Εξαιρετική η τοποθέτηση του Παναγιώτη Μποσέλου(lifo.gr) για την εξτρεμιστική διάσταση του Ισλαμισμού ως θρησκεία.
    Κάνει λόγο για την αντίστοιχη εξτρεμιστική φάση της Ευρώπης του Μεσαίωνα στο πρόσωπο της Ιεράς Εξέτασης των-εννοείται-Καθολικών.Ευτυχώς η Ευρώπη την ξεπέρασε διαχωρίζοντας κάποια στιγμή την κοσμική εξουσία από αυτήν του Πάπα κ.τλ.

    p.s. (δικό μας)
    Όσο αυτό δεν συμβαίνει στον Ισλαμικό Κόσμο,η Ευρώπη δεν έχει κανένα λόγο να δεχτεί στους κόλπους της ως πολίτες άτομα που επί της ουσίας επιθυμούν να αποδομήσουν εκ θεμελίων τον πολιτισμό της,επιβάλλοντας με το έτσι θέλω καθεστώς απόλυτης θεοκρατίας.
    Δεν αναφερόμαστε φυσικά μόνο στους εντεταλμένους δολοφόνους αλλά και σε ό,τι κάποιοι αρέσκονται να αποκαλούν «απλούς φιλήσυχους που αναζητούν μια καλύτερη τύχη» συνυφασμένη εξ ορισμού με το να στήνονται στα τέσσερα όλη μέρα κάθε μέρα και να ευτελίζουν ανηλεώς τη Γυναίκα.
    Δεν θέλουμε τέτοια στην Ευρώπη.
    Να φύγετε.
    Να πάτε αλλού.

  9. Παρασκευή, 1 Απριλίου 2016
    Olivier Roy:Δεν πιστεύω ότι η ισλαμική ριζοσπαστικοποίηση είναι συνέπεια της αποτυχημένης ενσωμάτωσης.

    από το DimART
    Συνέντευξη στη Michaela Wiegel
    Frankfurter Allgemeine Zeitung (26.03.2016, Παρίσι)Μετάφραση για το dim/art: Γιώργος Μονογιούδης

    Κύριε Roy, βλέπετε κάποιου είδους συνάρτηση μεταξύ της τρομοκρατίας και της αποτυχημένης ενσωμάτωσης στις ευρωπαϊκές κοινωνίες υποδοχής μεταναστών;
    Δεν πιστεύω ότι η ισλαμική ριζοσπαστικοποίηση είναι συνέπεια της αποτυχημένης ενσωμάτωσης. Πρόκειται για κατ’ επίφασιν πρόβλημα. Πολλοί νέοι άνθρωποι που στρατεύονται στο τζιχάντ είναι ενσωματωμένοι. Μιλούν γαλλικά, αγγλικά ή γερμανικά. Το «Ισλαμικό Κράτος» ίδρυσε ένα γαλλόφωνο τάγμα επειδή οι νέοι Γάλλοι ή Βέλγοι δεν μιλάνε καθόλου αραβικά. Το πρόβλημα δεν είναι η ελλειπής πολιτισμική ενσωμάτωση. Ακόμα και κατά τη ρήξη τους με την κοινωνία οι ευρωπαίοι τζιχαντιστές παραμένουν συνδεδεμένοι μ’ ένα πολύ δυτικό μοντέλο. Είναι μηδενιστικό, κάτι το οποίο δεν ανταποκρίνεται καθόλου στην ισλαμική παράδοση. Γοητεύονται από την αισθητική της βίας, την οποία γνωρίζουν μέσω των ταινιών και των video. Ως προς αυτό μοιάζουν περισσότερο στους σφαγείς του Λυκείου Columbine ή στον μανιακό δολοφόνο Anders Behring Breivik.

    Επομένως δεν υπάρχει καμία σχέση μεταξύ μετανάστευσης και τζιχαντισμού;
    Για μένα το υψηλό ποσοστό προσήλυτων αποτελεί μια πολύ ενδιαφέρουσα ένδειξη. Δεν υπάρχει πουθενά στον μουσουλμανικό πολιτισμικό κύκλο μία οργάνωση όπως το Ισλαμικό Κράτος με 25% προσήλυτους. Συνεπώς, οι πολιτισμικές ερμηνείες από μόνες τους δεν είναι επαρκείς για να αιτιολογήσουν την ελκυστικότητα του Ισλαμικού Κράτους. Επίσης, νέοι άνθρωποι χωρίς μεταναστευτικό υπόβαθρο νιώθουν έλξη προς το τζιχάντ.
    [….]

    http://mhmadas.blogspot.gr/2016/04/olivier-roy.html

    ΥΓ Πολυ ενδιαφέρον, καταλήγει οτι πρέπει να εξετάζουμε τα πράγματα και απο την ψυχολογική σκοπιά, κάτι που εφαρμόζω όταν σκέπτομαι ή γράφω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s