Τι Αριστερά είναι αυτή;

[Εθνικισμός και λαϊκισμός εν μέσω οικονομικών ερειπίων]

Mποστ: Έφιπος ιπέφς επί αλόγου

Mποστ: Έφιπος ιπέφς επί αλόγου

του Αναγνώστη Λασκαράτου
Και είπεν ο κ.κυβερνητικός εκπρόσωπος: «…Σήμερα, στην ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού, καλούμε την πολιτική και πνευματική ηγεσία της Τουρκίας να αναγνωρίσει την πολιτική δολοφονιών και διωγμών που ασκήθηκε κατά του Ποντιακού Ελληνισμού, κατά τη διάρκεια και στη συνέχεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου….Σχεδόν έναν αιώνα μετά, κοιτάμε προς το μέλλον μαζί με τους συμπολίτες μας Πόντιους που αποτελούν ένα από τα πιο δημιουργικά και δυναμικά τμήματα της κοινωνίας μας. Θεωρούμε ότι η αποκατάσταση των γεγονότων και η παραδοχή της ιστορικής αλήθειας, όσο σύνθετη και σκληρή και αν είναι, αποτελεί την πιο στερεή βάση για την ειρήνη, τη φιλία και τον αλληλοσεβασμό μεταξύ των λαών. Για τη διμερή συνεργασία και την διασφάλιση της αρχής καλής γειτονίας στην περιοχή μας. Αποτελεί παράλληλα, την μόνη ειλικρινή απάντηση στην λήθη, και μαζί στον εθνικισμό και στην μισαλλοδοξία».

Aναπόφευκτα προκύπτουν τρεις επισημάνσεις:

Α) «Γενοκτονία»;  Πολύ βαρύς, προσβλητικός χαρακτηρισμός, που δεν βοηθάει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, αλλά που πρέπει να λέγεται, υπό την προϋπόθεση πως ανταποκρίνεται στα κριτήρια που επιβάλλει η ιστορική επιστήμη και όχι σε εθνικιστικές ή ψηφοθηρικές σκοπιμότητες. Δεν παίρνω αρνητική θέση, σεβόμενος το σχετικό Νόμο, τον οποίο αποδοκίμασαν πολλές δεκάδες Έλληνες πανεπιστημιακοί- ιστορικοί. 

Ως γενοκτονία θεωρείται η βάρβαρη σφαγή των Ποντίων υποχρεωτικά στην Ελλάδα και με βάση τον «αντιρατσιστικό» νόμο (του 2014, άρθρο 2) των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ (πλην της κας Ρεπούση), τιμωρείται όποιος αμφισβητήσει τον χαρακτηρισμό. Ως γενοκτονία έχει θεωρηθεί κατά πλειοψηφία και στα κοινοβούλια δυο σοβαρών χωρών, της Σουηδίας και στο τοπικό της Νότιας  Αυστραλίας, όπου συμπτωματικά υπάρχει σημαντικός πληθυσμός Ελλήνων ψηφοφόρων, μόνο που εκεί αναγνωρίζεται η ελευθερία στους πολίτες και στους ιστορικούς να διατυπώνουν τις αντιρρήσεις τους.   Το 2001 η γαλλική εθνοσυνέλευση αναγνώρισε τον όρο  γενοκτονία για τη σφαγή των Αρμενίων, (στη Γαλλία υπάρχει μεγάλη μειονότητα Αρμενίων), αλλά όχι και σε βάρος των Ελλήνων.

Β) Θα ήταν ευχής έργο πράγματι αν η τουρκική κυβέρνηση ζητούσε συγνώμη και αποκήρυσσε το τρομερό αιματοκύλισμα αθώων. Το ίδιο απαραίτητο θα ήταν αν το έκανε και η ελληνική για τις φρικαλεότητες του ελληνικού στρατού σε βάρος των Τούρκων αμάχων το 1922 (βλ. Τάσος Κωστόπουλος, «Πόλεμος και εθνοκάθαρση», 1912-1922, 2007-Βιβλιόραμα).

Ένα χρήσιμο σχετικό άρθρο,  που δείχνει την ιδεολογική χρήση της Ιστορίας ακόμη και από τη Λογοτεχνία, είναι και το ακόλουθο: Αγγέλα Καστρινάκη «Πως το εθνικό συμφέρον αλλάζει την λογοτεχνία:Το 1922 και οι λογοτεχνικές αναθεωρήσεις» («… ο Στρατής Δούκας δεν είναι ο μόνος που προβαίνει σε μεταποιήσεις. Το ίδιο κάνει και ο Ηλίας Βενέζης, το ίδιο -σε ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο- ο Παντελής Πρεβελάκης και ο Νίκος Καζαντζάκης…»).

Περιέργως ο νεαρός κυβερνητικός εκπρόσωπος ξέχασε να τοποθετηθεί πάνω στο ανοιχτό αυτό θέμα, που έμμεσα ο ίδιος έθεσε λέγοντας πως «η αποκατάσταση των γεγονότων …αποτελεί την πιο στερεή βάση…».  Να υποθέσουμε πως η ελληνική κυβέρνηση κοροϊδεύει και δεν δίνει δεκάρα για την ιστορική αλήθεια; Να υποθέσουμε πως δεν της καίγεται καρφί για την αναγνώριση της  σφαγής των Ποντίων, πολύ δε περισσότερων των γυναικόπαιδων της Τουρκίας;  Να υποθέσουμε πως συνεχίζει την κλασσική πελατειακή συμπεριφορά των προκατόχων της, ακόμη και σε σοβαρά ιστορικά ζητήματα με ανθρωπιστικό χαρακτήρα,  που εκθέτει τη χώρα μας διεθνώς;

Γ) Υπάρχει περίπτωση να εισακουστεί αυτή η ανισοβαρής απαίτηση για μονομερή συγνώμη; Ασφαλώς όχι. Γίνεται για τα μάτια των αφελών ή παθιασμένων με μίσος, ψηφοφόρων και δίνει πρακτικά, αέρα στα κουρελόπανα της Χ.Α. Πρόκειται για μια συνειδητά υποκριτική και αναποτελεσματική κίνηση, που ακολουθεί την κλασσική ψυχροπολεμική πεπατημένη. Θα μπορούσε κάλλιστα να την έχει κάνει μια δεξιά κυβέρνηση.  Αυτό που χρειάζεται η Ελλάδα είναι μια ειλικρινή ειρηνιστική εξωτερική πολιτική φιλίας, που θα οδηγούσε σε αποκλιμάκωση των καταστροφικών στρατιωτικών εξοπλισμών, σε εμπέδωση ενός δημιουργικού κλίματος ασφάλειας και σταθερότητας όχι στη βάση του αμοιβαίου τρόμουν και σε ευρύτερες οικονομικές συνεργασίες. Αντι για αυτό ακολουθεί την τυχοδιωκτική  φιλοπολεμική πολιτική Καμμένου. Τίποτα καινούργιο, τίποτα προοδευτικότερο, τίποτα που να ανοίγει δρόμους και εδώ. Ώδινεν όρος και έτεκεν μυν ή πολύς θόρυβος για το τίποτα.  Πόσο δίκιο είχε η Άλκη Ζέη όταν είπε: (‘Εφ. των Συντακτών-Π.Σπίνου, 17.5) ««…Θα θεωρούσα ότι έγινε πραγματικότητα το ‘πρώτη φορά Αριστερά’ στην Ελλάδα, αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν σαν τον Ενρίκο Μπερλινγκουέρ στην Ιταλία. Τότε έβλεπες μια Αριστερά που έκανε καινούργια πράγματα….».

Ο κ.Σακελλαρίδης δεν φαίνεται αυτόνομο και  σοβαρό πολιτικό πρόσωπο και ελάχιστα μας ενδιαφέρει η γνώμη του, αν υποθέσουμε πως διαθέτει και πως έχει το θάρρος να την διατυπώσει. Δεν είμαστε προκατειλημμένοι εναντίον του, τον υποστηρίξαμε με ζέση όταν χρειάστηκε. Δεν μπορούμε όμως να αγνοήσουμε την επικίνδυνη, αντιδημοκρατική,  φαρισαϊκή και αθέμιτη εμπλοκή από τη μεριά του του αρχιεπισκόπου στη δημοτική προεκλογική του εκστρατεία, ούτε την ευκολία με την οποία εγκατέλειψε τη λαϊκή εντολή ως επικεφαλής μεγάλης και στρατηγικής δημοτικής παράταξης, όταν του ένευσε ο φίλος του με προσφορά υπουργείου. Η κατ’εντολήν του πρωθυπουργού του λιποβαρής και σκοπιμοθηρική τοποθέτηση στο ποντιακό ζήτημα, επικυρώνει τις υποψίες μας και αναδεικνύει άλλον έναν φιλόδοξο ανεπάγγελτο νεαρό, που είναι έτοιμος να παρακάμψει στοιχειώδεις αρχές της δημοκρατικής Αριστεράς, προκειμένου να εξασφαλίσει την καλοπέρασή του και το μέλλον του. Είναι πιθανό όμως να διαπιστώσει στο εγγύς μέλλον πως η ευτυχία δεν εξασφαλίζεται με ηθικές εκπτώσεις.

ΥΓ
Πατριωτικά και πανάκριβα καραγκιοζιλίκια:
(‘ΤΟ ΒΗΜΑ’, 15/5/2015 10:39): «Κ.Ησυχος: Ανοιχτό το θέμα εκσυγχρονισμού των αεροσκαφών, θα συζητηθεί σε επόμενο ΚΥΣΕΑ ή υπουργικό συμβούλιο». Τρεις ημέρες μετά (18 .5. 2015): «…Οι αποφάσεις του ΚΥΣΕΑ ούτε αλλάζουν, ούτε τροποποιούνται, τονίζουν κυβερνητικές πηγές, σχετικά με δημοσιεύματα ότι ‘παγώνει η αναβάθμιση των αμερικανικών αεροσκαφών Ρ-3Β’…».

 

This entry was posted in τυχοδιωκτικός πατριωτισμός, Ασμοδαίος, Γράμμα από το Ληξούρι, Για την Αριστερά, Διακρίσεις (κάθε είδους), ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

20 απαντήσεις στο Τι Αριστερά είναι αυτή;

  1. Ο/Η Πρεζόνι λέει:

    http://www.kar.org.gr/2013/06/19/t%CE%AC%CF%83%CE%BF%CF%82-k%CF%89%CF%83%CF%84%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-e%CE%B8%CE%BD%CE%BF%CE%BA%CE%AC%CE%B8%CE%B1/

    Tάσος Kωστόπουλος – Πόλεμος και Eθνοκάθαρση. H ξεχασμένη πλευρά μιας δεκαετούς εθνικής εξόρμησης 1912-1922

    ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ
    Ιουν 19, 2013

    «Σαν έφεξε, βάρεσε η σάλπιγγα συναγερμό πάνω απ’ το λασπωμένο λοφάκι του χωριού. Εκεί μαζεύτηκαν όλοι οι αιχμάλωτοι άντρες και κατόπι ντουφεκίστηκαν. Βρέθηκα αντίκρυ στο γέρο. Είχε μερικές μελανιές στο πατριαρχικό του πρόσωπο. Το πιο καλό που μπορούσα να του κάνω ήταν να τον σκοτώσω αμέσως και τελειωτικά για να μην τυραγνιέται σα μερικούς που σπάραζαν σαν τα βουβάλια χτυπώντας τις απαλάμες στο χώμα. Τράβηξα τη σκανδάλη και σωριάστηκε μονοκόμματα σαν αστραποκαμμένος στη λάσπη… Κατόπι βάλαμε φωτιά στο χωριό…». Οι παραπάνω γραμμές δημοσιεύτηκαν πριν από 80 περίπου χρόνια στη συλλογή Διηγήματα ενός άσημου ακόμα μυτιληνιού πεζογράφου ονόματι Στρατής Μυριβήλης. Περιέγραφαν το κάψιμο ενός τουρκικού χωριού της Πτολεμαϊδας και τη μαζική εκτέλεση των αρρένων κατοίκων του από τον προελαύνοντα ελληνικό στρατό το Νοέμβριο του 1912.

    Με αυτή την περιγραφή της προσωπικής εμπειρίας του μεγάλου έλληνα λογοτέχνη Στρατή Μυριβήλη, ξεκινά η πρώτη σελίδα του βιβλίου του Τάσου Κωστόπουλου Πόλεμος και Εθνοκάθαρση. Είναι ένα βιβλίο γεμάτο από ιστορικά στοιχεία που αξίζει να διαβαστεί από κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται ενάντια στον πόλεμο, τον εθνικισμό και τον ιμπεριαλισμό. Πάνω απ’ όλα, είναι μια πραγματική αποκάλυψη και μια καταγγελία για τα εγκλήματα της «δικής μας» άρχουσας τάξης, που τόσο επιμελώς η επίσημη «ιστορία» φροντίζει να καλύπτει κάτω από τόνους αποκρύψεων, ψεμάτων και διαστρεβλώσεων. Εξάλλου, όπως δηλώνει και ο ίδιος ο συγγραφέας «το έναυσμα για τη διατύπωση των παραπάνω προβληματισμών δόθηκε από τη συζήτηση που ξεκίνησε με αφορμή το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού για να επεκταθεί στο στρατηγικότερο ζήτημα της αμφισβήτησης της ‘εθνικά ορθής’ ιστοριογραφίας (και μυθολογίας)».

    Το βιβλίο του Κωστόπουλου αποτελείται από τέσσερα μέρη. Στο πρώτο ο συγγραφέας δίνει μια εικόνα της πληθυσμιακής σύνθεσης της Μακεδονίας, της Θράκης, της Αλβανίας και της Μικράς Ασίας και περιγράφει τις διεκδικήσεις των τοπικών αρχουσών τάξεων την εποχή των Βαλκανικών Πολέμων και της Μικρασιατικής Εκστρατείας. «Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι οποιαδήποτε οικοδόμηση ‘εθνικά αμιγών’ κρατών πάνω σε ένα πληθυσμιακό μωσαϊκό, οποιοδήποτε ξεκαθάρισμα ‘εθνικού χώρου’ δεν ήταν δυνατόν να γίνει παρά με προσφυγή σε μια συστηματική απίστευτη βία εναντίον όλων όσων δεν χωρούσαν στα καλούπια της ‘σωστής’ εθνικής κοινότητας… Η βίαια και εξαναγκαστική εκκένωση ολόκληρων περιοχών από τα ‘αλλοεθνή στοιχεία’, η εθνοκάθαρση, υπήρξε το απαραίτητο συνοδευτικό όλων ανεξαιρέτως των ‘απελευθερωτικών’ πολέμων της ματωμένης δεκαετίας που ξεκίνησε με τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο μέχρι το 1922».

    Σε αυτή την «απίστευτη βία» είναι αφιερωμένα τα επόμενα τρία κεφάλαια του βιβλίου, κεντράροντας στην πρακτική εθνοκάθαρσης που εφάρμοσε ο ελληνικός στρατός στις «απελευθερωμένες» περιοχές. Στον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο τα θύματα ήταν οι μουσουλμάνοι κάτοικοι της Μακεδονίας. «Η ιερή για τους τούρκους πόλη των Γιαννιτσών καίγεται από τον ελληνικό στρατό και λεηλατείται, ενώ την ίδια τύχη είχε και η μουσουλμανική συνοικία των Σερβίων… Οι μεγαλύτερες ωστόσο αγριότητες διαπράχθηκαν στα τουρκοχώρια της Κοζάνης και των Καϊλαρίων (σημ. της Πτολεμαϊδας)… Δεν πρόκειται για αδέσποτες ενέργειες μεμονωμένων ατόμων, αλλά για εφαρμογή συγκεκριμένης πολιτικής του ελληνικού κράτους». Και για να το αποδείξει χρησιμοποιεί τη μαρτυρία του διάδοχου του θρόνου Κωνσταντίνου: «Ολόκληρη η πεδιάδα φωτίζεται από τις ανταύγειες της φωτιάς… γκρεμίσαμε ακόμα και τους τοίχους και το χωριό εξαλείφθηκε από προσώπου γης». Κι από το ημερολόγιο ενός πεζικάριου διαβάζουμε: «σήμερα αντελήφθην όλην την αγριότητα του πολέμου. Χανούμισες και παιδιά έκλαιγαν. Κάτοικοι ετυφεκίζοντο σαν τρυγόνια. Τα σπίτια απ’ άκρου εις άκρον εκαίγοντο. Φρίκη!»

    Ο δεύτερος Βαλκανικός Πόλεμος για το μοίρασμα της Μακεδονίας ανάμεσα στις νικήτριες χριστιανικές χώρες (Ελλάδα, Σερβία, Βουλγαρία) ήταν πολύ πιο καταστροφικός. «Εδώ δεν έχουμε καν το ξέσπασμα της αχαλίνωτης βίας ανάμεσα στους ‘προαιώνιους εχθρούς’, αλλά την εφαρμογή μιας συστηματικής εθνοκάθαρσης των διαφιλονικούμενων περιοχών από τους ανεπιθύμητους κατοίκους τους. Και τούτη τη φορά, πρωταγωνιστής δεν ήταν άλλος από τον ελληνικό στρατό», αναφέρει ο Κωστόπουλος. Και περιγράφει με λεπτομέρειες την ισοπέδωση του Κιλκίς από τον ελληνικό στρατό και «τη γενικευμένη εθνοκάθαρση με σκοπό το άδειασμα των πεδιάδων που περιβάλλουν τη Θεσσαλονίκη από τον σχεδόν αποκλειστικά αλλοεθνή πληθυσμό τους».

    Η εθνοκάθαρση στις προσαρτημένες περιοχές συμβάδιζε με την ενεργοποίηση των πιο άγριων μηχανισμών καταστολής. Το 1914 δημιουργείται η πρώτη καθαρά πολιτική αστυνομία στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους. «Η γνωστότερη περίπτωση, που συνδυάζει με τον πιο εύγλωττο τρόπο την ταυτόχρονη καταστολή του εθνικού και του κοινωνικού εχθρού, ήταν η εκτόπιση των ηγετικών στελεχών της Σοσιαλιστικής Φεντερασιόν και του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης τον Ιούνιο του 1914».

    Το τελευταίο κεφάλαιο που ασχολείται με την Μικρασιατική Εκστρατεία είναι και το πλέον αποκαλυπτικό. Ο Κωστόπουλος χρησιμοποιεί σαν κύρια πηγή τα ημερολόγια και τις επιστολές των στρατιωτών που, σε αντίθεση με τους προηγούμενους πολέμους, είναι γεμάτα από περιγραφές από απίστευτες αγριότητες του εισβολέα ελληνικού στρατού. «Ο ελληνικός στρατός έπρεπε να «διαφυλάσσει» την τάξη για λογαριασμό και κάτω από την υψηλή εποπτεία των Συμμάχων και ταυτόχρονα να δημιουργεί στον κατακτημένο χώρο τις υλικές προϋποθέσεις μιας πιο μακροπρόθεσμης επικράτησης. Και τα δυο αυτά καθήκοντα δεν μπορούσαν παρά να οδηγήσουν σε μια ατέλειωτη αλυσίδα από αγριότητες κι ανθρώπινες τραγωδίες».

    Ένας τσολιάς από τη Βοιωτία γράφει στο ημερολόγιό του: «Ο διοικητής μας Γεώργιος Κονδύλης περιφέρεται διαρκώς σε όλη την πόλη (σημ. του Αϊδινίου) και μας ενθαρρύνει πώς θα φάμε τους άπιστους… μας λέει να πράξουμε ό,τι βαστάει η ψυχή μας… Ένας ρασοφόρος έβαλε φωτιά σε ένα τζαμί και έκαψε μερικές φτωχοοικογένειες. Ήταν οι οικογένειες που δεν πρόλαβαν να φύγουν όπως οι πλούσιοι του Αϊδινίου». Ο στρατιώτης Νίκος Βασιλικός, πατέρας του γνωστού συγγραφέα, γράφει για τις αγριότητες του ελληνικού στρατού μετά τη μάχη στο Σαγγάριο το 1921: «Όλου του κάμπου τα χωριά καίγονται από το Γιουνάν-ασκέρ, το οποίο μεταλαμπαδεύει, επ’ ευκαιρία της διαβάσεώς του, τα πραγματικά φώτα …του πολιτισμού». Δεν πρόκειται για αυθόρμητο ξέσπασμα, μας πληροφορεί ο ίδιος, αλλά για την εφαρμογή συγκεκριμένης διαταγής του Επιτελείου.

    Πριν φτάσουμε στην καταστροφή της Σμύρνης είχε προηγηθεί η συστηματική καταστροφή της μικρασιατικής ενδοχώρας, διαπιστώνει ο Κωστόπουλος, στηριγμένος στις άφθονες μαρτυρίες που επιβεβαιώνουν ότι το ελληνικό κράτος «πρόκρινε μια στρατηγική ολοκληρωτικού πολέμου και καταστροφής». Αυτή η ολοκληρωτική καταστροφή καταγράφεται στα ημερολόγια των φαντάρων με ατέλειωτες περιγραφές μαζικών εκτελέσεων, βιασμών, λεηλασιών. Σύμφωνα με έναν έλληνα υπουργό «η Ελλάδα ήταν αναγκασμένη ν’ ακολουθήσει τις άλλες αποικιακές δυνάμεις στην κατάκτηση εδαφών με αριθμητική υπεροχή του τουρκικού πληθυσμού για λόγους στρατηγικούς, οικονομικούς και εκπολιτιστικούς»!

    Αλλά όταν η ιμπεριαλιστική εκστρατεία του ελληνικού κράτους ηττήθηκε στην Μικρά Ασία και οι δυνάμεις του Κεμάλ έφταναν στην Σμύρνη η ελληνική κυβέρνηση απαγόρευε μέχρι την τελευταία στιγμή την αποχώρηση του ελληνικού πληθυσμού από την πόλη και την επιβίβαση στα πλοία του στόλου. «Καλύτερα να μείνουν εδώ και να τους σφάξει ο Κεμάλ, γιατί αν πάνε στην Αθήνα θα ανατρέψουν τα πάντα», έλεγε ο διαβόητος Στεργιάδης, ο ύπατος αρμοστής της Ελλάδας στη Σμύρνη.

    Στο βιβλίο αναφέρονται, αν και συνοπτικά, οι αντιπολεμικές διαθέσεις των ελλήνων φαντάρων που αναρωτιόντουσαν γιατί πολεμάνε δέκα χρόνια συνέχεια. Από την υποδοχή που επιφύλαξαν στον Κωνσταντίνο με συνθήματα που ζητούσαν την άμεση απόλυσή τους από το στρατό, μέχρι την «απεργία πολέμου», αρνούμενοι να πολεμήσουν και ξεκινώντας ομαδικά για τα σπίτια τους.

    Αν θα μπορούσε να εντοπίσει κανείς μια πλευρά που, χωρίς να απουσιάζει, είναι μάλλον ελλιπής στο βιβλίο, αυτό είναι ο ρόλος των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στο να διαμορφώσουν άμεσα ή έμμεσα τις βάσεις για την εθνοκάθαρση και την τραγωδία των λαών της περιοχής. Αλλά, κατά τη γνώμη μου, αυτή η έλλειψη δεν περιορίζει στο ελάχιστο την βασική επιχειρηματολογία του Κωστόπουλου στο να δείξει ότι η εθνοκάθαρση ήταν κυρίαρχη επιλογή των αρχουσών τάξεων, κύρια της ελληνικής.

    Είναι καθήκον μας να μιλησουμε όπως και τότε, για όλα αυτά. Γιατί, όπως καταλήγει το βιβλίο: «Για μια αυθεντική εικόνα εκείνων των ημερών θα πρέπει κανείς να ανατρέξει στα διάσπαρτα ημερολόγια των φαντάρων της εποχής. Ή στις αντιπολεμικές σελίδες του μεσοπολεμικού Ριζοσπάστη – τότε που μια (ξεχασμένη σήμερα) στροφή της ελληνόγλωσσης εκδοχής της ‘Διεθνούς’ διακήρυσσε στο όνομα των προλεταρίων της οικουμένης πως ‘εμάς η μόνη μας ελπίδα / είν’ η σφιγμένη μας γροθιά / κάτω οι πολέμοι κι η πατρίδα / ζήτω η παγκόσμια εργατιά’».
    του Κώστα Πίττα

    • Ο/Η Αδ.Κοραής λέει:

      Φοβερά πράγματα που πρέπει να διδάσκονται στα σχολειά μας για να μην ξαναγίνουν:

      ////////Ένας τσολιάς από τη Βοιωτία γράφει στο ημερολόγιό του: «Ο διοικητής μας Γεώργιος Κονδύλης περιφέρεται διαρκώς σε όλη την πόλη (σημ. του Αϊδινίου) και μας ενθαρρύνει πώς θα φάμε τους άπιστους… μας λέει να πράξουμε ό,τι βαστάει η ψυχή μας… Ένας ρασοφόρος έβαλε φωτιά σε ένα τζαμί και έκαψε μερικές φτωχοοικογένειες. Ήταν οι οικογένειες που δεν πρόλαβαν να φύγουν όπως οι πλούσιοι του Αϊδινίου». Ο στρατιώτης Νίκος Βασιλικός, πατέρας του γνωστού συγγραφέα, γράφει για τις αγριότητες του ελληνικού στρατού μετά τη μάχη στο Σαγγάριο το 1921: «Όλου του κάμπου τα χωριά καίγονται από το Γιουνάν-ασκέρ, το οποίο μεταλαμπαδεύει, επ’ ευκαιρία της διαβάσεώς του, τα πραγματικά φώτα …του πολιτισμού». Δεν πρόκειται για αυθόρμητο ξέσπασμα, μας πληροφορεί ο ίδιος, αλλά για την εφαρμογή συγκεκριμένης διαταγής του Επιτελείου//////.

  2. Ο/Η Πρεζόνι λέει:

    http://dimitrisdoctor2.blogspot.gr/2007/11/1922_09.html

    Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2007

    Πως το εθνικό συμφέρον αλλάζει την λογοτεχνία:Το 1922 και οι λογοτεχνικές αναθεωρήσεις

    Στο σημερινό μας θέμα θα ασχοληθούμε με το «πως η ανάγκη γίνεται ιστορία», πως δηλαδή καταξιωμένοι συγγραφείς επεμβαίνουν στο αρχικό τους έργο και το τροποποιούν ώστε αυτό να ταιριάζει με τα εθνικά στερεότυπα που αναπτύσσονται και καθιστούν τις αρχικές διηγήσεις «ενοχλητικές» και μη συμβατές με τις εκάστοτε νεοεισαχθείσες εθνικές σηματοδοτήσεις και αναφορές.

    Από το (δίτομο) βιβλίο «Ο Ελληνικός Κόσμος Ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση 1453-1981″ και συγκεκριμένα από τον Α’ τόμο, σελ. 165-174, παραθέτω το κεφάλαιο με τίτλο «Το 1922 και οι λογοτεχνικές αναθεωρήσεις».

    Το κεφάλαιο αυτό έχει γράψει και επιμεληθεί η κ. Αγγέλα Καστρινάκη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια του Τομέα Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κρήτης.

    Είναι ό,τι εμβριθέστερο έχω διαβάσει σχετικά και, όπως θα διαπιστώσετε ευθύς αμέσως, η κ.Καστρινάκη περιγράφει με σαφή τρόπο το πως η λογοτεχνία της εποχής αναθεωρήθηκε για να υπηρετήσει τα «εθνικά ιδεώδη». Για το κείμενο που ακολουθεί, η κ.Καστρινάκη τιμήθηκε με το βραβείο Αμπντί Ιπεκτσί το 1999.

    Ευχαριστώ την ευγενέστατη κ.Καστρινάκη η οποία (έπειτα από ηλεκτρονική επικοινωνία) μου επέτρεψε την πλήρη παράθεση της έρευνάς της.

    ***

    Αγγέλα Καστρινάκη

    Το 1922 και οι λογοτεχνικές αναθεωρήσεις

    Βρισκόμαστε στα 1922, στη Μικρά Ασία, μετά την Καταστροφή. Μια ομάδα ελλήνων αιχμαλώτων πορεύεται μέσα σε φοβερές ταλαιπωρίες και ταπεινώσεις προς την ενδοχώρα.

    Σε κάποιο σημείο της πορείας, τους περιμένει ο τουρκικός πληθυσμός με μαχαίρια και ρόπαλα. Ο τούρκος αξιωματικός που συνοδεύει τους αιχμαλώτους, ωστόσο, εμποδίζει τη σφαγή:

    -Τραβηχτήτε μακριά! Όταν εμείς πολεμούσαμε εσείς κάνατε τα κέφια σας.
    Αυτοί τότε [το πλήθος των Τούρκων] σκόρπισαν φωνάζοντας, πως μια μέρα πάλι θα μας χαλάσουν.
    Η σκηνή αυτή διαδραματίζεται στην Ιστορία ενός αιχμαλώτου του Στρατή Δούκα. Δεν παρουσιάζεται όμως ίδια σε όλες τις εκδόσεις του αφηγήματος. Έτσι όπως την παρέθεσα, απαντά στην τρίτη έκδοση της Ιστορίας, το 1958[1].

    Στην πρώτη έκδοση, του 1929, (καθώς και στη δεύτερη του 1932), η στιχομυθία του τούρκου λοχαγού με τον εξαγριωμένο τουρκικό πληθυσμό έχει ως εξής:

    -Δεν έχετε δικαίωμα να τους αγγίξετε, γιατί όταν εμείς πολεμούσαμε, εσείς κάνατε το κέφι σας. Και διάταξε να μη μας πλησιάσει κανείς.
    Κι αυτοί κατηγορούσανε το λοχαγό και φώναζαν :

    -Αυτοί μια μέρα πάλι θα μας χαλάσουνε![2]

    Στην πρώτη εκδοχή της ιστορίας, λοιπόν, στα 1929, ο τουρκικός πληθυσμός παρουσιάζεται άγριος αλλά και φοβισμένος. Θέλουν να σκοτώσουν τους αιχμαλώτους, επειδή οι Έλληνες τους «χάλασαν» πρόσφατα, και φοβούνται μήπως κάτι τέτοιο επαναληφθεί.

    Στην εκδοχή του 1958, αντίθετα, η αγριότητα των Τούρκων παρουσιάζεται αναιτιολόγητη, ένα μίσος per se.

    Η υπόνοια ότι οι Έλληνες κάτι κακό έχουν διαπράξει αφαιρείται. Με μια μικρή συντακτική τροποποίηση, με μια ανεπαίσθητη αλλαγή υποκειμένου και με μια μετάβαση από τον ευθύ στον πλάγιο λόγο, η εικόνα του Τούρκου και η εικόνα του Έλληνα μεταβάλλεται πλήρως.

    Οι αναθεωρήσεις είναι μια πολύ συνηθισμένη πρακτική στην ελληνική λογοτεχνία.

    Οι συγγραφείς επεξεργάζονται τα έργα τους από έκδοση σε έκδοση, αλλάζοντας συχνά, εκτός από τη γλώσσα, και τον ιδεολογικό προσανατολισμό τους. Κάποτε μάλιστα οι αλλαγές αυτές φτάνουν έως την πλήρη ανατροπή των ιδεών που διατυπώθηκαν αρχικά[3].

    Όσον αφορά το 1922 και την εικόνα του Τούρκου, ή καλύτερα τη σχέση Ελλήνων και Τούρκων, ο Στρατής Δούκας δεν είναι ο μόνος που προβαίνει σε μεταποιήσεις. Το ίδιο κάνει και ο Ηλίας Βενέζης, το ίδιο -σε ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο- ο Παντελής Πρεβελάκης και ο Νίκος Καζαντζάκης. Και στις τέσσερις περιπτώσεις το κρίσιμο σημείο, πέρα από το οποίο αλλάζει η θεώρηση Ελλήνων και Τούρκων, είναι η γερμανική κατοχή και μάλιστα τα τελευταία χρόνια της. Το ποιόν και τους λόγους των αναθεωρήσεων θα δοκιμάσουμε να δείξουμε στην ανακοίνωση αυτή.

    Ο Στρατής Δούκας επεξεργάζεται την τρίτη έκδοση της Ιστορίας ενός αιχμαλώτου δραστικά. Η αρχική, κοντά στα πραγματικά περιστατικά, αφήγηση του αιχμαλώτου, του Νικόλα Καζάκογλου, υφίσταται ένα είδος λογοκρισίας. Αφαιρούνται, πρώτα πρώτα, οι ενδείξεις ενός πολύ καταβεβλημένου ηθικού: αν οι Έλληνες, σε απόγνωση από την έλλειψη νερού, φωνάζουν «Τούρκοι γενιόμαστε» ή ζητωκραυγάζουν υπέρ του Κεμάλ, στα 1929, αυτά απαλείφονται από την έκδοση του 1958[4].

    Η ταπείνωση του εθνικού και του θρησκευτικού φρονήματος κρίνεται το 1958 οβελιστέα.
    Κυρίως όμως τείνει να μεταβληθεί στη μεταπολεμική έκδοση η εικόνα του ανθρώπου ο οποίος έχει κατέλθει όλα τα σκαλιά της απόγνωσης, με αποτέλεσμα να μετατραπεί σε ένα τρομοκρατημένο ζώο που νοιάζεται μόνο για την προσωπική του επιβίωση, έχοντας απωλέσει κάθε τάση ανθρώπινης αλληλεγγύης.

    Έτσι, ο αιχμάλωτος αφηγητής του 1929 αναφέρει πως ο ίδιος και ο αδελφός του είχαν κάποια χρήματα, οπότε έδιναν στον σκοπό, εξασφαλίζοντας νερό:

    Κι ο αράπης [ο σκοπός] φέρνει έναν τενεκέ και του δίνουμε εκατό μπαγκανότες. Κι εγώ μόλις τον πήρα στα χέρια μου, έπεσα κι έπινα’ κι οι άλλοι παίρνουν είδηση και με τραβούν απ’ το λαιμό. Υστερινά πέφτουν απάνου όλοι οι αιχμάλωτοι και το μισό νερό χύθηκε (14).
    Αλλά στην έκδοση του 1958, η στενή συγγενική συνεννοήση για το νερό (μόνο με τον αδελφό) μετατρέπεται στην αλληλεγγύη μιας παρέας:
    Έδωσε [λεφτά] κι η παρέα μας σ’ έναν αράπη» (17).
    Ο τρομακτικός εγωισμός -όποιος έχει χρήματα επιβιώνει κι οι άλλοι πεθαίνουν- στην έκδοση του 1958 αμβλύνεται. Τώρα εκτός από το άτομο και την στενή συγγενική σχέση, υπάρχει και η «παρέα». Αλλά και η αγριότητα της αρχικής σκηνής, οι ξένοι που «τραβούν απ’ το λαιμό» τον αφηγητή για να πιούν κι εκείνοι, μειώνεται δραστικά, αφού:
    Ήπια, ήπια… ο αδελφός μου με τράβηξε να πιει, ρίχτηκαν κι οι άλλοι στον κουβά, και το νερό χύθηκε (17)
    Σε άλλη σκηνή, η μάχη για το νερό ανάμεσα στους αιχμαλώτους γίνεται το 1929 «με τις πέτρες» (16), κάτι που επίσης απαλείφεται το 1958 (19).
    Εκτός από τις αφαιρέσεις, όμως, γίνονται και ορισμένες κρίσιμες προσθήκες, κυρίως στο τέλος του αφηγήματος, όταν ο αιχμάλωτος, παριστάνοντας τον Τούρκο, συμμετέχει κι αυτός στις μουσουλμανικές γιορτές, στο Μπαϊράμι. Μέσα στις εορταστικές εκδηλώσεις των αλλόθρησκων, ο Νικόλας αισθάνεται περίεργα: «Η χαρά τους κι η στεναχώρια μου είναι μέσα μου ανάκατα» (55), ομολογεί στα 1929. Στα 1958, ωστόσο, η «στεναχώρια», που μάλλον έχει να κάνει με την αμηχανία του αιχμαλώτου μήπως αναγνωριστεί η ετεροδοξία του, γίνεται θρησκευτική «λύπη»:
    Στα καφενεία αράδα τα νταούλια κι οι ζουρνάδες. Το βουητό τους μ’ ανατρίχιαζε’ αναθυμόμουν τις δικές μας μεγαλοσκόλες και τα μάτια μου βούρκωσαν. Η χαρά τους με τη λύπη μου ανακατώθηκε μέσα μου. Έχασα το κουράγιο μου (53).

    Ο αιχμάλωτος προικίζεται αναμφισβήτητα, στη μεταπολεμική έκδοση, με πολύ εντονότερη θρησκευτική συνείδηση. Όταν τελειώνουν τα βάσανά του, άλλωστε, πηγαίνει στην εκκλησιά, όπου: «άναψα ένα κερί, γονάτισα και προσευχήθηκα» (71), κάτι που παραλείπει να κάνει στην εκδοχή του 1929.
    Έτσι όμως, με αυτές τις μικρές σε έκταση αλλά πολύ ουσιώδεις μεταβολές, ο χαρακτήρας της αφήγησης αλλοιώνεται αισθητά[5].

    Αρχικά επρόκειτο για μια αφήγηση επιβίωσης, μιας επιβίωσης πέρα από την εθνική, τη θρησκευτική, ακόμα και την ανθρώπινη ταυτότητα. Η εγκλωβισμένη ύπαρξη ζητούσε να διαφύγει με κάθε τρόπο, περιορίζοντας τα ανθρώπινα αισθήματα στο ελάχιστο.

    Στη μετέπειτα έκδοση η αφήγηση ηθικοποιείται και εθνικοποιείται: αφαιρώντας τον εθνικό εξευτελισμό, αμβλύνοντας τον άκρο ατομισμό της επιβίωσης και προσθέτοντας θρησκευτικό συναίσθημα, ο συγγραφέας επιχειρεί να μεταδόσει ένα καινούριο, σαφώς ηθικότερο μήνυμα[6].

    Άλλωστε η αρχική πρόθεση του Δούκα, όπως διαφαίνεται στα «Λίγα λόγια» που προτάσσει (ο πρόλογος αυτός αφαιρείται μόλις στην πέμπτη έκδοση του 1969), ήταν να διασώσει ένα τέλειο δείγμα προφορικού λαϊκού λόγου. Αυτός ο λόγος, το «μαργαριτάρι» της απλότητας, ήταν μια αξία καθεαυτή, σε μια εποχή όπου η τέχνη στην Ελλάδα και στην Ευρώπη ζητούσε την απλότητα του πρωτόγονου. Οι ιδέες και οι αξίες, ό,τι μετέφερε η αφήγηση του αιχμαλώτου, έρχονταν σαφώς σε δεύτερη μοίρα.
    Η περίπτωση του Ηλία Βενέζη είναι αρκετά διαφορετική από του Δούκα, καθότι υπήρξε ο ίδιος αιχμάλωτος και συγγραφέας της ίδιας του της εμπειρίας, πράγμα που υποθέτει κανείς με πόση οδύνη θα έγινε. Το νούμερο 31.328 είναι ένα σπουδαίο έργο, επειδή ο συγγραφέας, με απόλυτα συνειδητό τρόπο, εκθέτει ό,τι πιο πολύ τον πονούσε: την ηθική εκμηδένιση του ίδιου και των συναιχμαλώτων του[7].

    Γιατί το θέμα του Νούμερου δεν είναι τόσο η κτηνωδία του κυρίαρχου, όσο η απώλεια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας από τη μεριά του ηττημένου, η κυριαρχία του ζωώδους ενστίκτου της επιβίωσης σε βάρος της ανθρωπιάς.

    Το ότι ο αιχμάλωτος ανακουφίζεται από τον θάνατο των συγκρατουμένων του, όταν ο θάνατος αυτός αυξάνει τον ζωτικό του χώρο, το ότι κανείς δεν βρέθηκε να βοηθήσει μια μητέρα να σηκώσει το παιδί της κατά την πορεία, το ότι όλοι εισπράττουν χωρίς αναστολές την ωφέλεια από τις στάσεις, που γίνονταν χάρη στο γεγονός ότι νεαρά κορίτσια πρόσφεραν τον εαυτό τους στις σεξουαλικές ορέξεις των Τούρκων, όλα αυτά είναι δύσκολο να ειπωθούν, και ο Βενέζης τολμά να τα εκφράσει[8].

    Αυτά, ό,τι ακριβώς δοκίμασε να αμβλύνει ο Δούκας από τη μία έκδοση στην άλλη, ο Βενέζης τα διατηρεί σχεδόν ως έχουν σχεδόν, καθώς στον πρόλογο της β’ έκδοσης επιχειρείται μια ελαφρά ανασημασιοδότηση: «τίποτα δεν υπάρχει πιο βαθύ και πιο ιερό από ένα σώμα που βασανίζεται», γράφει το 1945 ο Βενέζης, ανάγοντας σε «ιερό» ό,τι -ενώ ακόμα βρισκόταν κοντά στην εμπειρία- είχε θεωρήσει ως πηγή της βαθύτερης δυστυχίας, την απώλεια της ανθρώπινης ταυτότητας[9]. Το κείμενο το ίδιο, πάντως, δεν το αλλάζει όσον αφορά τα βιώματα αυτά.
    Το αλλάζει σε άλλα σημεία.

    Αμβλύνει μια σκηνή αυτοεξευτελισμού των παπάδων του Αϊβαλί: ο συρφετός της απληστίας, όπως παρουσιάζεται το 1931 (76-77), μετατρέπεται το 1945 σε μια ομάδα πεινασμένων και καταταλαιπωρημένων «γερόντων» (82-83).

    Στο Νούμερο εντυπωσιάζει πράγματι η βιαιότητα με την οποία ο συγγραφέας καταφέρεται εναντίον της θρησκείας και της εκκλησίας’ το 1945, αν και οι ειρωνικές αποστροφές προς τον Θεό διατηρούνται, ο αντικληρικαλισμός έχει αισθητά υποχωρήσει.

    Πολλά χρόνια αργότερα, το 1974, ο Βενέζης θα προχωρήσει και στην πλήρη αγιοποίηση του μικρασιατικού κλήρου[10].
    Η βασικότερη αλλαγή, ωστόσο, που επιφέρει ο συγγραφέας στο κείμενό του αφορά στο κρίσιμο σημείο των βιαιοτήτων που διαπράχθηκαν από τους Έλληνες.

    Είδαμε ότι ο Δούκας απαλείφει από το κείμενό του τον φόβο του τουρκικού πληθυσμού στο ενδεχόμενο να ξαναέρθουν στα πράγματα οι Έλληνες.

    Ο Βενέζης επίσης προχωρά στην αφαίρεση του κομματιού που αναφέρεται σε ελληνικά αντίποινα με οργανωμένη μορφή, σε ένα «Συνεργείο Αντιποίνων».

    Τα αποτρόπαια βασανιστήρια, στα οποία κάποιοι Έλληνες υπέβαλλαν τους αντιπάλους τους, σβήνονται σιγά σιγά από έκδοση σε έκδοση[11].

    Η εικόνα του Έλληνα αποκαθαίρεται, κάτι που αποβαίνει -αντικειμενικά- σε βάρος της εικόνας του Τούρκου, ο οποίος παραμένει ο μόνος αποτρόπαιος βασανιστής.
    Κι όμως, στις αφηγήσεις τόσο του Στρατή Δούκα όσο και του Βενέζη υπάρχει μια σαφής μέριμνα να μην παρουσιαστεί ο αντίπαλος μονοκόμματα αρνητικός.

    Και οι δύο συγγραφείς τονίζουν ιδιαίτερα τις πράξεις αλληλεγγύης εκ μέρους των Τούρκων. Ο Στρατής Δούκας μάλιστα, επεξεργαζόμενος το κείμενο στην γ’ έκδοση, προσθέτει μια σκηνή ανθρώπινης συμπάθειας εκ μέρους των αντιπάλων.

    Στην α’ έκδοση το πρώτο τμήμα της αφήγησης είναι ελλιπώς ανεπτυγμένο, καθώς ο συγγραφέας δεν είχε αντιληφθεί ακόμα την αξία της αφήγησης του Καζάκογλου και δεν κρατούσε εκτενείς σημειώσεις. Όταν επεξεργάζεται το τμήμα αυτό, προσθέτει ευθύς από την πρώτη σελίδα μια σκηνή αλληλέγγυας συμπεριφοράς ενός τούρκου «γραμματικού» προς τους αιχμαλώτους:
    Ένας γραμματικός, που ‘χε το γραφείο του πλάι στην πόρτα [της φυλακής] μας, άκουγε που μιλούσαμε λυπητερά και μας έκανε νόημα να τον πλησιάσουμε:
    -Σαν έρχονται [οι φρουροί], μας λέει, και σας φωνάζουν, εσείς τραβηχτείτε μέσα. Και το λόγο μου φυλάχτε τον καλά, έξω μην τον δώσετε (1958, 13).
    Ο Βενέζης θα τονώσει και αυτός τη θετική πλευρά των αντιπάλων, επιλέγοντας να αξιοποιήσει στη δική του αυτοβιογραφική, κατά κύριο λόγο, αφήγηση εμπειρίες τρίτων, που φανερώνουν την ανθρώπινη όψη του Τούρκου.

    Έτσι η συγκινητική ιστορία στο Νούμερο ενός νεαρού τούρκου γιατρού που βοηθά και σώζει τον Ηλία όταν έχει αρρωστήσει, αν και οι Έλληνες του έχουν σκοτώσει τη μητέρα (1931, 127-129), αποτελεί -κατά πάσαν πιθανότητα- μια εμπειρία της αδελφής του Βενέζη, η οποία, όταν τον αναζητούσε άρρωστη στη Σμύρνη, βρήκε προστασία από έναν τούρκο αξιωματικό, που οι Έλληνες του είχαν σκοτώσει μητέρα και αδελφές[12].

    Αυτό σημαίνει -ή τουλάχιστον έχουμε μια ένδειξη- ότι ο Βενέζης από ιστορίες τρίτων επιλέγει να αξιοποιήσει ακριβώς όσες αμβλύνουν την αντιπαλότητα και το μίσος ανάμεσα στους αντιπάλους.
    Έτσι, αν από έκδοση σε έκδοση η εικόνα των Ελλήνων καθαρίζεται από μελανά σημεία, και η εικόνα των Τούρκων υφίσταται μια επί τα βελτίω επεξεργασία.

    Με μία διαφορά: από την εικόνα των Ελλήνων απαλείφεται το στίγμα μιας οργανωμένης βαρβαρότητας (το «Συνεργείο Αντιποίνων»), ενώ στην εικόνα των Τούρκων προστίθενται πινελιές εξατομικευμένης ανθρωπιάς. Οι μεν Έλληνες ρετουσάρονται ως έθνος, ενώ οι Τούρκοι ως μεμονωμένες περιπτώσεις «βοηθών»[13].

    Οι αναθεωρήσεις, ωστόσο, δεν αφορούν μόνο στα βάσανα της αιχμαλωσίας αλλά και στην ειρηνική ζωή. Το 1928 ο Βενέζης εκδίδει τη συλλογή διηγημάτων Ο Μανώλης Λέκας, δύο από τα οποία αφορούν τη ζωή στο Αϊβαλί και στην ενδοχώρα του πριν τους διωγμούς.

    Το διήγημα με τίτλο «Στον κάμπο κάτου απ’ τα Κιμιντένια» παρουσιάζει τη δύσκολη ζωή των αγροτών σε ένα τσιφλίκι, όπου ένας σκληρός επιστάτης («κιαγιάς») εξοντώνει στη δουλειά ένα ετοιμοθάνατο βόδι και έναν γέροντα εργάτη από τη Λήμνο[14].

    Το τσιφλίκι κάτω απ’ τα Κιμιντένια είναι βέβαια το ίδιο που 15 χρόνια αργότερα θα τροφοδοτήσει τις λυρικές σελίδες της Αιολικής γης[15].

    Η εικόνα της σκληρής ζωής έχει δώσει τώρα, στα 1943, τη θέση της στη γνωστή σύμπνοια ανθρώπων, ζώων και φυτών.

    Ο σκληρός κιαγιάς έχει μετατραπεί σε «πιστό κιαγιά» (30) και ο γέροντας Λημνιός, που θέλαν να τον διώξουν, αν και ετοιμοθάνατο, επειδή δεν μπορούσε να δουλέψει, μετατρέπεται στον βιβλικό μπάρμπα Ιωσήφ, επίσης γέροντα από τη Λήμνο, ο οποίος «ζούσε μακάρια τις μέρες του στο υποστατικό επειδή δεν τον άφηναν να κάνει καμιά δουλειά» (58).

    Η κοινωνία, όπως την αναλύει ο Βενέζης το 1928, είναι ταξικά χρωματισμένη’ διαιρείται σε πλούσιους και φτωχούς, εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους.

    Από το 1941 και πέρα όμως δεν αναφέονται πια ταξικές διακρίσεις και κοινωνική αδικία. Το διήγημα «Το Λιος» του 1928, όπου Τούρκοι συμπονούν και απελευθερώνουν έναν νεαρό Έλληνα που ψαρεύει παράνομα σε τουρκικά ύδατα, είναι πολύ χαρακτηριστικό: στην έκδοση του 1941 θα απαλειφθούν οι πολύ σημαντικές για το αρχικό κείμενο αντιθέσεις ανάμεσα σε πλούσιους παραθεριστές στη Λέσβο και φτωχούς βιοπαλαιστές, με αποτέλεσμα το κείμενο να χρωματίζεται διαφορετικά: η αρχική αλληλεγγύη των ταλαιπωρημένων ανθρώπων (των φτωχών τούρκων ψαράδων προς τον φτωχό έλληνα) μετατρέπεται σε εν γένει αγάπη μεταξύ των λαών[16].

    Με άλλα λόγια, η πολιτική μετατόπιση του Βενέζη επηρεάζει και τον τρόπο θέασης της Ανατολής: ο παραδεισένιος κόσμος της Αιολικής γης δεν είναι μόνο προϊόν εξιδανίκευσης της χαμένης πατρίδας, αλλά και απότοκο της απομάκρυνσης από την Αριστερά[17].
    Ωστόσο, αν η ρεαλιστική ανάλυση που εμφορείται από αριστερές ιδέες εγκαταλείπεται, αρχίζει να χρησιμοποιείται τώρα η ιδέα της «λεβεντιάς», που θα φορτιστεί και με εθνικές-πατριωτικές συνδηλώσεις.

    Μια άλλη αναθεώρηση ανάμεσα στη συλλογή του 1928 και στην Αιολική γη είναι ενδεικτική. Στο διήγημα «Ο Μανώλης Λέκας», που δίνει τον τίτλο στη συλλογή, παρουσιάζεται το δράμα μιας οικογένειας στο Αϊβαλί: μια μάνα αγωνίζεται με όλες τις δυνάμεις της ενάντια στην επιθυμία του άντρα της να στείλουν τον μικρό γιο τους στο κοντραμπάντο, όπου θα κινδύνευε να σκοτωθεί[18].

    Αναφορά στο λαθρεμπόριο γίνεται και στην Αιολική γη, αλλά με εντελώς διαφορετικό πνεύμα.

    Τώρα οι κοντραμπατζήδες είναι ηρωικοί, αφιλοκερδείς (ως άλλοι Ρομπέν των δασών μοιράζουν, μας λέει ο αφηγητής-συγγραφέας, το κέρδος τους ως και σε φτωχές νοικοκυρές!), αλλά και εθνικοί ήρωες, αφού μεταφέρουν πολεμοφόδια από την Ελλάδα στους ορεινούς πληθυσμούς της Μικράς Ασίας.

    Οι γυναίκες τους, «αναθρεμμένες μες στο αίμα», περιμένουν τη μεγάλη ώρα του φόνου -το ενδεχόμενο να σκοτωθεί ο άντρας ή ο γιός τους-, που θα τις καταστήσει περήφανες, ως κορυφαίες του πόνου (251-252).

    Ίσως κατά τύχη ίσως όχι, η δυστυχισμένη μάνα στον «Μανώλη Λέκα», που επιχειρεί να αποτρέψει τη συμμετοχή του γιου της στο κοντραμπάντο, και η περήφανη μάνα της Αιολικής γης φέρουν το ίδιο όνομα: Αγγέλικα – Αγγέλα. Το λαθρεμπόριο έχει λάβει στο μυθιστόρημα του 1943 ηρωική μεγαλοπρέπεια: έγινε «ο κύκλος της λεβεντιάς, το έπος των κοντραμπατζήδων» (263).
    Στα 1943 ο Βενέζης έχει εκφράσει και θεωρητικά την ανάγκη να στραφούν οι συγγραφείς προς μια επική σύλληψη της πραγματικότητας[19]. Η τάση προς το επικό, εντούτοις, θα γενικευθεί στα χρόνια μετά το 1945.

    Ο Πρεβελάκης, για παράδειγμα, ο οποίος το 1938 εξέδιδε Το χρονικό μιας πολιτείας, αφήγηση της ειρηνικής συνύπαρξης χριστιανών και Τούρκων, το 1945 εκδίδει το Παντέρμη Κρήτη, ηρωική αφήγηση της επανάστασης του 1866, κι αμέσως μετά συγγράφει την τριλογία Ο Κρητικός, μια απόπειρα επικής ανάπτυξης των αγώνων του κρητικού λαού εναντίον των Τούρκων.
    Η ροπή προς το έπος θα επηρεάσει και το Χρονικό μιας πολιτείας.

    Αν στα 1938 ο Πρεβελάκης αφηγείται την καθημερινότητα της γενέθλιας πόλης, του Ρεθύμνου, στα τελευταία χρόνια της συμβίωσης Ελλήνων και Τούρκων, πριν την ανταλλαγή των πληθυσμών του 1923, με ένα πνεύμα ομόνοιας ανάμεσα στις κοινότητες, στα 1956 το πνεύμα αυτό αναθεωρείται επί τα χείρω.

    Στα 1938 ο αφηγητής δηλώνει ρητά: «δεν είχαμε [τα νέα παιδιά] μίσος στην καρδιά μας για τους Τουκοκρητικούς, μ’ όλο το συνδαύλισμα της αμάχης που γινόταν από τους μεγαλύτερους». Στη φράση αυτή τα νέα παιδιά παρουσιάζονται να έχουν το δίκιο με το μέρος τους. Στην έκδοση όμως του 1956, μια μικρή, διακριτική προσθήκη αλλάζει το νόημα: «μ’ όλο το συνδαύλισμα της αμάχης που γινόταν από τους μεγαλύτερους, πού ‘χαν απάνω στο κορμί τους λαβωματιές αγιάτρευτες ακόμα». Τώρα το δίκιο το έχουν οι μεγαλύτεροι’ οι νέοι παρουσιάζονται μάλλον ως οι ανυποψίαστοι που, μην έχοντας την εμπειρία, δεν μπορούν να καταλάβουν την αιτία του εθνικού μίσους[20].

    Αντίστοιχη είναι και η ιδεολογική μετατόπιση του Νίκου Καζαντζάκη.

    Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή ο Καζαντζάκης δηλώνει εξαιρετικά αγανακτισμένος με τις ατιμωτικές πράξεις και των δύο αντιμαχομένων, και θεωρεί πως για χάρη του Ανθρώπου πρέπει οι λαοί να μάθουν «ν’ αναπνέουν έξω από σύνορα»[21].

    Στο ίδιο πνεύμα είναι γραμμένος και ο Ζορμπάς: βάζοντας τον ήρωά του να απαρνείται τον πόλεμο, αφού είδε με τα μάτια του την ορφάνεια που ο ίδιος είχε σκορπίσει, ο συγγραφέας επιμένει σε έναν φιλειρηνικό ανθρωπισμό πέρα από εθνικά σύνορα.
    Αυτά, στην αρχή της Κατοχής, 1941 με 1943, οπότε γράφεται ο Αλέξης Ζορμπάς.

    Η διαφοροποίηση προς το επικό και προς μια νέα θεώρηση του Τούρκου ως εθνικού εχθρού θα γίνει, και στην περίπτωση του Καζαντζάκη, στο τέλος της Κατοχής, με τον ακόλουθο τρόπο.
    Το 1946 ο Καζαντζάκης περιοδεύει στα κρητικά χωριά και καταγράφει τις καταστροφές που έγιναν από τους Γερμανούς, θαυμάζοντας ταυτόχρονα την αντοχή και το φρόνημα του πληθυσμού. Ξεκινώντας από τις εμπειρίες αυτές, αποπειράται να γράψει ένα μυθιστόρημα με θέμα την κρητική αντίσταση στους Γερμανούς, σχέδιο που τα αμέσως επόμενα χρόνια τροποποιεί, αλλάζοντας την εθνικότητα του εχθρού: στη θέση των Γερμανών τοποθετεί τους Τούρκους, μετατοπίζοντας την ιστορία που αφηγείται πενήντα χρόνια πίσω. Το μυθιστόρημα που προκύπτει κατ’ αυτόν τον τρόπο είναι ο Καπετάν Μιχάλης (1953), αυτή η αμφιλεγόμενη αν και όχι χωρίς επικούς τόνους εξιστόρηση μιας επανάστασης εναντίον των Τούρκων[22].

    Οπωσδήποτε, λοιπόν, μετά το 1945 το κλίμα απέναντι στους Τούρκους αλλάζει στη λογοτεχνία.

    Η τάση προς ηρωικές αφηγήσεις κάνει τους συγγραφείς να αξιοποιήσουν, εκτός από το πρόσφατο παρελθόν, και παλαιότερες εποχές της ιστορίας, και μάλιστα την Τουρκοκρατία[23].

    Έτσι οι Τούρκοι πέφτουν, κατά κάποιον τρόπο, θύματα των Γερμανών: επωμιζόμενοι τα βάρη εκείνων, τείνουν να καταστούν το αρχέτυπο του εθνικού εχθρού.
    Αλλά και ο ελληνικός λαός θεωρείται πλέον αποκαθαρμένος. Το «αλβανικό έπος», τα βάσανα της Κατοχής, η Αντίσταση, έχουν συμβάλει στον σχηματισμό μιας καινούριας εικόνας γι’ αυτόν[24].

    Οι παλιές αμαρτίες παραγράφονται, σβήνονται από τα κείμενα, και το φρόνημα ανορθώνεται για να συμβαδίσει προς τις απαιτήσεις του έπους.
    Ωστόσο στα νεότερα χρόνια, στα σαραντάχρονα της μικρασιατικής καταστροφής, προκύπτουν δύο έργα, που από ιδεολογική σκοπιά μας επαναφέρουν στην αφετηρία. Η Διδώ Σωτηρίου στα Ματωμένα χώματα θα αποτολμήσει να μιλήσει τόσο για τις μελανές όψεις των ελληνικών πράξεων την εποχή της νίκης, όσο και για την πλήρη απώλεια του ηθικού και της ανθρωπιάς κατά την ήττα.

    Ο Κοσμάς Πολίτης, πάλι, θα παρουσιάσει σε σοφή μυθιστορηματική σύνθεση τους διώκοντες και τους διωκόμενους σε συνεχή εναλλαγή ρόλων: οι Τούρκοι, διωγμένοι από τη Θεσσαλία το 1881 και από την Κρήτη το 1898, θα γίνουν διώκτες των Ελλήνων το 1922, ενώ οι Έλληνες που διώκονται το 1922 έχουν γίνει προηγουμένως διώκτες μιας άλλης μειονότητας, των Εβραίων.
    Ο Τουρκοκρητικός που τριγυρνά στα σοκάκια της Σμύρνης, Στου Χατζηφράγκου, διαλαλώντας την πραμάτια του -«άνυδρα κολοκυθάτσα»[25]- δεν είναι μια απλή ηθογραφική φιγούρα, αλλά συνοψίζει το νόημα του έργου και το νόημα ίσως όλης της ιστορίας: την κοινή τραγική μοίρα όλων των μειωνοτικών πληθυσμών, που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τον γενέθλιο τόπο για χάρη της εθνικής καθαρότητας.

    doctor

  3. Ο/Η Berossus λέει:

    »Το άρθρο 2 του νομοσχεδίου προβλέπει την τιμωρία όποιου «με πρόθεση, προφορικά ή διά του Τύπου, μέσω του διαδικτύου ή με οποιαδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, επιδοκιμάζει, ευτελίζει ή κακόβουλα αρνείται τη σοβαρότητα εγκλημάτων γενοκτονιών, εγκλημάτων πολέμου, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, του Ολοκαυτώματος και εγκλημάτων του ναζισμού και η συμπεριφορά αυτή στρέφεται κατά ομάδας προσώπων που προσδιορίζεται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, τις γενεαλογικές καταβολές, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, ή την αναπηρία, κατά τρόπο που μπορεί να υποκινήσει βία ή μίσος ή ενέχει απειλητικό, υβριστικό ή προσβλητικό χαρακτήρα κατά μίας τέτοιας ομάδας ή μέλους της».

    »Μάλιστα, με ρητή δέσμευση του υπουργού Δικαιοσύνης (20.8.2014) η διάταξη θα διευρυνθεί συμπεριλαμβάνοντας και την «κακόβουλη άρνηση ή ευτελισμό» γενοκτονιών που έχουν αναγνωρίσει το ελληνικό Κοινοβούλιο, καθώς και «διεθνή ή ελληνικά δικαστήρια με αμετάκλητες αποφάσεις».

    »Εκφράζουμε τη ρητή αντίθεσή μας με μια τέτοια διάταξη. Είμαστε αντίθετοι στη δίωξη όλων των «αρνητών», ακόμη και εκείνων του φριχτότερου εγκλήματος του 20ού αιώνα, του Ολοκαυτώματος.

    »Η στάση μας αυτή δεν πηγάζει από οποιαδήποτε ανοχή στους «αρνητές» απεχθών εγκλημάτων, ούτε από την άρνηση τιμωρίας εγκληματικών πράξεων, αλλά από την πεποίθηση, ότι, όπως έχει αποδείξει και η διεθνής εμπειρία, τέτοιες διατάξεις οδηγούν σε επικίνδυνες ατραπούς: πλήττουν καίρια το δημοκρατικό και αναφαίρετο δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου, ενώ ταυτόχρονα δεν είναι διόλου αποτελεσματικές, όσον αφορά την καταπολέμηση του ρατσισμού και του ναζισμού, του ρατσιστικού και μισαλλόδοξου λόγου.

    »Συχνά μάλιστα οδηγούν στο αντίθετο αποτέλεσμα, επιτρέποντας οι εχθροί της δημοκρατίας να παρουσιάζονται στην κοινή γνώμη ως «θύματα» λογοκρισίας και αυταρχισμού. Οι προϋποθέσεις που θέτει το νομοσχέδιο καθώς ενέχουν μεγάλη απροσδιοριστία και ρευστότητα δυστυχώς δεν αποτελούν εγγύηση.

    »Επιπλέον, η προβλεπόμενη διεύρυνση του άρθρου όχι μόνο δεν θεραπεύει αλλά μεγεθύνει το πρόβλημα. Θεωρούμε ότι ο χαρακτηρισμός και η προσέγγιση μαζικών εγκλημάτων ως γενοκτονιών, εθνοκαθάρσεων ή σφαγών πρέπει να είναι αντικείμενο επιστημονικού και νηφάλιου δημόσιου διαλόγου και όχι νομοθετικής ρύθμισης και ποινικής τιμωρίας, με κίνδυνο να φιμώνεται κάθε αντίθετη στην κυρίαρχη άποψη, ακόμα και αυτή η ιστορική έρευνα και διδασκαλία. Επειδή η ελευθερία του λόγου και της γραπτής έκφρασης –ακόμη και των πιο λανθασμένων απόψεων– είναι σύμφυτη με τη δημοκρατία, καλούμε την κυβέρνηση να αποσύρει το παραπάνω άρθρο».

    Το κείμενο υπογράφουν οι:

    Εφη Αβδελά (Πανεπιστήμιο Κρήτης), Χριστίνα Αγριαντώνη (Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας), Σία Αναγνωστοπούλου (Πάντειο Πανεπιστήμιο), Αντώνης Αναστασόπουλος (Πανεπιστήμιο Κρήτης), Ελένη Ανδριάκαινα (Πάντειο Πανεπιστήμιο), Κωνσταντίνα Ανδριανοπούλου (υπ. δρ Παντείου Πανεπιστημίου), Μανόλης Αρκολάκης (ΕΑΠ), Φωτεινή Ασημακοπούλου (Πανεπιστήμιο Αθηνών), Σπύρος Ι. Ασδραχάς, Στέφανος Βαμιεδάκης (υπ. δρ. Πανεπιστημίου Κρήτης), Μάνος Αυγερίδης (υπ. δρ Πανεπιστημίου Αθηνών), Ελένη Βαρίκα (Πανεπιστήμιο Paris VIII), Δήμητρα Βασιλειάδου (υπ. δρ Πανεπιστημίου Κρήτης), Λίνα Βεντούρα (Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου), Θάνος Βερέμης (Πανεπιστήμιο Αθηνών), Ιόλη Βιγγοπούλου (Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών, ΣΚΙ), Πολυμέρης Βόγλης (Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας), Κώστας Γαβρόγλου (Πανεπιστήμιο Αθηνών), Κώστας Γαγανάκης (Πανεπιστήμιο Αθηνών), Θανάσης Γάλλος (ΑΣΚΙ), Αλκη Γαρμπή (Ινστιτούτο Μεσογειακών Σπουδών – ΙΤΕ, Ρέθυμνο), Γιάννης Γιαννιτσιώτης (Πανεπιστήμιο Αιγαίου), Ελένη Γκαρά (Πανεπιστήμιο Αιγαίου), Σάκης Γκέκας (Πανεπιστήμιο York, Τορόντο), Γλαύκη Γκότση (Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας), Κατερίνα Δαλακούρα (Πανεπιστήμιο Κρήτης), Κατερίνα Δέδε (Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών), Μαρίνα Δημητριάδου (υποψήφια δρ Πανεπιστημίου Κρήτης), Δημήτρης Δημητρόπουλος (Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών), Αντα Διάλλα (Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών), Χάρης Εξερτζόγλου (Πανεπιστήμιο Αιγαίου), Ελευθερία Ζέη (Πανεπιστήμιο Κρήτης), Παναγιώτης Ζεστανάκης (υπ. δρ Πανεπιστημίου Κρήτης), Βάσω Θεοδώρου (Πανεπιστήμιο Θράκης), Νίκος Θεοτοκάς (Πάντειο Πανεπιστήμιο), Πολίνα Ιορδανίδου (ΑΣΚΙ), Παναγιώτης Ιωάννου (Πανεπιστήμιο Κρήτης), Ελένη Καλαφάτη (ΕΜΠ), Σπύρος Καράβας (Πανεπιστήμιο Αιγαίου), Αννυ Καρακατσούλη (Πανεπιστήμιο Αθηνών), Βαγγέλης Καραμανωλάκης (Πανεπιστήμιο Αθηνών), Βίκυ Καραφουλίδου (δρ Πανεπιστημίου Αιγαίου), Βασίλης Καρδάσης (Πανεπιστήμιο Κρήτης), Κωστής Καρπόζηλος (Princeton University), Αγλαΐα Κάσδαγλη (Πανεπιστήμιο Κρήτης), Σοφία Κατόπη, ιστορικός τέχνης (υπ. δρ Πανεπιστημίου Κρήτης), Κώστας Κατσάπης (Πάντειο Πανεπιστήμιο), Βαγγέλης Κεχριώτης (Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου, Τουρκία), Αντωνία Κιουσοπούλου (Πανεπιστήμιο Κρήτης), Γιάννης Κοκκινάκης (Πανεπιστήμιο Κρήτης), Ηλίας Κολοβός (Πανεπιστήμιο Κρήτης), Ελσα Κοντογεώργη (ΚΕΙΝΕ, Ακαδημία Αθηνών), Χαρά Κούκη (υπ. δρ. Πανεπιστήμιο Λονδίνου), Χριστίνα Κουλούρη (Πάντειο Πανεπιστήμιο), Δημήτρης Κουσουρής (Πανεπιστήμιο Κωνσταντίας, Γερμανία), Μαρία Κοτζάμπαση, Ελένη Κυραμαργιού (υπ. δρ Πανεπιστήμιο Αιγαίου), Αγγελική Κωνσταντακοπούλου (Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων), Κατερίνα Κωνσταντινίδου (Πανεπιστήμιο Αθηνών), Κώστας Κωστής (Πανεπιστήμιο Αθηνών), Τάσος Κωστόπουλος (υπ. δρ Πανεπιστημίου Ιωαννίνων), Σοφία Λαΐου (Ιόνιο Πανεπιστήμιο), Δήμητρα Λαμπροπούλου (Πανεπιστήμιο Αθηνών), Ιωάννης Λημνιός-Σέκερης, Aντώνης Λιάκος (Πανεπιστήμιο Αθηνών), Λίνα Λούβη (Πάντειο Πανεπιστήμιο), Χρήστος Λούκος (Πανεπιστήμιο Κρήτης), Ανδρέας Λυμπεράτος (Ινστιτούτο Μεσογειακών Σπουδών-ΙΤΕ, Ρέθυμνο), Αννυ Μάλαμα (Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλέξανδρου Σούτσου), Βασίλης Μανουσάκης (υπ. δρ. ΑΠΘ), Ικαρος Μαντούβαλος (Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο), Σπύρος Μαρκέτος (ΑΠΘ), Πελαγία Μαρκέτου, Παρασκευάς Ματάλας (δρ Πανεπιστημίου Κρήτης), Αννα Ματθαίου (Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας), Σοφία Ματθαίου (Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών), Ευγένιος Ματθιόπουλος (Πανεπιστήμιο Κρήτης), Νίκος Μελίστας, Ζαχαρίας Μουτούκιας (Παν. Paris VII, Παρίσι), Ιλεάνα Μορώνη (δρ. Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociale, Παρίσι), Λάμπρος Μπαλτσιώτης (Πάντειο Πανεπιστήμιο), Δημήτρης Μπαχάρας (ΜΙΕΤ-ΕΛΙΑ), Ρίκα Μπενβενίστε (Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας), Στρατής Μπουρνάζος, Ειρήνη Νάκου (Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας), Αγγελος Παληκίδης (Πανεπιστήμιο Θράκης), Μαρία Πάλλα (δρ Πανεπιστημίου Paris VII), Κώστας Παλούκης (υπ. δρ. Πανεπιστημίου Κρήτης), Στέφανος Παπαγεωργίου (Πάντειο Πανεπιστήμιο), Δέσποινα Παπαδοπούλου (δρ Ιστορίας), Γιάννης Παπαδόπουλος (Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου), Νικόλας Παπαζαρκάδας (Πανεπιστήμιο Berkeley), Ιωάννα Παπαθανασίου (ΕΚΚΕ – ΑΣΚΙ), Μαρία Παπαθανασίου (Πανεπιστήμιο Αθηνών), Κατερίνα Παπακωνσταντίνου (δρ Πανεπιστημίου Αθηνών), Πάρις Παπαμίχος-Χρονάκης (Πανεπιστήμιο του Ιλινόις, Σικάγο), Λήδα Παπαστεφανάκη (Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων), Αλεξάνδρα Πατρικίου (ΚΕΝΙ-Πάντειο Πανεπιστήμιο), Ελένη Πασχαλούδη (δρ Πανεπιστημίου Μακεδονίας), Στάθης Παυλόπουλος (ΑΣΚΙ), Στέφανος Πεσμαζόγλου (Πάντειο Πανεπιστήμιο), Σωκράτης Πετμεζάς (Πανεπιστήμιο Κρήτης), Πέτρος Πιζάνιας (Ιόνιο Πανεπιστήμιο), Πόπη Πολέμη (Βιβλιολογικό Εργαστήρι Φίλιππος Ηλιού- Μουσείο Μπενάκη), Αλέξης Πολίτης (Πανεπιστήμιο Κρήτης), Ράνια Πολυκανδριώτη (Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών), Νίκος Ποταμιάνος (δρ Πανεπιστημίου Κρήτης), Μαρία Πρέκα (υπ. δρ Πανεπιστημίου Κρήτης), Βάλλια Ράπτη (υπ. δρ Πανεπιστήμιο Αθηνών), Κώστας Ράπτης (Πανεπιστήμιο Αθηνών), Σωτήρης Ριζάς (ΚΕΙΝΕ, Ακαδημία Αθηνών), Τάσος Σακελλαρόπουλος (Μουσείο Μπενάκη), Νίκος Σιγάλας (CNRS, IFEA Κωνσταντινούπολη), Κική Σακκά (σχολική σύμβουλος φιλολόγων, δρ Πανεπιστημίου Πελοποννήσου), Αιμιλία Σαλβάνου (δρ Πανεπιστήμιο Αιγαίου), Μαρίνος Σαρηγιάννης (Ινστιτούτο Μεσογειακών Σπουδών – ΙΤΕ, Ρέθυμνο), Βάσω Σειρηνίδου (Πανεπιστήμιο Αθηνών), Ηλίας Σκουλίδας (ΤΕΙ Ηπείρου), Μαρία Σπηλιωτοπούλου (ΚΕΙΝΕ, Ακαδημία Αθηνών), Παναγιώτης Στάθης (υποψήφιος δρ Πανεπιστημίου Κρήτης), Δημήτρης Σταματόπουλος (Πανεπιστήμιο Μακεδονίας), Γιάννης Στεφανίδης (Νομική ΑΠΘ), Αθηνά Συριάτου (Πανεπιστήμιο Θράκης), Αλεξάνδρα Σφοίνη (Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών), Γιώργος Τζεδόπουλος (δρ Πανεπιστημίου Αθηνών), Δημήτρης Τζιόβας (Πανεπιστήμιο Birmingham), Γιάννα Τζουρμανά (δρ Παντείου Πανεπιστημίου), Γιώτα Τουργέλη (υπ. δρ Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου), Λάμπρος Φλιτούρης (Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων), Ελένη Φουρναράκη (Πανεπιστήμιο Κρήτης), Χρύσα Τζαγκαρουλάκη (ΚΕΝΙ – Πάντειο Πανεπιστήμιο), Νίκος Χατζηνικολάου (Πανεπιστήμιο Κρήτης), Mαρία-Χριστίνα Χατζηιωάννου (Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών), Κωνσταντίνος Κ. Χατζόπουλος (Πανεπιστήμιο Θράκης), Αγγελική Χριστοδούλου (ΑΣΚΙ), Αγγέλικα Ψαρρά, Μιχάλης Λυμπεράτος (Πάντειο Πανεπιστήμιο)

  4. Ο/Η Boλταίρος λέει:

    http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=145158

    Λιάκος Αντώνης

    Τι αποκαλύπτουν τα γαλλικά στρατιωτικά αρχεία
    Ο πόλεμος μέσα από τις εκθέσεις των αξιωματικών, οι αναφορές στις πολιτικές διαφωνίες στο ελληνικό μέτωπο, οι βιαιοπραγίες και ο φάκελος της Σμύρνης

    […..]
    Οι ελληνικές βιαιότητες

    Οι ελληνικές βιαιοπραγίες εναντίον του μουσουλμανικού πληθυσμού σημειώνονται στα αρχεία σε τέσσερις περιπτώσεις. Η πρώτη αφορά την απόβαση του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη. Αναφέρεται τριήμερη λεηλασία των τουρκικών καταστημάτων και έκτροπα εναντίον του μουσουλμανικού πληθυσμού χωρίς ο ελληνικός στρατός να παρέμβει για να αποκαταστήσει την τάξη (αναφορά 1.6.1919). Η δεύτερη περίπτωση αφορά τους βομβαρδισμούς ανοχύρωτων τουρκικών χωριών στην Προποντίδα και στον Πόντο από ελληνικές κανονιοφόρους με πολλά θύματα και καταστροφές σπιτιών (τηλεγρ. 16.4.1921 και 15.6.1921). Η τρίτη αφορά την περίπτωση της Νικομήδειας/Izmit: «Η ελληνική φρουρά εκκένωσε την Ιζμίτ τη νύχτα της 27/28 Ιουνίου 1921 αφού επιβίβασε στα πλοία τον ελληνικό πληθυσμό. Οι έλληνες στρατιώτες πυρπόλησαν ένα μέρος της πόλης, έσφαξαν μουσουλμάνους και διέπραξαν πολυάριθμες υπερβολές» (τηλεγρ. 29.6.1921). Σε άλλη αναφορά: «Οι πυρπολήσεις, οι σφαγές, οι βιασμοί και οι λεηλασίες στις μουσουλμανικές συνοικίες της Ιζμίτ κράτησαν από 24 ως 27 Ιουνίου. Τις διέπραξαν Αρμένιοι που τους χρησιμοποίησαν οι Ελληνες και έλληνες στρατιώτες και ναύτες. Ο λοχαγός Delord είδε με τα μάτια του 64 πτώματα, οι περισσότεροι ηλικιωμένοι με τα χέρια δεμένα στην πλάτη, τα αφτιά κομμένα και έχοντας διάφορα ίχνη αγριοτήτων. Παρενέβη με μεγάλο θάρρος, έσωσε 4.000 μουσουλμάνους που κατέφυγαν σε γαλλικό σχολείο και στην καθολική εκκλησία. Οι Ελληνες έκαψαν και εβραϊκά σπίτια» (τηλεγρ. 1.7.1921). Πυρπολήθηκαν επίσης και όλα τα μουσουλμανικά χωριά της νότιας ακτής του κόλπου της Νικομήδειας (τηλεγρ. 2.7.1921). Αναφορικά με τους εβραίους, σε άλλη αναφορά σημειώνεται «γενική έξοδος εβραίων και καθολικών παρά τις διαβεβαιώσεις του τουρκικού στρατού» (18.9.1922).

    Η τέταρτη περίπτωση με τις πιο εκτεταμένες καταστροφές αφορά την υποχώρηση μετά την ήττα στον Σαγγάριο. Σε τηλεγραφήματα από τις 5 ως τις 8 Σεπτεμβρίου αναφέρεται ότι οι μουσουλμανικές συνοικίες των πόλεων Αφιόν Καραχισάρ και Εσκί Σεχίρ καθώς και μεγάλος αριθμός χωριών πυρπολήθηκαν συστηματικά. Σε μερικά μέρη όλοι οι κάτοικοι, συμπεριλαμβανομένων γυναικών και παιδιών, πυρπολήθηκαν ζωντανοί μέσα στα τζαμιά. Οι πληροφορίες αυτές, κατά τις αναφορές, προήλθαν από καθολικούς μισιονάριους και από εκπροσώπους αμερικανικών και ευρωπαϊκών ανθρωπιστικών οργανώσεων που δρούσαν στην περιοχή. Ο επικεφαλής της καθολικής αποστολής μάλιστα έγραψε στην αναφορά του ότι «εξαιτίας αυτών των φρικαλεοτήτων οι Ελληνες έχασαν κάθε δικαίωμα να μιλούν για τουρκικές βαρβαρότητες» (τηλεγρ. 8.9.1922). Η συγκέντρωση γυναικοπαίδων στα τζαμιά και η πυρπόλησή τους έγινε ένα μείζον θέμα την εποχή αυτή. Ο γάλλος στρατιωτικός απεσταλμένος στην Κωνσταντινούπολη έγραψε προς το Παρίσι στις 8.9.1922: «Οι Ελληνες δίνουν στην πάλη αυτή ένα χαρακτήρα ανεξήγητο και δύσκολα θα αποφευχθούν τα αντίποινα», και ζήτησε από την κυβέρνησή του να παρέμβει στην Αθήνα ώστε να σταματήσουν οι «βλακώδεις και εγκληματικές αντεκδικήσεις». Ο γάλλος πρόεδρος Πουανκαρέ έστειλε στις 28.9.1922 ένα τηλεγράφημα προς τους πρεσβευτές της χώρας του στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες στο οποίο έγραφε: «Οι Ελληνες κατέστρεψαν τις πόλεις και τα χωριά της Ανατολίας κατά την αποχώρησή τους. Χρειάζεται να εμποδιστούν ώστε να μην καταστρέψουν και τις πόλεις της Αν. Θράκης».

    * Οι αναφορές για την πυρκαγιά

    Ενας ογκώδης φάκελος με αναφορές και τηλεγραφήματα αφορά την καταστροφή της Σμύρνης. Ανάμεσα στους πρόσφυγες ήταν γάλλοι πολίτες, παλαιοί προστατευόμενοι της Γαλλίας, Γαλλολεβαντίνοι και μισιονάριοι. Εκείνο όμως το οποίο ενδιέφερε τις γαλλικές αρχές ήταν να μάθουν ποιοι, γιατί και πώς κατέστρεψαν πολλές εγκαταστάσεις και επιχειρήσεις γαλλικών συμφερόντων και ιδιοκτησίας, όπως τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρείες, σχολεία και καθολικές αποστολές. Σύμφωνα με τις αναφορές, η πυρκαϊά είχε πολλές εστίες και επομένως θεωρήθηκε σκόπιμος εμπρησμός. Ποιος όμως έκαψε τη Σμύρνη; Ο ίδιος ο πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας ενδιαφέρθηκε και ζήτησε να διεξαχθεί έρευνα γιατί είχε αντιφατικές πληροφορίες (τηλεγρ. από το Παρίσι 21.9.1922). Εκείνοι που είχαν φτάσει στην Αθήνα, ανάμεσά τους γάλλοι πρόσφυγες και κληρικοί, είχαν πει ότι τη Σμύρνη την έκαψαν τούρκοι στρατιώτες και άτακτοι. Αντίθετα από την Κωνσταντινούπολη έφταναν πληροφορίες ότι οι Τούρκοι δεν είχαν συμφέρον να κάψουν μια άδεια πόλη που θα την είχαν πλέον στη διάθεσή τους, ότι την πυρπόλησαν φεύγοντας οι Ελληνες, ή ότι τη φωτιά την έβαλαν ελληνικά και αρμενικά ένοπλα σώματα ως αντιπερισπασμό στην υποχώρησή τους (τηλεγρ. από την Κωνσταντινούπολη 21.9.1922). Κάποια άλλη πληροφορία έλεγε ότι την έκαψαν Τούρκοι γιατί Ελληνες και Αρμένηδες τους πυροβολούσαν μέσα από τα κτίρια (τηλεγρ. 23.9.1922). Ολες οι εκθέσεις υποστήριζαν ότι βασίζονταν σε πληροφορίες αυτοπτών μαρτύρων. Από τον σχετικό φάκελο δεν προκύπτει ότι οι γάλλοι στρατιωτικοί κατέληξαν σε κάποιο συμπέρασμα. Ούτε βέβαια ανάμεσα στις αναφορές θα βρει κανείς το λαϊκό άσμα «Η Σμύρνη μάνα καίγεται, καίγεται κι η καρδιά μου». Τα αρχεία έχουν και αυτά τους περιορισμούς τους.

    Κλείνοντας και επιστρέφοντας τους φακέλους στη σιωπή του αρχείου με απασχολούσε το ερώτημα: Σήμερα, 80 χρόνια έπειτα, έχουμε την ωριμότητα να δούμε τα πράγματα και από τις δύο πλευρές και κάθε πλευρά τις σκιές της δικής της ιστορίας;

    Ο κ. Αντώνης Λιάκος είναι καθηγητής της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

  5. Ο/Η του Γλέζου λέει:

    Μ. Γλέζος: Να βγούμε στον δρόμο, δεν έχουμε άλλο αίμα να δώσουμε

    Έκκληση «αύριο κιόλας να βγει ο λαός στους δρόμους» απευθύνει ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Μανώλης Γλέζος, ο οποίος καταγγέλλει την ασφυξία που επιβάλλουν οι εταίροι στον ελληνικό λαό.

    Σε γραπτή του δήλωση σημειώνει ότι μόνο η λέξη ασφυξία «μπορεί να περιγράψει εκείνο που σαδιστικά κάνουν επί τέσσερις μήνες σε βάρος του λαού μας και της κυβέρνησής του οι περίφημοι εταίροι, υπό τις συνεχείς επιδοκιμασίες των εγχώριων συνεργατών τους».

    «Σαν να έχουν περάσει μια πλαστική σακούλα στο κεφάλι κάθε πολίτη της χώρας, από τη στιγμή που τόλμησε, ύψωσε το ανάστημά του και είπε «φτάνει πια»», αναφέρει χαρακτηριστικά.

    «Συνέλληνες, τώρα είναι η ώρα να αποδείξουμε σε όλους ότι διατηρούμε τη μνήμη της ελευθερίας, την ιδεολογία της αντίστασης», καταλήγει το ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς.

    http://www.thetoc.gr/politiki/article/lefta-uparxoun-sto-kusea-500000000-gia-eksoplismous
    Λεφτά υπάρχουν στο ΚΥΣΕΑ: 500.000.000 για εξοπλισμούς

    Με απευθείας ανάθεση στην εταιρεία Lockheed, η κυβέρνηση δίνει 500 εκατομμύρια δολάρια για την ανακατασκευή 5 αεροπλάνων, που ήδη είναι 35 ετών.

    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=228143
    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΤΕΡΑΤΑ ΣΤΟ ΦΩΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΤΗΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΣ «ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ»

    Ιδού το αμαρτωλό φαγοπότι

    Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΚΑΤΗ

    Εκατομμύρια ευρώ, που επί χρόνια έρρεαν αφειδώς από τον δημόσιο κορβανά στα ταμεία της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης της Αρχιεπισκοπής Αθήνας «Αλληλεγγύη», προκειμένου να υλοποιήσει συγκεκριμένα ανθρωπιστικά προγράμματα, κατασπαταλήθηκαν σε πολυτελείς αγορές, ταξίδια και άλλους «ανοίκειους σκοπούς», αφήνοντας μια τεράστια «μαύρη τρύπα» (9,5 εκατομμύρια ευρώ) στα ταμεία της ΜΚΟ, ανάλογη του χρέους της προς το ελληνικό Δημόσιο.

    http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=33300

    Αυτές τις μέρες στο Στρασβούργο προσπαθώ να κατανοήσω την επαγγελματική διάσταση του ευρωβουλευτή. Και όσο μαθαίνω, τόσο ζηλεύω. «Τι μου άφησε η θητεία; Ένα σπίτι στις Βρυξέλλες και εκατό χιλιάρικα σε βελγική τράπεζα» μου λέει μέλος της αντιπροσωπείας μας, με χρήσιμη και αποδοτική, είναι η αλήθεια, παρουσία στο Ευρωκοινοβούλιο. Μπορούσε να βγάλει και περισσότερα. «Μία θητεία μπορεί να σου αφήσει μισό εκατομμύριο στην άκρη», μου λέει άνθρωπος που γνωρίζει ποσά και καταστάσεις. «Όσο περνάει ο καιρός, τόσο θερμαίνεται η σχέση του βουλευτή με τα χρήματα. Όταν έρχονται κάνουν τραπέζια, όταν φεύγουν δεν κερνάνε ούτε καφέ. Θα σου έλεγα ότι είναι ανθρώπινο. Για τους περισσότερους η θητεία είναι μια μοναδική ευκαιρία ζωής. Αν έχουν τα προσόντα, ίσως αναζητήσουν κάτι άλλο στη συνέχεια. Αν δεν τα έχουν, τότε θα κάνουν τουλάχιστον ένα κομπόδεμα. Υπάρχουν ευρωβουλευτές που γύρισαν με εκατομμύρια πίσω… Υπάρχουν και άλλοι που ξόδεψαν πολλά προωθώντας θέσεις.» Το απαιτητικό επάγγελμα του ευρωβουλευτή αμείβεται ηγεμονικά. Η γενναιοδωρία του αρχηγού, που χάριζε τις θέσεις, μπορούσε να αποτιμηθεί μέχρι τελευταίου σεντ. Και οι σταυροί του λαού θα αντιστοιχούν σε πενηντάρικα.
    Ελάτε να κάνουμε ταμείο.

    Ο μισθός
    Ο μισθός του ευρωβουλευτή είναι 6.200 ευρώ. Καθαρά. Όμως για κάθε μέρα εργασίας του, αποζημιώνεται με 304 ευρώ -πάντα καθαρά. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι ο ευρωβουλευτής εισπράττει 304 ευρώ για κάθε εργάσιμη μέρα του μήνα, αρκεί να υπογράψει στο βιβλίο παρουσιών του κοινοβουλίου. «Να καθυστερεί η πτήση για Στρασβούργο και να αγωνιούν αν θα προλάβουν να υπογράψουν…» Θεωρητικά, ένας συνεπής ευρωβουλευτής, που απουσιάζει από τη Βουλή μόνο τα Σαββατοκύριακα, μπορεί να εισπράττει περί τις 12.800 ευρώ μηνιαίως. Αυτό το ποσό δεν είναι υπερβολικό για τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Ένας ανώτερος υπάλληλος της Κομισιόν, με 15 χρόνια προϋπηρεσίας παίρνει περισσότερα. Όμως δεν είναι μόνο αυτά. Προβλέπονται και άλλες 4.000 ευρώ μηνιαίως για έξοδα γραφείου στη χώρα προέλευσης. Καταβάλλονται στον λογαριασμό του ευρωβουλευτή. Χωρίς αποδείξεις.

    Το σπίτι
    Πάγια συνήθεια των ευρωβουλευτών είναι να παίρνουν δάνειο και να αγοράζουν ένα σπίτι στις Βρυξέλλες -οι τιμές των ακινήτων είναι λογικές. Αν δεν το έχουν ξοφλήσει κατά τη διάρκεια της θητείας τους, μπορούν να το πουλήσουν και, ουσιαστικά, να πάρουν πίσω τα λεφτά που ξόδεψαν για τη διαμονή τους.

    Οι συνεργάτες
    Ένας ευρωβουλευτής έχει στη διάθεση του 21.000 ευρώ μηνιαίως (μεικτά) για την αμοιβή των συνεργατών του. Τώρα πια δεν επιτρέπεται να προσλαμβάνουν συγγενείς πρώτου βαθμού. Παλαιά όμως, δεν υπήρχε περιορισμός. Μάλιστα για κάποια περίοδο, οι ευρωβουλευτές εισέπρατταν το ποσό για αμοιβές συνεργατών και μπορούσαν να το διαθέσουν κατά βούληση. Επίσης δικαιούνται ποσό 5.000 ευρώ για αμοιβές συνεργατών στη χώρα προέλευσης. Στην Ελλάδα δε, έχουν και τα προνόμια των βουλευτών, όσον αφορά τη διάθεση συνεργατών και αστυνομικού. Τέλος, στα γραφεία τους στις Βρυξέλλες ή στο Στρασβούργο, δύναται να απασχοληθούν νέοι μέσω προγραμμάτων Stage.

  6. Ο/Η της Κωνσταντώ λέει:

  7. Ο/Η του κώλου λέει:

    ΑΛΛΑΞΕ ΚΑΙ ΤΟ ΓΥΑΛΙ ΗΛΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ

    Ο Ηλίας Ψινάκης με λαμέ κοστούμι στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας – Πήρε μαζί του και τρία μοντέλα

    http://www.iefimerida.gr/news/207582/o-ilias-psinakis-me-lame-kostoymi-ston-proedro-tis-dimokratias-pire-mazi-toy-kai-tria#ixzz3amWiBBrI

  8. Ο/Η laskaratos λέει:

    http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.politiki&id=41128

    Κώστας Ρεσβάνης

    Δεν είναι (μόνο) για γέλια η Ζωή

    Για αρκετούς, η Ζωή Κωνσταντοπούλου ήταν αρχικά ένα πολιτικό πρόσωπο «ελαφρύ», με στοιχεία καλτ, που εκνευρίζει αλλά και διασκεδάζει. Μπορεί να ήταν κι έτσι αλλά, πιστεύω, ότι δεν είναι μόνο αυτό. Η Ζ.Κ. από την ημέρα, που -κακώς!- αποφάσισαν να την εκλέξουν Πρόεδρο της Βουλής βουλευτές από τα περισσότερα κόμματα, έχει προσωπικό σχέδιο που αρχίζει πλέον να γίνεται ορατό. Οχυρωμένη πίσω από τον θεσμικό της ρόλο, αναδεικνύει την «μοναδικότητά» της. Από νωρίς, με πάμπολλα γνωστά παραδείγματα, έδειξε την ψυχική της ιδιοσυστασία, που έχει κύριο συστατικό την άνευ ορίων φιλοδοξία της.

    Αυτό το «άνευ ορίων» σημαίνει πως δεν θα ανεχθεί ποτέ να είναι ούτε τρίτη ούτε δεύτερη παρά μόνο πρώτη. Τα πρώιμα δείγματα ήταν οι πρωτοφανείς αντικοινοβουλευτικές πρακτικές, οι γνωστές λοιδορίες και σχολιασμοί στους «μνημονιακούς» βουλευτές, με εξαίρεση τους ΑΝΕΛ και τη Χρυσή Αυγή, η διαχείριση του κοινοβουλευτικού έργου σύμφωνα με τα γούστα και τις επιδιώξεις της. Ταυτόχρονα φρόντισε να απαλλοτριώσει ουσιαστικά το κανάλι της Βουλής και να αποκτήσει(!) έτσι ένα βήμα αποκλειστικά προσωπικής προβολής, με χρήματα των ελλήνων φορολογουμένων. Δεν υπάρχει κάτι παρόμοιο παγκοσμίως σε χώρα με αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία.

    Από την άλλη, δεν θεωρείται τυχαία η τελετή που έστησε με τον Καμμένο στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας, με τα κόκκινα χαλιά και τις παράτες. Εδώ ή σύμπνοια και η συμπάθεια είναι κάτι παραπάνω από φανερή και για πολλούς ευεξήγητη. Την ενδιαφέρει, ίσως και να της ταιριάζει περισσότερο ο τρόπος που πολιτεύεται και συμπεριφέρεται ο αρχηγός των ΑΝΕΛ. Προσθέστε και τη δυσθυμία της να καταδικάζει οτιδήποτε χρυσαυγίτικο και το παζλ κλείνει αργά αλλά σταθερά. Για να το πούμε καθαρά: Υπάρχει, από πολλούς που βλέπουν λίγο μακρύτερα -και με βάση τις δύσκολες και αντιδημοφιλείς αποφάσεις που έρχονται- η βεβαιότητα ότι προετοιμάζει με μεθοδικότητα έναν πολιτικό πόλο-φορέα που θα συγκεντρώνει ό,τι πιο ανορθολογικό, αντιδημοκρατικό, αντιευρωπαϊκό και εθνολαϊκιστικό στοιχείο υπάρχει ή θα διαμορφωθεί. Μόνο αφελείς δεν γνωρίζουν τον αρχηγό…

    Πρόεδρος ενός θεσμού που δημιουργήθηκε για να υπηρετεί τη Δημοκρατία, δηλαδή τη λαϊκή κυριαρχία, σχεδιάζει το προφίλ ενός πολιτικού που δεν δείχνει να αποδέχεται κοινοβουλευτικούς κανόνες και «ανυπάκουους» αντιπολιτευτικούς θύλακες. Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς την πρόσφατη απέχθειά της για τα «μνημονιακά» κόμματα που έφτασε στο σημείο να τα τοποθετήσει «εκτός δημοκρατικού τόξου»;

    Όσοι δημοσιογράφοι συζητούν ιδιωτικώς με στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης, διαπιστώνουν ότι η δυσαρέσκεια για την Ζ.Κ δεν προέρχεται μόνον από την αντιπολίτευση. Ωστόσο Τσίπρας και Σια δεν κουνάνε ούτε το μικρό δαχτυλάκι για να τη συνετίσουν. Ίσως πιστεύουν οι αφελείς ότι τους εξυπηρετεί στον ατελέσφορο «αντιμνημονιακό» αγώνα, στον οποίο πολλοί στην Κουμουνδούρου ακόμα ορκίζονται.

    Η χθεσινή παράσταση της Ζωής έξω από τη Βουλή, με την ιταμή συμπεριφορά της στον ανώτερο αξιωματικό της ΕΛΑΣ και με ύφος που δεν απέχει πολύ από συμπεριφορά τριτοκοσμικής εκπροσώπου λαϊκοδημοκρατίας, δεν προσθέτει παρά μία ακόμα ψηφίδα στο αντιδημοκρατικό προσωπικό πορτρέτο που φιλοτεχνεί: Είμαι υπεράνω πάσης αρχής!

    Η Ζωή δεν είναι παρά τυπικά ΣΥΡΙΖΑ. Δεν ανήκει σε κανένα υπαρκτό κόμμα. Σμιλεύει το προφίλ που ονειρεύεται: Του Απόλυτου Άρχοντα. Κάποιοι την απολαμβάνουν και ίσως την περιμένουν με ανοιχτές φαιοκόκκινες αγκαλιές.

  9. Ο/Η eklag λέει:

    Τουμπεκί ψιλοκομμένο λοιπόν όταν ο Κασιδιάρης αρνείται το ολοκαύτωμα
    ή εκεί δεν μας επιτρέπεται να κάνουμε τα στραβά ματάκια;
    Ε;
    Εεε;

    • Ο/Η Ζωζώ Σαπουνάκη λέει:

      Ίσα κι όμοια το Ολοκαύτωμα με το ΄22;
      Όχι δας!

      • Ο/Η 22 και μια λέει:

        Κυρία Ζωζώ παρεκτρέπεσαι. Αφού το είχε πει και ο πατρο-Γκασμάς: «θα πετάνε τούβλα, όλη μέρα, κάθε μέρα»

  10. Ο/Η eklag λέει:

    Εννοείται ότι το ’22 είναι ΑΝΩΤΕΡΟ Ζωζώκα!

    • Ο/Η Ζωζώ Σαπουνάκη λέει:

      δεν αρκεί να το λέτε υμείς, πρέπει να πείσετε και τον πολιτισμένο κόσμο, Ακαδημίας και τα τοιαύτα, αλλά δεν το βλέπω.

  11. Ο/Η eklag λέει:

    Σύ είπας.

  12. Ο/Η ΜΑΦΙΑ στο ΣΥΡΙΖΑ λέει:

    http://www.thetoc.gr/koinwnia/article/oi-dialogoi-ntropis-twn-epiorkwn-elas—eup

    Οι διάλογοι ντροπής των επίορκων ΕΛ.ΑΣ – ΕΥΠ

    Στον πρωθυπουργό προσφεύγει ο Γιάννης Πανούσης για το κύκλωμα των ανώτερων αξιωματικών της ΕΛ.Σ που συνεργάζονταν με δουλεμπόρους

    του Παναγιώτη Σπυρόπουλου |
    26 Μαΐ. 15 (18:04) | upd: 26 Μαΐ. 15 (18:04)

    Διάλογοι… καθαίρεσης αξιωματικών και του Πανούση, καταγράφονται σε 90 σελίδες περίληψης των απομαγνητοφωνήσεων συνομιλιών ανάμεσα σε ανώτερους αξιωματικούς της ΕΛ.ΑΣ. και ιδιωτών, που συνεργάζονταν με δουλεμπόρους.

    Οι εμπλεκόμενοι εμφανίζονται να έχουν την ισχύ «πολιτικής παρέμβασης» για τον… διωγμό του Γιάννη Πανούση, την αποστρατεία «ενοχλητικών» αξιωματικών και τις τοποθετήσεις άλλων.

    Ενδεικτικές είναι μερικές από τις συνομιλίες ανάμεσα στον «χοντρό», όπως αποκαλούσαν τον αξιωματικό, που μέχρι πρότινος υπηρετούσε στο Τμήμα Απελάσεων της Διεύθυνσης Αλλοδαπών Αττικής και τον 67χρονου ιδιώτη, που είχε φυλακιστεί στο παρελθόν, ενώ είχε πρωτοστατήσει στις εξεγέρσεις των κρατουμένων και αργότερα ήταν υποψήφιος βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος στη Β’ Αθηνών, όπως αναφέρουν πηγές του Αρχηγείου της ΕΛ.ΑΣ..

    Οι διάλογοι – φωτιά

    Στις 3 Μαρτίου 2015, ο αξιωματικός του Αλλοδαπών συνομιλεί με τον ιδιώτη:

    Αξιωματικός: Πρέπει οπωσδήποτε να απομακρυνθεί από το Αλλοδαπών ο Φ………(προηγούμενος διοικητής) και πρέπει να απομακρυνθεί ακόμη ένας υποδιευθυντής. Πρέπει να αναλάβει ο Γ………. και πρέπει να απομακρυνθούν και δύο σύμβουλοι του υπουργού.

    Ιδιώτης: Συμφωνώ έτσι θα γίνει και να δεις και ότι και η πολιτική ηγεσία θα κατευθυνθεί προς αυτή την κατεύθυνση

    Μετά τις κρίσεις των ανώτατων και ανώτερων αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ. και πριν τις τοποθετήσεις έχει καταγραφεί μία άλλη συνομιλία.

    Ιδιώτης: Θα αναλάβει να το διευθετήσει ο «ψηλός», αλλιώς θα τελειώσει εσωκομματικά. Και άλλωστε σε ένα τετράμηνο θα αλλάξει ο υπουργός.

    Αξιωματικός: Πρέπει να φέρεται τον Γ……….. στο Αλλοδαπών.

    Ιδιώτης: Ναι έτσι θα γίνουν τα πράγματα

    Το σοβαρό ζήτημα που ανακύπτει από αυτές τις συνομιλίες, είναι το γεγονός ότι πολλές από τις επιδιώξεις τους έγιναν πραγματικότητα.

    Ο προηγούμενος και μη «αρεστός» διοικητής του Αλλοδαπών αποστρατεύτηκε και τη θέση του πήρε ο αξιωματικός που μνημόνευαν στις συνομιλίες τους.

    Λόγω της σοβαρότητας της υπόθεσης ο κ. Πανούσης, που κάνει λόγο για «παρέκκλιση, εκτροπή της δημοκρατίας», έχει ζητήσει συνάντηση με τον πρωθυπουργό κ. Αλέξη Τσίπρα, κάτι που έχει ζητήσει και ο διοικητής της ΕΥΠ κ. Γιάννης Ρουμπάτης.

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      του απάντησε ο «αναρχικός» (!!!), ευσεβής νιόπαντρος με θρησκευτικό γάμο, επισκέπτης του μητροπολίτη Καστοριάς, υποστηρικτής των γουναράδων βασανιστών ζώων και θαμώνας εκκλησιαστικών και πατριωτικών συγκεντρώσεων στη Β.Ήπειρο, ενώ ο πρωθυπουργός κάνει την πάπια:

      http://www.iefimerida.gr/news/209106/exallos-o-diamantopoylos-me-panoysi-ehei-akrodexia-ritoreia

      Εξαλλος ο Διαμαντόπουλος με Πανούση: Εχει ακροδεξιά ρητορεία

      Νέα συνέχεια στην αντιπαράθεσή του με τον Γιάννη Πανούση, δίνει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Βαγγέλης Διαμαντόπουλος.

      Σχολιάζοντας άρθρο του αναπληρωτή υπουργού Προστασίας του Πολίτη σε ιστοσελίδα γνώμης, ο βουλευτής Καστοριάς του ΣΥΡΙΖΑ, πνέει μένεα εναντίον του. Στο άρθρο αυτό ο κ. Πανούσης έγραφε ως υστερόγραφο:

      «Υ.Γ.: Οι αντιεξουσιαστές, συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, μέλη του οργανωμένου εγκλήματος και δίκτυα μυστικών υπηρεσιών συμφωνούν σ’ ένα σημείο: πρέπει να με διώξει ο Τσίπρας μέχρι το καλοκαίρι. Παράξενο; Όχι τόσο».

      Ο Βαγγέλης Διαμαντόπουλος, θεωρώντας ότι ο αναπληρωτής υπουργός υπαινίσσεται τον ίδιο ανήρτησε στο facebook εξαιρετικά σκληρή κριτική:

      «Σε ένα εμετικό και προσβλητικό υστερόγραφο για τον ΣΥΡΙΖΑ, περιγράφει ακριβώς τον τρόπο σκέψης του και εμφανίζει τον εαυτό του ως τον απόλυτο στόχο, τσουβαλιάζοντας μαζί ό,τι θα μπορούσε να ξυπνήσει φοβικά αντανακλαστικά σε μικροαστούς προσιδιάζοντας με την ακροδεξιά ρητορεία» έγραψε χαρακτηριστικά.
      Ο κ. Διαμαντόπουλος προσθέσει ότι «πέρα όμως από αυτό, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον πως ενώ στην κριτική που του ασκούνταν, μιλούσε για «τρελούς του χωριού» μας δηλώνει πως «Εγώ ακούω και διαβάζω όλες τις απόψεις και εκδοχές χωρίς να χαρακτηρίζω κανέναν ή να βρίζω»» και καταλήγει με νόημα: «Ο κατήφορος συνεχίζεται και πλέον δεν είναι δική του η ευθύνη…».

  13. Ο/Η laskaratos λέει:

    Την αισιοδοξία ότι η Ελλάδα θα ξεπεράσει τις δυσκολίες, καθώς έχει το δίκιο με το μέρος της, εξέφρασε ο Πρωθυπουργός μιλώντας σε ομογενείς στην Αγ. Πετρούπολη.

    «Εσείς γνωρίζετε από δυσκολίες (…) Είναι βασικό χαρακτηριστικό του ελληνισμού: όταν έχουμε στόχο, αξίες και στοχοπροσήλωση ξεπερνάμε και τις μεγαλύτερες δυσκολίες. Είναι σημαντικό να γνωρίζει κανείς ότι έχει το δίκιο με το μέρος του», ανέφερε ο κ. Τσίπρας.

    Τόνισε επίσης ότι στόχος της προσπάθειας που καταβάλει –όπως είπε- όχι μόνο η κυβέρνηση, αλλά όλοι οι Έλληνες, είναι «να ξανακάνουμε την πατρίδα μας κυρίαρχη χώρα και το λαό μας να έχει ψηλά το κεφάλι».

    «Να είστε περήφανοι που είστε Έλληνες» κατέληξε ο Πρωθυπουργός.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s