The Athens Review of Books (66ο τεύχος)

ARB_66-coverWeb

κλικ για μεγέθυνση

ΤO ΤΕΥΧΟΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΤΗΣ ARB

Στον Μαγιακόφσκι είναι αφιερωμένο το τεύχος Οκτωβρίου της Athens Review of Books. Γράφει η Αλεξάνδρα Ιωαννίδου («Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι: Καλοζωία, έρωτες, ταξίδια κι επανάσταση») με αφορμή την έκδοση μιας πολύ σημαντικής και πλήρους βιογραφίας του. Μια βιογραφία που αποτελεί και αποτύπωση της κοινωνίας, των ηθών, της καθημερινότητας, της ουτοπίας, εντέλει, στο πλαίσιο αυτού του πειράματος που ονομάστηκε ΕΣΣΔ τις πρώτες δυο δεκαετίες της σύντομης ιστορίας του ολοκληρωτικού καθεστώτος. Ο Μαγιακόφσκι, πέρα από την εικόνα του «επαναστάτη ποιητή» ήταν ένας εξαιρετικά ευνοημένος από την τύχη και τη σοβιετική εξουσία διανοούμενος, αντισυμβατικός και συγχρόνως επιρρεπής στη χλιδή, καλοντυμένος, αλλά και θυελλώδης στις αντιδράσεις του.
• Το editorial της ARB «Εμείς και η Ευρώπη» είναι διαθέσιμο στην ιστοσελίδα μας. Καθώς η πλειονότητα των ελλήνων πολιτών δεν παρακολουθεί και αγνοεί τα κείμενα και τους λόγους όσων προσπαθούν να συνεισφέρουν με ιδέες στη χάραξη του μέλλοντος της Ευρώπης, εμείς επιμένουμε: στο τρέχον τεύχος δημοσιεύουμε δύο σημαντικά κείμενα των ηγετών της Ένωσης, Ντόναλντ Τουσκ («Οι πειρασμοί της Ευρώπης») και Ζαν-Κλωντ Γιούνκερ («Καιρός για εντιμότητα, ενότητα και αλληλεγγύη – Κατάσταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης 2015»).
• Ο Παύλος Σούρλας γράφει για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια στη χαραυγή της Νεωτερικότητας.
• Ο Ρόντρικ Μπήτον (Roderick Beaton) γράφει για την Ελλάδα του Βύρωνα.
• Ο Νάσος Βαγενάς γράφει για τις Νεοελληνική μετανεωτερικότητα και ασκεί κριτική στις «απόψεις ενός μετανεωτερικού πανεπιστημιακού ιστορικού, του Αντώνη Λιάκου».
• Ο Χ. Ε. Μαραβέλιας γράφει για τον λεγόμενο εξελληνισμό του Βυζαντίου.
• Ο Πέτρος Μαρτινίδης, γράφει για τον «θάνατο του συγγραφέα» και το σχετικό δοκίμιο του Μ.Χ. Έιμπραμς που μετάφρασε ο Άρης Μπερλής.
• Ο Θάνος Βερέμης γράφει για την παράσταση «Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν» στο Μπαϊρόιτ.
• Ο Αντώνης Χατζημωυσής γράφει για τον Μπέρναρντ Ουίλιαμς και «την αρχαία ηθική χωρίς ηθικολογία».
• Ο Γιώργος Χ. Παπαδόπουλος γράφει για τον Όλιβερ Σακς.
Ακόμη:
Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος, Ο φιλελευθερισμός των πολιτών
Νίκος Λεβέντης, Ιστορία και Ποίηση σε ένα ποίημα του Κ.Π. Καβάφη
Ζμπίγνκιεφ Χέρμπερτ (Zbigniew Herbert), Μιλά ο Δαμαστής ο επονομαζόμενος και Προκρούστης. Μετάφραση από τα πολωνικά Αλεξάνδρα Ιωαννίδου. Διαθέσιμο στην ιστοσελίδα μας.
Μιχάλης Ρέμπας, Μήτσος Παπανικολάου: Ένας αξιόλογος «ελάσσων» του Μεσοπολέμου
Χάρης Βλαβιανός, Cavo Paradiso. Ποίημα
Γιάννης Κονταράτος, Ουίλιαμ Μπλέηκ – Ο ανατρεπτικός χαρακτήρας του εικαστικού του έργου

Σχέδιο εξωφύλλου: Ο Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι από τον Κωνσταντίνο Παπαμιχαλόπουλο

Advertisements
This entry was posted in βιβλία/ανάγνωση. Bookmark the permalink.

2 Responses to The Athens Review of Books (66ο τεύχος)

  1. Ο/Η Κωλοέλληνες λέει:

    http://thecaller.gr/opinion/to-airetiko-artrho-toy-syggrafea-dhmhtrh-dhmtriadh/

    «Ο ελληνικός λαός είναι ένα βδέλυγμα» – Το αιρετικό άρθρο του συγγραφέα Δ. Δημητριάδη που ξεσήκωσε τα social media

    5 Οκτωβρίου 2015

    Ο συγγραφέας Δημήτρης Δημητριάδης σε ένα σκληρό άρθρο στη LIFO γράφει για «έναν λαό που δεν μαθαίνει, δεν μπορεί να μάθει από τα λάθη του και από τα λάθη των άλλων. Έναν λαό που δεν αξίζει κανέναν οίκτο». To άρθρο έβαλε φωτιά στα social media διχάζοντας τους χρήστες…

    Διαβάστε το αιρετικό άρθρο :

    Ανήκω σε έναν λαό τον οποίο βδελύσσομαι. Το βδέλυγμα είναι αυτός ο λαός. Ο ελληνικός λαός. Ο ελληνικός λαός είναι ένα βδέλυγμα. Ο λαός αυτός είναι πλέον ικανός και πανέτοιμος για το χειρότερο. Για το χείριστο. Δεν είναι ικανός και πανέτοιμος παρά μόνο γι” αυτό. Επειδή ο ίδιος ανήκει στο χειρότερο. Στο χείριστο. Ο ελληνικός λαός ανήκει οριστικά στο μη περαιτέρω τού χείριστου.

    Βρίσκεται σε πλήρη διαθεσιμότητα για να γεννάει μόνο τέρατα. Η γονιμότητά του, η μοναδική την οποία διαθέτει, είναι πλέον προγραμματισμένη γενετικώς και καθηλωμένη αποκλειστικώς στην τερατογένεση. Ο ελληνικός λαός είναι ένα τέρας προορισμένο να γεννάει μόνο τέρατα.

    «Ο ελληνικός λαός είναι ένας λαός εσωτερικώς κατεστραμμένος, που όλη του η άλλοτε, χαμένη σ” ένα χαμένο παρελθόν δημιουργικότητα επιδίδεται πλέον αποκλειστικά και μόνο σε καταστροφές. Είναι ένας λαός καταστροφικός, ένας λαός καταστροφέας που, ως τέτοιος, αντιστρέφει διαστροφικά τον λόγο υπάρξεως κάθε λαού: την κατοχύρωση τής συνέχειάς του».

    Πρόκειται για γενίκευση η οποία, όπως κάθε γενίκευση, θα αδικήσει κατάφωρα κάποιους που πάντα εξαιρούνται ως ελάχιστη μειονότητα, την οποία όμως επιβάλλει η ιστορική στιγμή, η ιστορική κατάσταση, η ιστορική συγκυρία: και οι τρεις αυτές συνισταμένες έχουν υποδειγματικό και καταληκτικό χαρακτήρα. Η αποδεικτική τους δύναμη είναι πανίσχυρη, διαθέτει όλα τα αδιάσειστα πειστήρια μιας απόφανσης όπως η παραπάνω, η οποία δεν παραχωρεί κανένα ελαφρυντικό ώστε να μη θεωρηθεί αυταπόδεικτη.

    Ο ελληνικός λαός είναι ένας λαός εσωτερικώς κατεστραμμένος, που όλη του η άλλοτε, χαμένη σ” ένα χαμένο παρελθόν δημιουργικότητα επιδίδεται πλέον αποκλειστικά και μόνο σε καταστροφές. Είναι ένας λαός καταστροφικός, ένας λαός καταστροφέας που, ως τέτοιος, αντιστρέφει διαστροφικά τον λόγο υπάρξεως κάθε λαού: την κατοχύρωση τής συνέχειάς του. Αυτός ο λαός όχι μόνο δεν κατοχυρώνει τη συνέχειά του αλλά προκαλεί ο ίδιος, με την αδίστακτη βαρβαρότητά του και την αυτάρεσκη ανεπάρκειά του, τη μη συνέχειά του, την οριστική διακοπή τής συνέχειάς του, την ιστορική παύση του, τον ολοκληρωτικό τερματισμό του μέσα σε ένα τοπίο από ανθρώπινα ερείπια.

    Έχει βγάλει ο ίδιος με τα ίδια του τα χέρια τα μάτια του. Ένας λαός αόμματος που αναπαράγει αόμματους. Λαός τυφλών όπου η τύφλωση δεν έχει αφήσει απρόσβλητη καμία γενιά, κανένα φύλο, καμία τάξη, καμιά ηλικία – διεφθαρμένη ελληνική νεολαία, απερίσκεπτη, κούφια, επιπόλαιη, το χείριστο τού χείριστου, ανακυκλώνει μόνο τα ζοφερά κουσούρια των σπορέων του, αναδεικνύει μόνο την εφιαλτική ψυχική στενότητα εκείνων, ανανεώνει με τον πιο πρωτόγονο, τον πιο κτηνώδη τρόπο –τον τρόπο μη-ανθρώπων των σπηλαίων– τα ενδημικά τους χάλια, την επιδεικτική χυδαιότητα και την πρώιμη διαφθορά τους: με το ένα χέρι κάνουν τον σταυρό τους και με το άλλο, την ίδια στιγμή, σε κλέβουν ή σε δέρνουν.

    Είναι καιρός, προ πολλού είναι καιρός, να εξοβελιστούν όλες οι εύφημες διακρίσεις που ανέκαθεν τού αποδίδονται: αυτός ο λαός –μόνον λαϊκιστές, λαοπλάνοι, δημαγωγοί, κολπαδόροι και πολιτικά ψώνια – τον εκτιμούν γλείφοντάς τον στα δημόσια ουρητήρια– είναι ένας λαός αγενής –απρεπής και από κακό σόι–, επιδεκτικός μόνο για την ανάδειξη και την επιβράβευση τού κάκιστου, τού αίσχιστου, τού αποκρουστικού: πώς τα καταφέρνει και καταθέτει ο ίδιος τα αδιάψευστα πειστήρια τής αγένειάς του αναδεικνύοντας και επιβραβεύοντας το αποδεδειγμένα, εξόφθαλμα, κραυγαλέα κάκιστο, το ευτελέστερο δείγμα του ανθρώπινου είδους, όταν καλείται να εκλέξει τους ηγέτες του; Πρόκειται για πρωτοφανές επίτευγμα: να επικροτεί, να υποστηρίζει, ένας λαός το τερατώδες, να χαρίζει τον στέφανο της νίκης με τα λάφυρα τής εξουσίας σ” εκείνους που, με τον δικό τους φενακιστικό αγοραίο τρόπο, τού απέδειξαν ότι, εκλέγοντάς τους, είναι όντως αγενής, όντως χυδαίος, «ένα ντουβάρι». Εδώ, επιβεβαιώνεται η τερατογένεση: οι αναδεικνυόμενοι και επιβραβευμένοι είναι τέρατα εκ τεράτων, βδελυροί ηγέτες βγαλμένοι μέσα από τα βδελυρά έγκατα των βδελυρών οπαδών τους. Η απόλυτη σύμπνοια των βδελυγμάτων, τα αλληλοκαθρεφτιζόμενα εμέσματα.

    Ο λαός αυτός πρέπει να τιμωρηθεί γι” αυτό που είναι και για όσα διαπράττει. Η τιμωρία του πρέπει να είναι ισοδύναμη με τη βδελυρότητά του: συντριπτική. Δεν αξίζει κανέναν οίκτο, κανένα έλεος, καμία επιείκεια, καμία κατανόηση, ένας τέτοιος λαός· τού αξίζει το ακριβές αντίτιμο των επιπτώσεων που έχουν οι συνεχώς κλιμακούμενες προς την απόλυτη αηδία επιλογές τής εκτροχιασμένης και συσκοτισμένης νοοτροπίας του, και που η πιο εύγλωττη εικόνα της είναι το παρόν εφιαλτικό σύμπλεγμα ηγεσίας και λαού, σε συμπαγή ταύτιση, δύο πρόσωπα σε ένα, ο Λαοκόων σε σφικτό και φρικτό εναγκαλισμό με το Φίδι.

    Πρέπει να επιβληθεί αναφανδόν αυτή η τιμωρία. Θα είναι πράξη αισχύλειας δικαιοσύνης γιατί ο λαός αυτός δεν μαθαίνει, δεν μπορεί να μάθει, από τα λάθη του και από τα λάθη των άλλων. Είναι ήδη γενεσιουργός αιτία μόνο συμφορών, διαφθοράς και ύβρεως, επείγει συνεπώς η αδήριτη ανάγκη να το πληρώσει αυτό, όχι ως χρέος σε δάνεια αλλά ως οφειλή στην ανθρωπότητα.

    Η σημερινή τραγωδία διαφέρει από την αρχαία ως προς το ότι τα τραγικά πρόσωπα σ” αυτήν, αντίθετα απ” ό,τι σ” εκείνην, δεν είναι οι πρωταγωνιστές αλλά ο χορός, δηλαδή ο δήμος: αυτός είναι σήμερα το υποκείμενο και συγχρόνως το αντικείμενο τού ολέθρου – από δήμος έγινε δήμιος τού εαυτού του και άλλων. Οι ηγέτες του έχουν δευτερεύουσα σημασία, πρώτον διότι προέρχονται από αυτόν και δεν υφίστανται χωρίς αυτόν, δεύτερον διότι αυτός ο ίδιος, κυρίως όταν τον εξαπατούν και τον εμπαίζουν με τα σκουπίδια των υποσχέσεών τους, εκχωρεί σ” αυτούς την εξουσία με την οποία εν συνεχεία τον χειραγωγούν, δείχνοντάς του αυτό που αισθάνονται γι” αυτόν: περιφρόνηση, προκειμένου να τον κρατούν παντοιοτρόπως αιχμάλωτο τής δικής τους αρχομανίας.
    Ο ένοχος, πλέον πασιφανέστατα, δεν είναι άλλος από τον λαό, αυτόν τον πολυκέφαλο δράστη τού οποίου τα ολέθρια λάθη –έτσι θριάμβευσε ο Χίτλερ– είναι ιστορική επιταγή να κριθούν και να καταδικαστούν, χωρίς καμία επιείκεια, με μοναδικό κριτήριο την ωμή αλήθεια – αφού ο ίδιος ο λαός μόνος του βρίσκεται σε παντελή ανικανότητα να το κάνει, τα καταφέρνει τέλεια μόνο στις κομπίνες και στη λαμογιά. Μία δημόσια Νυρεμβέργη με τις αλαλάζουσες μάζες των πλατειών στριμωγμένες τώρα στα εδώλια των σεσημασμένων.
    Θα καούν, βέβαια, μαζί με τα ξερά, που είναι τα περισσότερα, και τα χλωρά, που είναι ασυγκρίτως λιγότερα, θα πάρουν τα σκάγια αδιακρίτως όλους, θα συμβεί το «μετά δικαίων και αδίκων», αλλά αυτό είναι το αναπόδραστο τίμημα που θα εξαναγκαστούν να πληρώσουν και όποιοι, εκόντες άκοντες, ανήκουν σ” αυτόν τον τόσο αφειδώς αλλά και τόσο λανθασμένα, τόσο παραπλανητικά, παινεμένο λαό.
    Τώρα, αυτός ο λαός, απογυμνωμένος συλλήβδην από όλα τα χιλιόχρονα μαλάματα και τάματα με τα οποία τον έχουν φορτώσει και συγκαλύψει, ακάλυπτος από όλα τα ειδυλλιακά τερτίπια και τις ιδεοληπτικές μπαρούφες, από τα παραδοσιακά ψεύδη που υπήρξαν μέχρι τώρα η δήθεν αλήθεια του, αποκαλύπτει στα μάτια και εκείνων που τον γνώριζαν απ” την καλή και εκείνων που τώρα τον ανακαλύπτουν απ” την ανάποδη, το γνήσιον της ανορθόγραφης υπογραφής του.
    Απεταξάμην!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s