Αναγνώσεις: Ελίας Νόρμπερτ, Ναζισμός και Γερμανικός χαρακτήρας

NAZISMOS-COVER[Μτφρ: Γιάννης Πεδιώτης, Γιάννης Θωμαδάκης, επιμέλεια: Θάνος Σαμαρτζής, σελ. 184 –Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης]

Περιγραφή
Η αγάπη για την πατρίδα που διατυμπάνιζαν οι Ναζί και στο όνομα της οποίας συσπείρωσαν μεγάλα τμήματα του γερμανικού λαού δεν ήταν αγάπη για την αληθινή Γερμανία, για τη Γερμανία όπως αυτή ήταν στην πραγματικότητα. Η αγάπη τους δεν αφορούσε μια Γερμανία που είναι ένα έθνος μεταξύ άλλων ισότιμων εθνών. Ήταν αγάπη για μια Γερμανία όπως αυτή όφειλε να είναι σύμφωνα με τα αισθήματά τους: μια Γερμανία μεγαλύτερη από τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά έθνη. Ήταν αγάπη για μια Γερμανία ιδεατή.
Ούτε ο Χίτλερ αγαπούσε τη Γερμανία όπως πραγματικά ήταν. Αυτό που αγαπούσε ήταν μια οπτασία της Γερμανίας και του μεγαλείου της. Ο ναζιστικός πόλεμος και η όλη θηριωδία εκείνων των ετών ήταν η απέλπιδα κίνηση ενός έθνους που καταποντιζόταν ταχύτατα σε θέση δεύτερης ή τρίτης κατηγορίας. Οι Γερμανοί είδαν αυτό τον πόλεμο ως την ύστατη απόπειρά τους να φανούν αντάξιοι της ιδεατής τους αυτοεικόνας.
Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι δεν ήταν ανάγκη να εξοντωθούν εκατομμύρια Εβραίοι για να μάθουν οι Γερμανοί να ζουν με μια λιγότερο λαμπερή εικόνα του εαυτού τους. Σπανίως, όμως, ισχυροί κοινωνικοί σχηματισμοί συμβιβάζονται ειρηνικά με τον περιορισμό της ισχύος τους. Στρέφονται ξανά και ξανά σε ηγέτες που προβάλλουν ενώπιόν τους την εικόνα ενός υπέρτερου μεγαλείου, που απευθύνονται σ’ αυτούς στο όνομα υψηλών αξιών και τους καλούν ν’ αντισταθούν στην απειλή και να πολεμήσουν για τη συλλογική ανωτερότητα και τα ιδανικά της.
Όπως τα άγρια ζώα, έτσι και τα ισχυρά έθνη γίνονται πολύ επικίνδυνα όταν νιώσουν στριμωγμένα, όταν αισθανθούν ότι η ισορροπία δυνάμεων γέρνει σε βάρος τους, ότι οι αξίες τους απειλούνται κι η υπεροχή τους αργοσβήνει. Όταν παρατηρούνται αυτά τα φαινόμενα, οι άνθρωποι συνήθως καταφεύγουν στη βία. Και τότε ξεσπούν πόλεμοι.

Ο Νόρμπερτ Ελίας έγραψε αυτό το δοκίμιο το 1961/62, με αφορμή τη δίκη του Άιχμαν που διεξαγόταν εκείνο τον καιρό στην Ιερουσαλήμ. Το δημοσίευσε 30 περίπου χρόνια αργότερα, ένα έτος πριν τον θάνατό του

***

Κριτική: Γιώργος Σταματόπουλος, Ηγέτες και λαοί στην Εφημ. των Συντακτών

Επαιρόμεθα οι περισσότεροι ότι διανύουμε το ανώτατο στάδιο του πολιτισμού, ότι είμαστε μάλιστα οι εκπρόσωποί του, αδιαφορώντας παγερά για τις βαρβαρότητες που συμβαίνουν δίπλα μας και υποδαυλίζουν μια επιστροφή στο υπανάπτυκτο (;) παρελθόν της ανθρωπότητας. Είναι μια οχληρή αντίφαση για εμάς τους «πολιτισμένους», του εικοστού πρώτου αιώνα, διότι αποδεικνύεται ότι η ωμότητα και η αγριότητα δεν εξαλείφονται με τον ορθό λόγο και τον ρεαλισμό. Εάν ήταν έτσι δεν θα υπήρχαν η βία και οι πόλεμοι, οι φόνοι και τα βασανιστήρια. Κάτι άλλο κινεί τα νήματα, που, βεβαίως, αρνιόμαστε να το ανιχνεύσουμε, να το προσεγγίσουμε, να το εξετάσουμε.

«Οι γνώσεις μας για τις συνθήκες που οδηγούν στην ενδυνάμωση της ανθρώπινης ροπής προς τη βαρβαρότητα είναι ακόμη υποτυπώδεις», σημειώνει ο Νόρμπερτ Ελίας σ’ ένα θαυμάσιο βιβλίο του με τίτλο «Ναζισμός και γερμανικός χαρακτήρας» που εξέδωσαν πρόσφατα οι Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης («Προοπτικές»). Υπάρχουν βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις στους λαούς, που συντρίβουν και γελοιοποιούν τα ορθολογικά κίνητρα, η πεποίθηση λ.χ. ότι ένας λαός είναι ευφυέστερος των άλλων (ιστορικότερος, δυνατότερος και δεν συμμαζεύεται). Με τέτοιες πεποιθήσεις οι λαοί χάνουν το μέτρο και αναγκάζονται να δικαιολογούν οποιαδήποτε απόφαση παίρνει η μειοψηφία της εξουσίας της χώρας τους. Μικρές καθεστηκυίες ομάδες είναι η εξουσία εν αντιθέσει με τη μεγάλη μάζα του πληθυσμού: Οι μικροί ή μεγάλοι αξιωματούχοι αυτών των ομάδων λαμβάνουν αποφάσεις που κρίνουν τον ευδαιμονισμό ή όχι των λαών και μερικές φορές την ίδια τη ζωή τους ή τον θάνατό τους.

Τις περισσότερες φορές οι αποφάσεις των ηγεσιών καθορίζουν την κακή μοίρα των λαών και μάλιστα οι λαοί συχνά τις επικροτούν και επιδοκιμάζουν, συχνότατα δε με ζητωκραυγές, χαρίζοντάς τους τεράστιες πλειοψηφίες. Γιατί οι λαοί είναι τόσο ανίσχυροι να αντιδράσουν στις λαθεμένες αποφάσεις των ηγεσιών τους είναι θέμα αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας αλλά και αλλουνού παπά ευαγγέλιο. Εκείνο που φαίνεται είναι ότι τα κινήματα διαμαρτυρίας δεν μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα, ειδικά όταν καθοδηγούνται από ανθρώπους που δεν έχουν ξεπεράσει την εξουσιαστική συνείδηση, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ λ.χ., που από κίνημα διαμαρτυρίας έγινε κυβέρνηση (εξουσία), χωρίς να έχει αλλάξει μέσα του τη δομή αυτής της εξουσιαστικής συνείδησης. Ας μην ισοπεδώνουμε· υπάρχουν κυβερνητικά στελέχη που αγωνιούν, που φέρουν άλλον αέρα στην άσκηση της πολιτικής, είναι, όμως, μόνα κι έρμα (τα καημένα).

Οι ελπίδες έχουν φουντώσει στους κόλπους της κοινωνίας, αλλά η πραγματικότητα είναι τρομαχτική, ακριβώς διότι έχει καθοριστεί από τη φιλοσοφία των σχετικά μικρών ομάδων του κατεστημένου. Χρειαζόμαστε, άρα, ένα άλλο σύστημα διακυβέρνησης στο οποίο να συμμετέχουν όσο το δυνατόν περισσότεροι πολίτες· που, όμως, να βρεθούν οι τελευταίοι; Οι περισσότεροι αγνοούμε τα όρια της πολιτικής μας ελευθερίας, όπως αρνιόμαστε να υπερασπιστούμε τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα.

Ολα τούτα δηλώνουν το έλλειμμα Δημοκρατίας αλλά και την ευφυΐα του συστήματος να διαιωνίζεται, υποσχόμενο περισσότερη δημοκρατία. Τώρα, για ποια δημοκρατία μιλάνε όλοι την ώρα που βολοδέρνουμε στη χοάνη του καπιταλισμού, είναι ένα προς συζήτηση (σπουδαίο) ζήτημα, αλλά δεν έχουμε χρόνο…

Η διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής οφείλεται βέβαια στην τεχνητή κρίση που έχει προκαλέσει η δομή του συστήματος, βάζουμε όμως κι εμείς το μικρό μας λιθαράκι, ακόμη κι όταν νομίζουμε ότι το καταπολεμούμε. Είναι ο διάλογος που λείπει όπως και η ύπαρξη πολλών ηγετικών «εγώ» στο εσωτερικό των κινημάτων διαμαρτυρίας. Παντού μέτρο του δικαίου είναι η ισχύς. Στα ζώα το κατανοούμε, στους (πνευματικούς;) ανθρώπους όμως κάτι τέτοιο έπρεπε να φαντάζει αδιανόητο. Δεν είναι. Το αποδεικνύει αυτό η ευρωπαϊκή ηγεσία με προεξάρχουσα τη γερμανική.

Ολοι αυτοί μιλάνε για δημοκρατία. Δεν ντρέπονται· οι υποκριτές και άθλιοι, οι «πολιτισμένοι» ντε, που «δημιουργούν» πολέμους και «κατασκευάζουν» εκατόμβες για πρόσφυγες, άνεργους, απελπισμένους, ψυχιατριζόμενους· αγρότες, εργάτες, γυναίκες, μειονότητες κ.ο.κ.

Advertisements
This entry was posted in βιβλία/ανάγνωση. Bookmark the permalink.

8 Responses to Αναγνώσεις: Ελίας Νόρμπερτ, Ναζισμός και Γερμανικός χαρακτήρας

  1. Ο/Η Λουδοβίκος της Βάδης λέει:

    http://avgi-anagnoseis.blogspot.gr/2011/06/20_18.html

    Νόρμπερτ Ελίας: ένας κορυφαίος κοινωνιολόγος του 20ού αιώνα
    18/6/11
    ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΕΡΤΙΚΑ

    NORBERT ELIAS, Η θεωρία του συμβόλου, μτφρ. Ρεβέκκα Πεσσάχ, επ. Α. Παπαντωνίου, εκδόσεις Μεταίχμιο, σελ. 336

    Ο Νόρμπερτ Ελίας (1897-1990) είναι ένας από τους κορυφαίους κοινωνιολόγους του εικοστού αιώνα, που χάρη σε μια ευτυχή συγκυρία πολλά από τα βασικά του έργα είναι διαθέσιμα στην ελληνική βιβλιογραφία. Αναμφίβολα, σε αυτό το εγχείρημα υπήρξε σταθμός η έκδοση της θεμελιώδους μελέτης του «Η εξέλιξη του πολιτισμού» (1939, 1969, ελλ. εκδ. Νεφέλη, 1997), έργο με μεγάλη προϊστορία και σημαντικές επιδράσεις στο σύνολο της κοινωνιολογικής σκέψης. Σε απόσταση από το ακαδημαϊκό κατεστημένο και την επίσημη κοινωνιολογική προσέγγιση των κοινωνικών σχηματισμών, πολύ πριν γίνουν του συρμού οι γενεαλογικές μελέτες για την εξουσία και τους τρόπους διάχυσής της στο κοινωνικό σώμα, ο Ελίας επιτέλεσε ένα μοναδικό άθλο.
    Με βάση ένα πλούσιο εποπτικό υλικό, που αφορά τις αλλαγές στους τρόπους συμπεριφοράς και στα ήθη των ανώτερων στρωμάτων της Δύσης από τον Μεσαίωνα και μετά, μελέτησε τους μηχανισμούς του κοινωνικού ελέγχου, την εσωτερίκευση των ελέγχων στη διαδικασία διαφοροποίησης των κοινωνικών στρωμάτων, τη μετατροπή τους σε αυτοκαταναγκασμούς, και τέλος τις μεταβολές στον συναισθηματικό κόσμο αυτών των στρωμάτων.
    (……)
    Ο Γιώργος Μερτίκας είναι δοκιμιογράφος και μεταφραστής

  2. Ο/Η Ἀριστοκλῆς λέει:

    Εἶναι τὸ σύνδρομο τῆς Χριστιανικῆς Αὐτοκρατορίας. Ὑπάρχει μόνον ἕνας περιούσιος λαός, μόνον ἕνας νέος Ἰσραήλ. Μετὰ τὸν Διαφωτισμό, ὅλη αὐτὴ ἡ τρέλα ἔπρεπε νὰ ἀποκτήσῃ μοντέρνο προσωπεῖο. Καὶ χρησιμοποίησαν τὴν ψευδεπιστήμη.

  3. Ο/Η Ζωή Μαινόμενη λέει:

    Συγνώμη κύριοι αλλά τρέχουν εξελίξεις.
    Οι λαφαζανικοί και λοιποί θέλουν ρήξη.
    Ο Δραγασάκης αναγκάστηκε να φύγει

    http://www.action24.gr/politics/item/58101-«πυρ-ομαδόν»-κατά-γ-δραγασάκη-στη-συνεδρίαση-της-πγ-και-της-κο-του-συριζα

    «Πυρ ομαδόν» κατά Γ. Δραγασάκη στη συνεδρίαση της ΠΓ και της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ
    Παρασκευή, Μαϊ 15 2015

    «Πυρ ομαδόν» κατά Γ. Δραγασάκη στη συνεδρίαση της ΠΓ και της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ

    Σε ιδιαίτερα φορτισμένο κλίμα πραγματοποιήθηκε η συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας και του προεδρίου της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ για την πορεία της διαπραγμάτευσης. Στο επίκεντρο σφοδρότατων επικρίσεων, σύμφωνα με πληροφορίες, βρέθηκε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γιάννης Δραγασάκης, ο οποίος ενημέρωσε για την πορεία των διαπραγματεύσεων.

    Στην ομοβροντία κατά της διαπραγματευτικής τακτικής και της ίδιας της διαπραγματευτικής ομάδας πρωτοστάτησε κατά τις πληροφορίες αυτές η πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία ούτε λιγο ούτε πολύ κατηγόρησε την κυβέρνηση για αναξιοπιστία και εγκατάλειψη των δεσμεύσεων της Θεσσαλονίκης. Κατά τον τροπο αυτό έκανε μια πολιτική τοποθέτηση, η οποία ερμηνεύτηκε ως αποκαλυπτική των διαθέσεών της.

    Στο ίδιο πνεύμα αν και με αλλα στοιχεία κριτικής, στον κ. Δραγασακη επιτέθηκαν και αλλα μέλη της ΠΓ κατά κύριο λόγο εκπρόσωποι του Αριστερού Ρεύματος, αλλά και θεωρούμενοι μέχρι πρότινος «προεδρικοί» όπως ο Ρούντι Ρινάλντι κ.α.

    Σύμφωνα με πληροφορίες ο αντιπρόεδρος της Βουλης Αλ. Μητροπουλος άσκησε κριτική για την αποδοχή εκ μέρους της κυβέρνησης της συμφωνίας της 20ης Φεβρουαρίου και όσα αυτή συνεπάγονταν.

    Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές ο κ. Δραγασάκης ενημέρωσε την γραμματεία οτι η κυβερνηση είναι έτοιμη να προχωρήσει σε συμφωνία με τους εταίρους εως τις 19 Μαίου, πλην όμως βρέθηκε αναγκασμένος να αποχωρήσει απογοητευμένος από την συνεδριαση, η οποία συνεχίστηκε.

  4. Ο/Η και ο Αλέξης (Μητρόπουλος)!!! λέει:

    ΣΥΡΙΖΑ: Η Κωνσταντοπούλου πρωτοστάτησε στην επίθεση κατά Δραγασάκη για τις «κόκκινες γραμμές»

    ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 14/05/2015 23:37 | ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: 03:46 |

    Αντιμέτωπος με την αντίδραση κομματικών και κοινοβουλευτικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε το απόγευμα της Πέμπτης ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γιάννης Δραγασάκης, ο οποίος παρέστη και ενημέρωσε την Πολιτική Γραμματεία (ΠΓ) και το προεδρείο της ΚΟ για την πορεία της διαπραγμάτευσης και τις επικείμενες εξελίξεις.

    Στην ομοβροντία κατά της διαπραγματευτικής τακτικής και της ίδιας της διαπραγματευτικής ομάδας πρωτοστάτησε, σύμφωνα με πληροφορίες, η πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ κατηγόρησε την κυβέρνηση για αναξιοπιστία και εγκατάλειψη των δεσμεύσεων της Θεσσαλονίκης.

    Στο ίδιο πνεύμα αν και με άλλα στοιχεία κριτικής, στον κ. Δραγασάκη επιτέθηκαν και άλλα μέλη της ΠΓ, κατά κύριο λόγο εκπρόσωποι του Αριστερού Ρεύματος, αλλά και θεωρούμενοι μέχρι πρότινος «προεδρικοί» όπως ο Ρούντι Ρινάλντι κ.ά.

    Κριτική φέρεται να άσκησε και ο αντιπρόεδρος της Βουλής Αλέξης Μητρόπουλος, λέγοντας ότι ήταν λάθος της κυβέρνησης να αποδεχτεί τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου.

    Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, ο κ. Δραγασάκης ενημέρωσε την Πολιτική Γραμματεία ότι η κυβέρνηση είναι έτοιμη να προχωρήσει σε συμφωνία με τους εταίρους έως τις 19 Μαΐου, πλην όμως βρέθηκε αναγκασμένος να αποχωρήσει απογοητευμένος από τη συνεδρίαση, η οποία συνεχίστηκε.
    Η Πολιτική Γραμματεία εξέδωσε το βράδυ της Πέμπτης ανακοίνωση με την οποία καλεί την κυβέρνηση να παραμείνει στις κόκκινες γραμμές της και προαναγγέλλει εκστρατεία ενημέρωσης του ελληνικού αλλά και των ευρωπαϊκών λαών.

    και των ευρωπαϊκών λαώννννννννννννννννννννννννννννννννννννν!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  5. Ο/Η Psycho λέει:

    Φαίνεται πως ήλθε η ώρα της αλήθειας.
    Ευρώπη ή τρίτος κόσμος;
    Βαρύ το φορτίο για τον μικρό Αλέξη και πως να το αντέξη;

  6. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    ΠΩΣ ΞΕΠΕΡΑΣΤΗΚΕ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ (ΜΑΣ;) –PLAN B
    (Σχεδίασμα αφηγηματικού δοκιμίου )
    Στη μνήμη Αποστόλου Σάντα, 5-5-2011

    Alfred Döblin (συγγραφεύς και ψυχίατρος), Berlin Alexanderplatz, (1929), Πρόλογος “Το επάγγελμα του γιατρού μου έδωσε μια ευκαιρία να γνωρίσω πολλούς κακοποιούς, από δω άντλησα ορισμένα ενδιαφέροντα -και άξια να ειπωθούν- πράγματα. Κι όταν συναντούσα αυτούς τους ανθρώπους και πολλούς όμοιούς τους έξω, έβλεπα …, την κοινωνία μας, από ένα πολύ ιδιόμορφο πρίσμα : ….πως δεν υπάρχουν σαφώς καθορισμένα όρια ανάμεσα σ’ αυτούς που είναι εγκληματίες και σ’ αυτούς που δεν είναι, πως σε όλα τα δυνατά επίπεδα η κοινωνία ή καλύτερα αυτό που εγώ έβλεπα, ήταν ζυμωμένη με το έγκλημα…”

    [….]
    V. “Ανωνύμου: Η παιδική ηλικία των κρατών καθορίζει το μέλλον τους”

    “Πρώτη φορά αναφέρονται κελτικά και γερμανικά φύλα από τους Έλληνες και Ρωμαίους της προχριστιανικής εποχής. Από το 58 π.Χ. .., ο Ρήνος αποτελεί το φυσικό σύνορο με την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Οι Ρωμαίοι δοκιμάζουν μόνο μία φορά να επεκταθούν ανατολικά του ποταμού με τραγικά γι’ αυτούς αποτελέσματα, αφού το 9 μ.Χ. κατασφάζονται στο Τεύτομπουργκ. Ο Τάκιτος γράφει το 98 την πρώτη ιστορία των γερμανικών περιοχών. Μεταξύ 1ου και 6ου αιώνα τα γερμανικά φύλα εξαπλώνονται στην Ευρώπη και αναμιγνύονται με τους Κέλτες. Μεγάλες εκτάσεις των σημερινών ανατολικών κρατιδίων της Γερμανίας μέχρι το μεσαίωνα ανήκουν πολιτιστικά στον σλαβικό χώρο (Germania Slavica). Κατά τα τέλη του μεσαίωνα οι πληθυσμοί αυτοί γερμανοποιούνται.”

    “ 2 Ιανουαρίου1492 – Το Εμιράτο της Γρανάδα, η τελευταία κτήση των Μαυριτανών στην Ισπανία, παραδίδεται στο στρατό του βασιλιά Φερδινάνδου Ε’ και της Ισαβέλλας Α’ της Καστίλλης.3 Αυγούστου 1492 Ο Χριστόφορος Κολόμβος ξεκινά με τρία καράβια από το λιμάνι Πάλος ντε λα Φροντέρα της Ισπανίας.12 Οκτωβρίου 1492 Ανακάλυψη της Αμερικής: ο Χριστόφορος Κολόμβος φτάνει στις Μπαχάμες νομίζοντας ότι βρίσκεται στη Νότια Ασία.”

    ”…..Από το 1136, όταν ο γιος του Ερρίκου της Βουργουνδίας, νίκησε τους Άραβες, ξεκινά η ανεξάρτητη ιστορία της Πορτογαλίας, που γρήγορα εξελίχθηκε σε μεγάλη ναυτική και αποικιοκρατική δύναμη. Ανακάλυψαν το νησί Μαδέρας στις Καναρίους Νήσους, το Πράσινο Ακρωτήριο στην Αφρική και το 1480 το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας. Στη συνέχεια οι Πορτογάλοι ανέπτυξαν αποικιακό κράτος στην Αφρική, την Ινδία και τη Νότιο Αμερική, ενώ θαλασσοπόροι της χώρας έφτασαν μέχρι την Ιαπωνία και την Κίνα…..”

    ”Tο 1614 επί αντιβασιλείας Μαρίας των Μεδίκων, ανήλθε στην εξουσία ο καρδινάλιος Ρισελιέ. Στη συνέχεια έγινε πρωθυπουργός του Λουδοβίκου ΙΓ΄ …. Μια άλλη επιδίωξη του ήταν να μεταβάλει τη Γαλλία στο ισχυρότερο ευρωπαϊκό κράτος. …. Επέβαλε βαριά φορολογία στους αγρότες και στους έμπορους των πόλεων, έδωσε νέα ώθηση στο εξωτερικό εμπόριο και συντέλεσε στην επέκταση των ορίων της Γαλλικής Αυτοκρατορίας στη Βόρεια Αμερική, την Καραϊβική, καθώς και σε άλλα μέρη του κόσμου. ….Όταν έληξε ο Τριακονταετής Πόλεμος (1618-1648), ο τελευταίος εκ των θρησκευτικών πολέμων που αιματοκύλησαν την Ευρώπη, η Γερμανία παρέμενε κατακερματισμένη σε 350 κρατίδια.

    …………………………………………………………………………………………………………
    “…Η ολλανδική αυτοκρατορία [11]… εξελίχθηκε σε μια από τις μεγαλύτερες ναυτικές και οικονομικές δυνάμεις του 17ου αιώνα. Στην … ολλανδική Χρυσή Εποχή ιδρύθηκαν αποικίες και εμπορικοί σταθμοί σε όλο τον κόσμο. Η εγκατάσταση των Ολλανδών … ξεκίνησε με την ίδρυση του οικισμού Νέο Άμστερνταμ στο νότιο άκρο του Μανχάταν το 1614. …ο οποίος μετέπειτα εξελίχθηκε στη σημερινή Νέα Υόρκη.”

    “…Στη διάρκεια του 17ου και 18ου αιώνα, η Αγγλία αποκτά τεράστια εδάφη στις Ινδίες και την Αμερική, αφού σύντριψε το γαλλικό στόλο και εξασφάλισε την κυριαρχία των θαλασσών. Στο διάστημα από τα τέλη του 18ου αιώνα και τις αρχές του 19ου πρωτοστατεί στη δημιουργία αντιγαλλικού συνασπισμού, που τελικά οδήγησε στη συντριβή του Ναπολέοντα κι έτσι βγαίνει κερδισμένη, αφού αποκτά και τις γαλλικές αποικίες στην Αφρική και την Ασία.”
    …………………………………………………………………………………………………………
    “….. Στις 9 Ιουνίου 1815 το Συνέδριο της Βιέννης σήμανε το τέλος των ναπολεοντείων πολέμων και επανακαθόρισε, … τη δομή της Γερμανίας. Τη θέση της παλαιάς Αγίας Αυτοκρατορίας πήρε τώρα η Γερμανική Ομοσπονδία, αποτελούμενη από 39 μόνο (!) κράτη[12]. ….

    Το 1862, έγινε πρωθυπουργός της Πρωσίας Otto von Bismarck. Ηδη από τον πρώτο του λόγο στη Βουλή διαφάνηκαν οι πρώτες ύλες της πολιτικής του σκέψης: «Τα μεγάλα ζητήματα του παρόντος δεν είναι δυνατό να λυθούν με λόγους και ψηφοφορίες, ¬ αυτό υπήρξε το μεγάλο λάθος του 1848-1849, ¬ αλλά με αίμα και σίδερο». ….[13].

    Έπειτα από μια σύντομη εκεχειρία …, Πρωσία και Αυστρία αποφάσισαν ότι είχε η έρθει ώρα για «αίμα και σίδερο». Ο «Πόλεμος των Επτά Εβδομάδων» (1866), στον οποίο έλαβε μέρος ως εθελοντής νοσοκόμος και ο Πρώσος Φρειδερίκος Νίτσε, έληξε με ήττα των Αυστριακών. Ο Βίσμαρκ πέτυχε τη διάλυση της παλαιάς Γερμανικής Ομοσπονδίας, απομακρύνοντας … τον μοναδικό υπολογίσιμο εσωτερικό εχθρό, την Αυστρία. Έπεισε όμως τον Γουλιέλμο Α’ να αρκεστεί σε μετριοπαθείς όρους ειρήνης…». Η Αυστρία συμφώνησε να αναγνωρίσει «μια νέα μορφή Γερμανίας χωρίς τη συμμετοχή της Αυστριακής Αυτοκρατορίας» και δημιούργησε μια δυαδική μοναρχία με την Ουγγαρία. Ο Γουλιέλμος Α’ και ο αρχηγός του επιτελείου του … ανέδειξε τον πρωσικό στρατό ως μια από τις πιο αποτελεσματικές μαχητικές δυνάμεις της Ευρώπης που είχε στη διάθεσή της οπισθογεμή ελαφρά πυροβόλα.

    Για τον Βίσμαρκ όμως υπήρχαν εκκρεμότητες. Τα νότια γερμανικά κράτη …εξακολουθούσαν να εναντιώνονται στην ενοποίησή τους με την Πρωσία και τα λοιπά βόρεια κράτη. Ένας κοινός εχθρός θα έδινε λύση στο πρόβλημα. Το 1870 ενορχήστρωσε τον γαλλοπρωσικό πόλεμο. Τον Φεβρουάριο του 1871 επέβαλε στη Γαλλία πολεμική αποζημίωση 5 δις φράγκων μαζί με την απώλεια της Αλσατίας και της Λωρραίνης (Συνθήκη της Φραγκφούρτης)…Η ανακήρυξη της νέας Γερμανικής Αυτοκρατορίας πραγματοποιήθηκε στην Αίθουσα των Κατόπτρων των Βερσαλλιών, στις 18 Ιανουαρίου 1871. Αυτοκράτορας εστέφθη ο Γουλιέλμος Α’, ο Βίσμαρκ όμως ήταν ο αδιαφιλονίκητος ήρωας του γερμανικού λαού. Ο ίδιος θεωρούσε την Αυτοκρατορία δημιούργημά του και αντιμετώπιζε κάθε προσωπικό αντίπαλό του ως άσπονδο εχθρό της (Reichfeind). Στις 21 Μαρτίου …. διορίστηκε καγκελάριος του Β’ Ράιχ. Ως το 1890 που εξαναγκάστηκε σε παραίτηση παρέμεινε ένας από τους δεινότερους πηδαλιούχους όχι μόνο της Γερμανίας αλλά ολόκληρης της Ευρώπης, κρατώντας τις ισορροπίες μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων και διασφαλίζοντας την ειρήνη για 26 ολόκληρα χρόνια.…. Μεταγενέστεροι ιστορικοί τον κατηγόρησαν ότι προλείανε το έδαφος για τον Χίτλερ. …ο Οτο φον Βίσμαρκ έχει πάρει επαξίως τη θέση τής πλέον αμφιλεγόμενης προσωπικότητας στη γερμανική Ιστορία. ”

    Στα τέλη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, με την Γερμανική επανάσταση του 1918 η μοναρχία βρίσκει το τέλος της στο Ράιχ, αλλά και στην Αυστροουγγαρία. Το Ράιχ μετατρέπεται σε Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Με την συνθήκη των Βερσαλλιών οι Γερμανοί χάνουν μεγάλες εκτάσεις (11%) του κράτους τους…Επίσης χάνουν όλες τις αποικίες τους (κυρίως στην Αφρική) και υποχρεώνονται να πληρώνουν αρκετά μεγάλο ετήσιο ποσό επανορθώσεων στις νικητήριες δυνάμεις για περίπου 80 χρόνια…Οι πολεμικές επανορθώσεις που επιβλήθηκαν … ήταν τόσο υπέρογκες, που δημιούργησαν ένα κύμα αντιδράσεων στον Γερμανικό λαό, που πάντα πίστευε ότι δεν έχασε πραγματικά τον πόλεμο αλλά «προδόθηκε».
    Παράλληλα, ξέσπασε η παγκόσμια οικονομική κρίση, με την κατάρρευση του χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης του 1929, η οποία ακολουθήθηκε από ταχεία κάμψη της παραγωγής, απασχόλησης και εξωτερικού εμπορίου των ΗΠΑ. Το Ηνωμένο Βασίλειο θέσπισε… το σύστημα της προτίμησης στο εμπόριο με κράτη της Κοινοπολιτείας, ενώ η φασιστική Ιταλία εφάρμοσε αυστηρούς ελέγχους στην παραγωγή και προχώρησε στην στρατιωτικοποίηση της χώρας.

    Η απελπισία από την ήττα, την οικονομική κρίση με καλπάζοντα πληθωρισμό και το αίσθημα ότι οι Γερμανοί παρεμποδίζονταν να έχουν όλα αυτά που δικαιούνταν, οδήγησαν σε μια έξαρση του εθνικισμού και διευκόλυναν την άνοδο στην εξουσία του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος (NSDAP) με αρχηγό τον Χίτλερ. Η πολιτική του Χίτλερ ήταν να αναδημιουργήσει την Γερμανία αποκτώντας τον αναγκαίο «ζωτικό χώρο» (Lebensraum) και να κάνει ένα «ξεκαθάρισμα λογαριασμών» με όλους εκείνους που θεωρούσε ότι είχαν φέρει την χώρα στην κακή αυτή κατάσταση (την Γαλλία και τους Εβραίους).

    Μετά τον α’ παγκόσμιο πόλεμο, σύμφωνα με τον Γερμανό συγγραφέα W. G. Sebαl, ”η συνύπαρξη φανταστικών εμμονών και ταυτόχρονα φιλεργίας, είναι χαρακτηριστικό του βαθύτατου ρήγματος που δημιουργήθηκε στο μυαλό των Γερμανών, και αποτυπώνεται ξεκάθαρα στο ύφος των υπαξιωματικών των ναζί στη μεταξύ τους αλληλογραφία: παραπαίουν ανάμεσα στην παραφροσύνη και σ’ ένα υποτιθέμενο ενδιαφέρον για υπηρεσιακά θέματα, το ανισόρροπο ύφος έρχεται να στοιχειώσει μύθους για τον αόρατο και πανταχού παρόντα εχθρό που κατέτρωγε εκ των έσω το έθνος… Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στην αριστοκρατία της Βέρμαχτ και τους νεόπλουτους η καριερίστες μικροαστούς, τώρα αυτοανακηρυχθέντες προστάτες της πατρίδας, συνιστά ένα από τα κεντρικά θέματα της ιστορίας των κοινωνικών δομών, που οδήγησαν στην εξαχρείωση των Γερμανών, μιας –εν μέρει- άγνωστης ιστορίας… ”

    Λοιπόν, όταν τα άλλα ευρωπαϊκά έθνη – προ αιώνων- είχαν γίνει κράτη, εξερευνήσει όλη των γη, αποκτήσει εμπορικούς σταθμούς και αποικίες, πρώτες ύλες, άπλετους ζωτικούς χώρους, ένα “αδικημένο” κράτος, μόλις 60 ετών (το 1821 η Γερμανική Ομοσπονδία, αποτελείτο από 39 κρατίδια) θέλησε με “αίμα και σίδερο” να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του, όχι με αόρατους και ορατούς εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς, αλλά με την ιστορία (μάλλον με την …..προϊστορία) του.

    ΥΓ Μικρο αποσπασμα απο αδημοσιευτο κειμενο μου.

  7. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Κια ενα δευτερο σχετικο αποσπασμα.

    ”Η Γερμανία … του Τρίτου Ράιχ, ακολουθεί από το 1933 αυστηρή επεκτατική πολιτική: Το 1938 o Αδόλφος Χίτλερ, ενσωματώνει την Αυστρία στο Ράιχ(Anschluss)…Αμέσως μετά εκκένωσε και κατέστρεψε τα χωριά των γονέων και των παππούδων του (Ντόλερσχαϊμ και Στρόνες) στην βορειοδυτική Αυστρία και τα μετέβαλε σε πεδία ασκήσεων του στρατού… Οι … βιογράφοι του πιστεύουν ότι ο λόγος γι’ αυτά τα μέτρα θα πρέπει να αναζητηθεί στην ασαφή και μη απαλλαγμένη από αιμομιξία καταγωγή του…

    Eξασφαλίζει με την συμφωνία του Μονάχου την προσάρτηση της Σουδητίας (περιοχή Γερμανόφωνων της Τσεχοσλοβακίας) στο Ράιχ.. Με την κατάληψη της υπόλοιπης Τσεχοσλοβακίας, τα άλλα κράτη, επιτέλους, συνειδητοποιούν ότι η Γερμανία ακολουθεί αχόρταγη επεκτατική πολιτική. Με την γερμανική επίθεση κατά της Πολωνίας στις 1 Σεπτεμβρίου 1939 αρχίζει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο οποίος στοιχίζει της ζωές περίπου 55 εκατομμυρίων ανθρώπων. Για το Γερμανικό Ράιχ ο πόλεμος αυτός τελειώνει στις 8 Μαΐου 1945 με συνθηκολόγηση άνευ όρων.”

    “Την περίοδο 1941-1945, ο Ελληνικός λαός γνώρισε … την πιο σκληρή, την πιο αιμοβόρα κατοχή στη μακραίωνη ιστορία του : Διαμελισμός της εθνικής του υπόστασης και μοίρασμα των εδαφών της σε άλλα κράτη. Ωμή λεηλασία του εθνικού πλούτου, αρπαγή περιουσιών των πολιτών. Γενοκτονία με την πείνα, την ομηρία, τις ομαδικές εκτελέσεις, τα ολοκαυτώματα. Η Ελλάδα είχε τις μεγαλύτερες αναλογικά απώλειες στον πληθυσμό της από όλες τις χώρες της Ευρώπης. Έχασε το 13,5% του πληθυσμού της. “

    Η συνέχεια είναι γνωστή: ήττα για το γερμανικό έθνος, νεκρούς το 10,0% περίπου του πληθυσμού της (5,5 εκατ. στρατιωτικούς και ανεξακρίβωτο πλήθος αμάχων από 1,1, έως 3, 1 εκατ.) και τραυματίες, καταστροφές πόλεων και υποδομών, πείνα, εξαθλίωση, εσωτερική προσφυγιά, αλλά και ψυχικό τραύμα. Διαίρεση : Δυτική και Ανατολική Γερμανία. Δυτικό και Ανατολικό Βερολίνο -Τείχος. Ψυχρός πόλεμος. Μυστικές υπηρεσίες χωρών ΝΑΤΟ, KGB και Stasi.

    Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, πολλοί Γερμανοί ήταν πολύ δύσκολο να αντιμετωπίσουν τις ενοχές τους (αβάστακτο μαρτύριο γι ‘αυτούς), για την εγκληματική δράση των υπηκόων του Τρίτου Ράιχ-συγγενών τους, και να αρχίσουν την ανοικοδόμηση της χώρας τους, καθώς και την ανάκτηση της ταυτότητά τους,. Μη μπορώντας να ξεπεράσουν την βιωμένη πραγματικότητα, δημιούργησαν μηχανισμούς απώθησης του “γερμανικού τραύματος ” με την απάθεια, την αυτοαναισθητοποίηση και την σιωπή,

    Στις προϋποθέσεις που οδήγησαν στην επιτυχία του γερμανικού οικονομικού θαύματος, δεν περιλαμβάνονται μόνον οι τεράστιες επενδύσεις του σχεδίου Marshal, η έκρηξη του ψυχρού πολέμου και η αχρήστευση των απαρχαιωμένων βιομηχανικών εγκαταστάσεων από τα σμήνη των συμμαχικών βομβαρδιστικών, αλλά και το τυφλό εργασιακό ήθος που είχε καλλιεργηθεί από το ολοκληρωτικό καθεστώς, η ικανότητα αυτοσχεδιασμού της οικονομίας υπό απειλή και ο έμπειρος χειρισμός του αλλοδαπού εργατικού δυναμικού (στο οποίο συμμετείχαν και αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες). Καταλυτική επίδραση είχε όμως, η εθνική σιωπή, το κρυφό μυστικό ότι η μεταπολεμική Γερμανία θεμελιώθηκε πάνω στα καταπλακωμένα πτώματα των βομβαρδισμών, που ενίσχυσε και ενισχύει ακόμη τους δεσμούς των πολιτών της.

    VΙ. Η γερμανική λογοτεχνία της απώθησης και της σιωπής (Η απάθεια και η αυτοαναισθητοποίηση υποδεικνύει προηγμένο μηχανισμό απώθησης του μεταπολεμικού γερμανικού τραύματος)

    “…. η κατάθλιψη αλλάζει τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς, άρα και τον τρόπο αυτοέκφρασης. Κινούμενος από το ένστικτο της αυτοσυντηρήσεως και προσπαθώντας να βρει λύση, ο άνθρωπος εμβαθύνει τα υπαρξιακά ζητήματα. Δημιουργεί έργα τέχνης επιθυμώντας να εκφραστεί και να ξεπεράσει την πραγματικότητα, με την οποία δεν μπορεί να εξοικειωθεί και συμβιβαστεί, να στείλει ένα μήνυμα στους συνανθρώπους του, να στρέψει την προσοχή τους στα επίκαιρα προβλήματα που μπορούν να λυθούν μόνο με κοινή προσπάθεια και συνεννόηση. Αυτή είναι η βάση του υπαρξισμού στην… τέχνη.”

    Για τους Γερμανούς (και τους Aυστριακούς), τα πράγματα έμοιαζαν ακόμα χειρότερα [14]. Τα φαντάσματα του ναζισμού κατατρύχουν έως σήμερα νεώτερους συγγραφείς … ο μετέπειτα νομπελίστας Xάινριχ Mπελ, βετεράνος του πολέμου…, μίλησε τόσο για τη φρίκη του μετώπου όσο και για την καθολική κρίση της Γερμανίας…

    “Μια από τις πλέον αποσιωπημένες και σκοτεινές πτυχές της ιστορίας – τις καταστροφές που υπέστησαν οι ίδιοι οι Γερμανοί- εξετάζει στα δοκίμια του ο W. G. Sebαld με τίτλο η φυσική ιστορία της καταστροφής (“Αεροπορικοί βομβαρδισμοί και λογοτεχνία (Luftkrieg und Literatur)”), όπου με «ασύγκριτη τόλμη και πνευματική ενάργεια ο σπουδαίος Γερμανός συγγραφεας απασχολείται με την ατομική και συλλογική μνήμη (η μάλλον την απώθηση της) , το τραύμα του β’ παγκοσμίου πολέμου και τις επιπτώσεις τους στο γερμανικό λαό. “Η ασύγκριτη εθνική ταπείνωση ….ουδέποτε διατυπώθηκε με λόγια.”

    “…η ένδοξη πολεμική και μεταπολεμική εποποιια της Γερμανίας…. παραμένει ανιστόρητη, συνδέεται με αυτή μας την ανικανότητα …να αντιμετωπίσουμε το βάρος της απόλυτης ενδεχομενικοτητας (η συνειδητοποίηση και αποδοχή της πιθανότητας πραγματοποίησης ή μη ενός κοινωνικού συμβάντος εκ πρώτης όψεως ακατόρθωτου) γεννημένης από την βαθιά εμμονή μας για ευταξία.”

    Το βασικό ερώτημα του είναι: γιατί κράτησαν οι Γερμανοί σαν εφτασφράγιστο μυστικό τις τρομακτικές καταστροφές τους από τους βομβαρδισμούς των Συμμάχων το 1943-1945; Γιατί τόσο επίμονα αποσιώπησαν ότι η μεταπολεμική Γερμανία θεμελιώθηκε πάνω στα καταπλακωμένα πτώματα των βομβαρδισμών; Ποια βαθύτερη ανάγκη τούς έκανε να θάψουν για πολλές δεκαετίες στη σιωπή της Ιστορίας και της λογοτεχνίας, το γεγονός ότι σ΄ αυτούς τους βομβαρδισμούς, στους οποίους οι Βρετανοί έριξαν ένα εκατομμύριο τόνους βόμβες πάνω από την εχθρική επικράτεια, καταστράφηκαν τριάμισι εκατομμύρια κατοικίες, και ότι 131 πόλεις – ανάμεσά τους το Αμβούργο, η Κολωνία, η Νυρεμβέργη, η Δρέσδη- μετατράπηκαν σε σωρούς ερειπίων;

    Οι κάτοικοι αυτών των πόλεων, σύμφωνα με τις λιγοστές μαρτυρίες της εποχής, έδειχναν απόλυτη απάθεια κυκλοφορώντας στα ερείπια, έχοντας περιέλθει σε κατάσταση τροφοσυλλέκτη και τρωγλοδύτη. Άλλοι τριγύριζαν πρόσφυγες από τη μια στην άλλη πόλη της Γερμανίας. Οι πρόσφυγες μόνο από το Αμβούργο ήταν 1.250.000 και οι συνθήκες αυτές για πολλούς κράτησαν τρία χρόνια. «Η βουβή ατμόσφαιρα», γράφει ο Ζέμπαλντ, «η εσωστρέφεια, η αποφυγή του βλέμματος των ανθρώπων που ζούσαν στα χαλάσματα, συγκλόνιζε τους επισκέπτες. «(…)Οι Γερμανοί, αυτοί που είχαν βαλθεί να αποκαθάρουν και να εξυγιάνουν ολόκληρη την Ευρώπη, αναγκάζονταν τώρα να συνειδητοποιήσουν ότι οι ίδιοι ήταν στην πραγματικότητα έθνος ποντικών».

    Η σιωπή των συγγραφέων : Φυσικά, αυτή η απάθεια και η αυτοαναισθητοποίηση δείχνει έναν προηγμένο μηχανισμό απώθησης. Το ίδιο –άλλωστε- αποδεικνύει και η σιωπή των συγγραφέων. Ο Ζέμπαλντ μελέτησε τη συγγραφική παραγωγή Γερμανών λογοτεχνών και ιστορικών των πρώτων χρόνων μετά τον πόλεμο, και κατέληξε ότι η εντυπωσιακή ανεπάρκεια των αφηγήσεων δείχνει την αναγωγή του φαινομένου σε ταμπού. Οι ελάχιστοι που έγραψαν, όπως ο Κάσακ, ο Χανς Έριχ Νόσακ και ο διάσημος νομικός, συγγραφέας και σκηνοθέτης Αλεξάντερ Κλούγκε, αποτελούσαν εξαίρεση. Το μυθιστόρημα «Ο άγγελος σιωπούσε» που έγραψε ο νεαρός τότε Χάινριχ Μπελ, ακατάλληλο για το αναγνωστικό κοινό της εποχής, δημοσιεύθηκε μόλις το 1992.

    Όμως, και σ΄ αυτά τα λιγοστά βιβλία, παρατηρεί ο Ζέμπαλντ, οι συγγραφείς μοιάζουν να καταφεύγουν σε τυποποιημένες εξπρεσιονιστικές εικόνες τύπου Φριτς Λανγκ, σε ανατολικά φιλοσοφήματα και θεωρίες μετενσάρκωσης, σε συμβολισμούς και αλληγορίες, χρήζοντας τον εαυτό τους θεματοφύλακα των αληθινών αξιών και προβάλλοντας μια πνευματική ελίτ «εσωτερικών εξορίστων», κρατώντας δηλαδή μια στάση που δεν βρίσκεται μακριά από τη φασιστική σκέψη. Διαβάζοντας τα κείμενα αυτά, παρατηρεί ο Ζέμπαλντ, έχει κανείς την εντύπωση ότι οι Γερμανοί δέχτηκαν τις θεόρατες φλόγες που τύλιξαν τις πόλεις τους, σαν δίκαιη τιμωρία για ένα κράτος, που είχε δολοφονήσει ή είχε εκμεταλλευτεί μέχρι θανάτου, εκατομμύρια ανθρώπων. … στη στάση αυτή αναγνωρίζουμε το μυθολογικό σχήμα θάνατος- ανάσταση, που επιτρέπει στους γράφοντες τη λυτρωτική σκέψη ότι η Γερμανία θα αναγεννηθεί μέσα από τα ερείπια- πράγμα που άλλωστε συνέβη.

    “Το έργο τους…χαρακτηρίζεται από ανεπαρκή η εσφαλμένη συνείδηση των γεγονότων … σε μια ηθικά πέρα ως πέρα στιγματισμένη κοινωνία.” “Ο ολοκληρωτικός όλεθρος δεν παρουσιάζεται ,…, ως η φρικτή κατάληξη μιας συλλογικής διαστροφής, αλλά μάλλον ως το πρώτο σκαλοπάτι προς την λαμπρή ανοικοδόμηση.”
    Και ασφαλώς, …πως να κατηγορήσει τους Βρετανούς για την καταστροφική στρατηγική τους, αφού ο Χίτλερ ήταν εκείνος που … έθεσε πρώτος σε εφαρμογή τους σφοδρούς βομβαρδισμούς εναντίον αμάχων στην Γκερνίκα, τη Βαρσοβία, το Βελιγράδι και το Στάλινγκραντ (Αύγουστος 1942 βομβαρδισμός με 1.200 γερμανικά αεροπλάνα). Κατά τον Ζέμπαλντ, η ανάνηψη στη γερμανική λογοτεχνία ήρθε με μια στροφή προς την τεκμηρίωση και τη λογοτεχνία του ντοκουμέντου….»

    Κοινωνική αμνησία: η περίπτωση της Αυστρίας «Τόμας Μπέρνχαρντ, Αφανισμός: Η σιωπή του λαού μας γι’ αυτά τα … μυριάδες εγκλήματα είναι το μεγαλύτερο από όλα αυτά τα εγκλήματα, έλεγα στις αδελφές μου. Η σιωπή αυτού του λαού είναι το πιο ανησυχητικό, έλεγα. Η σιωπή αυτού του λαού είναι το πιο φοβερό, η σιωπή αυτή είναι ακόμα πιο φοβερή από το ίδιο το έγκλημα.»”

    VΙΙ. Η ψυχιατρική παρέχει τα ερμηνευτικά εργαλεία για τον γερμανικό μεσοπόλεμο;

    Τέλος, προσπαθώντας να απαντήσει στο πάντα φλέγον ερώτημα «πώς συνέβησαν όλα αυτά;», ο Ζεμπάλντ διερευνά και εντοπίζει όλους εκείνους τους παράγοντες που συνέτειναν στην εξαχρείωση των Γερμανών: την εσωστρέφεια και τον περιορισμό των συναισθημάτων εντός της οικογένειας, τις ανδρικές αδελφότητες με τυφλή αφοσίωση σε έναν αρχηγό, τις ομάδες ελίτ από κατώτερα στρώματα, όπως τα SS, που αντικατέστησαν την ελίτ της κληρονομικής αριστοκρατίας. Ανάγει το παραληρηματικό όραμα της καταστροφής και τις πρακτικές των ομαδικών εξοντώσεων και των βασανιστηρίων, σε αποτέλεσμα της επιθυμίας για ολοκληρωτική κυριαρχία στον άλλον, για εξουσία πάνω στο πνεύμα και τη σάρκα του και σε όργιο αχαλίνωτης αυτοεκτόνωσης.

    Αίτια : Ανωριμότητα, νευρώσεις, μεγαλομανία, θεωρίες συνομωσίας αόρατων εχθρών, κίνδυνοι διάλυσης έθνους, αλυτρωτισμός, πανγερμανισμός, η εκλεκτή φυλή, παρεμπόδιση κατάκτησης όλων αυτών που δικαιούνταν, βαθιά εμμονή για ευταξία.

    Συνέπειες: Ματαίωση μεγαλεπήβολων προσδοκιών, εξαχρείωση, συναισθηματική αναπηρία, ανδρικές αδελφότητες-μεσσιανισμός, (κρυπτο) ομοφυλοφιλία, επιθυμία για ολοκληρωτική κυριαρχία.
    …………………………………………………………………………………………………………

  8. Ο/Η Ευτύχης ο ευτυχής λέει:

    http://politicalreviewgr.blogspot.gr/2015/05/blog-post_23.html?spref=fb

    Παρασκευή, 15 Μαΐου 2015

    Τα λείψανα της Αγίας Βαρβάρας και ο Τολστόι

    Του Γιώργου Σιακαντάρη, Athens Voice

    Τα τελευταία ανοίγματα της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και των συμμάχων του προς τον Θεό δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Μας είχε προϊδεάσει η επίσκεψη του κ. Τσίπρα στο Άγιο Όρος και πολλές υπόγειες και ανώγειες διαδρομές που επιδίωκαν να βαθύνουν το δέσιμο του κράτους από την επίσημη εκκλησία και όχι να στηρίξουν το αριστερό αίτημα του διαχωρισμού Κράτους-Εκκλησίας. Η διαπίστωση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ Νίκου Φίλη που έκανε στηλιτεύοντας την εμπορευματοποίηση των λειψάνων, πως δυο αρχηγοί κρατών έχουν επισκεφτεί την Ελλάδα: το Άγιο Φως και το σκήνωμα της Αγίας Βαρβάρας, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Αποτελεί στοιχείο της ελληνικής πραγματικότητας. Μιας πραγματικότητας που στις σχέσεις με τους Ευρωπαίους εταίρους το στίγμα το δίνει το ψεύδος ή αλλιώς το δούλεμα (εμείς κάναμε ό,τι πρέπει, σειρά τώρα έχουν οι εταίροι) και στα υπόλοιπα οι ΑΝΕΛ και οι Κουρουπλής-Μιχελογιαννάκης. Ο τελευταίος με την ιδιότητα του γιατρού, όχι του πιστού, και με την ιδιότητα του πολιτικού (μια ιδιότητα στην οποία δυστυχώς τον νομιμοποίησε ακόμη και η ΔΗΜΑΡ και όχι μόνο το ΠΑΣΟΚ ή ο ΣΥΡΙΖΑ) δηλώνει πέρα απ’ το βαθύτατα επιστημονικό πόρισμα ότι το AIDS κολλάει με το σάλιο, ότι επίσης είναι κατά της καύσης, γιατί διαφορετικά δεν θα υπήρχαν τα λείψανα, τα οποία αποτελούν και ιατρικό βοήθημα. Οφείλουμε να του θυμίσουμε πως υπάρχει και ένας άλλος λόγος να είναι κατά της καύσης. Στον Μεσαίωνα, που έχουν ως ιδανικό τους κάποιοι από τους σημερινούς κυβερνώντες (προς «Θεού» όχι όλοι), ζύγιζαν τον ετοιμοθάνατο λίγο πριν πεθάνει και όταν πέθαινε τον ζύγιζαν εκ νέου. Η διαφορά στο ζύγι ήταν το βάρος της ψυχής του, που είχε αναληφτεί στους ουρανούς. Έχει λοιπόν δίκιο ο σοσιαλδημοκράτης, ανανεωτικός και ριζοσπάστης αριστερός κ. Μιχελογιαννάκης. Πώς θα ζυγίζαμε τη ψυχή των θανόντων, αν τους καίγαμε;

    Το πρόβλημα φυσικά και δεν είναι η πίστη του καθενός στην ύπαρξη του Θεού ή η μη πίστη. Το ζήτημα είναι η εκμετάλλευση και η υποκρισία της πολιτικής και ορισμένων πολιτικών έναντι της ανάγκης πολλών ανθρώπων, των περισσότερων, να πιστεύουν σε μια υπερφυσική δύναμη. Δεν θα ήθελα εδώ για μια ακόμη φορά να αναφερθώ στη διαφορά, την οποία τόνισε ο Διαφωτισμός, μεταξύ της επίπλαστης και της φυσικής θρησκείας, μεταξύ της εκκλησίας ως αυτοαναφορικό ανθρώπινο θεσμό και της εκκλησίας ως ένωση πιστών και μόνο. Ο Διαφωτισμός διά του Καντ τόνισε πως η καθαρή θρησκευτική πίστη είναι αναγκαία όσο χρόνο χρειαζόμαστε για να οδηγηθούμε από την αποκάλυψη στη θεσπισμένη νομοθεσία και στην ατομική ηθική. Ο Καντ προτείνει έναν Χριστό ως πρότυπο εφαρμογής της ανθρώπινης κατηγορικής προσταγής, έναν Χριστό που ενεργεί έτσι ώστε η ατομική του συμπεριφορά να μπορεί να γίνει καλό ηθικό πρότυπο για τους πολλούς.
    Αν όμως ο Καντ αμφισβητεί από τα έξω την εκκλησιαστική θρησκεία, ο μεγάλος Τολστόι την αμφισβητεί από τα μέσα. Στην «Ανάσταση» περιγράφει μια λειτουργία όπου ο ιερέας κόβει «κομματάκια του ψωμιού και βουτηγμένα στο κρασί, με κάποιους χειρισμούς και προσευχές, μετατρέπονταν σε σώμα και αίμα του Θεού». [1] Κάτι σαν τη Θεία Κοινωνία, που κατά τον κ. Μιχελογιαννάκη απενεργοποιεί τον ιό του AIDS. Ο Τολστόι, και όχι ο Μιχελογιαννάκης, αφού περιγράφει όλες εκείνες τις πρακτικές εμπορευματοποίησης της πίστης, επικεντρώνει τη «θεϊκή» του γραφίδα κατά του εκκλησιαστικού ψεύδους. Έτσι ο Τολστόι τονίζει πως ο Χριστός κήρυττε, ακριβώς τα αντίθετα απ’ όσα η εκκλησία υποστηρίζει. «Ο Ιησούς έχει απαγορεύσει όλα όσα γίνονται εδώ. Έχει απαγορεύσει όχι μόνο την άνευ νοήματος φλυαρία και βλάσφημη μαγγανεία των ιεροδιδασκάλων πάνω στον άρτο και στο κρασί, αλλά και με τον πλέον συγκεκριμένο τρόπο έχει απαγορεύσει στους ανθρώπους να αποκαλούν δασκάλους άλλους ανθρώπους, έχει απαγορεύσει τις προσευχές στους ναούς, και έχει απαγορεύσει τους ναούς λέγοντας ότι ήρθε να τους γκρεμίσει…» [2]
    Αυτές οι απόψεις ηχούν ξένες προς τον ηγεμονικό ρόλο της σημερινής εξουσίας ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ. Ευτυχώς εντός της υπάρχουν και φωνές που αντικρούουν τον οικονομικό παραλογισμό (Παπαδημούλης) και τον πολιτισμικό παραλογισμό και υποκρισία (Φίλης). Αρκεί αυτές οι φωνές να κατανοήσουν πως η «φυσική τους θρησκεία» ή αλλιώς οι φυσικοί τους σύμμαχοι βρίσκονται έξω και πέρα από τους σημερινούς συμμάχους τους. Και βεβαίως να κατανοήσουν και κάποιοι άλλοι πως η δαιμονοποίηση της Αριστεράς δεν ανήκει σε καμιά «φυσική θρησκεία», είναι και αυτή μια επίπλαστη θρησκεία της «Αποκάλυψης».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s