Ιάσων και Γιάνης: Oι θορυβοποιοί των ημερών

[…και το διπλό σύνδρομο του σωτήρα και του θύματος]

Η ηλικία, η διαδρομή, το ύφος και η γλώσσα, όλα διαφέρουν. Και οι δύο, όμως, αναφέρονται στην Αριστερά.

iason-yanis23jan16

photo©Lifo.gr

Από τον Νικόλα Σεβαστάκη στη Lifo

Ιάσων Σχινάς-Παπαδόπουλος και Γιάνης Βαρουφάκης. Δύο από τις φιγούρες των ημερών, αν και ο δεύτερος υπήρξε ο εμβληματικός θορυβοποιός της πολιτικής σκηνής για πολλούς μήνες. Υπάρχει, άραγε, κάποιο νήμα, ένας μίτος που μπορεί να ενώσει αυτές τις τόσο διαφορετικές περιπτώσεις;

Η ηλικία, η διαδρομή, το ύφος και η γλώσσα, όλα διαφέρουν. Και οι δύο, όμως, αναφέρονται στην Αριστερά. Ο νέος επιστρατεύοντας τις αγωνιστικές και θυσιαστικές στιγμές από το οικογενειακό άλμπουμ. Ο πρώην υπουργός σπεύδοντας να προβάλει τη δική του (αυτο)-θυσία χάριν της εναλλακτικής και δίκαιης Ευρώπης που κανένας δεν την ήθελε. Η απάντηση του ενός ανατρέχει στα τιμαλφή μιας Αριστεράς που μαρτύρησε δεκαετίες πριν γεννηθεί ο ίδιος τη δεκαετία του ’80. Οι απαντήσεις του φιλόδοξου ευρω-κομματάρχη σκιτσάρισαν το πορτρέτο του αστού αντικομφορμιστή που έπεσε πάνω στο τείχος της άρνησης των άλλων Ευρωπαίων.

Ποιο είναι, λοιπόν, το νήμα; Αν το σκεφτούμε προσεκτικά, είναι μια διαρκής αυτοκολακεία. Είναι, επίσης, η άρνηση κάθε δεύτερης σκέψης για προσωπικές ευθύνες, πολιτικά σφάλματα και λάθος συλλογισμούς. Ακόμα και η ανάληψη ευθύνης μοιάζει –στην περίπτωση Βαρουφάκη– με πλάγια τεχνική αποθέωσης του εαυτού του. Κάποιοι, ας πούμε, δεν καταλαβαίνουν ακόμα την αρχή της ουδετερότητας του κράτους. Ακόμα και αν αυτή η αρχή δεν τηρείται από όλες τις κυβερνητικές πλειοψηφίες και τα κυρίαρχα κόμματα, παραμένει πολύτιμη κατάκτηση. Άλλος μοιάζει να αγνοεί ότι τα τυχοδιωκτικά παιχνίδια δεν συνιστούν διαπραγμάτευση.

Να κολακεύεις, λοιπόν, τον εαυτό σου κρατώντας τη βεβαιότητα ότι εσύ διαφέρεις: ότι η φύση των πράξεών σου είναι διαφορετική γιατί όλα όσα κάνεις συνδέονται με μια αρχική πρόθεση χειραφέτησης. Αυτή ακριβώς η ιδέα μεγαλείου μέθυσε κάμποσους Ιάσονες τα τελευταία χρόνια. Αλλά γι’ αυτήν τη μέθη έχουν, νομίζω, μικρότερη ή μεγαλύτερη ευθύνη και άνθρωποι σαν τον Γιάνη Βαρουφάκη. Όμηροι της εικόνας τους και του επιμελώς ατημέλητου ριζοσπαστισμού της. Αυτοί που προτίμησαν να αναπαράγουν ρηχά ή κούφια συνθήματα στα αμφιθέατρα αντί να βοηθήσουν τους Ιάσονες να σκεφτούν καλύτερα την κρίση. Και, τελικά, επαναπαύτηκαν στην καταδίκη των αντιπάλων τους, σχεδιάζοντας διάφορα, ανερμάτιστα Plan x.

Μιλώντας, ωστόσο, για τον Γιάνη ή τον Ιάσονα ως τύπους που ανέδειξε αυτή η δύσκολη εξαετία, δεν απομονώνουμε πρόσωπα. Το ζήτημα είναι το διπλό σύνδρομο του σωτήρα και του θύματος. Κυρίως, όμως, είναι η απώλεια του μέτρου όχι ως ψυχολογικό κουσούρι αλλά ως πολιτικός κίνδυνος για κάθε πολιτικό χώρο. Η απώλεια του μέτρου βγάζει ανθρώπους που πιστεύουν ότι η Ιστορία είναι με το μέρος τους και ότι τα λόγια και οι πράξεις τους ενσαρκώνουν τη δικαιοσύνη και την ίδια την εντιμότητα.

Κάποιος φίλος είπε προχτές, χωρίς να αστειεύεται, ότι αυτό είναι «εθνικοφροσύνη». Είχε δίκιο. Ας μην παραξενευτούν όσοι ταυτίζουν τον εθνικόφρονα με το είδος του παλαιοδεξιού αντικομουνιστή της εποχής του 1950. Η εθνικοφροσύνη είναι βαθιά δομή που υπερπηδάει, όπως φαίνεται, τις πολιτικές οικογένειες και ανθεί και στα πιο απροσδόκητα μέρη. Τι ανθίζει; Η μονοπώληση της ηθικής και της ιστορικής αλήθειας. Η ιδέα ότι «εγώ που σας μιλώ» ενσαρκώνω μια έντιμη και ενάρετη Ελλάδα απέναντι στους δόλιους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς της.

Ο Ιάσονας και ο Γιάνης, οι δύο ετερόκλητοι πρωταγωνιστές της εβδομάδας, ανατρέχουν έτσι στην αντίσταση για να σκεπάσουν τα κομμάτια και θρύψαλα του παρόντος.

Το ερώτημα είναι, όμως, αν θα μπορέσουμε να ζήσουμε ποτέ χωρίς εθνικοφροσύνη. Αν θα ξεμάθουμε τον ναρκισσισμό του αντιστεκόμενου λαού για να μάθουμε μιαν αλήθεια, ένα κομμάτι, έστω, αλήθειας. Και ας μην είναι τόσο κολακευτική η εικόνα στον καθρέφτη.

This entry was posted in σκέψεις, τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Ασμοδαίος, Για την Αριστερά, Διακρίσεις (κάθε είδους), Επάναστἀτες του Κώλου, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

7 απαντήσεις στο Ιάσων και Γιάνης: Oι θορυβοποιοί των ημερών

  1. Ο/Η Κόρη Πολύδωρα λέει:

    http://www.protothema.gr/politics/article/338903/otan-oi-vouleutes-heirokrotisan-ton-samourai-poludora/

    Τα απόνερα ενός «Όχι»

    Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ χειροκρότησε τον «σαμουράι» Πολύδωρα

    Xρήστος Μπόκας 21/12/2013

  2. Ο/Η Titivillus λέει:

    Εξαιρετικό άρθρο.

  3. Ο/Η του κώλου λέει:

    Γράφτηκε από: Romfea.gr. Σάββατο, 23 Ιανουάριος 2016

    Ο Καμμένος θέλει τον Παπαθεμελή στο Άγιον Όρος

    (Από την στήλη «το ΨΑΛΤΗΡΙ» της Δημοκρατία του Σαββάτου)

    Ενα πρόσωπο από τα παλιά, που έχει στενές σχέσεις με την Εκκλησία, επιθυμεί ο Πάνος Καμμένος για τη θέση του πολιτικού διοικητή του Αγίου Ορους. Πρόκειται για τον παλιό υπουργό Στέλιο Παπαθεμελή! Σύμφωνα με εξακριβωμένες πληροφορίες που έχω συλλέξει, σκοπεύει σύντομα να προωθήσει το θέμα,

  4. Ο/Η Κλαζομενεύς λέει:

    Άλλα ντάλλων. Αμφιβάλλω αν ο κ. Σεβαστάκης καταλαβαίνει γρι από αυτά που λέει ο Βαρουφάκης!!!

  5. Ο/Η Όλοι φίλοι είμαστε λέει:

    Tα αγροτικά μπλόκα είναι φάση

  6. Posted by dimartblog
    Ιανουαρίου 18, 2016
    Home
    —του Γιώργου Τσακνιά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα—

    Διάβασα το κείμενο του Ιάσονα Σχινά – Παπαδόπουλου, γραμματέα της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ, με το οποίο απαντά στις κατηγορίες του Πρώτου Θέματος ότι ο αδελφός του διορίστηκε σύμβουλος στο Μαξίμου και η μητέρα του σύμβουλος στο Υπουργείο Υγείας.

    Πίσω από αυτό το μνημείο ηλιθιότητας — ή, μάλλον, όχι: κατ’ αρχάς, μέσα σε αυτό το μνημείο ηλιθιότητας υπάρχουν ένα σωρό ορθογραφικά που βγάζουν μάτι και δείχνουν αφενός ότι ο γραμματέας της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ είναι αγράμματος, αφετέρου ότι δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος στο left.gr να ρίξει μια ματιά στο κείμενο για να τον προστατεύσει. Μπορεί, βέβαια, να μην του το πείραξαν για να διατηρηθεί ο αυθορμητισμός και η λαϊκότητα, ξέρω γω.

    Πίσω, τώρα, από αυτό το μνημείο ηλιθιότητας υπάρχουν πολλά: υπάρχει η κραυγαλέα υπεκφυγή να απαντήσει στις κατηγορίες ότι διόρισε το σόι του — το ότι η γιαγιά του ήταν επονίτισσα σε κανένα λογικό σύμπαν, είτε «αστικό» είτε «μαρξιστικό», δεν σημαίνει ότι η μάνα του κι ο αδερφός του δεν διορίστηκαν· υπάρχει το επιθετικό θράσος του πασόκου των 80s που δε μασάει και θα μας γαμήσει όλους· υπάρχει η επίδειξη θάρρους-μαγκιάς έτσι, επειδή το λέω: «τους ρουφιάνους δεν τους φοβάμαι», «στέκομαι περήφανος και τους γράφω στα παλιά μου τα παπούτσια», σιγά μην κλάααπσουωωωουου, σιγά μην φόβη-θώωωουου· υπάρχει η μικροαστική επίκληση των οικογενειακών περγαμηνών — τύπου είμαι κόρη ναυάρχου, άρα δεν μπορείτε να λέτε ότι με τσακώσατε να μπαλαμουτιάζομαι στο παρκάκι· και, φυσικά, δεν θα μπορούσε να λείπει η Δίκαιη Αγανάχτηση του Έλληνα Άντρα που του έθιξαν τη Μάνα —«τη μάνα μου, ρε;»— και γιαυτό τη γράφει Μητέρα, με Μ κεφαλαίο.

    Tsoglanaria rusticana, που έγραφε κάποτε ο ΚΥΡ. Γνωστή η κατηγορία, γνωστό το έργο, τα έχουμε ξαναδεί όλα. Δεν παύει να εκπλήσσει, ωστόσο.

    http://dimartblog.com/2016/01/18/tsoglanaria-rusticana/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s