Βαλκανική Ελλάδα της Ευρασίας;

[Με ποια εξουσιοδότηση, με ποια λογική;]

Αυτό εννοούσε ο Σαρτρ όταν καλούσε                                        τους διανοούμενους να κατέβουν στο                                                          δημόσιο χώρο;

Αυτό εννοούσε ο Σαρτρ όταν καλούσε τους διανοούμενους να κατέβουν στο δημόσιο χώρο; (φωτο: iefimerida.gr)

του Αναγνώστη Λασκαράτου
Mπορεί κάποιο διαδικτυακό «Κουτί», ένα ειδησεογραφικό φόρουμ, του οποίου το μυθολογικό όνομα, άθελά του, προαναγγέλλει τα ενδεχομένως κακά μελλούμενα, να μέτρησε (21 Ιουνίου-21:33), κάτω από μια θολή γαλάζια φωτογραφία, τους συγκεντρωμένους την Κυριακή στην πλατεία σε πάνω από 20.000, αλλά αυτοί ήταν τέσσερεις φορές λιγότεροι. Ούτε οι αναγνώστες του δεν το πίστεψαν, αν κρίνουμε από τα πολυάριθμα σχόλια κάτω από την είδηση. Αυτό είναι το λαϊκό κίνημα που έχουν εμπνεύσει οι οπαδοί της παρά φύσιν κυβερνητικής συμμαχίας στους αντιευρωπαϊκούς τους προσανατολισμούς, ένα κίνημα που στα Πανεπιστήμια πήρε 5%. Αυτή είναι η πρωτοπόρα φοιτητική νεολαία της παρδαλής Αριστεράς, που θα τεθεί στην κεφαλή των κινητοποιήσεων για τα νέα οράματα; Όχι πως οι 20.000 της δημοσιογραφικής απάτης θα νομιμοποιούσαν οποιαδήποτε στρατηγική στροφή 180  (ή 360 σύμφωνα με κάποιο «απόφοιτο» του Μετσοβίου) μοιρών. Για αυτές τις τεράστιες αλλαγές χρειάζονται κινήματα πολιτών, πλειοψηφικά, συγκροτημένα, αποφασισμένα και συνειδητοποιημένα. Τέτοια λαϊκά ρεύματα υπάρχουν μόνο στους ευσεβείς πόθους των φονταμενταλιστών της «Ιskra».

Η Ευρώπη και η Δύση δεν είναι Παράδεισος, είναι όμως ότι καλύτερο πολιτικά και πολιτισμικά έχει η Υδρόγειος, είναι αυτή που μας έφερε την κατάργηση της θανατικής ποινής και ένα ρεύμα ατομικών δικαιωμάτων τα οποία εκούσα-άκουσα τα υιοθέτησε η πολιτική μας ηγεσία, είναι αυτή που με το ΕΔΑΔ της διορθώνει αρκετές, προκλητικά άδικες, αποφάσεις της τριτοκοσμικών ταχυτήτων (και όχι μόνο) Δικαιοσύνης μας. Οφείλει την ευημερία της κατά ένα μέρος σε ληστεία πόρων από τον τρίτο κόσμο, αλλά από την παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική της φύση, ήλθε η ώρα κάποιας μοιρασιάς του πλούτου της με αυτούς που έκλεβε. Ακούγεται παράδοξο ή και προκλητικό, αλλά θα πω πως ευτυχώς που υπάρχουν τα στελέχη του ΔΝΤ για να διαβάσουμε και λίγη ανθρωπιστική επιστημονική αριστερόστροφη σκέψη. Αντιγράφω από άρθρο του Αμερικανού οικονομολόγου Κένεθ Ρόγκοφ, καθηγητή Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, επικεφαλής οικονομολόγου του Δ.Ν.Τ. μεταξύ 2001-2003. «…Δυστυχώς όμως η συζήτηση για την ανισότητα επικεντρώνεται σε τόσο μεγάλο βαθμό στην εθνική ανισότητα ώστε συσκοτίζεται το πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα της παγκόσμιας ανισότητας…….Οι ίδιες δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης που συνέβαλαν στην καθήλωση των μισθών της μεσαίας τάξης στις πλούσιες χώρες, αλλού απάλλαξαν από τη φτώχεια εκατομμύρια ανθρώπους. Η παγκόσμια ανισότητα μειώθηκε τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, πράγμα που σημαίνει ότι ο καπιταλισμός είχε εξαιρετική επιτυχία. Μπορεί να μείωσε το εισοδηματικό επίπεδο που απολαμβάνουν οι εργαζόμενοι στις αναπτυγμένες χώρες χάρη στο γεγονός ότι γεννήθηκαν εκεί, αλλά έκανε περισσότερα για να βοηθήσει τους εργαζόμενους με μέσο εισόδημα που συγκεντρώνονται στην Ασία και στις αναδυόμενες αγορές. Το να επιτρέψουμε μια πιο ελεύθερη κυκλοφορία των ανθρώπων πέρα από τα σύνορα θα εξισορροπούσε τις ευκαιρίες με τρόπο πιο γρήγορο από όσο το εμπόριο, αλλά μια παρόμοια υπόθεση προσκρούει σε αντιστάσεις….».

Η αρτηριοσκληρωτική ελληνική Αριστερά, που δεκάρα δεν δίνει για τα παιδάκια της Νιγηρίας, κατάντησε να σκέπτεται και να φωνασκεί εθνικά και όχι διεθνιστικά, σαν την αποκαλυφθείσα πρόσφατα ως δίδυμη αδελφή της την Ανατολική Εκκλησία, που αντί να κηρύττει την  ευαγγελική οικουμενικότητα, ασχημονεί ως άθροισμα κρατικών εθνικισμών. Έχει αυτή η εγωκεντρική και επαρχιώτικη Αριστερά των καλοπληρωμένων βουλευτών και των κακομαθημένων πελατών, την απαίτηση αυτή η άδικη, ληστρική των πόρων του τρίτου κόσμου και ανορθολογική ευημερία να συνεχιστεί, όχι με παραγωγική και επιστημονική δουλειά, όχι με συλλογική συστράτευση, όχι με γονιμοποίηση ιδεών, όχι με δίκαιη φορολογική πολιτική και χτύπημα της διαφθοράς, όχι με εσωτερική κοινωνική αλληλεγγύη, αλλά με  την αυταπάτη πως αυτό θα γίνει στην πλάτη των Κουτόφραγκων, που θα συνεχίσουν να πληρώνουν το πελατειακό μας Κράτος, το μεσαιωνικό παπαδαριό, τους πολεμικούς μας εξοπλισμούς και κάθε διεφθαρμένη παραφυάδα όλου αυτού του συρφετού.

Ο στυγνός φεουδαρχικός καπιταλισμός, οι ανεξέλεγκτες προσωποπαγείς εξουσίες και ο μιλιταριστικός χαρακτήρας της Ευρασίας, που προτείνουν, με δημιουργική ασάφεια, οι εμμένοντες συνήγοροι των φονιάδων της Σρεμπρένιτσα, οι θαυμαστές του Χότζα, του Στάλιν και του Μάο, συστρατευμένοι κυβερνητικά με κάθε λογής ακραίους, ανόητους και παρανοϊκούς, δεν είναι η εναλλακτική λύση της Ελλάδας, είναι η αυτοκτονική της έξοδος στο χαοτικό και αρχαϊκών δομών άγνωστο. Το εφεύρημα του αθώου, σοφού και προδομένου περιούσιου λαού, που τον επιβουλεύτηκαν οι κακοί ξένοι και όχι η επανάπαυση, η ανοχή ή οι ανομίες οι δικές του και αυτών που διάλεγε να τον κυβερνήσουν, είναι το ίδιο ανόητο όσο και επικίνδυνα αυτοκαταστροφικό. Η πολιτική των κουτοπόνηρων ρωμέικων εκβιασμών των μέχρι χτες φίλων και συμμάχων και της επινόησης μιας πραγματικότητας που ταυτίζεται με ανόητους ευσεβείς πόθους, είναι σχιζοφρενική παράνοια. Η Ελλάδα είναι προσαρτημένη στη Δύση με τόση δύναμη, βάθος και πολυπλοκότητα, μέσω ανθρώπων, θεσμών, νοοτροπιών, συμφερόντων, σπουδών, εργασίας, μετανάστευσης, πολιτισμού, ιστορίας και καταστάσεων, που η βίαιη αποκόλλησή της θα επιφέρει θανάσιμους ακρωτηριασμούς. Αυτό που χρωστούσε η Αριστερά μας και που ποτέ της δεν έκανε, είναι η συμβολή της στην προοδευτική εξέλιξη της Ευρώπης, στην αρπαγή της από τα χέρια των αντιδραστικών, στην απελευθέρωσή της από κάθε λογής οπισθοδρομικά δεσμά δουλειών, που επιβιώνουν ή αναβιώνουν.

Αν δεχθούμε πως οι μισοί ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ θέλουν προς στιγμήν την έξοδο, αυτοί μαζί με το σύνολο των ΑΝΕΞΕΛ, δεν φτιάχνουν πάνω από ένα 23%, αυτό είναι το εκλογικά συγκροτημένο πολιτικό ρεύμα της συγκεκριμένης εξόδου. Από την άλλη μεριά υπάρχει το εκλογικό άθροισμα 39% του εκλογικά εκφρασμένου  ρεύματος των αταλάντευτα, κατά δήλωσίν τους, «φιλοευρωπαϊκών» κομμάτων, χωρίς να προσθέσουμε σε αυτό και τους μισούς ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, αρκετοί από τους οποίους είναι πιο συνειδητοί ευρωπαϊστές από το μέσο ψηφοφόρο της ΝΔ. Το ξερίζωμα της χώρας μας από την ιστορική της βάση, το λεγόμενο Grexit δεν έχει απολύτως καμία υποψία δημοκρατικής νομιμοποίησης, εκτός αν αυτή αναζητηθεί στα απατηλά, φουσκωμένα με ευσεβείς πόθους, ρεπορτάζ μιας «αριστερής» (;) δημοσιογραφίας που αδικεί κατάφωρα τον εαυτό της. Άλλωστε, ποιος άλλος από την πολιτικάντικη και αρπακτική του διάθεση να είναι αρεστός στο πόπολο, υποχρέωσε τον κ.Τσίπρα να μην περιλάβει και την «έξοδο» ως προεκλογική προγραμματική του συγκροτημένη και συγκεκριμένη πρόταση-δέσμευση, αν οι Αγορές δεν χόρευαν τελικά πεντοζάλη και αν η κυρία Μέρκελ δεν υπέκυπτε στην ακαταμάχητη γοητεία του επαναστάτη βουτυρομπεμπέ, όπως αυτός διακήρυττε ή πίστευε;

Κυβερνάει πάνω από τέσσερις μήνες η Αριστερά με τους επικίνδυνους συμμάχους της και απαξίωσε να κάνει στοιχειώδεις αλλαγές στον εκλογικό νόμο, στις σχέσεις Κράτους Εκκλησίας, στον τρόπο απονομής Δικαιοσύνης, στη επιστροφή κραυγαλέα ληστρικών ποσών, στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στην κάθαρση του βαθέως κρατικού μηχανισμού, αναλισκόμενη σε βρισιές κατά των φίλων της Δύσης, στη συγκάλυψη αθλίων καταστάσεων, στη χυδαία «πατριωτική» ρητορεία και πρακτική, στην αναπαραγωγή κάθε συντηρητικής τάξης πραγμάτων. Αυτή τη στιγμή, η απόλυτη ηθική, πολιτική και πνευματική ένδεια έφερε τη χώρα στο σημείο να κρέμεται από τις αποφάσεις ενός ευκαιριακού ανθρώπου, που αν διατηρεί επαφή με τη λογική πρέπει να είναι, μετανοημένος για τη μωροφιλόδοξη βιασύνη του, δυστυχής και πανικόβλητος. Η Ελλάδα δεν διαθέτει τη σοφή γερουσία ή τα διανοητικά και ηθικά αναστήματα προσωπικοτήτων ή θεσμών, που θα την ανακαλέσουν στη Λογική. Οι Καραμανλής-Παυλόπουλος, οι πρώην πρωθυπουργοί και οι αρχηγοί των κομμάτων, οι «διανοούμενοι» δεν πληρούν τέτοιες προϋποθέσεις, αυτή είναι η τραγική πραγματικότητα. Δεν υπάρχει κανένας θεός της Ελλάδας και καμίας αγία Βαρβάρας, των Κουρουμπλή-Καμμένου, τα ψευδώνυμα κόκκαλα για να παρέμβουν. Υπάρχει όμως το πλήθος αυτών που διαθέτουν αυτό που ονομάζουμε κοινό νου. Ο καθένας από αυτούς, ειδικά όσοι βρίσκονται μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ, όπου μπορεί ας κάνει το πατριωτικό, δημοκρατικό και ανθρωπιστικό του καθήκον, αλλιώς κατακτήσεις, δημοκρατικά δικαιώματα, βάσεις και δομές συλλογικής ευημερίας και δρομολογημένες πορείες πολιτισμικής μας ανόδου θα πέσουν μέσα σε δευτερόλεπτα σαν χάρτινοι πύργοι. Η χώρα, καθώς το αντιπαραγωγικό οικονομικό της οικοδόμημα θα καταρρέει,  θα παραδοθεί στις πιο σκοτεινές δυνάμεις της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής καθυστέρησης.

Αν η διαφαινόμενη συμφωνία υπογραφεί, καλό θα είναι οι πολίτες να συνειδητοποιήσουν γρήγορα πόσο θα πληρώσουν το 4μηνο θέατρο της εθνικής αξιοπρέπειας και να χρεώσουν τους ενόχους, που πούλησαν αυταπάτες για ίδιον όφελος, οι υποσχέσεις τους στερούνταν σοβαρού ηθικού και ρεαλιστικού περιεχόμενου.

Advertisements
This entry was posted in σκέψεις, τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Γράμμα από το Ληξούρι, Για την Αριστερά, Διακρίσεις (κάθε είδους), Θεωρίες Συνωμοσίας, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

26 απαντήσεις στο Βαλκανική Ελλάδα της Ευρασίας;

  1. Ο/Η Επ-αναστάσιος λέει:

    «Αυτή τη στιγμή, η απόλυτη ηθική, πολιτική και πνευματική ένδεια έφερε τη χώρα στο σημείο να κρέμεται από τις αποφάσεις ενός ευκαιριακού ανθρώπου…»

    Σε μια φράση, όλη η ουσία της κατάστασης που βιώνουμε. Πιθανότατα, μια εξαιρετικά περιεκτική περίληψη σύμπασας της «νεοελληνικής» Ιστορίας.

    Εξαίρετο κείμενο, κ. Λασκαράτε, μια αχτίδα ορθολογισμού στο πηχτό μεσαιωνικό σκοτάδι που πνίγει το νεοελληνικό γίγνεσθαι τα τελευταία 200 χρόνια.

    Και στον αντίποδα: «Αγιος» Παΐσιος – «Κλαίω για τη χώρα!…» (Νεοελληνικός Τύπος, Ιούνιος 2015, εν μέσω διαπραγματεύσεων για τη διάσωση του χρεοκοπημένου ελληνικού Δημοσίου, στοργικού τροφού και χορηγού αναρίθμητων κομματόσκυλων / βαμμένων / ημετέρων αργόσχολων «εργαζομένων» με τα δανεικά χρήματα των «κουτόφραγκων».)

  2. Ο/Η eklag λέει:

    Αχ τι καλά που μείναμε Ευρώπη και έχουμε την πολυτέλεια λίγης ανθρωπιστικής επιστημονικής
    αριστερόστροφης σκέψης!
    Ελέησον!

  3. Ο/Η eklag λέει:

    p.s.
    Μακάρι και ο Κραουνάκης να έχει εκ νέου την πολυτέλεια μερικής ή ολικής κρατικής επιχορήγησης για το πνεύμα και την Ελλάδα ρε γαμώτο!

  4. Ο/Η Κλαζομενεύς λέει:

    Γρήγορα γρήγορα…εξαντλείται η υπομονή του Υπουργού Οικονομικών της Φινλανδίας…

  5. Ο/Η Διεθνιστής λέει:

    ΠΗΓΗ: Henry Foy, “Affluent Greeks fret as they teeter on the edge”, Financial Times, 21.06.2015

    (Ανταπόκριση από την Αθήνα)

    Πρόσφατα σε ένα πάρτυ στο ξενοδοχείο Semiramis που βρίσκεται στα καταπράσινα εύπορα βόρεια προάστια της Αθήνας, τα βατόμουρα έπλεαν σε ποτήρια σαμπάνιας και άνδρες με λινά πουκάμισα κάπνιζαν πούρα γύρω από την πισίνα, καθώς η ελίτ της πόλης προσπαθεί να προσποιηθεί ότι η χώρα δεν είναι στο χείλος της οικονομικής κατάρρευσης .

    Ώρες νωρίτερα, € 1,6 δισ είχαν φύγει από τις Ελληνικές τράπεζες, με αποτέλεσμα η Αθήνα να απευθύνει έκκληση προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για περισσότερη χρηματοδότηση έκτακτης ανάγκης καθώς η διακοπή των διαπραγματεύσεων μεταξύ των διεθνών πιστωτών και της λαϊκιστικής κυβέρνησης της χώρας συνεχίζεται.

    Στο γενέθλια δίπλα στην πισίνα, ευκατάστατοι επιχειρηματίες, πολιτικοί, ακαδημαϊκοί και κοσμικοί συζητούσαν σε ήρεμο τόνο σχετικά με το πότε οι τράπεζες θα μπορούσαν να κλείσουν ή να επιβάλλουν όριο στις αναλήψεις μετρητών. Επίσης, εξαπέλυαν θυμωμένοι κοφτερά σχόλια προς την κυβέρνηση που ευθύνεται για την επιδείνωση της τρέχουσας κρίσης και εξέφραζαν μια απελπισμένη, παραπαίουσα αισιοδοξία ότι οι ηγέτες της ευρωζώνης θα μπορούσαν ακόμα να έρθουν να τους σώσουν.

    «Η κυβέρνηση είναι ανίκανη και καταστρέφει τη χώρα, διότι είναι κομμουνιστές και δεν καταλαβαίνουν την πραγματικότητα», λέει η Μαρία, τραπεζίτης. «Αλλά πρέπει να υπάρξει μια συμφωνία. Η ΕΕ οφείλει να μας σώσει», λέει, παίζοντας με το χρυσό περιδέραιο της. «Σωστά;»

    Τουλάχιστον από την εποχή του εμφυλίου πολέμου, η ελληνική κοινωνία σπαράσσεται από βαθιές διαιρέσεις μεταξύ αριστεράς και δεξιάς. Το οικονομικό δράμα της ξανανοίγει πλέον παλιές πληγές που είχαν επουλωθεί από γενιά σε γενιά.

    Για τους εύπορους, η ζωή χωρίς το ευρώ είναι σχεδόν αδιανόητη. Το ενιαίο νόμισμα καθιστά ευκολότερο για αυτούς να στείλουν τα παιδιά τους να σπουδάσουν στο εξωτερικό και αγοράζουν ακίνητα και πολυτελή αγαθά αλλού στην Ευρώπη.

    Αλλά ακόμα σημαντικότερο, ξεχωρίζει την Ελλάδα από τους φτωχούς Βαλκάνιους γείτονές της, επιβεβαιώνοντας τη θέση της στο κέντρο μιας ευημερούσας Ευρώπης. Αλλά καθώς η κρίση συνεχίζεται, άλλοι Έλληνες – κυρίως υποστηρικτές του αριστερού πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα – ολοένα και περισσότερο εξισώνουν την συμμετοχή στο ευρώ με εξοντωτικές περικοπές των δημοσίων δαπανών και τη κοινωνική ανισότητα.

    Μέχρι τώρα, ένα μεγάλο μέρος της ελίτ της χώρας υπέθετε ότι η αψήφηση του κ Τσίπρα προς τους πιστωτές της χώρας ήταν μια υπολογισμένη μπλόφα για να εκμαιεύσει περισσότερη βοήθεια από τους ηγέτες της ΕΕ που φοβούνται τις επιπτώσεις μιας ελληνικής εξόδου από την ευρωζώνη.

    Αλλά στα πάρτυ των βορείων προαστίων της Αθήνας, μερικοί αρχίζουν να σκέφτονται ότι πολλοί υποστηρικτές του ΣΥΡΙΖΑ αισθάνονται ότι δεν έχουν τίποτα να χάσουν, και ως εκ τούτου είναι πρόθυμοι να κάνουν ένα άλμα στο άγνωστο με μια πιθανή πτώχευση αντί να υποφέρουν από την ατίμωση ενός ολίσθηματος και περισσότερες περικοπές στις δημόσιες δαπάνες.

    «Η εργατική τάξη χωρίς χρήματα να δαπανήσει και άδειους τραπεζικούς λογαριασμούς … δεν έχει τίποτα να χάσει,» είπε ο Πάτροκλος Κουδούνης, ιδρυτής της Adequate, μιας εταιρείας συμβούλων πολιτικού κινδύνου (political risk consultancy). «Ως εκ τούτου, στηρίζουν την κυβέρνηση και, όπως δείχνουν ξεκάθαρα οι δημοσκοπήσεις, οι μισοί από αυτούς είναι υπέρ ενός Grexit».

    Ο κ Κουδούνης βρέθηκε να συμμετέχει σε μια διαδήλωση υπέρ της ΕΕ την Πέμπτη το βράδυ στο κέντρο της Αθήνας, που διοργανώθηκε σε απάντηση σε μια διαδήλωση το προηγούμενο βράδυ υποστηριζόμενη από το ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν μια πράξη, παραδέχτηκε, που «ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να κάνει».

    «Αυτοί που έχουν κάτι ― ή πολλά ― να χάσουν αρχίζουν να ενοχλούνται όλο και περισσότερο», τόνισε. «Αισθάνονται ότι τελούν υπό εξαιρετικό κίνδυνο και είναι τώρα έτοιμοι να αφήσουν την άνεση των καναπέδων τους και να διαμαρτυρηθούν στους δρόμους.»

    Ο φόβος για το τι θα μπορούσε να συμβεί αυτή την εβδομάδα, συμπεριλαμβανομένων των προειδοποιήσεων των ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων για τις ελληνικές τράπεζες σε περίπτωση που δεν επιτευχθεί συμφωνία τη Δευτέρα, έχει ωθήσει τους πλούσιους Έλληνες να μετακινήσουν το μεγαλύτερο μέρος της προσωπικής περιουσίας και των επιχειρηματικών τους λογαριασμών στο εξωτερικό, ή να συσσωρεύουν σωρούς μετρητών στα σπίτια τους.

    Σύμφωνα με στοιχεία από το τέλος του Απριλίου, περίπου € 70 δις είχαν μετακινηθεί από την Ελλάδα προς άλλες χώρες της Ευρωζώνης από το τέλος του Νοεμβρίου, λίγο πριν το ξέσπασμα της πολιτικής κρίσης που τελικά έφερε το ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία.

    Επιπλέον, οι ιδιωτικές καταθέσεις έχουν συρρικνωθεί κατά περισσότερο από € 30 δις μεταξύ του Νοεμβρίου και του Μαΐου, καθώς όσοι έχουν καταθέσεις επιλέγουν κρατήσουν τα μετρητά κάτω από το στρώμα, αντί να εμπιστευθούν τη ρευστότητα των τραπεζικών λογαριασμών.

    «Ο καθένας έχει το δικό του σχέδιο,» λέει ο Δημήτρης Παρασκευάς, ο οποίος διευθύνει μια οικογενειακή επιχείρηση δικηγορικό γραφείο στην Αθήνα. «Οι άνθρωποι πήραν τα χρήματά τους από τις τράπεζες, και κάνουν κάτι με αυτά. … Έχω ένα φίλο που είναι επιτυχημένος, και αγόρασε μετοχές. Άλλοι άνθρωποι αγοράζουν τρόφιμα.»

    Ο κ. Παρασκευάς έχει ήδη κάνει σχέδια για να στείλει την 79χρονη μητέρα του στο σπίτι του στο Λονδίνο, αν τα πράγματα χειροτερέψουν. Έχει επίσης ανοίξει βρετανικούς τραπεζικούς λογαριασμούς για την επιχείρησή του.

    «Αν έρθουν οι έλεγχοι κεφαλαίου, θα είναι πραγματικά ένας εφιάλτης», είπε. «Θα υπάρξει πολύ δυστυχία.»

    Επιστροφή στο πάρτι, ο χορός έχει αρχίσει και τα κοκτέιλ ρέουν. «Είναι σαν την τελευταία ημέρα της Ρώμης, έτσι δεν είναι;», παρατηρεί ένας επισκέπτης, καθώς πλάκες με τρούφες παγωτό σοκολάτας σερβίρονται στο γελαστό πλήθος στην άκρη της πίστας χορού.

    «Αλλά θα υπάρξει συμφωνία», λέει, με σιγουριά. «Είμαι βέβαιος ότι θα υπάρξει μια συμφωνία».

  6. Ο/Η laskaratos λέει:

    Αγαπητέ Ανώνυμε σχολιαστή,
    αν μπορείς ας μας ξαναστείλεις το σχόλιό σου με τις εικόνες.
    Από σφάλμα μου έσβησε.
    Ευχαριστώ.
    __________________

    στο μεταξύ η κυβέρνηση πάσχει από περίεργες αμνησίες.
    Είχε υποσχεθεί αλλαγή του νόμου για τα μυστικά κονδύλια του υπουργείου εξωτερικών.
    Τίποτα ακόμη
    http://www.efsyn.gr/arthro/koinovoyleytikos-eleghos-gia-ta-mystika-kondylia

    είχε ανακοινωθεί θριαμβευτικά το αυτονόητο:

    http://anatropitora.blogspot.com/2015/05/40_18.html
    Δευτέρα, 18 Μαΐου 2015
    Η »πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνηση ανακοίνωσε πως θα εισπράξει από τα κανάλια 40 εκατομμύρια ευρώ που αντιπροσωπεύουν τέλη που δεν κατέβαλαν.
    …Και ακόμα περιμένουμε…

  7. Ο/Η Left and Liberal λέει:

    Η Τζίνα Πολίτη, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου και στέλεχος του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, επιτίθεται απηυδισμένη στην λαφαζανική iskra μέσω της αριστερής «Εποχής»:
    Η Iskra θυμωμένη την καταγγέλλει:

    ΕΝΑ ΛΙΒΕΛΟΓΡΑΦΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ISKRA ΣΤΗΝ »ΕΠΟΧΗ»(20/6)
    (Κυρ. 21/6/15 – 19:59)

    Η ΤΖΙΝΑ ΠΟΛΙΤΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΟ »ΣΤΥΛ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚ»

    Με πραγματική έκπληξη διαβάσαμε στην εφημερίδα »Εποχή»(!!!) της 20ης Ιουνίου ένα λιβελογράφημα, στην κυριολεξία, κατά της Iskra και της »Αριστερής Πλατφόρμας», το οποίο φέρει την υπογραφή της Τζίνας Πολίτη. Θεμιτή η κριτική ακόμα και η πιο σκληρή επίθεση ανάμεσα σε αριστερά έντυπα και ιστοσελίδες. Το κείμενο, όμως, αυτό υπό το »μεταμοντέρνο» τίτλο »Το στυλ μπολσεβίκ» στην »Εποχή» δεν ασκεί ούτε κριτική ούτε επίθεση, όσο σκληρή και αν είναι. Το αφοριστικό αυτό κείμενο βρίθει αποκλειστικά από εμπαθείς χαρακτηρισμούς, ανοίκειες προσωπικές επιθέσεις και μειωτικές αναφορές στην κομματική διαδρομή συλλήβδην και συλλογικά (πλην των δεκαετιών στο ΚΚΕ!), αρκετές εκ των οποίων λέγονται και γράφονται κατά στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ συνήθως από δεξιά και ακροδεξιά χείλη και έντυπα. Δεν μπορούμε να ξέρουμε τους λόγους και τις αφορμές που υποκίνησαν ένα τέτοιο λιβελογράφημα, που έχει οσμή από άλλες σκοτεινές περιόδους μέσα στην Αριστερά όπου το επιχείρημα το αντικαθιστούσαν οι απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί και οι μειωτικές προσωπικές αναφορές.

    Ας μην δίνουμε όμως προεκτάσεις σε ασήμαντα περιστατικά. Παραδίδουμε απλώς αυτούσιο το κείμενο στην κρίση των αναγνωστών μας.

    ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΕΡΗΣ

    ΤΟ ΣΤΥΛ »ΜΠΟΛΣΕΒΙΚ»

    Της ΤΖΙΝΑΣ ΠΟΛΙΤΗ*

    Το στυλ «μπολεσβίκ» δεν έπαψε ποτέ να εξασκεί μια ιδιαίτερη γοητεία σε στελέχη και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, παρά του γεγονός ότι ο προσωπικός βίος αυτών των στελεχών και μελών δεν διαφέρει σε τίποτα από εκείνον ενός μικροαστού γραφειοκράτη. Έτσι, αν όχι οργή, προκαλεί τουλάχιστον θυμηδία το γεγονός ότι η Αριστερή Πλατφόρμα είχε το θράσος να ονομάσει το μέσο επικοινωνίας της Ίσκρα, θεωρώντας πως έτσι επικυρώνει την επαναστατική της ταυτότητα! Σίγουρα, τα κόκκαλα του Λένιν θα τρίζουν από το σύνδρομο «επαναστατικής» μεγαλομανίας που έχει καταλάβει τα κομματικά εκείνα στελέχη, τα οποία πέρασαν το μεγαλύτερο μέρος του βίου τους στρογγυλοκαθισμένα στα γραφεία της Κουμουνδούρου, στα βουλευτικά έδρανα και τώρα σε υπουργικούς θώκους!

    Ίσως να πρέπει να ξαναδιαβάσουν το «Τι να κάνουμε;» για να καταλάβουν ότι αυτό που ο Λένιν αποκαλεί «αποκαλυπτική φιλολογία», η οποία αποτελεί τη βασική προϋπόθεση κάθε επαναστατικού έντυπου λόγου που στοχεύει στην ανάπτυξη της πολιτικής συνείδησης και δράσης, αφορά στην ολόπλευρη ανάλυση και μετάδοση γνώσης των σημαντικών εκείνων πολιτικών, θεσμικών, κοινωνικών, πολιτισμικών και ιδεολογικών πρακτικών, που καθορίζουν τη συνείδηση και όχι τη ζωή μόνο των εργαζομένων, αλλά όλων των τάξεων. Με άλλα λόγια , αυτό που θεωρεί καθήκον κάθε επαναστατικού έντυπου λόγου ο Λένιν, είναι να μάθει στους αναγνώστες πώς να διαβάζουν την πραγματικότητα μέσα στην οποία καλούνται να ζήσουν και να την κατανοήσουν, προκειμένου να την υπερβούν.

    Δυστυχώς, τίποτα από όλα αυτά δεν εξυπηρετεί το ψευδεπίγραφο έντυπο που διακινείται. Η όλη προσπάθεια επικεντρώνεται αφενός σε ένα άγονο, εσωστρεφή, εσωκομματικό ανταγωνισμό, και αφετέρου στην «καθοδήγηση» εκείνων των συντρόφων και συντροφισσών, που έχουν αναλάβει την ανέξοδη αναπαραγωγή στο φαντασιακό των Οργανώσεων Μελών του στυλ «μπολσεβικ». Πέρα από το «Τι να κάνουμε;» δεν θα έβλαπτε και μια ανάγνωση της σημαντικής μελέτης του Τρότσκι Η πάλη ενάντια στον φασισμό στη Γερμανια.

    Οι καιροί ζητούν από την κυβέρνηση και την κομματική ελίτ του ΣΥΡΙΖΑ αταλάντευτη πολιτική περίσκεψη και όχι «επαναστατικούς» φαμφαρονισμούς στα τηλεπαράθυρα. Στην Ελλάδα, και όχι μόνο, το πολιτικό σύστημα καταρρέει. Μια αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ να κυβερνήσει δεν θα σημάνει μόνο το τέλος της Αριστεράς και της δημοκρατίας στην Ευρώπη. Θα σημάνει και το τέλος του κοινοβουλευτισμού στην Ελλάδα. Η ευθύνη είναι βαριά.

    *Πηγή: »Εποχή»(20/6)

    • Ο/Η Godefroy de Bouillon λέει:

      Είναι μια πραγματική αριστερή αστή διανοούμενη.
      Τα πήρε στο κρανίο με τον βαψομαλλιά και την παλιοπαρέα του.

      http://www.lifo.gr/mag/features/2800

      31.8.2011 | 11:32

      Τζίνα Πολίτη

      Ομότιμη καθηγήτρια Αγγλικής Φιλολογίας, ερευνήτρια. Γεννήθηκε στην οδό Ασκληπιού, ζει στο Παγκράτι. Πιστεύει πως για να μπεις πραγματικά μέσα στη γλώσσα της λογοτεχνίας, πρέπει να είσαι έτοιμος να πέσεις στην άβυσσο.

      Γεννήθηκα στην οδό Ασκληπιού, πλάι στο σπίτι του Παλαμά.
      ……

      > Όταν έγινε ο πόλεμος ήμουν δέκα χρόνων. Η Αθήνα στην Κατοχή, αν και τότε ήμουν μικρό παιδί και τριγύριζα στη γειτονιά μου, ήταν γεμάτη φοβερές σκηνές: άνθρωποι μέσα σε καροτσάκια που πέθαιναν απ’ την πείνα, κρεμασμένοι στην πλατεία Αμερικής. Σχολείο μια πηγαίναμε, μια δεν πηγαίναμε. Εγώ τότε ήμουν στο Αρσάκειο του Ψυχικού, το οποίο έγινε αμέσως νοσοκομείο. Αν βρίσκανε απ’ το σχολείο κάποιο διαμέρισμα, πηγαίναμε για μάθημα. Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι στη δική μου γενιά ίσως μερικές από μας να βγήκαμε έτσι με όρεξη για τα γράμματα και το διάβασμα ακριβώς επειδή δεν πηγαίναμε σχολείο και μας άνοιξαν άλλοι ορίζοντες.

      > Το πρώτο βιβλίο που μου εντυπώθηκε ήταν ο Όλιβερ Τουίστ του Ντίκενς. Διάβαζα πάρα πολύ λογοτεχνία -Ιούλιο Βερν, Πηνελόπη Δέλτα-, και μετά, όταν έγινε ο πόλεμος, είχα έναν φίλο που είχε όλη τη ρωσική λογοτεχνία: Ντοστογιέφκσι, Τολστόι, Γκόρκι. Έχω ακόμα το Υπόγειο σε αυτές τις υπέροχες, παλιές μεταφράσεις των εκδόσεων Γκοβόστη. Μάλιστα, ήμασταν μια παρέα παιδιά που με ό,τι χαρτζιλικάκι μας δίνανε, πη-γαίναμε σ’ ένα βιβλιοπωλείο στη Γ’ Σεπτεμβρίου, αγοράζαμε ένα βιβλίο και μετά το μοιραζόμασταν.

      > Έχω αναρωτηθεί πώς ορισμένα κορίτσια απ’ τη δική μου τη γενιά, μια εποχή κατά την οποία οι γυναίκες ήταν οι περισσότερες μαμάδες στα σπίτια, τολμήσαμε να κάνουμε την επανάσταση και σκέφτηκα ότι ήταν το πρότυπο της αντάρτισσας: η γυναίκα που έχει τα φισεκλίκια και είναι ισότιμη με τον άντρα και πολεμάει. Αυτό ήταν που μας έδωσε ένα πρότυπο, ότι μπορεί και η γυναίκα να σπουδάσει και να σταδιοδρομήσει, να κάνει αυτό που θέλει και να πάει αντίθετα σε μια πατριαρχική οικογενειακή δομή, η οποία έλεγε «το κορίτσι είναι για τον γάμο». Εγώ πήρα μια υποτροφία κρυφά απ’ τον πατέρα μου για να φύγω στη Νέα Υόρκη κι έτσι είπα «au revoir et merci»!

      > Έφτασα στη Νέα Υόρκη σε ηλικία 19 ετών για να σπουδάσω Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Ο πατέρας μου νόμιζε ότι είχα πάει να επισκεφτώ τον θείο μου και τη θεία μου. Όταν, πια, έφτασα στην Αμερική, του έγραψα ένα γράμμα: «Εγώ αποφάσισα να μείνω εδώ να σπουδάσω, δεν θα σε επιβαρύνω». Στη Νέα Υόρκη ήταν τόσο διαφορετικά όλα, η οπτική, ο χώρος. Στην Αθήνα η κλίμακα ήταν ανθρώπινη, με μονώροφα σπίτια, και ξαφνικά βρέθηκα στην 5η Λεωφόρο με τους ουρανοξύστες. Το Κολούμπια ήταν καταπληκτικό πανεπιστήμιο. Είχε πάρα πολύ καλούς καθηγητές, καταπληκτικές βιβλιοθήκες κι ένα σύστημα ελεύθερο, χωρίς φραγμούς.

      > Στο Καίμπριτζ πήγα μεγάλη πια, στη δεκαετία του ’70, σε ηλικία 38 ετών. Έμεινα έξι χρόνια εκεί ως fellow και λέκτορας. Όταν έπεσε η δικτατορία είπα να γυρίσω πίσω, να βοηθήσω τον τόπο μου. Είχα ήδη βάλει υποψηφιότητα στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο στη Θεσσαλονίκη, και όταν με πήρε ο Γιώργος Σαββίδης να μου πει «σε εκλέξαμε, θα έρθεις», όλο το δίλημμα που είχα περάσει «to be or not to be», «to go or not to go» έληξε. Είπα θα πάω και δεν το μετάνιωσα. Εγκαταστάθηκα στη Θεσσαλονίκη. Ήθελα να το ζήσω, να είμαι παρούσα, να έχω την επαφή μου με τα παιδιά. Έμεινα 17 χρόνια, την αγάπησα πάρα πολύ. Έχει αλλάξει πολύ η Θεσσαλονίκη. Τότε ήταν μια επαρχιακή πόλη και οι Θεσσαλονικείς είχαν αυτό που εγώ αποκαλούσα «σύνδρομο Τσέχωφ», αυτό που λέγανε οι Τρεις Αδελφές: «Στη Μόσχα, αδελφές μου, στη Μόσχα».

      > Το παιδικό μου όνειρο ήταν να γίνω συγγραφέας, κι έγραφα συνέχεια. Μολαταύτα, όταν πια αρχίζεις να μελετάς και διαβάζεις τ’ αριστουργήματα του Τζόις και του Κάφκα, μπορείς να πάθεις writers’ block, το μπλοκάρισμα του συγγραφέα. Εγώ κάπου μπλοκαρίστηκα και στράφηκα προς την επιστημονική γραφή. Πού και πού έγραφα. Δημοσιεύτηκαν 1-2 διηγήματά μου στα αγγλικά, και μετά σταμάτησα τελείως. Με τον θάνατο της μητέρας μου, ξαφνικά, πήγα πίσω στα παιδικά μου χρόνια και βρέθηκα να γράφω αυτά τα διηγήματα, και μάλιστα μου έκανε εντύπω- ση πώς, ύστερα από τόσα χρόνια μέσα σ’ αυτό το χρυσωρυχείο του λόγου που έχουμε όλοι μέσα μας και χρησιμοποιούμε ελάχιστα, βγήκε αυτό το πράγμα. Θα ’θελα να μπορούσα να γράψω κι άλλο έτσι.

      ……..
      > Ήμουν στο ΚΚΕ για χρόνια και μετά πήγα στον Συνασπισμό. Είμαι εκεί χρόνια τώρα. Εάν έχει ένα καλό ο χώρος της Αριστεράς, είναι ότι έχουμε την πλήρη ελευθερία να κάνουμε την κριτική μας, να τα βάζουμε με τις ηγεσίες μας, να λέμε τη γνώμη μας ευθαρσώς. Αυτό είναι καλό. Στα άλλα κόμματα έχουν πειθαρχία, ενώ εμείς, η βάση, μπορούμε να βγαίνουμε και να τα κοπανάμε. Έχουνε κάνει τρομερά λάθη στην Αριστερά, αλλά τώρα νομίζω ότι μετά την τελευταία συνδιάσκεψη που έγινε θα βρεθεί ένας βηματισμός .Πρέπει ν’ αρθούν πάνω από τις περιστάσεις. Από κει και πέρα η Αριστερά περνάει κρίση παγκοσμίως. Υπάρχουν τα παλιά πρότυπα, οι παλιές θεωρίες, και είναι δύσκολο να βρεθεί ένας καινούργιος τρόπος.
      ……..

    • Ο/Η Ζωζώ Σαπουνάκη λέει:

      $$$Μια αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ να κυβερνήσει δεν θα σημάνει μόνο το τέλος της Αριστεράς και της δημοκρατίας στην Ευρώπη. Θα σημάνει και το τέλος του κοινοβουλευτισμού στην Ελλάδα. Η ευθύνη είναι βαριά.$$$

      Όχι κι έτσι μωρ συ Τζίνα, πήρες ψηλά τον αμανέ.
      Στα λοιπά για τους παλαβιαραίους της Κωλοφωτιάς, μέσα έπεσες.

  8. Ο/Η Red λέει:

    http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2015/06/blog-post_231.html

    Στα άκρα φαίνεται ότι οδηγείται η κατάσταση στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ

    Από ΒΑΘΥ , Τρίτη, 23 Ιουνίου 2015 | 4:33 μ.μ.

    Στα άκρα φαίνεται ότι οδηγείται η κατάσταση στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Μετά το μπαράζ δηλώσεων που προηγήθηκε από κυβερνητικούς βουλευτές οι οποίοι δήλωσαν την απόφαση τους να καταψηφίσουν την συμφωνία όταν ρθει στην βουλή η ηγετική ομάδα του κόμματος της Κουμουνδούρου τους θυμίζει τον «Κώδικα Δεοντολογία», που υπέγραψαν προεκλογικά –απαραίτητη προϋπόθεση για να βρεθούν στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ.

    Εκεί χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι «Ολοι/ες οι βουλευτές που εκλέγονται με τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ δεσμεύονται πολιτικά και ηθικά ότι η έδρα που καταλαμβάνουν ανήκει στο κόμμα και όχι στους/στις ίδιους/ες».

    Κάτω απ’ αυτό το κείμενο έχουν βάλει την υπογραφή τους όλοι οι σημερινοί βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και μαζί με την απειλή πρόωρων εκλογών –που θα γίνουν με λίστα σε περίπτωση που καταψηφιστεί στην βουλή η συμφωνία- το «προεδρικό περιβάλλον» θυμίζει την δέσμευση που έχουν αναλάβει ενυπόγραφα όλοι οι βουλευτές του κυβερνητικού κόμματος. Ουσιαστικά δηλαδή παροτρύνει όσους βουλευτές αντιδρούν στην συμφωνία να παραιτηθούν και να παραδώσουν την έδρα στο κόμμα για να αποφευχθούν πρόωρες εκλογές.

    Δεν προβλέπει κάτι τέτοιο το Σύνταγμα, μας είπε στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και οι υποψήφιοι βουλευτές υπέγραψαν αυτό τον «Κώδικα Δεοντολογίας» γιατί δεν πίστευαν ότι θα βρεθούν σε ένα τέτοιο δίλημμα.

    http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2015/06/blog-post_673.html
    Βαθαίνει το ρήγμα στον ΣΥΡΙΖΑ – Θα δικαιωθεί ο Σόιμπλε; (Βίντεο)

    • Ο/Η Po λέει:

      Σιγά τα καλτσόν!
      Όποια Συμφωνία και να έρθει θα ψηφιστεί από το 95% (και βάλε) των βουλευτών ΣΥΡΙΖΑ.
      Η Ζωή θα ψηφίσει δαγκωτό Συμφωνία διότι το προεδριλίκι είναι μέγα αφροδισιακό.

  9. Ο/Η Aριστερές λογοκρισίες λέει:

    από το
    Ριζοψεύτης και Μισοκόκκινο 105,5… του leftg700
    Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015

    Πάμε τώρα στα άλλα ‘‘καμάρια’’, αυτά που ‘‘τρέχουν’’ τον Κόκκινο 105,5 —τη «φωνή τής αλήθειας τού ΣΥΡΙΖΑ». Τι έκαναν τούτοι εδώ; Έκαναν το εξής ορέο:

    Σε όλα τα δελτία ειδήσεων που άκουσα εγώ (από τις 11 και μισή το πρώτο, μέχρι αργά το μεσημέρι που άκουσα το τελευταίο), φρόντιζαν να μας ενημερώνουν για την αποψινή συγκέντρωση με το νι και με το σίγμα: ποιοι τη διοργανώνουν, ποιοι καλούν στη στήριξή της και, φυσικά, μας πληροφορούσαν και μας ξαναπληροφορούσαν για τη συμμετοχή τού ΣΥΡΙΖΑ. ‘‘Ατυχώς’’, σε αυτή τη «με το νι και με το σίγμα» ενημέρωση δεν χώρεσε ούτε μία φορά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ που επίσης συμμετέχει. Την έτρωγε η μαρμάγκα την καημένη την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, διαρκώς και κατ’ εξακολούθηση!

    Λέτε να την παρέλειψαν επειδή το αρχικό γράμμα τού σχήματος δεν βρίσκεται μεταξύ τού νι και του σίγμα; Ή (στα σοβαρά τώρα), ότι ήθελαν να αποκρύψουν την παρουσία τής ‘‘ζωηρής’’ ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να μην τρομάξουν τους φιλήσυχους; Ελάτε, βρε κουτά! Στην εποχή τού διαδικτύου έχουν νόημα τέτοιες αποκρύψεις;

    Να στείλουν το μήνυμα «αρμοδίως» ήθελαν οι άνθρωποι. Να πουν «όπου δει» και με τον τρόπο τους ότι αυτοί που θα συμμετάσχουν στο σημερινό συλλαλητήριο επ’ ουδενί λόγω εμφορούνται από αντιευρώ ή αντιΕΕ αισθήματα κι ότι, εν πάση περιπτώσει, ακόμα κι αν παρεισφρήσουν κάποιοι «αντιευρωπαϊστές», ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμία σχέση με αυτά τα «μιάσματα». Και η «αριστερή ενότητα» που διατυμπάνιζε ο ΣΥΡΙΖΑ, θα ρωτήσει κάποιος (αφελής), προωθείται με τέτοιες πρακτικές η «αριστερή ενότητα» ή έστω το «συντροφικό κλίμα αλληλοκατανόησης»; Α! Δίιζ; Δίιζ, λαστ γίαρ!

  10. Ο/Η Soxirf λέει:

    Καλο κειμενο, μεστο από αληθειες που πονανε και γιαυτο αποκρυβονται.
    Και καποιες περαιτερω παρατηρήσεις:

    Ι
    Γραφετε: «Αυτό που χρωστούσε η Αριστερά μας και που ποτέ της δεν έκανε, είναι η συμβολή της στην προοδευτική εξέλιξη της Ευρώπης, στην αρπαγή της από τα χέρια των αντιδραστικών, στην απελευθέρωσή της από κάθε λογής οπισθοδρομικά δεσμά δουλειών, που επιβιώνουν ή αναβιώνουν»
    Τι σας κανει να νομιζετε ότι ότι η αριστερα (την οποια σε αλλο σημειο του κειμενου ονομαζετε, πολυ ευστοχα, «αδελφη της ανατολικης εκκλησιας») ειχε τετοιο -ηθικο, πολιτικο ή κοινωνικο- χρεος απέναντι στην Ευρωπη. Από που δημιουργηθηκε αυτό το χρεος, από τη μεχρι σημερα πολιτικη της δραση ή από την …ευγενή της φυση;
    Απο ποιους αντιδραστικους … «να σωσει» η αριστερα (και δη η Ελληνικη αριστερα) την Ευρωπη της Αναγγενησης, του Διαφωτισμου και της Γαλλικης επαναστασης;
    Αν εννοειτε τους φασιστες, αυτοι στις μερες μας ενδημουν στη χωρα μας -και οχι στην Ευρωπη-, αναζητηστε τους λοιπον στις ταξεις των αγανακτισμενων που συναγελαζονται με τους αριστερους Συριζαιους, ενω ταυτοχρονως τελουν υπο την αιγιδα της Προεδρου της Βουλης των Ελληνων.

    ΙΙ
    «Η φαντασια στην εξουσια», αυτό δεν ηταν ένα από τα κεντρικα σύνθηματα του Μαη του 68, που μας γοητευε και μας δονουσε;
    Οπως λεει και ο Κοελιο (οριστε καταντια): «Αν επιθυμεις κατι πολύ το συμπαν θα συνωμοτήσει ωστε να σου συμβει» (ή καπως ετσι).
    Λοιπον τα χρονια περασαν και ηλθε η ωρα το μεγαλο τζινι που μας παραμονευει ξαγρυπνο να ικανοποιησει τις πιο ανομολογητες επιθυμιες μας, ακομη και τις πιο hard-core φαντασιώσεις μας!

    Η εικονα του Κραουνακη στη Βουλη ειναι σημειο των (κακων μας των) καιρων. Παρακάμπτοντας την πολιτικη διασταση των κοινων πραγματων, οποιων η αισθητικη προσβαλλόταν απο τις μεχρι προσφατα φιγουρες των Ελληνων βουλευτων ελπιζω να θεραπευτηκε και να βρηκε την εκφραση της στα καρτούν και τις περσονες που σημερα επανδρωνουν (ου μην και επιγυναικωνουν) την βουλη και την Κυβερνηση!
    Προκειται για την εκπληρωση της προφητειας του Σαββοπουλου οταν τραγουδαγε » Τα ονειρα σου μην τα λες γιατι μια νυχτα κρυα, μπορει και οι Φροϋδιστες να ρθουν στη εξουσια»!
    Μπορει βεβαια να μην ειναι και τοσο φροϋδιστες αλλα καπως ετσι πρεπει να εγινε και γεμισαμε αντισυμβατικους: Βαρουφακης, Κουρακης, Τσακαλωτος, Ζωη-Ραχηλ (πακετο) κι ενα σωρο αλλα φρικια βρυκολακιασαν μεσα απο τα ταραγμενα νεανικα μας ονειρα και τρυπωσαν στις ζωες μας!

    ΙΙΙ
    Πολυ σωστα επισημαινετε μια σημαντικη (υποτιθεμενη) παραδοξοτητα η οποια διαφευγει της προσοχης των κατοικων αυτης της χωρας, και την οποια επιτρεψτε μου να επιχειρησω να αποδωσω με τον τροπο που εγω την προσλαμβανω:

    Τοσο ο διεθνισμος που επαγγέλλεται η αριστερα οσο και ο οικουμενισμος της εκκλησιας είναι σαν το μουστακι του ομοφυλόφιλου (χύδην: ο φερετζες του πουστη).

    Και τελικα η μονη δυναμη που πραγματικα ενωνει και εξυψωνει τους ανθρώπους, παντα μεσω της ελευθερης οικονομιας, είναι …η παγκοσμιοποιηση (που επενεργει, σε αυτη την κατευθυνση, με τον ιδιο -και καλυτερο- τροπο με την παγκοσμια ποιηση)!!!

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Yποτίθεται πως η Αριστερά εκπροσωπεί δυνάμεις που εργάζονται στα πλαίσια του Διαφωτισμού, της κοινωνικής Δικαιοσύνης, του ορθολογισμού, της Δημοκρατίας.
      Ασφαλώς εδώ μπαίνει το ερώτημα τι εννοεί ο καθένας μας Αριστερά.
      Εμένα μου πάει το μυαλό στον Μπερλινγκουέρ, στον Παπαγιαννάκη ή στη γνωστή ρήση του Καστοριάδη πως «Η αριστερά δεν είναι κόμμα – είναι τρόπος σκέψης».
      Αριστερά για εμένα είναι αυτός που σκέπτεται το καλό της κοινωνίας και ιδιαίτερα των πιο αδύνατων, με όπλα την Παιδεία και τον πολιτισμό.
      Δέχομαι πως αυτό βρίσκεται στο χώρο των επιθυμιών μου περισσότερο και λιγότερο της πραγματικότητας.
      Η υπόθεση της ισχυρής και μετά κυβερνώσας ελληνικής Αριστεράς διέλυσε πολλές αυταπάτες μου.

  11. Ο/Η Ἀριστοκλῆς λέει:

    Ὅτι καλύτερο πολιτισμικῶς εἶναι ὁ γνήσιος Ἑλληνισμός, χωρὶς Χριστιανισμό, Κομμουνισμό, Ἀναρχισμό, Καπιταλισμό, Οἰκονομισμό, Ναζισμὸ ἢ Φασισμό. Εἶναι ὁ πολιτισμὸς τῆς ποιότητος ἐνᾧ ὁ σημερινὸς εἶναι τῆς ποσότητος.

  12. Ο/Η laskaratos λέει:

    https://derlandstreicher.wordpress.com/2015/06/23/%cf%83%cf%89%cf%86%cf%81%ce%bf%ce%bd%ce%af%ce%b6%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%82-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b1%ce%bb%ce%ad%ce%be%ce%b7/
    Land Streicher
    Σωφρονίζοντας τον Αλέξη

    …………………

    Με άλλα λόγια, μετά την υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΕΛ από κάθε κόκκινη γραμμή και πάσα απόχρωσή της, οι κυβερνώντες πάνε να σώσουν το τομάρι τους, γιατί μυρίζονται πολύ “ξύλο” από τους ψηφοφόρους τους. Έτσι είναι στη ζωή. Κάποια στιγμή ακολουθεί ο λογαριασμός για τα ψέματα, την κοροϊδία, την υποκρισία, τους ψευτοτσαμπουκάδες, τα “madamerkel” και τα goback”. Ο Τσίπρας και οι συν αυτώ θα πληρώσουν πολύ ακριβά το τέλος των ψευδαισθήσεων.

    Όσον αφορά τη συμφωνία, ουδείς αμφισβητεί πως είναι εκ των ων ουκ άνευ για τη χώρα, καθώς την κρατάει έστω με δυσβάσταχτο κόστος στην Ευρώπη, η οποία αποτελεί με όλα της τα μειονεκτήματα το πρότυπό μας και όχι η Ελλαδα του κρατισμού, του Φωτόπουλου, της ΕΡΤ και των άγαμων θυγατέρων. (Αν αυτό με κανει σύμμαχο των δανειστών -όπως ειπώθηκε χθες από την ΕΡΤ- και προδότη, δεχομαι τον χαρακτηρισμό με υπερηφάνια. Είδα που μας οδήγησαν οι “πατριώτες” της δεξιάς και της αριστεράς σε κάθε έκφανση της δημόσιας ζωής και σε βάθος χρόνου). Όμως φαίνεται ότι δεν επιλύει το ζήτημα του χρέους και, πολύ φοβάμαι, πως ό,τι βιώσαμε τους προηγούμενους 5 μήνες του ΣΥΡΙΖΕΛ και τους τελευταίους της ΝΔ/ΠΑΣΟΚ από τις ευρωεκλογές και μετά, θα το ξαναβρούμε σύντομα μπροστά μας.
    …………………………….

    • Ο/Η Po λέει:

      Κρατώ την εισαγωγή του συνδέσμου που αναφέρεις:
      Η “μνημονιακή”, “φορομπηχτική”, “ανάλγητη” κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ οδεύει σε συμφωνία με τους δανειστές. Μια συμφωνία που θα φορτώσει στις πλάτες του “λαού” υφεσιακά μέτρα οκτώ δισεκατομμυρίων ευρώ για τα δύο επόμενα έτη, εκ των οποίων το 93% αποτελεί φόρους.

      Οι… μεταρρυθμίσεις, αυτές είναι;
      Μ’ αρέσει που έκαναν και δύο «αυθόρμητες» συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα και ζητούσαν και… συμπαράσταση, ενώ ή άλλη του «ΜένουμεΕυρώπη» ήταν οι κακοί.

      Μπλέξαμε άσχημα.

      • Ο/Η Ζωζώ Σαπ. (Σοφή κουκουβάγια) λέει:

        Θα βγούν οι Ανέλ στο κλαρί οι Νικολόπουλοι και θα καταγγέλλουν τον μνημονιακό συριζα, αλλά πάλι είναι γλυκά τα υπουργεία με τα αεροπλανάκια και τις παρελάσεις.
        Θα δούμε πολλά, κρατηθείτε γερά, μπαίνουμε σε περιπέτειες.

      • Ο/Η Po λέει:

        μια χαρά θα περάσει η συμφωνία.
        πανεύκολα.
        έδρες είναι αυτές.

  13. Ο/Η Καρτέσιος Ευρυμέδων Χυτήρογλου λέει:

    Αγαπητοί Ρο-Λα, τυγχάνω ευκαιριακός αναγνώστης των πονημάτων του αντικληρικαλιστικού σας διδύμου, ονομάζομαι Καρτέσιος Ευρυμέδων Χυτήρογλου, στρατηγός του ιππικού σε πολεμική διαθεσιμότητα και παρακαλώ υμάς, επιτραπείτω μοι να συμπληρώσω με δυο πολύ σημαντικά παραθέματα, προσφορά ενός ταπεινού γνώστη των παραρασκηνίων και βαθέως ψυχαναλυτού των εσώτερων σκέψεων πολλών λαμογίων άτινα έχουν ενδυθεί τον μανδύα του επαναστάτου, ενώ έμβλημά των είναι το καλαμάκιον του φραπέ της συνοικιακής των καφετερίας.
    Μακροσκελείς αι παραθέσεις μου, πλην πολλαπλώς επωφελείς δια την Σωτηρίαν των ψυχών των υμετέρων αναγνωστών.

    1ον
    Aλ(ι)έξης ο Μεγάλος Τιμονιέρης

    http://vathikokkino.gr/archives/96367
    Μην ακουμπάτε τον Αλέξη Τσίπρα!

    13/06/2015
    Πηγή: Της Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου και του Αυγουστίνου Ζενάκου – «Unfollow»

    Οι κριτικές φωνές μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ είναι πολλές και η κριτική τους βάσιμη – τόσο για τη μετάλλαξη του κόμματος όσο και για τις υπαναχωρήσεις της κυβέρνησης από τις προεκλογικές εξαγγελίες. Παρά τη σφοδρότητα των συγκρούσεων, όμως, τίποτε δεν αγγίζει πια τον πρωθυπουργό…

    Μετά την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, οι πιέσεις που ασκούν τα κυρίαρχα ΜΜΕ, τα οποία είχαν ομόθυμα υποστηρίξει τις μνημονιακές κυβερνήσεις κατά την πενταετία της κρίσης, προς την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ διακρίνονται σε δύο τακτικές που λειτουργούν συμπληρωματικά: Από τη μία, εντείνεται η πολεμική ρητορική που υποστηρίζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια παλαιοκομματική Αριστερά -ακόμη και «σταλινική»!-, που στόχο έχει αφενός να κυβερνήσει ανελεύθερα κι αφετέρου να οδηγήσει την Ελλάδα «έξω από την Ευρώπη». Από την άλλη, οικοδομείται το επιχείρημα ότι ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο εκλεκτός του λαού και ότι μπορεί να αποτελέσει καλό ηγέτη, αν «σοβαρευτεί», αν δηλαδή ξεφορτωθεί τα «βαρίδια» του κόμματός του, που τον εμποδίζουν να κάνει «το σωστό», δηλαδή να έρθει σε συμφωνία με τους «εταίρους» και να διασώσει την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας. Ο κόσμος, άλλωστε, λέει αυτό το επιχείρημα, δεν ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ, ψήφισε κυβέρνηση ή μάλλον, καλύτερα, ψήφισε πρωθυπουργό και συγκεκριμένα τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος έχει συνεπώς την αποκλειστική ευθύνη για όλα.

    Είναι φανερό ότι οι πιέσεις αυτές έχουν στόχο να ωθήσουν την κυβέρνηση να υιοθετήσει τις βασικές αρχές της πολιτικής που συνοψίζεται στο επίθετο «μνημονιακή». Ας μην ξεχνάμε ότι η αναγκαιότητα της «ευρωπαϊκής προοπτικής», έτσι όπως την υιοθέτησαν όλες οι κυβερνήσεις της κρίσης και εξακολουθούν να την υποστηρίζουν τα κυρίαρχα ΜΜΕ, έχει το συγκεκριμένο περιεχόμενο της προσήλωσης σε μέτρα όπως -κυρίως- οι ιδιωτικοποιήσεις και η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων. Δεν υπάρχει, λοιπόν, αμφιβολία ότι, πίσω από τις πιέσεις που υφίσταται η κυβέρνηση, κρύβεται η ατζέντα των συγκεκριμένων συμφερόντων που εκπροσωπούν τα ΜΜΕ και ότι τόσο η «κριτική» τους όσο και οι «παραινέσεις» τους προς τον πρωθυπουργό είναι ψευδεπίγραφες. Και η ατζέντα αυτή μπορεί να διατυπωθεί επιγραμματικά ως εξής: Η ΝΔ είναι σε αφασία, το ΠΑΣΟΚ είναι νεκρό, το «Ποτάμι» είναι εφεδρεία αλλά δεν αρκεί, αυτή την κυβέρνηση έχουμε, μ’ αυτήν πρέπει να «δουλέψουμε».
    Μολαταύτα, όσο κι αν οι συγκεκριμένες τακτικές περί «σταλινικής Αριστερός» ή περί «ανάγκης σοβαρότητας» είναι παρελκυστικές, οφείλει κανείς να αναρωτηθεί: υπάρχουν κάποια στοιχεία στις κινήσεις του ΣΥΡΙΖΑ που δίνουν την εικόνα μιας αναζήτησης «συνεργασίας»; Πώς ερμηνεύονται επιλογές είτε βασικών πολιτικών υπαναχωρήσεων από ζωτικά ζητήματα του προγράμματος -λόγου χάρη, η ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ ή η δειλή στάση στο θέμα των μεταλλείων της Χαλκιδικής- είτε προσώπων που πρακτικά αντιτίθενται στις αρχές ενός αριστερού κόμματος, όπως ο Γιάννης Πανούσης, ο Γιάννης Ρουμπάτης, ο Σπύρος Σαγιάς, ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος, η “Ελενα Παναρίτη, ο Λάμπης Ταγματάρχης; Μήπως απέναντι στο «αυτή την κυβέρνηση έχουμε, μ’ αυτήν πρέπει να δουλέψουμε» έχει κάνει την εμφάνισή του και το «αυτό το σύστημα έχουμε, μ’ αυτό πρέπει να δουλέψουμε»;

    Ποιοι ευθύνονται γι’ αυτή την εικόνα; Αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα ή κάποιες συγκεκριμένες ομάδες; Πώς μοιράζονται οι ρόλοι, τι αφορούν οι συγκρούσεις και πώς πορεύεται η μεγαλύτερη πολιτική δύναμη της χώρας παλεύοντας, υπό το βάρος της «διαπραγμάτευσης», να εδραιωθεί και να μακροημερεύσει;

    Όπως έχουμε περιγράφει από τις σελίδες τούτου του περιοδικού, ήδη από τις ευρωεκλογές του 2014 ήταν εμφανές το ρήγμα μέσα στο κόμμα: από τη μία, μπορούσε να διακρίνει κανείς διαμορφωμένο πλέον τον «αρχηγικό ΣΥΡΙΖΑ», την τάση δηλαδή να μεταμορφωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ σε ένα κόμμα κλασικού τύπου, όπου ο αρχηγός και οι στενοί του συνεργάτες παίρνουν τις αποφάσεις, ενώ οι υπόλοιποι πειθαρχούν και στηρίζουν, ανταλλάσσοντας αυτήν τη στήριξη με επιμέρους επιρροές κι εξουσίες. Η τάση αυτή αντιμετώπισε κάμποσο προβλήματα, από τη μάλλον ατυχή επικοινωνιακή εκστρατεία ως το φιάσκο της υποψηφιότητας της Σαμπιχά Σουλεϊμάν – πιστώθηκε, όμως, την -έστω όχι τεράστια- εκλογική επικράτηση.

    Από την άλλη, είχαμε την κριτική προς τον «αρχηγικό ΣΥΡΙΖΑ», για το έλλειμμα δημοκρατικών διαδικασιών, την απουσία σεβασμού στις συλλογικές αποφάσεις και το ρόλο «παράκεντρων» εξουσίας γύρω από τον πρόεδρο.

    Το ρήγμα αυτό αντανακλούσε μια απόφαση που πάρθηκε αρκετά νωρίτερα και αποκρυσταλλώθηκε μετά τις εθνικές εκλογές του 2012: ως γνωστόν, ο ΣΥΡΙΖΑ ταυτίστηκε σε μεγάλο βαθμό με τις διαμαρτυρίες ενάντια στις μνημονιακές πολιτικές – εν μέρει λόγω της πραγματικής εμπλοκής της βάσης του, που διακρίνεται για την κινηματική δράση της, και εν μέρει λόγω του επικοινωνιακού του χειρισμού. Κάποιοι υποστηρίξουν ότι αυτόν ακριβώς το χαρακτήρα έπρεπε να διατηρήσει και να ενισχύσει, ιδιαίτερα αντιμέτωπος με την ύφεση των λαϊκών κινητοποιήσεων μετά το 2012, τις οποίες έπρεπε να αναζωπυρώσει και να οργανώσει. Η στρατηγική ωστόσο που επικράτησε ήταν η «διεύρυνση» προς τα μικροαστικά στρώματα, που φαίνονταν να τρομάζουν στην προοπτική μιας αριστερής κυβέρνησης, και ο κατευνασμός της ανησυχίας που προκαλούσε η κινηματική δράση. Το αν ένας «κινηματικός» ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να είχε έρθει στην εξουσία δεν θα το μάθουμε πια. Σίγουρα, όμως, η στρατηγική που επελέγη οδηγούσε νομοτελειακά στην ενίσχυση της ηγετικής ομάδας και τη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε πιο «κλασικό» κόμμα.

    Το ίδιο ρήγμα όχι μόνο επιβιώνει, αλλά και γιγαντώνεται μετά τις εκλογές, όπου ο «αρχηγικός» ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον κυβέρνηση. Κι αυτό που φαίνεται πλέον ξεκάθαρα είναι ότι η επιδίωξη να λειτουργεί η κυβέρνηση τελείως αυτόνομα, με το κόμμα και την κοινοβουλευτική ομάδα να υποτάσσονται στις επιλογές της, να πειθαρχούν και να στηρίζουν, αποτελεί καρπό προειλημμένης και συγκροτημένης απόφασης. Όχι βέβαια ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει αυτήν τη στιγμή – τουλάχιστον με το σύνολο της κυβέρνησης. Αυτό που συμβαίνει προς το παρόν είναι ότι η ηγετική ομάδα είναι αυτονομημένη. Αλλά η επιδίωξη να ισχύσει το ίδιο στο σύνολο της κυβέρνησης και οι κινήσεις που οδηγούν εκεί -με άλλη κυβερνητική σύνθεση, όταν το επιτρέψουν οι συνθήκες- αποτελούν ενεργητική πολιτική.

    Την πολιτική αυτή εκφράζει η ομάδα γύρω από τον πρωθυπουργό, η οποία περιλαμβάνει τους υπουργούς Νίκο Παππά και Αλέκο Φλαμπουράρη, τον γραμματέα του υπουργικού συμβουλίου Σπύρο Σαγιά και τον υπεύθυνο γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού Θεόδωρο Μιχόπουλο. Οι χειρισμοί τους ποικίλλουν, αλλά συγκλίνουν ως προς την υπεράσπιση της «αρχηγικής» αυτής πολιτικής, το βασικό επιχείρημα υπέρ, της οποίας είναι να μην κινδυνεύσει να πέσει η κυβέρνηση λόγω εσωτερικών αντιδράσεων στη διαπραγμάτευση και σε μια ενδεχόμενη συμφωνία με τους «εταίρους». Μολονότι, βέβαια, το επιχείρημα αυτό έχει μια διάσταση αλήθειας κατά το ότι πράγματι υπάρχουν πολλοί τόσο στο κόμμα όσο και στην κοινοβουλευτική ομάδα που πιστεύουν ότι οι επιλογές της κυβέρνησης προδίδουν το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, η στόχευση δεν αφορά μόνο την κυβερνητική επιβίωση:

    /////////είναι και η πλήρης μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε αρχηγικό κόμμα, με βασικούς αξιωματούχους όσους τώρα βρίσκονται γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα. Την ίδια «αρχηγική» πολιτική, τουλάχιστον σε σχέση με την πειθαρχία που θα απαιτήσει μια ενδεχόμενη συμφωνία, εκφράζει και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γιάννης Δραγασάκης. Στο δε κομματικό επίπεδο, η συγκρότηση της νεόκοπης «Ενωτικής Κίνησης» ως «τάσης» του κόμματος, η οποία ελέγχεται από τον Νίκο Παππά, έχει ταυτόσημη στόχευση: όπως εκφράστηκε σε κάποιες εισηγήσεις στη συνδιάσκεψη της Νομαρχιακής Α’ Αθήνας, «η μόνη κόκκινη γραμμή είναι να μην είμαστε αριστερή παρένθεση»//////////.

    Απέναντι στις επιλογές της κυβέρνησης στη διαπραγμάτευση μοιάζει να τοποθετείται η Αριστερή Πλατφόρμα, η οποία παρουσιάζεται από τα εγχώρια και διεθνή ΜΜΕ ως ένα από τα κυριότερα «βαρίδια» που πρέπει να ξεφορτωθεί ένας αρχηγικός ΣΥΡΙΖΑ. Πράγματι, βάσει των δηλώσεων των στελεχών που πρόσκεινται σ’ αυτήν, καθώς και της αρθρογραφίας μελών της, όπως βέβαια και του επικεφαλής της Παναγιώτη Λαφαζάνη, η Αριστερή Πλατφόρμα εμφανίζεται στον αντίποδα της κυβερνητικής πρακτικής. Ακολουθεί όμως μια τακτική που τελικά δεν απειλεί ούτε την ηγετική ομάδα, ούτε τις μείζονες επιλογές στη διαπραγμάτευση, καθότι οι τοποθετήσεις της είναι πάντοτε τόσο οξείες, ώστε να αποκλείουν να συμπαραταχθεί μαζί της οποιοσδήποτε δεν πρόσκειται ήδη σε αυτήν. Γι’ αυτό και όσοι γνωρίζουν μάλλον κρατούν μικρό καλάθι για τις δυνατότητες της Αριστερής Πλατφόρμας να επηρεάσει την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ, έστω και αν ένα-δυο στελέχη αποχωρήσουν προσωρινά από το προσκήνιο για την «τιμή των όπλων», αν και εφόσον αναγκαστούν

    Πιο «επικίνδυνοι» για τον «αρχηγικό» ΣΥΡΙΖΑ φάνηκαν να είναι οι λεγόμενοι «53+», στελέχη του κόμματος που είχαν εμφανιστεί μετά τις ευρωεκλογές να ασκούν με κείμενό τους («συμβολή στη συζήτηση της Κεντρικής Επιτροπής») κριτική στις επιλογές της ηγετικής ομάδας. Αυτοί ήταν οι κύριοι φορείς της κριτικής σχετικά με την απουσία σεβασμού στις συλλογικές διαδικασίες. Τη στιγμή της εμφάνισής τους, οι στόχοι της κριτικής τους -αν και σπάνια κατονομάζονταν δημόσια- ήταν κυρίως ο Ν. Παππάς, διευθυντής τότε του πολιτικού γραφείου του Α. Τσίπρα, ο οποίος φερόταν να παίρνει αυθαίρετες αποφάσεις για τη στρατηγική του κόμματος, και οι διάφοροι «σύμβουλοι», κάποιοι από τους οποίους εδραίωσαν τη θέση τους, όπως ο Νίκος Κοτζιάς, που έγινε υπουργός Εξωτερικών, ενώ άλλοι χάθηκαν από το συριζαϊκό προσκήνιο, όπως ο διπλωμάτης Νίκος Αϋφαντής. Στους «53+» συγκαταλέγονται ισχυρά -και κάποια προβεβλημένα- στελέχη του κόμματος, αλλά και βουλευτές και υπουργοί, όπως ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, ο Θοδωρής Δρίτσας, η Τασία Χριστοδουλοπούλου, ο Τάσος Κορωνάκης, ο Κώστας Αθανασίου, η Βασιλική Κατριβάνου, ο Χρήστος Μαντάς, ο Χρήστος Καραγιαννίδης, η Ερμίνα Κυπριανίδου, ο Γιάννης Αλμπάνης, ο Κώστας Μαρματάκης, η Ράνια Σβίγκου, η Θεανώ Φωτίου, ο Χρήστος Λάσκος, ο Χριστόφορος Παπαδόπουλος κ.ά.

    Μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης, στελέχη που πρόσκεινται στους «53+» έχουν ασκήσει κριτική σε επιλογές όπως ο Γιάννης Πανούσης, ο Σπύρος Σαγιάς, ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος και, πρόσφατα, ο Λάμπης Ταγματάρχης και η “Ελενα Παναρίτη. Η ψύχραιμη κριτική τους προς τις κυβερνητικές κινήσεις -η οποία διατυπώνεται κατά κύριο λόγο στα όργανα και τις διαδικασίες του κόμματος, ενώ δημόσια παίρνει τη μορφή κειμένων «θέσεων», που αποφεύγουν την εξόφθαλμη σύγκρουση- τους έχει καταστήσει υπολογίσιμη δύναμη και μάλιστα πρώτη στις πρόσφατες εκλογές της Νομαρχιακής Α” Αθήνας.

    Κατά κύριο λόγο, πάντως, η κριτική των «53+» στόχευσε από την αρχή τη στροφή του ΣΥΡΙΖΑ προς έναν ποιο «εθνικοπατριωτικό λόγο», ο οποίος εγκατέλειπε την αριστερή ανάλυση των πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών ζητημάτων και πρόκρινε το «εθνικό συμφέρον», την «πατρίδα», την ανάγκη τιμωρίας των υπευθύνων για «σκάνδαλα» κτλ.

    Αυτή τους η πολιτική ανάλυση είναι που τους διαφοροποιεί από ένα ακόμη προβεβλημένο στέλεχος, το οποίο κατά τα άλλα ασκεί κι αυτό δριμεία κριτική σε κυβερνητικές επιλογές: την Πρόεδρο της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου.

    ///////////////Στελέχη που πρόσκεινται στους «53+» διαφωνούν τόσο με αυτό που θεωρούν «νομικίστικο» τρόπο πολιτικής, όσο και με την επιμονή της Ζωής Κωνσταντοπούλου σε μια «εθνική» ρητορική στα ζητήματα του χρέους και των γερμανικών αποζημιώσεων. Κοντά σ’ αυτά, της χρεώνουν και έλλειμμα συνεργασίας και σεβασμού των συλλογικών διαδικασιών, ενώ δεν τους ενθουσιάζει κι αυτό που έχει αποκληθεί μια «(πολύ) ειδική σχέση της Προέδρου της Βουλής με τη δημοσιότητα». Όποια κι αν είναι η σχέση της Προέδρου με τη δημοσιότητα, το βέβαιον είναι ότι αποτελεί μια εξαιρετικά πολωτική προσωπικότητα, που κρατάει διαρκώς ψηλά τους τόνους της αντιπαράθεσης. Το γεγονός αυτό της έχει χαρίσει πολέμιους σε όλο το φάσμα των κυρίαρχων ΜΜΕ, αλλά και μεγάλη υποστήριξη από μερίδα ψηφοφόρων. Αυτό που η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν έχει είναι συμμαχίες μέσα στο κόμμα. Το πού μπορεί, συνεπώς, να οδηγήσει η επιμονή της να αντιτίθεται είτε σε επιλογές προσώπων είτε στην πορεία της διαπραγμάτευσης και σε μια επικείμενη συμφωνία, είναι άδηλο, τουλάχιστον σε σχέση με την επιρροή της στους κόλπους του ΣΥΡΙΖΑ. Η κριτική που ασκούν στελέχη που πρόσκεινται στους «53+» στην Πρόεδρο της Βουλής δεν είναι άστοχη. Πράγματι, η Ζωή Κωνσταντοπούλου, τόσο στο ζήτημα του χρέους όσο και στο ζήτημα των γερμανικών επανορθώσεων, μοιάζει να υπηρετεί ένα αφήγημα που συγκροτεί το υποκείμενο των διεκδικήσεων περισσότερο ως «αδικημένο Έλληνα» παρά ως μέλος υποτελούς τάξης. Ακόμη περισσότερο, μοιάζει να αναζητεί τη θεραπεία των δεινών του σε μια ορθή εφαρμογή του νόμου αντί σε μια πολιτική ανατροπή των συστημικών δεδομένων. To παράδοξο, όμως, εδώ είναι ότι η ρητορική αυτή δεν είναι μόνο -ούτε καν κυρίως- της Προέδρου της Βουλής. Η ρητορική αυτή είναι του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος την έχει υπηρετήσει πιστά τουλάχιστον από το 2012. Και την έχει εκφράσει ηχηρότερα από όλους ο Α. Τσίπρας. Η διαφορά ανάμεσα στο πώς προσεγγίζει η ηγετική ομάδα αυτήν τη ρητορική και στο πώς την προσεγγίζει η Πρόεδρος της Βουλής είναι ότι η ηγετική ομάδα αρκείται σε μια δοξαστική παρέλαση της 25ης Μαρτίου, όπου λαός, στρατός και κυβέρνηση ενώνουν τις φωνές τους ενάντια στους δανειστές, ενώ η Πρόεδρος της Βουλής πιστεύει ότι σ’ αυτή την κατεύθυνση θα παραχθεί παρεμβατική πολιτική. Μ’ άλλα λόγια, το πρόβλημα με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου είναι ότι υλοποιεί, χάρη στην αυτόνομη ισχύ που της εξασφαλίζει η θέση της Προέδρου της Βουλής, μέρος των εξαγγελιών του ΣΥΡΙΖΑ – εξαγγελίες με τις οποίες πολλοί από τους «53+» μπορεί να διαφωνούσαν από πριν, δεν ίσχυε όμως το ίδιο για τον Α. Τσίπρα και όσους τον περιτριγυρίζουν, τουλάχιστον όσο οι εξαγγελίες αυτές έφερναν ψήφους///////////////.

    Κι εδώ είναι το θέμα: οι συγκρούσεις και οι διαφωνίες μαίνονται, πότε για τις επιλογές της κυβέρνησης και της ομάδας διαπραγμάτευσης, πότε για τους χειρισμούς του Νίκου Παππά ή του Σπύρου Σαγιά, πότε για τα «νήματα» που κινεί ο Γιάννης Δραγασάκης, πότε για το πόσο «βαρίδι» είναι ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, πότε για τις διαρροές του Μαξίμου που φεύγουν προς τα κυρίαρχα ΜΜΕ από το ένα γραφείο και διαψεύδονται μισή ώρα αργότερα από το άλλο, πότε για τον «απονομιμοποιημένο» Γιάνη Βαρουφάκη, πότε για τη «μη συνεργάσιμη» Ζωή Κωνσταντοπούλου…

    ///////Τίποτε από αυτά, όμως, ποτέ δεν αγγίζει τον Α. Τσίπρα. Είναι σαν αυτός ο ηγέτης, που όλοι αναγνωρίζουν, να μην έχει στην πραγματικότητα ανάμιξη σε τίποτα, παρά μόνο να «παίρνει πάνω του» πράγματα όταν φτάνει ο κόμπος στο χτένι και χωρίς κανένας ποτέ να εξηγεί στ’ αλήθεια τι σημαίνει αυτό. Ένας αδιαμφισβήτητος αρχηγός, που όλα γύρω του συγκρούονται, αλλά ο ίδιος δεν εμπλέκεται πουθενά////////.

    Πόσο δύσκολο είναι να αρθρώσει κανείς την πρόταση ότι η αυτονόμηση της ηγεσίας και η επιβολή κομματικής πειθαρχίας, ο «αρχηγικός» ΣΥΡΙΖΑ, η υιοθέτηση της «εθνικοπατριωτικής» στροφής, η ενδοτικότητα στη διαπραγμάτευση, η εγκατάλειψη προεκλογικών θέσεων, η τοποθέτηση αμφιλεγόμενων προσώπων σε καίριες θέσεις, η υποβάθμιση των συλλογικών διαδικασιών δεν είναι απλώς ατυχίες που επισυμβαίνουν, επειδή παρεξήγησε το ρόλο του και υπερέβη την εξουσία του ο Ν. Παππάς, ο Σ. Σαγιάς ή ο Γ. Δραγασάκης – αλλά αποτελούν συνειδητή απόφαση του εξής ενός, του Α. Τσίπρα; Θα το πει ποτέ αυτό καμία «κριτική φωνή» μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, που ομνύει στη διαφορετικότητα της Αριστερός; Ή θα εξακολουθήσουμε να βλέπουμε κάτι που μοιάζει με αντικατοπτρισμό της γραμμής των κυρίαρχων ΜΜΕ, για την οποία κάναμε λόγο στην αρχή, όπου όλα στον ΣΥΡΙΖΑ είναι μέσα στο παιχνίδι, αρκεί να μην ακουμπάει ποτέ τίποτε τον αρχηγό;
    ^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
    2ον

    Αλ(ι)έξης το παιδί του λαού

    http://www.kathimerini.gr/820523/opinion/epikairothta/politikh/fwskolikos-leninismos

    Τάκης Θεοδωρόπουλος
    Φωσκολικός λενινισμός
    23.06.2015
    Οι γενιές που οργάνωσαν τον εμφύλιο πόλεμο είχαν πολεμήσει στην Αλβανία, είχαν επιζήσει από την Κατοχή, πολλοί είχαν ζήσει τη Μικρασιατική εκστρατεία, ακόμη και τους Βαλκανικούς. Μεγάλωσαν με το όπλο παρά πόδα. Οι ιστορικές αναφορές τους ήταν ο ισπανικός εμφύλιος, η κατάληψη των Χειμερινών Ανακτόρων, ο καθοριστικός ρόλος που έπαιξε ο Κόκκινος Στρατός στην ήττα του ναζισμού. Τα γκουλάγκ τα αγνοούσαν, τις δίκες της Μόσχας τις καταχώριζαν στα κατάστιχα της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας και οι κομμουνιστές, ακόμη και στις δυτικές χώρες, πίστευαν πως ο Οργουελ ήταν πράκτωρ των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών οι οποίες και του παρήγγειλαν τη «Φάρμα των ζώων». Ο Στάλιν μπορεί να ήταν αυταρχικός, όμως για τους αγράμματους Σιάντους και τους Βλαντάδες του κόσμου τούτου ο αυταρχισμός ήταν αναγκαίος αρκεί να ήταν με το μέρος του δικαίου.

    Η επίκληση του κομμουνιστικού παρελθόντος από τους σημερινούς αριστερούς, όταν δεν γίνεται από αγραμματοσύνη ή καθαρή βλακεία, είναι ανήθικος καιροσκοπισμός. Οχι μόνον επειδή προσπαθεί να αναστήσει ένα ιστορικό πτώμα. Αυτό θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί και ευγενές, ουτοπικόν, δονκιχωτικόν. Το ανήθικον της επικλήσεως έγκειται στην ιστορική αναλογία. Αν οι γενιές της ιστορικής αριστεράς μεγάλωσαν με το όπλο παρά πόδα, οι γενιές της νυν αριστεράς μεγάλωσαν με τη φραπεδιά παρά πόδα. Αν οι γενιές της ιστορικής αριστεράς έδιναν στο ιστορικό τους έργο μεγαλύτερη αξία από όση έδιναν στη ζωή τους, οι γενιές της νυν αριστεράς έχουν γαλουχηθεί στην ιδέα μιας ανέξοδης πολιτικής, μιας εξουσίας που τους δόθηκε χωρίς να θυσιάσουν ούτε σταγόνα όχι αίματος, αλλά ούτε φαιάς ουσίας.

    Καριερίστες της ετοιμοπαράδοτης σκέψης, των «τσιτάτων» και μιας αντίληψης περί κοινωνίας που βγαίνει από σενάριο του Φώσκολου –«καλοί φτωχοί», «κακοί πλούσιοι»– επωφελήθηκαν και πλούτισαν από τη δημοκρατία με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, χωρίς να αναλάβουν την ευθύνη της δημοκρατίας. Προσπάθησαν, και τα κατάφεραν, να μονοπωλήσουν την κοινωνική ευαισθησία απέναντι σε μια ανιστόρητη και αδιάβαστη δεξιά, η οποία ακύρωσε τις κοινωνικές της δυνάμεις διορίζοντας τους «δικούς» της στο Δημόσιο για να βαρούν σφραγίδες. Και επειδή δεν είχαν αναλάβει την ευθύνη της δημοκρατίας, αλλά ευεργετήθηκαν απ’ τη δημοκρατία, της φέρονται σήμερα με την πρέπουσα αγνωμοσύνη.

    Το συνονθύλευμα από ομάδες, γκρουπούσκουλα και ορφανά του κόσμου μας που κυβερνά τη χώρα έχει ως συνδετικό κρίκο τον εθνικολαϊκισμό. Με πρωθυπουργό τον Κούρκουλο να φωνάζει «όχι άλλο κάρβουνο». Οι σοφότεροι ανάμεσά τους γνωρίζουν πως η κοινοβουλευτική δημοκρατία στον τόπο όπου ο αυταρχισμός είναι εξίσου διαδεδομένος με τα γαϊδουράγκαθα στη φύση, εδραιώθηκε χάρη στο στενό κοστούμι που μας φόρεσε η ευρωπαϊκή μας ένταξη. Το αντιευρωπαϊκό ρήγμα που ήδη έχουν δημιουργήσει στην ελληνική κοινωνία –φρόντισαν κι οι προηγούμενοι γι’ αυτό– είναι ο βασικός μοχλός του αυταρχισμού τους, του μόνου στοιχείου που τους δίνει κάποιο ιδεολογικό στίγμα. Το μόνο που τους συνδέει με τις ιστορικές τους καταβολές είναι η πίστη στον ολοκληρωτισμό.

    Εμφυλιοπολεμικό κλίμα; Ελάτε τώρα, με τη φραπεδιά παρά πόδα, και τον Φώσκολο στο κεφάλι σου, μάλλον μπάχαλο και εμπρησμούς μυρίζει η ατμόσφαιρα.

  14. Ο/Η Psycho λέει:

    http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.politiki&id=41659

    Άρης Τόλιος

    Ο Γολγοθάς του κ. Τσίπρα

    Αυτό που ζούμε σήμερα είναι το Βατερλό του ΣΥΡΙΖΑ… Καταρρέει με μεγάλο θόρυβο και πολλή σκόνη ο εθνολαϊκός μαξιμαλισμός και οι ιδεολογικοπολιτικές παραισθήσεις, όπως δείχνουν οι τρομοκρατημένες δηλώσεις βουλευτών του «Αριστερού ρεύματος» και η απεγνωσμένη δημόσια απορία τους: «πώς θα μπορέσουμε να ψηφίσουμε αυτά τα μέτρα». Είναι η ώρα μιας ωμής αλήθειας. Τι θα κάνουν άραγε η κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο κ. Πάνος Καμμένος με τις επιτροπές για τα μνημόνια και τα επονείδιστα; Είναι καταδικασμένοι να δουν τις φαντασιώσεις τους να μετατρέπονται σε περίγελο των μισητών μνημονιακών, οι οποίοι, συν τοις άλλοις, σύλησαν και την πλατεία τους. Μπορεί να απολαύσουμε και το θέαμα οι ίδιοι ηττημένοι (και φοβισμένοι για το πολιτικό τους αύριο) να καταψηφίζουν και οι «εχθροί» να ψηφίζουν τα οδυνηρά αποκαλυπτήρια του «πρώτη φορά αριστερά»… Να ζήσουμε δηλαδή αιματηρά διαζύγια, κάτι σε «πόλεμο των Ρόουζ» στους πολυέλαιους της Βουλής…

    Αυτές οι ασύμβατες δυνάμεις από «νεοκομμουνιστές», ακροδεξιούς και κοσμοπολίτες επαναστάτες, όπως ο κ. Βαρουφάκης, ένα δεν κατάλαβαν. Το περιέγραψε εξαιρετικά ο κ. Νίκος Σεβαστάκης. «Δεν είναι φόβος και προπαγάνδα, δεν είναι τρομοκρατία και αποπροσανατολισμός η επιθυμία των πολλών για κάποια λύση και συμβιβασμούς. Είναι υποψία πως η υπόσχεση για εθνική μοναξιά με όρους περιχαρακωμένης μεγαλοπρέπειας είναι πένθιμη».

    Η αλήθεια είναι ότι αυτές τις ώρες ακούμε πένθιμα επαναστατικά εμβατήρια. Είναι ωστόσο και η στιγμή που οφείλουν όλοι να βγάλουν συμπεράσματα. Να αναζητήσουν τις αίτιες του Βατερλό. Στο κάτω-κάτω μια μάχη χάθηκε, αυτή της αριστερής ιδεολογικής πολιτικής κυριαρχίας. Ενδεχομένως να αποτελεί λυτρωτικό αποτέλεσμα, καθώς μοιάζει ανιστόρητο και εκτός ευρωπαϊκής πραγματικότητας. Ο πραγματικός πόλεμος είναι μπροστά μας και αφορά την διάσωση της χώρας. Και όπως τα έχει φέρει η… «τρόικα μοίρα», δεν μπορεί να γίνει χωρίς τον κ. Αλέξη Τσίπρα και την μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ.

    Η σημερινή περιπέτεια ωστόσο ανέδειξε μια ακόμη παθογένεια του πολιτικού συστήματος, που χτύπησε κόκκινο τους τελευταίους μήνες. Τη σχέση του με τον χρόνο και την στρατηγική. Υπήρξαν δυο μοιραίες στιγμές σε αυτή τη διαδρομή.

    Η πρώτη είναι αναμφίβολα η αδημονία τους να πάρουν την εξουσία χωρίς να αντιληφθούν τη φάκα που έχασκε. Η θέση του κ. Τσίπρα θα ήταν αδιαμφισβήτητα ηγεμονική σήμερα αν στη θέση του πρόεδρου ήταν ο κ. Σταύρος Δήμας, δηλαδή άφηνε τους προηγούμενους να τελειώσουν την αξιολόγηση και στο κάτω-κάτω να λουστούν τα λάθη τους και μετά να πηγαίναμε σε εκλογές. Από διαφορετική θέση θα συζητούσε με τους πιστωτές και με το χρέος -με λίγα λόγια, τη λύτρωση- πάνω στο τραπέζι.

    Η άλλη τραγικά μοιραία στιγμή ήταν η 20ή Φεβρουαρίου. Θυμίζω μια φράση του κ. Γκίκα Χαρδούβελη, παραδίδοντας το υπουργείο του στον κ. Γιάνη Βαρουφακη. «Δεν αφήνουμε ποτέ λεφτά στο τραπέζι, πάρτε τώρα τα 7,2 δισ. της δόσης». Ωστόσο, ο υπουργός των Οικονομικών τα προσπέρασε σχεδόν με περιφρόνηση. «Δεν τα θέλουμε» είπε και με ύφος «μεσσία» υποσχόταν στον ελληνικό λαό ότι μπορούσε να περπατήσει στο νερό χωρίς ποτέ να διανοηθεί την περίπτωση της καταβύθισης και του πνιγμού. Δεν έχει νόημα, βέβαια, να περιγράψει κανείς ότι ερασιτεχνισμοί και μεσσιανικές συμπεριφορές τον έκαναν «λούτσα», τον εξοστράκισαν από την διαπραγμάτευση με τους πιστωτές και οδήγησαν τη χωρα σε τραγικά χειρότερη κατάσταση. Η ελληνική οικονομία είναι πιο αδύναμη, εξανεμίσθηκαν τα αποθεματικά και σπαταλήθηκαν με πειραματισμούς ή ερασιτεχνισμούς αποθέματα πολύτιμου χρόνου. Πάμε να εφαρμόσουμε ένα πρόγραμμα σκληρότερο από αυτό του Γκίκα Χαρδούβελη, σε συνθήκες ύφεσης, πρωτογεννών ελλειμμάτων, με ραγδαία μείωση των τραπεζικών καταθέσεων (σε λίγες εβδομάδες έφυγαν περίπου 40 δισ. ευρώ, που δεν επιστρέφουν εύκολα), με επιπτώσεις στον τουρισμό, καθηλωμένη την αγορά, τους προμηθευτές να απειλούν και την όποια εξαγωγική προσπάθεια πλήρως εξουθενωμένη. Αυτή είναι η κατάσταση μας σήμερα. Αποτέλεσμα μιας δραματικά άστοχης απόφασης, μιας μοιραίας στιγμής δηλαδή.

    Το μισό μιας νίκης, λένε οι θεωρητικοί του πολέμου, είναι η επιλογή της κατάλληλης ώρας. Όπως άλλωστε βασική αίτια μιας οδυνηρής ήττας, αν δεν την αντιληφθείς. Δυστυχώς για μας, η σημερινή κυβέρνηση έχασε, αλλά, ευτυχώς, ο πόλεμος είναι ακόμη μπροστά μας. Για τούτο θεωρώ ότι τώρα αρχίζει ο μεγάλος Γολγοθάς για τον Έλληνα πρωθυπουργό, εφόσον βέβαια φτάσει σε μια συμφωνία. Πώς θα αναδιατάξει δυνάμεις και θα επιλέξει τους κατάλληλους για τον πραγματικό πόλεμο της ανασυγκρότησης της χώρας. Δεν μπορεί να το κάνει χωρίς απολογισμό λαθών, ανατροπές και γενναίες πολιτικές πρωτοβουλίες. Στο τέλος-τέλος, και μια πολιτική κρίση μπορεί να είναι μια μεγάλη ευκαιρία…

  15. Ο/Η Frixos λέει:

    @ Καρτεσιε Ευρυμεδωνα, θα σταθω μονο σε ενα απο τα γραφομενα της Μαρινικης (που πατε και τα βρισκετε τετοια ονοματα;), που αφορα τον γραμματεα της κυβερνησης, γιατι λιγο-πολυ τον βιο και την πολιτεια των αλλων τη γνωριζουμε.
    Ολοι οσοι εχουν σχεση με την αγορα γνωριζουν οτι ο Σπυρος Σαγιάς ειναι ο κορυφαιος δικηγορος στον τομεα των επενδυσεων και οποιος αποφασισει να επενδυσει προσφευγει στις συμβουλες του. Γιαυτο πελατες του ειναι τοσο το ελληνικο (και οχι μονο) δημοσιο οσο και οι μεγαλυτεροι επιχειρηματιες της χωρας, που επειδη γνωριζονται πολυ καλα μεταξυ τους (επιχειρηματιες – δημοσιο) δεν εχουν χρεια καποιον διαμεσολαβητη αλλα καποιον σοβαρο νομικο παραστατη.

    Δεν ξερω πως βρεθηκε στην κυβερνηση αλλα θεωρω οτι η συμμετοχη του ειναι η μοναδικη επιτυχια που εχει να επιδειξει ο Συριζα.

  16. Ο/Η μετα- λέει:

    https://el-gr.facebook.com/permalink.php?story_fbid=555993341205486&id=304832212988268
    Το Παρατηρητήριο
    19 ώρες

    Από αυτά τα υπέροχα κείμενα που τα βρίσκεις ‘η μάλλον σε βρίσκουν κατά τύχη. Και που μάλλον είναι γραμμένο είτε από Αριστερό του 21ου αιώνα (έχω αρχίσει και γνωρίζω κάποιους τέτοιους), είτε από φιλελεύθερο. Έχουν σημασία οι ταμπέλες όμως;

    Ο τρόπος γραφής είναι «μετα» (meta). Μετα-μνημονιακός και μετα-μεταπολιτευτικός. Και αυτά τα «μετα» μιμίδια είναι εκείνα που θα δώσουν τη νέα, φρέσκια πνοή. Όταν φύγει η αποφορά του μεταπολιτευτικού πτώματος που συνεχίζουμε να διατηρούμε άταφο με την ελπίδα να ξαναζωντανέψει και να βρέξει λεφτά.

    Ξου ρε!!!

    Εμπρός για τη «μετα»-εποχή.

    ΚΚ2

    Βαλκανική Ελλάδα της Ευρασίας;
    [Με ποια εξουσιοδότηση, με ποια λογική;] του Αναγνώστη Λασκαράτου Mπορεί κάποιο διαδικτυακό «Κουτί», ένα ειδησεογραφικό φόρουμ, του οποίου το μυθολογικό όνομα, άθελά του, προαναγγέλλει τα ενδεχομέν…
    roides.wordpress.com

  17. Ο/Η Αριστείδης Καρατζόγλου λέει:

    Το Παρατηρητήριο συγκεντρώνει κοινό δεξιάς προέλευσης και σαφώς φιλελεύθερης-προοδευτικής τοποθέτησης. Χωρίς να δίνω ιδιαίτερο βάρος στη συγκεκριμένη σελίδα φαντάζομαι ότι από ένα τέτοιο κοινό, νεανικό, φιλευρωπαϊκό και χωρίς άγκυρες στο παρελθόν, ΙΣΩΣ βγει κάτι καλό μελλοντικά για τη χώρα. Γιατί από αλλού, δεν…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s