Ουσία χρειάζεται, όχι επικοινωνιακά τερτίπια

Ας ελπίσουμε ότι ξέρουν τι κάνουν…

©Karine Rougier, αποκόμματα γραμματοσήμων και υδατογραφία σε χαρτί

©Karine Rougier, αποκόμματα γραμματοσήμων και υδατογραφία σε χαρτί

Από την αρχή, λίγο μετά την εκλογή της, η νέα κεντροαριστερή κυβέρνηση, με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο έκανε γνωστή τη θέση της: Πολιτική συμφωνία για το χρέος.

Τι σημαίνει το βαρουφάκειο 67 ή 70% (ή το 0% στη βουλή) δεν ξέρω αν έχει κανείς καταλάβει, εγώ πάντως βρίσκομαι εν πλήρει συγχύσει διότι χτες κάποιοι μίλησαν για μόνο τα εργασιακά και κάτι λίγα ακόμη, αυτό είναι το 30% ή κάτι άλλο, και ποιο; Έχουν γίνει από κυβερνητικής πλευράς συγκεκριμένες, κοστολογημένες προτάσεις προς τους εταίρους δανειστές, ναι ή όχι. Δεν γνωρίζω.

Ο κ. Βαρουφάκης χτες στη συνέντευξη μας ανακοίνωσε ότι είχε συμφωνήσει σ΄ ένα προσχέδιο που του εδόθη από τον κ. Μοσκοβισί με το οποίο αναγνωριζόταν η ανθρωπιστική κρίση στη χώρα μας και αναφερόταν η ανάγκη μιας παράτασης που θα οδηγούσε σ’ ένα τετράμηνο πρόγραμμα, ένα «ενδιάμεσο συμβόλαιο για την Ελλάδα» -αυτή είναι «γέφυρα» που ακούμε δηλαδή. Το προσχέδιο αυτό, όπως δήλωσε ο υπουργός, δεν εμφανίστηκε καν στη συνεδρίαση του Eurogroup.

Μπερδεμένα πράγματα…

Ακούσαμε επίσης από τους εταίρους μας ότι θέλουν να μάθουν τι ακριβώς προτείνουμε. Δηλαδή η ελληνική πλευρά δεν έχει ακόμα καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις; Αληθεύει; Αν αληθεύει τότε όλο αυτό το επικοινωνιακό παιχνίδι εν μέσω καρνάβαλου δεν είναι τίποτε άλλο από ερασιτεχνισμούς καλυπτόμενους από επικοινωνιακούς θεατρινισμούς. Δεν τολμώ να πιστέψω σενάρια του είδους. Ερασιτεχνισμοί ή άγνοια των κανόνων του παιχνιδιού στις πλάτες του κόσμου που συμπαρίσταται στους δρόμους και στις πλατείες;…

Μέχρι την Παρασκευή λοιπόν  μας δίνει το νέο τελεσίγραφο. «Τώρα αρχίζει η διαπραγμάτευση» λένε οι περισσότεροι,  ή μήπως τώρα τελειώνει; Δηλώνω άγνοια, πάντως ένα είναι ξεκάθαρο : Η χώρα μας έχει έως την Παρασκευή να ζητήσει ή όχι παράταση του μνημονίου, το οποίο δεν θα το λέμε μνημόνιο αλλά πρόγραμμα. Κοντός ψαλμός κλπ.

Αυτό που όλοι γνωρίζουμε και μερικοί δεν θέλουν να παραδεχθούν είναι ότι κανείς δεν δανείζει χωρίς όρους, και τους όρους δεν του βάζει ο δανειζόμενος, ο δανειστής είναι πάντα αυτός που διευθύνει την ορχήστρα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, τα αποτελέσματα του μνημονίου έδειξαν ότι οι όροι (το μνημόνιο) των δανειστών απέτυχαν, και απέτυχαν κατά την άποψή μου όχι μόνο λόγω λαθεμένων εκτιμήσεων των δανειστών, αλλά και λόγω της πελατειακής πολιτικής των προηγούμενων κυβερνώντων που δεν τόλμησαν ποτέ να αφαιρέσουν προνόμια ημετέρων προτιμώντας τα πάντα εύκολα θύματα των μικρομεσαίων κοινωνικών στρωμάτων.  Αυτά θέλω να πιστεύω τα γνωρίζουν καλά οι εταίροι μας, και ελπίζω να τα αναγνωρίζει και η σημερινή κεντροαριστερή κυβέρνησή μας.

Ας ελπίσουμε ότι ξέρουν τι κάνουν…

Advertisements
This entry was posted in σκέψεις, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

4 Responses to Ουσία χρειάζεται, όχι επικοινωνιακά τερτίπια

  1. Ο/Η Κλαζομενεύς λέει:

    Ποιων τα προνόμια δεν αφαίρεσαν….???Είναι η λογική το «μνημόνιο είναι σωστό αλλά δεν εφαρμόστηκε σωστά». Κατά την άποψη μου η λογική αυτή είναι απαράδεκτη. Το μνημόνιο δεν απέτυχε. Το μνημόνιο πέτυχε να διαλύσει την κοινωνία, να δημιουργήσει γενικευμένη εργασιακή ανασφάλεια, να στερήσει τα δικαιώματα των εργαζομένων κλπ. που με αίμα είχαν κερδηθεί τον προηγούμενο αιώνα. Ας μην γελιόμαστε δεν είναι η Ελλάδα το πρόβλημα, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τα βάζει με την Μέρκελ, δεν τα βάζει με τους ισχυρούς της Ε.Ε. τα βάζει με ένα μοντέλο άγριο καπιταλισμού, το οποίο θέλουν να γενικευτεί στην Ευρώπη αρχής γενομένης από την Ελλάδα. Για αυτό η διαπραγμάτευση θα είναι απίστευτα σκληρή. Δεν αποκλείω καθόλου η επιθυμία του ευρωπαϊκού κατεστημένου να είναι ακόμα και η συντριβή της Ελλάδας για παραδειγματισμό που τόλμησε να τα «βάλει» με το μοντέλο κινεζοποίησης. Όλοι σούζα διαφορετικά παραδειγματική τιμωρία. Ούτε θεσμοί λειτουργούν ούτε τίποτα. Τελεσίγραφα και απειλές. Αυτό είναι το πλαίσιο. Όλα τ’άλλα είναι κουραφέξαλα…

  2. Ο/Η Dr Mesmer λέει:

    http://www.efsyn.gr/arthro/syriza-i-tsipriza

    ΣΥΡΙΖΑ ‘Η ΤΣΙΠΡΙΖΑ;

    Περικλής Κοροβέσης

    Εφημερίδα των Συντακτών
    15.02.2015

    .

    Η νέα κυβέρνηση του κ. Τσίπρα, σε διάστημα μικρότερο από τρεις εβδομάδες, πέτυχε κάτι το ακατόρθωτο. Η συντριπτική πλειοψηφία αυτού του λαού την εμπιστεύεται. Αυτό μπορεί να το διαπιστώσει κάποιος διά γυμνού οφθαλμού παρατηρώντας το περιβάλλον του. Αλλά υπάρχουν και οι δημοσκοπήσεις. Αναφέρομαι σε αυτήν της ΑLCO που έγινε για λογαριασμό της εφημερίδας «Το Ποντίκι» (12/2/15). Ενα 75% συμφωνεί με τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης στις διαπραγματεύσεις με τους εταίρους. Και οι ψηφοφόροι των άλλων κομμάτων σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό θα έδιναν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, με εξαίρεση τους οπαδούς της Ν.Δ. Το εντυπωσιακό σε αυτή τη δημοσκόπηση είναι πως το 60% των ψηφοφόρων της Χ.Α. εμπιστεύεται την κυβέρνηση. Αλλά και το 57% του ΠΑΣΟΚ, το 53% του Ποταμιού και το 48% του ΚΚΕ, που δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, σε αντίθεση με την ηγεσία τους, δεν είναι στοιχείο αμελητέο. Θα μου πείτε, δημοσκόπηση είναι. Αλλά είναι η γνώμη 821 ατόμων. Πολύ περισσότερα άτομα από αυτά που μπορεί να ρωτήσει ο καθένας από μας.

    Επιπλέον έχουμε τις λαϊκές κινητοποιήσεις στις πλατείες. Δεν θα τις έλεγα κυβερνητικές, αλλά δεν είναι αντικυβερνητικές. Δίνουν μια σαφή στήριξη στην κυβέρνηση για να απαλλαγεί η χώρα από τα μνημόνια και τα χρέη. Ακόμα, υπάρχει ένα διεθνές κίνημα συμπαράστασης, όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά σε όλο τον κόσμο, που είναι στο πλευρό της Ελλάδας. Μου είναι δύσκολο να βρω μια αντίστοιχη κυβέρνηση που να προέκυψε από εκλογές και να βρέθηκε σε τόσο ευνοϊκό περιβάλλον. Και αυτό θα σήμαινε πως μια τέτοια κυβέρνηση θα ήταν παντοδύναμη και θα προάσπιζε τα συμφέροντα του λαού της μέχρι κεραίας. Είναι όμως έτσι ή απλά έχουμε τη δημιουργία ενός νέου ΠΑΣΟΚ που θα ανασυγκροτήσει το σύστημα ξαναμοιράζοντας την τράπουλα;

    Στο κλίμα της γενικής ευφορίας και τα «σοβιετικά» δημοσιεύματα υπέρ της κυβέρνησης, ας βάλουμε κάποια ερωτήματα που μπαίνουν στη λαϊκή θυμοσοφία που λέει: «Κάλλιο γαϊδουρόδενε παρά γαϊδουρογύρευε». Και ας αρχίσουμε με ένα προκλητικό ερώτημα: Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ ένα δημοκρατικό κόμμα των μελών ή ένα ανεξέλεγκτο αρχηγοκεντρικό κόμμα; Και εδώ χρειαζόμαστε επιμέρους ερωτήσεις. Τι ρόλο έπαιξαν οι τοπικές οργανώσεις για την επιλογή των υποψήφιων βουλευτών; Κατά πόσο λειτουργούν τα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ; Ποιες είναι οι αποφάσεις των οργάνων και ποιες είναι οι αποφάσεις του αρχηγικού επιτελείου; Σε ποιο όργανο πάρθηκε η απόφαση για τη συνεργασία σε κυβερνητικό επίπεδο με τον Πάνο Καμμένο, η πολιτική οξυδέρκεια του οποίου, παλιότερα, σε μια εκπομπή του Τράγκα, ανακάλυψε στο πρόσωπό μου τη 17Ν; Ποια είναι η συνεισφορά του ΣΥΡΙΖΑ στους κοινωνικούς θεσμούς (συνδικάτα, τοπική αυτοδιοίκηση, συνεταιρισμούς κ.λπ.); Μήπως όλη η ενέργεια του ΣΥΡΙΖΑ αναλώθηκε για να πάρει στα χέρια του την κρατική μηχανή; Και μήπως τελικά ενδιαφέρεται να χτίσει ένα κράτος-κόμμα, εγχείρημα που δοκιμάστηκε ήδη από τον Ανδρέα Παπανδρέου, για να μη μιλήσουμε για τις λαϊκές δημοκρατίες της πρώην ΕΣΣΔ;

    Και για να μη φανούν υπερβολές οι παραπάνω γραμμές, ας καταφύγουμε στη σοφία του Ρομπέρτ Μισέλ και στο κλασικό του βιβλίο «Τα πολιτικά κόμματα», που σίγουρα θα γνωρίζουν οι διανοούμενοι της κυβέρνησης. Το βιβλίο εκδόθηκε το 1911, την εποχή που τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, και οι κομμουνιστές μέσα, έπαιρναν το πάνω χέρι και συγκροτούσαν ισχυρά συνδικάτα απέναντι στην επιθετική μπουρζουαζία. Ο ίδιος, μέλος του Γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος και πανεπιστημιακός κοσμοπολίτης, είχε γυρίσει και είχε μελετήσει όλη την Ευρώπη και κατέληξε στο συμπέρασμα πως, στα κόμματα που αναφέρονται στην εργατική τάξη, υπάρχει πάντα μια ελίτ που κυβερνά και δουλεύει για τον εαυτό της εν ονόματι της επανάστασης και της χειραφέτησης της εργατικής τάξης, ενώ η ίδια παραμένει υποταγμένη υπακούοντας στην καθοδήγηση.

    Αυτά που διατύπωσε τόσο νωρίς επαληθεύτηκαν πλήρως με την επικράτηση του μπολσεβικισμού και κατόπιν έγιναν θεσμός στις χώρες της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας. Τελικά είναι μια ανεξέλεγκτη ελίτ που κυβερνάει στο όνομα υψηλών ιδανικών. Ο ίδιος, που ενδιαφερόταν να κυβερνήσει για το καλό του λαού βέβαια, το 1924 πέρασε στον φασισμό του Μουσολίνι. Ολα χαμένα από χέρι λοιπόν; Οχι. Αν πιστέψεις στον εαυτό σου και στον δίπλα σου και όλοι μαζί καταλάβουν τη δύναμή τους, τότε κάτι προχωράει. Αν βρεις αρχηγό που να σε εκφράζει, τότε κάνεις κομπίνα για να διοριστείς. Και ένα τελικό ερώτημα που κανένα γκάλοπ δεν θα μας απαντήσει. Πόσοι Ελληνες εκφράζουν τον εαυτό τους και ελέγχουν την εξουσία και πόσοι επιθυμούν αρχηγό για να διοριστούν και να τον χειροκροτήσουν;

  3. Ο/Η kleitor λέει:

    τα βλέπεις ε; χαίρομαι! είναι οι θεωρητικοί του διεθνισμού που μάχονται για το έθνος τους. πως λέμε ελληνοχριστιανισμός; ε τέτοιο πράγμα…

  4. Ο/Η Βασίλης λέει:

    μα καλά δεν μπορείτε να καταλάβετε μια καλή θεατρική παράσταση όταν την δείτε; ποιος λαός και μαλακίες. ακόμα και η ΧΑ είναι υπέρ Βαρουφάκη – ΣΥΡΙΖΑ και εδώ ασχολείστε για το αν υπάρχει ζωή μέσα στο θάνατο (ΕΕ).-

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s