Άτακτη/Συντεταγμένη χρεωκοπία έξοδος από ευρώ, ή Συμβιβασμός;

Ενδιαφέρουσα ξένη δημοσίευση [ Ο ελληνικός λαός τόσο στις εθνικές εκλογές στις 25/01/2015, όσο και στο πρόσφατο δημοψήφισμα εκφράστηκε ξεκάθαρα και επιβεβαίωσε την επιθυμία του για διαπραγμάτευση και συμφωνία εντός Ε.Ε. και ευρωζώνης και όχι για ρήξη]

aristera3july15

Η ηθική της ευθύνης, του Δημήτρη Κλαράκη στη Νέα Κρήτη

Tόσο οι προεκλογικές εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και η απόφαση του ιδρυτικού συνεδρίου το 2013 κατοχυρώνουν τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, με όρους όμως αλληλεγγύης και δημοκρατίας, ως ισότιμου μέλους, με επίλυση του μεγάλου προβλήματος του δημόσιου χρέους της και τερματισμού της ακραίας λιτότητας.

Δύο δυνατότητες υπήρχαν για την κυβέρνηση:

1. Ρήξη και έξοδος από το ευρώ με άτακτη ή συντεταγμένη χρεωκοπία.

2. Συμβιβασμός και συμφωνία εντός ευρωζώνης.

Άτακτη χρεωκοπία

Αν η Ελλάδα εκείνο το πρωί της Δευτέρας δεν είχε μια συμφωνία, θα χρεωκοπούσε και τυπικά, ενώ θα υπήρχαν ποικίλες άμεσες αρνητικές συνέπειες, όπως η διακοπή της χρηματοδότησης από τον ELA στις τράπεζες, ενώ τα σχετικά ποσά που είχαν δοθεί θα καθίσταντο άμεσα απαιτητά.

Το χρηματοπιστωτικό σύστημα θα κατέρρεε, η χώρα θα βρισκόταν μπροστά σε εξαιρετικά δύσκολες και ακραίες καταστάσεις σε όλους τους τομείς, διατηρώντας στις πλάτες της ένα δυσβάστακτο δημόσιο χρέος.

Ας τονιστούν δύο πράγματα:

α) Η επιστροφή σε ένα εθνικό νόμισμα απαιτεί προεργασία τουλάχιστον ενός οκταμήνου-δεκαμήνου και χρηματοδότηση περί τα 60 δισ. ευρώ. Ούτε η απαραίτητη προεργασία είχε γίνει, ούτε και τα ταμειακά αποθέματα υπήρχαν για να στηριχθεί ένα τέτοιο αβέβαιο εγχείρημα.

Επιπλέον, το νέο νόμισμα θα ήταν διαρκώς εκτεθειμένο σε ασφυκτικές πληθωριστικές πιέσεις, με διαρκείς απομειώσεις της πραγματικής του αξίας έναντι της αναγραφόμενης ονομαστικής, μειώνοντας την αγοραστική μας δύναμη σε επίπεδα πολύ χαμηλότερα από τη σημερινή κατάσταση.

β) Στις ελληνικές τράπεζες υπάρχουν σήμερα λογιστικά 115 δισ. σε καταθέσεις, τυπωμένο, όμως πραγματικό χρήμα στα ταμεία μόλις 1,2 δισ. ευρώ. Από τον ELA έχουμε λάβει περίπου 90 δισ. ευρώ για τις τράπεζές μας. Αντιλαμβανόμαστε όλοι την πλήρη δυσαναλογία.

Αν δεν υπήρχε συμφωνία, θα έκλεινε ο ELA και τότε το σύνολο σχεδόν των καταθέσεων θα χανόταν, γιατί τα 90 δισ. θα καθίσταντο άμεσα απαιτητά. Αυτές οι καταθέσεις όμως ανήκουν στους ανθρώπους που δεν έστειλαν τα χρήματά τους στο εξωτερικό, ούτε τα έκρυψαν σε σεντούκια και θυρίδες.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί, για να αντιληφθούμε την πραγματική κατάσταση της εθνικής οικονομίας, ότι στις 28/01/2015 η νέα κυβέρνηση ενημερώθηκε από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους ότι έλειπαν περίπου 530 εκατ. ευρώ για πληρωμή μισθών και συντάξεων.

Αυτό το success story κλήθηκε να διαχειριστεί η σημερινή κυβέρνηση.

2. Συντεταγμένη χρεωκοπία και έξοδος από το ευρώ.

Μια συντεταγμένη χρεωκοπία και έξοδος από το ευρώ απαιτεί συμφωνία με τους εταίρους μας για να επέλθει, καθώς δεν προβλέπεται καμία διαδικασία εξόδου (ακούσια ή εκούσια) μέλους από το ευρώ, διότι η συμμετοχή θεωρείται αμετάκλητη.

Η συμφωνία αυτή θα έθετε τους όρους της αποχώρησής μας από τη ζώνη του ευρώ, ρυθμίζοντας διάφορα ζητήματα, όπως π.χ. της διαδικασίας αποπληρωμής των χρεών από τα δάνεια που λάβαμε από τα 2 πρώτα μνημόνια, της απαιτούμενης χρηματοδότησης για το πρώτο διάστημα, κλειδώματος ισοτιμίας, προκειμένου να θωρακιστεί το νέο νόμισμα στις κερδοσκοπικές επιθέσεις και στις πληθωριστικές πιέσεις. Πολύ απλά, και νέο μνημόνιο θα υπογράφαμε και από το ευρώ θα είχαμε εξέλθει.

3. Συμβιβασμός

Μετά από μια πολύμηνη μάχη, μέσα σε ένα εντελώς αφιλόξενο πολιτικά περιβάλλον με συσχετισμούς δυνάμεων σε βάρος της χώρας μας, με νεοφιλελεύθερους κύκλους να έχουν έτοιμο και σε εφαρμογή σχέδιο άτακτης χρεωκοπίας της χώρας μας, ο πρωθυπουργός Α. Τσίπρας βρέθηκε μπροστά σε ένα ωμό εκβιασμό: ρήξη και χρεωκοπία ή μια δύσκολη συνθηκολόγηση. Μπροστά σε αυτό το δίλημμα αναμετρήθηκε με τις ιστορικές του ευθύνες, να επιλέξει ανάμεσα σε μια επώδυνη συμφωνία ή σε μια ρήξη υψηλού ρίσκου, με σενάρια αμφιβόλου ποιότητας και αξιοπιστίας (ρήξης, δραχμής, παράλληλων νομισμάτων κ.λπ.), διακινδυνεύοντας τις ζωές 10 εκατ. Ελλήνων.

Οι νεοφιλελεύθεροι κύκλοι είχαν στήσει καρτέρι θανάτου στην Ελλάδα, όντας οι φανατικότεροι υποστηρικτές ενός Grexit, το οποίο σχεδίαζαν και υποδαύλιζαν. Εντέλει, η Γερμανία αποδέχθηκε μια συμφωνία, που όσο σκληρή και αν είναι για εμάς, στην πραγματικότητα σε μεγάλο βαθμό δεν την επιθυμούσε, καθώς προέτασσε την έξοδό μας ως πολιτική της επιλογή, όπως φάνηκε.

Αποφύγαμε τα χειρότερα

Η συμφωνία αποτελεί αναμφίβολα ένα νέο μνημόνιο, ένας όρος που στο συλλογικό υποσυνείδητο του λαού μας, μετά από όσα ζήσαμε, έχει δαιμονοποιηθεί, και δικαίως. Ουσιαστικά αποτελεί όμως τη συνήθη διεθνή νομική ορολογία «memorandum of understanding» (μνημόνιο κατανόησης) για την περιγραφή ενός συμβατικού κειμένου αμοιβαίων υποχρεώσεων.

Είναι μια δύσκολη συμφωνία, κόντρα στις προεκλογικές εξαγγελίες και τις αρχές του ΣΥΡΙΖΑ. Με την υπογραφή της όμως αποφύγαμε τα χειρότερα, τα χειρότερα για το λαό, κερδίσαμε χρόνο για να ανατάξουμε, να μεταβληθούν οι συνθήκες στην Ευρώπη (έρχονται εκλογές στην Ισπανία).

Η συμφωνία αυτή, πέρα από τα δύσκολα μέτρα που περιέχει, θέτει στο τραπέζι την κουβέντα για την απομείωση του ελληνικού χρέους, κλειδώνει ένα επενδυτικό πακέτο 35 δισ., με διασφαλισμένες παράλληλα τις χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας για μια τριετία.

Αν τα ξημερώματα εκείνης της Δευτέρας ο Αλέξης έπαιρνε το σακάκι του και επέστρεφε στην Ελλάδα λέγοντας ένα περήφανο «όχι», θα έμενε απόλυτα συνεπής στην ηθική των πεποιθήσεών του, της ιδεολογίας και των αρχών του. Προφανώς θα αποθεωνόταν τις πρώτες ώρες από εκατομμύρια κόσμου στις πλατείες ως ήρωας, αλλά μετά τι θα ακολουθούσε.

Μετά θα άρχιζαν όλα τα προβλήματα, οι αντιδράσεις, οι συνέπειες. Εύκολα μπαίνεις ηρωικά μετά βαΐων και κλάδων στα Ιεροσόλυμα, εξίσου εύκολα καταλήγεις στο σταυρό του μαρτυρίου από τους ίδιους που σε αποθέωναν.

Ποιους άραγε θα ευνοούσε μια χρεωκοπία στην παρούσα συγκυρία; Σίγουρα όσους φυγάδευσαν τα κεφάλαιά τους στο εξωτερικό, τα οποία θα επαναπάτριζαν για να αγοράσουν τα πάντα ως αποικιοκράτες, με όπλο το ισχυρό ευρώ έναντι του αδύναμου εγχώριου και υποτιμημένου νομίσματος.

Σε μια ενδεχόμενη χρεωκοπία, ούτε το χρέος της χώρας θα διαγραφόταν, ούτε τα ιδιωτικά χρέη προς τις τράπεζες και το Δημόσιο. Σε μια χρεωκοπία οι καταθέσεις των πολιτών στις τράπεζες θα εξανεμίζονταν, και κόποι μιας ζωής θα χάνονταν.

Η μάχη για την ανάταξη – Η συνθηκολόγηση που διέσωσε το στράτευμα

Αντί λοιπόν να προτάξει την ιδεολογική καθαρότητα νίπτοντας τας χείρας προ της καταστάσεως ως άλλος Πόντιος Πιλάτος, αντί να αναφωνήσει «απελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο», o Τσίπρας ανέλαβε τις ευθύνες που του αναλογούσαν και δέχτηκε μια συνθηκολόγηση.

Μια συνθηκολόγηση που διέσωσε το στράτευμα, για να δώσει την επόμενη κρίσιμη μάχη για την ανάταξη της πατρίδας, του λαού. Δεν υπέταξε τις τακτικές στο στόχο, αλλά προκειμένου να διατηρήσει ζωντανό το στρατηγικό στόχο σωτηρίας της κοινωνίας, αναπροσάρμοσε τις τακτικές κινήσεις.

Την κρίσιμη στιγμή έκανε την επιλογή του ως πρωθυπουργός όλων των Ελλήνων, όχι ως πρόεδρος ενός κόμματος, και προέταξε την ηθική της ευθύνης, μένοντας πιστός στη λαϊκή εντολή για συμβιβασμό και όχι ρήξη. Αποτόλμησε τη ρήξη με το ίδιο του το κόμμα για να διασφαλίσει τα ταξικά συμφέροντα των λαϊκών στρωμάτων, τη σωτηρία της κοινωνίας.

Αν αυτό δεν είναι ριζοσπαστικό, αριστερό, τι θα ήταν εν προκειμένω; Να παραδώσει τη χώρα και το λαό στην άβυσσο ενός αχαρτογράφητου ωκεανού;

Η σημερινή κυβέρνηση πρέπει να δώσει τον αγώνα μέχρι τέλους. Στον αγώνα αυτό ουδείς δικαιούται να φυγομαχήσει, να δραπετεύσει, όποιος το πράξει θα κριθεί από την ιστορία. Το μόνο που διευκολύνει μια τέτοια στάση φυγής και αποφυγής ευθυνών είναι η ποθητή, για πολλούς εντός και εκτός Ελλάδος, ανατροπή μιας κυβέρνησης που ενόχλησε το κατεστημένο γιατί τάραξε τα λιμνάζοντα νερά, εντός και εκτός Ελλάδος, μίλησε με ξεχασμένους όρους στην Ευρώπη (δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, βιωσιμότητα, δημοκρατία), και ξανάβαλε την πολιτική στο επίκεντρο, σε βάρος τεχνοκρατικών μαθηματικών υπολογισμών.

Advertisements
This entry was posted in σκέψεις, Για την Αριστερά, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

36 απαντήσεις στο Άτακτη/Συντεταγμένη χρεωκοπία έξοδος από ευρώ, ή Συμβιβασμός;

  1. Ο/Η laskaratos λέει:

    Όλα αυτά είναι πολύ σωστά, όμως ο αρθρογράφος δεν βρίσκει καμία ευθύνη στο τόσο προκλητικά σπαταλημένο 5μηνο των συνεχών μεταμορφώσεων, των προσωπικών σόου και της δημιουργικής ασάφειας, καμία ευθύνη στις ψεύτικες προεκλογικές υποσχέσεις και στην πεντοζάλη που θα χόρευαν οι αγορές, καμία ευθύνη στην 5μηνη άρνηση διακυβέρνησης και νομοθέτησης προοδευτικών μεταρρυθμίσεων που δεν κοστίζουν οικονομικά, καμία ευθύνη στην ακροδεξιά συγκυβέρνηση, καμιά ευθύνη στο ελεεινό όσο και καταστροφικό δημοψήφισμα που τόσο περιφρονήθηκε από τους ίδιους τους δειλούς και φαύλους εμπνευστές του;

    • Ο/Η Palaros λέει:

      Δηλαδή συμφωνείτε πως «οι Ευρωπαίοι είναι ωμοί εκβιαστές»; Ότι οι «νεοφιλελεύθεροι κύκλοι (ο σύριζα τι ρόλο βαράει σε αυτή τη διεθνή συνομοσιολογία;) είχαν στήσει καρτέρι θανάτου στη χώρα»;

      • Ο/Η laskaratos λέει:

        Ασφαλώς όχι,
        αλλά το να απαντήσω σε παρανοϊκές συνωμοσιολογίες είναι αδύνατο, καταφεύγω στα εδώ ημαρτημένα, τα προφανέστατα που η πλειοψηφία των πολιτών αρνείται να δει ή υποκρίνεται πως δεν βλέπει, μέχρι να κληθεί να βάλει το χέρι στην τσέπη, για να πληρώσει τους μισθούς των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, τις κλεψιές του παπαδαριού, το ασύλληπτο μαύρο χρήμα κλπ μέσω του ΕΝΦΙΑ που θα καταργείτο.

    • Ο/Η Palaros λέει:

      Με συγχωρείτε που επιμένω αλλά τι ειναι αυτό «το πολύ σωστό» που λέει το άρθρο; Γιατί ακόμα και ο διαχωρισμός που κανει ανάμεσα σε ευρώ ή δραχμή αφορά το τώρα, είναι πολύ επιφανειακός και δεν απαντά σε ένα βασικό ερώτημα: που πάει το πράμα και τι είναι αυτό που πραγματικά συμφέρει μακροπρόθεσμα μια ταλιμπανική οικονομία σαν της Ελλάδας; Ευρώ ή εθνικό νόμισμα;

  2. Ο/Η Ζωή Χρυσαυγοπούλου λέει:

    http://www.newsit.gr/politikh/KSespathose-i-Zoi-Konstantopoyloy-sta-pigadakia-kata-Tsipra-kai-PtD/419935

    Ξεσπάθωσε η Ζωή Κωνσταντοπούλου στα πηγαδάκια κατά Τσίπρα και ΠτΔ

    Μπορεί στην εκδήλωση που η ίδια οργάνωσε για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας να μην την τίμησε ούτε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ούτε ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας ούτε οι πολιτικοί αρχηγοί αλλά η Ζωή Κωνσταντοπούλου κράτησε χαμηλό προφίλ τουλάχιστον μπροστά στις κάμερες. Γιατί από πίσω ξεσπάθωσε πραγματικά.

    Μετά το πέρας της εκδήλωσης στο προαύλιο της Βουλής για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας η Ζωή Κωνσταντοπούλου είχε την ευκαιρία να συζητήσει τις εξελίξεις στη χώρα σε διάφορα πηγαδάκια με υπουργούς και βουλευτές, όπου εκεί μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας μπορούσε να εκφραστεί ελεύθερα.

    Ωστόσο πολλά από όσα είπε, μπορεί οι κάμερες να μην τα κατέγραψαν αλλά τα κατέγραψαν οι δημοσιογράφοι που βρίσκονταν στην εκδήλωση.

    Στο πρώτο πηγαδάκι η Ζωή Κωνσταντοπούλου συζητούσε με την υπουργό, Θεανώ Φωτίου με τη δεύτερη να προσπαθεί να την ηρεμήσει και να της εξηγήσει πως ακόμα η κυβέρνηση βρίσκεται σε μία διαπραγμάτευση και είναι πολύ πιθανό να καταφέρει να κερδίσει πράγματα ακόμα και μέσα σε ένα τρίτο Μνημόνιο.

    Η απάντηση όμως της Ζωής Κωνσταντοπούλου δεν έπαιρνε αντιρρήσεις, καθώς φέρεται να της απάντησε: «αυτά δεν τα έχουν κάνει ούτε οι χειρότεροι Μνημονιακοί».

    Σε άλλο πηγαδάκι όταν κάποιοι ευχήθηκαν τη Ζωή Κωνσταντοπούλου να έχει καλές διακοπές εκείνη τους απάντησε με νόημα: «πάμε για διακοπές με μνημόνιο».

    Φυσικά από τα βέλη της δεν γλίτωσε ούτε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, ο οποίος στο σημερινό γεύμα με τους πολιτικούς αρχηγούς δεν την κάλεσε ως τρίτο θεσμικό παράγοντα της χώρας.

    Σε τρίτο πηγαδάκι που είχε η Ζωή Κωνσταντοπούλου με δικούς της ανθρώπους άφησε βαρύτατες αιχμές κατά του Προέδρου της Δημοκρατίας, καθώς φέρεται να δήλωσε χαρακτηριστικά: «η νέα αντίληψη θέλει τη Δημοκρατία να περιορίζεται σε γεύματα μεταξύ πολιτικών αρχηγών».

    • Ο/Η Υπουργείο Ασφαλίσεων και Αστρομαντείας λέει:

      Gossip-tv.gr Παύλος Χαϊκάλης: Η αστρολογία ήρθε στη ζωή μου ως εσωτερική αναζήτηση

  3. Ο/Η Ἀριστοκλῆς λέει:

    Εὐθύνη ἔχουν οἱ μαρξιστές, ἐπειδὴ τὴν δημοκρατία τὴν ἀνήγαγαν σὲ χώρους μονοθεϊστικῆς μεταφυσικῆς. Δεδομένης τῆς πίστης σ’ἕναν παντοδύναμο θεὸ, ὁ ὁποῖος ἔχει τὴν φύσιν ἄθυρμά του, δημιούργησαν ἠθελημένα τὴν ψευδαίσθησιν, ὅτι ἡ ψῆφος τοῦ λαοῦ ἔχει ὑπερφυσικὴν διάστασιν. Δὲν διαλέγουν μεταξὺ δυνατῶν περιπτώσεων, ἀλλὰ ἐλπίζουν σὲ ἐκπλήρωσιν μέσῳ θαύματων τῶν ἐπιθυμιῶν τους. Πῆραν οἱ μαρξιστὲς τὴν τακτικὴν τῶν θεοκρατῶν, ἀλλὰ ξέχασαν ὅτι ἡ φύσις δὲν δαμάζεται. Οἱ θεοκράτες ἔλεγαν γιὰ ὀργὴ τοῦ Γιαχβὲχ, ὅταν τὰ πράγματα δὲν ἔβαιναν καλῶς. Οἱ μαρξιστὲς ἐλπίζουν μέσῳ τῆς λαϊκῆς ὀργῆς σὲ ἐπανάστασιν καὶ δημιουργία κομμουνιστικῶν κρατῶν.

    • Ο/Η Ἀριστοκλῆς λέει:

      «Δὲν διαλέγουν μεταξὺ δυνατῶν περιπτώσεων, ἀλλὰ ἐλπίζουν σὲ ἐκπλήρωσιν μέσῳ θαύματων τῶν ἐπιθυμιῶν τους.»

      Δὲν διαλέγει ὁ κόσμος μεταξὺ δυνατῶν περιπτώσεων, ἀλλὰ ἐλπίζει σὲ ἐκπλήρωσιν μέσῳ θαύματων τῶν ἐπιθυμιῶν του.»

  4. Ο/Η eklag λέει:

    Θαυμάσια Κοινή Λογική Επιτέλους!
    Ευθύνες βέβαια και τα τοιαύτα σάμπως και δεν θα μπορέσουμε προς ώρας.
    Περάστε την 1η του μηνός…

  5. Ο/Η Boλταίρος λέει:

    ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΕΣΤΕΙΛΑΝ ΕΚΤΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

    Η απίστευτη εξήγηση Φλαμπουράρη για την «εξορία» της Τρόικα: Να μην κάνουν κανένα μπάνιο;

    Πηγή: Η απίστευτη εξήγηση Φλαμπουράρη για την «εξορία» της Τρόικα: Να μην κάνουν κανένα μπάνιο; | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/218980/i-apisteyti-exigisi-flampoyrari-gia-tin-exoria-tis-troika-na-min-kanoyn-kanena-mpanio#ixzz3guBxrYUZ

  6. Ο/Η laskaratos λέει:

    Οφείλω να ομολογήσω πως ο Λαφαζάνης είναι απλά ανεδαφικός φανατικός, αλλά ειλικρινής.
    Δεν ανήκει στο είδος του αλήτη πολιτικού που κοροϊδεύει συνειδητά και αλλάζει γνώμη με στροφή 180ο
    http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.politiki&id=42263
    Νίκος Μπίστης
    …………………….
    Σας είχα προϊδεάσει βέβαια στο άρθρο «Τον ψεύτη ή τον φανατικό» στις 26 Φεβρουαρίου εδώ στο Protagon. Έγραφα λοιπόν:
    «Είναι πολύ πιθανό να βρεθούμε στη δυσάρεστη θέση να πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα στον ψεύτη που συνειδητοποιεί ότι τα ψέματα τέλειωσαν και τον φανατικό που νομίζει ότι κτυπώντας στον τοίχο θα ραγίσει ο τοίχος. Δεν θα είναι εύκολο για τον ψεύτη. Ούτε για εμάς. Όσοι δε γνωρίζουμε πρόσωπα και διαδρομές ανθρώπων θα σας πούμε κατά πάσα πιθανότητα (εγώ πάντως το λέω) ότι σε ανθρώπινο επίπεδο ανάμεσα στον ψεύτη και τον νάρκισσο από τη μια μεριά και τον φανατικό ιδεολόγο από την άλλη προτιμώ τον ευθύ τύπο. Όμως επειδή δεν αποφασίζουμε για την παρέα μας αλλά για τον τόπο πρέπει και εμείς να πράξουμε με μοναδικό γνώμονα το κοινό καλό».

    …………………..

    Ας έρθουμε στο σήμερα. Ορισμένοι -εκτός και εντός ΣΥΡΙΖΑ- στην προσπάθειά τους να αναδείξουν την ηγετική στόφα και το βάθος της στροφής του Τσίπρα δαιμονοποιούν τον Λαφαζάνη. Έχω σοβαρές αμφιβολίες για αυτή την ανάγνωση του Τσίπρα και απέχθεια για τη στοχοποίηση του Λαφαζάνη. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα διασπαστεί και μάλιστα σύντομα αλλά οι αιτίες της διάσπασης βρίσκονται στο πρόγραμμα και τις εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ και όχι σε καπρίτσιο του Λαφαζάνη που συνεχίζει να υπερασπίζεται αυτό το πρόγραμμα και αυτές -διάολε, μέχρι την επομένη του Δημοψηφίσματος- τις εξαγγελίες. Δεν θα γίνουμε λωτοφάγοι επειδή ο Τσίπρας είδε τελευταία στιγμή τον χάρο με τα μάτια του και έστριψε απρόθυμα. Για αυτό που ζούμε σήμερα ο βασικός υπαίτιος είναι ο Τσίπρας και όχι ο Λαφαζάνης. Όταν έλεγε ότι το νόμισμα δεν είναι φετίχ, δεν νομιμοποιούσε και συσπείρωνε τους οπαδούς της δραχμής; Αν το 10 % από όσα έγραψε το Κυριακάτικο Βήμα είναι αλήθεια δεν είναι προφανές ότι όλη η ηγετική ομάδα μέχρι το βράδυ του Δημοψηφίσματος άφηνε ανοικτά όλα τα ενδεχόμενα; Όταν απέτρεπε την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας δεν ήξερε ότι υπονόμευε τη δυνατότητα της χώρας να ολοκληρώσει μια επώδυνη πορεία και να βγει αργά αλλά σταθερά στο ξέφωτο; Όταν έλεγε συνεχώς ψέματα από τη Θεσσαλονίκη μέχρι το Δημοψήφισμα και έτρεφε το κτήνος του λαϊκισμού, το μπάχαλο των αγανακτισμένων και την ανομία, δεν φαντάστηκε ότι έχουν οι καιροί γυρίσματα; Όταν έκανε κυβερνητική συνεργασία με τον πολιτικό υπόκοσμο, δεν ήξερε ότι δηλητηρίαζε έτι περαιτέρω την ελληνική κοινωνία;
    ………………………..
    «Μα» είναι η ένσταση πολλών φίλων, «δεν βλέπεις ότι κάνει ειλικρινή στροφή και κυρίως δεν βλέπεις ότι είναι κυρίαρχος πολιτικά;». Όχι, ειλικρινά, δεν βλέπω καμία ειλικρινή στροφή, ούτε τρόπο υλοποίησης της Συμφωνίας από τον ΣΥΡΙΖΑ. Και όσο αφορά την πολιτική κυριαρχία, τα πράγματα είναι απλά: Όσο τον κοιτάνε όπως ο λαγός τα φώτα του αυτοκινήτου, χωρίς να ενώνουν δυνάμεις σε ένα ευρωπαϊκό μέτωπο, να βρίσκουν έναν επικεφαλής κοινής αποδοχής ώστε να δώσουν με ψυχή την εκλογική μάχη, η κυριαρχία θα προκύπτει σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

    http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.politiki&id=42266
    Γιώργος Καρελιάς
    Ο κ. Τσίπρας «δεσμεύεται»…
    ………….
    Όλα αυτά έχουν μικρή έως μηδενική αξία. Ακόμη κι αν ο κ. Τσίπρας έδινε μια κατηγορηματική απάντηση του στιλ «δεν θα γίνουν εκλογές το φθινόπωρο», θα ήταν άνευ σημασίας. Όταν μέσα σε πέντε μήνες έχει κάνει τα ακριβώς αντίθετα από όσα ο ίδιος έλεγε, τι θα τον εμποδίσει να μην τηρήσει άλλη μια υπόσχεση και μάλιστα σε ένα θέμα σχετικά ανώδυνο, όπως οι εκλογές; Ο κ. Τσίπρας, με το δημοψήφισμα, έπαιξε στα ζάρια την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη, τι θα τον εμποδίσει να κάνει εκλογές τον Σεπτέμβριο ή τον Οκτώβριο; Είναι εντελώς αναξιόπιστος.
    ………………….

    Γι΄ αυτό οποιαδήποτε «δέσμευση» του κ. Τσίπρα έχει την αξία της προεκλογικής του διαβεβαίωσης ότι θα σκίσει τα Μνημόνια. Αν η αντιπολίτευση εξακολουθήσει να κοιμάται τον ύπνον του δικαίου, δεν θα της φταίει κανείς…

  7. Ο/Η Boλταίρος λέει:

    http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=493698

    Δ. Ραυτόπουλος: Η Αριστερά θέλει να αλλάξει όλον τον κόσμο εκτός από τον εαυτό της

    Ενας από τους τελευταίους σημαντικούς κριτικούς της ελληνικής μεταπολεμικής λογοτεχνίας μιλάει για την πρόσφατη συλλογή δοκιμίων του με θέμα τον Εμφύλιο και τις συνέπειές του, για την Αριστερά, τη βία, την κριτική και τον δυτικό πολιτισμό

    ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 20/01/2013

    «Η μάχη μεταξύ αρχαίων και νέων βιβλίων», χαλκογραφία από βιβλίο του Τζόναθαν Σουίφτ (1757), η οποία κοσμεί το εξώφυλλο του βιβλίου του Δημήτρη Ραυτόπουλου «Εμφύλιος και λογοτεχνία»

    Η λογοτεχνία μπορεί να διαβάσει καλύτερα τον Εμφύλιο γιατί βλέπει τα ανθρώπινα δράματα, τις συνειδήσεις και τις συμπεριφορές, θα πει ο Δημήτρης Ραυτόπουλος, ένας από τους τελευταίους μεγάλους κριτικούς της μεταπολεμικής λογοτεχνίας μας. Εχοντας βιώσει τις ψυχοφθόρες ιδεολογικές συγκρούσεις στον χώρο του περιοδικού «Επιθεώρηση Τέχνης», ο Δημήτρης Ραυτόπουλος κρίνει αυστηρά την Αριστερά λέγοντας ότι ακόμη και σήμερα παραμένει ένα κλειστό σύστημα, «θέλει να αλλάξει τον κόσμο χωρίς να αλλάξει η ίδια».

    Προσφάτως κυκλοφόρησε η συλλογή δοκιμίων του με τίτλο Εμφύλιος και λογοτεχνία (Εκδόσεις Πατάκη) που αναφέρονται στην εμπειρία του Εμφυλίου και των συνεπειών του. Κρίνονται έργα που βρίσκονται στον ανθρωπολογικό ορίζοντα του Εμφυλίου όπως εκφράζονται στη λογοτεχνία του Στρατή Τσίρκα, του Δημήτρη Χατζή, του Αρη Αλεξάνδρου, του Αντρέα Φραγκιά αλλά και νεότερων: του Θανάση Βαλτινού, της Ρέας Γαλανάκη, του Μισέλ Φάις κ.ά.

    Γιατί επιλέξατε να μελετήσετε τη λογοτεχνική έκφραση του Εμφυλίου;

    «Πρώτον, επειδή θεωρώ ότι ο Εμφύλιος είναι η σπορά και η φύτρα των δεκαετιών παρακμής, όχι μόνο πολιτικής βέβαια: γενικευμένη ανομία, θεσμική – εξωθεσμική βία, κιβδηλία, ψέμα, αρπακτικότητα, έξαρση του αντικοινωνικού εγωισμού κτλ. Δεύτερον, γιατί βλέπω στον Εμφύλιο γενικά τον θρίαμβο του θανάτου, την άρνηση του πολιτισμού με την αποχαλίνωση των ενστίκτων της καταστροφής και της κακουργίας. Ας μην ξεχνάμε ότι ο εμφύλιος είναι ολοκληρωτικός πόλεμος. Δεν έχει μέτωπο, δεν έχει «δίκιο», έστω και τυπικό, δεν αναγνωρίζει ουδετερότητα, ούτε βέβαια κριτική. Περνάει μέσα από κάθε ανθρώπινη κοινότητα και σχέση. Τρίτον, πιστεύω ότι η στρατηγική του Εμφυλίου ως κοινωνική επανάσταση είναι ο θάνατος της επανάστασης. Η σταλινική Γ’ Διεθνής θέλησε την επανάσταση ως γενικευμένο εμφύλιο πόλεμο. Στρατιωτικοποίησε λοιπόν τα κινήματα, επέβαλε την υποταγή στην κομματική εξουσία, την εγκεφαλική ισοπέδωση και τον εγκιβωτισμό των συνειδήσεων. Τα «μέσα» δεν παραμέρισαν απλώς τον σκοπό, αλλά τον υποκατέστησαν. Δεν υπάρχει πια σκοπός, αυτός επαναπατρίστηκε στην ουτοπία».

    Λέτε κάπου ότι η λογοτεχνία είναι η μόνη που μπορεί να διαβάσει σωστά την Ιστορία. Αυτό όμως δεν είναι έργο των ιστορικών;

    «Οι ιστορικοί διαβάζουν τον Εμφύλιο σε διάφορα επίπεδα. Το ανθρώπινο πεδίο δεν ενδιαφέρει τον ιστορικό. Παράδειγμα, στη δίτομη Ιστορία του Εμφυλίου του καθηγητή Γιώργου Μαργαρίτη δεν υπάρχει τίποτε σχετικό. Τίποτε που να αφορά την ανθρώπινη κατάσταση, τα δράματα, τις συγκρούσεις, τις ενοχές – όλο δηλαδή το εσωτερικό χάος που δημιουργεί ο Εμφύλιος. Αυτό μόνον η λογοτεχνία μπορεί να το κάνει. Γιατί χωρίς αυτήν η καταγραφή των γεγονότων είναι ελλιπής και λιγότερο ενδιαφέρουσα. Ακόμη και όταν ο Μαργαρίτης ασχολείται με έναν λογοτέχνη, τον Θανάση Βαλτινό, το κάνει για να τα βάλει μαζί του επειδή δεν συμφωνεί με τη δική του άποψη για τον Εμφύλιο».

    Τον Βαλτινό η Αριστερά τον είχε επικρίνει για τον τρόπο με τον οποίο παρουσίασε τον Εμφύλιο στο μυθιστόρημά του «Ορθοκωστά»…

    «Η Ορθοκωστά είναι σπουδαίο έργο, τόσο για τη λογοτεχνία όσο και για την εξέλιξη της σύγχρονης συνείδησης. Ο Βαλτινός συνδέει τις γενιές του Εμφυλίου με τις επόμενες. Αν διαβάσουμε την Ορθοκωστά πρώτα και μετά την Κάθοδο των εννιά, θα καταλάβουμε καλύτερα το δεύτερο. Θα καταλάβουμε γιατί αυτοί οι νέοι άνθρωποι, οι αντάρτες που κατεβαίνουν προς τη θάλασσα, είναι απομονωμένοι. Γιατί ο λαός τούς αποπέμπει, τους κλείνει τις πόρτες. Πρέπει να τελειώσουν κάποτε τα ψέματα, να πούμε όλη την αλήθεια. Η Αριστερά για να είναι Αριστερά πρέπει να ξεκινήσει από την αλήθεια, δεν μπορεί να παραμένει στους μύθους της, στις κλειστές και απαραβίαστες απόψεις της».

    Η Αριστερά σήμερα έχει απελευθερωθεί από το ιδεολογικό εργαλείο της;

    «Μπορεί να έχει αποστασιοποιηθεί από την κλασική μαρξιστική προοπτική και στρατηγική, αλλά δεν έχει απελευθερωθεί κατά τα υπόλοιπα, δηλαδή πνευματικά. Υπάρχουν θέματα που η Αριστερά αρνείται να συζητήσει. Και κατασκευάζει εχθρούς σε όσους λένε κάτι άλλο. Ακόμη και σήμερα η αριστερή κριτική είναι δεσμευμένη στον αυτοματισμό που δημιούργησε η αριστερή ιδεολογία. Δεν ψάχνει, δεν συζητεί. Η Αριστερά παραμένει ένα σύστημα κλειστό. Η παράταξη που θέλει να αλλάξει τα πάντα δεν θέλει να αλλάξει τον εαυτό της. Να προσαρμοστεί στον καιρό της. Ακόμη και οι ταγματασφαλίτες κάποτε απολογούνται. Και τίθεται το ερώτημα: ποιος τους βοήθησε να γίνουν ταγματασφαλίτες; Μήπως η μονοπώληση της Αντίστασης από τους εαμικούς έστειλε κάποιους φτωχούς στα Τάγματα Ασφαλείας;».

    Γράφετε για τη «δημοκρατικότητα» της βίας. Τι σημαίνει;

    «Είναι ένα σχήμα λόγου. Θέλω να τονίσω ότι η βία υπάρχει παντού, είναι ίσως η μοίρα του ανθρώπου. Στον Εμφύλιο είναι η γενίκευσή της και η αποθέωσή της. Πολλοί προσπαθούν και σήμερα να υπάρξει. Να φθάσουμε σε εμφύλια βία το αποκλείω. Αλλά κάποιας μορφής εμφυλιοπολεμική βία βλέπω να καλλιεργείται και να καλύπτεται πολιτικά».

    Ποια είναι τα δικά σας εργαλεία στην κριτική;

    «Το δικό μου είδος κριτικής κατάγεται από την ερμηνευτική – ιδιαίτερα την κοινωνιοκριτική και τη θεματική, κατά την οποία (δυστυχώς) το νόημα προϋπάρχει. Η δική μου κριτική εξελίσσεται σε μια σύνθεση με την παραγωγή νοήματος του ίδιου του έργου, ιδίως των συνόλων λογοτεχνίας της εποχής μου. Με άλλα λόγια ξεκίνησα από τη μαρξιστική κοινωνιοκριτική, τη λουκατσιανή, που ζητεί στο έργο την αναπαράσταση του κοινωνικού γίγνεσθαι και του συλλογικού φαντασιακού, δηλαδή μια αντανάκλαση της κοινωνικής, ιστορικής πραγματικότητας στο περιεχόμενο του έργου».

    Κάτι τέτοιο δεν είναι και ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός;

    «Πράγματι, πολύ σύντομα αναγνώρισα ότι αυτή η εξωτερικότητα – το νόημα το δοτό, που έρχεται απ’ έξω – μοιραία οδήγησε στον σοσιαλιστικό ρεαλισμό (κριτικό ρεαλισμό, κατά τον Λούκατς), οδήγησε δηλαδή στην υποταγή του νοήματος στην ιδεολογία και στις εξουσίες, γενικά στο σύστημα κυριαρχίας. Αν όμως η λογοτεχνία είναι κάτι χρηστικό, τότε είναι άχρηστη, δεν έχει ούτε ελευθερία, ούτε αλήθεια (τη δική της), ούτε ομορφιά. Απευθύνεται στον μαζάνθρωπο, τον κανοναρχεί, του πλάθει μια ψευτοσυνείδηση. Ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός δεν ανήκει στη λογοτεχνία αλλά στην παραλογοτεχνία. Υπάρχει, ας πούμε, και ένας «καπιταλιστικός» ρεαλισμός, δηλαδή η μαζική κουλτούρα της κατανάλωσης».

    Υπάρχουν σημαντικές αλλαγές στην ελληνική λογοτεχνία μεταπολεμικώς, ως σήμερα;

    «Δεν νομίζω. Υπάρχουν νεωτερικές γραφές, υπήρχαν όμως και παλαιότερα. Δεν υπάρχει ένα ρήγμα, μια επανάσταση, κάτι που να ξεχωρίζει. Δεν τη βλέπω και στη νεότερη διεθνή λογοτεχνία. Μεγάλοι λογοτέχνες, όπως ο Φίλιπ Ροθ, παραμένουν σε μια ρεαλιστική γραφή ακόμη και όταν φτιάχνουν φανταστικές ιστορίες – όπως στη Συνωμοσία εναντίον της Αμερικής. Υπάρχουν και οι πρωτοπορίες και θα υπάρχουν πάντα. Το μοντέρνο, η μη ρεαλιστική, μη ιστορική, μη παραδοσιακή γραφή θα εξακολουθήσει να υπάρχει. Από την άλλη μεριά, η λογοτεχνία που περιορίζεται στην αυτοαναφορά περιορίζει τη λογοτεχνία σε έναν μικρό κύκλο και αφήνει το πεδίο ελεύθερο στην τηλεόραση, στην αισθηματική λογοτεχνία, στην παραλογοτεχνία. Ακόμη και στην αστυνομική λογοτεχνία, όπου το μυστήριο έγκειται στην ανακάλυψη του δολοφόνου και όχι στην κατανόηση του κειμένου».

    Μήπως πλέον ο κόσμος διαβάζει λιγότερο;

    «Η Πολιτεία των Γραμμάτων, όπως έλεγαν παλιά οι Γάλλοι, θα υπάρχει πάντα. Δεν μπορεί όλος ο λαός να ανήκει σε αυτήν· μακάρι να ήταν έτσι, αλλά δεν μπορεί. Ωστόσο η λογοτεχνία δεν χρειάζεται να υψώνει τείχη ανάμεσα στον κόσμο και σε αυτήν».

    Ακούγονται φωνές ότι κινδυνεύει ο δυτικός πολιτισμός.
    Τις συμμερίζεστε;

    «Είμαι πιστός στον πολιτισμό του Διαφωτισμού. Δεν υπάρχει κάτι καλύτερο. Ακόμη και μακρινές λογοτεχνίας, της Ασίας, της Λατινικής Αμερικής, είναι επηρεασμένες από αυτόν. Ο δυτικός πολιτισμός περιέχει αξίες όπως η ελευθερία, η δημοκρατία, το κράτος δικαίου, που δεν είναι ξεπερασμένες. Δεν μπορεί να είσαι μόνο με αυτά ικανοποιημένος, πρέπει να ζητείς τη διεύρυνσή τους. Περνάνε κρίση οι αξίες του δυτικού πολιτισμού αλλά παραμένουν. Αν εναλλακτική λύση είναι η μουσουλμανική ιδεολογία, τότε η σχέση μας με αυτούς είναι όση η σχέση του ήλιου με το απόλυτο σκοτάδι».

  8. Ο/Η Πολιτική αλητεία λέει:

    http://www.capital.gr/oikonomia/3047723/akomi-kai-hacking-afm-proeblepe-to-plan-b-tou-g-baroufaki

    Ακόμη και… hacking ΑΦΜ προέβλεπε το plan B του Γ. Βαρουφάκη

    Ένα παράλληλο τραπεζικό σύστημα, καταρχήν μέσα στα πλαίσια του ευρώ αλλά με την δυνατότητα «εν μία νυκτί να μετατραπεί σε μία νέα δραχμή», σχεδίαζε ο Γιάνης Βαρουφάκης, με εντολή του πρωθυπουργού, ως plan B.

    Όπως μεταδίδει το skai.gr, τις λεπτομέρειες του σχεδίου, τις οποίες ο κύριος Βαρουφάκης αποκάλυψε σε στελέχη ξένων hedge funds, στα πλαίσια διεθνούς forum που έλαβε χώρα στις 16 Ιουλίου, δημοσιεύει η Καθημερινή της Κυριακής.

    Ο βασικός κορμός του περίφημου plan B, περιελάμβανε υποκλοπές ΑΦΜ από έναν παιδικό φίλο του κυρίου Βαρουφάκη, όπως ο ίδιος είπε, τον οποίο είχε διορίσει στο υπουργείο οικονομικών ειδικά για να παρακάμψει την «ελεγχόμενη από τις Βρυξέλλες» Κατερίνα Σαββαϊδου. Πώς θα πετύχαινε την υποκλοπή των ΑΦΜ; Με… χακάρισμα (hacking) της ιστοσελίδας της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων.

    Ειδικότερα, όπως σημειώνεται στο δημοσίευμα της Καθημερινής, ο κύριος Βαρουφάκης θα δημιουργούσε με τους συνεργάτες του μυστικούς λογαριασμούς, συνδεδεμένους με το ΑΦΜ κάθε φορολογούμενου, «χωρίς να το πούμε σε κανέναν» όπως χαρακτηριστικά λέει ο ίδιος, έτοιμους να ενεργοποιηθούν ανά πάσα στιγμή, υπό άκρα μυστικότητα. «Με το πάτημα ενός κουμπιού» το σύστημα θα ήταν σε θέση να αποστείλει ένα ειδικό pin σε κάθε φορολογούμενο που θα αντιστοιχούσε σε αυτόν τον μυστικό, παράλληλο λογαριασμό μέσω του οποίου θα μπορούσε ο πολίτης ή η επιχείρηση να πραγματοποιήσει πληρωμές, δημιουργώντας έτσι ένα παράλληλο τραπεζικό σύστημα, ενόσω οι τράπεζες θα παρέμεναν κλειστές, εξήγησε ο πρώην υπουργός οικονομικών.

    Ο κύριος Βαρουφάκης υποσημείωσε ότι η εντολή που έλαβε η κυβέρνηση Τσίπρα από τον ελληνικό λαό δεν ήταν εντολή εξόδου από το ευρώ, ωστόσο ο ίδιος την ερμήνευε… διασταλτικά ώστε να αφήνει το περιθώριο «να εξετάσουμε το ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ», σε περίπτωση που δεν καθίστατο εφικτή η σύναψη βιώσιμης συμφωνίας.

    Εντύπωση προκαλεί, τέλος, η ετοιμότητα του κυρίου Βαρουφάκη να προβεί (σε μία ακόμη) διάψευση σε περίπτωση που διέρρεαν οι λεπτομέρειες του σχεδίου του, που ωστόσο δεν δίστασε να αποκαλύψει λέξη-λέξη στους συνέδρους του: «Και αν το κάνουν, θα το αρνηθώ, θα το διαψεύσω», ήταν η απάντηση του στις σχετικές διαβεβαιώσεις περί του αντιθέτου.

  9. Ο/Η Aκραίος Κεντρώος λέει:

  10. Ας δούμε και καμιά τελείως διαφορετική -και εμπεριστατωμένη- πρόταση, εκτός απο αυτήν του κ. Δ. Κλαράκη (και των παρόμοιων του συρμού) για το ίδιο θέμα.

    «Τα δώδεκα βήματα μετάβασης στο Εθνικό νόμισμα»
    του Όθωνα Κουμαρέλλα

    Κατ’ αρχήν θα πρέπει να τονιστεί, για μια ακόμη φορά, ότι η αναγκαιότητα μετάβασης σε νέο εθνικό κρατικό νόμισμα προκύπτει από δύο κύριους λόγους και δεν έχει να κάνει καθόλου με την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, ή άλλα που ακούγονται κατά καιρούς:

    Πρώτο: επιβάλλεται προκειμένου να ανακτηθεί ο έλεγχος της ελληνικής οικονομίας από τον φορέα της, καθώς και της ίδιας της χώρας από τον φυσικό της ιδιοκτήτη, δηλαδή τον ελληνικό λαό, αφού είναι γνωστό -και αποδεκτό από όλους-, ότι η εθνική ανεξαρτησία περνά μέσα από τη νομισματική κυριαρχία και,
    Δεύτερο: να καταστεί δυνατή η απελευθέρωση από το βραχνά του παράνομου χρέους, προκειμένου να απελευθερωθούν οι παραγωγικές δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας και να γίνει δυνατή η παραγωγική ανασυγκρότηση με τελικό στόχο την ευημερία της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, πράγμα που δεν μπορεί να συμβεί εντός του δοσμένου πλαισίου των ευρωπαϊκών «θεσμών».

    Έτσι, η μετάβαση σε νέο εθνικό νόμισμα αφορά καθαρά σε πολιτική απόφαση στρατηγικής σημασίας για την προοπτική της χώρας και την ευημερία του ελληνικού λαού.

    Ενώ από τεχνική άποψη η μετάβαση σε νέο εθνικό νόμισμα είναι μια σχετικά εύκολη…
    υπόθεση, στο πλαίσιο όμως που αυτή θα αποφασιστεί, λαμβάνοντας υπ’ όψη τα συμφέροντα που θα θιγούν, τις αντιδράσεις που θα προκληθούν, τις πολιτικές ακόμη και τις γεωπολιτικές αναταράξεις που ενδεχομένως να υπάρξουν στην περίπτωση της Ελλάδας, το εγχείρημα καθίσταται εξαιρετικά λεπτό και απαιτείται πολύ καλά επεξεργασμένο σχέδιο, αποφασιστικότητα στην υλοποίησή του και παράλληλα προστατευτικά μέτρα, που μπορεί να μην έχουν άμεση σχέση με την τεχνική διαδικασία αλλαγής του νομίσματος, αλλά είναι αναγκαία για την ομαλή εξέλιξη αυτής της διαδικασίας.

    Τα βήματα που θα ακολουθηθούν σε μια τέτοια περίπτωση είναι:

    1. Με πράξη εθνικής κυριαρχίας παύει η οποιαδήποτε πληρωμή τόκων και χρεολυσίων προς τους δανειστές, αφού το χρέος δεν αναγνωρίζεται στο σύνολό του, ως προϊόν απάτης πλάνης και εκβιασμού σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, όπως ήδη έχει αναλυθεί ενδελεχώς. Με τον τρόπο αυτό εξαλείφεται -σχεδόν εξ ολοκλήρου- η ανάγκη χρηματοδότησης της οικονομίας από τις «αγορές» και τους ευρωπαϊκούς «θεσμούς» και η χώρα απελευθερώνεται από τους συστηματικούς εκβιασμούς παύσης παροχής ρευστότητας.

    2. Με κυβερνητική πράξη καταργείται το καθεστώς λειτουργίας της Τράπεζας της Ελλάδας υπό την ΕΚΤ και το σύνολο των λειτουργιών και των περιουσιακών της στοιχείων περιέρχονται σε αποκλειστική κυριότητα, νομή και κατοχή δηλαδή ιδιοκτησία του Ελληνικού Δημοσίου, το οποίο και εγκαθιστά επιτρόπους ελέγχου και διαχείρισης.

    3. Επιβάλλεται αυστηρός έλεγχος στη διακίνηση κεφαλαίων από και προς τη χώρα, έτσι ώστε ούτε σεντ να μη μπορεί να φύγει στο εξωτερικό χωρίς τον προηγούμενο έλεγχο και την έγκριση του ελληνικού δημοσίου, μέσω της νέας νομισματικής αρχής που θα δημιουργηθεί υπό τον πλήρη κυβερνητικό έλεγχο. Εδώ ενδιαφέρει περισσότερο το φυσικό χαρτονόμισμα και λιγότερο λογιστικές εγγραφές μεταφοράς κεφαλαίων, που ενδεχομένως προλάβουν να υπάρξουν μετά την ανακοίνωση του μέτρου και οι οποίες ακυρώνονται πάραυτα.

    4. Οι μεγάλες «συστημικές» τράπεζες τίθενται σε καθεστώς εκκαθάρισης εν λειτουργία με τη συμμετοχή εισαγγελικών λειτουργών, για να ελεγχθούν πλήρως τα ενεργητικά τους, με ταυτόχρονη εγγύηση των καταθέσεων των πολιτών από το ελληνικό κράτος. Οι διοικήσεις τους αντικαθίστανται από τους κρατικούς εκκαθαριστές και όλα τους τα περιουσιακά στοιχεία περιέρχονται στην κυριότητα του ελληνικού δημοσίου.

    5. Συγκέντρωση όλων των αποθεμάτων σε μετρητά (φυσικό χαρτονόμισμα), που βρίσκονται στα ταμεία των τραπεζών, των δημόσιων οργανισμών, των κρατικών επιχειρήσεων και των υπολοίπων δομών, αλλά και των μεγάλων ιδιωτικών επιχειρήσεων, είτε εγχώριων, είτε πολυεθνικών, προκειμένου να δημιουργηθεί συναλλαγματικό απόθεμα καταφυγής, για να καλυφθούν τυχόν ελλείμματα του εμπορικού ισοζυγίου και να εξυπηρετηθούν ανάγκες εισαγωγής προϊόντων, που θα προκύψουν το κρίσιμο διάστημα μέχρι την αποκατάσταση της ομαλής κυκλοφορίας του νέου νομίσματος και της αποκατάστασης της ομαλής λειτουργίας της οικονομίας με το νέο καθεστώς.

    Τα χρήματα που βρίσκονται στα χέρια ιδιωτών, σε θυρίδες, χρηματοκιβώτια και άλλες κρύπτες, εκτός τραπεζικού συστήματος, μολονότι μπορεί να ανέρχονται σε πολλές εκατοντάδες εκατομμύρια, ίσως και δις και άρα θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα χρήσιμο απόθεμα στη φάση της μετάβασης, στην πράξη κανείς δεν μπορεί να υπολογίζει σε αυτά. Επειδή εναπόκειται στην ελεύθερη βούληση των πολιτών η εμφάνισή τους και πρακτικά είναι δύσκολη, αλλά και μη αποδεκτή η χρήση διοικητικών μέτρων, που θα επιτείνουν την ενδεχόμενη ανασφάλεια και θα δημιουργήσουν περισσότερα προβλήματα από αυτά που μπορεί να επιλύσουν. Τα χρήματα αυτά θα έλθουν σταδιακά στην επιφάνεια και αφού θα έχει αποκατασταθεί η ομαλή νομισματική κυκλοφορία και η εμπιστοσύνη των πολιτών στα νέα δεδομένα που θα έχουν δημιουργηθεί.

    Και τα πέντε προαναφερόμενα μέτρα αποφασίζονται, ανακοινώνονται και υλοποιούνται ταυτόχρονα και άμεσα εντός 24ώρου, πριν την εξαγγελία της μετάβασης σε νέο εθνικό κρατικό νόμισμα .

    6. Εξαγγελία της μετάβασης στο νέο νόμισμα και άμεση έναρξη όλων των δράσεων και των ενεργειών για τη συντομότερη δυνατή έναρξη κυκλοφορίας του νέου εθνικού κρατικού νομίσματος. Υπολογίζεται ότι θα χρειαστούν περίπου οκτώ (8) μήνες, μέχρι το νέο νόμισμα να αρχίσει να κυκλοφορεί στην αγορά και να πραγματοποιηθούν οι πρώτες συναλλαγές με αυτό. Μέχρι τότε οι συναλλαγές θα γίνονται με ευρώ.

    7. Με δεδομένη την έλλειψη που θα δημιουργηθεί στη κυκλοφορία μετρητών (φυσικού χαρτονομίσματος), και με δεδομένο επίσης, ότι οι καταθέσεις είναι απολύτως εγγυημένες και θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν, όπως πάντα κατά το δοκούν του δικαιούχου και ιδιοκτήτη τους, εκτός βέβαια της ανάληψης φυσικού χαρτονομίσματος, όλες οι εσωτερικές συναλλαγές θα αρχίσουν να πραγματοποιούνται με συναλλαγματικές, με επιταγές και με επέκταση (καθολικοποίηση) της χρήσης χρεωστικών ηλεκτρονικών καρτών (debit cards), συνδεδεμένων με τους καταθετικούς λογαριασμούς των κατόχων, ή πιστωτικού τύπου ηλεκτρονικές κάρτες συναλλαγών, που ήδη οι περισσότεροι διαθέτουν. Στην περίπτωση που κάποιος δεν διαθέτει τέτοια χρεωστική κάρτα, αυτή εκδίδεται από την οικεία τράπεζα άμεσα, συνδεδεμένη με τον καταθετικό λογαριασμό του δικαιούχου. Στις ελάχιστες περιπτώσεις, που κάποιος δεν διαθέτει ήδη τραπεζικό λογαριασμό, τότε με αίτησή του, στην τράπεζα της επιλογής του, ανοίγεται τέτοιος λογαριασμός με την κατάθεση ενός αρχικού ποσού, που επιλέγει ο ίδιος -όπως ακριβώς γίνεται σήμερα- και του χορηγείται η αντίστοιχη χρεωστική κάρτα συναλλαγών. Στην ακραία περίπτωση που ούτε τραπεζικός λογαριασμός υπάρχει, ούτε χρήματα να ανοιχθεί, τότε ο λογαριασμός αυτός ανοίγει με ευθύνη του κράτους -και εφ’ όσον πιστοποιείται η αδυναμία του δικαιούχου-, έτσι ώστε κανείς να μη μείνει χωρίς δυνατότητα εκτέλεσης των βασικών του συναλλακτικών αναγκών και της προμήθειας βασικών καταναλωτικών προϊόντων πρώτης ανάγκης.

    Στην πραγματικότητα όλες οι συναλλαγές θα πραγματοποιούνται ακριβώς όπως γίνονται και σήμερα με μόνη τη διαφορά την μη χρήση φυσικού χαρτονομίσματος (μετρητών).

    Βεβαίως σε επίπεδο μικροσυναλλαγών θα εξακολουθεί να χρησιμοποιείται φυσικό χαρτονόμισμα, ή τα κέρματα, στο βαθμό που κάποιος το κατέχει εκτός τραπεζικού λογαριασμού και το οποίο συνεχίζει να κυκλοφορεί στην αγορά με σταδιακή όμως συγκέντρωσή του και απόσυρσή του από την κυκλοφορία, μέχρι να εκδοθούν τα νέα χαρτονομίσματα.

    8. Θα επιβληθούν άμεσα -απολύτως προσωρινά- μέτρα περιορισμού των εισαγωγών προϊόντων που δεν είναι πρώτης ανάγκης. Με τον τρόπο αυτό μαζί με την άμεση αποκατάσταση των εισοδημάτων του πληθυσμού θα δοθεί ισχυρό κίνητρο ανάπτυξης της εγχώριας παραγωγής και ανάκτησης της εσωτερικής αγοράς σε καταναλωτικά προϊόντα κάθε είδους.

    Ταυτόχρονα μια πολυδιάστατη εμπορική πολιτική μέσω διακρατικών συμφωνιών, συμφωνιών κλίρινγκ κτλ., που μέχρι τώρα απαγορεύονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, θα ανακουφίσει το εμπορικό ισοζύγιο και θα αποτρέψει ελλείψεις στην εγχώρια αγορά, από τα κατ’ ανάγκην εισαγόμενα προϊόντα, τα οποία και δεν θα είναι δυνατό να παραχθούν εντοπίως κατά τις πρώτες φάσεις της προσαρμογής και της έναρξης της διαδικασίας παραγωγικής ανασυγκρότησης.

    9. Εφαρμογή αυστηρής εποπτείας και ελέγχου με ισχυρά διοικητικά μέτρα στη διακίνηση των προϊόντων και στον έλεγχο των τιμών τους. Οι μηχανισμοί αυτοί εποπτείας και ελέγχου θα πρέπει να «στηθούν» και να αρχίσουν να λειτουργούν από την πρώτη στιγμή, προκειμένου να αποφευχθούν τεχνητές ελλείψεις και υπερβολικές αυξήσεις στις τιμές βασικών προϊόντων, που, αν υπάρξουν, θα χρησιμοποιηθούν στη συνέχεια πολιτικά με σκοπό τη δημιουργία πανικού στους πολίτες.

    Τέτοια μέτρα είναι η διατίμηση στα καύσιμα, στα τρόφιμα, στα φάρμακα κτλ, που θα συνοδεύονται από παρεμβάσεις αποφασιστικής μείωσης στις τιμές των παρεχομένων υπηρεσιών, όπως στο ρεύμα, στο νερό, στις συγκοινωνίες.

    Το σπάσιμο των καρτέλ που ελέγχουν σήμερα την αγορά είναι επίσης από τα πρώτα μέτρα, που πρέπει να ληφθούν.

    10. Τα μέτρα αποκατάστασης του λαϊκού εισοδήματος, όπως αναλυτικά έχουν περιγραφεί σε άλλα σημειώματα, μαζί με τη Σεισάχθεια των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς την εφορία, και τη διαγραφή των χρεών προς τις τράπεζες των πολιτών και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, η αποφασιστική υποβοήθηση της ανάκαμψης της εσωτερικής παραγωγής, η εγγύηση των καταθέσεων, η άμεση ενίσχυση των θεσμών δημόσιας υγείας και κοινωνικής πρόνοιας κτλ., θα δημιουργήσουν πολύ ευνοϊκό κλίμα και θα οδηγήσουν ολοένα και περισσότερους πολίτες στην υπεράσπιση συνολικά του εγχειρήματος, εμπεδώνοντας τη βεβαιότητα για την επιτυχία του.

    11. Η αποκατάσταση του περί δικαίου αισθήματος του λαού με την έναρξη της διαδικασίας απόδοσης ευθυνών και της παραδειγματικής τιμωρίας των ενόχων για το ξεπούλημα της χώρας στους ξένους επικυρίαρχους, είναι επίσης αποφασιστικός παράγοντας για την ευρύτερη δυνατή υποστήριξη του εγχειρήματος και την απονεύρωση κάθε οργανωμένης προσπάθειας αντίδρασης και υπονόμευσης από τα απολειφάδια του παλαιού δωσιλογικού καθεστώτος, ή από το εξωτερικό. Ενώ είναι όρος με βάση το οποίο θα στηριχθεί νομικά, αλλά και πολιτικοδιπλωματικά, σε διεθνές επίπεδο η μη αναγνώριση του χρέους ως παράνομου και καταχρηστικού.

    12. Η έναρξη των διαδικασιών, στη πιο πλατιά βάση με την καθολική συμμετοχή των πολιτών για την αλλαγή του Καταστατικού Χάρτη της χώρας μέσω Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης, θα δώσει νέα προωθητική δύναμη εξουδετερώνοντας κάθε απόπειρα αντίδρασης, τόσο στο πολιτικό, όσο και στο κοινωνικό πεδίο.

    Επίλογος

    Όλα αυτά μαζί τα μέτρα και η άμεση εφαρμογή τους θα οδηγήσουν επίσης, στη δημιουργία του αρραγούς εκείνου εσωτερικού μετώπου, που είναι αναγκαίο για την κατακόρυφη ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος της χώρας καθιστώντας κάθε εγχείρημα εξωτερικής επέμβασης με χρήση των εθνικών μας θεμάτων και την απειλή της Τουρκίας, δύσκολη και πολύ ακριβή υπόθεση για τους διοργανωτές μιας τέτοιας μεθόδευσης σε βάρος της πατρίδας μας.

    Η ισοτιμία του νέου εθνικού κρατικού νομίσματος και η συμπεριφορά του σε σχέση με τις παγκόσμιες χρηματαγορές (αν θα υποτιμηθεί, ή όχι), αποτελεί ξεχωριστό αντικείμενο ανάλυσης και θέμα νεώτερου σημειώματος.
    http://seisaxthia-epam.blogspot.gr/2015/03/blog-post_47.html

    • Ο/Η χαρίζω χρέη χαρίζω διαμερίσματα σώζω μουρλούς λέει:

    • Ο/Η Επ-αναστάσιος λέει:

      Και μετά, ο Όθων Κουμαρέλλας, με ένα τελευταίο ροχάλισμα, ξύπνησε… Το ημερολόγιο στο κομοδίνο ανέγραφε ένα ευκρινές, σαφέστατο «ΟΧΙ!». Χασμουρήθηκε, τεντώθηκε και κοίταξε έξω από το παράθυρο… βρισκόταν ακόμα στην ίδια Ελλαδάρα!

      «Μα πώς είναι δυνατόν;» αναφώνησε τρομαγμένος – «ακόμα εδώ είμαι;»

      Στην Ελλαδάρα του ενός εκατομμυρίου (και βάααλε) κρατικοδίαιτων παραγωγών γραφειοκρατίας (πρωταθλητές στην Ευρώπη, με διαφορά), διαφθοράς (ξεπεράσαμε ακόμα και χώρες του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου), υπεύθυνων, σκεπτόμενων και συνειδητοποιημένων δημοκρατών ψηφοφόρων που τακτοποιήθηκαν ωραία στο Δημόσιο και σε εκαντοντάδες ΜΚΟ, ΟΤΑ, ΔΕΚΟ κ.λπ. εξαργυρώνοντας με εθνική υπερηφάνεια την υπεύθυνη και συνειδητοποιημένη ψήφο τους και απολαμβάνοντας έναν ανέμελο βίο με πλούσιες κρατικές παροχές από τα χρήματα που δανειζόταν τόσα χρόνια το κράτος για πάρτη τους, αλλά και διαλύοντας την ιδιωτική πρωτοβουλία και κρατώντας την οργάνωση του κράτους σαράντα χρόνια πίσω…

      Στην Ελλαδάρα του αισχρότατου παπαδαριού και της αριστερής θεοκρατίας, της κομπίνας, του χαβαλέ, των 10.000 νεκρών και σακατεμένων κάθε χρόνο στους δρόμους, των εκτρώσεων, της πολυφαρμακίας, της παχυσαρκίας, του καπνίσματος και του αλκοόλ, των χωματερών, της καταστροφής του περιβάλλοντος, της ανύπαρκτης Παιδείας, των φυσιολατρών με τις καραμπίνες που πυροβολούν ζώα για να διασκεδάσουν (έχουν και κόμμα), των Πανεπιστημίων – βιτρίνα, των αυθαίρετων, των καταπατήσεων, της καταστροφικής νοοτροπίας και του απίθανα παραφουσκωμένου μυαλού του Έλληνα, που θεωρεί ότι όλος ο άλλος κόσμος του χρωστάει…

      «Μα πώς σκέφτηκα, έστω και στο όνειρό μου, ότι αυτό το συνονθύλευμα καλομαθημένων στα δανεικά ανδράποδων μπορεί να προσαρμοστεί σε μια πραγματικότητα που απαιτεί πραγματική δουλειά και θυσίες εκ μέρους τους; Εδώ τόσα χρόνια μάσαγαν όλοι συνειδητά και κανονικά τα δανεικά με δεκαοκτώ μασέλες και τώρα φωνάζουν «επαχθές» και «επονείδιστο» το δάνειο που ξεκοκκάλιζαν μέχρι χθες, και δεν θέλουν να ακούσουν για αποπληρωμή του! Και πάντα τους φταίνε οι απέξω, οι ξένοι, και οι διάφοροι φανταστικοί και μη εχθροί του «Κολοσσιαίου Ελληνικού Έθνους», στο οποίο τεράστιο Έθνος αρνείται να υποταχθεί η κακή Κουτοφραγκιά που το ζηλεύει!!

      «Ρε κάτι παλαβές ιδέες που μου κατεβαίνουν κάπου – κάπου», είπε, και γύρισε πλευρό, ψάχνοντας για μια καλύτερη θέση του μαξιλαριού.

      «Φαντάσου, κάγχασε, κάποιοι αφελείς θα θεωρούν υλοποιήσιμα τα σενάριά μου, και πού; Στην Ελλάδα!!!»

      Σε λίγο, το δωμάτιο αντηχούσε και πάλι από το βαρύ ροχαλητό του. Το ημερολόγιο στο κομοδίνο έγραφε ακόμα «ΟΧΙ!»…

      • Ο/Η Po λέει:

        σας βγάζω με σεβασμό το καπέλο.

      • Ο/Η Επ-αναστάσιος λέει:

        Κύριε Ροΐδη σας ευχαριστώ. Διαβάζοντας τα (απόλυτα υλοποιήσιμα) «12 βήματα» αναρωτιόμουν πραγματικά πού νομίζει ότι ζει αυτός που τα γράφει…

        Σύντομα βέβαια, όταν αναλάβουν οι «λαϊκές δυνάμεις ανατροπής του καθεστώτος δουλοπαροικίας» (που θα ξεσκεπάσουν την ανίερη σχέση σας με τον Σόρος), ο Έλληνας θα αλλάξει επίσης άρδην νοοτροπία επί το δημιουργικότερον και η κυρίαρχη ρουσφετορεμούλα θα γίνει προστατευόμενο είδος υπό εξαφάνιση!

      • Ο/Η χαρίζω χρέη χαρίζω διαμερίσματα σώζω μουρλούς λέει:
  11. Ο/Η Σαλταδόρος λέει:

    Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΗΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΙΚΗΣ Τ.Ι.Ν.Α.
    του Θέμη Τζήμα
    (http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/i-ypokrisia-tis-prothypoyrgikis-tina)

    Η ΤΙΝΑ- There Is No Alternative- που από τη Θάτσερ ασμένως υιοθέτησαν κατά σειρά και εν μέσω κρίσης, στα καθ΄ ημάς οι Γιώργος Παπανδρέου, Λουκάς Παπαδήμος, Αντώνης Σαμαράς, Βαγγέλης Βενιζέλος, Φώτης Κουβέλης και πλέον Αλέξης Τσίπρας, προκειμένου να δικαιολογήσουν την εφαρμογή από πλευράς τους των εντολών της οικονομικής ολιγαρχίας- ξένης και ντόπιας- της καγκελαρίας του Βερολίνου και ορισμένων αντιδραστικών κύκλων της Ευρωζώνης εδράζεται σε ένα χιλιοειπωμένο επιχείρημα: φέρτε μας- λένε οι πρωθυπουργοί της χώρας- εναλλακτική πρόταση και μετά συζητάμε.

    Το εν λόγω επιχείρημα απαιτεί καθαρή απάντηση, διότι βασίζεται σε ένα τριπλό υποκριτικό επιχείρημα: πρώτον, κάθε ηγέτης, κάθε συνόλου πάντοτε και ακόμα περισσότερο σε συνθήκες κρίσης οφείλει να διαθέτει όχι μόνο ένα αλλά πολλαπλά εναλλακτικά σχέδια. Για παράδειγμα και εν προκειμένω, σχέδιο για την παραμονή στο ευρώ χωρίς μνημόνιο, σχέδιο για “φιλική” έξοδο από το ευρώ, σχέδιο για έξοδο από το ευρώ με ρήξη. Τα σχέδια ως τέτοια δε γίνεται να μην είναι εφικτά ως προς τη σχεδίασή τους. Αυτό που γίνεται αντίθετα είναι συνειδητά κάποιος ηγέτης ή κάποια κυβέρνηση να αρνούνται να τα επεξεργαστούν. Όταν λοιπόν πρωθυπουργοί και κυβερνήσεις προσχωρούν στη χρήση της παθητικής φωνής- “δε γίνεται να υπάρξει άλλο σχέδιο”- είναι επειδή προσπαθούν να κρύψουν ότι αυτοί οι ίδιοι αποφάσισαν να μην επεξεργαστούν εναλλακτικά σχέδια.

    Της αληθούς ενεργητικής φωνής λοιπόν έπεται το δεύτερο ερώτημα: γιατί οι ηγεσίες μας παίζουν εν προκειμένω το παιχνίδι των δανειστών της χώρας, επιτρέποντας μόνο οι δεύτεροι να έχουν περισσότερα του ενός σχέδια για τη χώρα μας; Η μόνη προφανής απάντηση είναι ότι όταν σε μια διαπραγμάτευση προσέρχεσαι διακηρύσσοντας στην άλλη πλευρά ότι διαθέτεις μόνο μια επιλογή, δηλαδή την παραμονή σου στο πλαίσιο που κυριαρχικά η άλλη πλευρά χαράσσει, στην πραγματικότητα προσέρχεσαι χωρίς κανένα σχέδιο και έτοιμος να υποταχθείς σε ένα από τα δικά της σχέδια. Λες ότι δεν υπάρχει άλλο σχέδιο όταν θες να μην υπάρχει άλλο σχέδιο.

    Έτσι, η κυβέρνηση Τσίπρα μιλά για το Grexit ως σχέδιο Σόιμπλε, προκειμένου να λοιδωρήσει όσους προτείνουν έξοδο από την ευρωζώνη έστω ως εναλλακτική, ακριβώς για να κρύψει ότι από τον Ιανουάριο είχε καταστήσει σαφές σε όλους τους τόνους ότι θα δεχτεί όχι το σχέδιο Β του Σόιμπλε αλλά το σχέδιο Α του Σόιμπλε. Τα υπόλοιπα ήταν επικοινωνιακή γαρνιτούρα δικαιολόγησης της υποταγής της, που χάλασε για τον πρωθυπουργό όταν το όχι βγήκε με 62% σχεδόν την 5η Ιουλίου αντί για το ναι ή για την οριακή διαφορά, όπως ο πρωθυπουργός ήλπιζε. Αυτή είναι η πρώτη υποκριτική διάσταση της αριστερής “ΤΙΝΑ”.

    Η δεύτερη υποκριτική διάσταση έχει να κάνει με τη συνειδητή διαστρέβλωση του τι σημαίνει σχέδιο. Όταν πρόκειται για μνημόνια σημαίνει να επιβληθούν όροι των οποίων οι επιπτώσεις ως προς το βάθος της ύφεσης και της κοινωνικής διάλυσης, άρα της καταστροφής της εθνικής οικονομίας, ούτε έχουν υπολογιστεί και ανακοινωθεί με ακρίβεια ή ειλικρίνεια, ούτε έχουν αντισταθμιστεί. Σχέδιο σημαίνει τότε, απλά να υιοθετήσουμε οποιαδήποτε πολιτική, προκειμένου να κλωτσήσει λίγο παραπέρα η κάθε κυβέρνηση το εκρηκτικό ζήτημα του φαύλου κύκλου ύφεσης και υπερχρέωσης, προκειμένου όταν κλείσει η διετής- το πολύ- παρουσία της στα πράγματα να το κληροδοτήσει υπό δυσμενέστερους όρους στην επόμενη κυβέρνηση. Άρα το υπαρκτό “σχέδιο” που επικαλούνται ως μονόδρομο όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις, προκειμένου να δικαιολογήσουν τις πολιτικές που υπηρετούν δεν είναι παρά μια βραχυπρόθεσμη δημοσιονομική διαχείριση, με καταστροφικές συνέπειες και στην πραγματική οικονομία και στα δημόσια οικονομικά. Πρόκειται κατά κυριολεξία για ένα μη- σχέδιο για τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού, το οποίο παράγει μόνο τη βεβαιότητα του πνιγμού και εν τέλει συνιστά κατά κυριολεξία σχέδιο αποκλειστικά αφενός εξακολούθησης της νεοαποικιακής εξάρτησης της χώρας και αφετέρου αγοράς κυβερνητικού χρόνου υπέρ συγκεκριμένων προσώπων και διασφάλισης προνομίων της ολιγαρχίας εις βάρος των περισσοτέρων εκ των υπολοίπων 11.000.000 πολιτών και κατοίκων της χώρας.

    Υπάρχει όμως και η τρίτη, κορυφαία εκδήλωση κυβερνητικής υποκρισίας. Την ίδια στιγμή που ο πρωθυπουργός καλεί όποιον έχει άλλο σχέδιο να το εμφανίσει, ο ίδιος αναγνωρίζει ότι του δόθηκαν τουλάχιστον δύο εναλλακτικά σχέδια. Το πρώτο ήταν το σχέδιο του υπουργού οικονομικών που ο ίδιος είχε επιλέξει, δηλαδή του Γ. Βαρουφάκη. Το δεύτερο είναι το σχέδιο Β του Σόιμπλε. Γιατί ο πρωθυπουργός δεν τα εμφανίζει ώστε να πειστούμε και εμείς ότι το σχέδιο Α του Σόιμπλε το οποίο ο ίδιος επέλεξε αντί των δύο αυτών εναλλακτικών σχεδίων είναι πράγματι προτιμότερο; Επιπλέον αυτών, η Αριστερή Πλατφόρμα του εμφάνισε και τρίτο εναλλακτικό σχέδιο, το οποίο τα ΜΜΕ κόβουν και ράβουν προκειμένου να το γελοιοποιήσουν αλλά που ωστόσο μένει να εμφανιστεί επίσης στην πληρότητά του. Και τέλος υπάρχουν μια σειρά ακόμα επεξεργασιών- πχ. Του Ινστιτούτου Μπάτσης και άλλων- που το πρωθυπουργικό επιτελείο επέλεξε να αγνοήσει. Σε κάθε περίπτωση, ο ίδιος ο πρωθυπουργός που καλεί όποιον έχει άλλο σχέδιο να το προσκομίσει ομολόγησε ότι είχε άλλα δύο συν ένα εναλλακτικά σχέδια, τα οποία αποφάσισε να απορρίψει και τα οποία αρνείται να εμφανίσει δημόσια.

    Η υποκρισία της πρωθυπουργικής ΤΙΝΑ έγκειται στο ότι και αυτός ο πρωθυπουργός όπως και οι προηγούμενοι αποφάσισε να υπονομεύσει τη θέση της χώρας αρνούμενος είτε να επεξεργαστεί άλλο σχέδιο, είτε απορρίπτοντας κάθε άλλο σχέδιο, οδηγώντας την σε μια διαπραγμάτευση από θέση ακόμα μεγαλύτερης αδυναμίας, επιλέγοντας το μη σχέδιο- για το λαό- Α του Σόιμπλε, προκειμένου να εξυπηρετήσει την ξένη και ντόπια ολιγαρχία και ένα άθροισμα κυβερνητικών αξιωματούχων.

  12. Ο/Η Σαλταδόρος λέει:

    @
    «[Ο ελληνικός λαός τόσο στις εθνικές εκλογές στις 25/01/2015, όσο και στο πρόσφατο δημοψήφισμα εκφράστηκε ξεκάθαρα και επιβεβαίωσε την επιθυμία του για διαπραγμάτευση και συμφωνία εντός Ε.Ε. και ευρωζώνης και όχι για ρήξη]»

    Όσοι ψηφίσαμε «Όχι» στο δημοψήφισμα της 5/7/2015, εννοούσαμε «όχι στο ευρώ». Αφήστε τις υποκρισίες και τα ψευδοερμηνευτικά καπελώματα, σοσιαλδημοκρατίστικα φασιστόμουτρα και παιδιά για τα θελήματα του Τσίπρα. Που θα μας πείτε εσείς για τί πράγμα ψηφίσαμε…

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Σαλταδόρε,
      είναι να απορεί κανείς για την ευκολία με την οποία οι άνθρωποι κοροϊδεύουν ακόμη και τον εαυτό τους και αυτό δεν αφορά μόνο εσένα ή μόνο τους οπαδούς του ΟΧΙ, αλλά και αυτούς του ΝΑΙ.
      Το τι εννοούσε ο κόσμος που ψήφισε ΟΧΙ κανείς δεν το ξέρει ακριβώς και ελάχιστη αξία έχει σε ένα τόσο παραπλανητικό δημοψήφισμα. Σίγουρα ένα μέρος έλεγε όχι και στο ευρώ και στην ΕΕ, πόσοι ακριβώς δεν το ξέρουμε, φρόντισε ο κ.Τσίπρας σε αυτό το προσχηματικό δημοψήφισμα πασπαρτού, να μην το ρωτήσει για να μπορεί να κάνει ότι θέλει.
      Είναι εύκολο να ερμηνεύεται το αποτέλεσμα ενός αστείου δημοψηφίσματος όπως θέλει ο καθένας.

    • Ο/Η Po λέει:

      να κάνετε συνέλευση όλων, και των 61,3% που ψήφισαν ΟΧΙ και να αποφασίσουν τι ακριβώς ψήφισαν.
      Εγώ το μόνο που κατάλαβα ήταν: «Τα θέλουμε όλα, μονά-ζυγά δικά μας»

      Μα, 500 εκατομμύρια Ευρωπαίοι να μη μπορούν να μας ταΐσουν;
      Από €100 το χρόνο να πλήρωνε ο καθένας τους, θα ζούσαμε αραχτοί με τη φραπεδιά μας, πλουσιοπάροχα.

      Απαράδεκτοι οι φράγκοι…

      • Ο/Η Σαλταδόρος λέει:

        Μήπως θα ήταν καλύτερα να ρωτήσεις εσύ μερικούς από όσους ψήφισαν «όχι» να σου πουν τί εννοούσαν, αντί να στρουθοκαμηλίζεις σαν τους Τσίπρα και Βαρουφάκη;
        Δηλαδή πιστεύεις σοβαρά ότι αυτοί που ψήφισαν «όχι», το έκαναν γιατί ήθελαν μια «καλύτερη» συμφωνία; Πιστεύεις σοβαρά ότι εξέλαβαν το «ερώτημα» του δημοψηφίσματος όπως τους το σέρβιραν οι κυβερνώσες αριστεράντζες και ότι δεν το μεθερμήνευσαν όπως ήταν πραγματικά; Ή μήπως θέλεις να σε πιστέψουν ότι δεν κατάλαβες ποιό ήταν τελικά το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ερώτημα; Μέχρι και η Μέρκελ το κατάλαβε.

        Το «Τα θέλουμε όλα, μονά-ζυγά δικά μας» ταιριάζει καλύτερα στους βολεμένους που έχουν κρυμμένα τα ευρώ στο στρώμα (σαν κι εσένα ας πούμε).
        Ο κόσμος τό ‘χει τούμπανο τί σήμαινε το «ναι», και συ κρυφό καμάρι. Άντε τώρα να εντρυφήσεις σε καμιά … δημοσκόπηση.

      • Ο/Η Po λέει:

        Έχεις δίκιο, οι έλληνες ψηφοφόροι, έχουν πάντα βαθύτατη γνώση και ύψιστη συνείδηση του τι ακριβώς ψηφίζουν.

        Πως μου διέφυγε.

        Επιζητώ συγχώρεσιν σας μετά μεγίστης ταπεινότητος.

      • Ο/Η laskaratos λέει:

        Σαλταδόρε,
        η βεβαιότητά σου πως ένας εντελώς άγνωστός σου, εγώ, έχω κρύψει λεφτά στο στρώμα είναι της ίδιας αξίας με τη βεβαιότητά σου για την ενιαία και μια άποψη του 61% για έξοδο από την Ε.Ε.
        Αυτό λέγεται ολοκληρωτισμός, αλλά αμφιβάλλω αν μπορείς να το καταλάβεις.

  13. Ο/Η Σαλταδόρος λέει:

    Σου πέρασε ότι μπορεί να ισχύει και το αντίστροφο; Δηλ. ότι η δική σου βεβαιότητα για την «ενιαία και μια άποψη τού 61%» ως ότι «τα θέλουμε όλα, μονά-ζυγά δικά μας», είναι ίσης αξίας με την επίσης βεβαιότητά σου ότι τα κίνητρα τα οποία σού καθορίζουν ποιές απόψεις θα προβάλλεις (και ποιές θα συκοφαντήσεις) είναι … ανιδιοτελή;
    Δεν πειράζει όμως. Πολύ σύντομα θα προσγειωθείτε στη σκληρή πραγματικότητα της δραχμής: http://www.capital.gr/story/3046223.
    Σκληρή μόνο για όσους έχουν ράψει ευρώ στο στρώμα τους, εννοείται. Γιατί για το 61% που ψηφίσαμε «όχι στο ευρώ του 1/3 πάση θυσία των 2/3», μάλλον με απόδοση κοινωνικής δικαιοσύνης θα μοιάζει.
    Μέχρι τότε προλαβαίνεις να παρηγορηθείς με μερικές ακόμα αδιάβλητες δημοσκοπήσεις.

  14. Ο/Η Σαλταδόρος λέει:

    @
    «Έχεις δίκιο, οι έλληνες ψηφοφόροι, έχουν πάντα βαθύτατη γνώση και ύψιστη συνείδηση του τι ακριβώς ψηφίζουν.»

    Αυτό ακριβώς είναι ο (σοσιαλδημοκρατικός;) φασισμός.
    Δεν το ξέραμε ότι δεν είχαμε ποτέ «βαθύτατη γνώση και ύψιστη συνείδηση του τι ακριβώς ψηφίζουμε» , ώστε να ρωτάγαμε εσένα, που έχεις …

  15. Ο/Η Σαλταδόρος λέει:

    Αφού δε σου άρεσε, θα το διατυπώσω αλλιώς: «οι έλληνες ψηφοφόροι, έχουν πάντα βαθύτατη γνώση και ύψιστη συνείδηση του τι ακριβώς ψηφίζουν» όταν συμφωνούν με βολεμένα φασιστόμουτρα σαν κι εσένα.
    Η βλαχάρα η Λυμπεράκη το είχε πει πάντως ακόμα καλύτερα: «οι φτωχοί κάνουν λάθος επιλογές στις κρίσιμες στιγμές».
    «Ναι» καραγκιόζη, τόσο πειστικός είσαι. «Ναι».

    • Ο/Η Po λέει:

      Κύριε άντρα σκληρέ κι έτσι να ‘ουμ…
      Αν ξανά χρησιμοποιήσεις εκφράσεις τους είδους, δεν θα ξανασχολιάσεις εδώ.
      κατανοητό;

  16. Ο/Η Σαλταδόρος λέει:

    «ναι»…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s