Τα ρουσφέτια του Ασφαλιστικού

[Ιδού οι λόγοι της μεγάλης αντίστασης για αλλαγή του Ασφαλιστικού, διαβάστε με προσοχή, οι… χαμηλοσυνταξιούχοι, που ουδείς θέλει να… πειράξει, είναι προπέτασμα καπνού]

Του ©Ανδρέα Πετρουλάκη, Καθημερινή 4.6.15

Του ©Ανδρέα Πετρουλάκη, Καθημερινή 4.6.15

Ας είναι καλά ο κ. Σωτήρης Κούκιος που τα ανέβασε ένα-ένα στο Twitter και τα συγκέντρωσε στο storify o Πάσχος Μανδραβέλης. Απολαύστε υπεύθυνα τους διαχρονικούς Επαναστάτες όλων των κυβερνήσεων πως προστατεύουν ημέτερους:
rousfetia_asfalistikou1

rousfetia_asfalistikou2

rousfetia_asfalistikou3

rousfetia_asfalistikou4

rousfetia_asfalistikou5

This entry was posted in σκέψεις, Ασμοδαίος, Διακρίσεις (κάθε είδους), Των Αμνοεριφίων, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

11 απαντήσεις στο Τα ρουσφέτια του Ασφαλιστικού

  1. Ο/Η Eco λέει:

    Οι μισθοί των τράγων πάνω απ’όλα
    Χτες στην ψωραλέα συγκέντρωση των 3.000 στο Σύνταγμα

  2. Ο/Η επανάσταση του κώλου λέει:

    Επαναστατικά

    http://www.newsit.gr/ellada/sigentrosi-syriza-sto-sintagma/411640

    Δεν ξεπέρασαν τους 5.000 όσοι αναποκρίθηκαν στο σημερινό κάλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ, δίνοντας το «παρών» στο παλλαϊκό συλαλλητήριο, στο Σύνταγμα, παραμονή της κρίσιμης Συνόδου Κορυφής, με κεντρικό σύνθημα «όχι στη λιτότητα». Οι διοργανωτές περίμεναν μεγαλύτερη ανταπόκριση, αλλά ίσως να μην βοήθησε η επιλογή της ημέρας (Κυριακή), καθώς πολύς κόσμος εκμεταλλεύτηκε τον καλό καιρό και προτίμησε τις παραλίες.

  3. Ο/Η θεοφιλος θερμη λέει:

    Πασχος Μανδραβελης μππρρρρρρ.
    Υγ Ενταξει, η συγκεντρωση εναντια στη λιτοτητα δεν ηταν »τα αναμενομενα», ομως περιμενα δυο λογια για τη συγκεντρωση των γερμανοτσολιαδων.

    • Ο/Η Po λέει:

      κακώς περίμενες, κι οι δυο συγκεντρώσεις ήταν απαράδεκτες, για να μην πω τίποτε χειρότερο…

  4. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Ενα μεγαλο ποσοστο του μεσου ελληνα πιστευει οτι ειναι κατι που δεν ειναι, δηλ. ζει μεσα σε ενα συννεφο ψευδαισθησεων. Οτι μπορει να μισθοδοτειται με ελαφρα 4-ωρη εργασια γραφειου στο Δημοσιο, να συνταξιοδοτειται σε μικρη ηλικια,…

    Ειναι “πριγκηπας” (ή πριγκηπισσα”) χωρις “πριγκηπατο”. Η μητερα του τον ηθελε “καβαλα στο αλογο” (το οποιο κατα προτιμηση να ειναι λευκο, ωστε να ερθει να παρει την “πριγκηπισσα” του διπλανου χωριου , της διπλανης συνοικιας,…

  5. Ο/Η Θέκλα Φακλάνα-σεκσολόγος λέει:

    Γερμανό τσολιάδων; Τι εννοείτε Θεόφιλε; Σας θυμίζω πως η ΧΑ είναι αντιμνημονιακή όπως και υμείς.

  6. Ο/Η Γλώσσες της αγάπης λέει:

    Aχ πόσες γλώσσες ξέρεις να μιλάς!

    Απόσπασμα του διαλόγου που είχε ο Αλέξης Τσίπρας με την Κριστίν Λαγκάρντ, κατά τη συνάντηση του πρωθυπουργού με τους επικεφαλής των Θεσμών, μετέδωσαν κυβερνητικές πηγές.

    Ο διάλογος του Αλέξη Τσίπρα με τη διευθύντρια του ΔΝΤ  © Sofokleousin.gr

    Η επικεφαλής του ΔΝΤ ρώτησε τον Τσίπρα: «Μας θέλετε onboard κι εμάς; Επιθυμείτε τη συνέχιση της συνεργασίας;»

    «Σας θέλουμε και πρέπει να σας πω ότι εκτιμώ την ειλικρινή σας στάση παρά το γεγονός ότι είναι σκληρή», απάντησε ο κ. Τσίπρας, για να συμπληρώσεις πως «Είστε οι μόνοι που μας έχετε κάνει κριτική όπως για παράδειγμα για τον πολλαπλασιαστή. Όμως σας θέλουμε με όλες σας τις απόψεις και όχι μόνο α λα καρτ».

    Κατόπιν, ο κ. Τσίπρας κάλεσε την διευθύντρια του ΔΝΤ να θέσει θέμα και για το χρέος: Να πείτε και την άποψή σας για το χρέος κι όχι μόνο για τα σκληρά μέτρα», σημείωσε ο έλληνας πρωθυπουργός.

  7. Ο/Η Ζωή Νάχη και Χ.Α. λέει:

    Ο ΜΙΘΡΙΔΑΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ
    .
    20 Ιουνίου 2015 στις 8:06 π.μ.

    Η περίπτωση της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Διολίσθηση στον αυταρχισμό ή επικοινωνιακός αντιπερισπασμός; Το σημερινό άρθρο μου στην εβδομαδιαία εφημερίδα «Παραπολιτικά».

    Η ιστορία, άρρηκτα δεμένη με το θρύλο, είναι λίγο-πολύ γνωστή. Ο ξακουστός βασιλιάς του Πόντου Μιθριδάτης ΣΤ΄ Ευπάτωρ Διόνυσος φοβόταν σε όλη του τη ζωή ότι θα τον δηλητηριάσουν -ένας φόβος κάθε άλλο παρά αβάσιμος, ιδίως στους ανακτορικούς διαδρόμους. Καταπολέμησε το φόβο του χορηγώντας συστηματικά στον εαυτό του δηλητήρια σε μη θανάσιμες δόσεις, έως ότου απέκτησε πλήρη ανοσία. Η επιτυχία της πρακτικής του ήταν τόσο μεγάλη, ώστε όταν εντέλει θέλησε να αυτοκτονήσει, ηττημένος από τον Ρωμαίο στρατηγό Πομπήιο, κανένα δηλητήριο δεν μπορούσε να τον στείλει στον άλλο κόσμο και υποχρεώθηκε να ζητήσει την αρωγή ενός Γαλάτη μισθοφόρου, δίνοντάς του το ελεύθερο να τον σφάξει με το σπαθί του. Έκτοτε ο μιθριδατισμός κατέληξε να ταυτίζεται με τη σταδιακή δηλητηρίαση, εν πολλοίς ασυνείδητη, ενός ανθρώπου, ενός κόμματος ή ενός έθνους. «Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τα τείχη έξω», όπως γράφει και ο μεγάλος Αλεξανδρινός ποιητής.

    Οι περισσότεροι από εμάς αντιλαμβάνονται τον αυταρχισμό ως ένα πελώριο κύμα αυθαιρεσίας. Μια ξάστερη βραδιά, εντελώς μα εντελώς απρόκλητα, κυριολεκτικά από το πουθενά, εμφανίζεται ένα τσουνάμι και κατακλύζει τα πάντα. Στην πραγματικότητα, σχεδόν ποτέ δεν συμβαίνει έτσι. Ο αυταρχισμός επί μήνες, ενίοτε κι επί χρόνια, προετοιμάζει το έδαφος για την έλευσή του με μικρές δόσεις αυθαιρεσίας -μιθριδατικές, αδιόρατα αυξανόμενες- και όταν τελικά εμφανίζεται στο προσκήνιο, όχι μονάχα δεν ξενίζει κανέναν, αλλά θεωρείται και η πιο φυσική κατάληξη, ένα γεγονός αναπότρεπτο. Θα έλεγε κάποιος, χωρίς υπερβολή, πως τότε όλοι μας δίνουμε την εντύπωση ότι μια ζωή περιμέναμε τον τύραννο.

    Η περίπτωση της Ζωής Κωνσταντοπούλου (της Ζωίτσας, όπως την φωνάζουν χαϊδευτικά οι οπαδοί της, βανδαλίζοντας στη μνήμη ημών, των πρεσβυτέρων, τη μία και μοναδική Λάσκαρη) είναι κάτι περισσότερο από ενδεικτική. Με τη Ζωίτσα περάσαμε μαζί το κατώφλι της Βουλής, τον Μάιο του 2012, εκείνη στην Α΄ Αθηνών, εγώ στην Β΄ -κι έτσι είχα την ευκαιρία να την παρατηρώ ακόμη και τον καιρό που, μολονότι πορφυρογέννητη, δεν συγκέντρωνε τόσο έντονα τα φώτα της δημοσιότητας. Η Ζωίτσα συγκαταλέγεται σ΄εκείνους που δεν τους συμπαθείς με την πρώτη ματιά -εν μέρει, αδίκως- και κερδίζουν με τον ιδρώτα τους τη συμπάθεια που δίνεις σε άλλους εύκολα και συχνά δίχως να το αξίζουν. Ωστόσο, όποιος δεν ήταν αθεράπευτα προκατειλημμένος απέναντί της, μπορούσε να εκτιμήσει την εργατικότητά της -είναι αυτό που λέμε «σκυλί» στη δουλειά-, τη νομική της κατάρτιση, τη μαχητικότητά της και τις προοδευτικές της ιδέες, τουλάχιστον σε θεωρητικό επίπεδο. Μπορούσε παράλληλα να κρίνει με επιείκεια κάποιες θεατρινίστικες υπερβολές της -όπως το αλησμόνητο «βοήθεια!», έξω από την ΕΡΤ, πρόπερσι τον Ιούνιο, δίπλα στη Ραχήλ Μακρή που, κοίτα να δεις, θα μεταμορφωνόταν συν τω χρόνω στο προσωπικό της ντόμπερμαν. Όλες αυτές οι μπαλαφάρες -θα σου έλεγε ο καλόπιστος- δεν είναι παρά αδέξιες εκκλήσεις αγάπης. Εκκλήσεις αποδοχής.

    Το πρώτο φάουλ της Κωνσταντοπούλου πέρασε σχεδόν απαρατήρητο. Τον Δεκέμβριο του 2013, όταν η Ολομέλεια της Βουλής, με ηχηρή ομοψυχία -241 «ναι»- ψήφισε την αναστολή χρηματοδότησης της Χρυσής Αυγής, η Ζωίτσα προτίμησε να μην μπει καν στην αίθουσα. Οι πιο πολλοί θεώρησαν ότι έφταιγε γι’ αυτό η νομικίστικη τυπολατρία της, μια σαρτζετάκεια ιδεοληψία που δεν της επιτρέπει να συμπεριφέρεται μεροληπτικά προς ένα νόμιμο κόμμα, έστω και φασιστικό, από τη στιγμή που δεν έχει τελεσιδικήσει η δίωξη εις βάρος του -παρότι το Συμβούλιο της Επικρατείας, εφέτος τον Φεβρουάριο, έκρινε την αναστολή πλήρως νομότυπη. Πάντως κανένας δεν φανταζόταν τότε πως μια άλλη ιδεοληψία, η αντιμνημονιακή, θα μπορούσε να υπερισχύει στο μυαλό της και να την υποχρεώνει να αλληθωρίζει ακόμη και προς τους -αντιμνημονιακούς, φευ- επιγόνους του Αδόλφου. Έτσι, όταν προτάθηκε από το κόμμα της, δεκατρείς μήνες αργότερα, για Πρόεδρος της Βουλής, η αποδοχή από τα άλλα κόμματα ήταν συντριπτική. Πλημμύρισε η Ολομέλεια κοψοχέρηδες.

    Μια νέα Ζωή αναδύθηκε με το αξίωμα. Απρόβλεπτη, επιθετική, αυταρχική -λες και, μαζί με τις αναστολές, κόπηκαν και τα χαλινάρια της. Το ειδύλλιο με τη Χρυσή Αυγή αποδείχτηκε ακμαίο, αμοιβαίο – να οι φιλοφρονήσεις του Μιχάλη Αρβανίτη, να τα γλυκόλογα του Χρήστου Παππά- και, πάνω απ’ όλα, επικίνδυνο: η Πρόεδρος της Βουλής έφθασε στο σημείο ν’ αμφισβητήσει τη νομιμότητα όσων νομοσχεδίων (μνημονιακών, το βρήκατε) πέρασαν χωρίς τη ψήφο των προφυλακισμένων χρυσαυγιτών. Τα ευτράπελα επεισόδια -με τον βενζινά στην Αιδηψό, με τον αξιωματικό στην είσοδο της Βουλής- άφησαν πίσω τους τη δυσάρεστη οσμή ενός διογκωμένου Εγώ που δεν τιθασεύεται. Δική της η Βουλή, δικό της και το Κανάλι της Βουλής. Στη Βουλή θα εισέρχεται όποιος περνάει από το σκάνερ προθέσεων της Ζωίτσας και προκύπτει ακίνδυνος, ενώ θα παραδίδουν τον οπλισμό τους ακόμη και οι καταταλαιπωρημένοι φρουροί της αν θέλουν ν’ ανακουφίσουν τη φούσκα τους.

    Το κερασάκι στην τούρτα; Η επιστροφή της έκθεσης του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος ως απαράδεκτης -λες κι επρόκειτο για ερωτικό ραβασάκι ή λες κι εφεξής η Ζωίτσα θα κρίνει τι πρέπει και τι δεν πρέπει να διαβάζουν οι Έλληνες βουλευτές που -hello!- ανήκουν και σε άλλα έξι κόμματα εκτός από το δικό της. Ορισμένοι πιστεύουν ότι δεν είναι αυθεντικός ο αυταρχισμός της Κωνσταντοπούλου -χρησιμεύει μονάχα ως πρώτης τάξεως επικοινωνιακός αντιπερισπασμός, όποτε η κυβέρνηση βρίσκει τα σκούρα. Άλλοι, πάλι, φοβούνται το χειρότερο. Η Ζωίτσα έχει απασφαλίσει. Η Ζωίτσα έχει αυτονομηθεί. Εντούτοις, υπάρχει τρόπος για να την σταματήσουμε, είτε υποκρίνεται την αυταρχική είτε είναι αυθεντική αυταρχική. Ο παλιός καλός τρόπος. Η Πρόταση Μομφής.

    Πέτρος Τατσόπουλος «Παραπολιτικά» 20.6.2015

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s