Άλλο πρόσφυγας και άλλο οικονομικός μετανάστης, όμως δίχως Κράτος, πώς…

[Σε μια χώρα με τεράστια οικονομικά προβλήματα και κατ’ επέκταση προβλήματα κοινωνικής επιβίωσης, με μια συνεχιζόμενη, διαχρονική κυβερνητική ανεπάρκεια…]

prosfyges15mar16

Εάν κανείς θέλει να μεταναστεύσει στην Αυστραλία, κάνει αίτηση με το βιογραφικό του, τις επαγγελματικές του δεξιότητες και αναμένει τυχόν έγκρισή του. Το ίδιο ισχύει και για τις ΗΠΑ, τη Νορβηγία, τη Νέα Ζηλανδία κ.ο.κ.

Ο πολιτικός πρόσφυγας είναι διαφορετική περίπτωση, στις περισσότερες των περιπτώσεων είναι θύμα, κυρίως πολέμου.

Στη χώρα μας αυτή τη χρονική στιγμή αντιμετωπίζουμε τεράστιο πρόβλημα –όσοι ισχυρίζονται το αντίθετο ανήκουν στην κατηγορία των αήττητων, λυπάμαι. Όταν ο μαροκινός, ο αλγερινός, ο πακιστανός κ.α. διανύει χιλιάδες χιλιόμετρα για να φτάσει στα ελληνο-τουρκικά παράλια, όποια κι αν είναι η κατάσταση στη χώρα του, θα πρέπει να αντιμετωπίζεται διαφορετικά. Οι οικονομικοί μετανάστες δεν ανήκουν στα θύματα πολέμου, μπορεί ενδεχομένως να είναι (και είναι) θύματα μια ανεπαρκούς και άθλιας κοινωνίας, αλλά θύματα πολέμου, δεν είναι· και ο ίδιος ο ελλαδικός χώρος επίσης, δεν αποτελεί παράδεισο για τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού του. Η χώρα μας στερείται βασικών υποδομών, οι νέοι μεταναστεύουν και αυτοί, κυρίως προς τις χώρες της Ε.Ε. Σε μια χώρα με τεράστια οικονομικά προβλήματα και κατ’ επέκταση προβλήματα κοινωνικής επιβίωσης, με μια συνεχιζόμενη, διαχρονική κυβερνητική ανεπάρκεια ανεξαρτήτως κομμάτων.

Η «ταυτοποίηση» και ο διαχωρισμός μεταξύ αυτών των δύο κατηγοριών είναι απολύτως νόμιμη και αναγκαία και με τις υπάρχουσες διεθνείς συνθήκες και συμβάσεις του ΟΗΕ. Δεν μπορεί ένας μαροκινός να θεωρείται «πολιτικός πρόσφυγας» και να του επιτρέπεται η ά ν ε τη δίχως κανένα εμπόδιο η ελεύθερη διέλευση και να του προσφέρεται η πάσα διευκόλυνση από τις ελληνικές αρχές, για να ευοδωθεί ανεμπόδιστα η επιθυμία/μετάβασή του σε χώρα της… αρεσκείας του –πάντα μέσω Ελλάδας…

Η κυβέρνηση σε αυτό το ζήτημα, έχει εντελώς αποτύχει (σε ποιο τομέα αλήθεια έχει άλλωστε επιτύχει;). Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κάνει «διακρίσεις», όλοι στο ίδιο τσουβάλι εξού και ο εξοργισμός των ευρωπαϊκών εταίρων μας, στους οποίους επίσης χρεώνω μια άθλια αποτυχημένη και διφορούμενη πολιτική με τα κλειστο-ανοιχτά σύνορα με τους γνήσια πολιτικούς πρόσφυγες κολλημένους στις λάσπες.

Τι θα πρέπει να κάνουμε;

Ειδικός δεν είμαι, αλλά πρωτεύει η εξασφάλιση των πολιτικών προσφύγων-θύματα του πολέμου.

Για τους υπόλοιπους, είτε να τους γυρίσουμε πίσω στη πατρίδα τους, είτε να τους γυρίσουμε πίσω στην Τουρκία (το 99% μέσω αυτής της χώρας έρχονται) εφόσον τους δεχτεί, και εκείνη ας βρει τη λύση –αν και δεν το βλέπω να συμβαίνει, τα κάναμε σκ@τά.

Εδώ που φτάσαμε δεν βλέπω πραγματοποιήσιμες λύσεις, κυρίως λόγω κρατικής ανεπάρκειας, η οποία επαναλαμβάνω είναι, δυστυχώς ζήτημα διαχρονικό. Καμία έως τώρα κυβέρνηση δεν διέθετε ολοκληρωμένη μεταναστευτική πολιτική. Η σημερινή δε κυβέρνηση, απλούστατα δεν υφίσταται.

___________
ΥΓ: Η μεταναστευτική μας πολιτική (καταναλώστε υπεύθυνα) και μη ξεχάσετε τη ζώνη ασφαλείας. Σώζει ζωές …

***

Χρήσιμο: Είναι υποχρεωτική η επιλογή μεταξύ «δίχως όρους φιλοξενία» και εθνική-κρατική στεγανοποίηση;

Advertisements
This entry was posted in σκέψεις, Για την Αριστερά, Διακρίσεις (κάθε είδους), Επάναστἀτες του Κώλου, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

13 απαντήσεις στο Άλλο πρόσφυγας και άλλο οικονομικός μετανάστης, όμως δίχως Κράτος, πώς…

  1. Ο/Η plexus2006 λέει:

    Η ανισότητα και ο μετανάστης ως τουρίστας

    Εκδηλώνεται τον τελευταίο καιρό μεγάλη ανησυχία «αποκλειστικά για πρόσφυγες», λες και ο μετανάστης κινδυνεύει για την πλάκα του. Λες και πρέπει ο άλλος να έχει τρύπες από σφαίρες στην πλάτη του, για να καταλάβουμε γιατί φεύγει. Η ακαταμάχητη αλήθεια της σημερινής συνθήκης είναι πως όταν η ανισότητα είναι τόσο συντριπτική, θα έρθει η στιγμή που όσο ψηλά και αν είναι τα τείχη, ο άλλος θα θελήσει να τα περάσει και να αναζητήσει καλύτερη μοίρα

    http://www.thepressproject.gr/article/89846/I-anisotita-kai-o-metanastis-os-touristas

    του Κωνσταντίνου Πουλή

    Ένας κρατούμενος που εργάζεται σε ένα κινέζικο εργοστάσιο/στρατόπεδο εργασίας βάζει μέσα σε ένα κουτί από στολίδια για το Χαλοουίν ένα γράμμα όπου περιγράφει τις συνθήκες της ζωής του. Μια γυναίκα από το Όρεγκον ανοίγει το κουτί, που το αγοράζει στα Kmart για να στολίσει το σπίτι της, και έρχεται σε επαφή με μια ιστορία που αμφισβητήθηκε, αλλά είναι αληθινή και είναι συνταρακτική, παρότι είναι ταυτοχρόνως πολύ κοινή. Οι εργαζόμενοι εκεί δουλεύουν 15 ώρες την ημέρα χωρίς ρεπό και αργίες, με ημερομίσθιο 1,61 δολάρια. Ο ετήσιος τζίρος από αυτό το στρατόπεδο εργασίας ήταν 16 εκατομμύρια δολάρια όταν ξέσπασε το σκάνδαλο. Η απάντηση της Kmart ήταν η στερεότυπη, πως δεν γνώριζαν ότι η παραγωγή γίνεται σε αυτές τις συνθήκες. Στην Κίνα φυλακισμένοι ήταν υποχρεωμένοι μετά την καταναγκαστική εργασία, όπου έσπαγαν πέτρες και έσκαβαν όλη μέρα, να παίζουν παιχνίδια στον υπολογιστή για να κερδίζουν όπλα για προχωρημένες πίστες του παιχνιδιού, τα οποία μετά οι φύλακες πωλούσαν στο ίντερνετ. Οι φυλακισμένοι αναγκάζονταν να το κάνουν αυτό μέχρις εξαντλήσεως και κακοποιούνταν αν αποτύγχαναν. Αυτό σημαίνει ότι κάποιος πιτσιρικάς στο Τέξας παίζει ένα παιχνίδι και θέλει να περάσει στην επόμενη πίστα κάπως άκοπα και αυτή τη δυνατότητα του την παρέχει ένας εξαντλημένος κρατούμενος σε κινεζικές φυλακές. Ή του παρέχει στολίδια για πάρτι μασκέ.

    Η εταιρεία Νεστλέ έχει καταδικαστεί γιατί στις φυτείες στα κακαόδεντρα στην Ακτή Ελεφαντοστού και στα ψαράδικα στην Ταϊλάνδη δουλεύουν παιδιά που έχουν υπάρξει θύματα τράφικινγκ και εργάζονται δεκατέσσερις ώρες τη μέρα, στην πράξη σχεδόν χωρίς αμοιβή. Στις φυτείες εργάζονται 2,12 εκατομμύρια παιδιά, δηλαδή διπλάσια από την προηγούμενη χρονιά. Οι εταιρείες βεβαίως γνωρίζουν την κατάσταση, αρχικά δηλώνουν σοκαρισμένες, μετά υπόσχονται ότι θα την αντιμετωπίσουν και μετά δεν κάνουν τίποτα. Α, όχι τίποτα, η Νεστλέ συνεργάζεται με 280 ΜΚΟ σε προγράμματα διατροφής για παιδιά, γιατί υπάρχει και ένα παράλληλο σκάνδαλο με το μητρικό γάλα. Ο πρωθυπουργός στην Ακτή Ελεφαντοστού είχε ενημερώσει τις εταιρείες ότι θα έπρεπε να πληρώνουν δεκαπλάσια χρήματα, αν η παραγωγή δεν γινόταν σε συνθήκες δουλείας. Αυτό είναι το κακάο που πίνουμε και η σοκολάτα που τρώμε.

    Θέλουμε επίσης ρούχα που να είναι της μόδας και να είναι φτηνά, αν είναι δυνατόν να είναι μάρκας και να κοστίζουν κάποτε λιγότερο από 5 δολάρια! Ο διευθυντής της H&M είναι ο 28ος πιο πλούσιος άνθρωπος στον κόσμο, της Ζάρα ο τέταρτος, αλλά οι εργαζόμενοι που τα ράβουν είναι σκλάβοι. Ο Τζον Όλιβερ αφιέρωσε μια εκπομπή σε αυτό το θέμα, συγκεντρώνοντας τις πληροφορίες που αναφέρθηκαν παραπάνω και ακόμη την πληροφορία ότι αυτό το ήξεραν οι εταιρείες GAP και Nike, γιατί το σκάνδαλο είχε ξεσπάσει ήδη από το 1990, ξανά το 2000, ξανά το 2007, το 2010, μετά πάλι το 2013, και πάντα η GAP παρίστανε την έκπληκτη. Για την εκπομπή αυτή ένας αρθρογράφος του Forbes εξηγούσε ότι ο Όλιβερ είναι ηλίθιος, γιατί δεν καταλαβαίνει ότι αυτό θα πει να είσαι φτωχός, ότι ζεις σε φτωχή χώρα με χαμηλό μισθό. Φταίει, λέει, απλώς η χαμηλή παραγωγικότητα. (Σας θυμίζει κάτι;) Θα επανέλθω στα λόγια του.

    Αυτό βεβαίως δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Κάπως έτσι γεννιέται η βιομηχανική κοινωνία. Οι Αφρικανοί που μεταφέρθηκαν ως σκλάβοι σχετίζονται με την αύξηση της ζήτησης που υπήρχε για πέντε προϊόντα που δεν παράγονταν επαρκώς στη Δύση: καφέ, τσάι, κακάο, ζάχαρη και καπνό. Προϊόντα που ήταν αρχικά απρόσιτα στους φτωχούς και για τα οποία εισήχθησαν 1,5 εκατομμύριο σκλάβοι, που έκαναν τη ζάχαρη προσιτή στα κατώτερα στρώματα. (Th. Crump, A Brief History of How the Industrial Revolution Changed the World, σ. 166-7). Κατά τον Μεσαίωνα, η ζάχαρη ήταν πολυτέλεια. Χρειάστηκαν οι μεγάλες φυτείες ζαχαροκάλαμου στην Αμερική, προκειμένου να ξεκινήσουν οι Ευρωπαίοι να προσθέτουν στο διαιτολόγιό τους τούρτες, μπισκότα, σοκολάτες και καραμέλες. Ο καπιταλισμός γεννήθηκε χέρι χέρι με το δουλεμπόριο. Επειδή δεν υπήρχε μεγάλη προθυμία για τη δουλειά στις φυτείες όπου οι εργαζόμενοι πέθαιναν από ελονοσία, από τον 16ο μέχρι τον 19ο αιώνα μεταφέρθηκαν στην Αμερική δέκα εκατομμύρια σκλάβοι (Y. N. Harari, Sapiens, Μια σύντομη ιστορία του ανθρώπου, σ. 341).

    Αυτή είναι η ιστορία της «ελεύθερης αγοράς». Η ουσία της είναι αυτή η καταγωγική ανισότητα. Και αυτή την ανισότητα την ανεχόμαστε ακόμη και σήμερα. Ο μέσος δυτικός θεωρεί ότι αυτή η κατάσταση είναι μια χαρά. θέλει έναν δούλο για το παντελόνι του, έναν για τον καφέ του, έναν για το κινητό και τον υπολογιστή του, και έναν πολύ ψηλό φράχτη για να μην έρχονται οι δούλοι και διεκδικούν καλύτερη ζωή. Με το καλό. Είναι πολύ λογικό. Και να έχεις δούλους, και να θέλεις να μένουν στο κλουβί τους. Αλλά δεν μένουν. Και δεν έχουν κανέναν λόγο να μείνουν. Είναι επίσης πολύ λογικό, να λες σιγά σιγά ότι θέλεις να πυροβολούνται, αν χρειαστεί.

    Εκδηλώνεται τον τελευταίο καιρό μεγάλη ανησυχία «αποκλειστικά για πρόσφυγες», λες και ο μετανάστης κινδυνεύει για την πλάκα του. Λες και πρέπει ο άλλος να έχει τρύπες από σφαίρες στην πλάτη του, για να καταλάβουμε γιατί φεύγει. Η ακαταμάχητη αλήθεια της σημερινής συνθήκης είναι πως όταν η ανισότητα είναι τόσο συντριπτική, θα έρθει η στιγμή που όσο ψηλά και αν είναι τα τείχη, ο άλλος θα θελήσει να τα περάσει και να αναζητήσει καλύτερη μοίρα. Μέσα στη συζήτηση των ημερών για τα γεωπολιτικά, έχω αυτόν τον προβληματισμό: είναι τόσο φυσιολογικό ότι ξαφνικά συμμεριζόμαστε κι εμείς, μάλιστα και η παρά λίγο αριστερή κυβέρνησή μας, τη διάκριση μεταξύ προσφύγων και μεταναστών σε ηθικό επίπεδο; Υποτίθεται στο όνομα της νομικής προστασίας των προερχόμενων από εμπόλεμες ζώνες, στην πράξη όμως υποβιβάζοντας τους λόγους για τους οποίους μετακινούνται άνθρωποι από χώρες που δεν δίνουν δικαίωμα διεκδίκησης ασύλου. Δηλαδή σκεφτόμαστε όλους αυτούς τους ανθρώπους και τους λέμε ότι δυστυχώς μας συγκινούν μόνο αυτοί που έχουν θραύσματα από οβίδες στο κεφάλι. Όχι οι υπόλοιποι. Και αυτό είναι φυσιολογικό, είναι μια νέα κανονικότητα.

    Δεν πρόκειται για το πόσοι είναι οι μετανάστες στην Ελλάδα από τέτοιες χώρες (π.χ. Μπαγκλαντές, Πακιστάν, Ινδία, Φιλιππίνες), πρόκειται για τη βαθύτερη πηγή του προβλήματος: την ανισότητα. Εις ό,τι με αφορά, θεωρώ εντελώς φυσιολογικό και αναμενόμενο, ότι σε συνθήκες τέτοιας εξωφρενικής, απάνθρωπης ανισότητας, οι κολασμένοι έχουν κάθε δικαίωμα να αναζητήσουν καλύτερη τύχη. Απαντώ, δηλαδή, στον αρθρογράφο του Φορμπς, ότι αυτοί οι φτωχοί άνθρωποι από φτωχές χώρες δεν έχουν κανέναν λόγο να ζουν χειρότερα από τον ίδιο. Υπάρχει μια μακρά δουλοκτητική παράδοση από την οποία εκείνος ωφελείται προκειμένου να φοράει μανικετόκουμπα και να μας εξηγεί ότι του αξίζει ο πλούτος του.

    Είναι απολύτως εύλογο να μας συγκινεί το δράμα των προσφύγων. Δεν υπάρχει μόνο πόλεμος, όμως, υπάρχει και ανισότητα. Τόσο αδιανόητη, που κάποια στιγμή το φράγμα σπάζει. Και όσους φράχτες κι αν χτίσει η Δύση, αυτό θα χρειαστεί κάποια στιγμή να το αντιμετωπίσει.

    • Ο/Η Po λέει:

      Δεν υπάρχουν πολλά να διαφωνήσει κανείς αγαπητέ/ή στο κείμενό σας.
      Υπάρχει όμως (σε όλη την Ευρώπη) πρόβλημα ενσωμάτωσης ανθρώπων με άλλη παράδοση, κυρίως θρησκευτική, που δεν γνώρισαν ποτέ και δεν κατανοούν την έννοια του κοσμικού κράτους, της ελευθερίας λόγου και άποψης, μια κατάκτηση τεράστιας σημασίας, δεν κατανοούν την έννοια του πλουραλισμού επίσης, για όλα αυτά ευθύνεται ΚΑΙ η Ευρώπη. Η συζήτηση είναι πολύ μεγάλη. Ατέλειωτη.

      ΥΓ: Δεν διανοούμαι τις συνέπειες να μπει στην ευρωπαϊκή ατζέντα η θρησκεία μέσω ισλάμ που θα μας γυρίσει ενάμιση αιώνα πίσω, τουλάχιστον.
      Οι νόμοι πρέπει να εφαρμόζονται, να ισχύουν για όλους. Οι νεοφερμένοι (πρόσφυγες-μετανάστες) πρέπει υ π ο χ ρ ε ω τ ι κ ά να τους δεχτούν.
      Δεν είναι απλό ζήτημα. (βλ. μαντήλα στη Γαλλία)

      • Ο/Η plexus2006 λέει:

        Ούτε εγω το διανοούμαι. Αρκετά τραβά ναι κι εδώ πέρα με τη θρησκεία,τροχοπέδη σε για πολλα πράγματα.

        Και εννοείται πως πρεπει να ισχύουν για όλους τους πολίτες οι νόμοι, αρκεί να αντιμετωπιστούν, πρόσφυγες και μετανάστες ως τέτοιοι.

        Την καλησπέρα μου

  2. Ο/Η Κάποιος λέει:

    http://www.klik.gr/gr/el/brain-storm/ochi-magkes-mou-eseis-mas-ftasate-eseis-/

    Όχι μάγκες μου. ΕΣΕΙΣ μας φτάσατε. ΕΣΕΙΣ.

    Με τον Καραμανλή σας, που φαλήρισε τη χώρα, με την αντιευρωπαϊκή υστερία του Σαμαρά που έφτιαξε τον Καμμένο, με τον Βενιζέλο που ο μόνος του καημός ήταν να ανατρέψει τον ΓΑΠ για να γίνει με τη σειρά του πρωθυπουργός, με τα πρόσωπα που διέλυσαν τη χώρα το 2004-2009 να ξανακυβερνάνε πάλι για το «σαξές στόρυ», με τα παλιά τους χούγια ξανά ίδια το 2012. Για να φτάσουμε τώρα στον Καμμένο, στο Βαρουφάκη, στη Ζωή, στον Κατρούγκαλο, στην κυρία Βαλαβάνη και στη μαμά της

    Από τον Στράτο Σαφιολέα

    Παρασκευή, λιακάδα του Μάρτη. Τη μια λιακάδα, την άλλη βροχή. Έρχεται η Άνοιξη τουλάχιστον. Μετά από μια εβδομάδα με δουλειά (πάλι καλά λέω, να μη παραπονιέμαι) με πολύ άγχος και πίεση, είμαι πίσω στην Αθήνα. Θέλω να γράψω ένα όχι τόσο μικρό «πολιτικό» σχόλιο με λίγη καθυστέρηση, καθώς θέλω να το βγάλω από πάνω μου πολύ καιρό.

    Η 7η Μαρτίου ήταν κάποια επέτειος της εκλογής του «σιωπηλού πρωθυπουργού» Κώστα Καραμανλή το 2004. Η τραγική ειρωνία είναι η 7η Μαρτίου του 2016 είναι η μέρα που το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο οριστικά αποφάσισε ότι οι αγροτικές «επιδοτήσεις» της κυβέρνησης Καραμανλή ήταν παράνομες, και καλούμαστε σήμερα να τις επιστρέψουμε. Μισό δισεκατομμύριο ευρώ θα επιστρέψουμε. Τώρα και τελεσίδικα. Πάνω στα μέτρα που μας πήρε ο ΣΥΡΙΖΑ, θα βάλουμε και άλλο μισό δισεκατομμύριο γιατί μας περισσεύει.

    Αν θυμάστε, γιατί πολλοί είτε ξεχνάνε είτε νομίζουν ότι εμείς ξεχνάμε, το 2007, επί πρωθυπουργίας Καραμανλή και υπουργίας Βύρωνα Πολύδωρα (αυτού που φεύγοντας, τη μία μέρα που ήταν Πρόεδρος της Βουλής, διόρισε μόνιμη την κόρη του στο Κοινοβούλιο), κάηκε όλη η Αττική και όλη η Πελοπόννησος. Στάχτη από τον «στρατηγό άνεμο.» Πλησίαζαν οι εκλογές οπότε επί υπουργίας Αλογοσκούφη όποιος πέρναγε απ΄έξω και δήλωνε αγρότης έπαιρνε ένα ωραίο τριχίλιαρο ευρώ. Και γιατί όχι; Μήπως του Καραμανλή ή του Αλογοσκούφη ήταν; Αυτοί το δανείζονταν στο όνομά μας, και με τα λεφτά (μας) αγόρασαν τις ψήφους, και πήγαν καμαρωτοί και ωραίοι στην δεύτερη διακυβέρνηση Καραμανλή.

    Ο δανεισμός από το εξωτερικό, με χρέωση δική μας ξαναλέω, συνεχίστηκε με αυξημένος ρυθμούς, και στη συνέχεια όταν η κατάσταση έγινε εκρηκτική, λέει η σημερινή παλαιονεοδημοκρατική μυθοπλασία, ο «συνετός» πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής προσκάλεσε τον ΓΑΠ για καφέ και του είπε: «έλα να συμφωνήσουμε να σώσουμε τη χώρα.» Δηλαδή, σε απλά Ελληνικά, «τώρα που το γλέντησα και το γκρέμισα το μαγαζί, έλα να μου πεις ένα δημόσιο μπράβο, να το πληρώσουν όλοι οι άλλοι παρέα.» Στα ραδιόφωνα αυτό λέγεται «ο Καραμανλής κάλεσε τον Παπανδρέου, αλλά ο Παπανδρέου αρνήθηκε την πρόταση του συνετού Καραμανλή.»

    Είστε μαζί μου ακόμα; («Are you with me?» που λένε και οι βάρβαροι;)

    Υπουργοί του Καραμανλή ο Σαμαράς, ο Παυλόπουλος και ο Καμμένος. Ωραία; Διότι, η Ιστορία είπαμε συνεχίζεται ως φάρσα, και μάλιστα όχι ως ιδιαιτέρως αστεία φάρσα.

    Έρχεται ο ΓΑΠ, του παίρνει και ένα εξάμηνο να καταλάβει ότι το «λεφτά υπάρχουν» έστω και σαν παρεξήγηση δεν παίζει, λέει και ο Παπακωνσταντίνου ότι η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία δεν παράγει στατιστική, αλλά μυθολογία, και στο μεταξύ έχει σηκωθεί ήδη το τσουνάμι από την τραπεζική κατάρευση στην Αμερική. Φτηνό χρήμα τέλος. Εδώ λέμε και κάτι ανοησίες και για «μπιστόλια στα τραπέζια» του ΔΝΤ, ενώ η Ευρώπη δεν έχει ούτε θεσμούς, ούτε σχέδιο να αντιμετωπίσει την ορατή χρεοκοπία κράτους-μέλους. Μέσα από μια χαοτική κατάσταση φτάνουμε στο γκρεμό και σταματάμε ένα βήμα πριν, με το πρώτο μνημόνιο.

    Αλλά ο υπουργός της κυβέρνησης Καραμανλή, και αρχηγός της αντιπολίτευσης Αντώνης Σαμαράς έχει βγει στην επανάσταση, παρέα με τον έτερο υπέροχο πολιτικό, Πάνο Καμμένο. Σκίζουν μνημόνια, σκίζουν την Ευρώπη, σκίζουν την Μέρκελ και γενικώς δεν σηκώνουν μύγα στο αντιευρωπαϊκό σπαθί τους. Στο μεταξύ ο Βαγγέλης Βενιζέλος έχει δυσπεψία που κατόρθωσε μόνος του να χάσει την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ στις εσωκομματικές εκλογές του 2007, και παρά το τρελό πουσάρισμα που είχε από MEGA, τον Ψυχάρη και την υπόλοιπη ελίτ (αλήτ) της χώρας. Και εκεί στις Κάνες ο Μπαρόζο κάνει ένα ωραίο ντηλ με τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο, ο οποίος πρώτα υποστηρίζει το δημοψήφισμα και μετά δεν το υποστηρίζει, το καταδικάζει και από τη στενοχώρια του μπαίνει και στο νοσοκομείο και κρύβεται εκεί γιατί τον πόναγε το στομάχι του. Η Καϊλή γράφει επιστολή στον ΓΑΠ στην οποία δήλωνε ότι δεν μπορεί να τον στηρίξει πλέον διότι είχε κάτι ανησυχίες με το μέλλον της χώρας και από κοντά οι Λοβέρδοι και λοιποί τύποι, που λίγο αργότερα θα εμφανιστούν στο προσκήνιο ως «Ελια», 58, Δημοκρατική Παράταξη, και θα δώσουν διάφορες θεατρικές παραστάσεις.

    Άξια και η κ. Καϊλή. Επί αντιπροεδρίας Βενιζέλου, όντας άνεργη, διορίστηκε Πρόεδρος ενός κρατικού Ερευνητικού Ινστιτούτου, έχοντας τόση σχέση με την έρευνα όση έχω εγώ με το πιλοτάρισμα του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Φαντάζομαι ότι αν έγραφα «ως ανταμοιβή για τις καλές τις υπηρεσίες», θα ήταν και συκοφαντία, αλλά γιατί να το υποθέσω αυτό; Δεν έχει σχέση που διορίστηκε. Ούτε έχει σχέση που διορίστηκε και ο μπαμπάς της μετά Πρόεδρος Διοικητικού Συμβουλίου σε κρατικό νοσοκομείο.

    Είστε μαζί μου ακόμα;

    Ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος ήρθανε, αλλά δεν κρατιόντουσαν να σώσουν τη χώρα λίγους μήνες αργότερα. Αυτός ο κακός τεχνοκράτης, ο Παπαδήμος, που ήξερε πράγματα, και ανθρώπους στην Ευρώπη και στον κόσμο, είχε υπάρξει και αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας και δίδασκε τότε στο άσημο πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, ολοκλήρωνε την διαπραγμάτευση και έφτανε σε συμφωνία. Στη πλατεία που ήταν γεμάτη υπήρχε ένας καλύτερος, ένας μυώδης οικονομολόγος που το μεταρυθμιστικό κέντρο τον έχει καλέσει να μιλήσει και στο TEDxAthens (το θυμάται κανείς;) και διακινούσε μια πρόταση που την έλεγε «A Modest Proposal.» Δηλαδή ο άνθρωπος είχε τουλάχιστον χιούμορ. Όποιος καταφέρνει να βάζει τις λέξεις Βαρουφάκης και «Modest» μαζί είναι σίγουρα σπουδαίος comedian.

    Σαμαράς και Βενιζέλος, ευχαριστούν τον Παπαδήμο για τις υπηρεσίες του, τον ξαποστέλνουν, και κάνουν εκλογές, δύο φορές. Διότι ο τόπος εκείνη την περίοδο χρειαζόταν αυτό ακριβώς για να πάει καλά η οικονομία: ΔΥΟ εκλογές.

    Επιτέλους γίνεται ο Σαμαράς πρωθυπουργός και δικαιώνεται η επιλογή του να κοιτάει το ταβάνι για έντεκα χρόνια περιμένοντας (ο ίδιος το έχει πει δημοσίως αυτο). Ο Βενιζέλος γίνεται αντι-πρωθυπουργός, και ο ακροδεξιός Μπαλτάκος Γενικός Γραμματέας της κυβέρνησης, ο οποίος θα μακροημέρευε αν οι συνομιλητές του στη Χρυσή Αυγή, που έκαναν τα πρωινά λάιφστάιλ εμφανίσεις στα περιοδικά, τα βράδυα μαχαίρωναν μόνο Πακιστανούς, και όχι και έναν Έλληνα.

    Στη ωραία χώρα μας οι ίδιοι άνθρωποι που την γκρέμισαν στη χρεοκοπία, οι ίδιοι είχαν γυρίσει για να τα κάνουν όλα «σαξές στόρυ».

    Υπήρχε μια δικαιοσύνη και μια γλυκιά ατμόσφαιρα. Ο κ. Παπουτσής είχε αποκατασταθεί στην Διεθνή Τράπεζα. Ο κ. Αντώναρος στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Ο κ. Παπαθανασίου, που τα είχε πάει όνειρο στην οικονομία, είχε γίνει Πρόεδρος στα Ελληνικά Πετρέλαια. Εν πάσει περιπτώσει όποιος ήταν πρώην βουλευτής της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ Βενιζέλου γινόταν πρόεδρος σε κάποιο ωραίο κρατικό οργανισμό.

    Είχαμε και ευχάριστες στιγμές. Η κ. Παναγιωταρέα (που βρίζει σήμερα την κατάντια μας) ήταν και εκπρόσωπος τάφου, ορισμένη από τον τότε υπουργό πολιτισμού. Ξεχνάω τώρα πολλά, αλλά δεν ήταν και λίγα. Εδώ ολόκληρος καθηγητής Βενιζέλος είχε ξεχάσει ένα στικάκι με όλα τα φορολογικά στοιχεία της Λίστας Λαγκάρντ στο συρτάρι του. Πιθανώς ήταν πλακωμένα κάτω από τα σχέδια άμυνας της χώρας, αντίγραφο των οποίων είχε πάρει εν είδει σουβενίρ από το Πεντάγωνο, όταν ήταν εκεί υπουργός Άμυνας. Δεν τα λέω εγώ αυτά. Ο κ. Βενιζέλος τα είχε πει στη Βουλή, στην περίφημη συνεδρίαση, τότε που βγήκαν όλοι λάδι με τη λίστα Λαγκάρντ, και έφταιγε μόνο ο Παπακωνσταντίνου.

    Θυμάμαι την καλοκαιρινή μέρα που σηκώθηκε ο Σαμαράς και έκλεισε την ΕΡΤ, γιατί όπως είχαν πει, δεν τον υμνούσε όπως έπρεπε. Το έκανε με τον ίδιο τρόπο που κλείνουμε το φως στο σπίτι μας πριν κοιμηθούμε. Φεύγει ο Κουβέλης από την κυβέρνηση και ο Βενιζέλος που τον έχει αδειάσει σε δημόσια θέα, αναφωνεί «και σιγά το πρόβλημα». Η αξιολόγηση κολάει, και δεν είναι κακή ιδέα, διότι αυτό είναι το σχέδιο του Σαμαρά. Σταμάτημα των μεταρρυθμίσεων (μην απλωθώ και άλλο τώρα για το «τι μεταρρύθμιση έγινε» vs. «τι φόρος έπεσε»). Να φύγει η Τρόικα. Να προκηρύξει εκλογές πολλούς μήνες πριν την εκλογή Προέδρου. Να έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ που δεν τον σταματούσε τίποτα. Να τα σπάσει όλα. Να τελειώσει η «αριστερή» παρένθεση, και να επιστρέψει πάλι ο Σαμαράς δαφνοστεφανωμένος, να μας ξανασώσει. (Με πιο ωραία λόγια υπάρχουν γραμμένα όλα, ένα google μακριά από εδώ).

    Είστε μαζί μου ακόμα; Αν, ναι είστε ήρωεες.

    Πάμε για επίλογο και συμπεράσματα:

    – Ο Καραμανλής και η Νέα Δημοκρατία του ήταν μια τραγωδία στη χώρα. Ο Σημίτης, με όλο τον εσμό της διαφθοράς τριγύρω του, είχε βάλει τρεις στρατηγικούς στόχους και τους πέτυχε: Ελλάδα στο Ευρώ, Κύπρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση δηλαδή οριστική λύση στο πρόβλημα της ύπαρξής της από την Τουρική απειλή, και Ολυμπιακοί Αγώνες, δηλαδή υποδομές στην Αθήνα που την πήγαν από το 1970 στο 2020. Αυτό λέγεται «legacy». O Κωνσταντίνος Καραμανλής έβαλε τη χώρα στην Ευρώπη. Ο Κωνσταντίνος Σημίτης έβαλε τη χώρα στο σκληρό πυρήνα της Ευρώπης και στην ουσία και την Κύπρο. Σήμερα τριγύρω στη περιοχή μας γίνεται πόλεμος και χάος. Αυτή είναι η «big picture». (…)

    Ο Καραμανλής, υπουργοί του οποίου ήσαν οι Παυλόπουλος, Σαμαράς, και Καμμένος (ξανα-επαναλαμβάνω-πάλι) φαλήρισαν την χώρα.

    – Η διακυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου ήταν ακροδεξιά, θρησκόληπτη και χυδαία. Κάποιοι λένε «μα βγαίναμε από το Μνημόνιο». Θυμίζω ότι η επείγουσα ανακοίνωση πως φεύγει το ΔΝΤ από τον Σαμαρά και οι κινήσεις που έκανε μετά τις Ευρωεκλογές υπονόμευσαν το εγχείρημα. Όποιος δεν το θυμάται ας το πει, και θα αναζητήσω το σχετικό άρθρο του Hugo Dixon. Λένε κάποιοι: «μα έφταιγε ο ΣΥΡΙΖΑ». Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κυβερνούσε. Κυβερνούσε ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο. Ας ολοκλήρωναν την αξιολόγηση παίρνοντας το πολιτικό κόστος. Αυτό λέγεται «υπηρετώ την πατρίδα.» Αυτό που έκαναν λεγόταν «υπηρετώ την πάρτη μου». Και στο τέλος ούτε καν την πάρτη τους δεν υπηρέτησαν.

    – Σε μια υγιή κοινωνία, όταν μια κυβέρνηση ακολουθεί μια χυδαία πολιτική πρέπει να αντικαθίσταται από τους πολίτες. Αλλοιώς καθίσταται επικίνδυνη. Το πίστευα στα τέλη του 2014, και θεωρώ δικαιολογημένη την τοποθέτησή μου.

    – Είχα την ελπίδα ότι ο νεαρός Αλέξης Τσίπρας, χωρίς βάρη από την διαπλοκή, και διαισθανόμενος την ιστορική του ευθύνη θα μετασχημάτιζε την λαϊκιστική προεκλογική του ρητορική, θα πρόκρινε την ευρωπαϊκή καταγωγή του ΣΥΡΙΖΑ από το ΚΚΕ εσωτερικού του Κύρκου και θα επέλεγε Το Ποτάμι στο οποίο συνυπήρχαν ανήσυχα δυνάμεις από την Κεντροαριστερά και την Δεξιά. Δεν συνέβη αυτό. Ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε τον υπουργό τού Καραμανλή, ακροδεξιό αντιευρωπαϊστή Καμμένο, και έκανε τον πρύτανη των διορισμών με τα δανεικά λεφτά που χρεοκόπησαν την χώρα (επαναλαμβάνω για να μην ξεχνιόμαστε) κ. Προκόπη Παυλόπουλο, Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Έκανε τον μπλόγκερ οικονομολόγο, τον παγκοσμίως ανύπαρκτο ακαδημαϊκά, Γιάννη Βαρουφάκη, Υπουργό Οικονομικών, και την Ζωή Κωνσταντοπούλου Πρόεδρο της Βουλής.

    Τις συνέπειες των επιλογών του τις είδαμε: ολοκληρωτική οπισθοχώρηση της οικονομίας, capital controls, και τρίτο χειρότερο μνημόνιο, ενώ παραλίγο να βγούμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση (όχι απλώς το ευρώ). Παρεπιπτόντως, αυτό ήταν το μισό-σχέδιο Σαμαρά. Καταστροφή της χώρας και επιστροφή Σαμαρά. Ε, το δεύτερο δεν έπιασε. Tough luck …

    Έχω κάτι αγαπημένους φίλους και κάτι όχι τόσο αγαπημένους εχθρούς, «χούλιγκανς» της πολιτικής, που με το ζόρι φοράνε μια προβιά «μεταρρυθμιστή» αλλά από κάτω δεν κρύβεται η φανέλα με τον πυρσό της ΝΔ-Καραμανλή, που κουνάνε το χέρι σε μένα και κάτι σαν και εμένα, και λένε μονότονα: «εσείς μας φτάσατε εδώ».

    Όχι μάγκες μου. ΕΣΕΙΣ μας φτάσατε. ΕΣΕΙΣ.

    Με τον Καραμανλή σας, που φαλήρισε τη χώρα, με την αντιευρωπαϊκή υστερία του Σαμαρά που έφτιαξε τον Καμμένο, με τον Βενιζέλο που ο μόνος του καημός ήταν να ανατρέψει τον ΓΑΠ για να γίνει με τη σειρά του πρωθυπουργός, με τα πρόσωπα που διέλυσαν τη χώρα το 2004-2009 να ξανακυβερνάνε πάλι για το «σαξές στόρυ», με τα παλιά τους χούγια ξανά ίδια το 2012. Για να φτάσουμε τώρα στον Καμμένο, στο Βαρουφάκη, στη Ζωή, στον Κατρούγκαλο, στην κυρία Βαλαβάνη και στη μαμά της που είχε την ακατανόητη έμπνευση να πάρει τα λεφτά της δύο μέρες πριν τα capital controls, ενώ τώρα μαθαίνουμε το αυτονόητο: ότι κάποιος κόσμος ήξερε ότι έρχονταν τα capital controls. («Ηello» κύριε εισαγγελέα!)

    Finale ηρωικό και πένθιμο:

    Σε αυτή την ιστορία της κρίσης το πολιτικό σύστημα είναι κυρίως γεμάτο με θύτες και όχι με θύματα και σωτήρες. Επειδή αυτοί είμαστε, και δεν μπορούμε ούτε να σβήσουμε το παρελθόν, ούτε να αλλάξουμε τους πάντες σε ένα μήνα, θα έπρεπε να είχαμε κάνει ένα «Truth and Reconciliation Commission» όπως αυτό που έγινε στην Νότιο Αφρική όταν έπεσε το Απαρχάιντ. Όπου να βγουν όλοι όσοι δεν έχουν καραμπινάτες προσωπικές ποινικές ευθύνες για μίζες, και να πουν ένα «συγγνώμη» σε εμάς τους πολίτες, σκύβοντας ταπεινά το κεφάλι.

    Οι παλιοί πολιτικοί που ήσαν πρωταγωνιστές της καταστροφής να φύγουν ήσυχα-ήσυχα, ακροπατόντας που δεν τους βρήκε κανένα μεγάλο κακό, και οι καινούργιοι πολιτικοί, να υποσχεθούν πως θα αλλάξουν νοοτροπία. Και εμείς επίσης να αλλάξουμε νοοτροπία μαζί τους.

    Όσο η λογική στη πολιτική είναι χουλιγκάνικη, είτε από αφέλεια, είτε από συμφέρον, η οικονομική κρίση θα βαθαίνει. Να σταματήσει επιτέλους αυτή η τρέλα. Ο πρώτος κανόνας για να βγεις από ένα λάκο είναι να πάψεις να σκάβεις. Και εμείς, ΕΜΕΙΣ, όχι οι Γερμανοί, όχι οι Αμερικάνοι, όχι οι Φιλανδοί, ΕΜΕΙΣ συνεχίζουμε να σκάβουμε μόνοι το λάκο μας.

    Θα πληρώσουμε το τρίτο μνημόνιο και θα αφήσουμε και πουρμπουάρ μισό δισεκατομμύριο εις μνήμη Κώστα Καραμανλή, αλλά επιτέλους τέλος. Κάπου να βάλουμε ένα τέλος και να κάνουμε μια σοβαρή προσπάθεια να συνεννοηθούμε για το πως θα δημιουργήσουμε δουλειές, πώς θα φέρουμε ξένες επενδύσεις, πως θα έχουμε ένα αποτελεσματικό δικαστικό σύστημα, ένα δίκαιο φορολογικό, μια υγεία για όλους αλλά χωρίς «πάρτυ» μίζας για λίγους. Και πώς θα έχουμε μια σοβαρή παιδεία που να βγάζει Πολίτες που να μπορούν να σκέφτονται και να αποφασίζουν για το μέλλον τους και το μέλλον των παιδιών τους ελεύθεροι, έξω από κομματικά μαντριά και από τηλεοπτικούς τσαρλατάνους.

    Αυτά. Όποιος διάβασε έως εδώ είναι πραγματικός φίλος

    και εξ` ίσου περίεργος τύπος με εμένα. Ευχαριστώ.

  3. Παράθεμα: Άλλο πρόσφυγας και άλλο οικονομικός μετανάστης, όμως δίχως Κράτος, πως… | tolmima

  4. Ο/Η eklag λέει:

    «Ειδικός δεν είμαι» αλλά η οδηγία:φέρτε φαγητό στο Σύνταγμα πλην χοιρινού,σάμπως και δεν είναι προς τη σωστή κατεύθυνση.
    Όσοι εδώ ψωμολυσσάνε κάπως εκνευρίζονται με τα διατροφικά γούστα των νεοφερμένων ψωμολυσσούντων και λίγο ασχολούνται με την ενσωμάτωση των τελευταίων οι οποίοι αρνούνται επιπροσθέτως να αποχωριστούν τις μπούργκες ακόμη και όταν πνίγονται διασχίζοντας χειμάρρους.
    Σε τέτοιο καθεστώς οι όποιες ανθρώπινες ευαισθησίες νομοτελειακά αργά ή γρήγορα τελειώνουν για να θριαμβεύσει όπως πάντα η μόνη αμετάβλητη Φύση μας.
    Η ωμή δηλαδή και απροκάλυπτη βία.

  5. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    Άλλο πρόσφυγας και άλλο οικονομικός μετανάστης, όμως δίχως Κράτος, πώς…

  6. Ο/Η Ἀριστοκλῆς λέει:

    Στὸ προσφυγικὸ φαίνεται ἡ πλήρης ἀποτυχία τῆς Δύσεως. Στὶς ΗΠΑ ἡ πλάστιγγα γείρει πρὸς τοὺς πνευματικοὺς ἀπογόνους τῶν προτεσταντικῶν ταλιμπανικῶν αἱρέσεων καὶ ὄχι πρὸς τοὺς ἱδρυτὰς τῶν ἀνθρωπιστικῶν ΗΠΑ. Τὸ νοητικὸ ἔκτρωμα, «οἱ πολιτικοὶ καὶ ἡ πολιτικὴ εἶναι ἀνήθικα, μόνον οἱ ἐλεύθερες ἀγορές προσφέρουν ἠθικήν» καταστρέφει τὴν ὑφήλιον.
    Ἡ Εὐρώπη εἶναι ὑποχείριο τῶν ΗΠΑ.
    Οἱ πλούσιοι δὲν ἔχουν καμμία ἀνθρωπιστικὴν παιδείαν ὅπως εἶχαν παλαιότερον. Μέσῳ τῶν ΜΜΕ ἐλέγχουν πλήρως τοὺς πολιτικούς. Οἱ ἀσφαλιστικὲς ἑταιρεῖες σκέπτονται μόνον πῶς θὰ ἔχουν περισσότερους ἀσφαλισμένους, γι’αὑτὸ καὶ ἡ Μέρκελ ἔχει μίαν φιλοπροσφυγικὴν στάσιν. Ὁ γερμανικὸς λαὸς ξέρει πῶς δὲν γίνεται νὰ ἀποῤῥοφηθοῦν, ὅταν ἐκατομμύρια γερμανῶν φυτοζωοῦν εἴτε ὡς ἄνεργοι, εἴτε ὡς ὑποαπασχολούμενοι -καὶ ὡς χαμηλόμισθοι καὶ συνταξιοῦχοι φυτοζωοῦν. Δὲν γίνεται νὰ ἀνοίξουν ἐκατομμύρια κεμπαμπτζήδικα, ἀφ’οὗ τέτοια ἔχουν ἀνοίξει ἤδη οἱ Τοῦρκοι. Οἱ γιατροὶ πότε θὰ μάθουν τὴν γλῶσσα καὶ νὰ πᾶνε στὰ χωριὰ τῆς Γερμανίας; Θὰ τοὺς ἐπισκέπτονται οἱ συντηρητικοὶ ἐπαρχιῶτες Γερμανοί;
    Αἱ ΗΠΑ θέλουν μία ἰσλαμικὴν Τουρκίαν γιὰ νὰ ἀποῤῥοφήσῃ τοὺς κομμουνιστὲς Κούρδους καὶ νὰ εἶναι ἀντίβαρον στοὺς Ῥώσσους καὶ στὸ Ἰράν. Ἡ ἴδια παρανοϊκὴ ἰδέα συνεχῶς. Φυσικὰ δὲν θέλουν μία ἰσχυρὴν Ἐλλάδα, ἐπειδὴ εἶναι ὀμόδοξος (ὐποτίθεται) τῆς ‘Ρωσσίας. Ποιός θὰ πιέσει τὸν παρανοϊκὸν Ἐρντογκὰν καὶ τὰ ὀθωμανικά του ψώνια νὰ πάρουν τοὺς πρόσφυγες;

  7. Ο/Η Ἀριστοκλῆς λέει:

    Βασικὰ οἱ ἄλλοι μετανάστες, οἱ οἰκονομικοί, ἐφ’ὅσον δὲν γίνονται κατὰ κάποιον τρόπο δεκτοὶ στὶς χῶρες προορισμοῦ των, πρέπει μὲ δικά τους ἔξοδα νὰ γυρνοῦν πίσω στὶς χῶρες τους. Δὲν γίνεται νὰ βοηθηθοῦν ἀλλιῶς. Δὲν νομίζω νὰ μποροῦν νὰ ὠργανωθοῦν σὲ κινήματα μὲ στὸχον τὴν δημοκρατία καὶ τὴν ἐλευθερίαν στὶς πατρίδες τους, γιατί καὶ αυτὸ θὰ χρειάζεται καὶ ὀργάνωσιν καὶ χρῆμα, τὰ ὁποῖα λείπουν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα.

  8. Ο/Η Liberal λέει:

    δεν υπάρχουν λεφτά για πρόσφυγες, τα τρώνε οι σύμβουλοι

    http://www.protagon.gr/scripta/editorial/vrike-ton-symvoulo-tis-44341080809

    Βρήκε τον σύμβουλό της…

    Oταν υπουργός μιας αριστερής (λέμε τώρα…) κυβέρνησης είναι ο Πάνος Καμμένος, γιατί η υφυπουργός προπαγάνδας Ολγα Γεροβασίλη να μην πάρει σύμβουλό της έναν υποψήφιο βουλευτή του; Ομοιος ομοία…

    Γιώργος Καρελιάς

    «Σάλος», λέει, προκλήθηκε από το διορισμό ενός εκδότη περιθωριακής (πρώην «αντιμνημονιακής») εφημερίδας στο γραφείο της υφυπουργού παρά τω πρωθυπουργώ, με αρμοδιότητα για την προπαγάνδα. Εγραψαν πολλές ιστοσελίδες, έβγαλε ανακοίνωση ένα κόμμα (Ποτάμι) και αυτό ήταν όλο.

    Δεν μου κάνει καμιά εντύπωση η υπόθεση. Oταν ο Πάνος Καμμένος είναι μόνιμος υπουργός Αμυνας σε μια αριστερή (λέμε τώρα…) κυβέρνηση και ο αριστερός (ξαναλέμε τώρα…) Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας τον χαρακτηρίζει… κεντρώο (μπρρρ!), δεν θα διοριζόταν ένας χαμηλόβαθμος υποψήφιος βουλευτής των ΑΝΕΛ σύμβουλος; Τι εντυπωσιάζει; Oτι είναι «εκδότης»; Σιγά τα ωά.

    Οσο για την Ραχήλ Μακρή, που καταγγέλλει τώρα «πακτωλό δημόσιου χρήματος» προς την εφημερίδα και τον χρηματοδότη της, καλό είναι να στείλει τα στοιχεία (αν έχει…) σε κάποιον εισαγγελέα. Αλήθεια, όταν όλοι μαζί συμπορεύονταν ως αντιμνημονιακοί, δεν ήξερε το ρόλο της εφημερίδας που σήμερα καταγγέλλει;

    Oταν ο Πάνος Καμμένος είναι μόνιμος υπουργός Αμυνας σε μια αριστερή κυβέρνηση και ο αριστερός Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας τον χαρακτηρίζει… κεντρώο, δεν θα διοριζόταν ένας χαμηλόβαθμος υποψήφιος βουλευτής των ΑΝΕΛ σύμβουλος;

    Σε κάθε περίπτωση η υφυπουργός Ολγα Γεροβασίλη ψώνισε από σβέρκο. Είναι βέβαιο ότι οι συμβουλές που θα παίρνει από τον περί ου ο λόγος θα την οδηγήσουν σε υψηλά επίπεδα πολιτικής απόδοσης, όπως οδηγούσαν τα πρωτοσέλιδά του όλα αυτά τα χρόνια (δείτε εδώ ένα για να λυθείτε στα γέλια μέρες που είναι).

    Οι άνθρωποι έχουν ξεπεράσει κάθε όριο φαιδρότητας με ορισμένες επιλογές τους. Τίποτα δεν (πρέπει να) προκαλεί εντύπωση πια. Είναι βέβαιο ότι δεν γνωρίζουν καν την αξία της θυμόσοφης αυτής ρήσης: «Oποιος δεν ξέρει πότε γίνεται γελοίος, είναι ευτυχισμένος».

    Μέρες που είναι, η γελοιότητα έχει πολλές μορφές. Ανάλογα με τη μουτσούνα που φοράει ο κάθε μασκαράς…

    http://www.topontiki.gr/article/162936/kataggelia-rahil-makri-o-ekdotis-tis-efimeridas-honi-dioristike-sto-grafeio-tis

    11.3.2016 / ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ WEB

    Καταγγελία Ραχήλ Μακρή: Ο εκδότης της εφημερίδας «το Χωνί» διορίστηκε στο γραφείο της Γεροβασίλη (Photos)

    Το σχόλιο της Ραχήλ Μακρή:

    «Με πακτωλό δημόσιου χρήματος ξεπληρώνονται τα εξώφυλλα στην τέως αντιμνημονιακή και νυν νεοφιλελεύθερη ,μνημονιακή, κυβερνητική εφημερίδα. Οι κακές γλώσσες λένε οτι δεν λαμβάνονται μόνο αυτές οι αμοιβές, αλλά και εξτρά από μαύρα ταμεία υπουργείου. Καταλαβαίνετε λοιπόν πως περνάει κανείς πασάς στην αποικία με τους δουλοπάροικους. Α ναι, οποίος ξέρει τον επιχειρηματία που κρύβεται πίσω από την εφημερίδα να μας πεί εαν ειναι ο ίδιος που πήρε ζεστά και μετρητά εκατομμύρια για εργάκι από τον ίδιο υπουργό που σχετίζεται με τον παπαγάλο.»

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Που ακούστηκε εκδότης που αποστολή του είναι να ελέγχει την κυβέρνηση, να διορίζεται σύμβουλος της κυβέρνησης.
      Αυτά συμβαίνουν στο ΣΥΡΙΖΕΛιστάν.
      Και τι εκδότης!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s