Πατριάρχης Αθηναγόρας: Δεν υπήρξε Κρυφό Σχολειό

[Στα σχολεία διδάσκουν μίσος κατά των Τούρκων-Η Αγ.Λαύρα είναι ψέμα]

Με τον Πρόεδρο Τρούμαν

Με τον Πρόεδρο Τρούμαν

Του Αναγνώστη Λασκαράτου
Με την ευκαιρία που οι μεντρεσέδες του προσκυνητή κ.Φίλη συνεχίζουν να γιορτάζουν την αργία των τριών καλόγερων, που έβαλαν κι αυτοί το χέρι τους στο κλείσιμο του ορίζοντα σκέψης των ανθρώπων, να ανάψουμε ένα ακόμη φιτίλι ενάντια σε έναν ιερό εκπαιδευτικό μύθο, αυτόν του δήθεν Κρυφού  Σχολειού.

Ο  διακεκριμένος καθηγητής Ουρολογίας γιατρός Γιάννης Αρ. Παυλάκης από τα Χανιά (1917-2005), πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση ως ανθυπίατρος του ΕΛΑΣ και λόγω της πατριωτικής του δράσης η Χούντα δεν αναγνώρισε την εκλογή του ως καθηγητή. Ίδρυσε το «Απολλώνιο Θεραπευτήριο» και το 2003 εξέδωσε, δυο χρόνια πριν φύγει, από τις εκδόσεις Φιλιππότη το αυτοβιογραφικό βιβλίο με τίτλο «Με το πλοίο Φρίντομ ταξίδι ζωής», με πρόλογο του στενού του φίλου Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, το οποίο έτυχε επαινετικής κριτικής από την «Ελευθεροτυπία» (9/9/2003). Από τα γραφόμενά του καταλαβαίνουμε ότι έχουμε να κάνουμε με έναν κεντρώο πατριώτη και Δημοκράτη, γιατρό πολλών προσωπικοτήτων (Καφαντάρη, Ιμπν Σαούντ, πατριάρχη Αθηναγόρα κλπ) φίλο και γιατρό και του στρατηγού Πλαστήρα, που λέει την αλήθεια χωρίς σκοπιμότητες, προς όλες τις κατευθύνσεις. Το Πάσχα του 1964, η κυβέρνηση του Γ.Παπανδρέου τον έστειλε να εξετάσει τον Αθηναγόρα στην Κωνσταντινούπολη. Μεταξύ άλλων ο γιατρός μεταφέρει (σελ.186)και τα παρακάτω λόγια του σοφού πατριάρχη, πρώην αρχιεπισκόπου Αμερικής, που διέθετε οικουμενική αντίληψη των πραγμάτων και υπήρξε σαν δεύτερος Παλαιολόγος, με κεντρικό κίνητρο θέλω να πω την επιβίωση του πατριαρχείου, εμπνευστής και πρωταγωνιστής της ιστορικής επαναπροσέγγισης  της Ανατολικής Εκκλησίας με τη μεγάλη και πανίσχυρη Εκκλησία της Ρώμης, από την οποία αποσχίστηκε το 1054.

«…Πάρε γιατρέ μου παράδειγμα τα τεράστια ψεύδη που γράφει η Ιστορία την οποία διδάσκονται τα παιδιά μας για να συντηρούν  το μίσος εναντίον των Τούρκων. Θέλεις ένα χονδρό παράδειγμα. Το κρυφό σχολειό. Μα δεν υπήρξε ποτέ κρυφό σχολειό. Βέβαια εκείνα τα χρόνια σε πολλά χωριά δάσκαλοι ήταν οι παπάδες και αν δεν υπήρχαν αίθουσες διδασκαλίας, δίδασκαν στις εκκλησίες. Μα όχι κρυφά. Εδώ μέσα στην Πόλη υπήρχε η Μεγάλη του  Γένους Σχολή και τόσα άλλα ελληνικά σχολεία. Ξέρω καλά ότι μόνο στο νομό Θεσσαλονίκης υπήρξαν άνω των χιλίων ελληνικά σχολεία. Και μετά εκείνη η περίφημη ορκωμοσία στην Αγία Λαύρα από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, ουδέποτε έγινε γιατρέ μου. Όλα είναι ψέματα. Μα και τόσα άλλα για να συντηρούν το μίσος μεταξύ των δυο λαών…». Ο πατριάρχης νιώθοντας την καυτή ανάσα του τουρκικού εθνικισμού και γνωρίζοντας πως η ρωμέικη κοινότητά του ήταν ο εύκολος στόχος για αντίποινα απέναντι στα καμώματα του ελλοχεύοντος ελληνικού εθνικισμού, όπως εκδηλώθηκε κι αυτός το 1963 και αργότερα το 1967 στις κτηνωδίες της Ομορφίτας και στην Κοφίνου, μιλούσε χωρίς παπαδίστικες υποκρισίες την ωμή γλώσσα της αλήθειας.

Νομίζω πως πρόκειται για μια πολύ σημαντική μαρτυρία και μια γενικότερη ιστορική εκτίμηση του μεγάλου πατριάρχη, η οποία δεν αμφισβητήθηκε από κανέναν μέσα στα 12 χρόνια που πέρασαν από τη δημοσίευσή της. Ο Αθηναγόρας είχε υποστεί πολλές ταπεινώσεις από τους Τούρκους εθνικιστές, από τα όργανά τους και από τις κυβερνήσεις τους. Τις αντιμετώπισε όλες με αξιοπρέπεια. Υπήρξε ηγετική μορφή κληρικού παγκόσμιας εμβέλειας που έβγαλε το πατριαρχείο από τη σκιά του περιθωρίου και στη δίκη του πρωθυπουργού Μεντερές και του υπουργού των Εξωτερικών Ζορλού, κράτησε ως μάρτυρας κατηγορίας (1961) για τις θηριωδίες των Σεπτεμβριανών του 1955 σε βάρος των Ρωμιών της Πόλης, μεγαλόψυχη στάση, που έδωσε και το μέτρο της υπευθυνότητας του εκκλησιαστικού ηγέτη.

Αυτά, χωρίς διάθεση ωραιοποιήσεων, για το βενιζελικό κληρικό, γιό ενός Ηπειρώτη γιατρού, που ως αρχιεπίσκοπος στις ΗΠΑ υπηρέτησε με βυζαντινή αφοσίωση την αμερικανική καθεστωτική τάξη, δείχνοντας έναν υπέρμετρο ψυχροπολεμικό αντικομμουνιστικό ζήλο, θέλοντας πιθανότατα να εντάξει στο εκεί περιβάλλον την ομογένεια και να εξαλείψει κάθε ανάμνηση του εξευτελισμού των ταπεινών Ελλήνων μεταναστών, που είχαν δώσει μπροστά στην έκπληκτη αμερικανική κοινωνία, ένα ρεσιτάλ πεζοδρομιακής διαμάχης, μεταφέροντας τον εθνικό διχασμό της πατρίδας τους ακόμη και μέσα στο σώμα των επισκόπων, οι οποίοι είχαν διαιρεθεί σε βενιζελικές και βασιλικές φατρίες, που κονταροχτυπιόντουσαν, αυτοί και οι οπαδοί τους, την κρίσιμη περίοδο μέσα στους ναούς, ξεπερνώντας πολύ τα όρια του τραμπουκισμού. Ως Αμερικανός πολίτης ο Αθηναγόρας έγινε με υπερατλαντικά πολιτικά μέσα πατριάρχης, ως αντίπαλο δέος στον απειλητικό Ρώσο ομόλογό του και στη διάρκεια της Δικτατορίας, είχε δυστυχώς κι αυτός μιλήσει τουλάχιστον μια φορά δημόσια,  με καλά λόγια για τη Χούντα, μη διστάζοντας να πει και προκλητικά ψέματα: «Εγώ γνωρίζω και βλέπω ότι ο ελληνικός λαός έχει πλήρη ελευθερίαν» (18 Μαϊου 1969, δήλωση στους δημοσιογράφους, στο τραίνο της επιστροφής από τη Βουλγαρία στη διάρκεια επίσημης στάθμευσης μέσα στο ελληνικό έδαφος).

ΥΓ
Η ιστορική συνάντηση, η πρώτη πατριάρχη της Πόλης με πάπα μετά το 1439, με τον Παύλο Στ΄:

 

Advertisements
This entry was posted in «Ιερές» Επενδύσεις, «Ιερή» Εξουσία, τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Ασμοδαίος, Γράμμα από το Ληξούρι, Διακρίσεις (κάθε είδους), Επάναστἀτες του Κώλου, ανορθολογισμός, θρησκεία/κλήρος, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

12 Responses to Πατριάρχης Αθηναγόρας: Δεν υπήρξε Κρυφό Σχολειό

  1. Ο/Η Διεθνιστής λέει:

    http://www.aformi.gr/2009/11/%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CF%85%CF%80%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8C-%CE%B6%CE%AE%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%B1/

    Το καθεστώς του Μακάριου
    και η καταπίεση των Τουρκοκυπρίων

    Στην κυβέρνηση Μακάριου κυριαρχούσαν οι «σκληροί» της ΕΟΚΑ στα υπουργεία. Ο Πολύκαρπος Γιωρκάτζης (υπουργός Εσωτερικών), έστησε μια καλά εξοπλισμένη ομάδα κρούσης, σε συνεννόηση με τον Μακάριο, για να χρησιμοποιηθεί ενάντια στους Τουρκοκύπριους. Η κυβέρνηση του Μακάριου εκπόνησε το περίφημο Σχέδιο Ακρίτα[9], που προέβλεπε τη χρήση βίας για να ¨πεισθούν¨ οι Τουρκοκύπριοι να δεχθούν την κατάργηση των δικαιωμάτων που τους παρείχε το Σύνταγμα. Στις 30 Νοέμβρη 1963 ανακοινώθηκαν από τον Μακάριο οι «13 τροπολογίες» του Συντάγματος που αφαιρούσαν όλα τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων.

    Τον Δεκέμβρη του 1963 οι Ελληνοκύπριοι πέρασαν σε στρατιωτική δράση, που είχε σαν αποτέλεσμα μέσα σ’ έναν μόνο μήνα χίλιους νεκρούς τουρκοκύπριους, στην πλειοψηφία τους άμαχο πληθυσμό. Τα γεγονότα αυτά οδήγησαν στην ουσιαστική διάσπαση της Κύπρου, στην εμπλοκή βρετανικών δυνάμεων, και στην έλευση ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ (από τότε χρονολογείται η πράσινη γραμμή στη Λευκωσία). Το καλοκαίρι του 1964 οι τουρκοκύπριοι είχαν ηττηθεί. Σε μια στενή λουρίδα γης, από την Λευκωσία ως την Κυρήνεια, περιορίστηκαν 60.000 τουρκοκύπριοι. Οι υπόλοιποι κλείστηκαν σε θύλακες. Οι Ελληνοκύπριοι έστησαν στην Κύπρο το δικό τους απαρτχάιντ. Οι Τουρκοκύπριοι, το 18% του πληθυσμού, περιορίστηκαν στο 4% της γης. Το 1967 η ελληνοκυπριακή βία φτάνει στο απόγειο της, με σφαγές τουρκοκύπριων γυναικόπαιδων σε δυο ολόκληρα χωριά, την Κοφίνου και των Αγίων Θεοδώρων[10].

    http://www.iospress.gr/ios1999/ios19991226c.htm
    ΟΤΑΝ Η ΛΕΥΚΩΣΙΑ ΕΓΙΝΕ ΣΕΡΑΓΕΒΟ
    Ιός
    1. 2. 3.

    Τι όμως συνέβη ακριβώς τον Δεκέμβριο του 1963; Η τουρκική προπαγάνδα αξιοποιεί σε μεγάλο βαθμό δημοσιεύματα των ημερών, κυρίως ανταποκρίσεις ξένων δημοσιογράφων, που μιλάνε για συστηματικό κάψιμο και λεηλασία τουρκοκυπριακών σπιτιών από ένοπλους ελληνοκύπριους, μαζικές συλλήψεις αμάχων ομήρων, δολοφονίες ανυπεράσπιστων πολιτών και «μια μικρή αλλά κτηνώδη σφαγή» γυναικόπαιδων μετά την ανακατάληψη της Ομορφίτας από την πολιτοφυλακή του Σαμψών. Οι καταγγελίες αυτές εικονογραφούνται από μια σειρά φωτογραφιών, με θύματα τουρκοκύπριους πολίτες, δολοφονημένους στα σπίτια τους κατά τη διάρκεια των ταραχών. Η πιο εντυπωσιακή, που έκανε το γύρο του κόσμου, απεικονίζει τη γυναίκα και τα τρία παιδάκια του στρατιωτικού γιατρού της ΤΟΥΡΔΥΚ, σφαγμένα μέσα σε μια μπανιέρα (την αναπαράγουμε εδώ από το Time της 10.1.64). Σύμφωνα με μαρτυρίες περιοίκων, δολοφονήθηκαν από «μια ομάδα 40 ανδρών, πολλοί απ’ τους οποίους φορούσαν στρατιωτικές μπότες και μανδύες» (The Guardian 31.12.63).

    Η εξακρίβωση των γεγονότων με βάση ελληνικές πηγές είναι αρκετά δύσκολη, καθώς οι πρωταγωνιστές της εποχής είναι αρκετά φειδωλοί (και, κατά κανόνα, απολογητικοί) στις περιγραφές τους. «Μέσα στην αλλοφροσύνη των παθών, έγιναν από μέρους των ατάκτων μας αντίποινα αξιοθρήνητα κατά των Τούρκων, χωρίς διάκριση φύλου και ηλικίας», παραδέχεται ο διπλωμάτης Χρηστίδης, αναφερόμενος στην κατάληψη της Ομορφίτας, ανήμερα των Χριστουγέννων (1967, σ. 442). «Είναι αλήθεια ότι από μερικούς Ελληνοκυπρίους έγιναν πράξεις κτηνωδίας και αδιαφορίας για την ανθρώπινη ζωή», διαβάζουμε στα απομνημονεύματα του Κληρίδη, με τη διευκρίνιση ότι «πράξεις κτηνωδίας διεπράχθησαν από ενόπλους των παραστρατιωτικών οργανώσεων και από τις δυο πλευρές» (σ. 244). Στο ίδιο μήκος κύματος, ο πρεσβευτής τότε της Ελλάδας στον ΟΗΕ, Δημήτρης Μπίτσιος, κάνει λόγο για «αξιοθρήνητα πράγματα που βαρύνουν και τις δυο πλευρές» (1976, σ. 140), ενώ γλαφυρότερος είναι ο Πλουτής Σέρβας: «Για εφτά μέρες άγριες μάχες διεξάγονται στις τούρκικες συνοικίες. Η αφροσύνη δεσπόζει παντού, σε πλήρη συνάρτηση με τις ωμότητες. Ο Σαμψών κατακρεουργεί γυναικόπαιδα και γέροντες στην Ομορφίτα. Και Τούρκοι βάρβαροι εξοντώνουν τους ελληνοκύπριους στην Τόχνη. Και επιστρέφουν ο καθένας θριαμβευτικά στις βάσεις του, ενώ τα φανατισμένα πλήθη, αμφότερων των παρατάξεων, ωρυόμενα στρώνουν δάφνες και μερσίνια για να περάσουν οι χασάπηδες ήρωες!» (τ. Β΄, σ. 337).

    Η τραγικότερη ίσως συνέπεια των συγκρούσεων, όπως και το 1974, είναι η δημιουργία ενός μεγάλου αριθμού «αγνοουμένων», η ακριβής τύχη των οποίων παραμένει ανεξακρίβωτη ώς σήμερα. «Αρκετά άτομα, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι», αναφέρει ο Κληρίδης (σ. 250), «που για κάποιο λόγο βρέθηκαν σε περιοχές ελεγχόμενες από δυνάμεις της άλλης κοινότητας, εκτελέστηκαν εν ψυχρώ. Τα θύματα απλώς ανεφέροντο ώς αγνοούμενοι». Ο σχετικός πίνακας περιλαμβάνει συνολικά 38 Ελληνοκύπριους και 198 Τουρκοκυπρίους.
    Ελευθεροτυπία, 26/12/1999

  2. Ο/Η Left λέει:

    http://www.sarantakos.com/fistiki/kryfo.html

    Το Έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθινό
    Διονύσιος Σολωμός

    Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα

    Το κρυφό σχολειό (που λειτουργούσε ολοφάνερα)

    Γράφει ο ΕΡΑΝΙΣΤΗΣ

    Ένα παραμύθι, που μας συνόδεψε από τα πρώτα μαθητικά μας χρόνια ήταν το παραμύθι για το «κρυφό σχολειό».

    (….)

    Στην πραγματικότητα όλη η φιλολογία περί κρυφού σχολειού είναι παραμύθι. Κανένας έγκυρος ιστορικός, ούτε ο Παπαρρηγόπουλος, που αφιερώνει στην εποχή της τουρκοκρατίας τους δύο από τους εννέα τόμους της «Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους», ούτε ο Σάθας, εις την «Τουρκοκρατούμενη Ελλάδα» του, ούτε και η νεώτερη δεκατετράτομη «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» της Εκδοτικής Αθηνών, κάνουν οποιαδήποτε μνεία περί κρυφού σχολειού. Στο τελευταίο μάλιστα σύγγραμμα και συγκεκριμένα στον 10ο τόμο και στη σελίδα 366, οι συντάκτες του σχετικού κεφαλαίου Γ. Ζώρας και Α. Αγγέλου (καθηγητές πανεπιστημίου αμφότεροι), είναι κατηγορηματικοί: «Κρυφό σχολειό δεν υπήρξε, πρόκειται για μύθο», υποστηρίζουν. Το ίδιο είχε πει από τον 19ο ήδη αιώνα ο Μ. Γεδεών και κατά τον 20ον ο Γιάννης Βλαχογιάννης: «Δεν υπάρχει καμία ιστορική μαρτυρία που να βεβαιώνει την ύπαρξη κρυφού σχολειού», βεβαιώνει.

    (….)

  3. Ο/Η Διεθνιστής (που σχολίασε και στο ποστ "ευχαριστώ ω συριζαίοι κλπ") λέει:

    Οφείλω να ενημερώσω, ότι το παραπάνω σχόλιο το έχει κάνει άλλος «Διεθνιστής», (είμαστε πολλοί φαίνεται)!
    Αυτό επειδή για το όποιο διάστημα παρακολουθώ και σχολιάζω εδώ, δεν είχα δεί άλλον με αυτό το ψευδώνυμο (αν και μπορεί να μου είχε διαφύγει).

  4. Ο/Η του κώλου λέει:

    http://patrastimes.gr/arthro.php?id=120581

    ΔΥΝΑΜΩΝΟΥΝ ΤΙΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΟΥΣ

    Πάτρα: Ετοιμάζουν «έφοδο» στο Δημοτικό Συμβούλιο οι κάτοικοι του Νοτίου διαμερίσματος – Εναντιώνονται στο αποτεφρωτήριο νεκρών
    Θα κλείσουν τις «παραγλαύκιες»
    [10:29,27/01/2016]

    Αισθητή την παρουσία τους θα κάνουν, για ακόμη μία φορά, οι κάτοικοι του Νοτίου Διαμερίσματος της Πάτρας που αντιδρούν στην απόφαση του Δήμου να προχωρήσει στην κατασκευή αποτεφρωτηρίου νεκρών και οστών στον ΒΙΟ.ΠΑ Γλαύκου.

    Σύμφωνα με πληροφορίες, στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Πατρέων, όπου πρόκειται να συζητηθεί το θέμα, αν και δεν έχει ανακοινωθεί η ημερομηνία από το δήμο, οι κάτοικοι ετοιμάζονται για δυναμική εμφάνιση, επιχειρώντας να καταστήσουν σαφές ότι για το έργο υπάρχουν σοβαρά νομικά κωλύματα, τα οποία και θα καταθέσει εκεί, η Δικηγόρος τους Δήμητρα Κεπενού, η οποία άλλωστε συντάσσει και τη νομική τους προσφυγή.

    Οι κάτοικοι έχουν ήδη καταστήσει σαφές προς όλες τις κατευθύνσεις πως δεν θα επιτρέψουν στην περιοχή τους να κατασκευαστεί το αποτεφρωτήριο νεκρών, ενώ έχουν κάνει αισθητή στην Δημοτική Αρχή την «ηχηρή» αντίδραση τους, με την παρουσία αντιπροσωπείας στην πρόσφατη συνεδρίαση της Επιτροπής Ποιότητας ζωής, τα μέλη της οποίας έδωσαν το «πράσινο» φως για την υλοποίηση των σχεδίων του Δήμου.

    Στον οριοθετημένο χώρο κατασκευής του αποτεφρωτηρίου νεκρών, οι κάτοικοι έχουν ήδη τοποθετήσει πανό και μαύρες σημαίες.

    Σύμφωνα με πληροφορίες, προγραμματίζουν και αποκλεισμό των «Παραγλαύκιων» οδών, κινητοποίηση διαμαρτυρίας που προγραμματίζεται για την παραμονή της συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου.

  5. Ο/Η ΚΔ λέει:

    IΣΤΟΡΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ
    ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΘΗΝΩΝ
    τ.ΙΒ-1975
    σελ.83-84
    Ο Π.Π.Γερμανός δεν ήταν στη Λαύρα στις 25 Μάρτη

    http://www.mixanitouxronou.gr/tin-25i-martiou-o-paleon-patron-germanos-itan-stin-patra-ke-ochi-stin-agia-lavra/
    Την 25η Μαρτίου ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ήταν στην Πάτρα και όχι στην Αγία Λαύρα
    Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός έγινε θρυλικός για την ύψωση του λαβάρου της μονής της Αγίας Λαύρας, δίκην επαναστατικής σημαίας, την 25η Μαρτίου 1821.
    Αυτό όμως δεν είναι παρά ένας εθνικός μύθος, αφού ακόμη και ο ίδιος στα απομνημονεύματά του δεν αναφέρει τίποτα γι’ αυτό.Και μάλλον θα ήταν δύσκολο να ξεχάσει μια τέτοια μέρα.

    http://www.theinsider.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1892:l-25-1821-r&catid=76:arthografeia&Itemid=122

    «Τι έγινε λοιπόν στις 25 Μαρτίου του 1821; Τίποτα»

    Τρίτη, 24 Μάρτιος 2015 12:10

    .του Δημήτρη Φύσσα

    Τι έγινε στις 25 Μαρτίου 1821; Τίποτα.

    Διαβάστε μια οποιαδήποτε ιστορία της Επανάστασης, ακόμα και μία από τις θεωρούμενες «συντηρητικές» (Τρικούπης, Κόκκινος, Εκδοτική Αθηνών κ.λπ.) ή ανατρέξτε σε απομνημονεύματα αγωνιστών. Θα δείτε πολύ εύκολα ότι:

    Στις 24 του Φλεβάρη ξεκινάει η επανάσταση στη Μολδαβία και στη Βλαχία

    Στις 16 του Μάρτη ο Νίκος Σολιώτης χτυπάει πρώτος τους Τούρκους στην Ελλάδα, στο Αγρίδι (κοντά στην Ακράτα)

    Στις 17 του Μάρτη αποφασίζεται η εξέγερση στη Μάνη

    Στις 21 του Μάρτη αρχίζει η εξέγερση στα Καλάβρυτα

    Στις 21 του Μάρτη πετυχαίνει η επανάσταση στην Πάτρα

    Στις 22 του Μάρτη ο Δυσσέας (sic) Αντρούτσος γράφει στους Γαλαξ(ε)ιδιώτες ένα περίφημο γράμμα παρακίνησης σε εξέγερση

    Στις 23 του Μάρτη εδραιώνεται η επανάσταση στην Καλαμάτα κ.λπ., κ.λπ.

    Όλα αυτά πριν την 25η Μαρτίου. Ειδικά ο Παλαιών Πατρών (Π.Π.) Γερμανός στ’ Απομνημονεύματά του γράφει ότι στις 25 του Μάρτη ήταν στην Πάτρα. Στην ίδια πόλη ευλόγησε τους αγωνιστές τον επόμενο μήνα σε μια πλατεία. Λέτε να μην έβαλε στ’ Απομνημονεύματά του αυτό που, αν είχε συμβεί, θα ήταν η σημαντικότερη μέρα της ζωής του;

  6. Ο/Η Λάβαρα και λάβρες λέει:

    Λάβαρα και λάβρες

    28 Ιανουαρίου πέθανε ο Χουντόδουλος
    Όλα ψεύτικα
    Το λάβαρο

    η υπογραφή του καραμανλοτσίπρα πως θα κάνει δημοψήφισμα για τις ταυτότητες

    και…..





    http://panagiotisandriopoulos.blogspot.gr/2010/11/blog-post_7685.html
    28 Νοεμβρίου 2010

    Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΠΟΥ ΚΑΤΕΔΙΚΑΣΕ «ΤΟ ΚΟΥΣΟΥΡΙ» ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟΥ ΤΟ ΠΡΟΣΑΠΤΕΙ ΚΛΗΡΙΚΟΣ!
    Γράφουν κάποιοι σχολιαστές ότι κακώς δίνουμε σημασία σε μια «φυλλάδα», όπως η εφημερίδα Κόσμος της Πάτρας, που αποκάλυψε τις …ιδιωτικές συζητήσεις του αρχιμ. Κυρίλλου. Μα ακριβώς αυτό είναι το θέμα: Αν μια φυλλάδα συκοφάντησε ο αρχιμ. Κύριλλος θα μπορούσε να προβεί στα δέοντα εναντίον της ή έστω σε μια διάψευση ή σε μια δήλωση υπέρ της μνήμης του μακαριστού Χριστοδούλου. Βέβαια κάτι τέτοιο δεν έγινε ούτε από την Μητρόπολη Πατρών στην οποία υπάγεται…

  7. Ο/Η Θεολόγος λέει:

    Eπειδή θα τον πουν εβραιομασώνο και τα γνωστά που λένε οι οργανωσιακοί
    Ωρίμασε μέσα σε μια πορεία γόνιμης ζωής

    http://fanarion.blogspot.gr/2015/07/blog-post_24.html

    Η ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΔΙΑΚΟΝΟΥ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑ ΣΠΥΡΟΥ (μετέπειτα Οικουμενικού Πατριάρχη) ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

    ΑΓΝΩΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΣΕ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΘΕΜΑ ΤΟ «ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ» ΚΑΙ Ο ΑΡΧΙΔΙΑΚΟΝΟΣ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ ΣΠΥΡΟΥ (1910-1917)

    Του καθηγητή Αριστείδη Πανώτη

    Άρχοντος Ιερομνήμονος της Μ.τ.Χ.Ε.

    Η πρόσφατη δήλωση του διαπρεπούς καθηγητή της Ιστορίας από την Οξφόρδη Ρόμπιν Λέιν Φόξ περί της ελληνικότητας του Μακεδονικού βασιλείου της Βόρειας Ελλάδας, έφερε στη μνήμη μου όσα προ πολλών ετών μου εμπιστεύθηκε ο μακαριστός πατριάρχης Αθηναγόρας περί του «Μακεδονικού Ζητήματος» τα οποία και διασταύρωσα με προσωπικές έρευνές μου στα αρχεία του ΥΠΕΞ. Αυτά τα καταγράφω όχι μόνον γιατί πάντα έχουν επικαιρότητα, αλλά γιατί είναι διδακτικά από εκκλησιαστικής και εθνικής πλευράς για τις νεότερες γενεές. Σε μια περίοδο που βάλλεται η μνήμη του πρωτεύοντος αυτού ιεράρχη της Εκκλησίας με ανόσιες και αισχρές φαντασίες και ψεύδη κάποιου τυμβωρύχου ρασοφόρου, που άγευστος της τεράστιας προσφοράς του Αθηναγόρα στην Εκκλησία και στο Γένος μας, επιχειρεί και πάλι να εκμαυλίσει αναγνώστες στον διεστραμμένο φανατισμό του. Ο κακεντρεχής αυτός τύπος ας διαβάσει παλαιό άρθρο του ταπεινού δασκάλου που ευλογήθηκε να γνωρίσει όσο ελάχιστοι το ορθόδοξο και πατριωτικό φρόνημα του μακαριστού Πατριάρχη. Και μάλιστα καταστάθηκε μάρτυρας ιστορικών στιγμών μαζί του στο Φανάρι καθώς και της καλογερικής και συνεπέστατης βιωτής του, αλλά και της φωτεινής διακονίας όπου η Θεία Πρόνοια τον έταξε. Οι γνώσεις του για το ποιός ήταν στην πραγματικότητα ο πατριάρχης Αθηναγόρας δεν προήλθαν βέβαια από το «αντιπατριαρχικό πεζοδρόμιο» των μόνιμων υβριστών του, αλλά από τις πολυετείς αρχειακές μελέτες της εκκλησιαστικής ζωής του 20ο αιώνα, τις οποίες διασταύρωσε με τις διηγήσεις του σπουδαίου αυτού Ηπειρώτη Πατριάρχη και οι οποίες έχουν μαγνητοφωνηθεί και βρίσκονται στο αρχείο του συγγραφέα.

    Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, και όχι η ελλαδική «αυτοκέφαλη» διοίκηση, πάλεψε από τα μέσα του 19ου αιώνα με την πανίσχυρη τσαρική διπλωματία για να ματαιώσει τον «εκσλαβισμό» της ελληνικής Μακεδονίας. Ο σοφός πατριάρχης Γρηγόριος Στ΄ (1868) χρώμενος το κανονικό του δικαίωμα μέσα στην δικαιοδοσία του να διαρρυθμίζει τα όρια των μητροπόλεών του, διασφάλισε την ελληνικότητα των επαρχιών στη Θράκη και στη Μακεδονία, ξεχωρίζοντας τους Ελληνορθοδόξους από τους σλαβόφωνους που είχαν προσχωρήσει στο «Βουλγαρικό σχίσμα». Η σοφή αυτή πατριαρχική πράξη ήταν θεμελιώδης για την αυτοτέλεια των Μητροπόλεων αυτών από κάθε σλαβόφιλη εισβολή από τον βορρά (βλέπε Συνοδικό τ. Β΄ σσ.176-177).

    Όταν στις αρχές του 20ου αιώνα άρχισε η νέα φάση διεκδικήσεως των περιοχών αυτών από το βουλγαρικό κομιτάτο, ο πατριάρχης Ιωακείμ Γ΄ ανασύνταξε το δυναμικό της Εκκλησίας και προώθησε τα κατάλληλα στελέχη του στις μητροπόλεις και στα σχολεία τους. Αυτά τα στελέχη δεν αγρεύτηκαν από κύκλο «μνηστήρων» της αρχιερωσύνης, αλλά από την Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Εκεί, επιλεγμένοι ευέλπιδες νέοι μορφώνονταν πραγματικά εκκλησιαστικά και θεολογικά και προ πάντων εκεί τους διαμόρφωναν φρόνημα και συνείδηση εκκλησιαστική, κάτι που απουσίαζε από τους απόφοιτους της Θεολογικής Σχολής των Αθηνών με τα γνωστά αποτελέσματα που κακοφόρμισαν στη ζωή της ελλαδικής Εκκλησίας και χρήζουν κάποτε ειδικής αναλύσεως. Όποιος ιεράρχης του Θρόνου ήθελε να αποκτήσει ικανούς συνεργάτες επισκεπτόταν την Χάλκη για να τους «στρατολογήσει». Από τον σχολάρχη μάθαινε τα της προόδου και των χαρισμάτων του κάθε νέου και όταν τον επισήμαινε τότε ανελάμβανε τα έξοδα των σπουδών του μέχρι την χειροτονία του. Όσοι δεν είχαν αποκτήσει «Γέροντα» βρίσκονταν στην διάθεση του Πατριαρχείου και εκεί ρυθμιστικό ρόλο έπαιζαν οι επίλεκτοι κληρικοί του, όπως έπαιξε ρόλο για τον Αριστοκλή Σπύρου ο Μέγας Πρωτοσύγκελλος Αθηναγόρας Ελευθερίου, που φρόντισε για τη χειροτονία του Αριστοκλή και του έδωσε και το όνομά του.

    Ως ιεροσπουδαστής στη Χάλκη ο Αθηναγόρας συνδέθηκε φιλικά με τον πρεσβύτερο κατά τρεις τάξεις Ίμβριο Παναγιώτη Δημητριάδη. Ο ιεροσπουδαστής αυτός στάθηκε δυο φορές πραγματικός φίλος του. Η πρώτη ήταν να τον συστήσει στον Πελαγωνείας Στέφανο και η δεύτερη να φύγει από το Άγιον Όρος και να «μεταπεμφθεί» στην Αθήνα, επειδή εγνώριζε «γραφομηχανή», ως γραμματέας του νέου μητροπολίτη Αθηνών Μελετίου. Ο Δημητριάδης, τότε ως ιεροδιάκονος Πολύκαρπος, είχε εργασθεί «λίαν ευδόκιμα» στη Μακεδονία από το 1907 κοντά στον μητροπολίτη Εδέσσης Στέφανο Δανιηλίδη, ως αρχιερατικός επίτροπος και ως επιθεωρητής των σχολείων στη Νάουσα, στη Γευγελή, στη Θεσσαλονίκη κ.α.. Όμως, όταν το Πατριαρχείο μετέθεσε τον Στέφανο το 1910 στην ευπαθή πολυεθνική μητρόπολη Πελαγωνείας δεν θέλησε να τον ακολουθήσει. Τότε ο Δημητριάδης συνέστησε στον «γέροντά» του τον τελειόφοιτο διάκονο Αθηναγόρα Σπύρου ως το κατάλληλο πρόσωπο για να αναλάβει πλησίον του τη γραμματεία της Μητροπόλεως και την επιστασία των σχολείων της. Έτσι, όταν έφθασε στο Φανάρι για το Μέγα Μήνυμά του ενώπιον του πατριάρχη Ιωακείμ Γ΄, ο νέος Πελαγωνείας, μετέβη και στη Χάλκη για να γνωρίσει τον Αθηναγόρα και εκεί συμφώνησαν να τον ακολουθήσει στη νέα του επαρχία.

    Η Μητρόπολη Πελαγωνείας μέχρι το 1917 ήταν 14η στην τάξη του «Συνταγματίου του Οικουμενικού Πατριαρχείου» και ο μητροπολίτης της είχε τον τίτλο του «Υπερτίμου και Εξάρχου άνω Μακεδονίας», όπως και η 50η Μητρόπολη των Σκοπίων! Την εποχή εκείνη συνεχιζόταν η διεκδίκηση του μακεδονικού χώρου όχι μόνον από τους Βουλγάρους κομιτατζήδες, αλλά και από τους Σέρβους και από τους Αλβανούς. Ταυτόχρονα είχε ξυπνήσει θηριώδης ο απειλούμενος Νεοτουρκικός εθνικισμός που επιδίωκε με κάθε μέσο να κρατήσει στην κατοχή του όλες τις ευρωπαϊκές επαρχίες της οθωμανικής αυτοκρατορίας και μηχανευόταν δόλια μέτρα για να καταστείλει κάθε αντίσταση των λαών της Βαλκανικής. Αυτά όμως είχαν αντίθετα αποτελέσματα και προκάλεσαν την τριεθνή συμμαχία Ελλήνων, Σέρβων και Βουλγάρων, που συνέπραξαν στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο 1912-1913.

    Η έδρα της Μητροπόλεως Πελαγωνείας βρισκόταν στο Μοναστήρι, τα σημερινά Βιτώλια των Σκοπίων, που ήταν τότε και η πρωτεύουσα του τουρκικού νομού Καβαδάρ, στον οποίο κατοικούσαν περί τις 60.000 Ελληνορθόδοξοι! Επειδή είχε κομβική σπουδαιότητα το οδικό του δίκτυο για όλη τη Μακεδονία, ήδρευε εκεί και το Τουρκικό Επιτελείο, για να ελέγχει στρατιωτικά την μείζονα περιοχή, αλλά υπήρχε εκεί και το Ελληνικό Προξενείο, για να προστατεύει την εκεί πολυπληθή ομογένεια. Όταν ο Αθηναγόρας φθάνει στο Μοναστήρι εγκαθίσταται σε ένα κοινοτικό δωμάτιο του περιβόλου της Μητροπόλεως και συνεργάζεται άριστα με τον μητροπολίτη Στέφανο, την κρίσιμη διετία 1910-1912, και με τον πρόξενο της Ελλάδος Νικόλαο Στεφανάκο, τον δάσκαλο και επιθεωρητή των σχολείων της πόλεως του Μοναστηρίου Ιωαννίδη και τους εκεί παράγοντες της ομογένειας. Το ενδιαφέρον του Αθηναγόρα είχε στραφεί στη στήριξη των Ελλήνων που κατοικούσαν σε σλαβόφωνες βουλγαρικές γειτονιές, για να μην αφομοιωθούν από την συστηματική προπαγάνδα και τις πιέσεις της σχισματικής Μητροπόλεως της βουλγαρικής Εξαρχίας που επίσης ήδρευε εκεί. Ταυτόχρονα είχε και το βάρος της λειτουργίας των γραφείων της Μητροπόλεως και την ευθύνη της εκπαιδεύσεως στα ελληνικά σχολεία της υπαίθρου όπου ζούσαν στα χωριά πολλοί Έλληνες. Λόγω του εχθρικού κλίματος με τους Τούρκους και τους σλαβόφωνους οι μετακινήσεις του Αθηναγόρα στην ύπαιθρο ήταν υψηλού κινδύνου γιατί συγκέντρωνε και στήριζε τους Ελληνορθόδοξους χωρικούς και διευκόλυνε τις δουλειές τους στο Μοναστήρι. Όταν αυτοί έρχονταν στην πρωτεύουσα τον επισκέπτονταν και πολλές φορές έφερναν και τους φίλους τους που συχνά ήταν αρβανιτόφωνοι και σλαβόφωνοι για να λύσουν προβλήματά τους. Εκείνος με τη γλωσσομάθεια και με το χάρισμα της επικοινωνίας που είχε τούς αγκάλιαζε ως αδελφούς και έτσι προέκυψε το περιστατικό που αλλού έγραψα πως του έλεγαν: «Δεν ήλθαμε να ζητήσουμε κάτι. Απλά ήλθαμε για να κοιταχθούμε στα μάτια»! Αυτό έγινε και κανόνας του βίου του!

    Για να συγκρατήσει τα παιδιά κοντά στην Εκκλησία ίδρυσε πέντε νέα νηπιαγωγεία, τρία στην περιοχή Πελαγωνείας και δύο στην περιοχή των Μογλενών που τότε υπαγόνταν στο Μοναστήρι. Η συντήρησή τους γινόταν με επίδομα της Ελληνικής Κυβερνήσεως και ήταν 8 τουρκικές λίρες, που δεν έφθαναν ποτέ έγκαιρα και πολλές φορές οι εργαζόμενοι ήταν σε δεινή οικονομική κατάσταση και αναγκάζονταν για να επιβιώσουν να δανείζονται από το ταμείο του Προξενείου. Ο Αθηναγόρας ελάμβανε κάθε χρόνο 60 τουρκικές λίρες και ο μητροπολίτης του 200, ενώ άλλοι οικονομικοί πόροι δεν υπήρχαν γιατί η Εκκλησία τότε έδινε και δεν έπαιρνε χρήματα από τους πιστούς και η Ελληνική Κυβέρνηση είχε αναλάβει την συντήρηση των κληρικών και των δασκάλων.

    Οι αναμενόμενες εξελίξεις συγκρούσεων στην Μακεδονία ανάγκασαν το Πατριαρχείο να ανακατατάξει την ηγεσία των Μητροπόλεων του με πρόσωπα ικανά να προστατεύσουν τα ποίμνιά του. Πριν αρχίσει ο Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος τον Οκτώβριο, αιφνίδια απεβίωσε ο Θεσσαλονίκης Ιωακείμ Δ΄ και τον Ιούνιο του 1912 μετετέθη εκεί από τη Λήμνο ο Γεννάδιος Αλεξιάδης. Στην χηρεύσασα Μητρόπολη Λήμνου, μετατέθηκε ο Πελαγωνείας Στέφανος που ήταν και πατρίδα του (1912-1948). Στη Μητρόπολη Πελαγωνείας μετατέθηκε στις 16 Ιουνίου 1912 ο από Ίμβρου (1908-1912) μητροπολίτης Χρυσόστομος Καβουρίδης, ο οποίος είχε αποδείξει άριστες ικανότητες στην διαποίμανση του νησιού. Ο Χρυσόστομος όταν έφθασε στο Μοναστήρι βρήκε στο πρόσωπο του Αθηναγόρα τον ταπεινό και ειλικρινή συνεργάτη, αλλά και τον γνώστη προσώπων και πραγμάτων της επαρχίας του. Όμως σε λίγο άρχισαν οι επιχειρήσεις του πολέμου και τεράστιες ήταν οι δυσκολίες του ελληνικού στοιχείου. Συλλαμβάνονται από τους Τούρκους 3.000 πρόκριτοι Έλληνες Μοναστηριώτες και κλείνονται στις στρατιωτικές φυλακές των Βιτωλίων. Άγγελοι παρηγορητές τους είναι ο Δεσπότης τους και ο αρχιδιάκονος του, οι μόνοι που μετακινούνταν πιο ελεύθερα. Τότε, η συνετή πολιτεία τους και η διπλωματικότητά τους έσωσε το ποίμνιό τους από επαπειλούμενη σφαγή! Τελικά οι Τούρκοι νικήθηκαν και έφυγαν και τους διαδέχονται οι Σύμμαχοι και οι Σέρβοι.

    Ο Πατριάρχης Αθηναγόρας σε νεαρή ηλικία όταν ήταν Μητροπολίτης Κερκύρας

    Τα συμφέροντα των Ελληνορθοδόξων απαιτούσαν άψογη στάση της Μητροπόλεως για να κρατηθούν άθικτα τα δίκαια του Πατριαρχείου και του Γένους. Οι Σέρβοι αποβλέποντες στην κατάκτηση της περιοχής ζητούν από τον μητροπολίτη και τον αρχιδιάκονό του να δεχθούν να παραμείνουν στο Μοναστήρι εντασσόμενοι όμως στην Σερβική Εκκλησία! Αυτή η «πρόσκληση» απορρίφθηκε χωρίς περιστροφές και από τους δύο. Τότε η σερβική πλευρά άρχισε να εξυφαίνει διάφορα σχέδια για να αναγκαστούν και οι δύο να εγκαταλείψουν στα χέρια των Σέρβων την Μητρόπολη Πελαγωνείας. Τελικά, ο Χρυσόστομος ζήτησε τη παρέμβαση του Φαναρίου και άρχισαν το 1913 διαπραγματεύσεις που διακόπηκαν όταν οι δυνάμεις του Γερμανοβουλγαρικού στρατού κατέλαβαν το Μοναστήρι. Τότε νέος τρόμος και φρίκη απλώθηκε στον ελληνικό πληθυσμό γιατί γνώριζαν την σκληρότητα της βουλγαρικής κατοχής στη Μακεδονία! Πρώτο δυσμενές προανάκρουσμα ήταν η επιστροφή στο Μοναστήρι του σχισματικού Βούλγαρου μητροπολίτη, κυριαρχικά πλέον, που απειλούσε τους πάντες! Ο Αθηναγόρας βρίσκεται στο στόχαστρο της βουλγαρικής εκδικήσεως για την στήριξη που έκανε στη ύπαιθρο της πατριαρχικής γραμμής έναντι του βουλγαρικού φυλετισμού. Όμως, κατά την έκβαση του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου οι Γερμανοβούλγαροι αποσύρονται στα υψώματα του Τυρνόβου και του Μεγαρόβου και από εκεί με τα τηλεβόλα χτυπούν με καταιγισμό οβίδων και με αεροπορικές επιδρομές τον άμαχο πληθυσμό του Μοναστηρίου. Επί ένα χρόνο καθημερινά θρηνούσαν θύματα οι κάτοικοι και το ελληνικό στοιχείο άρχισε να διαρρέει στην ελληνική επικράτεια. Στις επάλξεις της Μητροπόλεως παρέμεναν όρθιοι ο ποιμενάρχης και ο αρχιδιάκονός του για να λειτουργούν τις εκκλησίες, μαζί με λίγους τολμηρούς και πτωχούς χριστιανούς που ζούσαν στα υπόγεια των σπιτιών τους. Ο Αθηναγόρας με αντιασφυξιογόνο μάσκα-γιατί οι Γερμανοί έρριπταν τότε κι ασφυξιογόνα,-γύριζε από σπίτι σε σπίτι, για να εμψυχώνει τον πληθυσμό και να κρατηθεί στις προαιώνιες εστίες του. Τότε με τη βοήθεια των Γάλλων επανέρχονται στο Μοναστήρι οι Σέρβοι και αρχίζουν την δεύτερη κατοχή της πόλεως και απροκάλυπτα πλέον επιχειρούν την αλλοίωση του εκκλησιαστικού καθεστώτος της επαρχίας Πελαγωνείας! Μεταξύ του Ιανουαρίου και του Φεβρουαρίου του 1915 εμφανίζεται στο Μοναστήρι ως απεσταλμένος του Σέρβου μητροπολίτη Σκοπίων ο επίσκοπος Δίβρης και Βελισσού Βαρνάβας, που έγινε μετά και Πατριάρχης των Σέρβων. Στην αρχή σεβόμενος την κανονική τάξη ζήτησε την άδεια από τον μητροπολίτη Χρυσόστομο να εξυπηρετήσει τους στρατευμένους Σέρβους, γιατί στη έδρα του είχαν συσσωρευθεί πολλοί τραυματίες πολέμου και ασθενείς. Η άδεια δόθηκε και ο Βαρνάβας εγκαταστάθηκε στην εγκαταλειμμένη βουλγαρική Μητρόπολη των σχισματικών. Αφού μελέτησε την εκεί κατάσταση σε λίγο επήγε στη Νύσσα και ανέφερε με τα μελανότερα χρώματα την δράση του αρχιδιακόνου Αθηναγόρα στην επαρχία Πελαγωνείας κατά της «σλαβοποιήσεως της Μακεδονίας». Αυτά τα γνωρίζουμε γιατί ο υπουργός των Εξωτερικών της Σερβίας Μπάλουχτιτς τα είπε στον πρεσβευτή της Ελλάδος στο Βελιγράδι Κουντουριώτη και εκείνος τα ανέφερε στην έκθεσή του προς το ΥΠΕΞ! Έτσι ο Βαρνάβας επέστρεψε στο Μοναστήρι με σαφείς εντολές της κυβερνήσεώς του για τον εκσερβισμό της τοπικής εκεί ελληνικής Μακεδονικής Εκκλησίας!

    Αρχικά ο Βαρνάβας εξαπέλυσε τρεις εγκυκλίους προς όλους τους κληρικούς Έλληνες και Σέρβους και Βουλγαρόφωνους, ζητώντας τους, με την πρώτη στις 27 Φεβρουαρίου 1915 να αναφέρονται πλέον για τις υποθέσεις τους στο πνευματικό δικαστήριό του. Με την δεύτερη στις 3 Μαρτίου 1915 ζητούσε να καταγραφεί η εκκλησιαστική περιουσία και να του σταλούν οι τίτλοι και με την τρίτη ότι όλες οι εκκλησιαστικές υποθέσεις τους να διεκπεραιώνονται πλέον από την Σερβική Μητρόπολη, «πλην εκείνων αίτινες δέον να υποβάλλωνται άλλη τινί προϋφισταμένη εκκλησιαστική αρχή»! Έτσι, περιόρισε την δικαιοδοσία της ελληνικής Μητροπόλεως στην πόλη του Μοναστηρίου και μόνον στους Έλληνες, ενώ ασκούσε εξουσία σε ελληνόφωνα και σλαβόφωνα χωριά της υπαίθρου με τη δύναμη των όπλων, για να αναγκάσει τον μητροπολίτη Χρυσόστομο να πάρει τον αρχιδιάκονό του και να φύγουν. Οι ενέργειες αυτές του Βαρνάβα στην επαρχία της Πελαγωνείας προκάλεσαν τον Ιούνιο του 1915 τις αντιδράσεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ενώ η εκκλησιαστική συνείδηση και το θάρρος του μητροπολίτη Χρυσοστόμου και του αρχιδιακόνου του Αθηναγόρα επαινέθηκαν από την Εκκλησία και από την Ελληνική Κυβέρνηση.

    Όμως ό,τι δεν μπόρεσε να κάνει ο σερβικός σωβινισμός το πέτυχε η μωρία του Εθνικού Διχασμού των Ελλήνων. Οι Γάλλοι που διοικούσαν την περιοχή δεν μπορούσαν να εξηγήσουν την παραμονή στο Μοναστήρι του Χρυσοστόμου και του Αθηναγόρα μέσα σε τόσο δυσμενείς συνθήκες και υποψιαζόμενοι ότι υπήρχαν πολιτικά ελατήρια άρχισαν να τους κατασκοπεύουν. Είχαν υπ” όψη τους την υποδοχή που έγινε παλαιότερα από την Μητρόπολη Πελαγωνείας στον βασιλέα Κωνσταντίνο κατά την επίσκεψή του στο Μοναστήρι και ζητούσαν ευκαιρία για να κατηγορήσουν τον μητροπολίτη για άνθρωπο των ανακτόρων και επομένως και φίλο των Γερμανών! Την ευκαιρία την έδωσαν Έλληνες Βενιζελικοί αξιωματικοί που ήλθαν από τη Φλώρινα και φιλοξενήθηκαν στη Μητρόπολη. Κατά το γεύμα μίλησαν ελεύθερα με τον μητροπολίτη Χρυσόστομο και εκείνος ειλικρινής και άτεγκτος όπως ήταν έριξε τις ευθύνες κυρίως του Διχασμού στον Βενιζέλο. Ο Χρυσόστομος δεν γνώριζε τον πραγματικό λόγο της διαφωνίας του βασιλέα με τον Βενιζέλο που δεν ήταν ο φιλογερμανισμός του αλλά η συναφθείσα από τους Συμμάχους μυστική συμφωνία στο Λονδίνο με τον τσάρο ότι σε περίπτωση νίκης των Δυτικών Συμμάχων κατά των Κεντρικών Δυνάμεων θα του παραδιδόταν η Κωνσταντινούπολη και επομένως και το Πατριαρχείο. Δεν γνώριζε επίσης, ότι ο Βενιζέλος πίστευε στο παλαιό αγγλικό σχέδιο για περιορισμό των Τούρκων περί την Άγκυρα και ταυτόχρονα επιδίωκε να ματαιώσει την απειλή των Γάλλων στον βασιλέα, πώς θα παραδώσουν τη Θεσσαλονίκη στους Σέρβους!

    Το περιεχόμενο της συζητήσεως αυτής κοινολογήθηκε στους Γάλλους που έλαβαν την απόφαση με πρώτη ευκαιρία να διώξουν τους δύο κληρικούς του Πατριαρχείου ως «βασιλόφρονες» από το Μοναστήρι. Όταν αυτοί ανύποπτοι μετέβησαν στη Θεσσαλονίκη για ζητήματα της επαρχίας τους, με απάνθρωπο τρόπο οι Γάλλοι τους συνέλαβαν και τους επιβίβασαν σε στρατιωτικό καμιόνι με συνοδεία Σενεγαλέζων στρατιωτών. Τους μετέφεραν στις γαλλικές φυλακές της Θεσσαλονίκης και τους έριξαν σε κελιά με κοινούς καταδίκους όπου οι δεσμοφύλακες τους υπέβαλαν σε μύριους εξευτελισμούς, μέχρι που έμαθε την σύλληψή τους ο Θεσσαλονίκης Γεννάδιος και διαμαρτυρόμενος παρενέβη στον αυταρχικό στρατηγό Σαράιγ με αποτέλεσμα να ελευθερωθούν από τις φυλακές με την προϋπόθεση ότι θα περιοριστούν στο Άγιον Όρος. Τότε ο Δίβρης Βαρνάβας κατέλαβε την Μητρόπολη Πελαγωνείας και άρχισε με την προστασία της Κυβερνήσεώς του και των Γάλλων τον αφελληνισμό της Άνω Μακεδονίας για να κατασκευαστεί μελλοντικά το υπόβαθρο μιάς κρατικής οντότητας περί την Μητρόπολη Σκοπίων!

    Αυτά τα γράφω με την ελπίδα οι σημερινοί αρχιερείς των επαρχιών της Βορείου Ελλάδος να μάθουν να ευγνωμονούν τους κοπιάσαντες προκατόχους τους αρχιερείς και κληρικούς του Φαναρίου που διέσωσαν τον Λαό του Θεού στις Πατριαρχικές Μητροπόλεις τους, αυτούς που λειτούργησαν μέσα σε μύριους κινδύνους τα θυσιαστήρια των εκκλησιών τους και δίδαξαν τα ελληνικά γράμματα στα σχολεία τους. Σελίδες της Ιστορίας της Μητροπόλεως Πελαγωνείας έχουν γραφεί στη μνήμη κάθε Μητροπόλεως των Νέων Χωρών και αυτές δεν ξεχνιούνται όσο και αν προέκυψαν σ΄ αυτές αγνώμονες κληρικοί στα νεότερα χρόνια. Ίσως η ιστορική αυτή παρακαταθήκη να επιβάλει στον αποστολικό Θεσμό του Πατριαρχείου μας να περιφρουρεί την Πανορθόδοξη Ενότητα από κάθε αυθαδιασμό αδιάβαστων που αφρόνως επικαλούνται την δωρηθείσα σ” αυτούς αυτοκεφαλία, ενώ για να σωθούν, όταν τους περισφίγγει η μέγκενη λαϊκού κράτους, πρόθυμα την αποποιούνται και απειλούν πώς είναι έτοιμοι να προωθήσουν αίτημα προς το Πατριαρχείο για την άρση της! Αυτά σήμερα προς εκείνους που δεν αντιλαμβάνονται τα σημεία των καιρών, που δυστυχώς πολύ γρήγορα φοβάμαι πως θα επαληθευθούν!

  8. Ο/Η Ρωμιός λέει:

    Σε όσους φίλους θρησκευόμενους υπέδειξα το άρθρο σας απάντηση δεν πήρα, δυο όμως μου είπαν λέει ψέματα ο Αθηναγόρας δεν είπε ποτέ επαίνους για τη Χούντα.
    Γκούγκλαρα, έψαξα, βρήκα και σας ευχαριστώ

    http://www.iospress.gr/ios2001/ios20010422a.htm
    Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ

    Τότε που μελετούσαμε
    1. 2.

    Πρώτος απ’ όλους ο ίδιος ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας, ο οποίος κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα δήλωνε: «Εγώ γνωρίζω και βλέπω ότι ο ελληνικός λαός έχει πλήρη ελευθερίαν» (18/5/69). Απευθυνόμενος δε προς τον Παττακό: «Παρακολουθώ το έργον της κυβερνήσεως εκ διαφόρων πληροφοριών και εκπλήσσομαι διά την αποδοτικότητα των προσπαθειών της,
    ιδιαιτέρως εκπλησσόμενος διά την ιδικήν σας δραστηριότητα: Σεις πλέον δεν πετάτε καν αεροπορικώς, πετάτε ο ίδιος».

    άρα σωστά τα λέτε
    Μάλιστα έψαξα για το «επιστροφή από Βουλγαρία», που έχετε προσθέσει και βρήκα:

    http://vassiliko.blogspot.gr/2008/09/1886-1889-1928.html
    http://img.pathfinder.gr/clubs/files/78282/14.pdf

    Επίσης, το 1969, επισκέφθηκε τη Σόφια της Βουλγαρίας, όπου ηγήθηκε των τελετών για τα 1100 χρόνια από το θάνατο του Αγίου Κυρίλλου.

    1969, όπως το λέτε 18 Μαϊου 1969.

  9. Ο/Η eklag λέει:

    Δεν χρειάζονται ψέμματα για να συντηρηθεί το μίσος κατά των Τουρκαλάδων.
    Φροντίζουν οι ίδιοι γι’ αυτό αδιαλείπτως.
    Ας το σφυρίξει επιτέλους κάποιος στον εγκάθετο παπά-τράγο!

  10. Ο/Η jim λέει:

    Καιρος να μαθετε οτι τα links στο ιντερνετ δεν ειναι αξιοπιστες πηγες. Πηγαινει ο αλλος στον ιστοτοπο και το μπλογκ που εχει φτιαξει ο καθενας και παραθετει τα γραφομενα ως πηγη. Τι να πει κανεις? ηλιθιοτητα? τοση αφελεια? Κι εγω μπορω να φτιαξω μια σελιδα και να γραφω ο,τι μου κατεβει. Πηγες αξιοπιστες ειναι μονο τα βιβλια, και πρεπει κανεις να παραθετει τομο και σελιδα. Αντε, ολοι οι «φωστηρες» μαζευτηκατε στο ιντερνετ, να φωτιστε τους ανηξερους μ’αυτα που κοιμαστε, ονειρευεστε και ξυπνατε και γραφετε το πρωι….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s