Μαύρο στα κανάλια. Φως στην ιδεολογία

[Η εμβληματική μορφή της Aριστεράς γράφει στην A.V. για τη λογοκρισία και το κόμμα]

raftopoulos27feb16

Δεν ήταν παρόλα που ξέφυγε από το έρκος υφυπουργικών οδόντων η δήλωση ότι η αυτονόμηση των ΜΜΕ είναι παθογένεια της Δημοκρατίας. Το επαναβεβαίωσε ο ίδιος ο κ. Χρ. Βερναρδάκης με αγωνιστική παρρησία, εξηγώντας ότι η άποψή του δεν ήταν τυχαία, αλλά αποτελεί ιδεολογικό προαπαιτούμενο. Και ως προς αυτό έχει δίκιο. Η ιδεολογία της ριζοσπαστικής αριστεράς θέλει την ενημέρωση των πολιτών κρατική υπόθεση· με τον έλεγχο, εννοείται, του κόμματος μονιμοποιημένου στην εξουσία. Διαφορετικά δεν θα ήθελε, βέβαια, κηδεμονία των ΜΜΕ από μια δεξιά κυβέρνηση π.χ., αφού η «παθογένεια» της Δημοκρατίας επιτρέπει την εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία…

Η ριζική θεραπεία, επομένως, είναι η απαλλαγή από την αρχιπαθογένεια: τη Δημοκρατία.

Οι κυβερνητικές απόπειρες για τον έλεγχο των ιδιωτικών ΜΜΕ, μετά την ΥΕΝΕΔοποίηση της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, δεν είναι απλό επεισόδιο αυταρχισμού μιας διακυβέρνησης καταστροφικής και ανίκανης. Μαζί με την κομματικοποίηση του κράτους, εντάσσεται σε μια ολοκληρωτική αντίληψη ηγεμονίας λενινοσταλινικής μορφής.

Αυτού του είδους οι τάσεις ονομάζονται συνήθως φασιστικές, αλλά ορθότερο θα ήταν το επίθετο λενινικές. «Ο Μουσολίνι είναι ο πίθηκος του Λένιν»¹ είχε πει ο Καρλ Κάουτσκι, θεωρητικός του μαρξισμού και ηγετική μορφή της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας («αποστάτης» βέβαια).

Πράγματι. Τον ολοκληρωτισμό, που σακάτεψε την ανθρωπότητα τον περασμένο αιώνα, τον μοιράστηκαν φασισμός/ναζισμός και λενινοσταλινισμός, αλλά την αναμφισβήτητη πρωτιά την είχε ο δεύτερος. Όχι μόνο στη λογοκρισία και στον έλεγχο κάθε μορφής έκφρασης αλλά γενικότερα στην όλη επιστροφή στη βαρβαρότητα, με την κατάργηση του κράτους δικαίου και της κοινωνίας των πολιτών, με την ανθρωποκτηνοτροφία των στρατοπέδων, τις γενοκτονίες, τις μαζικές σφαγές.

Ας περιοριστούμε όμως στον έλεγχο του λόγου, γιατί είναι η προϋπόθεση, ο όρος για την υποταγή και την κοπαδοποίηση των «μαζών». Ο Λένιν την προγραμμάτισε κατά την πρώτη απόπειρα κατάληψης της εξουσίας, το 1905. Και την εφάρμοσε από την πρώτη μέρα της εξουσίας του, τον Οκτώβριο του 1917. Έγραφε το 1905: «Οι εκδόσεις, τα τυπογραφεία, τα βιβλιοπωλεία, τα αναγνωστήρια, οι βιβλιοθήκες, όλα όσα σχετίζονται με την παραγωγή και τη διακίνηση του βιβλίου πρέπει να τεθούν κάτω από τον έλεγχο του κόμματος και να του δίνουν λογαριασμό»². Αν υπήρχε τότε ραδιοτηλεόραση, λέτε να την άφηνε ξεκαπίστρωτη ο Βλαδίμηρος Ίλιτς; Ή μήπως θα ήταν η πρώτη στον κατάλογο; Οπωσδήποτε, η πρώτη πράξη της σοβιετικής εξουσίας ήταν η απαγόρευση των άλλων κομμάτων και των εφημερίδων. Εφεξής, στη σοβιετική επικράτεια μόνο δύο εφημερίδες κυκλοφορούσαν, η πρωινή «Πράβδα», όργανο της Κ.Ε. του κόμματος, και η απογευματινή «Ισβέστια», όργανο της κυβέρνησης. Στις μεγάλες πόλεις ανατυπώνονταν με προσθήκες ανακοινώσεων των τοπικών κομματικών και διοικητικών αρχών. Έτσι π.χ. στην Ουκρανία, την εποχή του διωγμού των «κουλάκων», της κολλεκτιβοποίησης (κολχόζ, σοβχόζ) και της μεγάλης πείνας με εκατομμύρια νεκρούς και μαζικές εκτοπίσεις πληθυσμών, ακόμα και εθνοτήτων, οι εφημερίδες πανηγύριζαν νίκες του σοσιαλισμού, αφθονία αγαθών, γενική ευτυχία, απομόνωση των προδοτών. (Μόνο έτσι εξηγείται το γεγονός της υποδοχής ως ελευθερωτών των ναζιστικών ορδών στην Ουκρανία το 1941, αλλά και των φασιστικών απηχήσεων σήμερα).

Ο Λ. Τρότσκυ, τότε (1905), υπερασπιζόταν τη λογοκρισία και τον κομματικό έλεγχο της πληροφόρησης, με μια εμπαθή ρητορική που θύμιζε συριζέικα επιχειρήματα περί διαπλοκής και νεοφιλελεύθερης συνωμοσίας των ΜΜΕ. «Δεν μειώνει κατά τίποτα την ελευθερία του Τύπου η απαγόρευση αντιδραστικών και φιλελεύθερων συκοφαντιών» έγραφε.³

Ο έλεγχος της πληροφορίας, της σκέψης και της έκφρασης ήταν ταυτόσημος στα δύο ολοκληρωτικά συστήματα, το λενινοσταλινισμό και το ναζισμό. Όπως ο Λένιν, έτσι και ο Χίτλερ στο «Mein Kampf» (1931) προέβλεπε: «Πρέπει κάθε έντυπο, από το αλφαβητάριο όπου το παιδί μαθαίνει να διαβάζει, μέχρι την τελευταία εφημερίδα, κάθε θέατρο και κάθε κινηματογράφος, κάθε κολώνα αφισοκόλλησης, κάθε τοίχος μάντρας να είναι στην υπηρεσία αυτής της μοναδικής αποστολής» (του ναζισμού). Στην ολοκληρωτική οργάνωση της κοινωνίας και του κράτους, ο λενινικός κομμουνισμός προηγήθηκε κατά πολύ του ναζισμού. «Ο Λένιν τη δίδαξε όχι μόνο στον Στάλιν αλλά και στον Μουσολίνι και έμμεσα, μέσω των Γερμανών κομμουνιστών, στον Χίτλερ».4

Η λενινική ντιρεκτίβα του 1905 αναφερόταν κατά κύριο λόγο στη λογοτεχνία και χρωματιζόταν από μόλις συγκρατούμενο μίσος κατά της πολυφωνίας, της διαλογικότητας, της ελευθερίας του πνεύματος και της φαντασίας. Έπρεπε να γίνει η λογοτεχνία «γρανάζι» και «μπουλόνι» της κομματικής προπαγάνδας. Έγραφε ο Λένιν: «Η λογοτεχνία πρέπει να είναι η λογοτεχνία του κόμματος. Το σοσιαλιστικό προλεταριάτο πρέπει να αξιοποιήσει την αρχή της κομματικής λογοτεχνίας και να τη μεταχειριστεί σαν αντίβαρο στην εξουσία του φιλελεύθερου Τύπου της μερκαντιλιστικής μπουρζουαζίας, αντίβαρο στον «αριστοκρατικό αναρχισμό» και στο κυνήγι του κέρδους […] Έξω οι άνθρωποι των Γραμμάτων που σνομπάρουν το κίνημα! Έξω οι υπεράνθρωποι της γραφής! Η λογοτεχνική δραστηριότητα πρέπει να είναι το γρανάζι και το μπουλόνι ενός μεγάλου σοσιαλδημοκρατικού μηχανισμού που κινείται κάτω από την άγρυπνη πρωτοπορία της εργατικής τάξης […] Οι άνθρωποι των Γραμμάτων οφείλουν να τεθούν στην υπηρεσία των οργανώσεων του κόμματος».5

Το άρθρο του Λένιν μεταφράστηκε στα γερμανικά το 1924 και έγινε το εγκόλπιο των κομμουνιστών διανοούμενων. Θεωρείται ότι αυτές οι λενινικές αρχές ενέπνευσαν τον Μάο Τσε Τουνγκ, αλλά και τον Μουσολίνι που ήταν, στα νιάτα του, θαυμαστής του Λένιν. Το κυριότερο είναι ότι εφαρμόστηκαν με εξίσου βάρβαρο τρόπο από τη σοβιετική εξουσία· με τον τερατώδη μηχανισμό λογοκρισίας και προπαγάνδας που διεύθυνε η Agitprop, τμήμα της Κεντρικής Επιτροπής, με το «Επιτροπάτο του λαού για τη διαπαιδαγώγηση» και τον ΙΖΟ (τομέα Καλών Τεχνών).

Έτσι δολοφονήθηκε (είναι η αρμόδια λέξη) μία από τις μεγαλύτερες εθνικές λογοτεχνίες, εκείνη που έδωσε στον κόσμο μορφές σαν του Ντοστογιέφσκι, του Γκόγκολ, του Τσέχωφ, του Τολστόι, του Πούσκιν. Η ποίηση εξαφανίστηκε κυριολεκτικά, η πεζογραφία πνίγηκε από τη λογοκρισία και την αυτολογοκρισία, οι πρωτοπορίες στη λογοτεχνία και την τέχνη κατέληξαν σε αυτοκτονίες, αυτοεξορία στη Δύση, Γκουλάγκ, σιωπή. Είναι το μόνο καθεστώς στην ιστορία, όπως είπε ο Κορν. Καστοριάδης, που δεν άφησε ίχνη πολιτισμού. Μόνο οι κλασικές ερμηνευτικές τέχνες, δηλαδή η δεξιοτεχνία και όχι η καθαυτό δημιουργία, είχαν καλές επιδόσεις (μπαλέτο, όπερα, σολίστ, σκηνοθεσία) και αυτό είναι κραυγαλέο χαρακτηριστικό στραγγαλισμού της πνευματικής και καλλιτεχνικής δημιουργίας από ένα τυραννικό καθεστώς. Κατά μια –δυσανάλογη έστω– αντιστοιχία, το ίχνος πολιτισμού που θα αφήσει η «πρώτη φορά Αριστερά» θα είναι μάλλον το ανέβασμα του Ξηρού στο Εθνικό (ως πρωτοπορία, στην Πειραματική σκηνή), ο Λαζόπουλος και οι ξενέρωτες γυροβολιές στην πίστα ή στις εκλογικές εξέδρες.

Οι αυταρχικές παρορμήσεις για τον έλεγχο του λόγου εκδηλώθηκαν πάντα, στην ιστορία, στο βαθμό που μεγάλωνε η εμβέλεια του λόγου και διευρυνόταν το κοινό. Αυτό έγινε στην Αθηναϊκή Πολιτεία με τη θανάτωση του Σωκράτη –το πρώτο έγκλημα της Δημοκρατίας–, με τη δίωξη του Αναξαγόρα, με τις επεμβάσεις κατά του Αριστοφάνη, που η «παρρησία» του ενοχλούσε τον Κλέωνα, όχι όμως τον Περικλή… Αυτό έγινε με τη διάδοση της τυπογραφίας του 16ου αιώνα που προκάλεσε τη βαρβαρότητα της θρησκευτικής λογοκρισίας επί 4 αιώνες, με τον Κατάλογο απαγορευμένων βιβλίων του Βατικανού. Αυτό έγινε στην Αγγλία του 17ου αιώνα με την ανάπτυξη του αστικού φιλελευθερισμού και του Τύπου.

Το μέτρο που καθιέρωνε κρατική άδεια για την έκδοση εφημερίδας και η λογοκρισία ήταν η θρυαλλίδα των φιλελεύθερων επαναστάσεων που επέβαλαν το πρώτο σύγχρονο Σύνταγμα, το Bill of Rights, το 1689. Ακριβώς έναν αιώνα αργότερα, το 1789, η Γαλλική Επανάσταση έδωσε στο δυτικό πολιτισμό τη Διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη, όπου το άρθρο 11, γραμμένο από τον Μιραμπώ, ορίζει: «Η ελεύθερη ανακοίνωση σκέψεων και γνωμών είναι από τα πολυτιμότερα δικαιώματα. Κάθε άνθρωπος μπορεί να μιλάει, να γράφει και να τυπώνει ελεύθερα και είναι υπεύθυνος για την κατάχρηση αυτής της ελευθερίας στις περιπτώσεις που ορίζει ο νόμος». Σ’ αυτή τη σειρά των ιστορικών «89» προστέθηκε, στη διακοσιοστή επέτειο της Γαλλικής Επανάστασης, το 1989, η κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Ο διάβολος και του Μανώλη η σκούφια: εκείνη τη χρονιά δημιουργήθηκε στη μικρή μας Ελλάδα η πρώτη ανεξάρτητη αρχή, θεσμός προστασίας της νομιμότητας και της ανεξαρτησίας του Τύπου, το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης. Και τώρα, αναγεννημένος ο ανύπαρκτος «υπαρκτός» με τη συνδρομή και της ολίγης ακροδεξιάς, αχρηστεύει το ΕΣΡ και ονειρεύεται Λένιν (βλ. παραπάνω).

Γι’ αυτό ο πρωθυπουργός, με ευσεβή αναφορά στο λενινοσταλινικό κομμουνισμό, μας θύμισε το ανέκδοτο του Σοβιετικού Συντάγματος, που καταργούσε την εκμετάλλευση ανθρώπων από άνθρωπο! Πράγματι, αυτό βεβαίωνε στο προοίμιό του το αναθεωρημένο σοβιετικό Σύνταγμα του 1946, και μάλιστα όχι ως επαγγελία, αλλά ως πραγμάτωση: «Η Σοβιετική εξουσία προγραμμάτισε βαθύτατες κοινωνικο-οικονομικές μεταρρυθμίσεις, έβαλε τέλος για πάντα στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο…»

Στην πραγματικότητα, το σοβιετικό καθεστώς ξεπέρασε και τον πιο άγριο καπιταλισμό στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, αν πάρουμε στοιχεία από την αγορά εργασίας και χωρίς να λογαριάσουμε την αναβίωση της δουλοκτησίας, με δουλοκτήτη το κράτος και δούλους τον πληθυσμό του «αρχιπελάγους Γκούλαγκ». Έγραφε ο Λ. Τρότσκυ το 1936: «Υπάρχουν μισθοί 100 ρουβλίων και άλλοι 8-10 χιλιάδων ρουβλίων.

Οι μεν ζουν σε τρώγλες, με τρύπια παπούτσια, οι άλλοι μετακινούνται με πολυτελή αυτοκίνητα και διαθέτουν πολυτελή διαμερίσματα, βίλα κοντά στη Μόσχα και άλλη βίλα στον Καύκασο».6

Ο Γάλλος κομμουνιστής οικονομολόγος Σαρλ Μπετελέμ διαπίστωνε την εξής εισοδηματική κλίμακα: εργάτης 100 ρούβλια, διευθυντής 3000 ρ., συγγραφέας (καλός κομματικός) 16.000 ρ., αντιπρόεδρος της κυβέρνησης 25.000 ρ. (250 εργατικοί μισθοί). 7

Κατά τον Κορνήλιο Καστοριάδη («Η γραφειοκρατική κοινωνία», 1973) το 15% του σοβιετικού πληθυσμού καρπούται το 84% του κοινωνικού προϊόντος και ο λαός –το 85% του πληθυσμού– το 16%, έχουμε δηλαδή μια σχέση αντιστρόφως ανάλογη.

Τα προνόμια και τη χλιδή της νομενκλατούρας δεν τα είχε, μετά το μεσαίωνα, καμιά κοινωνική τάξη στη Δύση. Αντίστοιχα, το προλεταριάτο (που η δικτατορία ήταν δική του!…) ζούσε στη μιζέρια: από τη διατροφή, τη στέγαση, την περίθαλψη, ως τις συντάξεις πείνας. Πασίγνωστες είναι οι τεράστιες ουρές για προμήθεια τροφής και οι άθλιες συνθήκες κατοικίας: 4-9 τ.μ. κατ’ άτομο, κοινή κουζίνα, τουαλέτα, λουτρό… (κατά όροφο).

Τα πλήρη αποκαλυπτήρια αυτής της βάναυσης εκμεταλλεύτριαςτάξης έγιναν το 1980 με την έκδοση στη Γαλλία και στη Γερμανία του βιβλίου του σοβιετικού ιστορικού Μίκαελ Βοσλένσκτυ, «Η Νομενκλατούρα – Οι προνομιούχοι στην ΕΣΣΔ». Το σύνολο των προνομιούχων υπολογιζόταν σε 750.000 – 3 εκατ. με τα μέλη των οικογενειών τους, δηλαδή λιγότερο από 1,5% του σοβιετικού πληθυσμού. Το 1970, σε διευθυντικές θέσεις του κόμματος και του κράτους σημειώνονται 76.847 πρόσωπα: είναι η αφρόκρεμα της ελίτ. Συνολικά 250.000 πρόσωπα ασκούν εξουσία, μικρή ή μεγάλη: το 1 τοις χιλίοις του πληθυσμού. Η περιγραφή των προνομίων τους, των αηδιαστικών ηθών τους, του τρόπου ζωής τους θα προκαλούσε ντροπή και σε πίθηκο. Ήταν η μόνη άρχουσα τάξη που είχε το «λίμπρο ντ’ όρο» και στην εποχή μας. Νομενκλατούρα = ονομαστικός κατάλογος. Ο νομενκλάτωρ ήταν ισόβιος, όσο ανίκανος ή διεφθαρμένος και αν αποδειχνόταν. Επιλεγόταν για να γραφτεί στη Νομενκλατούρα με κριτήρια κομματικά (καλή ώρα…) και όχι ικανότητες. Παρέμενε στη νομενκλατούρα ισοβίως, ακόμα και αν έχανε το πόστο του, εκτός αν έκανε κομματικό στραβοπάτημα. Επιζούσε το «μπαξίς» στις υπηρεσίες, αλλά και το απίστευτο: αγοραπωλησία των πόστων, με ταρίφες που σημειώνονταν σε εμπιστευτικές εκθέσεις. Αναφερόταν π.χ. ότι το 1969 το πόστο του α΄ κομματικού γραμματέα περιοχής του Αζερμπαϊτζάν κόστιζε 200.000 ρούβλια (2 χιλιάδες μισθοί εργάτη ). Ο λόγος που το κόμμα (του ηθικού πλεονεκτήματος) ανεχόταν τη διαφθορά-θεσμό ήταν απλός: η αγοραπωλησία και η υψηλή ταρίφα εξασφάλιζαν τη διαδοχή στα πόστα ανθρώπων της νομενκλατούρας, των μόνων που διέθεταν κεφάλαια!… Η άρχουσα τάξη στην ΕΣΣΔ ήταν κληρονομική και δεν είχε τους κινδύνους της Γουώλ Στρητ, των κρίσεων, του Χρηματιστηρίου. Ο νομενκλάτωρ ροχάλιζε ήσυχος.

Δεν ήταν έκπληξη λοιπόν το γεγονός ότι κατά την εξέγερση των εργατών στην Πολωνία, από τα κυριότερα αιτήματα ήταν «η κατάργηση της Νομενκλατούρας». Τότε έγινε παγκόσμια γνωστή η λέξη. Οι μόνες εργατικές εξεγέρσεις στη μεταπολεμική Ευρώπη έγιναν στις χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού».

Έχω όμως μια απορία: γιατί ο πρωθυπουργός χρειάστηκε να επικαλεστεί το Σοβιετικό Σύνταγμα. Δεν είχε παρά να επαναλάβει το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης· η 13η σύνταξη φτάνει από ώρα σε ώρα. Για να πάρει φόρα κάνει πίσω. Είμαστε ακόμα στην 7η…

Αντίθετα, δεν είναι τυχαίο ότι ανέσυρε τη σοβιετική κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο κατά τη συζήτηση για τον έλεγχο των ΜΜΕ. Το Σοβιετικό Σύνταγμα, πάλι, εκτός από την παραδείσια ισότητα, κατοχύρωνε και την ελευθερία του Τύπου. Αλλά: «Άρθρο 50. Σε αντιστοιχία με τα συμφέροντα των εργαζομένων και με σκοπό το δυνάμωμα του σοσιαλιστικού συστήματος, στους πολίτες της ΕΣΣΔ εξασφαλίζεται η ελευθερία του λόγου, του Τύπου, των συγκεντρώσεων…» κ.λπ. Εξασφάλιζε, δηλαδή, την ελευθερία να συμφωνούν.

Το λαμπρό εκείνο Σύνταγμα του ’18 του Λένιν και του ’41 του Στάλιν κατοχύρωναν, με τον ίδιο τρόπο, τις πολιτικές ελευθερίες, την κριτική (άρθρο 49: Καταδίωξη για κριτική απαγορεύεται), τις ελεύθερες εκλογές (με ένα κόμμα!).

Για τους διαφωνούντες, απρόθυμους, μη ζητωκραυγαστές υπήρχε η τρομοκρατία, το Γκούλακ, οι αγγαρείες, η πείνα. Αυτά τα τελευταία τα διαφήμιζε ως απόλυτο όπλο του σοσιαλισμού, ο μεγάαααλος Λένιν:

«Το μονοπώλιο του ψωμιού, το δελτίο ψωμιού, η γενικευμένη αγγαρεία, ιδού ποιο είναι, στα χέρια των παντοδύναμων Σοβιέτ, το καλύτερο μέσον ελέγχου […], πιο τρομερό και από την γκιλοτίνα. Η γκιλοτίνα απλώς τρομοκρατούσε, εξουδετέρωνε τις δραστικές αντιστάσεις. Θέλουμε κάτι περισσότερο […] θέλουμε να τσακίσουμε την παθητική αντίσταση, που είναι πιο επίφοβη και επιβλαβής. Και έχουμε το μέσον. Αυτό είναι το μονοπώλιο του ψωμιού, το δελτίο, η γενικευμένη αγγαρεία». 8

Αυτό, βέβαια, είναι ένα μάξιμουμ πρόγραμμα. Το ιδανικό, η κατάργηση της εκμετάλλευση… κ.τ.λ. η γενικευμένη φτώχεια, η καταστροφή της ιδιωτικής οικονομίας, η εξαφάνιση της μεσαίας τάξης, το μαύρο στον εγκέφαλο. Για την ώρα, προϋπόθεση είναι ο έλεγχος του Τύπου, έντυπου και ηλεκτρονικού, ένα άλλο παράλληλο πρόγραμμα.

Κατά της διαπλοκής, βεβαίως-βεβαίως…

Πηγή:©Athens Voice


1 Karl Kautsky «Le bolchevisme dans l’ impasse» Paris, PUF 1982, 6. 109-112
2 Lenin «Partinaia Organizatsii I partinaia literatura» (κομματική οργάνωση και κομματική λογοτεχνία) Μόσχα 1965, σ. 5-6
3 Bertram D. Wolf, «Three who made a Revolution», Ν. Υόρκη, 1948, σ. 324
4 L. Saphiro, «Totalitarianism» Λονδίνο 1972, σ. 23
5 Λένιν, ο.π.
6 L. Trotsky, «Buletin oppositsii» αρ. 52-53, Οκτώβριος 1936
7 Charles Bettelem «Η σοβιετική σχεδιοποίηση», 1945
8 Lenin, XXXVI (σοβ. Έκδοση Απάντων) κεφ. 6 στο: Vladimir Volkoff, La Trinité du mal ou Réquisitoire pour servir au procès posthume de Lénine, Trotsky, Staline, Ed. De Fallois/ L ‘Âge d’Homme, 1991, σ. 65

Advertisements
This entry was posted in Ασμοδαίος, Για την Αριστερά, Διακρίσεις (κάθε είδους), Επάναστἀτες του Κώλου, Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

21 Responses to Μαύρο στα κανάλια. Φως στην ιδεολογία

  1. Ο/Η atheofobos λέει:

    Εάν ο Λένιν πρέσβευε τον έλεγχο του λόγου, ο Τσίπρας το 2008, τότε πρόεδρος του ΣΥΝ, εκτιμούσε σε συνέντευξη του, ότι η σκέψη του Μάο είναι “πολύ πιο διαχρονική από εκείνη του Μαρξ και του Λένιν ‘’
    Την εφαρμογή αυτής της σκέψης μπορεί να τις δει κανείς στο ποστ μου:
    V-ΚΑΜΠΟΤΖΗ -Ο ΤΣΙΠΡΑΣ, Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΜΑΟ, Ο ΠΟΛ ΠΟΤ ΚΑΙ Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2008/03/v.html

    • Ο/Η Po λέει:

      πολύ καλό το κείμενό σου. μπράβο.
      συγκινητικό.

      άλλη μια γενοκτονία στο όνομα του… σοσιαλισμού!

      • Ο/Η Διεθνιστής λέει:

        Γενοκτονία που διέπραξε ο Πολ Ποτ, που τον στήριξε ο Ρήγκαν και η Θάτσερ και τον ανέτρεψαν, λυτρώνοντας τον λαό της Καμπότζης, οι Βιετναμέζοι, με την βοήθεια της Σοβιετικής Ένωσης.

        Reagan Is Urged to End U.N. Support of Pol Pot
        Special to the New York Times
        Published: December 10, 1981

        UNITED NATIONS, N.Y., Dec. 9— An open letter urging the United States to drop its support of the deposed Pol Pot regime at the United Nations was sent to President Reagan today. The letter was signed by more than 130 prominent people, including politicians, movie actors, writers, academic figures and religious and humanitarian leaders.

        The letter, referring to Cambodia as Democratic Kampuchea, the name used by the Pol Pot forces, said: »U.S. diplomatic support in the United Nations for Democratic Kampuchea, while others provide weapons to Pol Pot’s terrorist guerrilla forces, prolongs Cambodia’s suffering, endangers its fragile recovery and risks wider war.

        »We are profoundly disturbed that for the third year the United States voted to keep Pol Pot’s Democratic Kampuchea in the United Nations.»

        Those who signed the letter included these Democratic Representatives: Ronald V. Dellums of California, Robert W. Edgar of Pennsylvania, Patricia Schroeder of Colorado, Paul Simon of Illinios and Tom Harkin of Iowa.

        http://www.nytimes.com/1981/12/10/world/reagan-is-urged-to-end-un-support-of-pol-pot.html

    • Ο/Η atheofobos λέει:

      Το σχόλιο σου μου θυμίζει την μόνιμη απάντηση που έδιναν οι κομμουνιστές όταν τους στρίμωχναν για τα εγκλήματα του Στάλιν και τα γκούλαγκ :
      Ναι, αλλά και οι Αμερικάνοι τι έχουν κάνει στους Ινδιάνους ,τους μαύρους κτλ ;

      Η κομουνιστική κυβέρνηση του Πολ Ποτ είχε την πολιτική, οικονομική και σε όπλα ενίσχυση από την κομουνιστική κυβέρνηση της Κίνας της οποίας οι σχέσεις με την κομουνιστική Σοβιετική Ρωσία είχαν φτάσει το 1969 μέχρι να έχουν μεθοριακές συγκρούσεις.
      Η κομουνιστική κυβέρνηση στο Βιετνάμ αντίστοιχα είχε την υποστήριξη της κομουνιστικής Ρωσίας.
      Μετά το ταξίδι του Νίξον στην Κίνα και την βελτίωση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών, οι ΗΠΑ δεν είχαν κανένα λόγο να τα χαλάσουν με τους Κινέζους για να βοηθήσουν τους Βιετναμέζους μετά μάλιστα από την ταπεινωτική τους αποχώρηση από αυτή την χώρα.
      Ως γνήσιος Διεθνιστής λοιπόν μην περιμένεις να δείξουν διεθνιστική αλληλεγγύη οι καπιταλιστές όταν οι διεθνιστές κοίταζαν να βγάλουν ο ένας τα μάτια του αλλουνού!

      • Ο/Η Διεθνιστής λέει:

        Νομίζω οτι η σύγκριση που κάνεις, με αδικεί, γιατί εγώ δεν απαντάω σε μια κατηγορία, με μια άλλη άσχετη στον χώρο και στο χρόνο, αλλά υποστηρίζω, με στοιχεία, ότι για αυτά τα ίδια εγκλήματα, για τα οποία μιλάμε, έιναι συνένοχη η κατ’ εξοχήν «δημοκρατική» Δύση, σε συνεργασία βέβαια με την άρτι αυτομολήσασα στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο, Κίνα. Όσο για τον ίδιο τον πρωταγωνιστή, τον περιβόητο Πολ Ποτ, ο ίδιος και το κίνημα του καμμία σχέση δεν είχαν με την κομμουνιστική ιδεολογία, καθώς προπαγάνδιζαν στους αμόρφωτους αγρότες, που επάνδρωναν το στρατό τους, ότι ο «εχθρός» τους, είναι οι επαγγελματίες, οι δάσκαλοι, οι τεχνίτες και οι εργάτες, κάτοικοι των πόλεων.

  2. Ο/Η Διεθνιστής λέει:

    Η εμβληματική μορφή της αντικομμουνιστικής (γνωστής και ως «ανανεωτικής») αριστεράς κανει μια ανακεφαλαίιωση του αντικομμουνιστικού (και κατά βάθος αθωωτικού του φασισμού-ναζισμού) τροπαρίου. Ως εδώ τίποτα παράξενο, το «παράδοξο» και ΑΝΕΝΤΙΜΟ, είναι η συσχέτιση, ακριβώς αυτής της κυβέρνησης της ανανεωτικής (γνωστής και ως «ριζοσπαστικής») αριστεράς (και ολίγον ακροδεξιάς) με τον …Λένιν, όταν καταφεύγει στον αυταρχισμό, ώστε να εφαρμόσει (its the implementation, stupid!) τις πιο βάρβαρες καπιταλιστικές πολιτικές. Είναι οι ιδεολογικοί σας σύντροφοι κ. Ραυτόπουλε, της σοσιαλδημοκρατίας, του «δημοκρατικού σοσιαλισμού», της αριστεράς του Μάαστριχτ και του ΝΑΤΟ. Στους κοινούς σας στόχους παραμένουν πιστοί, αλλά είναι στην κυβέρνηση και πρέπει να κάνουν την βρωμική δουλειά για το κεφάλαιο, τι να κάνουμε; Ισως βέβαια, είναι και κάτι άλλο, ίσως κατανοεί ο κ. Ραυτόπουλος, ως συνεπής υπερασπιστής του συστήματος της εκμετάλλευσης, ποια είναι η πραγματική απειλή για το σύστημα (αν και μακρινή) και φροντίζει να την αντιμετωπίσει έγκαιρα.

    • Ο/Η Po λέει:

      Διεθνιστή…
      διάβασε:
      Ο Λένιν τον Οκτώβριο του 1917. Έγραφε το 1905: «Οι εκδόσεις, τα τυπογραφεία, τα βιβλιοπωλεία, τα αναγνωστήρια, οι βιβλιοθήκες, όλα όσα σχετίζονται με την παραγωγή και τη διακίνηση του βιβλίου πρέπει να τεθούν κάτω από τον έλεγχο του κόμματος και να του δίνουν λογαριασμό» [Lenin «Partinaia Organizatsii I partinaia literatura» (κομματική οργάνωση και κομματική λογοτεχνία) Μόσχα 1965, σ. 5-6]

      Ποιο το ψέμα;
      Απόψεις του Λένιν είναι, όχι του Ραυτόπουλου ούτε και δικές μας.
      Ο (σκεπτόμενος) άνθρωπος μελετά τα εδάφια, δεν παπαγαλίζει, ούτε μεταμορφώνεται σε (ποδοσφαιρικό) οπαδό!

      Συμφωνείς;

      • Ο/Η Διεθνιστής λέει:

        Προφανώς εννοεί την εκδοτική δραστηριότητα του ίδιου του κόμματος και των δορυφορικών του οργανώσεων. Το βιβλίο στο οποίο υπάρχει το απόσπασμα, αναφέρεται στην άμεση οργάνωση του κόμματος, όχι στην μελλοντική διακυβέρνηση της χώρας. Ας μην παίρνουμε άσχετα αποσπάσματα για να βγάλουμε το επιθυμητό συμπέρασμα.
        Aλλα πέρα από τα τσιτάτα, η λογοκρισία στο σοβιετικό καθεστώς ήταν γεγονός, όπως και στα περισσότερα κράτη, είτε σοσιαλιστικά, είτε καπιταλιστικά, (και εκεί που δεν είναι επίσημη και άμεση, είναι ανεπίσημη και έμμεση), γιατί αισθάνεται ο αρθρογράφος την ανάγκη να συσχετίσει παραπλανητικά τον Τσίπρα με τον Λένιν; Ας πούμε γιατί δεν τον συσχετίζει με τον Πινοσέτ, που εφάρμοζε και αυτός πρόγραμμα του ΔΝΤ, για structural adjustment, όπως ο Τσίπρας;

      • Ο/Η Po λέει:

        εμείς είμαστε άνευ όρων υπέρ της ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης.
        Αντρέ Μπρετόν: «όποια κι αν είναι η ερώτηση, ο άνθρωπος είναι η απάντηση«

      • Ο/Η Διεθνιστής λέει:

        Written: x November, 1917
        Source: Lenin’s Collected Works, Progress Publishers, Moscow, Volume 28, 1972, pp. 351

        The Tasks Of The Public Library In Petrograd

        It takes knowledge to participate in the revolution with intelligence, purpose and success.

        Because tsarism had played havoc with public education over a period of many years, the library service in Petrograd is in a very bad state.

        The following changes, based on principles long practised in the free countries of the West, especially Switzerland and the United States, must be made immediately and unconditionally:

        (1) The public library (the former Imperial Library) must immediately start an exchange of books with all public and state libraries in Petrograd and the provinces and with foreign libraries (in Finland, Sweden, etc.).

        (2) The forwarding of books from one library to another must be made post-free by law.

        (3) The library’s reading-room must be open, as is the practice with private libraries and reading-rooms for the rich in civilised countries,

        from 8.00 a.m. to 11.00 p.m. daily, not excluding Sundays and holidays.

        (4) The required personnel must be immediately transferred to the Public Library from the various offices of the Ministry of Education (with more women, in view of the military demand for men), where nine-tenths of the staff are engaged not merely in useless, but in downright harmful work.

  3. Ο/Η Left and Liberal λέει:


    http://booksjournal.gr/slideshow/item/1926-%CE%B8%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%B8%CF%8E%CF%89%CF%83%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%80%CE%BB%CE%B5%CF%8D%CF%81%CE%B7-%E2%80%93-%CE%BC%CE%AE%CE%BD%CF%85%CF%83%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%84%CF%83%CE%B1%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%AC%CE%BA%CE%B7
    Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2016

    Θάνου: Αθώωσε τον Πλεύρη – Μήνυσε τον Τσακυράκη!
    Γράφτηκε από τον Παναγιώτης Δημητράς

    Η δικαστίνα που μήνυσε τον Σταύρο Τσακυράκη ήταν στη σύνθεση του δικαστηρίου που αθώωσε τον Κώστα Πλεύρη, αποφασίζοντας ότι το βιβλίο του δεν ήταν αντισημιτικό αλλά στρεφόταν «κατά των εβραιοσιωνιστών». Υπενθυμίζεται ότι ο Καθηγητής Μιχάλης Σταθόπουλος είχε αποκαλέσει την απόφαση εκείνη επονείδιστη, χωρίς να μηνυθεί ποτέ.

    Η Πρόεδρος του Αρείου Πάγου Βασιλική Θάνου – Χριστοφίλου μήνυσε την 1η Φεβρουαρίου 2016 τον Καθηγητή Σταύρο Τσακυράκη για εξύβριση και δυσφήμηση επειδή σε περσινό επικριτικό σχόλιο για δημόσια επιστολή της σε ευρωπαίους ομολόγους της την αποκάλεσε «αφελή» και «πολιτικάντη» που με την επιστολή εκείνη «καταβαραθρώνει τη Δικαιοσύνη και τους θεσμούς και εκθέτει τη χώρα μας και μας ευτελίζει πολιτισμικά».

    Όταν αθώωνε τοn Κώστα Πλεύρη

    Η τότε απλή Αρεοπαγίτισσα Βασιλική Θάνου – Χριστοφίλου στις 4 Μαρτίου 2010 μαζί με την πλειοψηφία των συναδέλφων της επικύρωναν την «επονείδιστη», κατά τον Καθηγητή Μιχάλη Σταθόπουλο (Θέμα και Παραλλαγές, ΕΤ-1 29 Ιανουαρίου 2010), αθωωτική απόφαση του Εφετείου Αθηνών για τον Κώστα Πλεύρη για το αντισημιτικό παραλήρημά του, αφού αποφάνθηκε πως ο Κώστας Πλεύρης με το βιβλίο του δεν προσβάλλει την αξία των Εβραίων λόγω της φυλετικής ή εθνικής καταγωγής τους (αφού, υποτίθεται, στρέφεται κατά των… «εβραιοσιωνιστών» και όχι των Εβραίων). Μαζί με τους άλλους Αρεοπαγίτες επικύρωσαν το σκεπτικό της αθωωτικής απόφασης του Εφετείου Αθηνών θεωρώντας τον Πλεύρη «επιστήμονα και ιστορικό» ο οποίος στο βιβλίο του ασκεί «κριτική των ιστορικών προσώπων, η οποία δεν είναι προσχηματική και δεν εκφεύγει από τα επιστημονικά πλαίσια». Στη συνέχεια αποφάνθηκαν πως «η απαλλακτική για τις αποδιδόμενες στον κατηγορούμενο αξιόποινες πράξεις κρίση του δικαστηρίου της ουσίας οικοδομείται και θεμελιώνεται στην περί πραγμάτων κυρίαρχη παραδοχή του ότι ‘δεν καταφέρεται συλλήβδην κατά των Εβραίων, αλλά κατά των εβραιοσιωνιστών’, οι οποίοι προφανές είναι ότι δεν αποτελούν ομάδα προσώπων που εντάσσεται στην έννοια της φυλετικής ή εθνικής καταγωγής, κατά την προδιαληφθείσα του όρου έννοια… δεν προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος είχε πρόθεση να προτρέψει τον αναγνώστη σε πράξεις ή ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βία κατά των Εβραίων, ή να εκφράσει προσβλητικές κατά των Εβραίων ιδέες εκ μόνου του λόγου της φυλετικής ή εθνικής καταγωγής τους».

    Ας σημειωθεί πως κανένας δεν μήνυσε τον Καθηγητή Μιχάλη Σταθόπουλο για την επίκριση εκείνης της δικαστικής απόφασης με χαρακτηρισμό πολύ σκληρότερο από αυτούς που χρησιμοποίησε ο Καθηγητής Σταύρος Τσακυράκης για μια συνδικαλιστική επιστολή (και όχι δικαστική απόφαση) της Βασιλικής Θάνου.

  4. Ο/Η Αρχιμανδρίτης του Αλεξίου λέει:

    Αμέσως μετά τη συνάντηση ο Μουσσάς επικοινώνησε με το Γ. Τσιρογιάννη τον ενημέρωσε ότι θα έπαιρνε κάποια χρήματα από την ΕΥΔΑΠ και του είπε να γράφει θετικά άρθρα για την κυβέρνηση, τον υπουργό Επικρατείας και υπέρ της νομοθεσίας για τους τηλεοπτικούς σταθμούς, αλλά και σε βάρος των ιδιοκτητών τους. Αργότερα ο Τσιρογιάννης τον ενημέρωσε ότι έγραψε δύο σελίδες στις εφημερίδες «Μπουρλότο», «Αξία» και «Καρφί» υπέρ του Ν. Παππά.

    Πηγή: Πώς δρούσε το κύκλωμα των φερόμενων ως εκβιαστών δημοσιογράφων -Ολοι οι διάλογοι | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/252691/pos-droyse-kykloma-ton-feromenon-os-ekviaston-dimosiografon-oloi-oi-dialogoi#ixzz41MjnfIMl
    ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 23/02/2016 20:04

  5. Ο/Η Aλέξιος του αρχιμανδρίτη λέει:

    Ο… «αρχιμανδρίτης»

    Αργότερα, ο Μουσσάς επικοινώνησε με το Μαυρίκο και τον ενημέρωσε ότι σε συνάντηση με την ΑΚ όλα πήγαν «εντάξει και καλύτερα». Ο Μαυρικος ενημέρωσε το Μουσσά ότι στις 13 Φεβρουαρίου στα Παραπολιτικά θα είχε ένα μεγάλο κομμάτι για τον «αρχιμανδρίτη», εννοώντας τον υπουργό Νικ. Παππά.

    Η ΕΥΔΑΠ, η Δούρου και ο σύντροφός της

    Σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε ο Μουσσάς με το Β. Μπόνιο, του ανέφερε ότι εξασφάλισε ακόμη 1000 ευρώ από την ΕΥΔΑΠ. Ο δεύτερος δήλωσε παραξενεμένος καθώς είχε γράψει, όπως είπε, πολλά αρνητικά σχόλια για το διευθύνοντα της ΕΥΔΑΠ, εξαιτίας της συντρόφου του, Ρένας Δούρου. Ο Μουσσάς φέρεται να του είπε να κατεβάσει ό,τι αρνητικό έχει για την κυβέρνηση και να αρχίζει να γράφει θετικά.
    Ανάλογη επικοινωνία είχε με τον Νικ. Καραμπάση, λέγοντάς του ότι θα εισπράξει 12.000 ευρώ από την ΕΥΔΑΠ, αλλά να αρχίσει να γράφει θετικά για την κυβέρνηση.

    Οι αστυνομικοί κατάφεραν να ηχογραφήσουν μία ακόμη συνάντηση ανάμεσα στην ΑΚ στον Μουσσά και τον Μαυρίκο. Ο τελευταίος της ανέφερε ότι έχει παράπονα από την ΕΥΔΑΠ αλλά δεν έχει γράψει κάτι αρνητικό όπως με άλλες ΔΕΚΟ, που δεν του δίνουν χρήματα. Ως δείγμα καλής θέλησης δε, είπε πως δημοσίευσε θετικό άρθρο υπέρ του υπουργείου Επικρατείας. Επίσης, της ανέφερε ότι έχει μεγάλο δημοσιογραφικό πόλεμο σε βάρος του Β. Μαρινάκη καθώς έχει δημοσιεύσει δικογραφίες, στις οποίες φέρεται να εμπλέκεται.

    Της ανέφερε ότι η Ρένα Δούρου διαχειρίζεται μεγάλα ποσά και η ομάδα θα μπορούσε να εισπράξει και από εκεί χρήματα. όταν έφυγε ο Μαυρίκος, ο Μουσσάς ανέφερε στην Α.Κ. ότι αυτός είναι τρελός και μπορεί να γράψει αρνητικά άρθρα για όποιον θέλουν να χτυπήσουν, αλλά επειδή του κάνουν αγωγές θα πρέπει να κερδίζει χρήματα.

    Σε άλλη συνάντηση μεταξύ των Α.Κ., Μουσσά και Φράγκου, ο τελευταίος φέρεται να λέει ότι μέσω του Μαυρίκου έπρεπε να επιτεθούν στη ΔΕΗ, με σκοπό να την εκβιάσουν και να αποκομίσουν οικονομικά οφέλη από διαφημίσεις. Φράγκου και Μουσσάς φαίνονται να ανέφεραν ότι θα έκαναν το ίδιο με την περιφερειάρχη Αττικής, Ρένα Δούρου: «Η Δούρου μ@@@κα, για να σου δώσει λεφτά, δεν φτάνει να είσαι… και με την κομματική ταυτότητα δαγκωμένη όπως στο στρατό εκεί να πας, δεν θα πάρεις».

    Πηγή: Πώς δρούσε το κύκλωμα των φερόμενων ως εκβιαστών δημοσιογράφων -Ολοι οι διάλογοι | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/252691/pos-droyse-kykloma-ton-feromenon-os-ekviaston-dimosiografon-oloi-oi-dialogoi#ixzz41Mkjm0Rp

  6. Ο/Η Elias λέει:

    Το γελοίο δεν είναι ότι προσπαθούν να λογοκρίνουν, το τραγικό είναι ότι παίζουν την κολοκυθια με τα κανάλια τη στιγμή που καταρέουμε τι κράτος.

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Μα νομίζετε πως διαθέτουν επαφή με την πραγματικότητα;
      Πρόκειται για μια ηγετική ομάδα που νομίζει πως μπορεί να ελέγξει απολυταρχικά ένα καράβι που βουλιάζει.

  7. Ο/Η Ἀριστοκλῆς λέει:

    Τὸ ἀνέκδοτο γι’αυτὲς τὶς δύο ἐφημερίδες ἦταν, ὅτι ἡ Ἰσβέστια (= Εἰδήσεις) ἔχει εἰδήσεις, μὰ δὲν λέει τὴν ἀλήθεια, ἐνῷ ἡ Πράβδα(=Ἀλήθεια) λέει τὴν ἀλήθεια μὰ δὲν ἔχει καθόλου εἰδήσεις.

    • Ο/Η Παρανομος λέει:

      Εγω το ξερω αλλιως, «δεν υπαρχουν στην Ισβεστια ειδησεις, ουτε στην Πραβδα αληθειες». Τουλαχιστον αυτοι δεν ειχαν αυταπατες, ενω εμεις πιστευουμε οτι υπαρχουν στο ΜΕΓΚΑ (και στο BBC) ειδησεις η στο ΣΚΑΙ (και στους ΝΥΤ) αληθειες..

  8. Ο/Η Ἀριστοκλῆς λέει:

    Στὴν περίπτωσιν τοῦ Σωκράτους μᾶλλον ἔφταιγε ὅτι ὁ λόγος του δὲν ἔφθανε στὸ κοινό. Μιλοῦσε στὴν ἀγορά, ἀλλὰ ὄχι δημοσίως. Ὁ κύκλος του ἦταν νέοι εὐγενεῖς ἀπ’ὅλην τὴν Ἑλλάδα, ἕνας ὁ Ἀλκιβιάδης καὶ ὁ ἄλλος ὁ Κριτίας, ἐκ τῶν ἀρχηγῶν τῶν 30 τυράννων.

  9. Ο/Η Αλιέκσιιιι λέει:

    http://www.kathimerini.gr/850891/article/politismos/vivlio/p-tatsopoylos-o-tsipras-einai-h-alikh-ths-aristeras

    Π. Τατσόπουλος: «Ο Τσίπρας είναι η Αλίκη της Αριστεράς»

    Εξαιρετικός τακτικιστής

    Κεφάλαιο Αλέξης Τσίπρας. Πώς ήταν στην πρώτη συνάντηση στο «ρετιρέ» και πώς τον βλέπει σήμερα; «Συνάντησα έναν συμπαθητικό άνθρωπο που σε κάνει να παραγνωρίζεις τα ελαττώματά του, παρόλο που φαίνονται, όπως και η απαιδευσιά του. Εχει καθαρό πρόσωπο, χαμογελάει, είναι σαν την Αλίκη Βουγιουκλάκη, το καλό παιδί που δεν το βλέπει κανείς ανταγωνιστικά, όπως έβλεπαν οι γυναίκες τη Λάσκαρη και τη Μερκούρη, το συμπαθούν όλοι. Είναι η Αλίκη της Αριστεράς. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι έξυπνος. Δεν έχει στρατηγική σκέψη αλλά είναι εξαιρετικός τακτικιστής. Μπορεί να κερδίζει εκλογές μέχρι να πεθάνει, κι ας καταστρέφεται η χώρα. Οταν τον γνώρισα όμως, δεν ήταν ο λαϊκιστής που βλέπω τώρα. Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας –που σε μεγάλο ποσοστό είναι ο ΣΥΡΙΖΑ– στην αρχή είχαν μια χλιαρή, θα έλεγα ενοχική σχέση με τον λαϊκισμό. Δεν συζητούσαμε καθόλου το ενδεχόμενο συνεργασίας με ένα ακροδεξιό και λαϊκίστικο κόμμα όπως οι ΑΝΕΛ. Οσο πέρναγε ο καιρός, τον έπεισαν ότι το παιχνίδι στην Ελλάδα το κερδίζει μόνο ο λαϊκισμός. Γι’ αυτό τώρα βλέπω έναν οπορτουνιστή παραδομένο στον λαϊκισμό».

    Για τι θα κατηγορούσε περισσότερο τον ΣΥΡΙΖΑ; «Για τον μανιχαϊστικό διαχωρισμό που έχτισε, το μνημόνιο – αντιμνημόνιο όπου όποιος ήταν με το αντιμνημόνιο ήταν καλός, κι ας ήταν ακροδεξιός ή αντισημίτης.

  10. Ο/Η K λέει:

    Τόσες λέξεις και τόσες παράγραφοι, βουτιά ως το 1905, το Μιραμπώ, τα ρούβλια του προλετάριου εργάτη, τη σοβιετική νομενκλατούρα και ό,τι του φανεί του λολοστεφανή, για να μας πει το απλό: προκειμένου να μην έλθει ο «ολοκληρωτισμός» (μόνο στο μυαλό του) εγγυητές της ελευθερίας της έκφρασης ο Ψυχάρης, ο Μπόμπολας και ο Αλαφούζος. Κι όλα αυτά χωρίς λέξη για το υπαρκτό μιντιακό σύστημα της χώρας.

    Δεν υπάρχει χειρότερο είδος διανοουμένου από εκείνους που από κομμουνιστές έγιναν αντικομμουνιστές, κουβαλώντας και στη νέα ιδεοληψία τους όλο τον κυνισμό, το δογματισμό, την self-righteousness και το μανιχαϊσμό τους. Την πάλη με τις δικές τους ενοχές και τα φαντάσματα των νιάτων τους, την έπλασαν δημόσια παρέμβαση. Δεν είναι υπόθεση ιδεολογίας, είναι υπόθεση χαρακτήρα. Και πάει κλιμακωτά όλο και πιο κάτω. Από την Επιθεώρηση Τέχνης και τα αφιερώματα στον Τσίρκα στην Athens Voice παράπλευρα σε κείμενα τύπου «Η Kim Kardashian μούσα της σύγχρονης τέχνης» …

  11. Εξ αλλου η Ελλαδα, ειναι η χωρα στην οποια παραγονται -κυριως- διορισμοι :mrgreen: .

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s