Πότε, επιτέλους, θα φτιάξουμε σύγχρονο κράτος;

[ Ως συνέχεια προηγούμενης δικής μας ανάρτησης 12.08.2015: Από τα καλά του 3ου Μνημονίου: Αποπολιτικοποίηση του Δημοσίου (=κατάργηση του πελατειακού κράτους)]

kratos26sep15

«[…] Θα έλεγε τις ότι η χώρα αύτη ηλευθερώθη επίτηδες διά ν’ αποδειχθή ότι δεν ήτο ικανή προς αυτοδιοίκησιν».
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (1893)

Χαρίδημος Κ. Τσούκας στο Βήμα 15.08.15

Στην ανακοίνωση της Συνόδου Κορυφής της ευρωζώνης για την ελληνική κρίση (12.7.2015) αναφέρεται μεταξύ άλλων: «Οι ελληνικές Αρχές (…) θα πρέπει να θέσουν σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα, υπό την αιγίδα της Κομισιόν, για την ενίσχυση της ικανότητας και την αποπολιτικοποίηση της διοίκησης».

Η φράση αυτή είναι αξιοπρόσεκτη. Γιατί; Πρώτον, διότι οι δανειστές δεν υπαγορεύουν μόνο οικονομικούς όρους αλλά υπεισέρχονται και στον τρόπο λειτουργίας της κρατικής μηχανής – στον πυρήνα, δηλαδή, μιας αυτοκυβερνώμενης πολιτείας. Δεύτερον, διότι εμμέσως υποδηλώνεται το χάσμα νεωτερικότητας και η διαφορά ισχύος μεταξύ Ελλάδας και Ευρώπης. Ο δανειστής δεν δανείζει μόνο χρήματα αλλά επιβάλλει στον οφειλέτη και αλλαγή νοοτροπίας. Η δυνατότητα αποπληρωμής του χρέους προϋποθέτει ότι ο οφειλέτης θα μιμηθεί τις θεσμικές πρακτικές του δανειστή. Εν προκειμένω, ισχυρό και ακομμάτιστο κράτος.

Αυτή η απαίτηση αναδεικνύει τον εθνικό μας αναχρονισμό: επί δύο αιώνες η ορθολογική διοίκηση παραμένει το μεγάλο ζητούμενο. Κράτος αποκτήσαμε, σύγχρονη χώρα δεν γίναμε! Το 1947 ο Πόρτερ, απεσταλμένος του προέδρου Τρούμαν στην Ελλάδα, έγραψε απερίφραστα σε υπηρεσιακή έκθεσή του: «Εδώ δεν υφίσταται κράτος σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα». Ολες οι μεταπολεμικές εκθέσεις για την ελληνική διοίκηση κατέληξαν σε παρόμοια συμπεράσματα, αν και πιο κομψά διατυπωμένα. Θεωρητικά τα ελληνικά κόμματα λίγο-πολύ αποδέχονται αυτό που αποτελεί κοινό τόπο στον ανεπτυγμένο κόσμο: η επαγγελματική, ορθολογική και ανεξάρτητη διοίκηση είναι απαραίτητος όρος για αποτελεσματική διακυβέρνηση. Το σκεπτικό είναι απλό: η κομματική κηδεμονία στρεβλώνει το πλέγμα κινήτρων-κυρώσεων σε έναν οργανισμό, αδυνατίζει τη θεσμική μνήμη και εισάγει εξωγενή προς τη διοίκηση κριτήρια λειτουργίας. Οταν επικρατεί ο κομματισμός, η διοίκηση αποσυντίθεται, η ποιότητα των συλλογικών αγαθών πέφτει.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι τα κόμματα εξουσίας υπόσχονται ριζικές αλλαγές στη διοίκηση. Ο Καραμανλής έκανε σημαία την «επανίδρυση του κράτους». Ο Παπανδρέου το «open gov». Ο Σαμαράς τις «μεταρρυθμίσεις». Ο Τσίπρας δεσμεύθηκε τον Ιανουάριο του 2015 να στελεχώσει «τα γραφεία υπουργών, γενικών γραμματέων και διοικητών από τις τάξεις των δημοσίων υπαλλήλων».

Τι από αυτά έγινε; Τίποτα ως ελάχιστα. Το ελληνικό κράτος εξακολουθεί εν πολλοίς να στελεχώνεται από προσωπικούς, οικογενειακούς ή κομματικούς ημετέρους! Αν και διαφορετικά κόμματα εναλλάσσονται στην εξουσία, οι θεσμοποιημένες ανορθολογικές πρακτικές παραμένουν. Ακόμη και σήμερα, με μια υποτίθεται ριζοσπαστική κυβέρνηση, γενικοί γραμματείς υπουργείων διορίστηκαν κυρίως κομματικά στελέχη ή πολιτευτές. Ηγετικές θέσεις οργανισμών δεν τίθενται σε δημόσια προκήρυξη. Διοικητής λ.χ. του μεγαλύτερου ασφαλιστικού οργανισμού της χώρας (ΙΚΑ) επελέγη ένας πρώην συνδικαλιστής -ευρωβουλευτής, ενώ τη μεγαλύτερη επιχείρηση των Βαλκανίων (ΔΕΗ) διοικεί ένας πρώην συνδικαλιστής της! Σχεδόν όλοι οι επιλεγέντες περιφερειακοί διευθυντές εκπαίδευσης είναι στελέχη, συνδικαλιστές ή πολιτευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Ο υπουργός Υγείας κ. Κουρουμπλής χαρακτήρισε τους διοικητές νοσοκομείων «πολιτικά πρόσωπα» επιδιώκοντας τη δαπανηρή αντικατάστασή τους.

Δεν ωφελεί να συνεχίσω. Η εικόνα είναι σαφής και καταθλιπτικά παρόμοια με αυτήν του παρελθόντος. Μόνο το πρόσημο του κομματισμού διαφέρει. Οι βαθιές δομές του δημόσιου βίου έχουν φρακταλική δομή – αναπαράγονται σε διαφορετικές κλίμακες και περιόδους. Παραδόξως η θεσμική ακινησία συντηρείται από την πολιτική αλλαγή. Ολα αλλάζουν κι όλα τα ίδια μένουν!

Η ελληνική πολιτική ελίτ πάσχει από «ακρασία» – ξέρει τι πρέπει να κάνει αλλά, δέσμια των φαύλων εθισμών της, δεν έχει τη δύναμη να το κάνει. Εκλογικεύει την υποκριτική στάση της υιοθετώντας την αντίληψη ότι το κράτος αντανακλά πολιτικούς συσχετισμούς, οπότε αμιγώς διοικητικές θέσεις θεωρούνται πολιτικές. Δυσκολεύονται να διακρίνουν την πολιτική εποπτεία από την επαγγελματική διοίκηση. Δείτε πόσο εύστοχα ένα έγκριτο επιστημονικό σωματείο θυμίζει τα αυτονόητα. Σε επιστολή της στον κ. Κουρουμπλή η Ελληνική Εταιρεία Μάνατζμεντ Υπηρεσιών Υγείας επισημαίνει: «Οι θέσεις των νοσοκομειακών διοικητών δεν είναι πολιτικές. Αντιθέτως, είναι αμιγώς επαγγελματικές και τεχνοκρατικές. Οι διοικητές δεν παράγουν και δεν ασκούν πολιτική. Εργο τους είναι να υλοποιούν κατά τον αποτελεσματικότερο και επιστημονικά δόκιμο τρόπο την πολιτική υγείας της εκάστοτε κυβέρνησης». Τα ίδια περίπου είχε επισημάνει και στην κυβέρνηση Σαμαρά. Οι δανειστές πιέζουν την ελληνική κυβέρνηση να αλλάξει ο νόμος για τον διορισμό των διοικητών νοσοκομείων ώστε να αποπολιτικοποιηθεί η επιλογή τους. Μακάρι να επεκτείνουν το εύρος των απαιτήσεών τους: όλες οι ηγετικές θέσεις του κρατικού μηχανισμού πρέπει να αποπολιτικοποιηθούν. Μεταφέροντας τεχνογνωσία προηγμένων χωρών, γνωρίζουν καλά ότι μόνο η αμιγώς επαγγελματική διοίκηση διασφαλίζει τη συστηματικά ορθολογική διαχείριση πόρων.

Οσες όμως νομοθετικές αλλαγές κι αν γίνουν, το ελληνικό habitus δεν θα σπάσει αν δεν δημιουργηθεί ενδογενώς η επιθυμία για αυθεντική αλλαγή. Πρόκειται για κολοσσιαία αλλαγή «παραδείγματος». Η διεθνής επιτήρηση περιορίζει τη δύναμη αρνησικυρίας σημαντικών εγχώριων συμφερόντων, αλλά δεν αρκεί. Ο μετασχηματισμός ενός μετα-οθωμανικού σε σύγχρονο κράτος απαιτεί μια κρίσιμη μάζα εγχώριων μεταρρυθμιστών με πείσμα, αξιοπιστία και κύρος. Η ιστορία δείχνει ότι δεν επαρκεί η πίεση των δανειστών. Το σύστημα τείνει να επανέρχεται στην παραδοσιακή του ισορροπία. Απαιτείται ενεργός ανασημασιοδότηση κρίσιμων εννοιών στην πολιτική μας κοινότητα (π.χ., «αξιοκρατία», «αξιολόγηση» κ.ά.) η οποία θα εδράζεται σε νέες πρακτικές – σε έμπρακτες δεσμεύσεις – που σηματοδοτούν την απαρχή ενός νέου «παραδείγματος».

Θα πιστέψω ότι αποκτήσαμε μια αυθεντικά μεταρρυθμιστική κυβέρνηση όταν δω τον πρωθυπουργό να περιορίζει αυτοβούλως την εξουσία του, να σέβεται την επετηρίδα και την αξιοκρατία στη Δικαιοσύνη, να διορίζει γενικούς γραμματείς στελέχη της διοίκησης, να προκηρύσσει τις ηγετικές θέσεις δημοσίων οργανισμών και να μη θεωρεί τους διοικητές νοσοκομείων ή τους προϊσταμένους εκπαίδευσης «πολιτικά πρόσωπα». Επειδή αυτή η αλλαγή «παραδείγματος» είναι απίθανο να προκύψει ενδογενώς, οι πιέσεις των δανειστών είναι η κύρια ελπίδα όσων οραματίζονται την Ελλάδα μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα.

©Ο κ. Χαρίδημος Κ. Τσούκας είναι καθηγητής στα πανεπιστήμια Κύπρου και Warwick.

Advertisements
This entry was posted in σκέψεις, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

13 Responses to Πότε, επιτέλους, θα φτιάξουμε σύγχρονο κράτος;

  1. Ο/Η Phoenix λέει:

    Reblogged στις tolmima.

  2. Ο/Η ataktos λέει:

    Φέρτε πίσω τα κλεμμένα

  3. Ο/Η Lawyer λέει:

    Γρήγορη και ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, αν θέλουμε Κράτος.
    Ο Τσίπρας όμως κοροϊδεύει

    http://www.zougla.gr/politiki/article/tsipras-imaste-i-egites-tis-aneksartisias-tis-dikeosinis

  4. Ο/Η Zωή Μιχαλολιά λέει:

    http://www.efsyn.gr/arthro/i-zoi-den-stamata-na-pyrovolei
    Η Ζωή δεν σταματά να πυροβολεί

    Συντάκτης:

    Χάρης Ιωάννου
    .

    Η ταραχώδης οκτάμηνη θητεία της Ζωής Κωνσταντοπούλου ως προέδρου της Βουλής ολοκληρώθηκε, οι εργασίες της Επιτροπής για τον Ελεγχο του Χρέους ακολουθούν τον ίδιο δρόμο, ωστόσο η απερχόμενη πρόεδρος δεν σταματά να «πυροβολεί» τους πρώην συντρόφους της για την πολιτική που ακολούθησαν, χαρακτηρίζοντας και το τρίτο Μνημόνιο (Τσίπρα – Καμμένου) «παράνομο και επονείδιστο».

    Την ώρα που συνεδρίαζε το μεσημέρι της Παρασκευής το υπουργικό συμβούλιο στον πρώτο όροφο της Βουλής, στο ισόγειο η αίθουσα του εντευκτηρίου είχε αδειάσει και πάλι από τους δεκάδες καναπέδες και τα τραπεζάκια, ώστε η κ. Κωνσταντοπούλου να δώσει την τελευταία της συνέντευξη Τύπου, με αφορμή την ολοκλήρωση των εργασιών της Επιτροπής Ελέγχου του Χρέους (σ.σ. ο διάδοχός της Νίκος Βούτσης θεωρείται απίθανο να τη συνεχίσει), το κόστος της οποίας ανήλθε τελικά στα 112.000 ευρώ.

    Η δεύτερη έκθεση

    Εκτός από το προκαταρκτικό της πόρισμα, η Επιτροπή έδωσε στη δημοσιότητα και μία συμπληρωματική έκθεση 18 σελίδων με τίτλο «Ο αθέμιτος, παράνομος και επονείδιστος χαρακτήρας του Μνημονίου και της Δανειακής Σύμβασης του Αυγούστου 2015», στο οποίο κατακεραυνώνει και την τελευταία συμφωνία με τους διεθνείς πιστωτές της χώρας.

    «Μας προκάλεσε απογοήτευση το τρίτο Μνημόνιο. Δεν χρησιμοποιήθηκαν τα πορίσματα της Επιτροπής στη διαπραγμάτευση.

    »Ακυρώθηκε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, το οποίο είπε ξεκάθαρα ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο. Υπήρξε παραίτηση από κυριαρχικά, θεμελιώδη και αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα του λαού και της χώρας», τόνισε μεταξύ άλλων η κ. Κωνσταντοπούλου.

    Υπενθυμίζεται ότι η Επιτροπή στο πόρισμά της χαρακτηρίζει το σύνολο του ελληνικού δημόσιου χρέους «παράνομο, απεχθές, επονείδιστο και μη βιώσιμο», με βασικό επιχείρημα ότι παραβιάστηκαν τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά χωρίς να υπάρχουν συγκεκριμένα οικονομικά στοιχεία.

    Αυτή τη φορά η Ζωή Κωνσταντοπούλου έδωσε πιο αναλυτικές εξηγήσεις για το πόσο κόστισαν οι εξάμηνες εργασίες της επιτροπής.

    Η δυσφορία

    Οπως είπε χαρακτηριστικά, το συνολικό κόστος έφτασε «μόνο» τα 112.000 ευρώ, εκ των οποίων τα 25.000 για διερμηνείες, τα 50.000 ευρώ για σίτιση και διαμονή των μελών της επιτροπής και των προσκεκλημένων, 5.500 για μεταφράσεις και τα υπόλοιπα για εισιτήρια και μετακινήσεις.

    Εξέφρασε μάλιστα για άλλη μια φορά τη δυσφορία της για το γεγονός ότι η επιτροπή «λοιδορήθηκε και συκοφαντήθηκε» και επέμεινε ότι κανένας μέλος της δεν πήρε ούτε ένα ευρώ αλλά αντίθετα «άφησαν τις χώρες τους και την καθημερινότητά τους για να βοηθήσουν την Ελλάδα».

  5. Ο/Η ataktos λέει:

    Με την επιλογή ΤΣΙΠΡΑ , το παρόν εξουσιαστικό καθεστώς, καταδεικνύει, ότι αδυνατεί να ανεχθεί έστω και την παραμικρή κριτική σε κοινοβουλευτικό επίπεδο. Αυτό το δεδομένο δεν πιστοποιεί παρά την βαθιά του αδυναμία. Η επιλογή τής χονδροειδούς καλπονοθείας ως μέσου επιλογής επισφραγίζει αυτήν την φασιστική νοοτροπία. Σε ανώτατο διεκπεραιωτή τού φασισμού ανάγεται πλέον όχι αυτός, ο οποίος κραδαίνει τον βούρδουλα, αλλά ο πλέον άτεχνος δήθεν ταχυδακτυλουργός τής πεντάρας.

  6. Ο/Η παράνομος λέει:

    Ποιος θέλει ένα σύγχρονο κράτος, που θα τον εξοντώνει με σύγχρονο (άρα και πιο αποτελεσματικό) τρόπο;

  7. Ο/Η ανώνυμος λέει:

    Tέλης Σαμαντάς

    ΑΠ’ ΤΟΝ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ: ΕΝΑ ΕΥΡΩ ΔΡΟΜΟΣ
    ………
    Η «Εφημερίδα των Συντακτών»: Η εφημερίδα των θλιβερών απολογητών του »
    μαλάκα με το περίστροφο»
    ——————-

    Επειδή υπήρξαν ορισμένες αντιδράσεις στην αναφορά της «Εφημερίδας των Συντακτών», στην ανάρτηση για τη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη από τη «17 Νοέμβρη», μάλλον χρειάζονται ορισμένες διευκρινήσεις:

    1.Ανήμερα της επετείου της εκτέλεσης του Παύλου Μπακογιάννη δεν πήρε το μάτι μου μια –έστω και μικρή- αναφορά στο γεγονός στην εν λόγω εφημερίδα.

    2. Αντιθέτως, μερικές ημέρες πριν τις εκλογές, στην εν λόγω εφημερίδα, «μου έβγαλε το μάτι» η συνέντευξη του καταδικασμένου για τη δολοφονία του Παύλου Μπακογάννη, κ. Κουφοντίνα (Προφανώς αρνούμαι να βάλω το link).

    3. Είναι μάλλον φανερό, επίσης, πως κάποια –στοιχειώδης, έστω αναφορά και σύνδεση – μεταξύ της δολοφονίας του Παύλου Μπακογιάννη στην Ελλάδα και του του Άλντο Μόρο, στην Ιταλία -τις ίδιες, άλλωστε, ιδέες πρέσβευαν και οι δύο: περί «του τέλους των εμφυλίων, των διχασμών, της απαρχής ενός νέου είδους εθνικής συνεννόησης». (Αυτό το «πάνω από το 51% της κοινωνίας» που επιζητούσε ο Ενρίκο Μπερινγκουέρ, για παράδειγμα –και που συχνά πυκνά τον επικαλούνται διάφοροι «μορφωμένοι» της κυβέρνησης σαν τον Καμμένο ή τον Κατρούγκαλο).

    4. Προφανώς η «Εφημερίδα των Συντακτών» υπό τη διεύθυνση του (φίλου) Νικόλα Βουλέλη (10 χρόνια φυλακή για τη συμμετοχή του στον πρώτο «Ρήγα»), επιλέγει να προβάλει τον δολοφόνο.

    5. Το ότι συμπίπτουν οι «αναλύσεις» του εν λόγω διευθυντή με τις αντίστοιχες «κραυγές αισιοδοξίας» του ιστορικού Αντώνη Λιάκου, ο οποίος ήταν –και είναι φαντάζομαι- βέβαιος πως «οι φωνές της απελευθέρωσης, των λαών της Βόρειας Αφρικής, από τα δεσμά των απολυταρχικών καθεστώτων» έχει οδηγήσει «σε πρωτοφανή σφαγή αμάχων», υποθέτω πως δεν ενδιαφέρει ούτε τον εν λόγω διευθυντή ούτε τον αντίστοιχο του ιστορικό: Από το ίδιο ιδεολογικό παγκάρι, ψωνίζονται άλλωστε κι οι δύο.

    Συμπέρασμα: Καλό είναι να κυκλοφορεί και να αγοράζεται η «Εφημερίδα των Συντακτών¨. Μαθαίνουμε σε τι ακριβώς συνίσταται ο φανατισμός, εδώ και σήμερα.

    Και, επιπλέον, μαθαίνουμε το πώς από τον «φανατισμό» περνάς στον «φασισμό» -ένα ευρώ δρόμο κοστίζει.


    27 Σεπτεμβρίου 2015

    • Ο/Η Po λέει:

      αυτό το κείμενο θα τύχει ανάρτησης. δε μπορούμε να κάνουμε αλλιώς.

      Χτες έγραψα στο τουίτερ:

      //platform.twitter.com/widgets.js

  8. Ο/Η Παλιός λέει:

    http://www.efsyn.gr/arthro/h-kryfi-goiteia-tis-exoysias
    Στο κεντρο του περιθωριου

    H κρυφή γοητεία της εξουσίας

    Συντάκτης:

    Περικλής Κοροβέσης
    .

    Θεωρητικά κάθε κόμμα πριν από τις εκλογές, μικρό ή μεγάλο, παρουσιάζει ένα πρόγραμμα, άσχετα αν θα εφαρμοστεί ή όχι. Συνήθως είναι ένα μείγμα γοητευτικής ασάφειας και δημαγωγίας, ενίοτε και με παραλογισμούς και παράλληλα επιθέσεις στον αντίπαλο, κάθε είδους.

    Το τι θα πράξουν όταν γίνουν κυβέρνηση φαίνεται στα πρώτα μέτρα που θα πάρουν, τα οποία δεν είχαν εμφανιστεί στο πρόγραμμά τους. Κατά κάποιο τρόπο αυτό που θέλουν να εφαρμόσουν το κρύβουν προεκλογικά.

    Εξαίρεση σε αυτή την παράδοση αποτέλεσε ο Τσίπρας με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης: ήταν συγκεκριμένο και ίσχυε ακόμα και το πολυσέλιδο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ που είχε ψηφιστεί στο λεγόμενο ιδρυτικό συνέδριο του κόμματος (είχαν προηγηθεί άλλα δύο συνέδρια του ΣΥΡΙΖΑ που τα έφαγε η μαρμάγκα).

    Στους εφτά μήνες η κυβέρνηση Τσίπρα έκανε ελάχιστα από αυτά για τα οποία είχε δεσμευτεί. Το κύριο κυβερνητικό έργο ήταν οι διαπραγματεύσεις. Αλλά τι διαπραγματεύσεις;

    Κατά τον Βαρουφάκη, ο μόνος σκοπός αυτών των διαπραγματεύσεων ήταν ο εξευτελισμός της Ελλάδας.

    Τότε γιατί τις συνεχίσαμε; Για εσωτερική κατανάλωση και να περάσει η αντίληψη πως ο Τσίπρας πάλεψε με θηρία, ενώ στην ουσία είχε γίνει αποδεκτό το τρίτο Μνημόνιο και ήταν πια θέμα χρόνου η υπογραφή του.

    Και από τον αντιμνημονιακό Τσίπρα (θα καταργήσουμε όλα τα Μνημόνια με έναν νόμο και με ένα άρθρο) περνάμε στον μνημονιακό Τσίπρα που το υποστηρίζει και το δικαιολογεί με το επιχείρημα: Δεν το ήθελα, αλλά μας ανάγκασαν.

    Πόσες φορές ακόμα θα αναγκαστεί να κάνει πράγματα που δεν θέλει; Ολες. Γιατί μπήκε στο κλαμπ των υποτελών της Μέρκελ. Ευρώπη σημαίνει υποταγή άνευ όρων στις Βρυξέλλες.

    Σε αυτή την προεκλογική εκστρατεία ο Τσίπρας είπε γενικόλογα και φλύαρα λόγια χωρίς καμία δέσμευση. Αλλά ούτε και όταν συγκρότησε την κυβέρνησή του έκανε κάποια διακήρυξη.

    Και αυτό μπορεί να ερμηνευτεί πως από σήμερα κυβερνάει το Μνημόνιο.

    Πολλοί αναρωτιούνται γιατί μια τέτοια μεταστροφή. Ενα αρχηγικό κόμμα εξουσίας δεν έχει αρχές. Αυτές είναι για διακόσμηση.

    Στόχος είναι η κατάληψη της κρατικής εξουσίας με τα προνόμιά της. Και χωρίς Μνημόνιο ο Τσίπρας δεν θα έμενε για πολύ καιρό στην εξουσία.

    Το Μνημόνιο ήταν η προϋπόθεση για την εξουσία και όχι η ψήφος του ελληνικού λαού.

    Αλλά και αυτή η ψήφος του ελληνικού λαού πρέπει να μας βάλει σε σκέψεις. Το 45% προτίμησε την αποχή. Οποιοι και να ήταν οι λόγοι, εκτός από αυτούς που έχουν κάνει την αποχή πολιτικό κίνημα, σημαίνει πως δεν δέχονται κόμματα, Κοινοβούλιο, κυβερνήσεις.

    Και αυτό σημαίνει απόρριψη του συστήματος μέσα από την απάθεια. Ενα άλλο πρόβλημα είναι αν ξέρει πραγματικά τι ψηφίζει αυτός ο λαός: 62% «όχι» στα Μνημόνια, αλλά σε δύο μήνες ψηφίζει Μνημόνια διά της λεωφόρου Τσίπρα.

    Θα περίμενε κανείς πως ο Μανώλης Γλέζος θα είχε τουλάχιστον ένα 3% στο τσεπάκι του. Και όμως, όχι. Ο Λεβέντης ήταν πιο ελκυστικός για να μπει στη Βουλή αφήνοντας τον Γλέζο απ’ έξω.

    Και το μόνο αντιμνημονιακό κόμμα της Αριστεράς, η Λαϊκή Ενότητα, μένει εκτός Βουλής. Τον ρόλο αυτό θα τον παίξουν η Χρυσή Αυγή και το ΚΚΕ. Και αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Αλλά λίγοι το καταλαβαίνουν. Η Χ.Α. θα ενισχυθεί σημαντικά την επόμενη τετραετία.

    Πώς θα δικαιολογήσει μια πολιτική Σαμαρά-Βενιζέλου η Αριστερά του Τσίπρα; Με μια προπαγάνδα σοβιετικού τύπου, προσαρμοσμένη στα καθ’ ημάς.

    Ηδη δεκάδες δημοσιολογούντες έχουν στρατευθεί και αναμένονται και πολλοί άλλοι. Η εξουσία γοητεύει. Και μην ξεχνάμε τους διαφημιστές και τους επικοινωνιολόγους. Αλλά όταν μιλήσει η τσέπη, όλα αυτά θα είναι άχρηστα, αν όχι γελοία.
    (…..)

  9. Ο/Η Διεθνιστής λέει:

    2.100.000 Audi με λάθος Λογισμικό …
    1.100.00 skoda …

    Γίνονται αυτά από τους τίμιους γερμανούς ???

    Μα αυτοί δεν πέρασαν διαφωτισμό ???

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s