Ο κ.Loverδος υπαίτιος για το μπουγέλωμα του Μητροπολίτη Δωρόθεο στην Τήνο…

ο εν λόγω σεβασμιότατος

ο εν λόγω σεβασμιότατος

Τι άλλαξε ο κος Λοβέρδος; -Η Παναγία Τήνου είναι ίδρυμα που ελεγχόταν  από λαϊκούς. Δεν ανήκε στην Εκκλησία. Αυτή ήταν η επιλογή των κτητόρων της που το 1825 έδωσαν τα χωράφια τους, πλήρωσαν την ανέγερση του ναού, προνόησαν για κληροδότημα με την προϋπόθεση να ελέγχονται τα οικονομικά από ντόπιους επιτρόπους. Το αναφέρουν ρητά στη διαθήκη: «Οι εφημέριοι, οι διάκονοι, οι ψάλται, οι κανδηλανάπται να εκτελούν τα χρέη τους και να μην ανακατώνονται διόλου εις τας υποθέσεις της Εκκλησίας».[Λώρη Κέζα  -Το Βήμα]

Γιατί είναι υπαίτιος ο κος Λοβέρδος; Τον Οκτώβριο ψηφίστηκε τροπολογία από τη Βουλή με την οποία η Παναγία παύει να είναι αυτοτελές κοινωφελές ίδρυμα και μετατρέπεται σε εκκλησιαστικό ίδρυμα. Το αρμόδιο υπουργείο Θρησκευμάτων διαβεβαιώνει ότι δεν θα αλλάξει τίποτε. Τα ξέρουμε αυτά: οι προφορικές διαβεβαιώσεις και οι εγκύκλιοι δεν έχουν καμία ισχύ μπροστά στον νόμο. Σε ένα χρόνο η Εκκλησία μπορεί κάλλιστα να αποφασίσει ότι η εννιαμελής επιτροπή των ντόπιων θα πάρει πόδι και θα αντικατασταθεί από όσους απέκλεισε η διαθήκη των κτητόρων, από εφημέριους, διακόνους, ψάλτες και κανδηλανάφτες.

Ας τα πάρουμε από την αρχή, όπως τα γράφει η έγκυρη «Κοινή Γνώμη Κυκλάδων»:
Αναστάτωση και πρωτόγνωρες κινητοποιήσεις αντίδρασης σημειώθηκαν στην Τήνο, με σύσσωμους τους πολίτες του νησιού να αποδοκιμάζουν και να υποδέχονται με βαρύτατους χαρακτηρισμούς και προπηλακισμούς τον Μητροπολίτη Δωρόθεο Β΄, σχετικά με την μεταβολή του καθεστώτος του Ιερού Ιδρύματος Ευαγγελίστριας Τήνου (ΠΙΙΕΤ), που με υπόγεια τροπολογία παραδόθηκε στην Εκκλησία.

Η μεταβολή του καθεστώτος διαχείρισης του Ιδρύματος και ο τρόπος που αυτή μεθοδεύτηκε ήταν η αιτία να ξεσπάσει η λαϊκή οργή κατά του Μητροπολίτη Δωρόθεου και του αρχιερατικού επιτρόπου που τον συνόδευε εχθές στο νησί, με τους Τηνίους να τον υποδέχονται με αποδοκιμασίες, απαξιωτικά συνθήματα και να τον καταβρέχουν, ως δείγματα της οργής τους, εναντίον όσων επιχειρούν την άλωση του ιδρύματος.
Αφορμή του ξεσπάσματος της λαϊκής οργής ήταν οι προγραμματισμένες εκλογές για την διοικούσα επιτροπή του Ιδρύματος, από τις οποίες απείχε το μεγαλύτερο μέρος των εκλεκτόρων, λαμβάνοντας μέρος στην ψηφοφορία, από τους 33 εξ αυτών μόνο 8, γεγονός που αυτομάτως δεν νομιμοποιεί και το αποτέλεσμα.

Το Ίδρυμα αυτό κτίστηκε το 1825 από την προσωπική περιουσία ιδιωτών, οι οποίοι με τη διαθήκη τους (διαθήκη των κτητόρων) το κληροδότησαν στον λαό της Τήνου και όρισαν με σαφήνεια τον λαϊκό του χαρακτήρα και τον δημοκρατικό τρόπο λειτουργίας του (αποκλείοντας ρητώς τους ιερωμένους από τη διοίκηση).

Υπογείως οι τροπολογίες
Η πρόκληση για τους Τηνίους ξεκίνησε όταν ψηφίστηκαν τρεις τροπολογίες, οι οποίες κατατέθηκαν από τον βουλευτή Κυκλάδων του ΠΑΣΟΚ, Παναγιώτη Ρήγα και τη βουλευτή Β’ Αθηνών της Ν.Δ., Άννα Καραμανλή και συμπεριλήφθηκαν στον νόμο 4301/2014, μέσω των οποίων το Πανελλήνιο Ιερό Ίδρυμα Ευαγγελιστρίας Τήνου από την εποπτεία του κράτους πέρασε στην Εκκλησία, χάνοντας την αυτοτέλεια του.

Χαρακτηριστικό της μεθόδευσης που υπήρξε για να επιτευχθεί η επιθυμούμενη από συγκεκριμένους εκκλησιαστικούς κύκλους μετάβαση του Ιδρύματος στην αρμοδιότητα της εκκλησίας, ήταν το γεγονός ότι οι τροπολογίες δεν γνωστοποιήθηκαν ούτε στους πολιτικούς εκπροσώπους του νησιού, ούτε στην Δημοτική Αρχή, αλλά ούτε και στην Διοικούσα Επιτροπή του Ιδρύματος, και φυσικά δεν υπήρξε καμία δημόσια διαβούλευση.
Πολλοί ήταν αυτοί που έκαναν λόγο για πραξικοπηματικού τύπου και άκρως αντισυνταγματική ενέργεια, η οποία πλήττει την αυτοτέλεια και το αυτοδιοίκητο του Ιδρύματος, κατά πολύ μακράν των όσων όριζε η αρχική διαθήκη των κτητόρων.

Άμεση υπήρξε η αντίδραση πολιτικών, αυτοδιοικητικών και κοινωνικών εκπροσώπων, αλλά και πλήθους απλών πολιτών του νησιού, διότι διαφάνηκε η μεθόδευση που υπήρξε στην πράξη αυτή ώστε το κοινωφελές ίδρυμα της Τήνου, με την μεγάλη του οικονομική δύναμη και την ακόμα μεγαλύτερη κοινωνική του προσφορά, όπως την επέδειξε στα 189 χρόνια ύπαρξης του, να περάσει από την λαϊκή διοίκηση υπό την εποπτεία του κράτους, στην δικαιοδοσία της εκκλησίας.

Χαρακτηριστικό ήταν το μήνυμα του Δημάρχου Τήνου, Σίμου Ορφανού, ο οποίος καλώντας του συμπατριώτες του ανέφερε «Ο αγώνας μας για την αποτροπή και ανάκληση των ιδιαίτερα βλαπτικών και αβάστακτα επώδυνων για το Π.Ι.Ι.Ε.Τ. και το νησί μας συνεπειών που αναπόφευκτα επέρχονται μετά την πρόσφατη ψήφιση, ερήμην και εν αγνοία της Τήνου, του Ν. 4301/7-10-2014, συνεχίζεται κλιμακούμενος και με μεγαλύτερη μαχητικότητα μέχρι την τελική μας δικαίωση».

Η χθεσινή παντηνιακή συγκέντρωση στον προαύλιο χώρο της Ευαγγελίστριας ήταν η δεύτερη συγκέντρωση, όπου εκφράστηκε η αντίθεση των πολιτών της Τήνου στον επίμαχο νόμο, αλλά και της εκλογικής διαδικασίας.

Υπό τη δικαιοδοσία της εκκλησίας
Το Πανελλήνιο Ιερό Ίδρυμα Ευαγγελιστρίας Τήνου, με την νομοθετική ρύθμιση που προκάλεσε ριζική μεταβολή του δημοκρατικού τρόπου λειτουργίας του, όπως αυτός οριζόταν από τους δωρητές του, χάνει τον χαρακτήρα του ως Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου και της εξαιρέσεως του από τον Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδας και πλέον περνά εξ ολοκλήρου τόσο η διοίκηση του όσο και η διαχείριση της περιουσίας του στην εκκλησία.

Ειδικά για το θέμα της διοίκησης θα πρέπει να αναφερθεί πως στη διαθήκη των κτητόρων, γίνεται σαφής και συγκεκριμένη αναφορά για μη συμμετοχή ιερωμένων στη διοίκηση του Ιδρύματος.

Το κοινωφελές έργο του Ιδρύματος χρηματοδοτείται αποκλειστικά από ίδιους πόρους, χωρίς ουδέποτε να επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό και διοικείται από μία άμισθη10μελή επιτροπή, την οποία απαρτίζουν εννέα αιρετά μέλη, που εκλέγονται από το σώμα των 33 εκλεκτόρων, ενώ την προεδρία κατέχει ο εκάστοτε Μητροπολίτης Σύρου-Τήνου.

Οι αλλαγές που επέφερε η νομοθετική ρύθμιση που ψηφίστηκε από το τρίτο θερινό τμήμα της Βουλής, αφορούν τρεις καίριες αλλαγές που επηρεάζουν την λειτουργία του Ιδρύματος.

Πρωτίστως η μεταβολή του από αυτοτελές κοινωνικό ίδρυμα σε ίδρυμα της εκκλησίας, η οποία πλέον αναλαμβάνει την διοίκηση του, μέσω του Μητροπολίτη, αλλά και την διαχείριση της μεγάλης περιουσίας του.

Πέραν αυτού, μέσω των διοικητικών αρμοδιοτήτων που αναλαμβάνει πλέον ο Μητροπολίτης, αποκτά άμεσο έλεγχο επί των προωθούμενων τεχνών αλλά και του ύφους αυτών, καθώς θα δύναται να μετέχει στην επιλογή του διοικητικού αλλά και διδακτικού προσωπικού της Σχολής Καλών Τεχνών Πανόρμου Τήνου, που μέχρι σήμερα ήταν υπό την ευθύνη τεσσάρων καθηγητών, εκ των οποίων δύο προέρχονταν από την Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών και δύο από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

Το τρίτο σημείο που εντοπίζεται ως καίρια μεταβολή αφορά στην ενίσχυση του ρόλου του Μητροπολίτη στην διοίκηση του Ιδρύματος, καθώς του δίνεται η δυνατότητα και μάλιστα μέσω διπλής ψήφου να μετέχει στην εκλογή αντιπροέδρου και γραμματέα της διοικούσας επιτροπής του Ιδρύματος.

[Κοινή Γνώμη Κυκλάδων]

***

Βεβαίως η Ιερά Σύνοδος απαντά επικαλούμενη τη νομοθετική ρύθμιση που πέρασε, θυμίζουμε,  από το τρίτο θερινό τμήμα της Βουλής του κ. Λοβέρδου (Μεγάλη η χάρη Του) και ανακοινώνει:

«Η Ιερά Σύνοδος εκφράζει την συμπαράστασή της στον Σεβ. Μητροπολίτη κ. Δωρόθεο, ο οποίος έχει αγωνισθεί για το Ίδρυμα ως Πρόεδρός του και επέδειξε ψύχραιμη, φρόνιμη και ανεξίκακη στάση απέναντι στους υβριστές του. Επίσης δηλώνει, προς αναίρεση των διαδοθέντων ψευδών μέσω ορισμένων Μ.Μ.Ε., ότι και μετά τον νέο Νόμο 4301/2014 το Ίδρυμα παραμένει αυτοδιοικούμενο νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, η Διοικούσα Επιτροπή του έχει αποκλειστικά τη διοίκηση και οικονομική του διαχείριση και μόνον η Πολιτεία ασκεί εποπτεία μέσω του Υπουργού Παιδείας, όπως ορίζεται στον από ετών ισχύοντα Νόμο 349/1976, ενώ με τον νέο Νόμο παραχωρήθηκαν στο Ίδρυμα πρόσθετες δυνατότητες των Ιδρυμάτων και Προσκυνημάτων της Εκκλησίας, χωρίς όμως να υπάγεται στον έλεγχο της Εκκλησίας. Η μόνη μεταβολή του Νόμου 4301/2014, που ενοχλεί συγκεκριμένες ομάδες τοπικών συμφερόντων, είναι ότι ο Σεβ. Μητροπολίτης Σύρου και Τήνου και Πρόεδρος του Ιδρύματος, απέκτησε δικαίωμα να ψηφίζει και αυτός μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της Διοικούσας Επιτροπής για την επιλογή του Αντιπροέδρου και του Γενικού Γραμματέα του Π.Ι.Ι.Ε.Τ., πράγμα που μέχρι τώρα δεν προβλεπόταν.

Όσοι επιμένουν να παραπληροφορούν την κοινή γνώμη, ενεργούν εν πλήρη γνώσει της ψευδολογίας τους, καθώς είναι γνώστες της αλήθειας, όπως αυτή διατυπώνεται σαφέστατα στο ίδιο το κείμενο του Νόμου 4301/2014, στην επιστολή του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών κ.κ. Ιερωνύμου Β’ (α.π. 2090/2247/10.10.2014), στην επιστολή του εποπτεύοντος Υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων κ. Α. Λοβέρδου (α.π. Γ.Υ. 217/27.11.2014), αλλά και στην ερμηνευτική Εγκύκλιο του Γενικού Γραμματέα Θρησκευμάτων κ. Γ. Καλαντζή (α.π. 1999665/Θ1/9.12.2014, ΑΔΑ: Ψ7ΩΑ9-ΟΑΟ).

Η Ιερά Σύνοδος δηλώνει ότι δεν θα επιτρέψει να καταργηθεί το μοναδικό δικαίωμα παρουσίας της Εκκλησίας στη διοίκηση του Ιερού Ιδρύματος της Τήνου, δηλ. η συμμετοχή του επιχωρίου Μητροπολίτη ως Προέδρου, σε πείσμα όσων επιμένουν να λησμονούν ότι το Ίδρυμα έχει πανελλήνιο και θρησκευτικό χαρακτήρα, καθώς έχει υπό την ευθύνη του την Ιερά Εικόνα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και τον ομώνυμο ορθόδοξο Ιερό Ναό. Οι Ιεροί Ναοί και οι ιερές εικόνες είναι σεβάσματα της ορθοδόξου Πίστεως και όχι δημοτικές επιχειρήσεις».

Eκ της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου

***

Η παράδοση του ιστορικού σφιχταγγαλιάσματος μεταξύ ευσεβών πολιτικών/Κράτους και εκκλησίας συνεχίζεται στο Αυνανιστάν.

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Advertisements
This entry was posted in «Ιερές» Αταξίες, «Ιερές» Επενδύσεις, «Ιερή» Εξουσία, Διακρίσεις (κάθε είδους). Bookmark the permalink.

14 απαντήσεις στο Ο κ.Loverδος υπαίτιος για το μπουγέλωμα του Μητροπολίτη Δωρόθεο στην Τήνο…

  1. Ο/Η Αντώνης λέει:

    Που είναι ο ….ΣΥΡΙΖΑ ΟΕΟ;

  2. Ο/Η Ἀριστοκλῆς λέει:

    Καμμία ἐμπιστοσύνη σὲ θεόπληκτους πολιτικούς, ὅπως Λοβέρδος καὶ Ἄννα Καραμανλῆ, αὐτοὶ δὲν εἶναι ἄνθρωποι, ἀλλὰ σκυλιὰ τῆς Ἐκκλησίας.
    Ὅποιος ἀγαπᾷ Χριστὸ καὶ Παναγία παίρνει πακέτο καὶ τὴν Ἐκκλησία. Δὲν ξέχωρίζουν αὐτὰ τὰ δύο. Ἡ Παναγία εἶναι ἐφεύρεσις τῆς Ἐκκλησίας.

  3. Ο/Η laskaratos λέει:

    Για τη Μητρόπολη αυτή υπάρχουν πολλά ερωτήματα αλλά ο τοπικός βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ο κ.Συρμαλένιος κάνει το κορόιδο.

    https://roides.wordpress.com/2014/01/13/13jan14/

    Το ‘δεύτερο’ ιερό ‘παραδικαστικό’

    13/01/2014
    Ερωτήματα για ιερή «αρχαιοκαπηλία»

    • Ο/Η ΣΥΡΙΖΑνιές λέει:

      O Συρμαλένιος προσπαθεί να δικαιολογηθεί.
      Δεν ήξεραν, δεν κατάλαβαν, ψήφισαν λευκό γιατί διότι. Ο εαυτός του ήταν σε άλλη αίθουσα όταν ψηφιζόταν το επίμαχο, οι υπόλοιποι δικοί του δεν….
      Ένας Τηνιακός

      http://www.tinostoday.gr/2014/10/blog-post_950.html

      Δήλωση Συρμαλένιου για Πανελλήνιο Ίδρυμα Ευαγγελιστρίας Τήνου

      Σχετικά με τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ για το Ν. 4301/14 και τις διατάξεις που αφορούν την Τήνο

      (….)

      Μέσα σε αυτό το κλίμα θα ήθελα να διευκρινίσω και τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ και εμού προσωπικά, διότι πολύς θόρυβος καλοπροαίρετος και κακοπροαίρετος ξεσηκώθηκε γύρω από αυτό το θέμα.

      Καταρχήν θέλω να δηλώσω ότι το μόνο άρθρο που ήξερα προσωπικά ότι αφορά την Τήνο, είναι η τροπολογία που αριθμήθηκε ως άρθρο 50, για το διαδικασία διορισμού του Διευθυντή της Σχολής Μαρμαρογλυπτικής, το οποίο και καταψηφίσαμε και μάλιστα υπάρχει και το σχετικό βίντεο και το δελτίο τύπου στην προσωπική μου ιστοσελίδα.

      Εκ των υστέρων και μετά τη συνολική ψήφιση του νομοσχεδίου, πληροφορήθηκα, όπως και όλη η Τήνος, ότι υπήρξε και το άρθρο 51, παρ. 6, το οποίο αφορούσε την αλλαγή του νομικού καθεστώτος του ΠΙΕΤ. Στο άρθρο αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε παρών, διότι αφενός μεν περιλαμβάνει 7 διαφορετικές παραγράφους αντιφατικές μεταξύ τους, σε ότι δε αφορά την παράγραφο 6, τη μοναδική του άρθρου 51 που αφορά την Τήνο και το ΠΙΕΤ, όπως σαφώς προσδιορίζεται και από την επιστολή του Αρχιγραμματέως της Ιεράς Συνόδου κ. Μεθώνη Κλήμη (10-10-2014) προς το Μητροπολίτη κ. Δωρόθεο, η παράγραφος αυτή επικυρώνει τη δημιουργία ενός ιδιότυπου καθεστώτος για το Ίδρυμα, αφήνοντας το αφενός μεν ΝΠΔΔ εποπτευόμενο από το κράτος, αλλά αφετέρου παρέχοντας του όλα τα προνόμια των εκκλησιαστικών ιδρυμάτων. Σε ότι δε αφορά το άρθρο 26, ψηφίσαμε υπέρ, επειδή αυτό ακριβώς προβλέπεται για όλα τα ΝΠΔΔ. Άλλωστε το άρθρο αυτό δεν θα είχε καμιά αξία, αν δεν συσχετιζόταν με το άρθρο 51, όπως προέκυψε εκ των υστέρων.

      Τέλος, θέλω να διευκρινίσω ότι την ίδια στιγμή που η Ολομέλεια της Βουλής συζητούσε το εν λόγω νομοσχέδιο, προσωπικά και ως υπεύθυνος Ναυτιλίας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, ήμουνα υποχρεωμένος να παρευρίσκομαι σε άλλη αίθουσα, σε συνεδρίαση της Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου με θέμα τον Οργανισμό του Υπουργείου Ναυτιλίας και Αιγαίου, παρουσία του υπουργού κ. Μ. Βαρβιτσιώτη

  4. Ο/Η Liberal λέει:

    http://www.logiastarata.gr/2014/12/video_11.html

    Τζήμερος: Μοντάζ το video Κασιδιάρη για Σαμαρά. Αποκλειστικό ντοκουμέντο με όσα είπε πραγματικά ο πρωθυπουργός

    Αίσθηση προκάλεσε ξανά η παρέμβαση του Θάνου Τζήμερου μέσω της σελίδας του στο fb όπου με ανάρτησή του υποστηρίζει ότι το βίντεο εναντίον του πρωθυπουργού, που παρουσίασε στη βουλή ο Κασιδιάρης (δείτε εδώ) είναι προϊόν μοντάζ και μάλιστα , αποκαλύπτει όλα όσα είπε ο κ. Σαμαράς και μόνταραν στη συνέχεια αυτοί που δημιούργησαν το επίμαχο ηχητικό.

    Είναι προφανές ότι ο πρόεδρος της Δημιουργίας Ξανά κάνει μια ακόμα επική ανάρτηση

    Έγραψε συγκεκριμένα:

    ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ!

    Φυσικά και το βίντεο του Κασιδιάρη είναι προϊόν μοντάζ. Το καταλαβαίνει αμέσως και ο πιο ανίδεος. Κατ’ αρχήν είναι δυνατόν πρωθυπουργός να μιλάει σαν λιμενεργάτης; Όλα όσα είπε ο Σαμαράς είναι τα εξής και σας τα παρουσιάζω σε αποκλειστική αποκλειστικότητα (μέσα σε αγκύλες τα μονταρισμένα τμήματα):

    «[Πες στον] ανακριτή να κάνει το καθήκον του και να τιμήσει το υ[ψηλό] λειτούργημα το οποίο του εμπιστεύθηκε η πολιτεία. Από αυ[τον παν]ω από όλα περιμένω να βάλει τη νομιμότητα. Εμείς θα στηρίξουμε τις αποφάσεις του όποιες κι αν είναι. Συν [Αθηνά] και χείρα κίνει. Η κυβέρνηση είναι υπερωκεάνειο. Δεν θα μας φοβήσουν βαρκούλες και κα[ϊκάκια]. Από [τους τρεις] πυλώνες της Πολιτείας η Δικαιοσύνη είναι ο πιο σταθερός. Σκέψου [που θα πάνε] να κρυφτούν όσοι μιλάν για επέμβαση στο έργο της Δικαιοσύνης. [Να τους] δείξουμε ότι η Ελλάδα τα κατάφερε με α[γα]στή συνεργασία κυβέρνησης και δικαστικής εξουσίας. Δεν θα αφήναμε την πληγή να κακοφορ[μίσει].».

  5. Ο/Η Θεολόγος λέει:

  6. Ο/Η Βασίλης λέει:

    Για να καταλάβω. Οι νησιώτες άνοιξαν μαγαζί (ναό) που παίζει τραγούδια των παπάδων και έχει και θεατρικό επίσης παπαδίστικο αλλά δεν ήθελαν να πληρώνουν τους συνθέτες, στιχουργούς και σεναριογράφους αλλά ο Λοβέρδος απεκατέστησε τα «πνευματικά δικαιώματα». Σωστός! Όχι ότι με νοιάζει ποιος είναι ο έμπορος της ελπίδας στους ηλίθιους αλλά το δίκαιο είναι ότι οι καλλιτέχνες δικαιούνται ποσοστό.

  7. Ο/Η Λώρη λέει:

    Όμορφα γραμμένες οι δυο πρώτες παράγραφοι! Έχω την εντύπωση ότι κάπου τις διάβασα_ μην πω ότι κάπου τις έγραψα κιόλας…

  8. Ο/Η Po λέει:

    κυρία Κέζα, δυστυχώς έχω βάλει μόνο λινκ προς το άρθρο σας στη 2η παράγραφο, όπως ήδη προσέξατε. Κακώς. Έπρεπε να το βάλω και στην πρώτη, μου διέφυγε. Με συγχωρείτε, δεν συνηθίζουμε τέτοιες… παραβλέψεις εδώ. Το τακτοποιώ αμέσως.

  9. Ο/Η Ντόροθυ Δελακοβία-μοδίστρα λέει:

    http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=657527#.VIWgwJwKJ7o.facebook

    Ο δεσπότης διασχίζει το πλήθος και ακούγεται: «ανάξιος», «αλήτη», «αίσχος». Πρόκειται για χριστεπώνυμο πλήθος, συγκεντρωμένο στον προαύλιο χώρο της Παναγίας Τήνου. Ο μητροπολίτης Σύρου Δωρόθεος δεν γλίτωσε ούτε τα μπουγέλα_ κάποιος μάλιστα πέταξε προς το μέρος του το νερό μαζί με το πλαστικό μπουκαλάκι.

    Σχόλια αναγνωστών (24)

    Ή παπάς παπάς, ή ζευγάς ζευγάς.. | 09/12/2014 09:46

    Δείτε τι γίνεται και στην Κύθνο, στην Παναγία την Κανάλα! Χρόνια προσπαθεί ο ιερέας να καταπατήσει κτίρια και έκταση ενός συλλόγου, που βρίσκονται γύρω απ´ την εκκλησία, προκειμένου να την κάνει μοναστήρι. Χρόνια στα δικαστήρια, με καταδικαστικές αποφάσεις κατά του παπά, αλλά εκείνος επιμένει…

  10. Ο/Η Lawyer λέει:

    Κυρία Κέζα μήπως ξέρετε που βρίσκεται οι παρακάτω δυο συνδυαζόμενες υποθέσεις και γιατί δεν πήραν έκταση στον Τύπο;

    http://www.lamiareport.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2252:simera-i-diki-sti-lamia-toy-qkosmikoyq-kalogeroy-apo-ti-mykono&catid=38:2010-04-22-20-27-04&Itemid=3

    Σήμερα η δίκη στη Λαμία του «κοσμικού» καλόγερου από τη Μύκονο

    Στο εδώλιο του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων, θα καθίσει σε λίγη ώρα ο 24χρονος «κοσμικός» καλόγερος που «ψώνιζε» από gay site και πουλούσε εικόνες.

    Αν διαβάσετε, όσα γράφει η εφημερίδα VETO για τον βίο και την πολιτεία του 24χρονου μοναχού του Αγίου Όρους, που σήμερα δικάζεται στη Λαμία, θα κολαστείτε στην κυριολεξία.
    Ο 24χρονος «Χάρης» μαζί με φίλο του Αρχιμανδρίτη, ήταν δημοφιλείς στο νησί της Μυκόνου, με υψηλές γνωριμίες και μέσα στο κύκλωμα των celebrities του νησιού των ανέμων, αποσπώντας τους χρηματικά ποσά «για την εκκλησία φυσικά», κάνοντας παράλληλα ζωή, όχι απλά κοσμικού, αλλά φανταστείτε ότι έψαχνε μέσω ιστοσελίδας ομοφυλοφίλων να βρει το ιδανικό ταίρι.

    Γιατί κάθεται στο εδώλιο?
    Ο 24χρονος ιερομόναχος κατηγορείται ότι προσπάθησε να πουλήσει πολύτιμη εικόνα του Σωτήρος από ιστορικό μοναστήρι.
    Την 1η Σεπτεμβρίου του 2006, ο 20χρονος τότε κληρικός, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, παρέλαβε την πολύτιμη εικόνα από ιερέα, για να την πάει σε εργαστήριο συντηρήσεως. ‘Όμως ο καλόγερος «Χάρης» βρέθηκε στη Λαμία, όπου συλλαμβάνεται επ’ αυτοφώρω να προσπαθεί να πουλήσει την εικόνα σε αστυνομικούς της Ασφάλειας που προσποιήθηκαν του αγοραστές.

    Στο εδώλιο δίπλα στο βασικό κατηγορούμενο, θα καθίσει και ο Πρωτοπρεσβύτερος, σήμερα, της Μητρόπολης Μυκόνου, που ήταν ο τότε ιερέας που παρέδωσε την εικόνα στον 24χρονο ιερομόναχο.
    Σύμφωνα με τους καθ’ όλα βάσιμους ισχυρισμούς του συνηγόρου του Πρωτοπρεσβυτέρου, γνωστού Ποινικολόγου κ. Γιώργου Δούμα, ο ιερέας τότε «παρέδωσε την εικόνα στον μοναχό, προκειμένου να επιληφθεί της συντηρήσεώς της».

    Η ακροαματική διαδικασία ξεκινά σε λίγη ώρα και φανταστείτε τι θα ακουστεί στην αίθουσα του Δικαστηρίου.

    Δημοσιεύτηκε στις 16 Ιουνίου 2010

    http://directnews.gr/greece/6411–2.html

    Εμπλέκουν τον Μητροπολίτη Σύρου Δωρόθεο στο παραδικαστικό κύκλωμα Νο2 !

    Τον Μητροπολίτη Σύρου Δωρόθεο, εμπλέκει ο διαβόητος αρχιμανδρίτης Ιάκωβος Γιοσάκης στο παραδικαστικό κύκλωμα Νο2!

    Αυτό τουλάχιστον προκύπτει από την «έκθεση ανάλυσης» των χιλιάδων τηλεφωνικών συνομιλιών που έχει καταγράψει ο “αρχικοριός” της ΕΥΠ, προκειμένου να εντοπίσει μια από τις μεγαλύτερες συμμορίες που λυμαινόταν το χώρο της Δικαιοσύνης.

    Η έκθεση αυτή υπογράφεται από δυο αξιωματικούς της Υποδιεύθυνσης Δίωξης Οργανωμένου Εγκλήματος της Ασφάλειας Αττικής και βρίσκεται στα χέρια του εισαγγελέα Εφετών, Ισίδωρου Ντογιάκου, που διερευνά την υπόθεση.

    Τον Μητροπολίτη Σύρου “ανακατεύει” σε συνομιλίες που είχε με το Γιοσάκη ο γνωστός επικοινωνιολόγος και από τους στενούς συνεργάτες του μακαριστού Αρχιεπίσκοπου Αθηνών Χριστόδουλου, Σωτήρης Τζούμας.

    TzoumasΣυγκεκριμένα και σύμφωνα πάντα με την «έκθεση ανάλυσης» – η οποία βρίσκεται στη διάθεση του directnews.gr – στο διάστημα 27 Απριλίου 2010 έως 14 Ιουνίου 2010, Γιοσάκης και Τζούμας είχαν διάφορες τηλεφωνικές συνομιλίες για μια δίκη που θα γινόταν στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Λαμίας.

    Κατηγορούμενοι, ήταν ο πρωτοπρεσβύτερος του Μητροπολιτικού ναού Μυκόνου και ένας ιερομόναχος ονόματι «Χάρης» οι οποίοι είχαν γνωριμίες με celebrities στο νησί της Μυκόνου και υπεξαιρούσαν εικόνες μεγάλης αξίας για να τις πουλήσουν. στη Λαμία, όπου και συνελήφθησαν.

    Λίγο πριν την εκδίκαση της υπόθεσης από το Δικαστήριο, ο Γιοσάκης λέει στο Τζούμα ότι αναλαμβάνει να τους “καθαρίσει” αλλά χρειάζονταν 100.000 ευρώ για να δοθούν στους δικαστές της έδρας!!!

    «Είναι το alter ego του Δεσπότη»

    (…..)

    ΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ 28-9-2011 από directNEWS.gr

  11. Ο/Η Red λέει:

    http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2014/12/blog-post_463.html

    Ο Μπαλτάκος και οι «ευλογίες» του
    Από ΒΑΘΥ , Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014 | 1:37 μ.μ.

    Με τις ευλογίες του φωτισμένου Μητροπολίτη Πειραιώς, την συνδρομή του ανεξάρτητου βουλευτή Καρπερνάρου καθώς και πλήθος απόστρατών αξιωματικών της αστυνομίας και του στρατού, μας είπε –στον τηλεοπτικό σταθμό Kontra—ότι στελεχώνει το κόμμα του ο Τ. Μπαλτάκος.

    Ο για 30 χρόνια φίλος του Σαμαρά και εξ απορρήτων του πρωθυπουργού πρώην γ.γ της κυβέρνησης, άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο το πολιτικό μόρφωμα του να κατέλθει στις προσεχείς εκλογές –το εξάρτησε από τον χρόνο που θα γίνουν- και δήλωσε αισιόδοξος για την αποδοχή που θα έχει από το εκλογικό σώμα το ακροδεξιό του μόρφωμα.

    Γι΄ αυτό το πολιτικό εγχείρημα έχουμε τοποθετηθεί. Σε συνεννόηση με τον Σαμαρά ο Μπαλτάκος στήνει την «σοβαρή» Χρυσή Αυγή, γράφαμε σε περασμένη ανάρτησή για να επακολουθήσει δημοσίευμα βδομαδιάτικης εφημερίδας που τόνιζε ότι ο Σαμαράς μέσω Μπαλτάκου απλώνει «Ρίζες» σε δυσαρεστημένους νεοδημοκράτες.

    Οπότε για την πολιτική παρουσία Μπαλτάκου και την σκοπιμότητα της δεν έχουμε κάτι καινούργιο να γράψουμε. Αυτό που αξίζει όμως να αναφέρουμε είναι από ποιον παίρνει «ευλογίες». Εννοούμε φυσικά τον δεσπότη Πειραιά Σεραφείμ. Βρισκόμενος πολιτικά άστεγος από τότε που τα έσπασε με τους κολλητούς του της Χρυσής Αυγής, αυτός ο αρχιρασοφόρος, που φημίζεται για την απανθρωπιά, τον σκοταδισμό και την μισαλλοδοξία του (ούτε μουλάς στην Σαουδική Αραβία να ήταν) βρήκε επιτέλους πολιτικά τακίμια.

  12. Ο/Η Red λέει:

    http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2013/08/1.html

    Το «Ιερόν κατάστημα»: Η μεγαλόχαρη της Τήνου και η κατασκευή της Λατρείας (Μέρος 1ο)

    Από ΒΑΘΥ , Πέμπτη, 15 Αυγούστου 2013 | 6:55 μ.μ.

    Του Αυγουστίνου Ζενάκου – «Unfollow»

    Eνα απόγευμα πριν από λίγες εβδομάδες, καθώς ψιλοκουβεντιάζαμε με μια παρέα σ’ ένα καφενείο στη Χώρα της Τήνου, ένας περαστικός κοντοστάθηκε και μας ρώτησε τι ώρες είναι ανοιχτή η Μεγαλόχαρη.
    «Ώρες καταστημάτων φυσικά» αποκρίθηκε ένας από την παρέα. Γελάσαμε βεβαίως, διότι είχαμε δει το εμπορικό πανηγύρι που κυριαρχεί στο ναό της Ευαγγελιστρίας. Περιστοιχίζεται από δεκάδες καταστήματα λατρευτικών αντικειμένων -από τις πλέον κακότεχνες εικόνες «σε προσφορά» μέχρι μπουκαλάκια για το άγιασμα- με κορυφαίο ίσως αντικείμενο τις λαμπάδες, που διαθέτουν έναν συγκλονιστικό όσο και χαρακτηριστικό κύκλο ζωής: Λαμπάδα μπορεί να αγοράσει κανείς ολόγυρα στο ναό, κυριολεκτικά παντού, σε κάθε μέγεθος ή «μπόι», κοστολογούνται δε ανάλογα με το ύψος.
    Αφού την αγοράσει, προσέρχεται στο χώρο στο πλάι του ναού, όπου την εναποθέτει αναμμένη σε μια επιμήκη κατασκευή την οποία επιβλέπει ένας υπάλληλος. Όσο οι λαμπάδες ανάβουν από τη μία -καθώς άνθρωποι που έρχονται από μακριά εύχονται για αρρώστους και αγάπημένους- σβήνουν από την άλλη, κι αυτό ασταμάτητα, το πλήθος δεν σταματάει, και πετιούνται με θόρυβο σε μια μεταλλική τρύπα στον τοίχο, μ’ ένα θόρυβο σχεδόν εργοστασιακό, κλανγκ κλανγκ, για να πάνε, υποθέτω, για λιώσιμο.

    Δεν ξέρω αν κάποιος θίχτηκε από μέσα του που γελάσαμε με τις «ώρες καταστημάτων». Το να αναφέρεται πάντως κανείς στη διάσημη εκκλησία του νησιού ως «κατάστημα» μόνο σύγχρονο δεν είναι και κάθε άλλο παρά ανήκει στον φίλο μας που το ξεστόμισε εκείνη τη στιγμή. Απεναντίας, ο ναός της Ευαγγελιστρίας ονομάζεται «κατάστημα» ή «ιερόν κατάστημα» τοπικά ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα, προκαλώντας την κριτική ή και τι χλεύη λογίων και λαογράφων που αισθάνονται ότι κάτι τέτοιο προσβάλλει τη θρησκεία, όπως λόγου χάρη ο Γεώργιος Μαζαράκης, που καταγγέλλει τη «θρησκοκέρδεια» κι επιτίθεται σε όσους αγοράζουν «ανόητα και ακάθαρτα πράγματα» στο όνομα της Ευαγγελιστρίας, «μάλλον δ’ ειπείν το «Καταστήματος», όπως εν Τήνω καλείται ο Ναός αυτής».
    Η ονομασία αποτυπώνεται στο Διάταγμα του 1851, με το οποίο ο ναός ορίζεται ως «δημόσιο κατάστημα», κι εγκαταλείπεται μόνο με τη νομοθετική ρύθμιση του 1929 όταν εισάγεται η έννοια του Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου.

    Η λατρεία της Ευαγγελιστρίας στην Τήνο είναι περίπλοκο φαινόμενο. Εξετάζοντας το, μπορούμε να αντιληφθούμε τη σχέση της θρησκείας με το εμπόριο, καθώς «καθαγιάζονται» τα υλικά μέσω της ιερότητας τους, την επίδραση της Εκκλησίας στην τοπική οικονομία και την εμπλοκή της με την κρατική πολιτική, αλλά και ένα πολύ σημαντικό μέρος της κατασκευή της ελληνικής εθνικής ταυτότητας.

    ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑΣ ΚΑΙ 01 ΕΠΙΤΡΟΠΟΙ

    Το Πανελλήνιο Ιερό Ίδρυμα Ευαγγελιστρίας Τήνου (ΠΠΕΤ) συστάθηκε τον Ιανουάριο του 1825 με τη δημοσίευση της Διαθήκης των Κτητόρων κι Ιδρυτών του Προσκυνήματος. Οι Κτήτορες ήταν οι Σταματέλος Καγκαδή Γεώργιος Περίδης, Αντώνιος Καλλέργης και Χατζηγεώργιος Σιώτος, οι οποίοι με πρόεδρο τον μητροπολίτη Γαβριήλ διατέλεσαν πρώτοι Επίτροποι του ναού, καθότι επί των ημερών τους βρέθηκε η περίφημη -θαυματουργή σύμφωνα με την Εκκλησία- εικόνα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, γύρω από την οποία έχει οργανωθεί η λατρεία στην Τήνο. Αυτοί συνέστησαν τη διαθήκη του Ιδρύματος της Ευαγγελιστρίας, ενώ η ελληνική πολιτεία ήδη από το 1835 χαρακτήρισε με πράξη της το ίδρυμα ως «προσκύνημα των απανταχού Ορθοδόξων» και το διέκρινε από άλλους ναούς.
    Με το Βασιλικό Διάταγμα του 1851 που αναφέραμε πιο πάνω επιβεβαιώθηκε η αυτοτέλεια και το αυτοδιοίκητο του «ιερού καταστήματος», ενώ σήμερα το ίδρυμα έχει τη μορφή Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου.

    Το ίδρυμα διοικείται από δεκαμελή διοικούσα επιτροπή, η οποία προκύπτει από ένα είδος «εκλογών»: τους δέκα επιτρόπους επιλέγει τριανταπενταμελές εκλεκτορικό σώμα, που αποτελείται από τον δήμαρχο Τήνου και το δημοτικό συμβούλιο, τους πρόεδρους των τοπικών κοινοτήτων, καθώς και το επταμελές διοικητικό συμβούλιο της Αδελφότητας Τηνίων εν Αθήναις.
    Η περιουσία του Ιδρύματος της Ευαγγελιστρίας προέρχεται από τα αφιερώματα των πιστών που συρρέουν για να προσκυνήσουν την εικόνα στο ναό της Παναγίας της Τήνου.

    Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ 0Ι ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΕ! ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ

    Σήμερα δεν είναι εφικτό να δει κανείς την εικόνα της Ευαγγελιστρίας, σκεπασμένη καθώς είναι από τάματα, προσφορές κι αφιερώματα. Μπορεί μόνο να τη λατρέψει, δίχως να τη βλέπει. Και η διοίκηση του ναού μάλλον δεν πολυστενοχωριέται γι’ αυτό. Ισως, αν μπορούσαν πιο πολλοί κοσμικοί μελετητές να εξετάσουν την περίφημη εικόνα, να απειλούνταν το αφήγημα στο οποίο στηρίζεται η αντίληψη της ιερότητας της.

    Το αφήγημα αυτό, όπως το υποστηρίζει και το διαδίδει η Εκκλησία, είναι το εξής: Γεννημένη το 1752 στο χωριό Κάμπο της Τήνου, η Πελαγία μπήκε στο Μοναστήρι Κεχροβουνίου σε ηλικία 15 ετών. Την Κυριακή 9 Ιουλίου 1822, όταν η Πελαγία ήταν πλέον 73, είδε στον ύπνο της μα γυναίκα με φωτοστέφανο, η οποία της είπε ότι υπέφερε θαμμένη τόσα χρόνια κάτω από το χώμα και της ζήτησε όταν ξημερώσει να επισκεφθεί τον επίτροπο εσωτερικών υποθέσεων της Μονής και να του μεταφέρει την επιθυμία της να αποκαλυφθεί το μέγαρο της, που ήταν θαμμένο στον αγρό του Αντώνη Δωξαρά. Όταν ξύπνησε η Πελαγία, ωστόσο, είχε αμφιβολίες και δεν είπε τίποτε σε κανέναν.

    Την επόμενη Κυριακή, 16 Ιουλίου 1822, η γυναίκα εμφανίστηκε και πάλι στον ύπνο της Πελαγίας και της είπε τα ίδια, αλλά η Πελαγία πάλι είχε αμφιβολίες και πάλι δεν είπε τίποτε το πρωί. Η Πελαγία αποφάσισε να δράσει όταν για τρίτη Κυριακή στη σειρά, στις 23 Ιουλίου 1822, εμφανίστηκε πάλι στον ύπνο της η γυναίκα, για την οποία είχε πλέον πειστεί ότι ήταν η Παναγία. Πήγε λοιπόν στην Ηγουμένη της, η οποία επισκέφθηκε τον επίτροπο, κι αυτός με τη σειρά του τον μητροπολίτη της Τήνου Γαβριήλ.

    Ο Αντώνης Δωξαράς, στον οποίο ανήκε ο επίμαχος αγρός, έλειπε στην Κωνσταντινούπολη και η γυναίκα του αρνήθηκε να δώσει άδεια να γίνουν ανασκαφές. Εκείνη τη νύχτα, λέει το εκκλησιαστικό αφήγημα, είδε στον ύπνο της έναν άγριο φουστανελοφόρο, ο οποίος την επέπληξε. Το πρωί, έδωσε την άδεια της. Οι ανασκαφές ξεκίνησαν στις αρχές Σεπτεμβρίου 1822 αλλά δεν έφερναν αποτέλεσμα. Τελικά, η Πελαγία ζήτησε την εκ νέου βοήθεια της Παναγίας, η οποία της αποκάλυψε το ακριβές σημείο, όπου στις 30 Ιανουαρίου 1823, ο εργάτης Δημήτρης Βλάσσης χτύπησε την εικόνα της Ευαγγελιστρίας με την αξίνα του. Η Πελαγία ανακηρύχτηκε αγία το 1970 και η μνήμη της τιμάται στις 23 Ιουλίου, την ήμερα του οράματος της.

    Όπως συμβαίνει συνήθως, διάφορες ενοχλητικές λεπτομέρειες έχουν απαλειφθεί από το εκκλησιαστικό αφήγημα. Κατά την Εκκλησία, λόγου χάρη, σημαντικό ρόλο στο αφήγημα της εύρεσης παίζει η «πανώλη», η οποία πλήττει το νησί.
    Η επιδημία ερμηνεύεται ως θεία τιμωρία για την καθυστέρηση να βρεθεί η εικόνα και σταματά με την εύρεση της, γεγονός που συμπίπτει πράγματι με μια ύφεση της επιδημίας τον Ιανουάριο του 1823, τα ιστορικά στοιχεία δείχνουν όμως ότι η επιδημία χολέρας επανέκαμψε και διήρκεσε ως τον Ιούλιο του 1823, ένα χρόνο αργότερα.
    Ή, πάλι, ενώ η εφημερίδα Τήνος αναγγέλλει, στις 31 Δεκεμβρίου του 1877, το θάνατο του Δημητρίου Βλάσση, «όστις εργάτης ων, την 30ή Ιανουαρίου 1823 ανεύρε την ενταύθα θαυματουργόν εικόνα της Ευαγγελιστρίας», υπάρχουν εκκλησιαστικά φυλλάδια που υποστηρίζουν ότι την εικόνα βρήκε ένας άλλος εργάτης, ο Εμμανουήλ Μάτσας ή Σπανός, κι άλλες πηγές προτείνουν έναν τρίτο, ονόματι Περλάκια. Ή, ακόμη, σημαντικές αμφιβολίες έχουν διατυπωθεί για το κατά πόσο η περίφημη εικόνα αντιπροσωπεύει όντως το ορθόδοξο δόγμα, καθότι από το αντίγραφο χαρακτικό της μοιάζει δυτικότροπη και όχι βυζαντινή. Και, τέλος, το αντίγραφο αυτό δεν συμφωνεί με την άλλη απεικόνιση της ιερής εικόνας, που κάνει την εμφάνιση της στην αναπαράσταση της Αγίας Πελαγίας, η οποία την κρατά στο χέρι, αν και μοιάζει κι αυτό δυτικότροπο και όχι βυζαντινό. (Πρόσβαση, σε κάθε περίπτωση, στην εικόνα, ώστε να μελετηθεί, δεν υπάρχει.)

    Η ΤΗΝΟΣ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ

    Η σχέση της εύρεσης της εικόνας με την Επανάσταση του 1821 είναι φανερή. Ανακαλύπτεται έναν περίπου χρόνο μετά την κήρυξη της επανάστασης, γεγονός που η Εκκλησία τονίζει υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για «καλό οιωνό».
    Η εμφάνιση μάλιστα του άγριου φουστανελοφόρου στον ύπνο της γυναίκας του Δωξαρά λειτουργεί συνδέοντας την ιερότητα της θρησκείας με τις τύχες του υπό αφύπνιση Έθνους. Αργότερα, ο Θεόδωρος Κολωκοτρώνης θα επικυρώσει εμβληματικά τη σχέση αυτή προσκυνώντας την εικόνα και προσφέροντας το δαχτυλίδι του. Οι συμβολισμοί ενισχύονται από τα κειμήλια που φυλάσσει το Ίδρυμα της Ευαγγελιστρίας, όπως η χάρτα του Ρήγα και η εικόνα από τη ναυαρχίδα του Κωνσταντίνου Κανάρη.

    Πολύ περισσότερο όμως από την προσπάθεια των επαναστατημένων με τη στενή έννοια, η αναγόρευση της Τήνου σε «ιερό τόπο» έρχεται να υποστηρίξει έναν νέο εθνικισμό, την κατασκευή μιας νέας εθνικής ταυτότητας, ικανής να διεκδικήσει ένα νέο εθνικό κράτος: Οι ‘Ελληνες, σύμφωνα με αυτό τον εθνικισμό, είναι ο λαός που επί χιλιάδες χρόνια ενδημεί σε αυτήν τη γη, απευθείας απόγονος των αρχαίων Ελλήνων, γεγονός που τεκμαίρεται αν εξετάσει κανείς τις θρησκευτικές πρακτικές τους και τους τόπους τους.

    Τώρα, από πού προκύπτει ότι αν εξετάσει κανείς τη χριστιανική λατρεία των Ελλήνων -και δη των Τηνίων- του 19ου αιώνα, θα ανακαλύψει την αδιάκοπη συνέχεια ενός «έθνους» από την εποχή του Ομήρου, αποτελεί ένα εύλογο ερώτημα. Κι όμως, αυτό ακριβώς επιχειρείται: Η Ορθόδοξη Εκκλησία χρίζεται, σε σχέση αλληλοεξάρτησης με την πολιτική εξουσία, τόσο την προεπαναστατική σε τοπικό επίπεδο όσο και το μετεπαναστατικό κράτος, ενός είδους «σκέπη» για το ιστορικό Έθνος των Ελλήνων. Η παραδοξότητα του να εμφανίζεται η Ορθόδοξη Εκκλησία ως θεματοφύλακας της συνέχειας ενός ελληνικού εθνικού πολιτισμού -ό,τι κι αν σημαίνει αυτό- από την αρχαιότητα και ένθεν, υιοθετείται ως αυταπόδεικτο γεγονός και συνιστά τον ιδεολογικό θεμέλιο λίθο της νεότερης Ελλάδας.

    Η Τήνος -και η θαυματουργή εικόνα της- πρωτοστατεί σε αυτήν τη διαδικασία: «Η Τήνος αντικατέστησε την Δήλον…» γράφει ο Αγγελος Τανάγρας. «Απέθαναν οι παλαιοί θεοί! Κάτω από τον ουρανόν της παλαιάς λατρείας, βωμοί εκρημνίσθησαν και βωμοί ανηγέρθησαν, ναοί ηρειπώθησαν και ναοί ανεκτίσθησαν, η πίστις όμως έμεινεν η ιδία…».

    Ο άγγλος περιηγητής Τζέιμς Θίοντορ Μπεντ επισημαίνει: «Όσοι υποστήριζαν τη σλαβική καταγωγή των νεότερων Ελλήνων, καλό θα ήταν να περάσουν την εορταστική εβδομάδα στην Τήνο, όπου θα πείθονταν πέρα από κάθε αμφιβολία ότι ο Έλληνας που πηγαίνει σήμερα στην Τήνο είναι απευθείας απόγονος του ‘Ελληνα που πήγαινε στη γειτονική Δήλο για να λατρέψει τους θεούς του πριν από δυο χιλιάδες χρόνια…»

    Ο τήνιος ακαδημαϊκός Μάρκος Σιώτος θεωρεί ότι η Τήνος «εχαρακτηρίζετο ανέκαθεν ως νήσος ιερά» και ότι η ιερότητα αυτή «είχεν ανέκαθεν τον διττόν αυτής χαρακτήρα, ήτοι τον εθνικόν άμα και τον θρησκευτικόν».
    Ο Ιωάννης Κονδυλάκης ονομάζει την Τήνο «συνεντευκτήριον των από πάσης γης Ελλήνων». Και σε φυλλάδιο του ίδιου του Ιδρύματος της Ευαγγελιστρίας απαντάται ο απίθανος συνδυασμός να περιγράφεται η Τήνος ως «νέα Ιερουσαλήμ του εκλεκτού λαού του Κυρίου» και ταυτόχρονα «νήσος ιερά, ως πάλαι ποτέ η γείτων αυτής Δήλος».

    ΛΑΪΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΙΕΡΑΡΧΙΑ

    Πασίγνωστη είναι, τουλάχιστον από τη διδακτική ύλη των ελληνικών σχολείων, η βύθιση της Έλλης, του ελληνικού καταδρομικού, ή «ευδρόμου» κατά την ορολογία της εποχής, από τους Ιταλούς στο λιμάνι της Τήνου τον Δεκαπενταύγουστο του 1940.

    Αυτό που ίσως είναι λιγότερο γνωστό είναι πως η παρουσία της Έλλης στο λιμάνι της Τήνου δεν ήταν ασυνήθιστη ούτε αποτελούσε μέρος στρατιωτικών επιχειρήσεων. Η Έλλη δεν εκτελούσε πλέον χρέη καταδρομικού αλλά ναρκοθετικού πλοίου, βρισκόταν ωστόσο στην Τήνο για να αποδώσει τιμές στην ιερή εικόνα. Από το τέλος του 19ου αιώνα, κάθε χρόνο ένα πολεμικό πλοίο στέλνεται να αποδώσει τιμές στην Παναγία της Τήνου, γεγονός που εμβληματοποιεί τις άρρηκτες σχέσεις θρησκείας και πολιτικής.

    «Κάθε χρόνον» γράφει η εφημερίδα Εστία μία μέρα μετά τη βύθιση της ‘Ελλης «[το ελληνικό κράτος] στέλλει ένα πολεμικόν πλοίον, του οποίου τα τηλεβόλα, εξαγνιζόμενα διά τον φονικόν των προορισμόν, θα χαιρετήσουν την εικόνα της Θεομήτορος με τας τιμητικάς των βολάς».
    Η βύθιση της’Ελλης αποτελεί συμβολική στιγμή για την έναρξη, μετά από λίγο, του αγώνα των Ελλήνων στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και το εθνικοθρησκευτικό ιδεολόγημα σπεύδει για άλλη μια φορά να επικυρώσει τον ρόλο της ορθοδοξίας ως σκέπης του ‘Εθνους: σε πολλές πηγές γίνεται λόγος για «ανάσταση» της Έλλης και «ασέβεια» των Ιταλών που «ύβρισαν» την Παναγία, ενώ γίνεται φυσικά και επίκληση στη συνέχεια του Έθνους με τον παραλληλισμό της Θεοτόκου με τη θεά Αθηνά και της Τήνου με τη Δήλο.

    Στις τρέχουσες συζητήσεις περί διαχωρισμού Κράτους και Εκκλησίας, συχνά δεν λαμβάνεται υπόψη επαρκώς το βάθος της εμπλοκής του ενός και του άλλου στο πλαίσιο της νεοελληνικής ιδεολογίας. Όχι μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία κατέστη θεματοφύλακας του «ελληνισμού», αλλά από πολύ νωρίς έγινε επίκληση σε πολιτικές εξουσίες να εγγυηθούν και να διαφυλάξουν την ορθοδοξία. Οι δύο αυτοί παράγοντες αλληλοεξαρτώνται – η δε Τήνος αποτελεί για τη νεότερη Ελλάδα το σύμβολο αυτής της αλληλοεξάρτησης.

    Ένας λόγος είναι ότι η Τήνος έχει εξ αρχής ισχυρή πολιτική αποστολή: όπως υπονοεί ο Κονδυλάκης με το «συνεντευκτήριον των από πάσης γης Ελλήνων», αποτελεί τόπο συνάντησης των Ελλήνων του νεοσύστατου κράτους με όσους ζουν ακόμη εκτός επικράτειας – το δε κοινό που μοιράζονται δεν είναι φυσικά το κράτος αλλά η πίστη. Ακόμη περισσότερο, όμως, είναι τέτοιος ο σχεδιασμός -ακόμη και ο συμβολισμός- από την αρχή: ας μην ξεχνάμε ότι η Παναγία έδωσε εντολή στην Πελαγία να αναφέρει την επιθυμία της σε έναν λαϊκό, όχι σε έναν ιερέα.

    Πρώτος αποδέκτης του θείου μηνύματος είναι ο Σταματέλος Καγκάδης, επίτροπος του Μοναστηριού του Κεχροβουνίου και μετά Κτήτορας κι επίτροπος του Ιδρύματος της Ευαγγελιστρίας. Ο μητροπολίτης Γαβριήλ είναι ο αμέσως επόμενος. Κοντά λοιπόν στη διοικητική αυτοτέλεια που φαίνεται να διεκδικεί εξαρχής το Ίδρυμα της Ευαγγελιστρίας, μοιάζει να υπάρχει και η πρόθεση αλληλοστήριξης μεταξύ λαϊκών αρχών και θρησκευτικής ιεραρχίας. Τη σύμπραξη «λαού» και Εκκλησίας την έχει άλλωστε επιλέξει η ίδια η Θεοτόκος.

    http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2013/09/blog-post_980.html

    Το «Ιερόν κατάστημα»: Η μεγαλόχαρη της Τήνου και η κατασκευή της λατρείας. Μέρος Β’

    Από ΒΑΘΥ , Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013 | 1:17 π.μ.

    Του Αυγουστίνου Ζενάκου – «Unfollow»

    Στο πρώτο μέρος αυτού του κειμένου είδαμε πώς ο νεοελληνικός εθνικισμός, δηλαδή η ιδεολογία του νεοελληνικού εθνικού κράτους, συγκροτείται ως αντίληψη μιας αδιάκοπης συνέχειας ενός «εθνικού ελληνικού πολιτισμού», όπου η Ορθόδοξη Εκκλησία επωμίζεται -καίτοι παράδοξα- το ρόλο του «εγγυητή» αυτής της συνέχειας.Είδαμε ακόμη πώς, μέσω της εύρεσης της ιερής εικόνας, αυτός ο ρόλος της Ορθοδοξίας εμβληματοποιείται στην Τήνο, η οποία παρουσιάζεται από τη μια ως «διάδοχος» της Δήλου, προσφέροντας έτσι την «απόδειξη» της συνέχειας, κι από την άλλη ως τόπος συνάντησης των όπου γης Ελλήνων, παρέχοντας έτσι το εργαλείο της ταύτισης των υπηκόων του ελληνικού κράτους με όσους ακόμη βρίσκονται εκτός της επικράτειας του.
    Είδαμε, τέλος, πώς το Ίδρυμα Ευαγγελιστρίας σχηματίζεται εξαρχής με τη σύμπραξη λαϊκών και θρησκευτικών αρχών -και μάλιστα με «θεϊκή» εντολή, εγγεγραμμένη ήδη στο όραμα της Μοναχής Πελαγίας-, γεγονός που μας δίνει μια ιδέα για τη βαθιά ριζωμένη θέση που κατέχει η σχέση Κράτους και Εκκλησίας στη νεοελληνική ιδεολογία.

    Ίσως λοιπόν είναι σκόπιμο -ιδιαίτερα καθότι έννοιες όπως το «έθνος» η «πίστη» επανέρχονται εν μέσω κρίσης στη ρητορική των κυβερνώντων- να κάνουμε εδώ μια εκτενή παρέκβαση και να εξετάσουμε κάπως ειδικότερα τι είναι αυτό που ονομάζουμε «ιδεολογία».

    ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ

    Ιδεολογία είναι ένας τρόπος να βλέπει κανείς τον κόσμο και τον εαυτό του στον κόσμο. Η συμβατική αντίληψη θέλει την ιδεολογία να αποτελείται από σειρά πεποιθήσεων ή αξιών, βάσει των οποίων κανείς πράττει, παίρνει δηλαδή αποφάσεις και κάνει επιλογές, δημιουργεί σχέσεις, κοινωνικοποιείται, ανήκει ή δεν ανήκει κάπου.

    Τι σημαίνει όμως «ένας τρόπος να βλέπω τον κόσμο»; Με τα απλούστερα δυνατά λόγια, σημαίνει ότι ως άνθρωπος έχω την ανάγκη ο κόσμος -τα πάντα δηλαδή, όλη μου η εμπειρία με την οποία έρχομαι αντιμέτωπος- «βγάζει νόημα».
    Κι επειδή το «νόημα» είναι κάτι εξ ορισμού συμβολικό, τρόπος να «βλέπω τον κόσμο» σημαίνει τελικά πως κατασκευάζω έναν τρόπο παράστασης, έναν τρόπο να βάλω «απέναντι» μου τον κόσμο και τον εαυτό μου μέσα σε αυτόν, αντικειμενοποιώ την εμπειρία μου -ασφαλώς και την εμπειρία μου από τον ίδιο μου τον εαυτό- λέω, δηλαδή: Εγώ είμαι αυτό, αυτό είναι εκείνο.

    Τώρα, μια κλασική θεωρία της ιδεολογίας λέει πως η ιδεολογία δεν είναι ένα οποιοδήποτε συμβολικό σύστημα. Για την ακρίβεια, η συμβατική αντίληψη, αυτή που θέλει την ιδεολογία να αποτελείται από μια σειρά πεποιθήσεων ή αξιών, βάσει των οποίων κανείς πράττει, αντιστρέφεται πλήρως, σε βαθμό αντιδιαισθητικό: ιδεολογία είναι αυτό που «νομιμοποιεί»τις πράξεις εκ των υστέρων, όχι αυτό που τις καθορίζει εκ των προτέρων. Ακριβέστερο θα ήταν μάλιστα να πούμε ότι η ιδεολογία «αφηγείται» τις πράξεις, σου λέει δηλαδή μια «ιστορία» για όσα κάνεις, μια «ιστορία» βάσει της οποίας όσα κάνεις «βγάζουν νόημα».

    Όμως κι εδώ τα πράγματα περιπλέκονται λίγο: το «εκ των υστέρων» και το «εκ των προτέρων» δεν πρέπει να τα δούμε κυριολεκτικά ως χρονικούς προσδιορισμούς, δηλαδή ότι τάχατες πράττεις δίχως να έχεις λόγο γι’ αυτό αλλά μετά βρίσκεις κάτι που να δικαιολογεί την πράξη σου, αλλά ως δύο «φάσεις» ταυτόχρονες, δυο «όψεις» που συνομιλούν αενάως, τροφοδοτώντας η μία την άλλη.

    Ένας άλλος τρόπος να το πούμε αυτό θα ήταν πως η ιδεολογία είναι μια εκ των υστέρων αφήγηση που λειτουργεί ως εκ των προτέρων, είναι χαρακτηριστικό της να εμφανίζεται αιωνίως παρούσα.

    Η μεγάλη παγίδα, ωστόσο, του κλασικού τρόπου να δει κανείς την ιδεολογία είναι ότι καταλήγει να τη βλέπει ως φενάκη. Αν δεχτούμε δηλαδή ότι η ιδεολογία «αφηγείται» κάτι, τότε αυτό το κάτι πρέπει να είναι πιο «πραγματικό», πρέπει να είναι ενός είδους «πρωτότυπο», το «πραγματικό κάτι» που «κρύβεται» πίσω από την αφήγηση. Με μια έννοια, αυτό είναι σωστό: στ’ αλήθεια πίσω από μια «εθνική ιδεολογία» «κρύβεται» η συγκρότηση ενός εθνικού κράτους, ο τρόπος με τον οποίο διεκδικεί τα σύνορα του και την ομοθυμία των πολιτών του, ο τρόπος με τον οποίο οργανώνει τη ζωή του πληθυσμού του κτλ.

    Από την άλλη, όμως, είναι λάθος, όπως είπαμε και πριν, να θεωρήσουμε πως κάτι τέτοιο «προηγείται» της ιδεολογίας. Ακόμη περισσότερο, είναι λάθος να θεωρήσουμε πως κάτι τέτοιο είναι πιο «πραγματικό». Τουναντίον, η ιδεολογία είναι απολύτως «πραγματική» -κάποιοι θα έλεγαν πιο «πραγματική»-, αφήνει δηλαδή ίχνος σ’ αυτό το οποίο αφηγείται: όντως, πίσω από την εθνική ιδεολογία κρύβεται η συγκρότηση ενός εθνικού κράτους, το κράτος αυτό, όμως, συγκροτείται ακριβώς βάσει αυτής της ιδεολογίας• η ιδεολογία, μ’ άλλα λόγια, αφηγούμενη λόγου χάρη τη διεκδίκηση συνόρων παρέχει και τον ίδιο τον τρόπο διεκδίκησης τους.

    Ο ΚΛΑΣΙΚΟΣ ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ

    Ας δούμε λοιπόν τώρα λίγο τη θρησκεία με ανάλογους όρους. Και μολονότι ως αυτό το σημείο αποφύγαμε την πλειάδα αναφορών που θα έκανε τούτη τη σύντομη εξέταση να ξεχειλώσει, είναι τώρα απαραίτητο να παραθέσουμε αυτολεξεί τον ορισμό της θρησκείας από τον Κλίφορντ Γκίερτς, έναν από τους σημαντικότερους ανθρωπολόγους και μελετητές του θρησκευτικού φαινομένου, καθότι ο ορισμός αυτός, που περιέχεται στο διάσημο δοκίμιο «Η θρησκεία ως πολιτιστικό σύστημα», θεωρείται ο πλέον κλασικός. Σύμφωνα με τον Γκίερτς, λοιπόν, η θρησκεία είναι: «Ένα σύστημα συμβόλων, το οποίο δρα για να εγκαταστήσει στους ανθρώπους ισχυρές, διεισδυτικές και μακρόπνοες διαθέσεις και κίνητρα, σχηματίζοντας αντιλήψεις μιας γενικής τάξης της ύπαρξης και ενδύοντας αυτές τις αντιλήψεις με έναν τέτοιο φωτοστέφανο αντικειμενικότητας, ώστε οι διαθέσεις και τα κίνητρα να μοιάζουν με μοναδικό τρόπο ρεαλιστικά».
    Ένα σημείο που πρέπει να τονίσουμε συνεπώς ιδιαίτερα είναι ότι δεν αρκεί να έχουμε μια «αντίληψη γενικής τάξης της ύπαρξης» (μια «αφήγηση που να βγάζει νόημα»)• χρειάζεται αυτή να συμπορεύεται με εγκατεστημένες «διαθέσεις και κίνητρα», τα οποία καθίστανται μέρος του κόσμου επειδή ο κόσμος είναι έτσι φτιαγμένος («μοιάζουν με μοναδικό τρόπο ρεαλιστικά»).

    Εύλογα αντιλαμβάνεται κανείς πόσο μοιάζουν μεταξύ τους όλα τα προηγούμενα, στο σημείο να μπορούμε να δούμε τη θρησκεία ως ένα είδος ιδεολογίας. Αυτό που έχει, ωστόσο, σημασία για τους σκοπούς τούτου του κειμένου είναι το πώς συνεργάζονται, το πώς, για να το πούμε σχηματικά, η ελληνική εθνική ιδεολογία συγκροτεί το πεδίο κυριαρχίας της ορθόδοξης θρησκείας, την ίδια στιγμή που η θρησκεία αποτελεί τον εγγυητή της ιδεολογίας του εθνικού κράτους.

    Η ΜΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΛΛΟΙΩΤΗ ΕΛΛΑΔΑ

    Αν και επηρεασμένος από το πολιτικό τοπίο της εποχής, ο Σπυρίδων Ζαμπέλιος δίνει μια πολύ ωραία περιγραφή του υποκειμένου -του «πολίτη»- που προκύπτει από αυτήν τη συνεργασία: Ο Έλληνας, γράφει ο Ζαμπέλιος στα 1852, «λατρεύει την ορθοδοξίαν μάλλον ως φρόνημα του γένους του, ως αποθήκην της παραδόσεως του, ως σύνδεσμον της εθνικής του κοινωνίας…».

    Το 1883, ο Απόστολος Μακράκης πηγαίνει την ταύτιση μεταξύ λατρείας και εθνικής ταυτότητας, που συνιστά την πολιτική υπόσταση του Έλληνα, ακόμη πιο μακριά: «Πας Έλλην μη ων και χριστιανός είνε τι οθνείον και έκφυλον και τερατώδες»!

    Και ο Σπύρος Μελάς, γράφοντας στο βιβλίο του Η δόξα του 40. Στα βουνά και στα πέλαγα για τον τορπιλισμό της Έλλης, δίνει ίσως την πληρέστερη περιγραφή της «συνέχειας του Έθνους» μέσω της εγγύησης που προσφέρει η ορθόδοξη λατρεία: «Ο σεπτός ναός της Παρθένου στάθηκε το ψυχικό στρατηγείο του έθνους. Μια θεία κόρη στρατηγεύει πάντα στους μεγάλους πολέμους των Ελλήνων. Η Αθηνά παράστεκε τους ήρωες στην Ιλιάδα. Τα στρατεύματα και τα καράβια μας, στον αγώνα τούτο της λευτεριάς, η Μεγαλόχαρη της Τήνου. […] Αγναντεύοντας τη Δήλο, από κάποια πλαγιά της Τήνου, βλέπεις ν’ ασπρίζουν τα ρημαγμένα μάρμαρα της θείας πολιτείας του Απόλλωνα. Ιερά πλοία έστελνε, την Πάραλο και την Σαλαμινία, στα πανηγύρια της ο πανάρχαιος Ελληνισμός, ένας λαός που μισούσε το σκοτάδι και την σκλαβιά. […] Απαραβίαστα ήταν αυτά τα καράβια. Κι έπρεπε να προσμένει τη θεία δίκη, όποιος τολμούσε να τα βλάψει. Ο ψευτοκαίσαρας της Ρώμης είχε ξεχάσει πόσο μικρή απόσταση χώριζε την Δήλο από την Τήνο. Είχε λησμονήσει κατά πόσο η Ελλάδα μένει αναλλοίωτη, κάτω από τα διάφορα πρόσωπα της. Αστόχησε ότι μένουν αθάνατες οι θεότητες της, ότι μια θεότητα λατρεύεται και σ’ αυτό το νησί, στη Λούρδη του Αιγαίου, και ότι το καράβι που στέλνουμε, κάθε χρόνο, στο πανηγύρι της Μεγαλόχαρης, όποιο και νάναι, ό,τι όνομα και νάχει στην πρύμνη του, είναι ιερό και λέγεται, για μας, Πάραλος και Σαλαμινία».

    Το κείμενο του Μελά προσφέρει έναν πρώτης τάξεως καμβά όπου μπορούμε να αποτυπώσουμε συγκεκριμένα αυτά που λέγαμε θεωρητικά πιο πάνω: Πράττουμε ως πολίτες -και στρατιώτες- επειδή έτσι είναι φτιαγμένος ο κόσμος: Η Ελλάδα είναι μία, από τη θεία πολιτεία του Απόλλωνα ως τη Μεγαλόχαρη της Τήνου, και αναλλοίωτη, όποια θεότητα κι αν λατρεύουμε.

    Και ποια «θεότητα» εγγυάται το «ρεαλισμό» αυτής της διακήρυξης; Η Παναγία, η θεότητα που λατρεύουμε τώρα, γεγονός που αντλεί την «αντικειμενικότητα» του από την ιερή εικόνα της, μια θεότητα την οποία προσέβαλε αυτός που βύθισε το πλοίο που είχε έρθει για να τιμήσει την εικόνα. Συνεπώς, βλέποντας τον εαυτό μας μέσα σε αυτόν τον κόσμο, που έτσι είναι, λέμε πως αξίζει τον εχθρό μας αυτόν να τον τιμωρήσει το Έθνος, η μία και αναλλοίωτη Ελλάδα. Ή, όπως το λέει ορθά-κοψτά η Κατερίνα Σεραϊδάρη στο βιβλίο της Μεγάλη η Χάρη της: «Η ίδια η ευσέβεια έχει πλέον ένα στόχο που δεν είναι ατομικός ή κοινωνικός, αλλά κρατικός: η πίστη δεν συμβάλλει στην δημιουργία καλών ανθρώπων ή μιας δίκαιης κοινωνίας, αλλά διαπλάθει πειθήνιους πολίτες για το κράτος».

    Και κλείνοντας εδώ αυτήν τη θεωρητική παρέκβαση, στο επόμενο μέρος αυτού του κειμένου θα ασχοληθούμε με τη λατρεία της Ευαγγελιστρίας στις μέρες μας και το πώς αυτή εξακολουθεί όχι μόνο να οργανώνει την οικονομική και πολιτική ζωή της Τήνου, αλλά και να κατέχει κομβική θέση στην αντίληψη μας για το εθνικό κράτος.

    Μοιράσου το :

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s