Δεν ηττηθήκατε, σύντροφοι…

[Όσο κι αν πιέζεται το κοινωνικό κράτος σήμερα, κανένας δεν έχει προτείνει στα σοβαρά κάτι καλύτερο από την μικτή οικονομία σε κάποιαν από τις πολλές παραλλαγές της]

doxiades6aug15

Ξένη δημοσίευση

Του Αρίστου Δοξιάδη στο protagon

«Ηττηθήκαμε», γράφουν οι διανοούμενοι και τα πολιτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, και ψάχνουν να βρουν πού έκαναν το λάθος στις διαπραγματεύσεις. Αναζητούν απαντήσεις στο συσχετισμό δυνάμεων, σε τεχνικές ανεπάρκειες, σε γεωπολιτικούς παράγοντες.

Δεν ηττηθήκατε όμως, σύντροφοι. Δεν είχατε ποτέ κάποιο δικό σας στόχο που αποτύχατε να υλοποιήσετε. Με δανεικές ιδέες πορευτήκατε, και αυτούς τους δανεικούς στόχους ούτε τους πιστέψατε ποτέ πραγματικά, ούτε καταλάβατε ότι συνοδεύονται από παράπλευρο κόστος, που δεν θα θέλατε ποτέ να αναλάβετε.

Δεν είναι μόνο δικό σας το πρόβλημα, στο ΣΥΡΙΖΑ της Ελλάδας. Είναι το πρόβλημα της ριζοσπαστικής Αριστεράς σε όλο τον αναπτυγμένο κόσμο.  Δεν έχει δικό της στόχο για την οργάνωση της παραγωγής και της διανομής στη βάση της οικονομίας, αλλά ούτε για την οικονομική πολιτική του κράτους. Για αυτά τα θεμελιακά ζητήματα η Αριστερά έχει μόνο κριτική απέναντι στα υπάρχοντα συστήματα και μερικές πολύ γενικόλογες ιδέες για εναλλακτική οργάνωση. Δεν υπάρχει όμως πρακτική αριστερή πολιτική. 

Σχετικά με την οργάνωση της παραγωγής, η ριζοσπαστική Αριστερά θεωρητικά υποστηρίζει μορφές εργασίας διαφορετικές από την εξαρτημένη μισθωτή εργασία του καπιταλισμού: αγροτικούς συνεταιρισμούς, αυτοδιαχείριση στα εργοστάσια, ή δίκτυα ανεξάρτητων επαγγελματιών που παράγουν συνεργατικά. Θεωρητικά, μόνο, δυστυχώς.

Καμιά από αυτές τις μορφές δεν έχει πετύχει σε μεγάλη έκταση, με εξαίρεση τους αγροτικούς συνεταιρισμούς σε μερικές χώρες. Και όπου έχει πετύχει η οριζόντια συνεργασία, όπως π.χ. στη Wikipedia, η κινητήρια δύναμη δεν ήταν μια πολιτική παράταξη, αλλά δίκτυα οραματιστών τεχνολόγων, από αυτούς που οι εγχώριοι αριστεροί τους χαρακτηρίζουν «απολιτίκ». Και το ευνοϊκό περιβάλλον δεν ήρθε από κάποια αριστερή κυβέρνηση, αλλά από την τεχνολογία που αναπτύσσεται μέσα στον καπιταλισμό και ανεξάρτητα από την ιδεολογική ταμπέλα των κυβερνήσεων.

Ποιά είναι η αιτία που δεν έχουμε περισσότερες πετυχημένες περιπτώσεις τέτοιας συνεργασίας; Στην Ελλάδα το νομικό πλαίσιο είναι ευνοϊκό για τους αγροτικούς συνεταιρισμούς από την δεκαετία του 1980, και για τις κοινωνικές συνεταιριστικές επιχειρήσεις από το 2011. Δεν έχω δει σοβαρή αριστερή ανάλυση για την σχετική αποτυχία, τουλάχιστο από οικονομολόγους του ΣΥΡΙΖΑ.  Και δεν νομίζω ότι στο κόμμα αυτό υπάρχουν στελέχη που αφιέρωσαν τη ζωή τους για να πετύχουν αυτά τα σχήματα. Δηλαδή που να εργάστηκαν σοβαρά για την παραγωγή, και όχι για την «διεκδίκηση».

Σχετικά με την οργάνωση της διανομής, μέσα από παράλληλα ανταλλακτικά κυκλώματα, η κατάσταση είναι παρόμοια. Η αρχική παγκόσμια αισιοδοξία που γεννήθηκε με το διαδίκτυο δικαιώθηκε σε μικρό μόνο βαθμό, ενώ το μεγαλύτερο μέρος του λεγόμενου sharing economy αποτελείται στην πραγματικότητα από κανονικές εμπορευματικές/χρηματικές συναλλαγές, που οργανώνονται από καπιταλιστικούς κολοσσούς όπως η AirBnB, η  Uber και το eBay. Ίσως τα πράγματα να αλλάξουν στο μέλλον. Αυτοί που θα τα καταφέρουν δεν θα είναι πολιτικά στελέχη, αλλά εκείνοι που θα πειραματιστούν σοβαρά, θα εργαστούν επίπονα και θα οργανωθούν χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες. Η «δουλειά του μυρμηγκιού», που έλεγαν οι λενινιστές, στην εποχή μας δεν μπορεί  να είναι για την κατάληψη της κεντρικής εξουσίας, αλλά για να χτιστούν διαφορετικές κυψέλες παραγωγής και ανταλλαγής στη βάση.

Σχετικά, τέλος, με την οικονομική πολιτική του κράτους, η ριζοσπαστική αριστερά δεν έχει τίποτε πρακτικό να προτείνει στην εποχή της ταχύτατης καινοτομίας και της παγκόσμιας αγοράς. Μέχρι σήμερα οι πιο αδύναμοι προστατεύονται καλύτερα μόνο μέσα στις «μικτές» οικονομίες, δηλαδή εκεί όπου το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής  οργανώνεται σε καπιταλιστικές επιχειρήσεις και το μεγαλύτερο μέρος των υπηρεσιών παιδείας, υγείας και κοινωνικής προστασίας οργανώνεται από το δημόσιο. ‘Όσο κι αν πιέζεται το κοινωνικό κράτος σήμερα, κανένας δεν έχει προτείνει στα σοβαρά κάτι καλύτερο από την μικτή οικονομία σε κάποιαν από τις πολλές παραλλαγές της.

Μερικοί στο ΣΥΡΙΖΑ προτείνουν την κρατική ιδιοκτησία των τραπεζών, της ενέργειας και των υποδομών ως απάντηση στην καπιταλιστική παραγωγή. Αυτό δοκιμάστηκε πολλές φορές τον 20ο αιώνα, σε πολλές χώρες, και απέτυχε. Σήμερα είναι ακόμα πιο απίθανο να πετύχει. Κάθε μεγάλη επιχείρηση, για να είναι παραγωγική, θα πρέπει να είναι ανοιχτή στην παγκόσμια καινοτομία και να εντάσσεται σε παγκόσμιες αλυσίδες αξίας. Χωρίς εισαγόμενα μηχανήματα, πρώτες ύλες και τεχνογνωσία δεν μπορεί να σταθεί κανένας, ούτε στην Κίνα, ούτε στην Ολλανδία.

Ποιος πιστεύει στα σοβαρά ότι η Εθνική Τράπεζα, η Βιομηχανία Ζάχαρης, και η ΔΕΗ μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες της εποχής αν τις ελέγχει ο Λαφαζάνης και η ΓΕΝΟΠ; ‘Έχουμε αρκετά δείγματα γραφής από το κρατικό μονοπώλιο στην παραγωγή ενέργειας: προτίμηση στο λιγνίτη, πετρέλαιο στα νησιά (η χαρά της διαπλοκής), απέχθεια στην ηλιακή και αιολική ενέργεια. Φοβούνται μήπως αποδυναμωθεί η κεντρική εξουσία από την αποκεντρωμένη παραγωγή και διανομή, που θα γίνεται  από τις στέγες των κτιρίων ή από τα οικόπεδα των Δήμων. Σε περίπου πέντε χρόνια η νέα ενεργειακή τεχνολογία, που συνδυάζει ανανεώσιμες πηγές και μεγάλες μπαταρίες, θα είναι οικονομικά ανταγωνιστική, και θα επεκταθεί σε όλο τον κόσμο. Εκτός από το μικρό γαλατικό χωριό της Αριστερής Πλατφόρμας.

Σε  αυτά τα  τρία πεδία, δηλαδή στην εσωτερική οργάνωση της παραγωγής, στις εναλλακτικές σχέσεις  διανομής, και στον κεντρικό οικονομικό σχεδιασμό, η ανεπάρκεια της ριζοσπαστικής Αριστεράς είναι παγκόσμια. Αλλά στο πεδίο των κοινωνικών υπηρεσιών το πράγμα διαφέρει.

Σε μερικές χώρες της Ευρώπης οι αριστεροί μιας προηγούμενης εποχής πέτυχαν κάτι πραγματικά ριζοσπαστικό: την ελεύθερη καθολική πρόσβαση σε δημόσιες υπηρεσίες υγείας και παιδείας, την παροχή βασικής σύνταξης σε όλους, καθώς και σημαντικά επιδόματα για άνεργους και φτωχούς. Σε αυτό το πεδίο η διεθνής αριστερά έχει να δείξει μεγάλες πρακτικές νίκες. Όχι όμως και η δική μας ριζοσπαστική αριστερά, που με το λόγο και τη δράση της υπονομεύει κάθε προσπάθεια να χτίσουμε αντίστοιχης ποιότητας και έκτασης  υπηρεσίες στην Ελλάδα.

Στο συνταξιοδοτικό υπερασπίζεται τα προνομιούχα ταμεία και τις πρόωρες συντάξεις. Υπερασπίζεται δηλαδή ένα σύστημα που είναι ταυτόχρονα πολύ ακριβό και εξαιρετικά άδικο, καθώς αυξάνει την ανισότητα ανάμεσα στους ηλικιωμένους αντί να την μειώνει, και ταυτόχρονα μεταβιβάζει τόσο πολλούς πόρους στους σημερινούς συνταξιούχους  που δεν περισσεύει τίποτε για τους νέους άνεργους, και ούτε θα περισσεύει για να πάρουν κάποτε σύνταξη οι σημερινοί σαραντάρηδες. Η τρόικα πρότεινε από το 2010 ένα πολύ πιο δίκαιο σύστημα, και η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ άρχισε να το υλοποιεί, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ δίνει διαρκώς μάχες οπισθοφυλακής για τα προνόμια, και αν μπορούσε θα μας γύριζε στην εποχή των 170 ταμείων.

Στην παιδεία έχουμε από δεκαετίες δωρεάν και καθολική πρόσβαση μέχρι το Λύκειο, και μαζικό δημόσιο πανεπιστήμιο, αλλά η ταξική διάκριση γίνεται μέσα από την ποιότητα των σπουδών. Και η ελληνική Αριστερά, αντί να είναι η πρώτη που απαιτεί ποιότητα για τα δημόσια σχολεία, αντιμάχεται την αξιολόγηση, απεχθάνεται τις νέες τεχνολογίες εκπαίδευσης, προτιμά να είναι τα πανεπιστήμια πεδίο μάχης παρά χώρος για να αποκτήσουν εφόδια εργασίας και παραγωγής οι φτωχοί φοιτητές.

Στην υγεία δεν έχουν κανένα σχέδιο για την πιο αποτελεσματική χρήση των περιορισμένων πόρων.  Αντιδρούσαν στην μετάπτωση προς τα γενόσημα, επιμένουν στους κομματικούς διορισμούς, καλύπτουν το φακελάκι, , και πάλι απεχθάνονται την αξιολόγηση. Ακυρώνουν έτσι και την ποιότητα και την δωρεάν πρόσβαση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν, ενώ κουβαλάει τις αδυναμίες της παγκόσμιας ριζοσπαστικής Αριστεράς, δεν υποστηρίζει στην πράξη τις σημαντικές επιτυχίες της. Αυτές τις επιτυχίες τις υπερασπίζεται η κεντροαριστερά της Ευρώπης, που για εσάς, σύντροφοι, είναι συντηρητική.

Αντί γι’ αυτό, ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να κάνει σημαία του ορισμένες δανεικές ιδέες, όπως είναι η διαγραφή χρέους, η ανάπτυξη μέσω ελλειμμάτων και (για μερικούς) το εθνικό νόμισμα. Τίποτε από τα τρία δεν είναι ειδικά αριστερό. Τις υποστηρίζουν και κεντροδεξιοί και κεντροαριστεροί, όπως και τις αντιμάχονται από τις ίδιες παρατάξεις. Ειδικά το εθνικό νόμισμα και η διαγραφή χρέους είναι αγαπημένες λύσεις πολλών νεοφιλελεύθερων.

Η εθνική οπτική παίζει σημαντικό ρόλο στις ιδέες των οικονομολόγων, π.χ. οι Άγγλοι τείνουν να είναι ιδιαίτερα επιφυλακτικοί για το ευρώ, και οι πιο δεξιοί από αυτούς στάζουν φαρμάκι. Η επαγγελματική θέση του αναλυτή καθορίζει επίσης τις προτεραιότητες: η διαγραφή του χρέους θεωρείται πολύ σημαντική από τους οικονομολόγους που ασχολούνται με τις αγορές ομολόγων (τον «καζινοκαπιταλισμό»), και λιγότερο από εκείνους που ασχολούνται με τις παραγωγικές επιχειρήσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Βαρουφάκης συνομιλεί συχνά με τα hedge funds, και ποτέ σχεδόν με επιχειρηματίες και εργαζόμενους της βιομηχανίας ή του τουρισμού.

Αλλά αυτές τις δανεικές ιδέες, που δεν είναι ειδικά αριστερές, δεν υπήρχε κανένας λόγος να μπορεί να τις υπερασπιστεί καλύτερα ο ΣΥΡΙΖΑ, ή να αξιολογήσει καλύτερα τη σημασία τους, από ότι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτό δεν μπορούσε να έχει καμιά μεγαλύτερη επιτυχία στη διεκδίκηση. Αντίθετα, επειδή από πεποίθηση δεν παρατηρεί την παραγωγική βάση, δεν μπόρεσε να καταλάβει πόσο κοστίζει να δίνεις μάχη για γενικές και συμβολικές ιδέες, αντί να συζητάς για ειδικά μέτρα.

Σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ, αν είσαστε πνευματικά έντιμοι, θα πρέπει να δεχθείτε οτι το «ενάντια στη φτώχεια και την ανεργία» δεν είναι οικονομικό πρόγραμμα. Η «ανατροπή» δεν είναι οικονομική πολιτική. Στην καλύτερη περίπτωση είναι προϋπόθεση για να ασκήσεις την πολιτική. Και μετά την ανατροπή, τι θα κάνετε;

Μου θυμίζετε τον σκύλο που όλη μέρα κυνηγά τα αυτοκίνητα. Όταν όμως αναπάντεχα σταματήσει κάποιο δίπλα του, βάζει την ουρά κάτω από τα σκέλια και φεύγει αμήχανος. Ετσι αμήχανοι κι εσείς. Αποδεχτείτε τουλάχιστο οτι δεν ξέρετε πώς να οδηγήσετε το αυτοκίνητο, και αποσυρθείτε μέχρι να σχεδιάσετε το όχημα που σας ταιριάζει. Να το σχεδιάσετε σωστά όμως. Με σύγχρονα εργαλεία προσομοίωσης. Με δοκιμές της μηχανής στο εργαστήριο. Με αισθητήρες, φρένα, συστήματα πλοήγησης. Με μικροατυχήματα δικά σας, που δεν θα επιβαρύνουν τους ανυποψίαστους περαστικούς. Με πολλή, καθημερινή, παραγωγική εργασία. Και τότε ελάτε πάλι, να μας δείξετε ένα πρόγραμμα που να είναι δικό σας και να μπορείτε να το εφαρμόσετε.

Μια προσωπική παρατήρηση για την γενιά μου. Στον Ρήγα Φεραίο και στην ΚΝΕ της εποχής της χούντας, τότε που χρειαζόταν θάρρος για να είσαι αριστερός, δεν υπήρχαν μόνο σημερινά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Υπήρχαν και άλλοι, μάλλον περισσότεροι, που απομακρύνθηκαν από την μαρξιστική αριστερά μετά την Μεταπολίτευση. Δεν ήταν επειδή βολεύτηκαν. Ήταν επειδή παρακολουθούσαν πιο προσεκτικά πώς εξελίσσεται ο κόσμος, στην πράξη, στις επιχειρήσεις και στην πολιτική, αλλά και στην θεωρία, μέσα στα πανεπιστήμια. Πολλοί από αυτούς προσπάθησαν να κάνουν καλό για τη χώρα, και ιδιαίτερα για τους πιο αδύναμους. Αγωνίστηκαν σε πολλά μέτωπα, σε μερικά νίκησαν και σε μερικά ηττήθηκαν.

Εσείς όμως δεν ηττηθήκατε, σύντροφοι, γιατί δεν μπήκατε ποτέ στο γήπεδο.

Advertisements
This entry was posted in Για την Αριστερά, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

5 Responses to Δεν ηττηθήκατε, σύντροφοι…

  1. Ο/Η Zωζώ Σαπουνάκη λέει:

    http://grpost.blogspot.gr/2015/08/blog-post_5.html?spref=fb

    Τέρμα οι τρικλοποδιές, Αλέξη!

    Γράφει ο Πέτρος Μακρής

    Δεν θ’ αφιερώσω σήμερα πολύτιμο χώρο και χρόνο για την σκολιά, την ανώμαλη και φιδίσια διαδρομή του θρυλικού καταληψία των Γυμνασίων – Λυκείων και νυν πρωθυπουργού. Αρκεί και μόνον η επισήμανση της αφετηρίας, αλλά και του σημερινού σταθμού της διάδρομής του Αλέξη Τσίπρα. Μια διαδρομή που κυριολεκτικά κουρελιάζει την αξιοκρατική κατάκτηση των τίτλων εξουσίας, σύμφωνα με το γνωστό αξίωμα της ρωμαϊκής δημοκρατίας «Respublica Romanorum», το «cursus honorum» την επάξια (διαδρομή αξιωμάτων).
    Αυτές βεβαίως, οι προς τα άνω απότομες εκτινάξεις δεν αιτιολογούνται, ούτε από το
    γνωσιολογικό φορτίο, ούτε και από την αντιφατική και εντόνως αμφισβητούμενη, πολιτική πρακτική του πρωθυπουργού. Αλλά κατά κύριο λόγο, από τους ενήλικες πολιτικούς (κατά πλειοψηφία εξωκοινοβουλευτικούς), αλλά και ορισμένους πανεπιστημιακούς, που λόγω πολιτικής ατολμίας και ανευθυνότητας εκχώρησαν όλες τις προσωπικές τους (θεμιτές και μη) φιλοδοξίες στον αναδεξιμιό, το πολιτικό πνευματικό τέκνο, και πολιτικό βαφτιστήρι του Αλέκου Αλαβάνου.

    Δεν μιλάμε φυσικά, για άλλον, από τον Αλέξη Τσίπρα, για τον οποίο ο έγκριτος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Θάνος Βερέμης, σε ραδιοφωνική του συνέντευξη, (focus 103,6 19/04/2015 ώρα 14.31) κατήγγειλε, ότι ο πρόεδρος των μαθητικών καταλήψεων, (τι ωραίος τίτλος…) κατατάσσεται στους ισόβιους φοιτητές (10 χρόνια στη Σχολή Πολ. Μηχανικών) «χωρίς να πατήσει ποτέ το πόδι του στη Σχολή»…

    Παλαιότερα, όταν τα πανεπιστήμια δεν χάριζαν, μέσω των κομματικών κομισάριων κομματικά πτυχία, σε «ημετέρους», η βάσανος των προφορικών ή γραπτών εξετάσεων ήταν, μέχρι τελικής πτώσεως αυστηρή. Για τον λόγο αυτό, οι φοιτητικές γενιές του ’50 και ’60 ανέδειξαν λαμπρούς επιστήμονες, που κοσμούσαν την πολιτική ιδιότητα.

    Ατυχώς, η … «πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση σε πανευρωπαϊκή κλίμακα» («ε, ρε κέφια! που φώναξε ο Σπάθαρης πίσω από το λευκό σεντόνι, «θα φάμε, θα πιούμε και νηστικοί θα κοιμηθούμε!»). Αυτή λοιπόν η κατά δήλωσιν «αριστερή κυβέρνηση», όχι μόνον δεν στέλνει οίκαδε τους ισόβιους φοιτητές, αλλά και τους προάγει σε υψηλούς προστάτες της πατρίδας. Με δεύτερο και πιο κραυγαλέο (μετά τον Αλ. Τσίπρα) υπόδειγμα, τον βοστρυχοφόρο (με την αλογοουρά) «σαραντάρη» Τάσο Κορωνάκη, που δεν έχει πάρει ακόμη το πτυχίο του Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών, παρά τα 22 χρόνια «φοίτησής του», στη σχολή αυτή!

    Και επιπλέον, ο εν λόγω κύριος είναι φυγόστρατος (Λάκη Λαζ… μ’ ακούς;), διαφεύγοντας τη θητεία, με ψευδείς δηλώσεις διεύθυνσης κατοικίας!

    Και το χείριστο: Λέγεται, ότι ετοιμάζεται φωτογραφική υπέρ Κορωνάκη νομοθετική ρύθμιση για τους ανυπότακτους. Δηλαδή, διαγραφή όλων των προστίμων της ανυποταξίας, αν είναι άνω των 35 ετών. Επίσης, χαριστική «θητεία» 20 ημερών. Και εξαγορά του υπολοίπου. Άντε, και καλός πολίτης Τάσο! Καλός πολίτης είπαμε. Και όχι πολιτικός… Εκτός κι αν διαφωνούν δυο υψηλοί προστάτες των ισόβιων και φυγόστρατων «φοιτητών», αντιστοίχως, οι κκ. Αριστείδης Μπαλτάς και Πάνος Καμμένος… (Ο τελευταίος δηλώνει ότι έχει σπουδάσει… ψυχολογία στην Ελβετία, χωρίς να μας λέει, σε ποια σχολή και σε ποια πόλη της Ελβετίας. Και αν τελικά έλαβε πτυχίο…)

    Αυτές είναι ορισμένες «αξιοσημείωτες» πτυχές από τα «προσόντα», για την πρώτη κατά δήλωσιν «αριστερή κυβέρνηση της Ευρώπης». Δηλαδή «Κουτσοί, στραβοί στον «αριστερό» Άγιο Παντελεήμονα». Ε, όχι κι έτσι «σύντροφοι» της Κουμουνδούρου. Διότι μ’ αυτά τα ρεζιλίκια τρίζουν τα κόκκαλα του Μαρξ, του Ένγκελς, του Μαρκούζε, του Γκάροντι, του Γκράμσι, της Λούξεμπουργκ, Λένιν, του Αλτουσερ, του Πουλαντζά κ.α… Όλες οι παραπάνω αδιαμφισβήτητες επισημάνσεις αποκτούν ιδιαίτερη επικαιρότητα, μετά το νέο ακροβατικό εγχείρημα διατήρησης της πρωθυπουργίας, από τον Αλέξη Τσίπρα. Φυσικά, με τα επιτελικά σχέδια της προεδρικής φρουράς της Κουμουνδούρου. Ήτοι: Μετά την δια νόμου αποδοχή του 3ου και φαρμακερότερου Μνημονίου από τη νέα πιστωτική τετράδα. Και προσφυγή στις κάλπες με νέα σύνθεση του υπαρκτού κυβερνητικού σχήματος.

    Ο Αλέξης Τσίπρας χρησιμοποιώντας τα ολιγαρχικά προνόμια της «δικής του» λίστας υποψηφίων και του bonus των 50 εδρών, για το πρώτο κόμμα, θα κατέβει στις εκλογές ως ο νέος … Ανδρέας Παπανδρέου (!) μιας «νέας κεντροαριστεράς»! Δηλαδή, το κατά δήλωσιν «αριστερό αγόρι» ετοιμάζει άλλον έναν ακόμη δρόμο με τρικλοποδιές και λαθροχειρίες, όχι μόνον κατά της αντιπολίτευσης αλλά και εναντίον του εαυτού του!

    Και επιπλέον, με τις κατ’ εξακολούθησιν τυμβωρυχίες αυτού και των συμβούλων του, στα πεπραγμένα της εποχής του ΠΑΣΟΚ, αλλά εμμέσως και του ευρωσοσιαλιστικού μετώπου (1970 – 1985), ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να ετοιμάζει άλλη μια βουτιά αλίευσης στα θολά της παραδοσιακής κεντροαριστεράς, που άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε με ασυγχώρητες πρωτοβουλίες την εκπροσώπησε το ΠΑΣΟΚ.

    Εδώ μιλάμε ευθέως για αδίστακτες πολιτικές μεταμορφώσεις του ΣΥΡΙΖΑ και της προεδρικής του φρουράς, που ξεπερνούν σε αναισχυντία και το παρά φύσιν πολιτικό συμπεθεριό Συνασπισμού – Δεξιάς, του 1989, που αυτό κατεγράφη, ως παγκόσμια πρωτοτυπία αυτοδιασυρμού, στην ιστορία της Αριστεράς. Ως εδώ λοιπόν τα πειράματα «στου Κασίδη το κεφάλι»!

    Υ.Γ. Σημεία των καιρών

    Κανείς δεν αμφισβητεί το ήθος και την αγωνιστικότητα της Φώφης Γεννήματα, στο Κοινοβούλιό μας. Θα όφειλε όμως να θέσει εκτός μάχης τον Αλέξη Τσίπρα, στην πρόσφατη ερώτησή της, για τη νομιμοποίηση των κατά συρροήν επικίνδυνων πειραμάτων του Βαρουφάκη.

    Είναι όχι απλώς ανεπίτρεπτες αλλά και δια ροπάλου καταδικαστέες, αγενέστατες πρωθυπουργικές εκφράσεις προς αρχηγό κόμματος και μάλιστα, σε γυναίκα που τιμά το βαρύ οικογενειακό της επώνυμο.

    Σε ποιον εκστόμισε ο πρόεδρος των μαθητικών καταλήψεων την χουλιγκανική λέξη «σαχλαμάρες»; Η κυρία Γεννήματα έπρεπε ν’ αξιώσει από το Προεδρείο της Βουλής, να ζητήσει μια ηχηρή συγγνώμη ο κυρ Αλέξης, από την Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Αλλά και όλη η Αντιπολίτευση να συνδράμει το ίδιο την κ. Γεννήματα.

    Πολύ φοβάμαι, ότι το ΠΑΣΟΚ, αν συνεχίσει αυτή την «άψογον στάσιν», τότε πολύ σύντομα οι Έλληνες σοσιαλδημοκράτες θα πιαστούν στον ύπνο, όπως ο Ρώσος σοσιαλεπαναστάτης Αλεξάντρ Φιοντόροβιτς Κερένσκι, που παρέδωσε αμαχητί την εκλεγμένη κυβέρνησή του το 1918 στους μπολσεβίκους για να εδραιώσουν όχι την κυβέρνηση της αταξικής κοινωνίας,αλλά για να θεμελιώσουν την δικτατορία επί του Προλεταριάτου, όπως προσφυέστατα την χαρακτήρισε η μαρτυρική Ρόζα Λούξεμπουργκ.

  2. Ο/Η laskaratos λέει:

    http://www.iefimerida.gr/news/216487/apo-ti-fylaki-stin-agkalia-toy-tsipra-eikones#ixzz3i1AS6Uc6

    Από τη φυλακή στην… αγκαλιά του Τσίπρα [εικόνες]

    Πέρασε απαρατήρητο, αλλά σε πολλές φωτογραφίες από την επίσκεψή του στο Ευρωκοινοβούλιο ο πρωθυπουργός φαίνεται να αγκαλιάζει μια εντυπωσιακή ξανθιά ευρωβουλευτή.

    Πρόκειται για τη Βορειοϊρλανδή Μαρτίνα Άντερσον, η οποία δεν είναι καθόλου… τυχαία. Η ευρωβουλευτής του Σιν Φέιν αποτελεί έναν «μύθο» στη χώρα της, αφού έχει μείνει 13 χρόνια στη φυλακή κατηγορούμενη για τον σχεδιασμό της αποτυχημένης δολοφονικής επίθεσης του ΙΡΑ με στόχο τη Μάργκαρετ Θάτσερ, την περίφημη «επίθεση στο Μπράιτον», τον Οκτώβριο του 1984.

    Η Άντερσον είχε συλληφθεί ως ύποπτη έναν χρόνο αργότερα, είχε καταδικαστεί για τον σχεδιασμό της επίθεσης, αλλά, μιας και η ενοχή της ουδέποτε αποδείχθηκε, αφέθηκε ελεύθερη το 1998, στο πλαίσιο της «Συμφωνίας της Καλής Παρασκευής».

    Η Μαρτίνα Αντερσον στην ομιλία της στο Ευρωκοινοβούλιο δήλωσε ότι «η Ιρλανδία βρίσκεται στο πλευρό της Ελλάδας».

    https://en.wikipedia.org/wiki/Martina_Anderson

    Anderson was arrested aged 18 leaving a furniture store in Derry and charged with possession of a firearm and causing an explosion. Anderson was released on bail after spending two months in Armagh Women’s Prison, and fled across the border to Buncrana in County Donegal.[2][citation needed]

    Anderson was again arrested on 24 June 1985 at a flat in Glasgow with four other IRA members including Brighton bomber Patrick Magee. On 11 June 1986, all five were convicted of conspiring to cause explosions in England, although Magee was the only person convicted in relation to the Brighton bombing.[3][4]

    In 1989, Anderson married fellow prisoner and IRA member Paul Kavanagh at Full Sutton Prison. By 1993 she was one of just two female category A prisoners in England; the other being fellow Republican Ella O’Dwyer.[5] In 1994, she was transferred from Durham Prison in England to Maghaberry Prison in Northern Ireland. On 10 November 1998, Anderson was released under the terms of the Good Friday Agreement.

  3. Ο/Η Ἀριστοκλῆς λέει:

    Ἡ μαρξιστικὴ ἀριστερὰ δοκιμάστηκε καὶ ἀπέτυχε, γιατί ἔπραξε ὅπως ὁ Χριστιανισμός. Βασίστηκε σὲ ἀντικοινωνικὰ στοιχεῖα καὶ κατέλαβε πραξικοπηματικῶς τὴν ἐξουσία. Καὶ ὁ Χριστιανισμὸς ἀπέτυχε οἰκονομικὰ καὶ δοκίμασε μετὰ ἕναν τύπο κινεζικοῦ κομμουνισμοῦ, μέχρις νὰ βρεθῇ ἡ λύσις στὸν Προτεσταντισμόν.
    Ἐπὶ δικτατορίας πρέπει νὰ ἄρχισε, ἐὰν ὄχι ἐνωρίτερα ὁ εἰσοδισμός τῶν χριστιανικῶν ὀργανώσεων στὶς μαρξιστικὲς ὀργανώσεις. Ἀντὶ δύο ΚΚΕ τῆς ἐποχῆς Μεταξᾶ, θὰ ὑπῆρχε ἕνα καὶ χριστιανικό.
    Κεντροαριστερὰ δὲν ὐπάρχει στὴν Εὐρώπη, εἶναι ἕνα ἀνέκδοτο.
    Τὸ κοινωνικὸ κράτος λιμάρεται καθημερινά. Δίνουν κάποια ποσὰ σὲ κάθε ὀργανισμὸν, σὰν νὰ εἶναι ἑταιρεῖες καὶ πρέπει νὰ ἔχουν θετικὸν ἰσολογισμόν. Σὲ λίγο θὰ τοὺς βάζουν νὰ ἐπενδύουν σὲ ὁμόλογα. Ἡ ἀστυνομία, ἡ πυροσβεστική, τὸ κάθε νοσοκομεῖο, σχολεῖο, σχολή, τὸ κάθε ὑπουργεῖο, ἄρχισαν νὰ γίνονται ἐπενδυτικὲς μονάδες.
    Ἔχετε δεῖ τί τζίρο κάνει ὁ παραγωγικὸς καπιταλισμὸς καὶ τί ὁ παρασιτικός; Ἑξῆντα μὲ ἑβδομῆντα φορὲς μεγαλύτερον ὁ δεύτερος.

  4. Ο/Η eklag λέει:

    Οι αγνές-με ή χωρίς εισαγωγικά-καρδιές των Αριστερών,όπως και των Χριστιανών και άλλων -ων,γνωρίζουν πια καλά πως ηττήθηκαν κατά κράτος από το μόνο κράτος,αυτό του πανίσχυρου Καπιταλισμού,όπως γνωρίζουν και ότι οι εκπρόσωποί τους-δεμένοι ασφαλώς στο αυτό άρμα-δήλωσαν από καιρό ΥΠΟΤΑΓΗ.
    Ασφαλώς δεδομένη στιγμή θα εκτροχιαστεί,οι εκπρόσωποι θα εκσφενδονιστούν στον Άρη και…πάλι από την αρχή.

  5. Ο/Η Διεθνιστής λέει:

    Ασφαλώς και δεν ηττήθηκαν οι «αριστεροί ριζοσπάστες», γιατί έτσι κι αλλιώς, είναι από καιρό στο στρατόπεδο του κεφάλαιου.
    Οι μάχες που δίνουν είναι δύο ειδών. Η μία είναι εικονική και θεαματική, για τον «λαό», όπου αφού παλέψουν σαν λιοντάρια στο τέλος χάνουν πανηγυρικά. Η άλλη είναι πραγματική, γίνεται στα παρασκήνια και είναι αμείλικτη, κεφάλαια ενάντια σε κεφάλαια, αφεντικά ενάντια σε αφεντικά.
    Εδώ έχουν δίκιο όσοι λένε ότι ο Σύριζα είναι άπειρος, όχι τελείως βέβαια, έχει «παίξει μπάλλα» με τα συμφέροντα, αλλά όχι σε αυτό το επίπεδο, από β’ εθνική, βρέθηκε champions league.
    Όμως τι να σου κάνει κι ο ελληνικός καπιταλισμός, η κρίση είναι βαθιά, ο αγώνας σκληρός, βγήκαν νοκ-άουτ οι βασικοί, δεν θα βάλει τους αναπληρωματικούς;
    Συνεχίζοντας για την ήττα, αυτοί που έχουν ηττηθεί από τον καπιταλισμό, δεν είναι οι «αριστεροί», είναι η εργατική τάξη, σε όλο τον πλανήτη.
    Η χθεσινή επέτειος μάλιστα, είναι επέτειος ενός κρίσιμου βήματος προς αυτή την ήττα και μας θυμίζει ως που μπορεί να φτάσει ο καπιταλισμός-ιμπεριαλισμός για την υπεράσπιση της κυριαρχίας του.
    (Αλήθεια ποιο «διεθνές ποινικό δικαστήριο» θα δικάσει τον Τρούμαν, που συνεχώς αποκαθιστούμε το άγαλμα του, για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας;)
    Το μόνο ελπιδοφόρο (και η μόνη βεβαιότητα), είναι ότι η εργατική τάξη, έχει περιθώριο για ήττες, γιατι οι καπιταλιστές την χρειάζονται όπως τα παράσιτα τον ξενιστή τους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s