Ευχαριστώ, ω Συριζαίοι (ή το τέλος των περί Αριστεράς ψευδαισθήσεων)

[«Αν δεν μεσολαβούσε ο ΣΥΡΙΖΑ, ίσως πέθαινα νομίζοντας πως υπάρχει Αριστερά που συμβιβάζεται, ώστε να μην εξαθλιώσει τη ζωή του συνόλου, με πρόσχημα πως υπερασπίζει κάποιαν αδικημένη μειοψηφία»]

tsipras-oxi27.6.15b

O Πέτρος Μαρτινίδης στην Καθημερινή 24.01.16
Τον Οκτώβριο του 2008, με παρότρυνση του Ρίτσαρντ Ντόκινς (συγγραφέα του βιβλίου «Η περί Θεού αυταπάτη»), η Βρετανική Ανθρωπιστική Ενωση ενοικίασε διαφημιστικό χώρο σε 30 λεωφορεία του Λονδίνου, για να κυκλοφορούν με την επιγραφή: «Πιθανότατα δεν υπάρχει Θεός. Σταματήστε να ανησυχείτε και χαρείτε τη ζωή σας». Θυμήθηκα αυτή την εκστρατεία παρακολουθώντας την ομιλία του κ. Κουτσούμπα στις 16/1/2016. Με φαντάστηκα, ανάμεσα στους αγλαϊσμένους νέους του εντυπωσιακού σε όγκο ακροατηρίου του, να κρατώ, όπως εκείνοι τις κόκκινες σημαίες, ένα πανό με τη φράση: «Αποδείχθηκε ότι δεν υπάρχει σοσιαλιστικός παράδεισος. Σταματήστε να σπαταλάτε τις αγαθές προθέσεις σας και διοχετεύστε τες κάπου πιο δημιουργικά». Μετά την αθεϊστική εκστρατεία, ο Ντόκινς συνέχισε τις έρευνές του στη Βιολογία και τη συγγραφή βιβλίων. Αναρωτιέμαι εάν θα συνέχιζα κι εγώ τη ζωή μου αρτιμελής, στην περίπτωση που εμφανιζόμουν έτσι στη συγκέντρωση του ΚΚΕ.

Μεγαλώνοντας σε μια χώρα με διαρκώς δεξιές κυβερνήσεις και μια επταετή στρατιωτική χούντα ενδιαμέσως, όπου το τρίπτυχο «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» παρέμενε σταθερός ιδεολογικός φάρος που δεν τον κλόνισε ούτε ο σοσιαλισμός του ΠΑΣΟΚ, είχα την εντύπωση πως η Αριστερά ταυτιζόταν, ιστορικά, με την καθολική ψηφοφορία, την κατάργηση της θανατικής ποινής, την ισότητα ανδρών-γυναικών, τον διαχωρισμό κράτους-Εκκλησίας, την αμνησικακία, τη φιλομάθεια και το άνοιγμα στον εξωτερικό κόσμο. Αντίθετα, μια Αριστερά που ζητάει «κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας με επιστημονικό τρόπο», προτείνοντας στα μέλη της «μοναδικό σκοπό ζωής: την κατάκτηση της εξουσίας από τον λαό» (όλα από τον λόγο του κ. Κουτσούμπα), αποτελεί θλιβερή και ταυτόχρονα επικίνδυνη Αριστερά.

Θλιβερή, γιατί αντιμετωπίζει τον «λαό» σαν καλοκάγαθα ρομπότ χωρίς πάθη, επινοημένα από έναν φιλάνθρωπο Φρανκεστάιν, απέναντι σε βδελυρούς καπιταλιστές, οι οποίοι παραδόξως, καίτοι ολιγάριθμοι, καταφέρνουν να δυναστεύουν. (Ξεχνώντας ότι άνθρωποι «του λαού» στελέχωσαν το Αουσβιτς, τα γκούλαγκ, τη νομενκλατούρα του σταλινικού τερατουργήματος, τους Ερυθροφρουρούς ή τους Κόκκινους Χμερ.)

Και επικίνδυνη γιατί γίνεται ολοένα πιο εθνοκεντρική, παρουσιάζει τις αυταπάτες της σαν ιστορική νομοτέλεια (συγχέοντας τον Μαρξ με τον Κοέλιο) και προσφέρει άλλοθι ανιδιοτελούς αγωνιστή σε κάθε νεαρό αριβίστα, κατά τον ίδιο τρόπο που η υπηρέτηση της στρατιωτικής θητείας παρέχει τεκμήριο πατριωτισμού σε κάθε μελλοντικό λαμόγιο.

Ανατριχιάζει κανείς ακούγοντας εκπροσώπους του ΚΚΕ να προσδοκούν «να πάρουν επιτέλους οι εργάτες στα χέρια τους και το μαχαίρι και το πεπόνι». Διότι, αν «πεπόνι» είναι τα παραγωγικά μέσα, το «μαχαίρι» δεν μπορεί παρά να είναι αληθινό. Πώς αλλιώς ένα 30 ή 40%, το οποίο θα έφερνε το ΚΚΕ στην εξουσία, θα επέτρεπε την κοινωνικοποίηση του 100% των παραγωγικών μέσων; Κοινωνικοποίηση μόνον όσων μέσων κατέχουν οι ψηφοφόροι του κόμματος γίνεται ανέκδοτο. Συνεπώς, θα χρειαστεί μαχαίρι. Βλέπουμε πώς «κοινωνικοποιεί» τα εργοστάσια της Β. Κορέας ο Κιμ Γιονγκ Ουν ή τις πηγές πετρελαίου σε μέρη υπό την εξουσία του ο ISIS. Τέτοια προοπτική εισηγείται το κατά τα άλλα «τιμημένο» για τους αντιφασιστικούς του αγώνες ΚΚΕ;

Κύρια ιδέα μιας ενωμένης Ευρώπης ήταν να πάψουν οι συνεχείς συρράξεις μεταξύ των κρατών της και να υπάρξουν συνθήκες στοιχειώδους κοινωνικής ειρήνης για κάθε κράτος. Οπου να ισορροπούν οι ανισότητες ανάμεσα στον πλούτο των πιο επινοητικών ή εργατικών και την πενία των πιο άτυχων. Κι όπως έδειξε η συνέχεια, ο πληθυσμός κάθε κράτους προτιμά να κυβερνάται στο κέντρο, ακόμα και όταν δεν κυβερνάται από το κέντρο. Κάπου εκεί έβλεπα, επί δεκαετίες, τον ρόλο μιας μη κομμουνιστικής Αριστεράς. Στο να υποχρεώνει τις δεξιές κυβερνήσεις να γίνονται πιο κεντρώες και τις κεντρώες να μην εκφυλίζονται σε ευνοιοκρατίες.

Να απαιτεί αμερόληπτη δικαιοσύνη, να ελέγχει την ισότητα ευκαιριών και να εμποδίζει την εγκατάλειψη των κατατρεγμένων. Οχι μια Αριστερά που να κατακτά την εξουσία, με υποστήριξη της πιο λαϊκιστικής Δεξιάς, και να ισχυρίζεται πως, επειδή ο παππούς Θοδωρής ή ο θείος Λαοκράτης υπέφεραν στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, με εξορίες και διώξεις, τα εγγόνια ή τα ανίψια τους δικαιούνται διορισμούς και εξασφάλιση όποιων συγγενών εξ αίματος ή εξ αγχιστείας προέκυψαν στο μεταξύ.

Αν αυτό είναι η μη κομμουνιστική Αριστερά, μια Αριστερά που ναι μεν δεν προχωρά σε άμεση κοινωνικοποίηση των παραγωγικών μέσων, την αφήνει όμως να επέλθει μοιραία, με το θεμελιακό της αίτημα για δικαιοσύνη να καταλήγει διαχείριση φιλευσπλαχνίας από μια νέα νομενκλατούρα, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη του έχουν τη βαθιά ευγνωμοσύνη μου. «Faut pas mourir con», δεν πρέπει να αφήνεσαι να πεθάνεις βλαξ, συμβουλεύουν οι Γάλλοι. Κι αν δεν μεσολαβούσε ο ΣΥΡΙΖΑ, ίσως πέθαινα νομίζοντας πως υπάρχει Αριστερά που δεν αντιστρατεύεται τις ανισότητες από φθόνο, ώστε να τις αναπαραγάγει επ’ ωφελεία της, Αριστερά του ορθολογισμού, όχι της βουλησιαρχίας, Αριστερά που συμβιβάζεται, ώστε να μην εξαθλιώσει τη ζωή του συνόλου με πρόσχημα πως υπερασπίζει κάποιαν αδικημένη μειοψηφία.

Στον ένα χρόνο «αριστερής κυβέρνησης» βεβαιώθηκα ότι διατηρούσα ακόμη μιαν εικόνα κοσμοπολίτικης Αριστεράς του 19ου αιώνα. Μπορώ τώρα να κλείσω τον βίο μου λιγότερο αφελής. Ευχαριστώ, λοιπόν, ω Συριζαίοι.

* Ο κ. Πέτρος Μαρτινίδης είναι ομότιμος καθηγητής του ΑΠΘ.

 

This entry was posted in σκέψεις, τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Ασμοδαίος, Για την Αριστερά, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

11 απαντήσεις στο Ευχαριστώ, ω Συριζαίοι (ή το τέλος των περί Αριστεράς ψευδαισθήσεων)

  1. Ο/Η Left λέει:

    είχα την εντύπωση πως η Αριστερά ταυτιζόταν, ιστορικά, με την καθολική ψηφοφορία, την κατάργηση της θανατικής ποινής, την ισότητα ανδρών-γυναικών, τον διαχωρισμό κράτους-Εκκλησίας, την αμνησικακία, τη φιλομάθεια και το άνοιγμα στον εξωτερικό κόσμο.

    Την ίδια ψευδαίσθηση είχα κι εγώ.
    Ευγνωμονώ τον μικρό αλέξι και την παλιοπαρέα του που μου άνοιξαν τα μάτια

  2. Ο/Η Red λέει:

    Γιώργος Ρούσης, προφητικός για απατεώνα Τσίπρα:

    http://apopseis-eponyma.blogspot.gr/2013/12/13122013.html
    Συνέντευξη Γιώργου Ρούση (13/12/2013)

    Σημασία δεν έχει μόνο τι λέγεται, αλλά και ποιος το λέει. Ο Γιώργος Ρούσης θεωρείται ως ένας από τους κορυφαίους διανοούμενους της αριστεράς . Για αυτό και αποκτά άλλη αξία όταν χαρακτηρίζει τον Τσίπρα ως “ένα νεαρό που καβάλησε το καλάμι”. Ως καθηγητής στο Πάντειο εδώ και τριανταπέντε χρόνια παραδίδει μαθήματα ανατροπής του συστήματος. Ίσως για αυτό και δεν χρηματοδοτήθηκε ποτέ καμιά έρευνά του.

    Σε μια εκ βαθέων -μη πολιτικά ορθή- συνέντευξη στο CRASH, επιχειρούμε μια εξ αριστερών ανάλυση του πολιτικού τοπίου.

    Ο Ρούσης πιστεύει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τα δίνει όλα για να γίνει κυβέρνηση.

    Οδηγούμε την συζήτηση στο μεγαλύτερο κόμμα της Αριστεράς και ο Ρούσης δεν μασάει τα λόγια του.

    “Προεκλογικά είχα δηλώσει για τον ΣΥΡΙΖΑ ότι όσο ανεβαίνει η μαϊμού τόσο περισσότερο της φαίνεται ο κώλος. Νομίζω ότι αυτό όσο περισσότερο περνάει ο καιρός τόσο και περισσότερο ισχύει. Στο όνομα του να πάρει την κυβέρνηση έχει δώσει τα πάντα και δίνει όλο και περισσότερα. Και είναι ίσως και παγκόσμια πρώτη. Η σοσιαλδημοκρατία παραδοσιακά όταν ήταν στην αντιπολίτευση έπαιζε την διεθνή, είχε το χέρι γροθιά και αριστέριζε. Περνούσε και τα κομμουνιστικά κόμματα σε προτάσεις. Αλλαζε άρδην όταν έπαιρνε την εξουσία. Ο ΣΥΡΙΖΑ το κάνει απο πριν. Υπογράφει την δήλωση μετάνοιας για να μπορέσει να πάρει την εξουσία. Και αυτό φαίνεται από κάθε άποψη και κυρίως από τις συμμαχίες που πάει να κάνει σήμερα.

    Ποια η γνώμη σας για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ;

    «Ο Τσίπρας είναι ένας νεαρός που έχει καβαλήσει το καλάμι».

    Του αναγνωρίζετε κάποια προσόντα;

    «Δεν τον γνωρίζω προσωπικά. Η κίνηση και μόνο του σώματος του δείχνει μια υπερβολική έπαρση. Δεν είναι κουτός. Έχει μια ευφράδεια, θα έλεγα, αλλά δεν έχει κανένα θεωρητικό βάθος και τα κύρια χαρακτηριστικά του είναι η έπαρση και ο οποτρυνισμός …»

    Ο Αλαβάνος;

    «Eίναι ένας αστός, «προδότης της τάξης του», για αυτό ανιδιοτελής. ……… Είναι άνθρωπος με βαθιά κουλτούρα και το τελευταίο διάστημα έχει κάνει πολύ σημαντικά βήματα προς τα αριστερά και προς την ρήξη».

    Την επιλογή του στο πρόσωπο του Τσίπρα για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ πως την χαρακτηρίζετε;

    «Εγκληματική….»

  3. Ο/Η Διεθνιστής λέει:

    Δεκτό το γάντι του Μαρτινίδη, προς το ΚΚΕ, έστω και γεματο liberal αντικομμουνιστικές κοινοτοπίες, αλλά το τσουβάλιασμα με τον Σύριζα, unfair. Ο Σύριζα είναι ολοδικός σας, είναι όπως όλα τα αστικά (σοσιαλδημοκρατικά – αριστερά) κόμματα και ήταν πάντα έτσι, απλά δεν είχε θέσεις εξουσίας. Όπου όμως είχε, (ΟΤΑ, ΤΕΕ κλπ) είχε δείξει από την αρχή το πραγματικό του πρόσωπο.

  4. Ο/Η Κάπας Σ. λέει:

    Έχεις ΑΠΟΛΥΤΟ δίκιο σε ό,τι αφορά το ΚΚΕ,Ροΐδη!!Μόνο,που δεν υπάρχει απλά,αλλά,για να δημιουργει θόρυβο και μπάχαλο!!

  5. Ο/Η laskaratos λέει:

    Η ηγεσία της Αριστεράς, κομμουνιστικής ή τυχοδιωκτικής, δυο φορές κυριεύτηκε από τη φρεναπάτη πως μπορεί να κυβερνήσει, μπερδεύοντας τις επιθυμίες της με την πραγματικότητα.
    Μεγαλοπιάστηκε μη αρκούμενη στον πραγματιστικό στόχο ενός σοβαρού θεσμικού και ρεαλιστικού ρόλου ενός μεγάλου αριστερού κόμματος, που θα συνεισέφερε πολύ σε προοδευτικές μεταρρυθμίσεις και σε αλλαγή του τρόπου σκέψης της κοινωνίας.
    Η χώρα αλλά και οι αριστεροί πολίτες, πλήρωσαν ιδιαίτερα βαριά αυτήν την εξουσιαστική παράνοια, που δεν αντιστοιχούσε με τις αντικειμενικές συνθήκες.
    Η αλήθεια είναι πως το λαϊκιστικό συνονθύλευμα που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ και ο απατεωνίσκος αρχηγός του, έχουν τόση σχέση με την Αριστερά όση ο φάντης με το ρετσινόλαδο.

  6. Ο/Η Ακραίος Κεντρώος λέει:

  7. Ο/Η Λαϊκός ξαισοικομώς α λα Σύριζα λέει:

    Η Σχολή των αγανακτισμένων του ΣΥΡΙΖΑ
    Ο αγνός επαναστατημένος λαός εκφράζεται στη γλώσσα του ξαισεικομού

  8. Ο/Η Left and Liberal λέει:

    http://www.lifo.gr/mag/columns/4107

    Νίκος Δήμου: Δέκα θέσεις για τον Φιλελευθερισμό .

    ΣΧΟΛΙΑ 99

    1. Ο Φιλελευθερισμός είναι η πολιτική θεωρία που βάζει την ελευθερία πάνω από την ισότητα.

    2. Η πείρα των τελευταίων αιώνων απέδειξε ότι όσα καθεστώτα έβαζαν πρώτη την ελευθερία πετύχαιναν και την καλύτερη ισότητα. Αντίθετα, αυτοί που επέβαλλαν την ισότητα, εκτός που έχαναν την ελευθερία, δεν κέρδιζαν ούτε την ισότητα (νομενκλατούρες).

    3. Η επιδίωξη της ισότητας δεν καταπατούσε μόνο τα ανθρώπινα δικαιώματα – αλλά και τη δημιουργική πρωτοβουλία. Στα καθεστώτα ισότητας επί δεκαετίες δεν εμφανίστηκαν σημαντικές νέες εφευρέσεις (π.χ. ένα νέο φάρμακο), ούτε αξιόλογο καλλιτεχνικό έργο. (Οι δημιουργοί ήταν είτε κρατικοί υπάλληλοι είτε στα στρατόπεδα.)

    4. Τα καθεστώτα ισότητας απέτυχαν και στην οικονομία. Μη παράγοντας πλούτο, μοίραζαν φτώχια. Εκτός κι αν άνοιγαν την αγορά (βλ. σημερινή Κίνα). Αλλά το μείγμα της Κίνας είναι απεχθές: δικτατορικό κράτος με ασύδοτο, άγριο καπιταλισμό. Θύματα: και η ισότητα και η ελευθερία…

    5. Ο πολιτικός φιλελευθερισμός είναι αδελφός του ορθολογισμού και του διαφωτισμού – γεννήθηκαν μαζί και μοιράζονται την ίδια βασική αξία: την ελευθερία. Ο διαφωτισμός είναι ο φιλελευθερισμός στη σκέψη. Από εκεί γεννήθηκαν τα ανθρώπινα δικαιώματα, δηλαδή ο νέος ανθρωπισμός.

    6. Ο νέο-φιλελευθερισμός (λέξη βρισιά στα νεοελληνικά) είναι μία υπερβολή του οικονομικού φιλελευθερισμού – και, σαν κάθε υπερβολή, λανθασμένος. Οι αγορές δεν αυτό-ρυθμίζονται. Αντίθετα, ο κλασικός οικονομικός φιλελευθερισμός εμπεριέχει μέριμνα για τον άνθρωπο.

    7. Τα πολιτικά και οικονομικά συστήματα ξεκινάνε ως θεωρίες αλλά αποδείχνονται στην πράξη. Μόνον η εφαρμογή τους τα κρίνει. Η άποψη: «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός» είναι υπέροχη σαν ιδανικό, αλλά μένει να περιγραφεί ακριβώς ο «άλλος κόσμος», να εφαρμοστεί με δημοκρατικές διαδικασίες και να κριθεί. Όπως και στην επιστήμη, το πείραμα επιβεβαιώνει τη θεωρία. Μη συγκρίνετε το υπαρκτό με το ανύπαρκτο.

    8. Επιμένω στις δημοκρατικές διαδικασίες γιατί, ενώ οι ιδεολογίες και οι ουτοπίες είναι ωραίες στα βιβλία, η επιβολή τους με τη βία μετέβαλε τα οράματα σε εφιάλτες. Οι ιδεολογίες (και οι θρησκείες) έχουν φονεύσει περισσότερους ανθρώπους από όλους τους κατακτητές, τυράννους, Αττίλες και Ταμερλάνους.

    9. Ο κόσμος δεν προχωράει με τη βία αλλά με την εξέλιξη. Η μεταρρύθμιση αποδείχθηκε πάντα πιο αποτελεσματική και μόνιμη από την επανάσταση.

    10. Ο Φιλελευθερισμός ΔΕΝ ταυτίζεται με τον Καπιταλισμό (Κίνα) και ουδέποτε εφαρμόστηκε στην Ελλάδα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s