Η ποινικοποίηση της αντίθετης άποψης, και η δαιμονοποίηση των αντιφρονούντων

[Η παράσταση κατέβηκε με απόφαση των ίδιων των δημιουργών της. Κανείς δεν της επέβαλε λογοκρισία. Την παράσταση την ακύρωσε η πραγματικότητα, όποια κι αν είναι αυτή -από όποια ιδεολογική σκοπιά και να την ερμηνεύσει κανείς.]

Σκηνή από τις πρόβες της παράστασης "Ισορροπία του Nash"

Σκηνή από τις πρόβες της παράστασης «Ισορροπία του Nash»

«Καμιά ιδέα δεν μπορεί να δικαιολογήσει εγκλήματα εναντίον της ανθρώπινης ζωής». Με αυτή τη φράση θα τελείωνε –η παράσταση ακυρώθηκε λόγω γενικευμένων αντιδράσεων– το κείμενο της παράστασης η “Ισορροπία του Nash” που θα παρουσιάζονταν στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου.

Μεταξύ των πολλών αντιδράσεων, περισσότερο κατανοητή/δικαιολογημένη απ’ όλες, είναι η αναπόφευκτα αρνητική αντίδραση της Ομάδας «ΩΣ ΕΔΩ» που αποτελείται από συγγενείς των θυμάτων της 17Ν.

Δεν θα μπορούσα να διανοηθώ, δεδομένου της υψηλής νοημοσύνης των ιθυνόντων, της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου, να μην είχαν υπόψη τους τον προφανή θόρυβο που θα προκαλούσε και μόνο η ανακοίνωση της συγκεκριμένης παράστασης που κατά μεγάλο μέρος βασίζεται στο βιβλίο του Σάββα Ξηρού με τίτλο «H Μέρα Εκείνη – 1.560 ώρες στην Εντατική» και στο «Δίκαιοι» του Αλμπέρ Καμύ. Θέλω επίσης να πιστεύω ότι οι ιθύνοντες γνώριζαν π ά ρ α  π ο λ ύ κ α λ ά ότι το όνομα του Καμύ θα περνούσε σε δεύτερη-τρίτη ή «εξαφανιζόλ» μοίρα. Ποιος θα μιλούσε για Καμύ όταν υπάρχει «Το» όνομα Ξηρός; Elementary, φαντάζομαι.

  • Δεν διαφωνώ και δεν αμφισβητώ το δικαίωμα του θεάτρου να «συνδιαλέγεται με το ευρύτερο κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον, να το κρίνει και να κρίνεται από αυτό».
  • Και δεν διαφωνώ ούτε με την Ομάδα «ΩΣ ΕΔΩ» που μιλά για: «εξαγνισμό του κ. Ξηρού, ο οποίος αποτελεί πλέον, για κάποιους, διαρκή και επίμονη προτεραιότητα».

Ως προς το συγκεκριμένο ζήτημα, και οι δύο πλευρές έχουν δίκιο, διότι:

  • – Ναι, μπορεί ένα γραπτό του Ξηρού, του Κουφοντίνα ή ακόμα και του Κάρλος, ή όποιου άλλου τρομοκράτη, να αποτελέσει μαγιά για μια θεατρική παράσταση. Βεβαίως, η τέχνη αναπνέει, παίρνει ανάσες, από τη ζωντανή πραγματικότητα. Έτσι προχωρά. Και…
  • Ναι πράγματι, ο ΣΥΡΙΖΑ με τον τρόπο του, πρόσφερε τις βάσεις για την εν μέρει θυματοποίηση εγκληματιών-τρομοκρατών, να θυμίσω ότι και στη βουλή ακόμη, ελέχθη το «νόμιμο» αυτών που επέλεξαν την «ένοπλη πάλη» κ.α.

Ας μη μας διαφεύγει ότι οι δυο πλευρές μιλούν από δύο διαφορετικές αφετηρίες:

Η μία μιλά από την πλευρά της τέχνης που δεν επιδέχεται συμβιβασμούς ως προς το ελεύθερο της έκφρασής της, και…

Η άλλη πλευρά, αυτή των οικογενειών των θυμάτων, μιλά από την ανθρώπινη πλευρά, αυτής του πόνου και της οδύνης για έναν «πρώην ένοπλο που γράφει και παρουσιάζεται».

Ας πάρουμε και μια άλλη άόψη, ίσως ξεκαθαρίζει καλύτερα αυτό που θέλω να πω:
«Το θέατρο (και κάθε άλλη καλλιτεχνική δημιουργία) αξιολογείται κυρίως από το αν χειρίζεται με επάρκεια την «ύλη» του, τα κείμενα, τη δραματουργική επεξεργασία τους και όλα τα άλλα στοιχεία μιας παράστασης. Κι εκεί ακόμα που ένας σκηνοθέτης έχει κυρίως πολιτική πρόθεση –να υποβάλει, ας πούμε,  ένα σχόλιο για την εξουσία ή την τρομοκρατία–, αυτό το οποίο πρέπει να μας ενδιαφέρει και να κρίνουμε εν τέλει είναι το εάν κατορθώνει να παραστήσει διαφορετικές οπτικές και παραμέτρους, αποφεύγοντας τις κακοτοπιές της  λεγόμενης «τέχνης-που-παίρνει-θέση».Ως εδώ καλά. Δεν μπορούμε, όμως, να αγνοούμε ούτε να προσποιούμαστε πως δεν υφίσταται πρόβλημα με την ελληνική τρομοκρατία ή με μια ορισμένη «χρήση» του παραδείγματος της ένοπλης δράσης και των υποκειμένων της. Υπάρχει, θέλω να πω, ένα σοβαρό ζήτημα ως προς την πρόσληψη του τρομοκράτη και τους ρητορικούς/συγκινησιακούς τρόπους οι οποίοι πλαισιώνουν τα χρονικά του εγχώριου ένοπλου αριστερισμού και των παραδόσεων της «μαχητικής σύγκρουσης με το Κράτος». Τα τελευταία οκτώ-δέκα χρόνια έχει ενισχυθεί σαφέστατα ένα στyλ ψευδο-κοινωνιολογικής σχετικοποίησης της βίας, και ιδίως αυτών των μορφών που στεγάστηκαν στη λεγόμενη «λαϊκή» βία της μεταπολίτευσης.  Μια αντιεξουσιαστική  (καθόλου φιλελεύθερη) αντίληψη περί κοινωνικών δικαιωμάτων από κοινού με κληρονομημένους συμβολικούς κώδικες μιας εμφυλιογενούς Αριστεράς που αναζητεί τη Δικαίωση, καθαγίασαν έναν ριζοσπαστισμό τόσο ευρύχωρο ώστε δεν έκανε και δεν κάνει ακόμα τη διάκριση ανάμεσα σε αντιδημοκρατικούς εξτρεμισμούς και σ’ έναν έντονο –αλλά μες στο δημοκρατικό πλαίσιο– λόγο κοινωνικής καταγγελίας.»[1]

Και μια ακόμη άποψη:
«Ας δούμε ένα προς ένα τα δεδομένα: η διεύθυνση του Εθνικού Θεάτρου «διαβάζει» για εμάς την παράσταση, ερμηνεύοντας το «μήνυμα» για να καθησυχάσει τους θερμόαιμους. Βρίσκεται, δηλαδή, a priori στη θέση του απολογούμενου, αφού «δικαστήρια» στήνονται με περισσή ευκολία στη χώρα. Από την άλλη, η Πειραματική Σκηνή, την οποία διευθύνουν δυο νέοι και προικισμένοι δημιουργοί (Ανέστης Αζάς – Πρόδρομος Τσινικόρης), νομιμοποιεί ή όχι τον Σάββα Ξηρό ως συγγραφέα, επιλέγοντας κείμενό του για μια παράσταση; Γιατί αν ένας σκηνοθέτης ενδιαφέρεται να δει «πώς λειτουργεί η Δικαιοσύνη και αν τηρούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα στη χώρα», δεν έχει ως μόνη επιλογή την περίπτωση του Σάββα Ξηρού…
Οι συγγενείς των θυμάτων βρίσκονται, ομολογουμένως, στην πιο ευάλωτη θέση. Αρκεί να μην πολιτικοποιούν τη διαφωνία τους, γιατί τότε και οι εγκληματίες αποκτούν ιδεολογική ταυτότητα.
Στην πενταετία της κρίσης και κυρίως στον ένα χρόνο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, παρακολουθούμε την κοινωνία να «συριζοποιείται». Τι σημαίνει αυτό; Ποινικοποιείται η αντίθετη άποψη. Βαφτίζεται προπαγάνδα και αναλαμβάνει αμέσως δράση ένας μηχανισμός χειραγώγησης της κοινής γνώμης και δαιμονοποίησης των αντιφρονούντων. Το είδαμε σε… ζωντανή σύνδεση στα βίντεο στην εκδήλωση «Ενας χρόνος ΣΥΡΙΖΑ», την περασμένη Κυριακή, στο Τάε Κβον Ντο.»[2]

Και μία τρίτη για το τέλος:
«“Καμιά ιδέα δεν μπορεί να δικαιολογήσει εγκλήματα εναντίον της ανθρώπινης ζωής”. Με αυτή τη φράση τελειώνει το κείμενο της παράστασης. Και αυτό είναι το μήνυμα που “παίρνουν μαζί τους” οι θεατές» απολογείται το Εθνικό. «Η παράσταση χρησιμοποιεί αποσπάσματα από τους “Δίκαιους” του Αλμπέρ Καμύ καθώς και αποσπάσματα από το βιβλίο του Σάββα Ξηρού για να καταδείξει την πανανθρώπινη ιδέα ότι η βία δεν είναι λύση. Η δικαιοσύνη δίκασε για πάντα τους εγκληματίες-τρομοκράτες. Το θέατρο σαν τέχνη δεν έρχεται να ξαναδικάσει αλλά να αναδείξει καίρια ανθρώπινα προβλήματα. Είναι χώρος δημόσιου διαλόγου» προσθέτει.

Ωστόσο, η γραμμή πολιτικής ουδετερότητας που τηρεί τώρα το Εθνικό, συσκοτίζει αντί να φωτίζει όλες τις πτυχές του θέματος. Διότι ο ίδιος ο Σάββας Ξηρός δήλωσε ότι «το βιβλίο δεν παρουσιάζει ένα δικό του έγκλημα αλλά ένα έγκλημα κατά της Δημοκρατίας», ενώ η Πηγή Δημητρακοπούλου ανέφερε (popaganda.gr) μεταξύ πολλών άλλων το εξής: «Μ’ ενδιέφερε το πώς λειτουργεί η δικαιοσύνη σε σχέση με την τρομοκρατία  κι αυτούς που θεωρεί πολιτικά εχθρούς της». Η δικαιοσύνη έχει πολιτικά εχθρούς;»[3] (δικές μου οι υπογραμμίσεις)

Τελειώνοντας, νομίζω ότι η συγκεκριμένη παράσταση θα μεταφερθεί σε ιδιωτικό θέατρο και θα έχει τεράστια εισπρακτική επιτυχία.

Η παράσταση κατέβηκε με απόφαση των ίδιων των δημιουργών της. Κανείς δεν της επέβαλε λογοκρισία. Την ακύρωσε η ζωντανή πραγματικότητα, όποια κι αν είναι αυτή -από όποια ιδεολογική σκοπιά αυτήν την πραγματικότητα , θα μπορούσε κανείς να την ερμηνεύσει. Προσωπικά τάχθηκα κατά της απόφασης του Εθνικού Θεάτρου να ανεβάσει τη συγκεκριμένη παράσταση -αυτό δεν σημαίνει ότι η άποψή μου αυτή, επιβάλλει λογοκρισία. Καμία αντίθετη άποψη δεν λογίζεται ως Λογοκρισία. Άλλο άποψη κι΄άλλο ΛογοκρισίαΑυτό που σήμερα συμβαίνει είναι απερίγραπτα ακατανόητο. Προς τι η σημερινή συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω το Ε.Θ. ; (ίσως κάποιοι ΑντιΕξουσιοΚιΕτσι ετοιμάζουν μολότοφ -η κοινωνία τείνει να συνηθίσει το μπάχαλο των rebels without a cause/ Μηδενισμός, όπως έλεγε κι ο Καμύ…)

Ευχαριστώ για την κατανόηση και υπομονή σας.

Καλή συνέχεια.

____________
[1] Νικόλας Σεβαστάκης στο Books’Journal
[2] Μαρία Κατσουνάκη στην «Κ»
[3] Απόστολος Λακασάς στην «Κ«

This entry was posted in σκέψεις, τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Ασμοδαίος, Για την Αριστερά, Διακρίσεις (κάθε είδους), Επάναστἀτες του Κώλου, Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

11 απαντήσεις στο Η ποινικοποίηση της αντίθετης άποψης, και η δαιμονοποίηση των αντιφρονούντων

  1. Ο/Η Θ.Ρ. λέει:

    To Eθνικό οφείλει να ανεβάζει κλασσικό ρεπερτόριο ή διακεκριμένο πρωτοπόρο πειραματικό.
    Ο δύστυχος Ξηρός δεν έχει καμία σχέση με αυτά.
    Ας τον ανεβάσουν οι φίλοι του με τα δικά τους εφτά, όχι στο Εθνικό με τα δικά μου.

  2. Ο/Η Μίμης ο σιδεράς λέει:

    Υπάρχει και η πολύ φιλελεύθερη άποψη του Δ.Φύσσα με την οποία διαφωνώ, αλλά αξίζει να την ακούσουμε

    http://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B7/%CE%B7-17-%CE%BD%CE%BF%CE%AD%CE%BC%CE%B2%CF%81%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%BF-%C2%AB%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C%C2%BB-10-%CE%B8%CE%AD%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%B7-%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%B9%CE%AC

    ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΥΣΣΑΣ

    Eδώ και λίγες μέρες παίζεται στον «-1» χώρο του Εθνικού Θεάτρου το έργο «Ισορροπία του Nash», ένα κείμενο-συμπίλημα (επιλογή, δραματουργική επεξεργασία και σκηνοθεσία: Πηγή Δημητρακοπούλου), που βασίζεται σε σημαντικό βαθμό στο βιβλίο του Σάββα Ξηρού «Η μέρα εκείνη – 1.560 ώρες στην Εντατική». Επειδή ο Ξηρός είναι τρομοκράτης, καταδικασμένος τελεσίδικα σε μακρόχρονη φυλάκιση για δολοφονίες ως μέλος της 17 Νοέμβρη, υπήρξαν μεγάλες αντιδράσεις για την παράσταση, που μπορούν να συνοψιστούν σε δύο κύρια επιχειρήματα κι ένα δευτερεύον:

    Α. Είναι απαράδεκτο το βιβλίο ενός τρομοκράτη να γίνεται θεατρικό έργο, γιατί ηρωοποιεί το θύτη και προσβάλλει τα θύματα

    Β. Είναι απαράδεκτο το ότι ένα τέτοιο έργο παίζεται στο Εθνικό Θέατρο, άρα πληρώνεται από τα χρήματα των φορολογουμένων.

    Γ. Όσοι υπερασπίζονται το εγχείρημα είναι εγκλήσιμοι για φιλοτρομοκρατία.

    Διαφωνώ με την παραπάνω επιχειρηματολογία. Να γιατί:

    Α. Το βιβλίο του Ξηρού είναι μέρος ενός αμαλγάματος, δεν είναι το αποκλειστικό περιεχόμενο του θεατρικού έργου. Εδώ χρησιμοποιούνται, ακόμα, «Οι δίκαιοι» του Καμί, μα και άλλα λογοτεχνικά έργα. Πώς κρίνεται το μέρος αντί του όλου;

    Β. Όσοι βιάστηκαν να καταδικάσουν το θεατρικό έργο δεν έχουν δει την παράσταση. Είναι παράλογο να καταδικάζεται το έργο (και η παράστασή του) εξαιτίας των ιδεών ενός μέρους της πρώτης ύλης του. Η προληπτική λογοκρισία στην Τέχνη είναι απαράδεκτη. Τελεία.

    Γ. Μπορεί κανείς να έχει αρνητική στάση απέναντι στο βιβλίο του Ξηρού και τη δράση της 17 Νοέμβρη, κι ωστόσο να θεωρεί το «Ισορροπία του Nash» αξιόλογο έργο και/ή αξιόλογη την παράστασή του.

    Δ. Μπορεί κανείς να έχει θετική στάση απέναντι στο βιβλίο του Ξηρού και τη δράση της 17 Νοέμβρη, κι ωστόσο να θεωρεί το «Ισορροπία του Nash» κακό έργο, και/ή κακή την παράστασή του.

    Ε. Προσωπικά, ακριβώς γιατί είμαι φιλελεύθερος, είμαι –ταυτόχρονα– και κατά της αριστερίστικης (και κάθε άλλης) τρομοκρατίας και υπέρ της δυνατότητας αυτής της παράστασης να δοκιμαστεί στην κοινωνία. Στην αντίθετη περίπτωση θα ακύρωνα το φιλελευθερισμό μου και θα ταυτιζόμουνα με χριστιανούς, χρυσαυγίτες ή κνίτες για τον «Τελευταίο πειρασμό», το θέατρο «Χημείο» ή το «Κατίν», αντίστοιχα.

    ΣΤ. Δεν υπάρχει τίποτα απολύτως που να μην μπορεί να γίνει Τέχνη. «Τίποτα δεν είναι ιερό, τα πάντα μπορούν να ειπωθούν» λέει ο Βανεγκέμ. Ή να παρασταθούν, αν μιλάμε για θέατρο, προσθέτω εγώ. Και αυτό που θα κριθεί είναι το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Η καλλιτεχνική ιστορία είναι γεμάτη ακραία έργα Τέχνης που δίχασαν κριτικούς και κοινό (ειδικά στην Ελλάδα, κοινό που δεν τα είχε δει/ ακούσει /διαβάσει κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ., αλλά έκρινε «εκ πληροφοριών», όπως η Ασφάλεια παλιά).

    Ζ. Ακόμα κι ένα καλλιτεχνικό έργο φανερά υπέρ της τρομοκρατίας θα μπορούσε να είναι αξιόλογο ως έργο. Προσωπικά, έχω απολαύσει έργα Τέχνης με το ιδεολογικό υπόβαθρο των οποίων είχα πλήρη διαφωνία (εννοώ έργα σταλινικών, ναζιστών, χριστιανών, εθνικιστών, φαλλοκρατών ή άλλων «περίεργων» ιδεολογικά δημιουργών, που όμως ήταν μεγάλοι καλλιτέχνες).

    Η. Αν το έργο έχει «ηθικοπλαστικό τέλος»/ καταδικάζει την τρομοκρατία κ.λπ. / τότε, φαντάζομαι, όσοι το πολεμούν θα το έκαναν αποδεκτό. Στην περίπτωση αυτή, όμως, τι διαφορά έχει από τα έργα που είχαν την έγκριση του Ζντάνοφ ή του δεσπότη Θεσσαλονίκης;

    Θ. Θα περιμένω να διαβάσω καμιά σοβαρή κριτική και μετά θα δω αν αξίζει να πάω. (Έτσι κι αλλιώς, δεν ξέρω από θέατρο, ούτε έχω γνώμη για την κ. Δημητρακοπούλου. Όλοι όσοι σπεύδουν να καταδικάσουν πριν δουν το έργο, έχουν;). Δεν κρύβω ότι η αρχική μου σκέψη είναι αρνητική, όχι βέβαια επειδή χρησιμοποιείται το βιβλίο του Ξηρού, μα επειδή είμαι «κουμπωμένος» γενικά απέναντι στα έργα-συμπιλήματα (π.χ. σαλάτα από Σέξπιρ, σαλάτα από Θηβαϊκό Κύκλο, σαλάτα από Βίβλο κλπ. κ.λπ.).

    Ι. Το τι έργα ανεβάζει το Εθνικό Θέατρο φαντάζομαι ότι το κρίνει κάποια Καλλιτεχνική Επιτροπή, ο διευθυντής του, το ΔΣ του κ.λπ. κ.λπ. Εγώ είμαι αντίθετος στο να έχει το κράτος δικά του θέατρα (όπως και δική του ραδιοτηλεόραση, τράπεζες, Βιομηχανία Ζάχαρης, Λάρκο, ΕΛΒΟ, ΔΕΗ, ασφαλιστικά ταμεία, «Θεόδωρο Κολοκοτρώνη» και δε συμμαζεύεται). Αφού όμως έχει, τι περιμένετε; Ότι θα παίζει τα θεατρικά έργα που θα θέλατε εσείς, αν είχατε στα χέρια σας το κράτος;

  3. Ο/Η laskaratos λέει:

    To τελευταίο που ενδιαφέρει την πλειοψηφία των φιλότεχνων φορολογούμενων που πληρώνουν τις παραστάσεις του «Εθνικού», είναι οι θεατρικές ανησυχίες του κ.Ξηρού.
    Όποιος θέλει μπορεί να ανεβάσει έργα του κ.Ξηρού με το δικό του οικονομικό και καλλιτεχνικό ρίσκο, όχι με τις πλάτες ενός θεάτρου που οφείλουμε να κρατήσουμε τις προδιαγραφές του πολύ ψηλά.
    Από πότε έγινε δραματουργός ο κ.Ξηρός, από πότε ενδιαφέρει το ευρύ κοινό; Η μέχρι τώρα πνευματική του παραγωγή (προκηρύξεις, δηλώσεις, απολογίες κλπ) είναι τρομερά πτωχές τω πνεύματι.
    Η δημοσιότητα, το έγκλημα ή οι «επαναστατικές» θέσεις, δεν φτιάχνουν έναν θεατρικό συγγραφέα και μάλιστα που έργα του, από το πουθενά, να τα ανεβάζει το Εθνικό.
    Σε λίγο θα δούμε και παραστάσεις σε σκηνοθεσία της οικογένειας Σχινά, με το σκεπτικό ότι οι διορισμοί της και οι αγώνες τον προγόνων της αξίζουν μια εβδομάδα παραστάσεων με θεατρικούς πειραματισμούς της, στο Εθνικό.

    Από την άλλη πλευρά τώρα, διάβασα πως το θέατρο δέχτηκε απειλές, από αντιφρονούντες προς την παράσταση.
    Αυτό το αποδοκιμάζω απόλυτα, ο δημόσιος διάλογος μπορεί να βάλει κάθε κατεργάρη στον πάγκο του. Αυτοί που απειλούν, το κάνουν γιατί δεν μπορούν να εκφέρουν λόγο.

  4. Ο/Η Κλεφτρόνι που διαβάζει Σεξ-πηρ λέει:

    http://booksjournal.gr/slideshow/item/1836-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%BF-%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%AC%CE%B2%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%83%CF%85%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%84%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1%CF%82

    Ένα μεγάλο μπράβο στους συγγενείς θυμάτων της τρομοκρατίας
    Γράφτηκε από τον Μιχάλης Ροδόπουλος

    Θα μπορούσαν άραγε οι βασανιστές της χούντας να παρουσιάζουν τα σωψυχά τους κάθε βράδυ στο κρατικό κανάλι; Θα έπρεπε το Εθνικό Τυπογραφείο να τυπώσει τα απομνημονεύματα του Κοεμτζή γιατί αυτός έχει δικαίωμα να γράψει; Μπορεί να υπάρχει ελευθερία λόγου, αλλά αυτό δεν σημαίνει ούτε ότι εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να ακούσουμε τι έχουν να πουν ούτε να τους πληρώσουμε την ντουντούκα τους για να μας ενοχλούν καλύτερα. Δεν είναι τόσο δύσκολες αυτές οι διακρίσεις. Το ότι ο Τερλέγκας δεν εξασκεί τις φωνητικές του χορδές στην Εθνική Λυρική Σκηνή δεν χαρακτηρίστηκε, ώς σήμερα τουλάχιστον, λογοκρισία. Ένα κείμενο με αφορμή τη ματαίωση της παράστασης με το έργο που στηρίχθηκε και σε κείμενα του Σάββα Ξηρού.

    Εν μέσω ατέρμονων συζητήσεων για τα όρια της Τέχνης, τι είναι και τι δεν είναι λογοκρισία, αν πρέπει να μπαίνουν όρια στον Καλλιτέχνη, το Εθνικό Θέατρο εξαναγκάστηκε να δει κατάματα την πραγματικότητα. Βέβαια δεν αναγνώρισε το σφάλμα του αλλά αντιθέτως βγαίνει στην αντεπίθεση με τη σημαία του θιγμένου, του λογοκριμένου, που κάποιοι ακραίοι θέλουν δήθεν να περιορίσουν την καλλιτεχνική ελευθερία.

    Σπεύδουν λοιπόν να μιλήσουν για λογοκρισία. Λογοκρισία είναι όταν απαγορεύεις στον άλλο να εκφράζεται. Οι καλλιτέχνες της εν λόγω παράστασης, ας τους λέμε έτσι για τις ανάγκες της συζήτησης, έχουν κάθε δικαίωμα να ανεβάσουν αυτό το έργο σε όποιο ιδιωτικό θέατρο θέλουν. Μπορούν μάλιστα να εμπλουτίσουν το δημιούργημά τους και με τις σημειώσεις άλλων τρομοκρατών ή καταδίκων, καμία κρατική παρέμβαση δεν θα τους εμποδίσει. Δεν μπορούμε όμως να αξιώνουμε από το κράτος να δίδει τη σφραγίδα της εγκυρότητας του σε ένα τέτοιο θεατρικό έργο. Δεν είναι δυνατό το κράτος να χρηματοδοτεί τέτοιες περιθωριακές δημιουργίες και να τις αναδεικνύει ως κεντρική καλλιτεχνική πρόταση.

    Θα μπορούσαν άραγε οι βασανιστές της χούντας να παρουσιάζουν τα σωψυχά τους κάθε βράδυ στο κρατικό κανάλι; Θα έπρεπε το Εθνικό Τυπογραφείο να τυπώσει τα απομνημονεύματα του Κοεμτζή γιατί αυτός έχει δικαίωμα να γράψει; Μπορεί να υπάρχει ελευθερία λόγου, αλλά αυτό δεν σημαίνει ούτε ότι εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να ακούσουμε τι έχουν να πουν ούτε να τους πληρώσουμε την ντουντούκα τους για να μας ενοχλούν καλύτερα. Δεν είναι τόσο δύσκολες αυτές οι διακρίσεις. Το ότι ο Τερλέγκας δεν εξασκεί τις φωνητικές του χορδές στην Εθνική Λυρική Σκηνή δεν χαρακτηρίστηκε, ώς σήμερα τουλάχιστον, λογοκρισία. Δεν ξέρω τι άλλαξε και ψάχνουμε τα αυτονόητα ξανά.

    Επί της ουσίας, η καλλιτεχνική επιλογή του Εθνικού Θεάτρου ήταν πολλαπλώς άστοχη. Από όλες τις παραστάσεις θεατρικών ομάδων, που ψάχνουν διακαώς και εναγωνίως κάποιο χώρο να δείξουν τη δουλειά τους, το Εθνικό επέλεξε αυτήν που προβάλλει τους μύχιους και σίγουρα βαθείς προβληματισμούς του Σάββα Ξηρού. Χάθηκαν οι καλλιτέχνες και έπρεπε να γεννηθούν νέοι μέσα από τη φυλακή και μάλιστα να προβληθούν στη λαμπρότερη θεατρική σκηνή της πόλης μας; Τι ωφελεί μια παράσταση που θα δείχνει την οπτική του Σάββα Ξηρού; Το ηθικό δίδαγμα ότι ο Ξηρός είναι ένας παραπλανημένος ιδεολόγος που χρησιμοποίησε λάθος μέσα είναι μια πολύ ωραία ιστορία την οποία ακούσαμε όταν την αφηγήθηκε από το σκαμνί του κατηγορουμένου, δεν θέλουμε να την ξανακούσουμε από το σανίδι του Εθνικού, ενός θεάτρου με μεγάλη ιστορία. Ας ψάξουν λοιπόν να βρουν ένα θεατρικό indymedia για να εκφράσουν τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες.

    Πρέπει συνεπώς να πούμε ένα πολύ μεγάλο μπράβο στους συγγενείς των θυμάτων της τρομοκρατίας. Δεν συγκεντρώθηκαν έξω από το θέατρο να εμποδίσουν την παράσταση, παρά το γεγονός ότι τους εξόργιζε και τους λυπούσε. Στάθηκαν με αξιοπρέπεια, προβάλλοντας το παράπονό τους με λογικά επιχειρήματα. Η διεκδίκηση με επιχειρήματα καμιά φορά φέρνει καρπούς σε αυτόν τον τόπο. Ας τους λέει ακραίους και δογματικούς η ανακοίνωση του Εθνικού Θεάτρου που εξαντλεί ξανά, με αυτήν την επονείδιστη ανακοίνωση, την υπομονή της ελληνικής κοινωνίας. Μια συγγνώμη θα αρκούσε, έστω και αν κάποιοι δεν θα τη βρίσκανε αρκετά καλλιτεχνική.

  5. Ο/Η του κώλου λέει:

    http://www.capital.gr/story/3099656

    Μ. Μπαλαούρας: Η 17Ν είχε ένα ιδεώδες υπέρ του ανθρώπου
    ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: 16:55

    Αίσθηση προκαλεί η δήλωση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ηλείας, Μάκη Μπαλαούρα, όταν ρωτήθηκε για το κατέβασμα της παράστασης «η ισορροπία του Nash», ότι «τα μέλη της 17 Νοέμβρη είχαν αντίληψη μιας κοινωνίας εντελώς διαφορετικής, μιας καλής κοινωνίας εν πάση περιπτώσει και οι κακοί έπρεπε να τιμωρηθούν».

    Όπως μεταδίδει το protothema.gr επικαλούμενο συνέντευξη του βουλευτή στον «Vima FM», ο κ. Μπαλαούρας αναφερόμενος σε σχόλιο δημοσιογράφου για το αν είναι σωστό να ανέβει θεατρικό σχετικά με την δολοφονία του Παύλου Φύσσα από την Χρυσή Αυγή και το αν έχει δικαίωμα ο Ρουπακιάς να γράψει για την απονομή της δικαιοσύνης και το πώς δολοφόνησε τον Φύσσα, είπε ότι δεν είναι το ίδιο όπως με το βιβλίο του Σάββα Ξηρού στο οποίο βασίστηκε η αμφιλεγόμενη παράσταση της πειραματικής σκηνής του Εθνικού.

    «Εγώ λέω ότι είναι το ίδιο», είπε ο δημοσιογράφος αναφερόμενος στο ενδεχόμενο να γράψει βιβλίο που θα γίνει θεατρικό ο δολοφόνος του Παύλου Φύσσα και στο γεγονός ότι το μέλος της 17Ν Σάββας Ξηρός έγραψε όσα πιστεύει ότι έπραττε η 17 Νοέμβρη και το υλικό χρησιμοποιήθηκε σε παράσταση του Εθνικού Θεάτρου.

    «Όχι, δεν είναι» απάντησε ο βουλευτής Ηλείας του ΣΥΡΙΖΑ. Και συνέχισε ο κ. Μπαλαούρας: «Οι οργανώσεις αυτές όπως η 17Ν είχαν ένα λαθεμένο αλλά ένα ιδεώδες που ήταν υπέρ του ανθρώπου…».

    Η τοποθέτηση αυτή του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ εξέπληξε τον δημοσιογράφο. «Υπέρ του ανθρώπου σκοτώνοντας ανθρώπους;» ρώτησε τον συνομιλητή του και ο Μάκης Μπαλαούρας συνέχισε με μια τοποθέτηση που σε πολλούς ακούστηκε σαν να μοιάζει με μια sui generis υπεράσπιση της 17Ν.

    «Γενικά σας λέω, είχαν ας πούμε αντίληψη μιας κοινωνίας εντελώς διαφορετικής, μιας καλής κοινωνίας εν πάσει περιπτώσει και οι κακοί έπρεπε να τιμωρηθούν» είπε ο κ. Μπαλαούρας για την 17 Νοέμβρη.

    «Όχι, ο φασισμός είναι σε μαζικό επίπεδο δεν είναι ο κακός τραπεζίτης» συνέχισε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και όταν ρωτήθηκε αν δικαιολογούνται οι «στοχευμένες» δολοφονίες: «Αλίμονο, οτιδήποτε και να ‘ναι δεν μπορείς να σκοτώσεις. Δεν είμαστε υπέρ της εις θάνατον καταδίκης και εκτέλεσης».

    Ωστόσο, ο κ. Μπαλαούρας αναφερόμενος συγκεκριμένα στο βιβλίο του Σάββα Ξηρού το οποίο χρησιμοποιήθηκε στο σενάριο της παράστασης «η ισορροπία του Nash» που κατέβηκε έπειτα από τις αντιδράσεις των οικογενειών των θυμάτων της 17Ν αλλά και της κυβέρνησης των ΗΠΑ υπογράμμισε αναφερόμενος στα μέλη της 17 Νοέμβρη: «Όμως είχανε μια διαφορετική αντίληψη. Αυτοί μιλάγανε, αυτές οι οργανώσεις μιλούσανε για κάποια συγκεκριμένα άτομα για να δημιουργήσουν μια αναταραχή, να ξεσηκωθεί ο λαός να πάρουν την εξουσία…».

    «Υπάρχει καλή και κακή τρομοκρατία;» ρώτησε ο δημοσιογράφος.

    «Όχι» απάντησε ο Μάκης Μπαλαούρας και πρόσθεσε: «Αλλά πρέπει να κάνουμε ορισμένες διαφορές. Εξυπηρετεί η διάκριση γιατί η φασιστική ιδεολογία έχει μια εξολοθρευτική μαζική αντίληψη των πραγμάτων…».

    «Ενώ ο Ξηρός είχε μια πιο εξατομικευμένη αντίληψη;» ήταν το επόμενο ερώτημα.

    «Όχι μόνο εβραίους, ομοφυλόφιλους, κομμουνιστές και αυτό έχει μια τεράστια διαφορά κατά την γνώμη μου» τόνισε ο κ. Μπαλαούρας και συμπλήρωσε: «Δεν υποστηρίζω καμία απ’ αυτές αλλά διακρίνω».

    «Πρέπει να έχει άλλη αντιμετώπιση ένας Ρουπακιάς από έναν Ξηρό;» ήταν το επόμενο ερώτημα του δημοσιογράφου προς τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ.

    «Όχι, όχι. Νομίζω ότι είναι χρήσιμο σε μια συζήτηση πνευματικού επιπέδου…» σχολίασε ο Μάκης Μπαλαούρας.

    «Διαστρέβλωσαν τις δηλώσεις μου»

    Κατά τα λοιπά, ως είθισται, τους φταίει η …μονταζιέρα! «Διαστρέβλωση» από τα «παπαγαλάκια της διαπλοκής», καταγγέλλει, με δήλωσή του ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Μάκης Μπαλαούρας, μετά την έκταση που έλαβαν οι δηλώσεις του.

    «Η διαστρέβλωση των δηλώσεών μου σε σημερινή συνέντευξή στο Βήμα FM δεν εξυπηρετεί τίποτα άλλο εκτός από το να πληγεί η κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ», αναφέρει ο βουλευτής και υπογραμμίζει ότι η αντίθεσή του σε κάθε μορφή βίας, όπως και η καταδίκη της τρομοκρατίας είναι δεδομένες μέσα από τη μακρόχρονη πορεία του στην Αριστερά. «Δεν έχω να αποδείξω τίποτα στα παπαγαλάκια της διαπλοκής», αναφέρει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Αχ κε Μάκις,
      ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Μας τα έχει πει και το τάγμα του Ignacio de Loyola αυτά, όλοι να μας σώσουν θέλουν και ο μπαμπάς των αδελφών Ξηρών ο καντιωτικός παπάς και ο δεσπότης του για το καλό μας ενεργούσαν επί Χούντας και η Εκκλησία τους, όταν ξεπάτωνε τους βόρειους γείτονές τους τους Παυλικανούς, για να σώσει την ψυχή τους το έκανε, ακόμη κι όταν έκαιγε ζωντανούς τους αρχηγούς τους. Όμως ο Άγιος Βερνάρδος του Κλερβώ, τους (σας) έχει απαντήσει: «Ο δρόμος για την Κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις»….

      Η εγκληματική αληταρία της 17Ν, το μόνο που κατάφερε με το αρρωστημένο μυαλό της, είναι να νομιμοποιεί τη βία, την αυτοδικία, την παρανομία στα μυαλά ηλίθιων νεαρών, να ενισχύει το Κράτος της καταστολής, να τροφοδοτεί τη βία του άλλου άκρου, να σκοτώνει αθώους όπως ο Μπακογιάννης, ακόμη και περστικούς κε Μάκις, που αν ήταν ο γιός σας δεν θα το βλέπατε με τόση κατανόηση.

      Δεκάρα τσακιστή δεν δίνουν οι αδελφοί Ξηροί για τους αδικημένους αυτού του κόσμου, αν έδιναν, η αστική Δημοκρατία δίνει τεράστια περιθώρια για βελτιώσεις και μεταρρυθμίσεις. Απλά η αμορφωσιά και η βλακεία τους, τους έχει στερήσει από την ικανότητα της πειθούς και του λόγου, από τη δυνατότητα να εργαστούν για την αλλαγή των συνειδήσεων αυτής της κοινωνίας. Η οδοντογιατρός μου κε Μάκις, προστατεύει πολλά αδέσποτα σκυλιά. Ο ηρωισμός και η αυτοθυσία της είναι 7.000 φορές αποδοτικότεερα από τις μπαμπεσιές των Ξηρών, που σκόρπισαν δυστυχία και αστυνομοκρατία. Το τι κόσμο θέλουν να φτιάξουν οι ηλίθιοι αδελφοί το είδαμε στην Κίνα, Βόρεια Κορέα, Καμποτζη, Κούβα, Ρωσία, Ρουμανία, Αλβανία κλπ. Ακόμα και η δική σας τσογλανοπαρέα με τους Λαφαζάνηδες υποστηρικτές φονιάδων των μικρών παιδιών της Σρεμπρένιτσα και με το Γλέζο που θέλει κρατική χρηματοδότηση στην εγκληματική δράση της Χ.Α. μας έχει δώσει αποδείξεις της απόλυτης αδιαφορίας για τον κοσμάκη και της μανίας της για καταστροφή και της δίψας της για προσωπική καλοπέραση, σε συνθήκες Δημοκρατίας, φανταστείτε αν ελέγχατε την κατάσταση τι θα κάνατε.

      Α προ πο, εσείς που νοιάζεστε για το καλό, πότε θα φορολογηθούν οι βουλευτικές αποζημιώσεις σας (εσείς παίρνετε και τη σύνταξη του τραπεζικού;), όπως έταξε ο αρχικαλοπερασάκιας απατεώνας τον Αύγουστο και πότε θα μειώσετε τις απολαβές σας στη μέση, όπως έκαναν οι πραγματικά αριστερές Ισπανίδες δήμαρχοι; Να ρωτήσω τώρα πότε θα φορολογήσετε το μεσαιωνικό παπαδαριό τις γαίες του και τα παγκάρια του που τα φορολογούσε ο γερο Καραμανλής, πότε θα καταργήσετε τα μυστικά κονδύλια, πότε θα κόψετε την εξοπλιστική φόρα του Καμμένου (ο Ήσυχος την ανακάλυψε μόλις έχασε το υπουργιλίκι), πότε θα ψηφίσετε την αναλογική, πόσους φοροφυγάδες πιάσατε και τι τους πήρατε, τι θα γίνει με Εφραίμ, Βγενόπουλο, κλπ το θεωρώ μάταιο.

      Σας ξέρουμε κε Μακις, το κακό είναι πως σας πήρε χαμπάρι και η πελατεία σας, κι αυτοί δεν είναι σαν κι εμάς κε Μάκις, βαράνε σφαλιάρες.

      Με την ευκαιρία να σας πω πως εγώ, από θέση αρχής και το έχω γράψει, είμαι υπέρ της με όρους αποφυλάκισης του αυτοκατεστραμμένου ανθρώπινου ναυάγιου που λέγεται Σάββας, η Δημοκρατία στην οποία πιστεύω δεν εκδικείται και δεν βασανίζει, σιχαίνομαι την κρατική βαρβαρότητα πιο πολύ από όλες, η Δημοκρατία μου σέβεται τον ανθρώπινο πόνο, ο Σάββας είναι αξιολύπητος, πρέπει να πάει σπίτι του, θα έπρεπε η κα Μπακογιάννη να το είχε ζητήσει η ίδια, είναι πια ακίνδυνος, μας απειλεί μόνο με τα θεατρικά του έργα, αλλά αυτό είναι δικαίωμά του, όμως μακριά από το Εθνικό παρακαλώ, στο Περοκέ, ναι, εκεί θα είναι μια χαρά.

  6. Ο/Η Elias λέει:

    Κούραση, κάθε μέρα και ποιο βαθιά στο ζόφο. Τι να πεις, αυτά που είχα για αυτονόητα πλέον φαντάζουν περίεργα, παλαιομοδίτικα. Ίσως κάποια μέρα ξυπνήσω, και πω: έλα μωρέ, εφιάλτης ήταν.

  7. Ο/Η dimitris t λέει:

    Είναι ψέμα ότι η παράσταση κατέβηκε από τους δημιουργούς.

    Οι δημιουργοί μιλάνε καθαρά για λογοκρισία από την καλλιτεχνική διεύθυνση του Εθνικού. Για την ακρίβεια η παράσταση κατέβηκε από τη συντονισμένη δράση του ακραίου κέντρου και της πρεσβείας όπως παλιότερα κατέβηκαν παραστάσεις από την συντονισμένη δράση των τράγων με τους ναζί.

    Όσο για την μεταφυσική αστειότητα ότι την παράσταση την ακύρωσε η πραγματικότητα τι να πει κανείς;

  8. Θελοντας να διασκεδασω ευχαρίστως την ημι-ζοφερην ατμοσφαιραν και να φανει ακτις αισιοδοξιας εκκινωντας απο:

    1. Την Ανακοίνωση για την παράσταση «Ισορροπία του Nash»
    http://www.n-t.gr/el/news/?nid=1815

    2.την αγωνιστικη ενωση αγροτων και αντιπροσωπειας των επιστημονικών και επαγγελματικών φορέων στο μπλόκο του Κάστρου,

    εγραψα το κατωθι :

    «Το Αττικο κομμα περιφειακης αναπτυξης και παραγωγικης ανασυγκροτησης, κατα την μεταβατικη περιοδο παραμονης των μετοικων Αθήνησι 🙂 θα φροντισει δια την αισθητικην διαπαιδαγωγισιν, προβληματισμον αμα δε και δια την ψυχαγωγιαν των με ρεπερτοριο οπως
    ο αγαπητικος της βοσκοπουλας, το φιντανακι,…»

    Ο/Η elias λέει:
    30 Ιανουαρίου 2016 στο 01:34
    @afotistos
    Ο αγαπητικός του αγαπητικού της βοσκοπούλας τώρα πια.

    Ο/Η Αφωτιστος Φιλέλλην λέει:
    30 Ιανουαρίου 2016 στο 12:51
    elias

    «Ο αγαπητικός του αγαπητικού της βοσκοπούλας τώρα πια.»

    δεν εχει γραφτει ακομη, αλλα θετω το περιγραμμα του σεναριου, με στοιχεια αδελφοποιησης των λαών και των φύλων, αποκεντρωσης και περιφερειακης αναπτυξης :

    ««Σήμερα καταφέραμε να ενωθούν η γραβάτα με τη γαλότσα» είπε χαρακτηριστικά ο εκπρόσωπος του μπλόκου του Κάστρου ……., υποδεχόμενος την αντιπροσωπεία των επιστημονικών και επαγγελματικών φορέων που έφτασε ….. το απόγευμα στην περιοχή …. όπου και το μπλόκο των αγροτών.»

    Το ιδιο βραδυ, ο Ιακωβος, σαρανταρης δικηγορος, μετα απο οινοποσια μετα εκλεκτων μεζεδων, βρισκει τον ερωτα της ζωης του στο προσωπο του μεγαλοκτηνοτροφου της περιοχης Μήτρου (μνηστήρα της πενταμορφης βοσκοπουλας Κρουστάλλως) . Ευτυχως γιατι η πανεμορφη Κρουστάλλω είναι ήδη ερωτοχτυπημένη με τον Λιάκο, ένα πάμπτωχο τσοπανόπουλο αλβανικης καταγωγης.
    εναντια στο ασφαλιστικο , το καλοκαιρι πια στο δημαρχειο της Λιβαδιας υπογραφεται το Σύμφωνο Συμβίωσης του Ιακωβου με τον Μητρο και αμεσως μετα γινεται ο γαμος της Κρουστάλλως με τον Λιακο.

    Το πρώτο Σύμφωνο Συμβίωσης μεταξύ του ομόφυλου ζευγαριού υπέγραψε ο δήμαρχος Λεβαδαίων .

    Ακολουθει μεγαλο γλεντι με λαϊκη ορχηστρα απο 40 παλικαρια και 40 χορευτριες του πολιτιστικου συλλογου Λιβαδιας , ντυμενες βοσκοπουλες.

    Ο Ιακωβος εγγραφεται στον τοπικο δικηγορικο συλλογο, ενω ο Μήτρος, επεκτεινει τις επιχειρησεις του οπως την «Κτηνοτροφια Στερεας Ελλαδας» Α.Ε. η οποια το 2022 εισαγεται στο ΧΑΑ!!!

    https://sxoliasths.wordpress.com/2016/01/29/sxoliasths-iefimerida-01-3/#comment-514

    ΥΓ Το περιγραμμα του σεναριου, εγραφη με αυτοματη γραφη εντος ημισειας ωρας, απο προοδευτικο και δημοκρατη Δημοτη Αθηναιων εκ γεννησεως ενταυθα,.
    .

    • Διορθωσις ημαρτημενων

      η προτασις
      «εναντια στο ασφαλιστικο , το καλοκαιρι πια στο δημαρχειο της Λιβαδιας υπογραφεται το Σύμφωνο Συμβίωσης του Ιακωβου με τον Μητρο και αμεσως μετα γινεται ο γαμος της Κρουστάλλως με τον Λιακο.

      Διορθωνεται ως εξης

      «Μετα την επιτυχη εκβαση του πολυμηνου αγωνα των αγροκτηνοτροφων και των επιστημονων, εναντια στο ασφαλιστικο , το καλοκαιρι πια στο δημαρχειο της Λιβαδιας υπογραφεται το Σύμφωνο Συμβίωσης του Ιακωβου με τον Μητρο και αμεσως μετα γινεται ο γαμος της Κρουστάλλως με τον Λιακο.»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s