Το Υπουργείο Ορθοδοξίας (το αυτοαποκαλούμενο και «Παιδείας») προσκαλεί εκπαιδευτικούς σε συνέδριο κατά Αθεΐας

Από… Αριστερή Κυβέρνηση [Το Παιδαγωγικό (my ass!) Συνέδριο του Συλλόγου «Ο Μέγας Βασίλειος»]
egkyklios-sxoleia_b

«Σας διαβιβάζουμε το ανωτέρω σχετικό έγγραφο που αφορά στο 56ο Παιδαγωγικό Συνέδριο του Συλλόγου Ορθοδόξου Ιεραποστολικής Δράσεως ‘Ο ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ’ (πιο μέγας πεθαίνεις) με θέμα ‘Σύγχρονες αθεϊστικές προκλήσεις κλπ., κλπ.

Παρακαλούνται οι Διευθυντές των Σχολικών Μονάδων να ενημερώσουν όλους τους εκπαιδευτικούς.«

Advertisements
This entry was posted in «Ιερή» Εξουσία, τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, φασισμός, Για την Αριστερά, Διακρίσεις (κάθε είδους), Επάναστἀτες του Κώλου, Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης, ανορθολογισμός, θρησκεία/κλήρος, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

9 απαντήσεις στο Το Υπουργείο Ορθοδοξίας (το αυτοαποκαλούμενο και «Παιδείας») προσκαλεί εκπαιδευτικούς σε συνέδριο κατά Αθεΐας

  1. Ο/Η Αδ.Κοραής λέει:

    Είναι νομίζω ένας συλλογος κάπου στη Διδότου και κάτι, που μπαινοβγαίνουν μυστακοφόρες θεούσες με κότσο και καμπαρτίνα.
    Δεν φτάνει αυτό, θέλουν να διορίσουν προνομιακά θεούσους στα σχολεία όπως έκανε ο Καλός της ΝΔ, για να ευχαριστήσουν τον αρχιεπίσκοπο. Οι πολύτεκνοι θεούσοι είναι ότι πιο συντηρητικό και σκασιαρχικό κατά κανόνα έχει η εκπαίδευση

    (οικογενειακή κατάσταση=μοριοδότηση τέκνων)
    https://www.alfavita.gr/arthron/erhontai-proslipseis-ekpaideytikon-ypo-tin-epopteia-toy-asep-horis-omos-diagonismo
    Έρχονται προσλήψεις εκπαιδευτικών υπό την εποπτεία του ΑΣΕΠ, χωρίς όμως διαγωνισμό

    Δημοσιεύτηκε: Τρίτη, 1 Δεκέμβριος, 2015

    Διαγωνισμό για 10.000 προσλήψεις εκπαιδευτικών δεσμεύτηκε ότι θα κάνει για το 2016 ο υπουργός Παιδείας, Νίκος Φίλης, σε συνέντευξη Τύπου
    Με βάση τις μέχρι τώρα πληροφορίες, είναι σχεδόν βέβαιο ότι ο διαγωνισμός θα γίνει υπό την εποπτεία του ΑΣΕΠ κα θα στηρίζεται στο σύστημα μοριοδότησης που θα περιλαμβάνει την προϋπηρεσία, την επιλογή από διαγωνισμό ΑΣΕΠ, τα πτυχία – μεταπτυχιακά, τις γλώσσες, τις ειδικεύσεις (παιδαγωγική επάρκεια) και την οικογενειακή κατάσταση.

  2. Ο/Η του κώλου λέει:

    http://www.impantokratoros.gr/D4E1D925.el.aspx

    Χαιρετισμός του Συλλόγου Ορθόδοξης Ιεραποστολικής Δράσης «Ο Μέγας Βασίλειος» στην ειρηνική διαμαρτυρία για τις εκδηλώσεις Ομοφυλοφιλικής «υπερηφάνειας (gay pride) – video
    Τον χαιρετισμό απευθύνει ο κ. Βάιος Πράντζος Θεολόγος Καθηγητής

  3. Ο/Η sfrang λέει:

    Αγωνιούν για τα μηνιάτικα που θα χαθούν, αν περιοριστεί η υποχρεωτική διδασκαλία των Θρησκευτικών και άλλων παραμυθιών στα σχολεία…

  4. Ο/Η brexians λέει:

    Reblogged στις Νότια του Βασιλείου της Δανιμαρκίας και σχολίασε
    Αριστερ-ρουλικος αναχρονισμός #syriza #fail #oust

  5. Ο/Η παραφυάδα του Σωτήρα λέει:

    Είναι του Σωτήρα.
    Έλα μν στον τόπο σου,τι άλλο θα κάνει ο κωλοσύριζας

    ΣΩΤΗΡΑΣ». Το 1959 μεγάλος αριθμός σκληροπυρηνικών μελών διασπάστηκε από τη «Ζωή» και ίδρυσε την αδελφότητα του «Σωτήρα». Ήταν οι θεολόγοι Παν. Τσαμπέλας, Δημ. Παναγιωτόπουλος και Ι. Κολιόπουλος, που αποχώρησαν με 18 κληρικούς και 39 θεολόγους. Η νύχτα της αποχώρησης χαρακτηρίστηκε «νύχτα του Αγ. Βαρθολομαίου».

    Σε ένα 6μηνο η νέα αδελφότητα απέκτησε τυπογραφείο και άρχισε να εκδίδει τα περιοδικά «Σωτήρ» (έφτασε τα 60 χιλ. φύλλα) και το νεανικό «Προς την Νίκη» (εκδιδόταν ανά 20ήμερο).

    Το 1962 ο «Σωτήρας» δανειοδοτήθηκε και το 1966 απέκτησε ιδιόκτητο χώρο, στη Σόλωνος 100.

    Και ο «Σωτήρας» ίδρυσε τις εξής θυγατρικές οργανώσεις:

    Τον Σύλλογο Εσωτερικής Ιεραποστολής «Ο Μέγας Βασίλειος» (1966)

    Όλο το άρθρο εδώ

    http://www.sporeas.gr/to_pazel_ton_paraeklisistikon_organoseon.htm

    Το πάζλ των παρεκκλησιαστικών οργανώσεων

    Της ΜΑΙΡΗΣ ΠΙΝΗ

    Το ρόλο των παραεκκλησιαστικών οργανώσεων, τη διαπλοκή τους με τους πολιτικούς, τον κρατικό μηχανισμό, τις μυστικές υπηρεσίες ημεδαπής και αλλοδαπής προσπαθεί να φωτίσει με ιστορική αναδρομή και στοιχεία η «Ε».

    Επιχειρεί να δώσει απαντήσεις στα ερωτήματα για το πότε ιδρύθηκαν, πώς έδρασαν στον κρατικό μηχανισμό, στην Εκκλησία, στις Ένοπλες Δυνάμεις και στα Σώματα Ασφαλείας από την εποχή πριν από τη δικτατορία του Μεταξά ως τη Μεταπολίτευση και μέχρι σήμερα.

    Η δράση τους συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας και ο κεντρικός στόχος τους είναι (από τη γέννησή τους) η προώθησή τους στη δημόσια διοίκηση, στις εκάστοτε κυβερνήσεις, στις Μυστικές Υπηρεσίες, στις πρεσβείες, στην Ακαδημία και στα ΑΕΙ (στα οποία η δράση αυτή περιορίστηκε το 1982 με την εφαρμογή του Νόμου Πλαισίου στην πρώτη κυβέρνηση Αν. Παπανδρέου).

    Η «Ε» είχε ανοίξει τον φάκελο των παραεκκλησιαστικών οργανώσεων από τις (29/6/1981), λίγα χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση και μετά την επικράτηση του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ -του μακροβιότερου Αρχιεπισκόπου στην Ιστορία της Ελλαδικής Εκκλησίας- που οριοθέτησε με τον λόγο του κατά την ενθρόνισή του (12.1.1974), τη δράση αυτών των οργανώσεων.

    Στο κλίμα μάς μεταφέρει με το βιβλίο του «Σεραφείμ, ο άνθρωπος που νίκησε τα γεγονότα» (εκδόσεις Βασδέκη, Αθήνα 1998) ο παλαίμαχος δημοσιογράφος Β.Α. Λαμπρόπουλος. Γράφει μεταξύ άλλων:

    «Θεωρούμεν λίαν επιβεβλημένον καθήκον ημών να απευθύνωμε πατρικάς παραινέσεις προς τας εν γένει θρησκευτικάς οργανώσεις, σωματεία και συλλόγους και να παρακαλέσωμεν όπως εν χριστιανική υπακοή και ταπεινοφροσύνη προς την διοικούσαν Μητέραν Εκκλησίαν συμβάλλουσι εις την ειρήνευσιν αυτής, καθόσον η απειθαρχία, η ανυπακοή κείνται έξω και μακράν της χριστιανικής μάνδρας και αποτελούσιν ανατροπή της βασικής εντολής του Θείου των Εθνών Αποστόλου Παύλου «πείθεσθε τοις ηγουμένοις υμών και υπείκετε, αυτοί γαρ αγρυπνούσιν υπέρ των ψυχών υμών ως λόγων αποδώσαντες» (Εβρ. ιγ’, 17). Διότι μη υποκριθώμεν ως αγνοούντες ότι εκείθεν εξεπορεύθησαν επ’ εσχάτων πολλά τα δεινά εις βάρος κανονικών ιεραρχών, εξ αιτίας των οποίων και τελικώς εφυγαδεύθη η ειρήνη της Εκκλησίας».

    Οι τοποθετήσεις αυτές του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ (αναφέρει ο δημοσιογράφος) ήταν θρυαλλίδα στις σχέσεις Σεραφείμ – ιεραρχίας – οργανώσεων, τα μέλη των οποίων κατάλαβαν ότι ο νέος Αρχιεπίσκοπος δεν επρόκειτο να «υπακούει» σε κελεύσματα που εκπορεύονταν από: την πλατεία Καρύτση («Ζωή»), τη Φλώρινα («Σταυρός» – διατηρούσε γραφεία και στην πλατεία Κάνιγγος), την οδό Σόλωνος («Σωτήρ») και από τα γραφεία της εφημερίδας «Ορθόδοξος Τύπος» (πολεμούσε λυσσαλέα με τους οργανωσιακούς τον Σεραφείμ).

    Ο Σεραφείμ έγινε Αρχιεπίσκοπος σε μια περίοδο δύσκολη και πολιτικά ερμαφρόδιτη. Στην εκκλησιαστική διοίκηση επικρατούσαν μέλη των θρησκευτικών οργανώσεων.

    Η αποκατάσταση των σχέσεων του Σεραφείμ με το Οικουμενικό Πατριαρχείο αλλά και με τα άλλα πρεσβυγενή Πατριαρχεία και Εκκλησίες (σχέσεις που είχαν διαταραχθεί στη δικτατορία, επί Ιερωνύμου) εξόργισε τους οργανωσιακούς.

    Μεταφέρουμε και πάλι από το βιβλίο του Β. Λαμπρόπουλου: «Ο Σεραφείμ, με την ενθρονιστήρια ομιλία του, έκοψε το βήχα σε σκληροπυρηνικούς αρχιερείς, που άντλησαν δύναμη επί 7 χρόνια, από τον παραιτηθέντα πρώην Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο.

    »Συνέρχονταν στην Κηφισιά και έπαιρναν αποφάσεις (σ.σ. αναφέρεται στον έκπτωτο Νικόδημο Γκατζηρούλη, τέως μητροπολίτη Αττικής και δραστήριο μέλος του «Σωτήρα»). Αυτοί είχαν περάσει στον ίδιο τον Ιερώνυμο και το στρατιωτικό καθεστώς, ότι η Ελλάδα έπρεπε να γίνει Πατριαρχείο και να κόψει τον ομφάλιο λώρο με το Οικουμενικό Πατριαρχείο! Το περιβάλλον του Ιερωνύμου Κοτσώνη ήθελε να επαναλάβει την ιστορία του Θεοκλήτου Φαρμακίδη και των Βαυαρών της Αντιβασιλείας του Όθωνα.

    »Αυτή τη φορά, η σύγκρουση με το Φανάρι απέβλεπε να γίνει ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Πατριάρχης Πάσης Ελλάδος, με ταυτόχρονη κατάργηση του Εκκλησιαστικού καθεστώτος της Κρήτης, της Δωδεκανήσου και του Αγίου Όρους!

    »Είχαν αναζητηθεί – προταθεί ως έδρες το Αγ. Όρος, η Αθήνα και η Ρόδος, να «καταληφθεί» το Οικουμενικό Πατριαρχείο με την βοήθεια του στρατιωτικού καθεστώτος και να μεταφερθεί η έδρα του στην Ελλάδα. Η αντίληψη αυτή επέφερε ψύχρανση των σχέσεων του Ιερώνυμου με τον τότε Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα».

    Σε επικοινωνία μας ο Β. Λαμπρόπουλος μας επιβεβαίωσε τα σχετικά με το σχέδιο και αποκάλυψε πως «αν αυτό πραγματοποιούνταν, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος θα γινόταν ο τότε μητροπολίτης Αττικής, μέλος του «Σωτήρα», Νικόδημος Γκατζηρούλης» (σ.σ. έκπτωτος σήμερα, που μαζί με τον επίσης έκπτωτο και «Ζωικό» Κωνσταντίνο Φαναριο-φαρσάλων άρχισαν πρόσφατα τον πόλεμο μέσω των εντύπων τους κατά του παραιτηθέντος μητροπολίτη Καρδίτσας Θεόκλητου Κουμαριανού).

    Ακόμη, μας αποκάλυψε ότι «ο μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος Θέμελης, συνδιεκδικητής του Αρχιεπισκοπικού Θρόνου των Αθηνών, κατά την εκλογή του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ, μαζί με τον μητροπολίτη Κοζάνης Διονύσιο» έστειλαν στον ίδιο (Β. Λαμπρόπουλο) συγχαρητήρια επιστολή για τις αποκαλύψεις στο βιβλίο του «Σεραφείμ, ο άνθρωπος που νίκησε τα γεγονότα».

    Ο συγγραφέας στη συνομιλία μας συσχέτισε το σχέδιο «των σκληροπυρηνικών Αρχιερέων του Ιερώνυμου για την άλωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου με τη στάση και τις μύχιες βλέψεις του σημερινού Αρχιεπίσκοπου Χριστόδουλου και της «Χρυσοπηγής», έναντι του Οικουμενικού Πατριαρχείου».

    «Πώς οι παραεκκλησιαστικές οργανώσεις έδρασαν στον κρατικό μηχανισμό, στην Εκκλησία, στις ένοπλες δυνάμεις, στα σώματα ασφαλείας…»

    Η λίστα των οργανώσεων και οι θυγατρικές τους

    Η «ΖΩΗ». Αδελφότητα Θεολόγων (λεξικό Ελευθερουδάκη και «Ε» 7.7.1981), ιδρύθηκε το 1907 στην Αθήνα από τους εκλιπόντες αρχιμανδρίτες Ευσέβιο Ματθαιόπουλο (1849-1929) της Μονής του Μεγάλου Σπηλαίου και Σεραφείμ Παπακώστα.

    Τα μέλη της καλούνται να τηρούν τρεις μοναχικές αρετές: παρθενία, υπακοή και ακτημοσύνη.

    Η «Ζωή» αυτοχαρακτηρίζεται απλό σωματείο. Τα μέλη της γίνονται δεκτά μετά από αυστηρή δοκιμασία και με δήλωση ότι ασπάζονται τις αρχές της αδελφότητας. Υπό την εποπτεία της λειτουργούν:

    * Κατηχητικά σχολεία (Ανώτερα, Μέσα, Κατώτερα), που διδάσκουν Χριστιανική Αγωγή.

    * Κοινόβιο στην οδό Ιπποκράτους και το Φοιτητικό Οικοτροφείο «Απ. Παύλος», από το 1911 δε κυκλοφορεί το εβδομαδιαίο έντυπο «Ζωή» σε τιράζ 148 χιλ. φύλλων (το 1948) και σε 160 χιλ. το 1959 (χρονιά που διασπάστηκε).

    * Εκδοτικός οίκος. Τις περισσότερες εκδόσεις της έχουν εγκρίνει η Ιερά Σύνοδος και το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

    Με πυρήνα τη «ΖΩΗ» δημιουργήθηκαν από το 1929 μέχρι το 1947 τα θυγατρικά Χριστιανικά Σωματεία:

    «Σύλλογος Ορθόδοξου Εσωτερικής Ιεραποστολής Απ. Παύλος», 1929

    «Χριστιανική Φοιτητική Ένωση», 1933

    «Χριστιανική Ένωση Επιστημόνων», 1937

    «Γυναικεία Αδελφότης Ευσέβεια», 1938

    «Χριστιανική Ένωση Ακτίνες», 1938

    «Αδελφότης Αδελφών Νοσοκόμων «Εθνική»», 1942

    «Χριστιανικαί Μαθητικαί Ομάδες» 1943

    «Χριστιανική Ένωση Εργαζόμενης Νεολαίας», 1946

    «Χριστιανική Ένωση Εκπαιδευτικών Λειτουργών», 1947

    «Εκδόσεις «Δαμασκός»», 1947

    Μέχρι τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο η «ΖΩΗ» αριθμούσε 10 μέλη και μέχρι το 1964 100 μέλη, από τα οποία 23 ήταν κληρικοί. Το 1952 όμως έφτασε να ελέγχει 1.700 κατηχητικά σχολεία με 140 χιλ. μαθητές!

    Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο, η «Ζωή» σε ηγετικό επίπεδο έπαιξε άκρως πολιτικό και σκοτεινό ρόλο, συνεργαζόμενη νωρίτερα με το καθεστώς Μεταξά και αργότερα με εκείνο της Φρειδερίκης. Η ηγετική της ομάδα διαπνεόταν από αντικουμμουνιστικό μένος και συνέβαλε στη χάραξη διαχωριστικών γραμμών διακρίνοντας τους Έλληνες σε «εθνικόφρονες» και «μιάσματα». Από τα σπλάχνα της αναδείχθηκαν πολλοί πολιτικοί, μητροπολίτες, αρχιεπίσκοποι, δικαστές, πανεπιστημιακοί, αλλά και πρωτεργάτες της χούντας.

    Ωστόσο, από αυτούς ξεχώρισαν για τη μη μισαλλοδοξία τους οι Αρχιεπίσκοποι Τιράνων και Πάσης Αλβανίας Αναστάσιος Γιαννουλάτος και Αμερικής Δημήτριος Τρακατέλης. Φωτεινά μυαλά ενδεχομένως να υπάρχουν και στο πλήθος των ανώνυμων μαθητών και σπουδαστών που πέρασαν από τα οικοτροφεία της.

    * «ΣΩΤΗΡΑΣ». Το 1959 μεγάλος αριθμός σκληροπυρηνικών μελών διασπάστηκε από τη «Ζωή» και ίδρυσε την αδελφότητα του «Σωτήρα». Ήταν οι θεολόγοι Παν. Τσαμπέλας, Δημ. Παναγιωτόπουλος και Ι. Κολιόπουλος, που αποχώρησαν με 18 κληρικούς και 39 θεολόγους. Η νύχτα της αποχώρησης χαρακτηρίστηκε «νύχτα του Αγ. Βαρθολομαίου».

    Σε ένα 6μηνο η νέα αδελφότητα απέκτησε τυπογραφείο και άρχισε να εκδίδει τα περιοδικά «Σωτήρ» (έφτασε τα 60 χιλ. φύλλα) και το νεανικό «Προς την Νίκη» (εκδιδόταν ανά 20ήμερο).

    Το 1962 ο «Σωτήρας» δανειοδοτήθηκε και το 1966 απέκτησε ιδιόκτητο χώρο, στη Σόλωνος 100.

    Και ο «Σωτήρας» ίδρυσε τις εξής θυγατρικές οργανώσεις:

    Τον Σύλλογο Εσωτερικής Ιεραποστολής «Ο Μέγας Βασίλειος» (1966)

    Κοινόβιο επί της λ. Αλεξάνδρας και περίπου 1.000 «κύκλους» σε Αθήνα και Πειραιά.

    Μέλη του «Σωτήρα» ήταν ο μακαριστός μητροπολίτης Κονίτσης και Δριανουπόλεως & Πωγωνιανής Σεβαστιανός (σ.σ. ταύτισε μεγάλο μέρος της ζωής του με τον αγώνα της απελευθέρωσης της Β. Ηπείρου μέχρι την πρόσφατη άρση της εμπόλεμης κατάστασης με την Αλβανία) και οι χουντικοί Στ. Παττακός και Γρ. Σπαντιδάκης.»Αυτοί είναι οι αρνητές. Οι επηρεασμένοι από ξεπερασμένες πια επιστημονικά υλιστικές θεωρίες, που όμως σήμερα έχουν αρκετή πέραση σε μερικά ελληνικά μυαλά! Είναι οι μαρξιστές. Μαρξισμός και χριστιανική ιδιότητα δεν μπορούν να συνυπάρξουν…» Κοντά σε αυτούς είναι κι εκείνοι που δεν είναι μεν άθεοι, έχουν όμως μια αόρατη και συγκεχυμένη «περί Θεού πίστη»… Στην ουσία είναι άρνηση, αφού δεν είναι πίστη φωτισμένη, συγκεκριμένη, ακριβής, ορθόδοξη, χριστιανική.

    (…….)
    Άποψη, ο κ. Καλλίνικος έχει και για τους άλλους, τους «άθεους». Γράφει λοιπόν και πάλι στην «Πειραϊκή Εκκλησία» (φύλλο 10 Μάιος του 1981):

    «Υπάρχουν βέβαια και οι πολιτικοί άνδρες, που αρνούνται τελείως την Εκκλησία. Δεν την ανέχονται ούτε την θέλουν. Δεν την πιστεύουν. Την απεχθάνονται και την μισούν. Επιθυμούν την κατακρήμνισή της. Θέλουν την πλήρη φίμωσή της. Και της αρνούνται κάθε δικαίωμα στην κοινωνική ζωή και την κρατική νομοθεσία. Πιστεύουν στην αυτοδυναμία του ανθρώπου.

    »Αυτοί είναι οι αρνητές. Οι επηρεασμένοι από ξεπερασμένες πια επιστημονικά υλιστικές θεωρίες, που όμως σήμερα έχουν αρκετή πέραση σε μερικά ελληνικά μυαλά! Είναι οι μαρξιστές. Μαρξισμός και χριστιανική ιδιότητα δεν μπορούν να συνυπάρξουν…» Κοντά σε αυτούς είναι κι εκείνοι που δεν είναι μεν άθεοι, έχουν όμως μια αόρατη και συγκεχυμένη «περί Θεού πίστη»… Στην ουσία είναι άρνηση, αφού δεν είναι πίστη φωτισμένη, συγκεκριμένη, ακριβής, ορθόδοξη, χριστιανική.

    »Οι πολιτικοί αυτοί άνδρες σήμερα δεν είναι λίγοι. Ούτε όμως και πολλοί, όπως νομίζεται. Δικαίωμά τους να πιστεύουν ό,τι θέλουν, όμως να πουν καθαρά στον λαό, τώρα, προεκλογικά, τις πεποιθήσεις τους περί Θεού και Εκκλησίας. Να μιλήσουν με ειλικρίνεια χωρίς να συγχέουν τους φορείς που είναι άνθρωποι «περικείμενοι ασθένεια», με τον θεοϊδρυτό θεσμό της Εκκλησίας. Για να μάθει ο λαός ποιους ψηφίζει. Να ξέρει ποιους εκλέγει αρχηγούς του. Όχι σιωπή πάνω στα θέματα που ενδιαφέρουν τον λαό. Είναι καθήκον ειλικρινείας κάθε πολιτικού ανδρός να διακηρύσσει τι πιστεύει. Και ο λαός δικαιούται να ζητήσει εξηγήσεις από εκείνους που αύριο θα ψηφίσει».

    από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 26/03/2005

    http://www.sporeas.gr/to_pazel_ton_paraeklisistikon_organoseon.htm

  6. Ο/Η Psycho λέει:

    και με φασίστες Αλέξη; Αμέ
    και με Τάλιμπαν Αλέξη; Αμέ,
    και με το διάβολο είχα υποσχεθεί και είναι η μόνη υπόσχεση που τήρησα

    http://falsefaith.blogspot.gr/2009/05/1.html

    Η «Ζωή» μέσα από τα μάτια του Χ. Γιανναρά (μέρος 1ο)
    Πρόσφατα αγόρασα το «Καταφύγιο Ιδεών» του Χρήστου Γιανναρά, ενός ανθρώπου που γνώριζα μόνο ονομαστικά. Στο αυτοβιογραφικό αυτό βιβλίο, εκτός από την περιγραφή των παιδικών και εφηβικών του χρόνων, ασκεί σκληρή κριτική εναντίον της χριστιανικής οργάνωσης «Ζωή», στην οποία ήταν μέλος επί σειρά ετών. Οι καταγγελίες που εκτοξεύει είναι ιδιαίτερα σοβαρές και συχνά σοκαριστικές, αυτό όμως που ενισχύει το κύρος τους είναι η ίδια η προσωπικότητα του κ. Γιανναρά. Δεν πρόκειται για κάποιον άθεο που ήταν μπλεγμένος στις χριστιανικές οργανώσεις στα νιάτα του και στη συνέχεια αναθεώρησε, αλλά για έναν από τους κατεξοχήν εκπροσώπους της «χριστιανικής διανόησης», φανατικό υποστηρικτή της Εκκλησίας και φορέα ακραίων συντηρητικών απόψεων. Στο βιβλίο αυτό λοιπόν έχουμε μία από τις σπάνιες ευκαιρίες να διαβάσουμε μια «κριτική εκ των έσω» των παραεκκλησιαστικών οργανώσεων, από έναν άνθρωπο που δεν αποκήρυξε ποτέ του την ορθοδοξία.

    Πριν ξεκινήσω, θα γράψω λίγα λόγια για το συγγραφέα. Ο Χρήστος Γιανναράς είναι καθηγητής θεολογίας και φιλοσοφίας. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935. Σπούδασε θεολογία στην Αθήνα και φιλοσοφία στη Βόννη και το Παρίσι. Έχει επιδείξει πλούσιο συγγραφικό έργο θρησκευτικού και φιλοσοφικού περιεχομένου, ενώ έργα του έχουν μεταφραστεί σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες. Τα τελευταία χρόνια αρθρογραφεί τακτικά στις εφημερίδες «Το Βήμα» (παλαιότερα) και «Η Καθημερινή» (σήμερα). Μέσα από τα άρθρα του αυτά παρεμβαίνει στην κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα, συχνά εκφράζοντας ακραίες απόψεις. Ενδεικτικά θα αναφέρω οτι ζήτησε να τεθούν εκτός νόμου (!) τα κόμματα της Αριστεράς, επειδή χρησιμοποιούν «φασιστικές πρακτικές», κατήγγειλε οτι συγκεκριμένο κόμμα (το ΣΥΡΙΖΑ) έχει νοοτροπία Ναζί, πρότεινε την αναβίωση της μαθητικής στολής, της «ισχυρότερης εμφάνισης δημοκρατίας μέσα στα σχολεία» (!!), κατηγόρησε την τότε υπουργό παιδείας κ. Γιαννάκου οτι είναι «καυχόμενη για την αθεΐα της», ενώ συμπέρανε οτι «χρειαζόμαστε έναν Πούτιν» για να λύσει το πολιτικό πρόβλημα της χώρας… Περισσότερα διαβάστε στο εξαιρετικό άρθρο του κ. Βασιλάκη εδώ.

    Αφού λοιπόν πήρατε μια γεύση για το ποιόν του κ. Γιανναρά, θα περάσω στην παρουσίαση αποσπασμάτων από το βιβλίο. Λόγω της μεγάλης του έκτασης, αποφάσισα να χωρίσω το άρθρο στα δύο, αναφερόμενος σήμερα στα παιδικά και εφηβικά χρόνια του συγγραφέα και αφήνοντας για την άλλη φορά τη ζωή του στο πανεπιστήμιο. Αρχικά, θα ξεκινήσω με την κρίση του για την οργανωτική δεινότητα των ανθρώπων της «Ζωής», της μεγαλύτερης παραεκκλησιαστικής οργάνωσης του 20ου αιώνα:

    Δεν ξέρω αν υπήρξε ποτέ στην Ελλάδα μεθοδικότερο και αποτελεσματικότερο οργανωτικό σχήμα από την «κίνηση» της «Ζωής». Ίσως οι κομμουνιστές να υπερτερούσαν σε συνωμοτική οργάνωση και δομή, μα στην τεχνική της άγρας οπαδών και στον σχεδιασμό του ελέγχου των οπαδών, η «Ζωή» ήταν ανυπέρβλητη. Την ευρύτατη εμπροσθοφυλακή της οργάνωσης αποτελούσαν τα κατηχητικά – την εποχή μας μιλούσαν για 2.000 περίπου τέτοια σχολεία σε όλη την Ελλάδα, με αριθμό μαθητών που ξεπερνούσε τις 200.000. Κάθε μαθητής είχε ως πρωταρχικό καθήκον να προσελκύσει και άλλα παιδιά στο κατηχητικό… Και κάθε καινούριος που γραφόταν στο κατηχητικό, δεν μπορούσε πια να ξεφύγει εύκολα. Οι απουσίες του ή η διακοπή της φοίτησης θα προκαλούσαν την επίσκεψη της «εφορείας» στο σπίτι… Στόχος ήταν να στρατολογηθούν και οι γονείς στην κίνηση ή το λιγότερο να γραφτούν συνδρομητές στο φύλλο της «Ζωής».

    Φυσικά, τα χιλιάδες παιδιά που στρατολογούνταν μαζικά από την οργάνωση δεν παρακολουθούσαν απλά τα κατηχητικά. Τα χρησιμοποιούσαν στη συνέχεια για «εθελοντική εργασία», που μεταξύ άλλων περιελάμβανε την πώληση περιοδικών και άλλων εντύπων της οργάνωσης. Κάτι ανάλογο με τα σημερινά παιδιά των φαναριών δηλαδή, με χριστιανικό μανδύα βεβαίως:

    Οι διαστάσεις που πήρε η διάδοση της «Ζωής του παιδιού» δεν πρέπει να έχουν το όμοιό τους. Ίσως ποτέ άλλοτε στην Ελλάδα τόσο μεγάλος αριθμός παιδιών δεν στρατεύθηκε με τόση μεθοδικότητα για να προπαγανδίσει ένα έντυπο. Όλα τα παιδιά σε κάθε κατηχητικό χρεώθηκαν με πέντε τουλάχιστον φύλλα. Η αγορά του σχολείου δεν επαρκούσε για να απορροφήσει την πραμάτεια μας. Γι’ αυτό, πήραμε τους δρόμους… Δεν μπορώ να υπολογίσω τον αριθμό των φύλλων που πουλήθηκαν από το πρώτο τεύχος, μα πρέπει να ξεπερνούσαν τις 200.000… Ποτέ δεν ρωτήσαμε – ούτε νομίζω πέρασε κι από το νου μας – τι εμπορικό όφελος είχε η «κίνηση» από την εμπορική κινητοποίηση των χιλιάδων παιδιών του κατηχητικού.

    Η τελευταία πρόταση έχει όλο το ζουμί. Τι έκαναν άραγε όλα αυτά τα λεφτά; Σε άλλο σημείο του βιβλίου, ο συγγραφέας αναφέρει πως ήταν σε θέση να γνωρίζει οτι ειδικά η αδελφότητα της «Ζωής» δεν διέθετε ποτέ ούτε τον ελάχιστο οβολό για φιλανθρωπίες… Στη συνέχεια, θα περάσω στις ειδικά μελετημένες ψυχολογικές μεθόδους που χρησιμοποιούσε η οργάνωση για να ελέγχει τα μέλη της, τις οποίες με γλαφυρότητα εκθέτει ο Χρήστος Γιανναράς:

    Ήταν 19 Οκτωβρίου του 1947, μετά το μάθημα του κατηχητικού, που ο κ. Μουρατίδης ζήτησε να με δει «ιδιαιτέρως». Σε μια γωνιά της εκκλησίας, λίγο σαν εξομολόγηση, με ρώτησε αν ξέρω τις Χριστιανικές Μαθητικές Ομάδες και αν ήθελα να ενταχθώ. Η χαρά που ένιωσα ήταν απερίγραπτη. Ήξερα οτι έπρεπε να σε δοκιμάζουν πολλούς μήνες στο μέσο κατηχητικό προτού σε επιλέξουν για την «ομάδα»… Ξεχείλιζα όχι μόνο από χαρά, αλλά και από περηφάνεια. Δεν ήξερα οτι αυτή η περηφάνεια για την ιδιαίτερη τιμή που σου γινόταν, ήταν από τις πιο μελετημένες ψυχολογικές μεθόδους που χρησιμοποιούσε η «κίνηση» σε όλες τις βαθμίδες της άρθρωσής της, για να στρατολογεί και να ελέγχει τα στελέχη της. Κάθε ένταξη ή προαγωγή σου την εμφάνιζαν εξαιρετικά δύσκολη – σε άφηναν να περιμένεις ή να ζητάς και να «φλέγεσαι» από επιθυμία. Έτσι, όταν τελικά σε χρησιμοποιούσαν, σου είχαν πια υποβάλει οτι είσαι ο εκλεκτός, ο προνομιούχος, ο ιδιαίτερα ευεργετημένος.

    Ζητώ πάλι την προσοχή σας στην τελευταία πρόταση: «Όταν τελικά σε χρησιμοποιούσαν». Δηλαδή δεν κέρδιζες τίποτα ουσιαστικό, ίσα ίσα που επωμιζόσουν περισσότερα και πιο δύσκολα καθήκοντα. Σε χρησιμοποιούσαν για να πετύχουν τους στόχους τους κι εσύ, αντί να λυπάσαι, χαιρόσουν και θριαμβολογούσες από την πλύση εγκεφάλου που είχες δεχτεί… Η πλύση εγκεφάλου που δεχόταν τα παιδιά ήταν πολύ πιο έκδηλη στην περίπτωση των «αφιερωμένων», νεαρών δηλαδή που θυσίαζαν τη ζωή τους εντασσόμενοι ως άγαμοι ιεραπόστολοι και εργάτες στην οργάνωση. Κάτι σαν μοναχοί δηλαδή, μόνο που δούλευαν οχτάωρα αμισθί για τους σκοπούς της «κίνησης». Περιττό να αναφέρω οτι αυτή η ζωή σκλαβιάς και εκμετάλλευσης παρουσιαζόταν ως το ύψιστο παράδειγμα αξίας και ήθους στους μικρούς μαθητές του κατηχητικού, με τελικό στόχο να πείσουν όσο το δυνατόν περισσότερους να την ακολουθήσουν… Η απομάκρυνση των παιδιών από τις οικογένειές τους ήταν κάτι επιθυμητό, που καλλιεργούταν συστηματικά μέσα στην οργάνωση. Παραθέτω ένα κατατοπιστικό απόσπασμα από το βιβλίο:

    Όταν πρωτοπήγα στην ομάδα, άκουγα κατάπληκτος τα άλλα παιδιά να κάνουν απολογισμό της δράσης τους για την «κατάκτηση της οικογένειας», αναφέροντας περιστατικά που προϋπόθεταν μια εντελώς άλλη σχέση με τους γονείς, από αυτήν που είχα εγώ με τη μητέρα μου. Έλεγαν λ.χ. «Έκλεισα το ραδιόφωνο που άκουγε η μητέρα μου και συζήτησα μαζί της για τη ζημιά που κάνουν στην ψυχή μας τα σαχλά τραγούδια». «Έβαλα στο κομοδίνο του αδελφού μου ένα χριστιανικό βιβλίο, για να παρασυρθεί να το διαβάσει». Τα έβρισκα αφύσικα όλα αυτά και πολύ με παίδευε μια φράση που είχα ακούσει από ξάδελφό μου: οτι η κίνηση παίρνει τα παιδιά και τα κάνει γενίτσαρους.

    Ο ξάδελφος του συγγραφέα νομίζω σχολιάζει πολύ πετυχημένα τις πρακτικές της «Ζωής», οπότε δε χρειάζεται να προσθέσω κάτι. Θα περάσω κατευθείαν στο καυτό θέμα των σχέσεων των δύο φύλων και των συμπλεγμάτων που δημιουργούσαν στους νεαρούς εφήβους οι πουριτανικές διδασκαλίες της οργάνωσης.

    Ζούσαμε σε ένα μονόφυλο κόσμο, στεγανό… Απαγορευόταν ακόμα και να κοιτάμε προς τη μεριά των κοριτσιών. Κάθε κουβέντα που αναφερόταν σε κοπέλα ή στον έρωτα αποκλειόταν αυτόματα – μιλούσαμε μια γλώσσα τέλεια αποστειρωμένη από νοήματα έρωτος σημαντικά… Βάση, θεμέλιο και κώδικας της ερωτικής αγωγής μας στην κίνηση ήταν ένα βιβλίο: «Τα Αγνά Νειάτα», κάποιου Ούγγρου προτεστάντη πάστορα Tihamer Toth… Γραμμένο επιδέξια, με πολύ συναισθηματισμό και υποβλητική γλαφυρότητα, έδινε μια εικόνα του έρωτα κυριολεκτικά αποτροπιαστική: Ταύτιζε στη συνείδησή μας τον έρωτα με την ψυχική βρωμιά, το σωματικό σμπαράλιασμα, τη φρίκη των αφροδίσιων νοσημάτων.

    «Παιδί μου, έγραφε ο Toth, σκυλιά πεινασμένα και τσακάλια αιμοδιψή κρύβονται στα βάθη της πεσμένης ανθρώπινης φύσεως. Μη δίνης τροφή σε αυτά τα τσακάλια, διψούν αίμα, το δροσερό νεανικό σου αίμα… Ο χυμός που σπαταλάται σε μια ζωή αμαρτωλή είναι απαραίτητος για τη θρέψη του μυελού της σπονδυλικής στήλης και των νεύρων… θα καταλάβεις γιατί τόσο συχνά σήμερα βλέπουμε νέους χλωμούς, με ρουφηγμένα μάγουλα, με ράχη κυρτωμένη. Νέους που το βλέμμα τους έχασε τη δροσερότητά του, που οι μύες τους έχουν παραλύσει, που το νευρικό τους σύστημα έχει πάθει τέλεια εξάρθρωση και που διατρέχουν τον κίνδυνο της φρενοβλάβειας. Φέρουν πάνω τους τη σφραγίδα της μυστικής ακολασίας τους…»

    Εδώ θα ήθελα να παρατηρήσω οτι ο συγγραφέας ταυτίζει αυτού του είδους τις αντιλήψεις με τους προτεστάντες, αφήνοντας να εννοηθεί οτι η ορθόδοξη παράδοση και η διδασκαλία των Πατέρων είναι διαφορετική [UPDATE 11/10/12: Μετά από σχόλιο αναγνώστη εξακρίβωσα οτι ο Tihamer Toth είναι δεν είναι προτεστάντης, αλλά καθολικός και μάλιστα έχει αγιοποιηθεί]. Δυστυχώς όμως, οι απόψεις αυτές απέχουν πολύ από την πραγματικότητα, κάτι που μάλλον το γνωρίζει. Σχεδόν όλοι οι ορθόδοξοι πατέρες και ιδιαίτερα ο Νικόδημος ο Αγιορείτης που τόσο θαυμάζει (συγγραφέας του «Πηδαλίου», του «Εξομολογητάριου» και του «Αόρατου Πολέμου» μεταξύ άλλων) μιλούν με τα χειρότερα λόγια για τον έρωτα, σαν να είναι κάτι το βρωμερό και μιασμένο. Συγκεκριμένα στο «Πηδάλιον» ο Νικόδημος περιγράφει επακριβώς τις βλαβερές συνέπειες τις… μαλακίας, οι οποίες είναι σχεδόν πανομοιότυπες με αυτές που αναφέρονται στο βιβλίο του προτεστάντη καθολικού Toth (για περισσότερες λεπτομέρειες εδώ). Θα κλείσω το σημερινό άρθρο με μια αναφορά στις ύποπτες σχέσεις της «Ζωής» με το παλάτι και τον «αντικομμουνιστικό αγώνα»:

    Από την κατασκήνωση κάναμε εξορμήσεις στα νοσοκομεία, να επισκεφτούμε τους τραυματίες του πολέμου, ή στους δρόμους και στα καταστήματα για να πουλήσουμε τα φυλλάδια: «Διατί αγωνιζόμεθα», «Εις τον αγώνα του Έθνους», «Για μια καινούρια Ελλάδα». Από κάποια στιγμή, οι εξορμήσεις μας άρχισαν να περιλαμβάνουν και τις «Παιδουπόλεις»… Στα χρόνια του εμφύλιου ολόκληρη η χριστιανική «κίνηση» ζούσε έναν παροξυσμό στράτευσης στον αντικομμουνιστικό αγώνα. Αργότερα, συσχετίζοντας τις εμπειρίες μου, κατάλαβα οτι η στράτευση ήταν επιμελημένα μεθοδευμένη και συμφωνημένη απευθείας με το παλάτι, το κέντρο τότε των πολιτικών αποφάσεων. Μέσω του Ιερώνυμου Κοτσώνη, που είχε προωθηθεί έγκαιρα στη θέση του πρωθιερέα των ανακτόρων, πρώτος ο Τσιριντάνης και στη συνέχεια ο π. Σεραφείμ ήρθαν σε επαφή με το βασιλιά Παύλο και τη βασίλισσα σύζυγό του, τη Φρειδερίκη.

    Από το παραπάνω απόσπασμα κρατήστε το όνομα του Ιερώνυμου Κοτσώνη, μετέπειτα αρχιεπισκόπου Αθηνών επί χούντας, που θα ασχοληθώ όμως στο επόμενο άρθρο. Ας δούμε όμως τι ανταλλάγματα έδωσε το παλάτι στην οργάνωση της «Ζωής» και στα ηγετικά στελέχη της συγκεκριμένα, αν εξαιρέσουμε τον Ιερώνυμο που ευνοήθηκε από τους συνταγματάρχες. Ανταλλάγματα που σοκάρουν και τον πιο υποψιασμένο αναγνώστη:

    Ο κρατικός μηχανισμός διευκόλυνε με πολλούς τρόπους το έργο της «κινήσεως»… το τεράστιο εύρος των εκδοτικών της επιχειρήσεων είχε πλήρη φορολογική απαλλαγή – δεν πλήρωνε ούτε το χαρτόσημο που βάζει στην αίτηση ο πολίτης. Μόνο τρεις οργανισμοί ήταν απαλλαγμένοι από το χαρτόσημο, το παλάτι, η αμερικανική πρεσβεία και η «Ζωή». Ήταν επίσης απαλλαγμένη από το να ασφαλίζει στο ΙΚΑ τους εργαζομένους της. Στρατιωτικά αυτοκίνητα, σκηνές και άλλο βοηθητικό υλικό ήταν στη διάθεση της «Ζωής» για την οργάνωση κατασκηνώσεων και την εξυπηρέτηση των ιεροκηρύκων της… Στελέχη της «κινήσεως» είχαν διοριστεί σε καίριες θέσεις στον κρατικό μηχανισμό και το «Ελληνικόν Φως» είχε οργανώσει ειδικούς «κύκλους» πνευματικής επιμόρφωσης για ανώτερους και ανώτατους αξιωματικούς όλων των όπλων.

    Ο καθηγητής Τσιριντάνης, ο Θεόδωρος Μερτικόπουλος και ο καθηγητής Ράμμος χρησιμοποιήθηκαν επανειλημμένα ως υπουργοί υπηρεσιακών κυβερνήσεων… Και πρέπει να ήταν το 1963, όταν σε ιδιωτική συζήτηση ο γαμπρός του Τσιριντάνη, Αρίστος Ασπιώτης, μου εμπιστεύθηκε: «Ξέρετε τι προσωπικότητα είναι ο κύριος Αλέξανδρος αγαπητέ μου; Είχε τρεις φορές την πρόταση να αναλάβει τον σχηματισμό υπηρεσιακής κυβέρνησης με απεριόριστη θητεία, και αρνήθηκε». Που σημαίνει – αν το ερμηνεύω σωστά – οτι ο Τσιριντάνης είχε τρεις φορές επιλεγεί ως το κατάλληλο πρόσωπο για την επιβολή δικτατορίας στην Ελλάδα.

    Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς από όλα αυτά; Τη σκανδαλώδη φοροαπαλλαγή της οργάνωσης, που μοιραζόταν μόνο με… την αμερικανική πρεσβεία; Τη νόμιμη απαλλαγή από το ΙΚΑ και τις λοιπές εξυπηρετήσεις ή τις κυβερνητικές θέσεις που ανέλαβαν οι υψηλά ιστάμενοι της «Ζωής». Ο Αλέξανδρος Τσιριντάνης μάλιστα είχε την πρόταση τρεις φορές να εγκαθιδρύσει δικτατορία υποστηριζόμενη από το παλάτι, αλλά για τους δικούς του λόγους αρνήθηκε. Κρατήστε πάντως στη μνήμη τους «κύκλους πνευματικής επιμόρφωσης» για στρατιωτικούς, από τους οποίους αργότερα ξεπήδησαν τα περισσότερα ηγετικά στελέχη της δικτατορίας των συνταγματαρχών! Με αυτά όμως θα ασχοληθώ εκτενέστερα στο επόμενο άρθρο, όπως και με άλλα, όχι λιγότερο σημαντικά…

    http://falsefaith.blogspot.gr/2009/06/2.html

    Δεν έχω να σχολιάσω και πολλά από τις τραγελαφικές απαγορεύσεις που επέβαλαν στους πιστούς τους οι «εγκέφαλοι» της αδελφότητας. Το μίσος τους προς τις αρχαίες τραγωδίες δε μου έκανε καθόλου εντύπωση (άλλωστε είναι γνωστή η απέχθεια των χριστιανών για οτιδήποτε ελληνικό), περισσότερο μάλλον με παραξένεψε πως βρέθηκε ένας ορθόδοξος επίσκοπος να αντικρούσει τη θέση τους. Υπάρχουν ακόμα πολλά παραδείγματα ψυχοπαθολογικών απαγορεύσεων, ολοκληρωτικού ελέγχου και καθυστερημένου πουριτανισμού στο βιβλίο, δε θα αναφερθώ όμως άλλο σε αυτά χάριν συντομίας. Θα κλείσω το άρθρο μου με μια, όσο το δυνατόν περιληπτική, αναφορά στη διάσπαση της «Ζωής» και την ίδρυση του «Σωτήρα», για τα οποία ο συγγραφέας αφιερώνει πολλά κεφάλαια στο τέλος του βιβλίου.

    Αρχικά, πρέπει να πω οτι ο βασικός λόγος της διάσπασης ήταν η διαφωνία στη νομή της εξουσίας, που αργότερα εμφανίστηκε συγκαλυμμένη σαν ιδεολογική διαμάχη μεταξύ «γερόντων» (συντηρητικοί) και οπαδών του Τσιριντάνη (προοδευτικοί). Η κρίση ξέσπασε λίγα χρόνια μετά το θάνατο του ηγέτη της «Ζωής», πατέρα Σεραφείμ Παπακώστα. Με τη διαθήκη που άφηνε, έχριζε… διάδοχό του τον «τσιριτανικό» κληρικό Ηλία Μαστρογιαννόπουλο. Οι «γέροντες», όπως ήταν φυσικό, ενοχλήθηκαν και αποσιώπησαν τη διαθήκη για αρκετά χρόνια, ώστε να κρατήσουν αυτοί την εξουσία. Τελικά, οι «προοδευτικοί» αντιλήφθηκαν την απάτη και έβαλαν στη θέση του προϊσταμένου τον εκλεκτό του Σεραφείμ, σχεδόν πραξικοπηματικά. Ας περάσουμε όμως και στα λόγια του ίδιου του κ. Γιανναρά:

    Μετά το θάνατο του π. Σεραφείμ οι γέροντες γαντζώθηκαν στη διοίκηση και φρόντισαν για την κατοχύρωσή τους. Αποσιώπησαν εντελώς την ύπαρξη διαθήκης και το γεγονός οτι υπήρχε προκαθορισμένος διάδοχος για τη θέση του προϊσταμένου… Έτσι σχηματίστηκαν δύο παρατάξεις μέσα στη «Ζωή»: Τα νεότερα στελέχη, που αναδείχθηκαν στην περίοδο της συνεργασίας Σεραφείμ – Τσιριντάνη, αποτέλεσαν την «τσιριντανική» ομάδα και άρχισαν να αντιπολιτεύονται ανοιχτά τους γέροντες. Αντίστοιχα συσπειρώθηκαν και οι καινούριες συντηρητικές επιλογές των γερόντων και σχημάτισαν ένα σκληρό μέτωπο αντίδρασης στις «μοντερνιστικές» τάσεις των τσιριντανικών… Η ανάδειξη του π. Ηλία στη θέση του προϊσταμένου της «Ζωής» ήταν μια νίκη της μερίδας των τσιριντανικών μέσα στην Αδελφότητα… Έμοιαζε με παράδοση της εξουσίας «άνευ όρων» στους τσιριντανικούς. Αργότερα οι γέροντες μιλούσαν για «πραξικόπημα», για «μπολσεβικικό κίνημα», για «επανάσταση, ανατροπή, οχλοκρατία»…

    Φαίνεται πως ήταν πια αποφασισμένοι να αποσπαστούν και να φτιάξουν δικιά τους Αδελφότητα και «κίνηση», αφού αποτύχανε να ξαναπάρουν στα χέρια τους τη διοίκηση της «Ζωής». Έτσι, από τις πρώτες κιόλας μέρες του Αυγούστου άρχισαν μια φρενιασμένη εκστρατεία για να σπείρουν το διχασμό μέσα σε κάθε σωματείο του έργου, και να εξασφαλίσουν πλειοψηφία δικών τους οπαδών στις γενικές συνελεύσεις. Τη μεγάλη μάχη τη δώσαν για τα σωματεία που είχαν κτηματική περιουσία: τη Γ.Ε.Χ.Α. (Ένωση Γονέων η Χριστιανική Αγωγή) που ήταν ιδιοκτήτης των περισσότερων κτιρίων και αιθουσών της κίνησης σε όλη την Ελλάδα, την «Ελληνική Παιδεία», ιδιοκτήτη μεγάλων εκπαιδευτηρίων…

    Η αθλιότητα, η συκοφαντία, η μανιασμένη ψευδολογία ήταν τα όπλα που επιστράτευσε ο ηθικισμός των γερόντων για να αγρεύσει περιουσίες και οπαδούς. Ήταν απίστευτο. Άνθρωποι που τους ξέραμε στενοκέφαλους, μικρονοϊκούς, αλλά και με ασυμβίβαστο φανατισμό για την ηθική συνέπεια, και που μια ζωή δεν ήξεραν να λένε τύποτε άλλο έξω από παραινέσεις πρακτικής ηθικής, οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι δεν δίσταζαν ούτε ελάχιστα να χρησιμοποιήσουν χονδροειδέστατα ψεύδη, να συκοφαντήσουν ασύστολα αδελφούς τους και να εκβιάσουν με όλα αυτά συνειδήσεις απλοϊκές και αφελείς.

    Τέτοιοι άνθρωποι είναι πραγματικά για λύπηση. Μια ζωή να κηρύττουν την τιμιότητα και την προσκόλληση στις ηθικές αξίες, ενώ με την πρώτη ευκαιρία να τα παραβιάζουν κατάφωρα όλα αυτά, στο βωμό της νομής της εξουσίας… Δεν είναι παρά στενοκέφαλοι και φανατικοί πουριτανοί, οι οποίοι συνεχώς κατακρίνουν τον κόσμο, βλέποντας παντού τη σήψη και τη διαφθορά. Το μόνο που κάνουν όμως είναι να προβάλλουν τον κακό τους εαυτό στους άλλους, για να μιλήσουμε και λίγο στη γλώσσα της ψυχανάλυσης. Όταν τα πράγματα δυσκολέψουν και αναγκαστούν να δείξουν ποιοι πραγματικά είναι, τότε συχνά εκπλήσσουν τον περίγυρό τους, όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση τον ίδιο το συγγραφέα. Για να τελειώσω το σημερινό αφιέρωμα θα παραθέσω τα αποσπάσματα του βιβλίου που αναφέρονται στην ίδρυση της νέας οργάνωσης:

    Έτσι φτάσαμε στις 20 Απριλίου του 1960, μέρα Τετάρτη της Διακαινησίμου. Το συμβούλιο συνεδρίαζε και πάλι, όταν η πόρτα άνοιξε και οι δύο γέροντες, Παναγιωτόπουλος και Κολιόπουλος, προχώρησαν και άφησαν πάνω στο τραπέζι δυο έντυπα κείμενα: Το ένα είχε τίτλο «Τα αίτια του διαχωρισμού των ευθυνών μας». Και το άλλο ήταν ένα είδος διαγγέλματος «Προς τον ευσεβή ελληνικόν λαόν», που ανήγγειλε την ίδρυση της «Αδελφότητος Θεολόγων Ο ΣΩΤΗΡ»… Το δεύτερο κείμενο ήταν σωστός λίβελλος. Για να εξηγήσουν οι γέροντες «τα αίτια του διαχωρισμού των ευθυνών» τους, επιστράτευαν καταρχήν τις διαπιστώσεις τους για την σεξουαλική ελευθεριότητα που είχε εισαχθεί στο «έργον»:

    «…Ελευθερία τείνει να καθιερωθεί εις την αναστροφήν των δύο φύλων… Πληθύνονται τον τελευταίο καιρόν πάρτυς νεαρών και δεσποινίδων μέχρι προχωρημένων πρωινών ωρών… Νέος θεολόγος έκαμεν εύφημον μνείαν εν ώρα τραπέζης του σαφώς αντιχριστιανικού περιεχομένου του βιβλίου του Αντώνη Σαμαράκη, Σήμα Κινδύνου. Απίστευτον δε αλλά αληθές είναι οτι έτερος νεαρός θεολόγος εθεάθη ανερυθρίαστος μελετών βιβλίον του Καζαντζάκη… Γενικότερον εις την Αδελφότητα ήρχισεν επικρατούν πνεύμα κοσμικόν. Γλωσσομάθεια, γνώσεις, ξένα ονόματα…»

    Το φανατισμένο μένος των ηγετών της καινούριας αδελφότητας «ο Σωτήρ» δεν άργησε να προχωρήσει σε μηνύσεις και δικαστικούς αγώνες διεκδικώντας περιουσιακά στοιχεία από τη «Ζωή»… Οι δημοσιογράφοι μυρίστηκαν το «λαυράκι», κατακλύσανε τις αίθουσες των δικαστηρίων, ο τύπος γέμισε με πολύστηλες περιγραφές της διαμάχης, η διαπόμπευση ήταν αμείλικτη.

    «Επιχείρησις… θρησκεία»! Έγραφε η «Αθηναϊκή». «Ο Παν. Τρεμπέλας αποκαλύπτει δια την Ζωήν: Οι άνθρωποι αυτοί δεν επιδιώκουν αρετήν, αλλά βίλλες…». «Η ηγεσία της αδελφότητος, όπως είπε ο κ. Τρεμπέλας, απολαμβάνει πολυτελή ζωή με κούρσες, με βίλλες και με εξοχές, ενώ οι κοινοβίτες εκχωρούν κάθε περιουσιακό τους στοιχείο και κάθε εισόδημα εφ’ όρου ζωής». «Ηθικήν απαξία και κοινωνικήν επικινδυνότητα αποδεικνύει η διένεξις των μελών της Ζωής», διακήρυττε η «Μεσημβρινή». «Φαίνεται οτι το αγαπάτε αλλήλους απευθύνεται μόνο εις το χριστιανικόν… προλετάριον, και δεν δεσμεύει τους κηρύσσοντας αυτό…». «Περιουσίαν 150.000 λιρών διαχειρίζονταν 50 άτομα, κατήγγειλε ο Τρεμπέλας» – ήταν η είδηση στο «Βήμα»… «Η γλυκειά Ζωή και η κότα με τα χρυσά αυγά», ευθυμογραφούσε ο «Ταχυδρόμος».

    Όπως φαίνεται και από τις εφημερίδες, θα πρέπει να είχε ξεσπάσει σκάνδαλο ανάλογο με το σημερινό του Εφραίμ. Η δημοσιότητα που παίρνουν τέτοια θέματα ξυπνάει για λίγο το χριστιανικό ποίμνιο από το λήθαργό του και το κάνει να αναρωτηθεί για την ποιότητα των ηγετών του, για την τιμιότητα όσων αρπάζουν το υστέρημά του. Δυστυχώς όμως, αυτές οι κρίσεις κρατούν λίγο και σε σύντομο διάστημα ο κόσμος επιστρέφει στην εκκλησία να καταθέσει τα χρήματά του. Ξεχνούν εύκολα και ζαλισμένοι από τις υποσχέσεις, οι οποίες μοιράζονται αφειδώς, για μεταθανάτια ευδαιμονία και προστασία από την «κόλαση», γλυκαίνονται και ονειρεύονται έναν κόσμο ουτοπικό. Αυτός είναι ένας από τους κυριότερους λόγους για τη διαχρονικότητα της θρησκείας και όχι το «έμφυτο θρησκευτικό συναίσθημα», για το οποίο προσπαθούν τόσο λυσσασμένα να μας πείσουν οι απολογητές…

  7. Ο/Η Υστερία Παπαορμόνη ηγουμένη λέει:

    Χρήσιμη Εισαγωγή

    Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, «Θα μείνετε ως ο Αλέξης Τσίπρας ο Κιναιδοκοπρόφιλος» – See more at: http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2015/12/blog-post_84.html#sthash.afIZGuI2.dpuf

    Χριστιανική φοιτητική Δράση΄είναι το παράρτημα των φοιτητών του συλλόγου Μ.Βασίλειος που στρατολογεί φοιτητές και έχουν και τους Χαρούμενους αγωνιστές μέσα από τους οποίους ψαρεύουν μαθητές

    http://www.xfd.gr/tag/%CF%80-%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%87%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%AC%CE%BF%CF%85

    Δημοσιεύτηκε στις 15 Μαΐ 2014
    Η ομιλία που πραγματοποίησε ο Αρχιμαμνδρίτης Αστέριος Χατζηνικολάου, Προϊστάμένος της Αδελφότητος «Σωτήρ», με θέμα: «Ο πνευματικός και το ζήτημα της τεκνογονίας», στην Ημερίδα που οργάνωσε ο Ορθόδόξος Χριστιανικός Σύλλόγος «Ιωάννης ο Βαπτιστής» το Σάββατο 10 Μαΐου 2014 με γενικό τίτλο: «Οικογένεια και μέλλον».

    http://www.agonistes.gr/

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%B4%CE%B5%CE%BB%CF%86%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%98%CE%B5%CE%BF%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CF%89%CE%BD_%C2%AB%CE%9F_%CE%A3%CF%89%CF%84%CE%AE%CF%81%C2%BB
    Αδελφότης Θεολόγων «Ο Σωτήρ»
    Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
    Η Αδελφότης Θεολόγων «Ο Σωτήρ» ιδρύθηκε το 1960[1] από μέλη της Αδελφότητας Θεολόγων «Η Ζωή» που αποχώρησαν από αυτή.[2] Ιδρυτικά μέλη της αποτέλεσαν οι θεολόγοι Παναγιώτης Τρεμπέλας, Ιωάννης Κολιόπουλος, Δημήτριος Παναγιωτόπουλος και άλλα 60 μέλη.[3] Πρώτος προϊστάμενός της υπήρξε ο Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Δημόπουλος, ενώ σήμερα προΐσταται ο Αρχιμανδρίτης Αστέριος Χατζηνικολάου.[4] Αποτελεί ορθόδοξη χριστιανική αδελφότητα μοναστικώς οργανωμένη και τα μέλη της υπόσχονται να τηρούν τις τρεις μοναχικές αρετές της παρθενίας, υπακοής και ακτημοσύνης. Σκοπό της έχει να διαφωτίζει το λαό πάνω στην Ορθόδοξη πνευματικότητα και να εκδίδει και διαδίδει σχετικά έντυπα. Το κοινόβιο της αδελφότητας βρίσκεται στη Νεάπολη της Αθήνας, ενώ το Κεντρικό Βιβλιοπωλείο της στην οδό Σόλωνος στην Αθήνα.[5] Εκδίδει τα περιοδικά «Ο Σωτήρ» και «Προς την Νίκην».[3]

    Με την Αδελφότητα συνεργάζονται διάφορα Σωματεία ανά την Ελλάδα, με κυριότερα τη ΓΕΧΑ (Ένωση Γονέων «Η Χριστιανική Αγωγή»), το «Μέγα Βασίλειο» και τα Εκπαιδευτήρια «Ελληνική Παιδεία». Και τα τρία εδρεύουν στην Αθήνα, όπου υπάρχει και το κεντρικό τους πνευματικό Κέντρο, αίθουσες ομιλιών και παρεκκλήσιο επ’ ονόματι του Μ. Βασιλείου.[6] Ο Σύλλογος «Μέγας Βασίλειος» εκδίδει, με στελέχωση από την Αδελφότητα, το περιοδικό «Η Δράση μας».[7] Υπάρχουν και θυγατρικές Αδελφότητες Γυναικών: «Άμπελος», «Ελπίς», «Οικοδομή», «Λυχνία», «Ταβιθά».

    Καυγάδες μεταξύ παραεκκλησιαστικών
    Παρασκευή, 26 Ιουλίου 2013
    Χαράς ευαγγέλια άρχισε η αποδόμηση της αδελφότητας Ζωή.

    http://alitheia-agaph.blogspot.gr/2013/07/blog-post_26.html
    Επιτέλους η εκατόχρονη παρεκκλησιαστική
    οργάνωση των Ζωικών
    άρχισε την αποδόμησή της.
    Αυτό που δεν κατάφεραν να κάνουν η Διοικούσα Εκκλησία
    και διαχρονικοί πολέμιοί της.
    Το κατάφερε ο πανδαμάτωρ χρόνος
    με την συνεργασία της σημερινής σύγχρονης ανίκανης ηγεσίας της.
    Δόξα τω Θεώ
    που έφερε έτσι τις καταστάσεις.
    Σε λίγο χρονικό διάστημα
    θα υπάρχει μόνο στην ιστορία.
    Από την παντοδυναμία του 1950
    έφτασαν στην αδυναμία του 2013.
    Η γενική επιμέλεια
    της αποδόμησης της Αδελφότητας
    ανήκει στον κ. Μελέτη Γιώργο.
    Επί χρόνια φροντίζει να μην αφήσει τίποτα όρθιο.
    Τον συγχαίρω.
    Για το κλείσιμο των βιβλιοπωλείων φρόνησαν
    Αθήνας: Γιώργος Αυγερόπουλος.
    Πειραιά: Γιώργος Μελέτης
    Πάτρας: π. Βασίλης Μπλάνας.
    Η ελπίδα είναι σύντομα να ανασταλεί
    και η ύπαρξη του συλλόγου.
    Μόνο 13 άνδρες έχει.
    Ο Θεός να τους συγχωρέσει
    για τα κακά που προξένησαν.

    Καυγάδες
    https://www.google.gr/search?q=%CE%B1%CE%B4%CE%B5%CE%BB%CF%86%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1+%CE%A3%CF%89%CF%84%CE%AE%CF%81&biw=1366&bih=667&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=0ahUKEwiZn-7KqIXKAhUGvhQKHbhjAikQ_AUIBigB#imgrc=D_eQw8aNnvbGTM%3A

    Τὸ 2005 ὁ νῦν μητροπολίτης Πειραιῶς Σεραφείμ, ἦταν Ἐπίσκοπος Χριστιανουπόλεως. Δὲν εἶχε πάρει ἀκόμα τὴν περιζήτητη Μητρόπολη Πειραιῶς. Ὁπότε ἡ συμμετοχή του σὲ Οἰκουμενιστικὲς φιέστες καὶ ἡ ὑπακοὴ στὸν Οἰκουμενιστὴ Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, ποὺ ἔφερε τὸν Πάπα στὴν Ἑλλάδα, ἦταν δεδομένη.

  8. Υπνοθεραπεία κάνει αυτές τίς ημέρες ο Τσίπρας. Κοιμάται γιά να ανακτήσει νέες δυνάμεις γιά νέες εκστρατίες καταστροφικής πολιτικής. Αυτό όμως που μέ προβληματίζει, εμένα, είναι πότε καί ποιός θά είναι ο ωραίος πρίγκηψ που θά αφυπνήσει τήν αιωνίως ωραία κοιμωμένη Ελληνική κοινωνία, καί θά τήν απαλλάξει από τούς πολιτικούς παράσιτα αλητήρια, καί νά ακολουθήσει καί αυτή τήν πρέπουσα εξέλιξη της? Ποτε επι τέλους θά έλθει αυτή η, πνευματική της μετάλλαξη σέ προσγειωμένο καί λογικό κοινωνικό σώμα? Αναμένομεν τήν μεταμόρφωση τού σκώληκος Ελλάς, σέ ωραία πεταλούδα.

    http://anemosantistasis.blogspot.gr/2015/12/blog-post_623.html?utm_source=dlvr.it&utm_medium=facebook

  9. Ο/Η Ἀριστοκλῆς λέει:

    http://minedu.gov.gr/grafeio-typoy-kai-dimosion-sxeseon/deltia-typoy/17134-4-1-16
    «ΘΕΜΑ: Αυστηρή εντολή ΥΠ.Π.Ε.Θ. Νίκου Φίλη

    Ο Υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων Νίκος Φίλης, μόλις πληροφορήθηκε από δημοσιεύματα του τύπου την ενημερωτική εγκύκλιο της Γενικής Διεύθυνσης Σπουδών του ΥΠ.Π.Ε.Θ., με την οποία γνωστοποιήθηκε στην εκπαιδευτική κοινότητα Συνέδριο με θέμα «Σύγχρονες Αθεϊστικές Προκλήσεις», έδωσε αυστηρή εντολή στη Διοικητική Ιεραρχία του ΥΠ.Π.Ε.Θ. να απέχει στο μέλλον από παρόμοιες πρωτοβουλίες και μάλιστα χωρίς την ενημέρωση της πολιτικής ηγεσίας που εμφανίζουν το Υπουργείο, να θέτει υπό την αιγίδα του εκδηλώσεις αμφιλεγόμενου η μονόπλευρου χαρακτήρα.
    »
    ———————————————-
    http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/i-ekklisia-synexizei-na-diabronei-kratos-apo-mesa-ypopsin-fili-kai-anagnostopoyl

    «Κυκλοφορεί στο διαδίκτυο η παρακάτω πρωτοφανής είδηση: Καλούνται οι εκπαιδευτικοί Αθήνας και Θεσσαλονίκης να συμμετάσχουν σε «παιδαγωγικά συνέδρια» (της Αθήνας πραγματοποιήθηκε ήδη) του Συλλόγου Ορθοδόξου Ιεραποστολικής Δράσεως «Ο Μέγας Βασίλειος» και θέμα «Σύγχρονες Αθεϊστικές Προκλήσεις» (!!!) με ενημερωτικό κείμενο και συνημμένο το πρόγραμμα του συνεδρίου μέσω της Διεύθυνσης Σπουδών(*) του …Υπουργείου Παιδείας!!!»

    —————————————————-
    http://www.ysee.gr/index.php?type=d&f=filis

    «Έπειτα από τις αντιδράσεις στις οποίες πρωτοστάτησε με δυο ανακοινώσεις του το ΥΠΑΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΕΔΩ & ΕΔΩ απέναντι στην πρόσκληση – πρόκληση του Υπουργείου «παιδείας» προς τους εκπαιδευτικούς της Βορείου Ελλάδος να συμμετάσχουν στο «56ο Παιδαγωγικό Συνέδριο Μεγάλου Βασιλείου στη Θεσσαλονίκη με θέμα «Σύγχρονες Αθεϊστικές Προκλήσεις», ο αρμόδιος Υπουργός εξέδωσε σχετική (και αυστηρή όπως αναφέρεται, κατ΄εμας όμως αμήχανη) ανακοίνωση, με την οποία επανέφερε στην τάξη τις υπεύθυνες υπηρεσίες που αγνόησαν την πολιτική ηγεσία και ουσιαστικά εξέθεσαν όλο το Υπουργείο, αλλά και το Ελληνικό κράτος γενικότερα.»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s