Αθλιότητες του νεοελληνικού Αντισημιτισμού

Η ενοχή της Εκκλησίας, η ανάγκη για αυτοκριτική της

1) M.V.Farmakovsky  ‘Θύματα των πογκρόμς’, από το " Ζωγραφική για το σπουδαστή Μιχαϊλοφ " της "Φιλολογικής και καλλιτεχνικής συλλογής»-Οδησσός-1906. 2) Πογκρόμ πλάι στην ελληνική εκκλησία,  του λαϊκού ζωγράφου Βασίλι  Βαχρένοφ (1847-1885)- Οδησσός 1871.

1) M.V.Farmakovsky ‘Θύματα των πογκρόμς’, από το » Ζωγραφική για το σπουδαστή Μιχαϊλοφ » της «Φιλολογικής και καλλιτεχνικής συλλογής»-Οδησσός-1906. 2) Πογκρόμ πλάι στην ελληνική εκκλησία, του λαϊκού ζωγράφου Βασίλι Βαχρένοφ (1847-1885)- Οδησσός 1871.

του Αναγνώστη Λασκαράτου
Γράφω αυτό το σημείωμα κάτω από την επίδραση της πρόσφατης αιματηρής επίθεσης με μπαλτάδες σε συναγωγή της Ιερουσαλήμ, όπου έχασαν τη ζωή τους τέσσερις άνθρωποι, ενώ τουλάχιστον οκτώ τραυματίστηκαν. Η Χαμάς και ο ισλαμικός Τζιχάντ χαιρέτισαν την επίθεση και η πρώτη απηύθυνε έκκληση για τη συνέχιση των επιχειρήσεων. Όμως ο Παλαιστίνιος πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς καταδίκασε την επίθεση. Αναζητώ μάταια κάποια καταδίκη και από την ελληνική Αριστερά, έστω από οίκτο για τους δυο νεκρούς αφιονισμένους Παλαιστινίους Ασασίνους και για τους υπόλοιπους, μεταξύ τους και αθώους, που θα πέσουν στο φαύλο κύκλο των ισραηλινών αντίποινων. Δεν βρίσκω τίποτα. Φέτος το Μάη η Ελλάδα συνελήφθη να είναι η πιο αντισημιτική χώρα της Ευρώπης Ο ‘Συνασπισμός Ενάντια στη Συκοφαντία’ (‘Anti-Defamation League’-ADL) έδωσε στη δημοσιότητα την παγκόσμια έρευνά του για τον αντισημιτισμό και η Ελλάδα, με ένα 69% των πολιτών της να ενστερνίζεται αντισημιτικές απόψεις, βρέθηκε στην ίδια θέση με τη Σαουδική Αραβία, πιο αντισημιτική ακόμη και από το Ιράν (56%) με σχεδόν διπλάσιο ποσοστό από τη δεύτερη πιο αντισημιτική χώρα της Ευρώπης, τη Γαλλία των Λεπέν (37%). Αναζητώντας τις ρίζες αυτής της ντροπής, θα βρούμε το Βλάχο αγύρτη μάντη Κοσμά Αιτωλό, που διακινούσε κάθε λογής συκοφαντίες κατά των Εβραίων, αλλά και τη συνολική στάση της Ανατολικής Εκκλησίας με μακρά αντισημιτική παράδοση που χάνεται στα βάθη του Βυζαντίου με κάθε μορφής αντισημιτικές αθλιότητες εκκλησιαστικών πατέρων και αυτοκρατόρων. Δεν αρκούν κάποιες μεμονωμένες όσο και πολυδιαφημισμένες πράξεις ελάχιστων μητροπολιτών στη διάρκεια της Κατοχής (Ζακύνθου Χρυσόστομου Δημητρίου, ενός γερμανομαθούς, πρώην παλαιοημερολογίτη, που κράτησε εξαιρετικά γενναία και αποτελεσματική στάση, ισχυριζόμενος μάλιστα πως είχε συνομιλήσει με το Χίτλερ το 1924 στο Μόναχο, του αμφιλεγόμενου Αθηνών Δαμασκηνού, του φιλο-ΕΑΜίτη Χαλκίδος Γρηγορίου, ή του πολύ σκληρόκαρδου αντικομμουνιστή Δημητριάδος Ιωακείμ) για να συγκαλύψουν το τεράστιο πρόβλημα, όπως θα το εκθέσουμε παρακάτω με συντομία. Η κρατική Εκκλησία κουβαλάει το ασήκωτο βάρος της εξουσιαστικής αντισημιτικής της παράδοσης, του αντισημιτισμού των Αγίων της όπως οι Κύριλλος Αλεξανδρείας, Ι.Χρυσόστομος, Νίκων της Σπάρτης και των λειτουργικών της κειμένων (στις ΗΠΑ ο αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος τα εξευγένισε), της λείπουν ολότελα η αρετή της αυτοκριτικής και η τόλμη της αναθεώρησης. Για τον σημερινό αντισημιτισμό φέρνουν ευθύνη και μεμονωμένοι παράγοντες της Αριστεράς αλλά και η σχεδόν σύσσωμη, δογματικά μονομερής και άκριτη στράτευση της παράταξης στο πλευρό όλων αδιακρίτως των Παλαιστινίων, χωρίς σαφή και επίμονη καταδίκη της εγκληματικής μεσαιωνικής συμμορίας Χαμάς, μια στάση που νομίζω ότι οφείλεται και στο γεγονός πως βρίσκει ευήκοον ους στην ελληνική κοινωνία, η οποία, ειδικά για τους Παλαιστίνιους, παραμερίζει τη νοσηρή ισλαμοφοβία της χάριν του νοσηρότερου αντισημιτισμού της.

Α.  Το ελληνικό πογκρόμ της Οδησσού (1821)
Η εκτέλεση του εγκάθετου της Υψηλής Πύλης πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄ με διαταγή του αφεντικού του και η ταφή του στην Οδησσό, δημιούργησε στην πόλη μια φήμη πως οι Εβραίοι είχαν ανάμιξη. Ρωμιοί ναυτικοί και πάροικοι, ακολουθούμενοι από ντόπιους Ορθόδοξους λεηλάτησαν εβραϊκά σπίτια, σταύλους και καταστήματα, δολοφονώντας 17 ανθρώπους και τραυματίζοντας πάνω από 50. Αυτό ήταν και το πρώτο από τα πολλά πογκρόμ στη Ρωσία και συμπτωματικά το μεθεπόμενο (1871) πάλι ξεκίνησε εξ αιτίας  (και πλησίον) του ναού των Γραικών στην ίδια πόλη. Οι Εβραίοι συκοφαντήθηκαν πως έκλεψαν ένα Σταυρό από το φράχτη του ναού. Ο Σταυρός βρέθηκε αργότερα μέσα στην εκκλησία αλλά στο μεταξύ το πογκρόμ είχε εξαπλωθεί σε όλη την πόλη και κράτησε τρεις μέρες. Πογκρόμ έγιναν στη Οδησσό και στα 1859, 1881, 1886 και 1905 (Herlihy Patricia. Odessa: A History, 1794-1914. Harvard Ukrainian Research Inst. Monographs Ser. Cambridge: Harvard UP, 1986).

Β. «Η σφαγή των Εβραίων στο Βραχώρι το 1821: Μια άγνωστη ιστορία η οποία έχει τεχνηέντως κρυφτεί από την επίσημη ιστορία ….Οι ευκατάστατοι Τούρκοι και οι αξιωματούχοι που ήταν η πλειοψηφία στην κοινότητα του Βραχωρίου, σώθηκαν φυγαδευόμενοι ανταλλάσσοντας τη ζωή τους, είτε με χρήματα είτε με την «αξία» του τίτλου τους. Πιθανότατα, μαζί τους να σώθηκαν και ελάχιστοι πλούσιοι Εβραίοι (κάποιοι αναφέρουν έναν). Οι υπόλοιποι, όλη η εβραϊκή κοινότητα και οι λίγοι φτωχοί Τούρκοι αιχμάλωτοι σφαγιάστηκαν ολωσδιόλου, από τις αιμοδιψείς εξαγριωμένες ομάδες των ‘νικητών’. ….Τους έσφαξαν όλους. Άνδρες, γυναίκες, γέρους, παιδιά. …. Ήταν η εποχή όπου οι Αρβανίτες έμποροι μπήκαν δυναμικά στο εμπόριο των παζαριών που έως τότε

Οπλοφόροι ετοιμάζονται για το κάψιμο του Ιούδα. Τζαφέραγα Αργολίδας (Ασίνη), Πάσχα 1972-φωτ. ‘Αργολικής Αρχειακής Βιβλιοθήκης Ιστορίας και Πολιτισμού’.

Οπλοφόροι ετοιμάζονται για το κάψιμο του Ιούδα. Τζαφέραγα Αργολίδας (Ασίνη), Πάσχα 1972-φωτ. ‘Αργολικής Αρχειακής Βιβλιοθήκης Ιστορίας και Πολιτισμού’.

ήταν ένας χώρος Εβραϊκός. Οι Εβραίοι είχαν την αποκλειστικότητα στη διοργάνωση των παζαριών, πατροπαράδοτα ως οι πρωτοπόροι έμποροι της περιοχής. ….Ο μοναδικός τρόπος για τους Ηπειρώτες εμπόρους να το πετύχουν αυτό ήταν να δημιουργήσουν τα δικά τους χριστιανικά παζάρια, αφού η πλειοψηφία του πληθυσμού ήταν χριστιανοί. Έτσι, η προπαγάνδα (την οποία ουσιαστικά στήριξε ο Κοσμάς ο Αιτωλός) ενάντια στους Εβραίους, πήρε θρησκευτικό χαρακτήρα οπότε και τον ανάλογο φανατισμό. Μέσα σε έναν σχεδόν αιώνα (1750-1820) καλλιεργήθηκε η προκατάληψη και η δαιμονολογία, που οδήγησε σε σφαγές σαν αυτή του Βραχωρίου. Οι Αρβανίτες έμποροι χρηματοδότησαν τον Κοσμά και γύρω από τα κηρύγματά του έστησαν σιγά-σιγά τα χριστιανικά παζάρια ημέρα Σάββατο που ήταν και η αιχμή της αντιεβραϊκής προπαγάνδας (τα εβραϊκά παζάρια γίνονταν μόνο Κυριακή). Ο Κοσμάς για να κατορθώσει να μετατρέψει την ημέρα των παζαριών από Κυριακή σε Σάββατο, άρθρωσε τον πλέον καταγγελτικό και υβριστικό αντιεβραϊκό λόγο. Στο Βραχώρι έμεινε και κήρυξε από το 1759 έως το 1762. Έφυγε και ξαναγύρισε το 1775 όπου έφτιαξε ένα από τα δυσδιάκριτων ρόλων σχολεία του. ‘Σφάζει ο Εβραίος εν πρόβατον και το μισό το εμπροσθινόν το κρατεί δια λόγου του και το πισινό το μουτζώνει και το πωλεί στους χριστιανούς για να τους μαγαρίσει…Πώς το βαστά η καρδιά σας να αγοράζετε από Εβραίους πραμάτειες; Και τα άσπρα ύστερα να τα ξοδεύουν δια να σύρουν κανένα χριστιανόπουλον να το σφάξουν να πάρουν το αίμα του και με κείνο να κοινωνούν; Λοιπόν χριστιανοί μου μην αγοράζετε τίποτε απ’ αυτούς’. …Ο μαθητής του Κοσμά Σάπφειρος Χριστοδουλίδης αναφέρει: ‘.. Ο ιερός Κοσμάς επήγεν πάλιν εις τα Ιωάννινα, και πρώτον μεν εκατάπεισε τους χριστιανούς να μεταβάλουν το κοινόν παζάρι από την Κυριακήν εις το Σάββατον, το οποίον τους επροξένησε (στους Εβραίους) μεγίστην φθοράν’.

Γ. Ρόδος, Μάρτης του 1840: Διωγμός των Εβραίων του νησιού. Κατηγορούνται χωρίς αποδείξεις για συκοφαντία αίματος. Ξεκινάει πογκρόμ σε βάρος τους, μέχρι που το παιδί που υποτίθεται ότι είχε δολοφονηθεί το Φλεβάρη, βρέθηκε ζωντανό στη Σύρο. Στην ουσία πρόκειται για συνέχεια του πογκρόμ της Δαμασκού, που προηγήθηκε την ίδια χρονιά. Η Οθωμανική εξουσία, σπάζοντας την παραδοσιακή της απόσταση από αυτού του τύπου τις συκοφαντίες, παρασύρθηκε από τον ελληνορθόδοξο όχλο που διψούσε για αίμα και υπέβαλε σε βασανιστήρια πολλούς Εβραίους, που εξαναγκάστηκαν έτσι σε ψεύτικες ομολογίες. Η εβραϊκή συνοικία απομονώθηκε και υπέστη τα πάνδεινα για 12 ημέρες. Τον Ιούλιο η αθωότητα των Εβραίων είχε αποδειχθεί. Το Νοέμβρη ο Σουλτάνος εξέδωσε φιρμάνι παραδοχής του λάθους (Poliakov Leon. The History of Anti-Semitism. Volume I: From the Time of Christ to the Court Jews. transl. by Richard Howard. University of Pennsylvania Press: Philadelphia, 2003).

Δ. Αθήνα 1849: Η υπόθεση Πατσίφικο…. «.. ‘Από τη Μεγάλη Τετάρτη», γράφει ο Βρατσάνος, «ο γενναίος λαός της πρωτευούσης ήρχισε να εκδηλώνει τη φιλοπόλεμη ψυχή του! Μπαμ! Μπουμ!… Ο υπουργός των Εκκλησιαστικών κάλεσε στο γραφείο του τον Μητροπολίτη και όλους τους παπάδες και τους έδωσε κι αυτός αυστηρές διαταγές  να συστήσουν στους ενορίτες τους να μην πυροβολούν. … ένα από τα πασχαλινά έθιμα που τελούνταν στην Αθήνα ήταν το «κάψιμο του Ιούδα». … Λεφούσι ξεκίνησαν οι πιστοί για την ‘Αγάπη’. Η εκκλησία των Ταξιαρχών  γέμισε. Η πλατεία της ολόγυρα μαύριζε. ..Το οργισμένο πλήθος .. κατευθύνθηκε στο σπίτι του Πατσίφικο. Αυτός μπροστά στον κίνδυνο να λιντσαριστεί από τον όχλο μαζί με τις δυο κόρες του κατέφυγε στη σοφίτα του σπιτιού του και κλειδαμπαρώθηκε. Οι επιδρομείς ό,τι έβρισκαν το κατέστρεφαν. Από τα παράθυρα πετούσαν στο δρόμο στρώματα, ρούχα και έπιπλα. Λίγο πριν σπάσουν την πόρτα της σοφίτας, έφθασε πολυάριθμη στρατιωτική δύναμη και έσωσε τον Πατσίφικο και τις θυγατέρες του. Τότε τα πλήθη ξεχύθηκαν στα σοκάκια ..που ήταν η συνοικία των Εβραίων… ο ναύαρχος Πάρκερ, .. εφάρμοσε γενικό αποκλεισμό του εμπορικού ναυτικού της Ελλάδας, επιτείνοντας τα πιεστικά μέτρα που είχαν για λίγες μέρες αρθεί…».

Ε. 1891: Κέρκυρα, Ζάκυνθος, Λευκάδα. Η δολοφονημένη από άγνωστους Κερκυραία Εβραιοπούλα Ρουμπίνα Σάρντα, παρουσιάζεται ως Χριστιανή που οι Οβριοί της ήπιαν το αίμα. Πογκρόμ, λεηλασίες, ξυλοδαρμοί. Πενήντα νεκροί δεκάδες τραυματίες. Φυγή Εβραίων στο εξωτερικό. Διεθνής συγκίνηση-Διπλωματικό επεισόδιο με τη Μ.Βρετανία. Έκτροπα και στη Ζάκυνθο τη Μ.Παρασκευή με 5 νεκρούς, λεηλασίες, βανδαλισμούς και αυτοεξορίες. Περιορισμός των Εβραίων της Λευκάδας στο φρούριο για προστασία.

Στ΄. 1931, Θεσσαλονίκη  Το πογκρόμ του  Κάμπελ
«…Το επόμενο βράδυ στις 29 Ιουνίου περιπου 2000-3000 Έλληνες επιτίθενται στην εβραϊκη γειτονιά Κάμπελ όπου ζούσανε 220 εβραϊκές οικογένειες. Μέσα σε μια ώρα έντεκα εβραϊκά σπίτια , το εβραϊκό σχολείο, το εβραϊκό φαρμακείο, το σπίτι του ραβίνου και η συναγωγή καταστρέφονται από τους «αγανακτισμένους» έλληνες. Ταυτόχρονα το ίδιο βράδυ άλλοι έλληνες επιτίθενται στην εβραϊκή συνοικία 151 στην Κάτω Τούμπα και στην εβραϊκή συναγωγή στη Χαριλάου….».

Ζ΄. Κέρκυρα, Ναζιστική Κατοχή. «Η αλήθεια γιά το Κερκυραϊκό ολοκαύτωμα»-Βασίλης Άνθης (από το βιβλίο του «Ενα ταξίδι μια ζωή»): Όπου ο μητροπολίτης Κέρκυρας Μεθόδιος διαμαρτύρεται εγγράφως στο Νομάρχη γιατί δεν πήρε ο κλήρος ιερό μερίδιο από τη λαφυραγωγία σε βάρος των εβραϊκών εμπορικών καταστημάτων και αποθηκών του νησιού.

Η΄. «Το παρελθόν είναι μια ξένη χώρα: Εβραϊκοί τάφοι στο Πανόραμα» (Mayor Rishon, 4.7.2013-thess.gr): Όπου εκκλησίες, σπίτια, ιδρύματα στη Θεσσαλονίκη επωφελούνται από τη ναζιστική Κατοχή, συλούν τα εβραϊκά μνήματα και λεηλατούν μάρμαρα και επιγραφές.

Ελευθεροτυπία, (29. 10. 2009). ΡΕΝΑ ΜΟΛΧΟ: ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ «Ένοχη σιωπή για την εξόντωση των Εβραίων» (ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ)
Ιστορικός, συγγραφέας, καθηγήτρια στο Πάντειο, διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου και βραβευμένη από την Ακαδημία Αθηνών, η Ρένα Μόλχο επιχειρεί, να φωτίσει μια μάλλον σκοτεινή πτυχή της Ιστορίας της Ελλάδας και της γενέθλιας πόλης της, της Θεσσαλονίκης, κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής…. Το ποσοστό της απώλειας των Εβραίων αλλά και η διαχείριση αυτού του θέματος είναι, κατά την άποψή μου, ο καθρέφτης της ελληνικής κοινωνίας. Υπό την έννοια ότι αν σώθηκε μόνο το 13% των Εβραίων, δηλαδή αν έχουμε ποσοστό απώλειας 87% στην Ελλάδα, αυτό είναι αρνητικό ως προς τη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας, αυτών που μπορούσαν να βοηθήσουν και δεν το έκαναν. Στη Θεσσαλονίκη το νούμερο απώλειας των Εβραίων είναι 96%, που είναι 4 μονάδες υψηλότερο και από το Βερολίνο! Δηλαδή μέσα στη «φωλιά του λύκου» ήταν μικρότερο το ποσοστό απώλειας απ’ ό,τι εδώ….

Θεωρείτε ότι υπάρχει αντισημιτισμός στην Ελλάδα του 21ου αιώνα;
«Βεβαίως και υπάρχει. Εντονότατος!».
Και πού οφείλεται;
«Κατ’ αρχήν στο ότι η Ελλάδα δεν είναι ακόμη κοσμικό κράτος. Κανείς δεν τολμά ν’ αγγίξει τον θεσμό της Εκκλησίας, ο οποίος είναι αναμεμιγμένος στην κρατική πολιτική.…»

Επίλογος:
ΣΥΜΠΟΣΙΟ…ΤΜΗΜΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ. ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ, 17-18/1/2014 «Εκκλησία και αντισημιτισμός στον 20ο αι. Ομιλητής: Ζουμπουλάκης Σταύρος: «Η εισήγηση θα τεκμηριώσει με συντομία τον Ορθόδοξο εκκλησιαστικό αντισημιτισμό του εικοστού αιώνα, παίρνοντας ως αφετηρία την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία (1933). Θα παρουσιάσει κατόπιν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, κυρίως όμως θα προσπαθήσει να εξηγήσει την επιμονή του και μετά τη γενοκτονία των Εβραίων κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Για ποιους λόγους η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος δεν έχει κάνει μέχρι σήμερα αυτό που έκαναν μεταπολεμικά η Καθολική και οι προτεσταντικές Εκκλησίες σχετικά με τον αντισημιτισμό; Πού οφείλεται η διάρκεια μέχρι σήμερα του Ορθόδοξου αντισημιτισμού;».

Διευκρίνιση:
Τις υβριστικές αντισημιτικές δηλώσεις του μητροπολίτη Χρήστου Μεντζελόπουλου και διαφόρων άλλων κληρικών (Θανάση Λενή του Αιγίου κλπ), τη διακίνηση των πλαστών «Πρωτόκολλων των Σοφών της Σιών» από απατεώνες Ρωμιούς ρασοφόρους και Νεοναζί, τις αντισημιτικές γελοιότητες του ευσεβή πατριώτη υπόδικου Καρατζαφέρη, κλπ θεωρώ ως εμπίπτουσες στην αρμοδιότητα της Ψυχιατρικής ή των γελοιογράφων και απόλυτα ανάξιες οποιασδήποτε μνείας.

Advertisements
This entry was posted in σκέψεις, φασισμός, Ασμοδαίος, Βλάση Γαβριηλίδη, Γράμμα από το Ληξούρι, Διακρίσεις (κάθε είδους), θρησκεία/κλήρος, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

71 Responses to Αθλιότητες του νεοελληνικού Αντισημιτισμού

  1. Ο/Η laskaratos λέει:

    Αριστερός Αντισημητισμός, ήπιος, αλλά υπαρκτός: Εκεί που ο Μ.Θεοδωράκης, συναντά τους Πλεύρη, Μιχαλολιάκο και Χρήστο Μεντζελόπουλο (Σεραφείμ): “Greek Orthodoxy, Anti-Semitism, and Religious Intolerance. by Mark Paredes”: «…These teachings are sorely needed in a country where a neo-Nazi (Nikolaos Michaloliakos)was elected to the Athens city council…where a prominent composer (Mikis Theodorakis) exclaimed “We’re in danger! Zionism and its leaders are here, meeting in our country!” (Μ.Θεοδωράκης: Είμαστε σε κίνδυνο Ο Σιωνισμός και οι Αρχηγοί του είναι εδώ-με αφορμή επίσκεψη στην Ελλάδα Ισραηλινών αξιωματούχων) .. while a delegation of Jewish leaders was visiting the country, where the Supreme Court acquitted a Holocaust denier (Kostas Plevris) of inciting racial hatred last year … and where an Orthodox Metropolitan (Seraphim) declared on national television that “world Zionism” was conspiring to destroy Greece and the Orthodox Church…» (jewishjournal.com, March 3, 2011)
    http://www.jewishjournal.com/jews_and_mormons/item/greek_orthodoxy_anti-semitism_and_religious_intolerance_39110303
    Ανακοίνωση του ΚΙΣΕ: «Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια, δηλώσεις του Μίκη Θεοδωράκη όπως «οι Εβραίοι είναι στη ρίζα του κακού» και ότι οι Εβραίοι ευθύνονται για την παγκόσμια οικονομική κρίση, δεν έχουν προκαλέσει μόνον έκπληξη αλλά και βαθιά λύπη..».
    Επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη προς το ΚΙΣΕ (9.5.2011):
    «Αγαπητοί φίλοι,
    Διάβασα στο διαδίκτυο ανακοίνωσή σας με αφορμή την ματαίωση από την Πρόεδρο του Αυστριακού Κοινοβουλίου εκτέλεσης του έργου μου “Mauthausen” σε ποίηση του Ιάκωβου Καμπανέλλη κατά την τελετή Μνήμης των θυμάτων του Ναζισμού. Γιατί επιμένετε σώνει και καλά να με κάνετε εχθρό των Εβραίων; Γιατί δεν σας αρέσει η αλήθεια, που με θέλει Άνθρωπο-Σύμβολο στον αγώνα κάθε είδους αντιρατσισμού και φυσικά αντιεβραϊσμού- αντισημιτισμού;…» (σημ.: η γνωστή σεμνότητα του ανδρός).
    Μίκης Θεοδωράκης: Να διευκρινίσω ένα πράγμα, ότι είμαι αντισημίτης.
    (XYZ Contagion, Βασιλική Μετατρούλου, 2011/02/08):….
    -Μίκης: Να διευκρινίσω ένα πράγμα: ότι είμαι αντισημίτης.
    -Καραμπελιάς: εε… αντισιωνιστής.
    -Μίκης: Ναι, είμαι αντισημίτης και αντισιωνιστής. Αγαπώ τον εβραϊκό λαό και έχω ζήσει μαζί του, αλλά οι Αμερικανοεβραίοι κρύβονται πίσω από τα πάντα, τις επιθέσεις στο Ιράκ, τις οικονομικές επιθέσεις στην Ευρώπη, στην Αμερική, στην Ασία, οι Εβραιοαμερικάνοι βρίσκονται πίσω από τον Μπους, τον Κλίντον και πίσω από τις τράπεζες. Στη συνέχεια, ο Μίκης Θεοδωράκης, αφού δεν ξεχνάει να αναφερθεί στη Λέσχη Bilderbeg, και αφού προβλέπει ότι τα έθνη θα καταργηθούν και θα μείνει «ένα μόνο παλιό έθνος, οι Εβραίοι», θυμάται και την περίφημη (αλλά πλαστή, ασφαλώς) ‘δήλωση Κίσσινγκερ’…….».
    http://xyzcontagion.wordpress.com/2011/02/08/mikis-theodorakis-eimai-antisimitis/
    ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΙΣΕ ΠΡΟΣ ΤΟΝ κ. Μ.ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ
    «…Λάβαμε την επιστολή σας από 9/5/2011, την οποία διαβάσαμε με μεγάλη προσοχή. Χαιρόμαστε πραγματικά, που τη διατύπωση σας «είμαι αντισημίτης» την αποδώσατε σε φραστικό σας λάθος» (σημ.Λασκ.: Η ευθύνη της Αριστεράς έγκειται στο ότι όχι μόνο δεν αποδοκιμάζει αυτές και πολλές ακόμη ακροδεξιού ύφους δηλώσεις του τ.υπουργού της ΝΔ, αλλά τον υποστηρίζει σκανδαλωδώς, ζητώντας και τα ρέστα από όσους τον επικρίνουν).
    ________________

    Σοφία Σακοράφα (τ.ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ): α. Απόλυτη σιωπή για τη ρατσιστική, αποικιοκρατική και εκκλησιολογικά τερατώδη συμπεριφορά του ρωμέικου πατριαρχείου Ιεροσολύμων προς τους Ορθόδοξους Παλαιστινίους, απόλυτη σιωπή για τα εγκλήματα της μεσαιωνικής Χαμάς, ούτε λέξη για την καταπίεση των Παλαιστινίων γυναικών και κοριτσιών από την ισλαμική εγκληματική οργάνωση, υποστήριξη της αναγνώρισής της από τη Δύση: «…η πιο χρήσιμη, η πιο αναγκαία, η πιο επείγουσα επανατοποθέτηση αφορά, καταρχάς, στην αναγνώριση της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης του παλαιστινιακού λαού, της Χαμάς…» (σημ.Λασκ.: και οι Χίτλερ και Μουσολίνι είχαν εκλεγεί το ίδιο «δημοκρατικά»).
    http://www.sakorafa.gr/pages/page.php?pge=260&lng=1
    β. Παραλληλισμός των «φρικαλεοτήτων» του Ισραήλ με τα εγκλήματα των Ναζιστών!
    https://enantiastonantisimitismo.wordpress.com/page/3/
    _________________

    https://abravanel.wordpress.com/2014/07/01/the-new-friends-of-palestine/

    Η Παλαιστίνη, το φέσι του Χρήστου Παππά και φαινόμενα μαζικής τύφλωσης

    Posted by Abravanel, the Blog στο 01/07/2014
    ………………

    Αλλά έκτοτε ήρθε η Χρυσή Αυγή και η ξαφνική συνειδητοποίηση – από τους Χριστιανούς προοδευτικούς συμπολίτες μας – οτι οπαδοί ενός δολοφονικού ρατσισμού δεν είναι μόνο οι γίοι και κόρες των ταγματασφαλητών, αλλά ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων. Ηρθαν και μια έρευνα μετά την άλλη – το Ευρωβαρόμετρο, το Pew Research, το Πανεπιστήμιο του Κουισνλαντ, του ΑDL – που συμφωνούν οτι η Ελλάδα είναι άρρωστη και μισεί τους Εβραίους περισσότερο από κάθε άλλη χώρα στο δυτικό κόσμο. Πίστεψα οτι επιτέλους οι Χριστιανοί συμπολίτες μας – άθεοι προοδευτικοί ή θρήσκοι δεξιοί – θα αποφάσιζαν να μην κάνουν τα στραβά μάτια όπως έκαναν οι γονείς τους και οι παππούδες τους.

    Δυστυχώς διαψεύστηκα.
    Η έρευνα της ADL έμεινε ουσιαστικά άγνωστη.
    …………..

    Ευκαιρία για αυτή την πικρή διαπίστωση είναι η εύγλωττη σιωπή που συνόδευσε τις νέες φωτογραφίες του ηγετικού στελέχους της Χρυσής Αυγής Χρήστου Παππά, που δημοσιεύτηκαν από την ομάδα του Ιού στην Εφημερίδα των Συντακτών. Και ενώ η φωτογραφία με το φέσι προκάλεσε ερωτήματα, ούτε ένας άνθρωπος δεν σχολίασε την στολή που συμπεριλαμβάνει και μια ενδιαφέρουσα μπλούζα που κυριολεκτικά απουσιάζει παντελώς από όλες τις αναφορές.
    ………….
    Μαζί τους είχαν και τουλάχιστον 100 Παλαιστίνιους Μουσουλμάνους που είχαν αιχμαλωτιστεί ως μέρος του Βρετανικού Εκστρατευτικού Σώματος και οι οποίοι αυτομόλησαν για να πολεμήσουν μαζί με τον Χίτλερ υπό την ηγεσία του Μεγάλου Μούφτη της Ιερουσαλήμ, (μια εξαιρετικά αναλυτική παρουσίαση του Παλαιστινιακού Συντάγματος από εμένα το 2012). Η μπλούζα που φοράει γράφει “Uprising for an independent Palestine” και αποτελεί τον τίτλο του ανακοινωθέντος της 9ης Διάσκεψης Ισλαμικών Κρατών για την Δεύτερη Ιντιφάντα το 2001 επί Αραφάτ και Σαρόν.
    ………..

    Την επόμενη φορά όμως που θα χρειαστούν να ερμηνεύσουν κάποιο φέσι με την νεκροκεφαλή των Ες Ες να ξέρουν οτι έχουμε στην Ελλάδα έναν εξαιρετικό άνθρωπο με διαπαραταξιακή αποδοχή που μπορεί να τους βοηθήσει:

    Οντως εξαιρετικός γιατί δε νομίζω να υπάρχει κανένας άνθρωπος στην Ελλάδα που μπορεί να ισχυριστεί οτι έχει κοινούς φίλους την Σοφίας Σακοράφα/τον Τάσο Κουράκη/τον Αποστολο Κακλαμάνη και ταυτόχρονα τον Κωνσταντίνο Πλεύρη/τον Ζαφειρόπουλο ή τον Δήμτσα της ΜΚΟ Αλληλεγγύη. Κανένας άνθρωπος να κάνει εκδηλώσεις που αναφέρονται με κολακευτικά λόγια τόσο από το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο, όσο και η Εφημερίδα Ελεύθερος Κόσμος.
    Κανένας εκτός από τον Ναντέρ αλ Αμπάντλα, προέδρου της ΕλληνοΠαλαιστινιακής Φιλίας. Εναν άνθρωπο που πρωταγωνίστησε στο Καράβι για τη Γάζα και έχει στενές σχέσεις με τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ. Εναν άνθρωπο που πρωταγωνίστησε σε αντισημιτικές εκδηλώσεις της Πρεσβείας του Ιράν στις οποίες πρωταγωνιστεί ο Πλεύρης.

    Ο κ.Αμπαντλα είναι και γιατρός. Ισως αυτός μπορεί να δικαιολογήσει το ανεπανάληπτο φαινόμενο μαζικής τύφλωσης στα καπέλα του Παππά και των φίλων του. Γιατί πλεον εγώ δε το δικαιολογώ. Αν ελπίζει ο αντιφασιστικός χώρος να κερδίσει ποτέ την αξιοπρέπεια του ας αρχίσει τουλάχιστον ανοίγοντας τα μάτια. Ισως – αφού εξαφανιστούν και οι τελευταίοι Εβραίοι – να αποφασίσει να δράσει κιόλας.
    Γιατί αρνητής του Ολοκαυτώματος δεν είναι μόνο ο Πλεύρης. Είναι και το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών που ανεβάζει την Ημέρα Μνήμης συνεχείς αναρτήσεις για την Παλαιστίνη. Είναι το ΝΑΡ που μιλάει για Εβραϊκά Σκυλιά. Είναι το ΚΚΕ που κάνει διαδηλώσεις ενάντια στους Εβραίους. Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που αρνείται να παρευρεθεί σε Ημέρες Μνήμης. Είναι οι ΑΚ που εκφοβίζουν τους Εβραίους του Βόλου γράφοντας στις συναγωγές τους. Είναι το Indymedia. Και δεν είναι ρητορική υπερβολή ο χαρακτηρισμός ως αντισημίτες – είναι η σκληρή πραγματικότητα που εμείς ζούμε και εσείς προσπαθείτε να εκλογικεύσετε.

    https://abravanel.wordpress.com/2009/06/20/reactions_to_chania_synagogue/

    ……………..

    Ο Νομάρχης Χανίων Γιώργος Κατσανεβάκης (Συνασπισμός) έστειλε μια επιστολή όπου διαμαρτύρονταν με δριμύτητα για την επαναλειτουργία της Συναγωγής. Ο μισαλλόδοξος πολιτικός επέτρεπε με μεγαλοψυχία την αναστήλωση του κτιρίου, ιδιοκτησίας ΚΙΣ, αλλά ζητούσε την απαγόρευση της τέλεσης θρησκευτικών λειτουργιών και ταυτόχρονα ξεσπούσε σε ένα παραλήρημα στο οποίο κατηγορούσε το «Εβραϊκό κεφαλαίο» για επιδρομή στην Κρήτη και αναρωτιώνταν «Οι λειτουργίες και οι τελετές της Συναγωγής σε ποιους θα απευθύνονται; Στο άδειο από πιστούς μνημείο, σε αργόσχολους τουρίστες ή σε μεταφερόμενο από αλλού εκκλησίασμα;» Ταυτόχρονα ο Μητροπολίτης Κυδωνείας Ειρηναίος απεύθυνε παρόμοια επιστολή και πρόσθετε οτι η λειτουργία της ήταν παράνομη γιατί δε του ζήτησαν την άδεια – το τραγικό ήταν οτι ο Μητροπολίτης είχε δίκιο (!) γιατί η ανεξιθρησκεία στην Ελλάδα αποτελεί υπό την αίρεση του οικείου Μητροπολίτη, χωρίς την άδεια του οποίου απαγορεύεται η λειτουργία ναού άλλης θρησκείας.

  2. Παράθεμα: Αθλιότητες του νεοελληνικού Αντισημιτισμού | grassrootreuter

  3. Διαβάστε το πλέον ενημερωμένο -με όλα τα νέα ευρήματα- κείμενο (και ολίγον δυσεύρετο) επάνω στο θέμα της καταστροφής του εβραϊκού νεκροταφείου της Θεσσαλονίκης:

    Leon Saltiel – Dehumanizing the Dead The Destruction of Thessaloniki’s Jewish Cemetery in the Light of New Sources [2014-01-01-Yad Vashem Studies-ΤΧ#42.1] [2014]

    https://www.academia.edu/8343279/Dehumanizing_the_Dead_The_Destruction_of_Thessaloniki_s_Jewish_Cemetery_in_the_Light_of_New_Sources

  4. Ο/Η Ραχήλ, όχι η Μακρή βεβαίως λέει:

    Iδού ο δήμαρχος του ΣΥΝ και η Εκκλησία

    https://abravanel.wordpress.com/2009/06/20/reactions_to_chania_synagogue/

    Αντιδράσεις στην επαναλειτουργία της Συναγωγής των Χανίων/ Reactions to the re-opening of the Chania Synagogue

    Posted by Abravanel, the Blog στο 20/06/2009

    Η Συναγωγή των Χανίων Ετς Χαίμ ήταν η μόνη συναγωγή που είχε απομείνει στην πόλη μετά το Ολοκαύτωμα και τον χαμό των 276 κρητικών εβραίων το 1944 στο Αιγαίο Πέλαγος, μιας και η άλλη συναγωγή είχε καταστραφεί από τους βομβαρδισμούς το 1942 και η σχολή Ταλμούδ Τορά και το μικβέ είχαν καταπατηθεί. Ιδιοκτήτης της ήταν το ΚΙΣ και για δεκαετίες ήταν εγκαταλελειμμένη, ενώ ο σεισμός του 1994 δημιούργησε ιδιαίτερα προβλήματα.

    Το 1996, χάρη στις ενέργειες του Νικου Σταυρουλάκη, η συναγωγή πέτυχε την ένταξη της στο κατάλογο του World Monument Fund με τα 100 παγκόσμια μνημεία σε κίνδυνο, (το WMF δεν είναι αμερικανοσιωνιστικό κατασκεύασμα: για το 2008 χρηματοδοτεί την αναστήλωση 12 ιστορικών εκκλησιών στην Λέσβο και ενός μακεδονικού τάφου στην Πέλλα). Οι δωρεές που συγκεντρώθηκαν ήταν της τάξης των 500.000 $ και μέσα σε 2 χρόνια έγινε δυνατή η ολοκληρωτική ανακαίνιση της Συναγωγής με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ενώ προγραμματίστηκαν πλήθος πολιτιστικών εκδηλώσεων τις οποίες η Συναγωγή θα διοργάνωνε με σκοπό την ενσωμάτωση της στην πολιτιστική ζωή της Κρήτης.

    Οι εργασίες στην Συναγωγή έχαιραν όχι μόνο της υποστήριξης του WMF και του Ελληνικού Εβραϊσμού αλλά και της θερμής ηθικής συμπαράστασης του Δήμου Χανίων ο οποίος έβλεπε μια ενέργεια η οποία εμπλούτιζε την πολιτισμική κληρονομιά της πόλης, αύξανε τον πιθανό αριθμό τουριστών και την επανασυνέδεε με μέρος της Ιστορίας της. Όταν όμως οι προσκλήσεις προς τους διάφορους φορείς έφτασαν στους παραλήπτες, η αντίδραση του Νομάρχη Χανίων και του τοπικού Μητροπολίτη αναβίωσαν στιγμές της ελληνικής ιστορίας όπου το μίσος και ο αντισημιτισμός κυριαρχούσαν.

    Ο Νομάρχης Χανίων Γιώργος Κατσανεβάκης (Συνασπισμός) έστειλε μια επιστολή όπου διαμαρτύρονταν με δριμύτητα για την επαναλειτουργία της Συναγωγής. Ο μισαλλόδοξος πολιτικός επέτρεπε με μεγαλοψυχία την αναστήλωση του κτιρίου, ιδιοκτησίας ΚΙΣ, αλλά ζητούσε την απαγόρευση της τέλεσης θρησκευτικών λειτουργιών και ταυτόχρονα ξεσπούσε σε ένα παραλήρημα στο οποίο κατηγορούσε το «Εβραϊκό κεφαλαίο» για επιδρομή στην Κρήτη και αναρωτιώνταν «Οι λειτουργίες και οι τελετές της Συναγωγής σε ποιους θα απευθύνονται; Στο άδειο από πιστούς μνημείο, σε αργόσχολους τουρίστες ή σε μεταφερόμενο από αλλού εκκλησίασμα;» Ταυτόχρονα ο Μητροπολίτης Κυδωνείας Ειρηναίος απεύθυνε παρόμοια επιστολή και πρόσθετε οτι η λειτουργία της ήταν παράνομη γιατί δε του ζήτησαν την άδεια – το τραγικό ήταν οτι ο Μητροπολίτης είχε δίκιο (!) γιατί η ανεξιθρησκεία στην Ελλάδα αποτελεί υπό την αίρεση του οικείου Μητροπολίτη, χωρίς την άδεια του οποίου απαγορεύεται η λειτουργία ναού άλλης θρησκείας.

    Επειδή είχα την δυνατότητα να διαβάσω τις επιστολές, προσωπικά θεωρώ οτι το πιο ανησυχητικό κομμάτι ήταν η προειδοποίηση οτι μπορεί να υπήρχαν λαϊκές κινητοποίησεις τις οποίες δεν θα μπορούσαν να ελέγξουν. Αυτή η κεκαλυμμένη απειλή για πογκρόμ, σε συνδυασμό με την αντίθεση στην ανεξιθρησκεία, αποτελεί μιας από τις χειρότερες στιγμές του σύγχρονου ελληνικού αντισημιτισμού αφού δεν έγινε30012009abravanel_cleanL από κάποιον προβληματικό νεοναζιστή αλλά από τον ανώτατο τοπικό εκπρόσωπο του Ελληνικού Κράτους και έρχονταν σε αντίθεση με σωρεία συνταγματικών δικαιωμάτων όπως αυτό της υποχρέωσης της Πολιτείας για την προστασία της αξίας του ανθρώπου (Αρθρο 2), της ελεύθερης ανάπτυξης προσωπικότητας (Αρθρο 5), της ελευθερίας της ανεμπόδιστης λατρείας γνωστής θρησκείας και ελευθερίας θρησκευτικής συνείδησης (Αρθρο 13). Δυστυχώς τόσο ο τότε Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Γεράσιμος Αρσένης, όσο και ο αρχηγός του Συνασπισμού Νίκος Κωνσταντόπουλος δεν συμμετείχαν στα εγκαίνια, τα οποία είχαν λάβει άλλες διαστάσεις μετά το απειλητικό κλίμα που είχε διαμορφωθεί στα Χανιά και ούτε καταδίκασαν την εκστρατεία μίσους. Ενδεικτικό του κλίματος ήταν επιστολές κατοίκων όπως της «Κίνησης Πολιτών Χανίων» εδώ που υποστήριζαν οτι οι Εβραίοι προσπαθούν να «αυτονομήσουν» την Κρήτη – οι θεωρίες συνωμοσίες επιζούν μέχρι σήμερα όπως φαίνεται από το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Ορθόδοξος Τύπος της 30 Ιανουαρίου 2009. Ενδιαφέρον είναι οτι πρωταγωνιστές της εποχής, όπως ο κ.Δοξάκης, μετέπειτα προσχώρησαν στο ΛΑΟΣ δείχνοντας οτι ο Συνασπισμός και το ΛΑΟΣ μπορούν να τα βρουν.

  5. Ο/Η Σεραφείμ ή Βελζεβούλ λέει:

    http://www.lifo.gr/now/society/48076

    30.5.2014 | 17:03

    Άγνωστοι βεβήλωσαν το Εβραϊκό νεκροταφείο της Θεσσαλονίκης .

    Καταδικάζει η Ισραηλιτική Κοινότητα της πόλης

    Άγνωστοι τα ξημερώματα της 29ης Μαΐου παραβίασαν το προστατευτικό κιγκλίδωμα του τοίχου του Εβραϊκού νεκροταφείου της Θεσσαλονίκης, εισήλθαν στον χώρο και προκάλεσαν φθορές σε γλάστρες, ανθοστήλες και άλλα μαρμάρινα καλλωπιστικά στοιχεία.

    Η Ισραηλιτική Κοινότητα της πόλης εξέδωσε ανακοίνωση εκφράζοντας τη λύπη και την αγανάκτησή της για τη βεβήλωση του νεκροταφείου και καταδίκασε το γεγονός. «Είναι θλιβερό ένα νεκροταφείο να βεβηλώνεται από αγνώστους. Μας λυπεί αφάνταστα το γεγονός. Τα στοιχεία που βεβηλώνουν ένα νεκροταφείο δεν μπορεί να τα χαρακτηρίσει κανείς» σχολίασε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο πρόεδρος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης Δαβίδ Σαλτιέλ.

    Αυτό είναι το νεώτερο εβραϊκό νεκροταφείο της Θεσσαλονίκης. Το αρχαίο νεκροταφείο της κοινότητας περιελάμβανε έκταση περίπου 300.000 τ.μ. στον χώρο της σημερινής Πανεπιστημιούπολης και καταστράφηκε από τους Ναζί. Τα ταφικά μνημεία λεηλατήθηκαν και διασκορπίστηκαν σε ολόκληρη την πόλη.

    Στην Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης παραχωρήθηκε το νέο νεκροταφείο της, στην περιοχή της Σταυρούπολης, το 1938 και ορισμένα από τα διασωθέντα μάρμαρα του παλιού νεκροταφείου μεταφέρθηκαν εκεί.

    ΣΧΟΛΙΑ (6)
    Greek Orthodox Christian Bishop – Hitler was an instrument of a Zionist conspiracy

  6. Ο/Η Boλταίρος λέει:

    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=96438
    Έντυπη Έκδοση
    Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2009

    ΡΕΝΑ ΜΟΛΧΟ: ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ

    «Ενοχη σιωπή για την εξόντωση των Εβραίων»

    Συνέντευξη ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ giannis@enet.gr

    Ιστορικός, συγγραφέας («Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης», εκδ. Θεμέλιο κ.ά.), καθηγήτρια στο Πάντειο, διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου και βραβευμένη από την Ακαδημία Αθηνών, η Ρένα Μόλχο επιχειρεί, μέσω της συνέντευξής της στην «Ε», να φωτίσει, στο μέτρο του δυνατού, μια μάλλον σκοτεινή πτυχή της Ιστορίας της Ελλάδας και της γενέθλιας πόλης της, της Θεσσαλονίκης, κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής.

    Η Ρένα Μόλχο θεωρεί την αθωωτική απόφαση του δικαστηρίου για τον Κώστα Πλεύρη ντροπιαστική για την Ελλάδα

    Ο Μαζάουερ γράφει στο βιβλίο του για τη Θεσσαλονίκη ότι κατά τη διάρκεια της κατοχής δεν υπήρξε καμία αντίδραση στον διωγμό των Εβραίων της πόλης από επαγγελματικούς φορείς, οργανώσεις, καθηγητές, φοιτητές ή εκκλησιαστικούς φορείς.

    «Οχι μόνο δεν υπήρξε καμία αντίδραση αλλά πολύ μεγάλη μερίδα του ελληνικού πληθυσμού συνεργάστηκε με τον κατακτητή. Εχουμε περιπτώσεις όπως στη Ζάκυνθο που δεν χάθηκε ούτε ένας Εβραίος επειδή και ο μητροπολίτης Ζακύνθου και ο πρόεδρος αρνήθηκαν να δώσουν τις καταστάσεις και να καταδώσουν Εβραίους. Το ίδιο και στην Χαλκίδα. Και έχουμε περιπτώσεις σαν τα Γιάννινα και τη Θεσσαλονίκη με ποσοστό απώλειας, 98% και 96% αντίστοιχα. Ολα αυτά με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι οι χριστιανοί κάτοικοι εκεί που ήθελαν διέσωσαν τους Εβραίους κι εκεί που δεν ήθελαν τους κατέδωσαν, ασχέτως αν δεν γνώριζαν ακριβώς τι τους περίμενε. Στη Θεσσαλονίκη οι χριστιανοί περίμεναν από πριν, από τον μεσοπόλεμο, από τη μεγάλη πυρκαγιά του ’17, πώς και πώς να φύγουν οι Εβραίοι. Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Θεσσαλονίκη μετατράπηκε σε πρωτεύουσα προσφύγων. Αυτοί μεταξύ άλλων ζούσαν σε συναγωγές, πήγαιναν και σε εβραϊκά σχολεία που επιτάχθηκαν γι’ αυτόν τον σκοπό. Ξέρετε ότι η Θεσσαλονίκη είχε περίπου 100 συναγωγές. Τώρα έχει 2,5… Το ’12, εάν η Θεσσαλονίκη είχε πάνω, κάτω 157.000 κατοίκους, οι 75.000 ήταν Εβραίοι, οι 40.000 μουσουλμάνοι, οι 30.000 χριστιανοί ορθόδοξοι και οι 5.000 λεβαντίνοι, οι διαφόρων εθνοτήτων. Δηλαδή, το 1912, το 50% -τουλάχιστον- του πληθυσμού της πόλης ήταν Εβραίοι».

    Η διάθεση για απαλλαγή από τους Εβραίους αποτελούσε πόθο πολλών εκ των κατοίκων της πόλης ή επρόκειτο για πολιτική του επίσημου ελληνικού κράτους;

    «Από τότε που άλλαξε η δομή της πόλης δημογραφικά και έγινε η ανταλλαγή των πληθυσμών, ενισχυόταν και νομιμοποιούνταν η σχετική προσφυγική άποψη και ελπίδα από τους ίδιους τους πολιτικούς. Ο Βενιζέλος έδωσε στους Εβραίους όλα τα προνόμια που ζήτησαν μέχρι να ενταχθούν στην ελληνική πραγματικότητα, δηλαδή για τρία χρόνια να χρησιμοποιούν τη γλώσσα τους κ.λπ., αλλά ο ίδιος μετά το ’20, όταν έχασε τις εκλογές, ξεκινά να μιλά για τον «αλλογενή» (δηλ. τον Εβραίο, ο οποίος ξαφνικά έγινε «αλλογενής» που βέβαια ήταν πάντα αφού η πόλη ήταν πολυεθνική), ως ρυθμιστή. Και θεσπίζει το εκλογικό κολέγιο το ’24, το οποίο ήταν ένας εκλογικός διαχωρισμός -«γκέτο» με θρησκευτικά κριτήρια, όπου εκεί έπρεπε να ψηφίζουν οι Εβραίοι, ασχέτως της περιοχής όπου κατοικούσαν. Ενώ στη Θεσσαλονίκη δεν υπήρχε γκέτο και οι Εβραίοι ζούσαν παντού στην πόλη, ωστόσο ο Βενιζέλος υιοθέτησε και εισήγαγε για πρώτη φορά το γκέτο το εκλογικό. Φυσικά δεν πήγε κανείς να ψηφίσει, γιατί οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης ήταν πολιτικοποιημένοι πάντα, γι’ αυτό και ίδρυσαν και τη σοσιαλιστική Federation, ωστόσο αυτό (το γκέτο) έγινε. Από κει και πέρα αρχίζει ο διαχωρισμός».

    Οπότε οι Γερμανοί έδωσαν τη λύση…

    «Ακριβώς! Ο Λευτέρης Σταυριανός, που ήταν καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Κολούμπια, έγραψε ένα άρθρο για τους Εβραίους το ’48, όπου υποστηρίζει ότι 12.000 χριστιανοί στη Θεσσαλονίκη εκμεταλλεύθηκαν τις περιουσίες των Εβραίων, αμειβόμενοι για τη συνεργασία τους με τους Γερμανούς. Οταν υπάρχει ένα νούμερο 12.000 άνδρες, πολλαπλασιάζεται δημογραφικά επί 5, για να δείτε πόσα άτομα στην πόλη επωφελήθηκαν. Αρα, 60.000 χριστιανοί. Οι Εβραίοι ήταν 50.000, άρα μας μένουν και 100.000 χριστιανοί αθώοι… Τόσους κατοίκους είχε η Θεσσαλονίκη τότε. Το 1/3 των χριστιανών συνεργάστηκε. Και χώρια από αυτό, εν γένει ο πόλεμος της Γερμανίας κατά κύριο λόγο είχε στόχο τη λεηλασία. Μετά την απελευθέρωση, το ’45, υπήρξαν 600 υποθέσεις για διεκδίκηση κτηματικής περιουσίας. Εκδικάστηκαν οι 300 και αποδόθηκαν μόνο 30 κτήματα. Ομως, επειδή η αλήθεια έχει πάντα αποχρώσεις, να πω ότι υπήρχαν και περιπτώσεις σαν τον πατέρα μου, ο οποίος είχε έναν αριστερό χριστιανό δικηγόρο που πήγε και τους τσάκισε αυτούς που είχαν πάρει το μαγαζί του. Και δεν χρειάστηκε καν να πάει στο δικαστήριο. Οι Εβραίοι, αυτοί που επέζησαν, γνωρίζουν ποιοι συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς, ξέρουν πώς έγιναν οι περιουσίες εν μια νυκτί μέσα στην κατοχή».

    Οι οποίοι συνεργάτες των Γερμανών είναι σήμερα «τζάκια»;

    «Βεβαίως! Είναι στο ελληνικό τζετ σετ!».

    Απ’ ό,τι φαίνεται, πάντως, ο καθένας μάλλον λειτουργούσε βάσει της συνείδησής του, ανεξαρτήτως θρησκεύματος ή εθνότητας.

    «Επιζώντες του Αουσβιτς αδυνατούν να πιστέψουν στην -καλή- μοίρα τους, μετά την απελευθέρωσή τους. Ανάμεσά τους πολλά μικρά παιδιά…»
    «Επιζώντες του Αουσβιτς αδυνατούν να πιστέψουν στην -καλή- μοίρα τους, μετά την απελευθέρωσή τους. Ανάμεσά τους πολλά μικρά παιδιά…»
    «Απόλυτα. Αν δεν υπήρχε η συνείδηση κάποιων χριστιανών, εγώ δεν θα υπήρχα, ούτε ο μπαμπάς μου ούτε η μαμά μου ούτε ο πεθερός μου ούτε η πεθερά μου. Ο πατέρας μου υπηρετούσε στο πυροσβεστείο και έλειπε όταν ήρθαν οι Γερμανοί να τον βρουν. Οταν επέστρεψε, ο διοικητής του, με δική του πρωτοβουλία, τού έδωσε ψεύτικη ταυτότητα και πήγε στην Αθήνα και σώθηκε. Ούτε παρακάλεσε κανέναν ούτε τίποτε. Ο διοικητής του ήταν ένας συμπολίτης του, ένας άνθρωπος ο οποίος απλώς κατάλαβε με ποιους είχε να κάνει. Κατεβαίνοντας στην Αθήνα κι επειδή οι Γερμανοί είχαν κάνει μπλόκο στη Θήβα, ο πατέρας μου πήγε στα χωράφια κι εκεί τον έπιασε ένας χωρικός το πρωί, ο οποίος αμέσως τον κατάλαβε από την προφορά του ότι ήταν Εβραίος και του είπε: «Εγώ είμαι κομμουνιστής κι εσύ είσαι Εβραίος. Κακομοίρη μου, είσαι μουγκός! Ετσι και μιλήσεις τη βάψαμε και οι δύο!». Η μητέρα μου σώθηκε στη Θεσσαλία, από χριστιανούς και Εβραίους Θεσσαλούς, ο πεθερός μου, ο Σόλων Μόλχο, βιβλιοπώλης, με 13 μέλη της οικογένειάς του σώθηκε στη Σκόπελο, με τη συμπαράσταση του δημάρχου της Γλώσσας. Στη Γλώσσα πρέπει να ήταν και 3.000 άτομα. Αυτό σημαίνει ότι όχι μόνο ο δήμαρχος Σκοπέλου βοήθησε τον πεθερό μου, αλλά ότι συνέπραξαν 3.000 άτομα για να μην προδώσουν αυτούς τους 13 Εβραίους σε μια γερμανοκρατούμενη Σκόπελο. Ενας να βρισκόταν και να κατέδιδε, έφτανε…».

    Στην Αθήνα τι ποσοστό εκτοπισμού υπήρξε;

    «Πολύ μικρό. Γι’ αυτό και όσοι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης είχαν τη δυνατότητα, αρκετά λεφτά για να φτάσουν εκεί και όχι μικρά παιδιά, πήγαν στην Αθήνα. Δέκα χιλιάδες Εβραίοι μαζεύτηκαν στην ΑΘήνα, σε μια κοινότητα που είχε μόνο 1.000 Εβραίους. Εκτός του ότι εκεί η Εκκλησία βοηθούσε κάνοντας ψεύτικες βαφτίσεις και η αντίσταση συνέδραμε τους Εβραίους».

    Τι δείχνει η περίπτωση των Εβραίων για την ελληνική κοινωνία;

    «Το ποσοστό της απώλειας των Εβραίων αλλά και η διαχείριση αυτού του θέματος είναι, κατά την άποψή μου, ο καθρέφτης της ελληνικής κοινωνίας. Υπό την έννοια ότι αν σώθηκε μόνο το 13% των Εβραίων, δηλαδή αν έχουμε ποσοστό απώλειας 87% στην Ελλάδα, αυτό είναι αρνητικό ως προς τη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας, αυτών που μπορούσαν να βοηθήσουν και δεν το έκαναν. Στη Θεσσαλονίκη το νούμερο απώλειας των Εβραίων είναι 96%, που είναι 4 μονάδες υψηλότερο και από το Βερολίνο! Δηλαδή μέσα στη «φωλιά του λύκου» ήταν μικρότερο το ποσοστό απώλειας απ’ ό,τι εδώ… Πώς μεταφράζεται αυτό το πράγμα; Οι Γερμανοί όταν πήγαιναν κάπου προσπαθούσαν να προσεταιριστούν τη φιλία και την εμπιστοσύνη του τοπικού πληθυσμού για να μπορούν να λεηλατήσουν τους διωκόμενους με την άνεσή τους. Γιατί ήξεραν ότι αν ο τοπικός πληθυσμός αντιδρούσε δεν θα μπορούσαν να διεκπεραιώσουν το έργο τους. Οπως δεν μπόρεσαν σε πολλά σημεία της Ελλάδας».

    Προφανώς θεωρείτε ότι η Θεσσαλονίκη δεν θα πρέπει να είναι υπερήφανη γι’ αυτό το κομμάτι της Ιστορίας της.

    «Αυτό είναι βέβαιο. Γι’ αυτό και δεν διδάσκεται τίποτε στη Θεσσαλονίκη περί Εβραίων. Ενώ πριν από τον πόλεμο υπήρχε μάθημα Εβραιολογίας. Τώρα γιατί δεν υπάρχει;». *

    Ανοιχτή πόλη σημαίνει να ξέρεις την κληρονομιά σου

    Δεν είναι μια ανοιχτή, πολυπολιτισμική πόλη η Θεσσαλονίκη;

    «Λουλούδια στο μνημείο του Ολοκαυτώματος των Εβραίων στη Θεσσαλονίκη»
    «Λουλούδια στο μνημείο του Ολοκαυτώματος των Εβραίων στη Θεσσαλονίκη»
    «Είναι μια πόλη που έχει μεγάλη δυνατότητα να είναι ανοιχτή. Αλλά αν δεν ξέρεις την ιστορική σου κληρονομιά και την απορρίπτεις και την καθηλώνεις μέσα στη σιωπή, από πού θα τροφοδοτηθείς να έχεις σημεία αναφοράς και πρότυπα; Και πώς θα αναπτυχθεί η ανεκτικότητα και το ένστικτο της ανοχής στην ετερότητα, όταν δεν είναι γνωστά αυτά από το παρελθόν της Θεσσαλονίκης; Ποιος είναι ο λόγος που αποκρύπτονται; Ποιος είναι εν γένει ο λόγος που αντί να γιορτάζουμε την απελευθέρωση τον Οκτώβριο του ’45 που, όπως μού έχει πει ο πατέρας μου ήταν η σπουδαιότερη μέρα της ζωής του, γιορτάζουμε το ΟΧΙ του Μεταξά στους Ιταλούς; Είναι μόνο αυτή η ηρωική στιγμή των Ελλήνων; Στη Θεσσαλονίκη υπάρχει σιωπή. Μια ένοχη σιωπή που διαιωνίζεται».

    Η βασική αιτία που από την πόλη της Φεντερασιόν φτάσαμε στη σημερινή «βουβή» πόλη, ποια είναι;

    «Η νομιμοποίηση των αντισημιτών από τον πολιτικό λόγο και από το πολιτικό λόμπι. Γιατί στη Θεσσαλονίκη υπήρχαν δύο ειδών πολίτες. Υπήρχαν οι πρόσφυγες και οι ντόπιοι χριστιανοί. Θα μπορούσαν να υπερισχύσουν εκείνοι οι οποίοι σε καθημερινή βάση συναλλάσσονταν με τους Εβραίους. Οι Εβραίοι και οι χριστιανοί στη Θεσσαλονίκη συνυπήρχαν και συμβίωναν θετικά. Υπήρχαν χριστιανοί που εξαιτίας της συνύπαρξής τους με τους Εβραίους είχαν μάθει ισπανοεβραϊκά, έχω ακούσει η ίδια τον καθηγητή Μανόλη Ανδρόνικο να μιλά με τον Μόλχο στα ισπανοεβραϊκά. Κατά κάποιον τρόπο, ο αντισημιτισμός, ειδικά στη Θεσσαλονίκη, ήταν εισαγωγής. Ηρθε από μέρη όπου οι Εβραίοι ήταν μειονότητα ή εκείνοι που ζούσαν εκεί δεν γνώριζαν Εβραίους».

    Σήμερα τι συμβαίνει στη Θεσσαλονίκη;

    «Υπάρχει μια μικρή μερίδα ανθρώπων που αγωνίζονται συνέχεια. Μια πρωτοπορία που έχει θεσσαλονικιώτικη συνείδηση, ξέρει την Ιστορία της πόλης και την παρακολουθεί. Υπάρχει η αντιρατσιστική, το στέκι των μεταναστών, μικρές ομάδες που αγωνίζονται. Και μετά, μονάδες: Ντίνος Χριστιανόπουλος κ.ά. Το περιθώριο. Εγώ είμαι κατεξοχήν το επίσημο περιθώριο στην πόλη! Το ερώτημα όμως είναι: Αρκούν αυτοί για να προωθήσουν ριζικές αλλαγές; Γιατί χωρίς αλλαγές, θα επικρατεί εσαεί το δίδυμο Παπαγεωργόπουλος – Ψωμιάδης!».

    Θεωρείτε ότι υπάρχει αντισημιτισμός στην Ελλάδα του 21ου αιώνα;

    «Βεβαίως και υπάρχει. Εντονότατος!».

    Και πού οφείλεται;

    «Κατ’ αρχήν στο ότι η Ελλάδα δεν είναι ακόμη κοσμικό κράτος. Κανείς δεν τολμά ν’ αγγίξει τον θεσμό της Εκκλησίας, ο οποίος είναι αναμεμιγμένος στην κρατική πολιτική. Ομως ο βασικός λόγος είναι η παντελής άγνοια, αφού πουθενά στην Ελλάδα δεν διδάσκεται κάτι σχετικά με την εβραϊκή Ιστορία ή τον πολιτισμό των Εβραίων. Και αυτό φάνηκε στην εκδίκαση της υπόθεσης Πλεύρη».

    Για τον Πλεύρη βγήκε αθωωτική απόφαση. Πώς το σχολιάζετε;

    «Η ντροπή της Ελλάδος! Ο νόμος 729/1979 έχει μια απαγόρευση να μην επιτρέπονται κείμενα που να προτρέπουν τους πολίτες στη βία. Κι αυτό το βιβλίο, ένα κολάζ διαφόρων πραγμάτων, λέει, μεταξύ άλλων: «Οι Εβραίοι ένα πράγμα καταλαβαίνουν. Εκτελεστικό απόσπασμα μέσα σε 24 ώρες». Ελληνες πολιτικοί δικαιολόγησαν την απόφαση ισχυριζόμενοι ότι «…μετά τη δικτατορία οι Ελληνες είναι πολύ ευαίσθητοι στην ελευθερία του λόγου..». Αλλά η ελευθερία του λόγου δεν μπορεί να είναι σεβαστή σε κάποιον που θέλει να την αφαιρέσει από εσένα όπως ο κ. Πλεύρης, ο οποίος ήταν καθηγητής στη Σχολή Ευελπίδων επί δικτατορίας. Οπουδήποτε στην Ευρώπη ακούγονταν αυτά που ακούστηκαν στα ελληνικά δικαστήρια, θα αφαιρούσε τον λόγο από τον κατηγορούμενο ο ίδιος ο δικαστής εξαιτίας όσων έλεγε. Διότι ήταν ύβεις! Στη δίκη Πλεύρη, η Εισαγγελία αντέστρεψε τους όρους και από κατηγορούμενος ο Πλεύρης βρέθηκε μάρτυρας κατηγορίας!».

    Το ότι ο γιος του συγκεκριμένου ανθρώπου βρίσκεται στη Βουλή τι σας λέει;

    «Αυτό δεν χρειάζεται το δικό μου σχόλιο. Αντανακλά το ποσοστό της ελληνικής κοινωνίας που ψήφισε αυτό το κόμμα. Τουλάχιστον αυτό το ποσοστό, αν όχι μεγαλύτερο, καθώς σε όλα τα κόμματα υπάρχουν και οι ανένταχτοι συμπαθούντες…».

    Πολλοί που βάλλουν σήμερα κατά των Εβραίων υποστηρίζουν ότι το επίσημο κράτος του Ισραήλ χρησιμοποιεί το Ολοκαύτωμα σαν άλλοθι για την πολιτική του στην Παλαιστίνη.

    «Κοιτάξτε, εγώ ξέρω ένα πράγμα: Οτι δεν θα είχα καμία αξιοπρέπεια εάν δεν υπήρχε το κράτος του Ισραήλ. Η γενοκτονία Εβραίων πολιτών διαφόρων χωρών έδειξε στους Εβραίους ακριβώς αυτό: Οτι το παιχνίδι παίζεται με εθνικούς όρους. Και ουαί και αλίμονο σε αυτόν που δεν έχει από πίσω του ένα εθνικό κράτος να τον προστατέψει. Το 50% των Εβραίων εξοντώθηκαν! Σε συνθήκες αφόρητες. Σε συνθήκες που με έκαναν να κοιμάμαι μέχρι 12 χρονών με το φως αναμμένο από τον τρόμο… Ελεος! Γιατί θέλουμε από τους Εβραίους να είναι οι ηθικότεροι όλων; Είναι σαν όλους τους άλλους; Ε, τότε, επιτρέψτε τους να είναι και κακοί! Είναι κι αυτό μια ελευθερία. Είναι κακοί οι Εβραίοι, όπως είναι και οι χριστιανοί κακοί. Οι Εβραίοι είναι σαν όλους τους ανθρώπους και ο εθνικισμός τους είναι ίδιος, δεν διαφέρει σε τίποτε από τον εθνικισμό των υπολοίπων. Γι’ αυτό και χαίρομαι όταν αντιλαμβάνομαι ότι δεν δίνουν λογαριασμό σε κανέναν και κάνουν αυτό που κάνουν για τη δική τους επιβίωση. Αρκετά πια με τους Εβραίους! Φτάνει! Ο Εβραίος, όπως έδειξε η Ιστορία, και τώρα με το Ισραήλ και πριν το Ισραήλ, ήταν καταδικασμένος από χέρι. Ας μην είναι αποδεκτός. Τι να κάνουμε; Οταν ενέδιδε στα πάντα, τον ονόμαζαν «hand kissing Pole», δηλαδή ότι έγλειφε τους πάντες. Συνεπώς εγώ προτιμώ να είμαι ασφαλής. Δεν μπορώ να σκεφτώ λογικά όταν δεν είμαι ασφαλής, δεν μπορώ να είμαι θετικό άτομο στην κοινωνία. Και όλα τα άλλα είναι ψευτιές και υποκρισίες. Ολοι μπορούν να είναι ασφαλείς και να διεκδικούν την ασφάλειά τους, εκτός από τους Εβραίους οι οποίοι πρέπει να είναι αγγελούδια! Γιατί; Ο ίδιος άνθρωπος γίνεται και άγγελος και διάβολος, ανάλογα με τις συνθήκες στις οποίες είναι υποχρεωμένος να ζει».

    Γ. Τ.

  7. Ο/Η Bολταίρος λέει:

    Αμβρόσιος: «Αγαπάτε αλλήλους, εκτός αν είναι πόρνες, γκέι, εβραίοι κλπ.»
    21 Μαΐου
    2013

    Η «αγάπη» για τον πλησίον ξεχειλίζει κι από το τελευταίο πόνημα του Μητροπολίτη Καλαβρύτων κι Αιγιαλείας, Αμβρόσιου στο οποίο, με αφορμή το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, επιτίθεται σε ό,τι κι όποιον δεν του μοιάζει στον καθρέφτη, εξαπολύοντας κατηγορίες για «αιρέσεις» και «διαστροφές». Προκειμένου, μάλιστα, να δείξει πως δεν αστειεύεται στο μισαλλόδοξο κήρυγμά του, το απόγευμα της Τρίτης θα βρίσκεται στην Αθήνα μαζί με πολυμελή αντιπροσωπεία κληρικών με σκοπό να επιδώσει το Ψήφισμα της Ιερατικής Συνάξεως στον πρόεδρο της Βουλής και στο Μέγαρο Μαξίμου, ενώ οι καμπάνες σε όλους τους ναούς των Καλαβρύτων και της Αιγιαλείας χτύπησαν πένθιμα για 15 λεπτά, από τις 12.00 έως τις 12.15.

    Ο Μητροπολίτης εκτοξεύει τα βέλη του στους γυμνιστές, στις πόρνες, στους ομοφυλόφιλους, στους μασόνους, στους τέκτονες, στους εβραίους, στους μοιχούς και στους ιεχωβάδες, ενώ μιλά για φίμωση της Εκκλησίας και των πολιτών και για κατάλυση θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων.

    Διαβάστε και «θαυμάστε»:

    http://www.koutipandoras.gr/article/36943/amvrosios-agapate-alliloys-ektos-einai-pornes-gkei-evraioi-klp

  8. Ο/Η Liberal λέει:

    http://athens.usembassy.gov/uploads/LK/zU/LKzUbs0DQGkZXG5B4OVczQ/antisemitism_gr.pdf

    Έκθεση του State Department για τον Αντισημιτισμό Διεθνώς – Ελλάδα

    5 Ιανουαρίου, 2005

    Οι βανδαλισμοί εβραϊκών μνημείων συνέχισαν να αποτελούν πρόβλημα στην περίοδο που αναφέρεται η έκθεση αυτή. Ωστόσο, η κυβέρνηση καταδίκασε αυτές τις πράξεις. Εβραϊκά μνημεία στα Ιωάννινα βεβηλώθηκαν τρεις φορές μέσα στο 2003. Το μνημείο του Ολοκαυτώματος στη Θεσσαλονίκη βεβηλώθηκε το Φεβρουάριο του 2003. Η αστυνομία δεν έχει εντοπίσει τους δράστες. Αντισημιτικά συνθήματα γράφτηκαν σε τοίχους, σβήστηκαν από τις αρχές, και ξαναγράφτηκαν σε αρκετά σημεία της πολυσύχναστης εθνικής οδού Αθηνών-Κορίνθου. Η ακροδεξιά ομάδα «Χρυσή Αυγή» αναγράφει συχνά αντισημιτικά συνθήματα σε τοίχους, γέφυρες και άλλα κτίρια σε όλη την Ελλάδα. Μερικά σχολικά βιβλία εξακολουθούν να περιλαμβάνουν αρνητικές αναφορές για τους Καθολικούς, τους Εβραίους, και άλλους. Βιβλιοπωλεία στη Βόρεια Ελλάδα πούλησαν και εξέθεσαν στις βιτρίνες τους αντισημιτική λογοτεχνία, συμπεριλαμβανομένου του βιβλίου «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών».
    Το Κέντρο Βίζενταλ εξέδωσε ταξιδιωτική οδηγία το Νοέμβριο του 2003 προειδοποιώντας του Εβραίους επισκέπτες για «την αποτυχία της Ελλάδας να καταπολεμίσει τον αυξανόμενο αντισημιτισμό». Ωστόσο, ηγέτες της τοπικής εβραϊκής κοινότητας δεν υποστηρίζουν την οδηγία αυτή. Ο Εθνικός Οργανισμός Τουρισμού συνέχισε να προωθεί στην ιστοσελίδα του Πασχαλινά έθιμα όπως το κάψιμο ομοιώματος του Ιούδα σε μερικά νησιά, σε ορισμένες περιπτώσεις γνωστό τοπικά και ως « το κάψιμο του Εβραίου», έθιμο το οποίο αναπαράγει μίσος και φανατισμό εναντίον των Εβραίων. Το Κέντρο Βίζενταλ διαμαρτυρήθηκε για την αναβίωση αυτής της παράδοσης.
    Ο αντισημιτισμός συνέχισε να υπάρχει τόσο στις μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδες όσο και στον εξτρεμιστικό τύπο. Το Κέντρο Βίζενταλ και ο Οργανισμός κατά της Δυσφήμησης κατήγγειλαν τον τύπο για αντισημιτικά άρθρα και γελοιογραφίες σε αρκετές περιπτώσεις, ιδιαίτερα μετά την ανθρωποκτονία του ηγέτη της Χαμάς, Σεΐχη Γιασσίν, από ισραηλινές δυνάμεις. Συχνά χάνεται η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην αντίδραση στην πολιτική του Ισραήλ και στη γενικότερη συμπεριφορά απέναντι στους Εβραίους, αυξάνοντας το αίσθημα αντισημιτισμού στα μέσα επικοινωνίας και το κοινό.
    Τα μεγάλα μέσα μαζικής επικοινωνίας χρησιμοποιούν συχνά τον όρο «γενοκτονία» και «Ολοκαύτωμα» για να περιγράψουν την κατάσταση στο Ισραήλ και τη Δυτική Λωρίδα της Γάζας, κάνοντας παραλληλισμό με τη ναζιστική Γερμανία. Ο τύπος και το κοινό συχνά δεν διαχωρίζουν την πολιτική του κράτους του Ισραήλ από τους Εβραίους. Οι ηγέτες της εβραϊκής κοινότητας έχουν καταδικάσει αντισημιτικές εκπομπές σε μικρούς ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς, αλλά δεν έχουν κατατεθεί μηνύσεις εναντίον των σταθμών αυτών, οι περισσότεροι των οποίων λειτουργούν χωρίς άδεια.
    Ο διάσημος μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης αποκάλεσε τους Εβραίους «ρίζα του κακού» το Νοέμβριο του 2003, κι έκανε έντονες αντισημιτικές δηλώσεις κατά την περίοδο της έκθεσης αυτής. Κυβερνητικοί αξιωματούχοι δήλωσαν ότι οι δηλώσεις του Θεοδωράκη είχαν στόχο το Ισραήλ και όχι τους Εβραίους.
    Ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός (ΛΑ.Ο.Σ.), ένα μικρό, ακροδεξιό κόμμα, υποστηρίζει τον ακραίο εθνικισμό, τον αντισημιτισμό, τον ρατσισμό, και την ξενοφοβία. Ο αρχηγός του ΛΑ.Ο.Σ., Γιώργος Καρατζαφέρης, κέρδισε μια έδρα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις εκλογές του Ιουνίου. Ο Καρατζαφέρης συχνά αποδίδει γεγονότα αρνητικά για την Ελλάδα σε διεθνείς εβραϊκές συνομωσίες. Χρησιμοποίησε τον τηλεοπτικό σταθμό που ανήκει στο κόμμα του για να καταγγείλει πολιτικούς με εβραϊκή καταγωγή και για να ισχυριστεί ότι πίσω από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου κρύβονται Εβραίοι.
    Η κυβέρνηση καταδίκασε όλες τις πράξεις βανδαλισμού. Η κυβέρνηση παρείχε 24ωρη αστυνομική προστασία στα γραφεία της εβραϊκής κοινότητας στην Αθήνα και σε άλλες μεγάλες πόλεις. Συνεχίστηκαν οι διαπραγματεύσεις ανάμεσα στην εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης και την κυβέρνηση για την εξεύρεση δίκαιης αποζημίωσης σχετικά με το νεκροταφείο της κοινότητας.
    Το Σύνταγμα καθιερώνει την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού (Ελληνική Ορθοδοξία) ως την επικρατούσα θρησκεία, αλλά παρέχει επίσης το δικαίωμα σε όλους τους πολίτες να ασκούν τη θρησκεία της επιλογής τους. Οι Εβραίοι εξασκούν ελεύθερα τη θρησκεία τους, και οι εβραϊκές οργανώσεις δεν έχουν κάνει παράπονα ούτε έχουν ζητήσει επιπλέον νομική προστασία.
    Ο Ιουδαϊσμός είναι μια από τις τρεις θρησκείες (οι άλλες δύο είναι η Ορθοδοξία και το Ισλάμ) που θεωρούνται «νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου». Στην πράξη, αυτή η ευεργετική διάκριση σημαίνει ότι οι εβραϊκές κοινότητες μπορούν να έχουν περιουσία ως θρησκευτικές κοινότητες και όχι ως αστικοί σύνδεσμοι.
    Στις 15 Ιανουαρίου, το κοινοβούλιο έκανε ομόφωνα δεκτή την ανακήρυξη της 27ης Ιανουαρίου – ημέρας απελευθέρωσης του Άουσβιτς – ως Ημέρας Μνήμης του Ολοκαυτώματος. Την εβδομάδα που ακολούθησε, η χώρα τίμησε την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος με εκδηλώσεις στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, και με τη συμμετοχή του Νομπελίστα ‘Ελι Βιζέλ. Τον Απρίλιο, τοποθετήθηκε αναμνηστική πλακέτα στον σιδηροδρομικό σταθμό από όπου Εβραίοι εστάλησαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
    Τον Οκτώβριο, η κυβέρνηση συμμετείχε στη διοργάνωση ενός σεμιναρίου για την «Διδασκαλία του Ολοκαυτώματος». Υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας, το σεμινάριο είχε ως συμμετέχοντες 150 εκπαιδευτικούς και φοιτητές των Παιδαγωγικών Τμημάτων του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Το σεμινάριο αυτό για την εκπαίδευση των εκπαιδευτικών είχε ως στόχο να εισάγει το μάθημα του Ολοκαυτώματος στα σχολεία της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
    Τον Οκτώβριο του 2003 έγιναν στη Θεσσαλονίκη τα αποκαλυπτήρια μνημείου για τους Ελληνοεβραίους βετεράνους του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

  9. Ο/Η Aδ.Κοραής λέει:

    Tριπολιτσά

    http://www.lithoksou.net/p/i-genoktonia-ton-moysoylmanon-2000-2010
    Η γενοκτονία των μουσουλμάνων [2000 & 2010]
    .

    Η σκοτεινή πλευρά του 1821
    Εθνική ιστορία και εθνικός μύθος
    Δημήτρη Λιθοξόου

    (…………)

    Την ίδια τύχη με τους μουσουλμάνους έχει και ο εβραϊκός πληθυσμός της πόλης.

    Οι εξεγερμένοι μη χορταίνοντας από τους βιασμούς, το αίμα των χιλιάδων θυμάτων, το πλιάτσικο των πάντων (ακόμα και των σκουριασμένων καρφιών από τους τοίχους) και την αιχμαλωσία όμορφων παιδιών προς δουλεμπορία, καταφεύγουν στα ισλαμικά και ιουδαϊκά νεκροταφεία, για να ανοίξουν τους τάφους και να πετάξουν έξω τους σκελετούς. Μετά αρχίζουν να χτυπιούνται μεταξύ τους, για να πάρει ο ένας τα λάφυρα από τον άλλο.

    (…………….)

    Αδύνατη η περιγραφή” των όσων ακολουθούν, σημειώνει ο Ρεϋμπό. “Σε κάθε βήμα μας βλέπαμε να εκσφεδονίζωνται από τα παράθυρα γυναίκες, κορίτσια, παιδιά. Παρθένες μεγαλωμένες στη σκιά του μοναχικού χαρεμιού, αντίκριζαν ξαφνικά με τρόμο, φρίκη και παγωμένο αίμα το ματωμένο χέρι ενός άγριου στρατιώτη να τις αρπάζει και να τις γκρεμίζει από ψηλά στο δρόμο…Οι στρατιώτες διεκδικούσαν με λύσσα την είσοδο στα πλουσιόσπιτα. Ολόκληροι τοίχοι γκρεμίζονταν καθώς χιμούσε ορμητικό απάνω τους το μανιακό πλήθος, λες και ήταν αρχαίος πολεμικός κριός…Κόλαση φωτιάς και αίματος. Ο βρόντος των σπιτιών που σωριάζονταν συντρίμμια, το ατελείωτο τουφεκίδι, οι εκρήξεις των κανονιών, οι κραυγές των ετοιμοθάνατων και τα άγρια ξεφωνητά των νικητών ανακατεύονταν, δημιουργώντας μια συναυλία ανατριχιαστική. Οι Έλληνες βγάζουν μια ιδιαίτερη κραυγή όταν ορμούν στον εχθρό: ένα ούρλιασμα που τινάζεται από το λαρύγγι. Αλλά αυτή η κραυγή γίνεται αλλιώτικη όταν υψώνουν το στιλέτο ή το γιαταγάνι πάνω στο θύμα τους. Αδύνατο να το περιγράψω: η πικρή ειρωνεία της νίκης, η μανία για εκδίκηση, η απάνθρωπη δίψα του αίματος, όλα μαζί εκφράζονται με αυτή την κραυγή που συνοδεύεται συνήθως από ένα γέλιο σαρδόνιο, άγριο και τρομακτικό. Αυτή την κραυγή του ανθρώπου – τίγρη, του ανθρώπου που κατασπαράζει τον άνθρωπο” [Σιμόπουλος 1979, σ. 270 – 271].

    Αυτή την εικόνα της κόλασης συμπληρώνει ο Φιλήμονας:

    (……………..)

  10. Ο/Η Aδ.Κοραής λέει:

    Κατά Ιουδαίων

    Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

    Κατά Ιουδαίων ονομάζονται 8 ομιλίες του Ιωάννη του Χρυσοστόμου.

    Η κριτική του Χρυσοστόμου, κατά των Ιουδαίων, προκάλεσε έντονη αντίδραση σε μερίδα συγγραφέων, ο οποίοι θεωρούσαν τον Χρυσόστομο σκληρό αντισημίτη. Βέβαια ο Χρυσόστομος συνεχίζει μια παράδοση από αρχής του Χριστιανισμού, με επιθέσεις κατά των Ιουδαίων με κυριότερους εκφραστές τον Ιουστίνο, Απελλή, Τερτυλλιανό, το Μεγάλο Αθανάσιο και τους Καππαδόκες ιεράρχες. Ο Χρυσόστομος αναφέρεται κατά των Ιουδαίων σε 8 ομιλίες του και καταφέρεται σε βάρος τους με σκληρές εκφράσεις και ασκεί έντονη κριτική των τελετών, των εθίμων και του λατρευτικής τους ακολουθίας.

    (………)

    Χρήση των επιστολών του Χρυσόστομου κατά τον 20ο αιώνα

    Οι λόγοι του Κατά Ιουδαίων αποτέλεσαν αντικείμενο ανανεωμένου ενδιαφέροντος ανάμεσα στους αντισημίτες του 19ου και 20ου αιώνα.[11] Βεβαίως κάποιοι ισχυρίστηκαν ότι οι λόγοι του ήταν γεμάτοι μίσος[12] και οι πιο φριχτοί και βίαιοι που μπορεί να βρει κανείς στα γραπτά οποιουδήποτε Χριστιανού θεολόγου».[13] Επίσης, κατηγορήθηκε ο Χρυσόστομος επειδή έχουν χρησιμοποιηθεί λόγια του από πολλές αντισημιτικές ομάδες για να υποκινήσουν το μίσος κατά των Εβραίων,[14] όπως επίσης και ότι οι απόψεις του θεμελίωσαν και διέδωσαν την ιδέα ότι οι Εβραίοι είναι συνολικά υπεύθυνοι για το θάνατο του Χριστού,[15] ή ότι οι ομιλίες του αποτέλεσαν το πρότυπο για τον μετέπειτα αντισημιτικό λόγο και για τη χρήση αποσπασμάτων από τα ευαγγέλια του Ματθαίου και του Ιωάννη για να κατηγορηθούν οι Εβραίοι.[16] Όλα αυτά, ισχυρίζονται, γέννησαν έναν ιδιαίτερο Χριστιανικό αντισημιτισμό που παρουσίαζε τους Εβραίους σαν δολοφόνους του Χριστού, και αυτό προστέθηκε στις φήμες που προϋπήρχαν ήδη στον προχριστιανικό κόσμο θέτωντας τους Εβραίους σε κίνδυνο σε κάθε χριστιανική πόλη.[16]

    Η κριτική αυτή θεωρείται εφάμιλλη σε σκληρότητα με τη συμπεριφορά των προφητών και του Χριστού κατά των Ιουδαίων και ο Χρυσόστομος έχει κατηγορηθεί για εκφράσεις κατά των Ιουδαίων όπως «οχιές», «δαίμονες», «σκυλιά», και παραλληλισμούς των συναγωγών με «πορνεία».[1][2]

  11. Ο/Η του κώλου λέει:

    To Aντίβαρον διαφωνεί
    http://www.antibaro.gr/article/11072

    Ο (ανύπαρκτος) αντισημιτισμός στην Ελλάδα
    (…)
    Οι διάφοροι δήθεν προοδευτικοί και «πολιτικώς ορθοί» διανοούμενοι επιχειρούν να παραποιήσουν την ιστορική πραγματικότητα, προκειμένου να κατασκευάσουν αντισημιτισμό στην Ελλάδα. Π.χ. επαναλαμβάνουν σαν παπαγάλοι το γνωστό τροπάριο της σφαγής των Εβραίων της Τρίπολης στην άλωσή της τον Σεπτέμβριο του 1821, όταν είναι γνωστό ότι οι δυστυχείς Τριπολιτσιώτες Εβραίοι κατακρεουργήθηκαν γιατί είχαν δανείσει χρήματα σε πολλούς Έλλληνες και η σφαγή τους υποκινήθηκε γιά να εξαφανιστούν τα χρέη. Φρικαλεότητα ασφαλώς, αλλά τι σχέση έχει αυτό το περιστατικό με αντισημισμό;

    Πηγή: The Times of Israel: Ο αντισημητισμός τρέχει αχαλίνωτος στην Ελλάδα -Αυξήθηκε λόγω Χρυσής Αυγής | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/155937/times-israel-%CE%BF%CE%B9-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B3%CE%B5%CE%BC%CE%AC%CF%84%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B5%CF%8C%CF%84%CF%85%CF%80%CE%B1-%CF%80%CF%8E%CF%82-%CE%B7-%CE%B4%CF%81%CE%AC%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%87%CF%81%CF%85%CF%83%CE%AE%CF%82-%CE%B1%CF%85%CE%B3%CE%AE%CF%82-%CE%AD%CF%87%CE%B5%CE%B9-%CE%B1%CF%85%CE%BE%CE%AE%CF%83#ixzz3JuIurPd3

    Η είδηση ότι η Ελλάδα βρίσκεται στην κορυφή της λίστας των κρατών με το μεγαλύτερο ποσοστό αντισημιτισμού, δεν πέρασε απαρατήρητη από τους Ισραηλινούς αναλυτές. Άλλωστε το ποσοστό (69%) που δίνει η έρευνα της Anti – Defamation League, δημιουργεί από μόνο του προβλήματα

    Ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως η Ελλάδα υποσκελίζει κράτη που παραδοσιακά έχουν ταχθεί εναντίον των Εβραίων, όπως η Σαουδική Αραβία, το Ιράν, αλλά και η Γαλλία. Σε μια ανάλυση που κάνει η ισραηλινή εφημερίδα «The Times of Israel» προσπαθεί να εντοπίσει τα αίτια του φαινομένου.

  12. Ο/Η Θεολόγος λέει:

    http://www.ipaideia.gr/foteini-oikonomou-p-georgios-pirounakis-i-theologia-kai-to-ergo-enos-eleutherou-anthropou.htm

    Φωτεινή Οικονόμου:π.Γεώργιος Πυρουνάκης.Η θεολογία και το έργο ενός ελεύθερου ανθρώπου

    Υπάρχουν άνθρωποι, άλλοτε γνωστοί, άλλοτε πιο άσημοι που δρουν επί της ουσίας στον κόσμο, ο οποίος βάλλεται από τις δομές του κακού. Άνθρωποι που δεν οραματίζονται απλώς και ελπίζουν, αλλά πιστεύουν ότι ο κόσμος μπορεί ν’ αλλάξει, υπό τον όρο ότι θα συνειδητοποιηθεί η ανάγκη για βελτίωση και δράση. Ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν ο πατήρ Γεώργιος Πυρουνάκης.

    Μελετώντας τη ζωή και το έργο του ένιωσα ότι έκανα ένα ταξίδι στον προηγούμενο αιώνα. Ο π. Γεώργιος έζησε όλα τα δύσκολα του αιώνα εκείνου: τη δικτατορία του Μεταξά, την κατοχή, τον εμφύλιο, τη δικτατορία των συνταγματαρχών, τη μεταπολίτευση, η οποία και τον απογοήτευσε. Η μεγαλύτερη πίκρα του όμως ήταν η στάση της εκκλησιαστικής Ιεραρχίας και η σύμπραξή της με τους εκάστοτε κρατούντες…

    Καίρια σημεία της θεολογίας του ήταν η αγωνιστικότητα, η αξίωση για ειρήνη και ευτυχία όλων των ανθρώπων «εδώ και τώρα». Αγωνίστηκε για τον εκδημοκρατισμό των πολιτειακών θεσμών, αλλά και της Εκκλησίας, ενώ αναβίωσε με τρόπο υποδειγματικό την ενορία ως ιδανικό τρόπο εκκλησιαστικής ζωής. Ως πατριώτης παπάς τόνιζε το ιδανικό του ελληνισμού, όχι όμως ως ανωτερότητα έναντι των άλλων λαών, ενώ ως θεολόγος της απελευθέρωσης δίδαξε έμπρακτα την ανάγκη για αφύπνιση και δράση με το σύνθημα: «Ξύπνα παπά, ξύπνα λαέ».

    Zήλεψα τον άνθρωπο αυτό, τον άνθρωπο που έζησε με απόλυτη επίγνωση της προσωπικής του ευθύνης απέναντι στα κακώς κείμενα της Ιστορίας, τον άνθρωπο του «carpe diem». Η δράση του στην πρόσφατη ιστορία του τόπου μας συνιστά γενναία πράξη ελευθερίας κόντρα σε κάθε πολιτική δέσμευση, ενώ η «φωνή» του «ακούγεται» δυνατά και στο σήμερα σε όσους θέλουν να την ακούσουν και να εμπνευστούν απ’ αυτή ως ηχηρή θεολογική μαρτυρία εκκλησιαστικής γνησιότητας

  13. Ο/Η Αθηνά λέει:

    Κανείς σας δεν ξέρει ή δεν θέλει να ξέρει / να θυμάται ότι η στήριξη των Ελλήνων στους Εβραίους κατά την κατοχή ήταν μεγαλύτερη από αυτή όλων των Ευρωπαικών λαών; Ότι αν κάποιοι κάρφωναν ευχαρίστως τους Εβραίους αυτοί ήταν ιδίως οι Γάλλοι; Αλλά όχι, μονότονα και εμμονικά φταίει πάλι η Ελλάδα και πάντα, βέβαια, η Εκκλησία. Έχετε ακούσει ποτέ για τον Μητροπολίτη Ζακύνθου Χρυσόστομο και τον δήμαρχό της Λουκά Καρρέρ που με κίνδυνο της ζωής τους αψήφησαν τις Χιτλερικές διαταγές και δεν έδωσαν τον κατάλογο με τα ονόματα των Εβραίων του νησιού τους όταν τούς ζητήθηκε; Και ότι επανειλημμένως οι Εβραίοι εντός και εκτός Ελλάδας εξέφρασαν την ευγνωμοσύνη τους για αυτό στην Ζάκυνθο, ιδίως μετά τον μεγάλο σεισμό της;

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Κυρία μου,
      για τον Ζακύνθου, και όχι μόνο, γράφω στο κείμενο.
      Αν είχατε μπει στον κόπο να το διαβάσετε θα το είχατε δει.
      Η Θεσσαλονίκη διαψεύδει τον άλλο ισχυρισμό σας με τρόπο θεαματικά τραγικό.
      Διαβάστε το κείμενο, το ξαναλέω.

  14. Ο/Η Αθηνά λέει:

    Τις περιτπώσεις όμως οι οποίες αποτελούν εξαίρεση στην θεωρία σας τις θαβετε μέσα στο μακροσκελέστατο κείμενό σας ως λεπτομέρειες ασήμαντες. Όσο για τον Μαζάουερ, δεν μάς αναφέρετε καθόλου την κριτική που έχει γίνει στις θεωρίες του περί αντιπαλότητας Ελλήνων και Εβραίων στην Θεσσαλονίκη, ούτε και τις περιπτώσεις αληθινού αντισημιτισμού, του Ευρωπαικού αντισημιτισμού της εποχής.
    (σημειωτέον, το απόσπασμα που παραθέτετε και αναφέρεται στον Μαζάουερ είναι απο συνέντευξη της Ρένας Μόλχο, αναφερόμενης εκτός των άλλων και σε αυτόν, στην Ελευθεροτυπία: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=96438 )
    Έχετε ποτέ εσείς (ή ο Μαζάουερ ή η Μόλχο) ακούσει αφήγηση Γαλλοεβραίου με εμπειρίες παππούδων του; Εγώ έχω. Αλλά, για να μην θεωρούμε τις προσωπικές μας εμπειρίες Ιστορία (η ανθελληνική πλευρά βέβαια πάντα το δικαιούται), ας δούμε απλά και δύσκολα αμφισβητούμενα δεδομένα, π.χ.
    http://en.wikipedia.org/wiki/History_of_the_Jews_in_France
    Όσο για την Θεσσαλονίκη, διάβασε ή άκουσε άραγε ο Μαζάουερ τί λέει η ίδια η Ισραηλιτική κοινότητα Θεσσαλονίκης; Ιδού τί λέει ( http://www.jct.gr/holocaust.php )
    «Στο σημείο αυτό θα πρέπει να εξαρθεί η αυτοθυσία εκείνων των Χριστιανών αδελφών μας, που με κίνδυνο της ζωής τους πρόσφεραν φιλόστοργο άσυλο σε πολλούς Εβραίους. Στην πρωτοπορεία βρέθηκαν ο κλήρος, η εθνική αντίσταση και τα σώματα ασφαλείας. Αλλά και ολόκληρος ο ελληνικός λαός που συμπαραστάθηκε όπου και όπως μπορούσε, νιώθοντας από την πρώτη στιγμή φρίκη απέναντι στο έγκλημα, έστω και αν δεν το είχε συλλάβει σε όλη του την έκταση, όπως άλλωστε δεν το είχαν συλλάβει και τα θύματα. Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τα έντονα διαβήματα του αειμνήστου Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Γενναδίου, για να ανακοπούν οι αποστολές. Και ακόμα δεν μπορούμε να ξεχάσουμε και θα τονίσουμε εδώ και το έγγραφο της 23. 3. 43, που συνυπέγραψαν μαζί με τον αείμνηστο αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό και 29 ακόμα πρόεδροι οργανώσεων. Από την Ακαδημία και τις Ανώτατες Σχολές μέχρι τα τεχνικά και επαγγελματικά επιμελητήρια. Το έγγραφο αυτό, συνταγμένο σε αυστηρό ύφος, αναφέρεται στην ακατάλυτη αλήθεια των δεσμών που ταυτίζουν απολύτως τους Έλληνες Χριστιανούς Ορθόδοξους με τους Έλληνες Εβραίους υπό την κοινή και μόνη έννοια «Έλληνες». Και είναι αναμφισβήτητο, ότι σ’ ολόκληρη την κατεχόμενη Ευρώπη δεν αποτολμήθηκε κάποια παρόμοια ενέργεια».

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      http://www.newsbeast.gr/politiki/arthro/753608/i-thessaloniki-drepetai-gia-tous-dosilogous-pou-sunergastikan-me-tous-nazi/

      «Η Θεσσαλονίκη ντρέπεται για τους δοσίλογους που συνεργάστηκαν με τους Ναζί»

      11:46 – Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2014

      Μπουτάρης: Άργησε αδικαιολόγητα πολύ να σπάσει τη σιωπή της

      Για τη σημασία του μνημείου του Εβραϊκού Νεκροταφείου αλλά και για την ντροπή που μπορεί να αισθάνεται η Θεσσαλονίκη απέναντι σε όσους συνεργάστηκαν με τους Ναζί μίλησε ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης σε εκδήλωση για τα αποκαλυπτήρια του μνημείου.

      Φορώντας το χαρακτηριστικό εβραϊκό καπελάκι, κιπά, ο κ. Μπουτάρης τόνισε ότι η ανέγερση του μνημείου στον χώρο του Α.Π.Θ. όπου βρισκόταν κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο το εβραϊκό νεκροταφείο καθυστέρησε 72 ολόκληρα χρόνια.

      «Aν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι πρέπει τουλάχιστον να προσπαθήσουμε να φανταστούμε τον πόνο και την οδύνη των άλλων. Αν τελικά για εμάς τους Θεσσαλονικείς μη-Εβραίους είναι δύσκολο να φανταστούμε τον πόνο των δικών μας Εβραίων, ίσως έχει έρθει επιτέλους η στιγμή να ψελίσσουμε ότι και για τους Εβραίους συμπολίτες μας είναι πλέον αδύνατον να φανταστούν την ντροπή μας», τόνισε στον λόγο του ο Γιάννης Μπουτάρης, σύμφωνα με το thestival.gr, προσθέτοντας ότι «η πόλη της Θεσσαλονίκης άργησε αδικαιολόγητα πολύ να σπάσει τη σιωπή της και να αρχίσει να μνημονεύει την πιο ζοφερή στιγμή της ιστορία της». «Σήμερα όμως ντρέπεται για όσους δοσίλογους συνεργάστηκαν με τους κατακτητές», πρόσθεσε.

  15. Ο/Η Αθηνά λέει:

    Ε, αφού έφα Μπουτάρης μια γενικολογία που δεν υπάρχει Ευρωπαική πόλη και χώρα για την οποία να μην ισχύει εκατό φορές περισσότερο από ότι στην Ελλάδα, τότε εντάξει… Αυτό το προβάλλουμε, αλλά τον ηρωισμό τόσων σαν την Λέλα Καραγιάννη, που έκρυβαν Εβραιόπουλα (για τη Θεσσαλονίκη, βλ. Ροζίνα Ασσέρ Πάρδο, «548 ημέρες με άλλο όνομα»),
    http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=21854
    να τον χαντακώνουμε. Ε λ λ ά δ α είναι αυτή, μια έννοια της οποίας οι συνυποδηλώσεις πρέπει πάση θυσία να φανούν στερεοτυπικά οπισθοδρομικές και μισητές, με όποια αλλοίωση της πραγματικότητας κι αν αυτό απαιτεί…

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      http://www.iospress.gr/ios2009/ios20090208.htm

      ΤΑ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ’92 ΚΑΙ Ο ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ

      Η Μακεδονία του Ηλία Πετρόπουλου

      Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις του Ηλία Πετρόπουλου φιλοξενήθηκε το 1992 σε περιοδικό των Σκοπίων. Μέσα από τις προσωπικές του εμπειρίες, ο συγγραφέας μιλάει για τη Θεσσαλονίκη, τη Μακεδονία και τον ελληνικό εθνικισμό.

      Συμπληρώνονται, αυτή τη βδομάδα, 17 χρόνια από το μεγάλο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης για το Μακεδονικό (14 Φεβρουαρίου 1992) που σημάδεψε τις κατοπινές εξελίξεις, εφόσον δέσμευσε κυβέρνηση και αντιπολίτευση στο αδιέξοδο και φιλοπόλεμο ιδεολόγημα ότι «η Μακεδονία είναι μία και ελληνική».

      Τα ελληνικά κόμματα, αλλά ακόμα και συντηρητικοί αναλυτές έχουν, μετά από χρόνια, συμφωνήσει ότι η εθνικιστική υστερία εκείνης της εποχής ήταν ο χειρότερος σύμβουλος για την προώθηση των συμφερόντων της ίδιας της Ελλάδας στην περιοχή.

      Σήμερα, με εξαίρεση την οργανωμένη ακροδεξιά και κάποιους βετεράνους τρόφιμους των μυστικών κονδυλίων, όλοι συμφωνούν ότι το κλίμα των αρχών του 1992 ήταν εκείνο που στοίχισε στην Ελλάδα την επίτευξη μιας έγκαιρης και αμοιβαία αποδεκτής λύσης στο πρόβλημα που είχε δημιουργηθεί μετά την κήρυξη της ανεξαρτησίας της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας.
      ……………………..

      – Το δοκίμιό σας για τη νοσταλγία και τη Θεσσαλονίκη ξεκινά με την εικόνα ελληνικής κατοχής της πόλης, το 1912. Ποιο είναι το περιεχόμενο των παιδικών σας αναμνήσεων;

      «Η οικογένειά μας ανέβηκε «υποχρεωτικά» από την Αθήνα στην Θεσσαλονίκη, αφού ο πατέρας μου (ένας ασήμαντος δημόσιος υπάλληλος) πήρε μετάθεση για την βόρεια Ελλάδα. Αυτό έγινε στις αρχές της δεκαετίας του ’30.
      Συνεπώς, εγκατασταθήκαμε τότε σε μια Θεσσαλονίκη που ήτανε, ακόμη, η μεγάλη πολυεθνική πόλη, όπου κυριαρχούσε το εβραϊκό στοιχείο.
      Οι εβραίοι, οι έλληνες, οι αρβανίτες (τους λέγαμε: αρναούτηδες), οι σέρβοι, οι αρμένηδες, οι σλαβομακεδόνες, οι βούργαροι, οι ρουμανόβλαχοι, οι λαζοί (άλλοι ήσανε ελληνόφωνοι κι άλλοι τουρκόφωνοι), οι καραμαλήδες (ορθόδοξοι τουρκόφωνοι από το εσωτερικό της Μικράς Ασίας), οι ντονμέδες (εξισλαμισθέντες εβραίοι), οι φραγκολεβαντίνοι. Ολες αυτές οι εθνότητες ζούσαν σε αρμονία. Στην Θεσσαλονίκη δεν υπήρχαν γκέτο. Οι εθνότητες ήσανε οργανωμένες με διάφορους τρόπους: γειτονιά, επάγγελμα, ενορία (γύρο σε μιαν εκκλησία, ή χάβρα, ή τζαμί). Υπήρχε μια ιδιάζουσα κάθετη και οριζόντια κοινωνική διάταξη. Οι άνθρωποι γνωριζόντουσαν από τις εθνικές τους ενδυμασίες. Οι καβάσηδες ήσαν αρβανίτες, οι φουρνάρηδες ηπειρώτες, οι σέρβοι είχαν πολλά ζαχαροπλαστεία, οι αρμένηδες είχαν το μονοπώλιο του καφέ, οι πλανόδιοι γαλατάδες ήσαν βλάχοι… Βέβαια, θυμάμαι τα πρώτα μου παιδικά χρόνια στην Αθήνα, που στο σπίτι μας την θεωρούσαμε σαν αληθινή πατρίδα μας. Εκείνη την μακρινή εποχή οι παλιοελλαδίτες αντιμετώπιζαν σαν αποικία την Βόρεια Ελλάδα. Αλλωστε, τους κάτοικους της Βόρειας Ελλάδας τους αποκαλούσαν «βούργαρους». Η σχετική παράδοση συνεχίζεται, μέχρι σήμερα, στα γήπεδα του φουτ-μπολ: κάθε φορά που μια ομάδα της Θεσσαλονίκης κατεβαίνει στην Αθήνα οι αθηναίοι θεατές ουρλιάζουν «έξω οι βούργαροι» και άλλα χειρότερα».

      – Μετά τη διαίρεση της Μακεδονίας αυτή η βαλκανική μητρόπολη μετατρέπεται σε επαρχιακή πόλη;

      «Πράγματι, από την στιγμή που η Θεσσαλονίκη έχασε την βαλκανική της ενδοχώρα ξέπεσε οικτρά. Παράδειγμα: πριν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο το λιμάνι της Θεσσαλονίκης ήταν γεμάτο από ξένα πλοία. Μετά το 1925-1930 τα ξένα πλοία δεν είχανε κανένα λόγο να «πιάσουν» Θεσσαλονίκη. Υστερα από την απώλεια της βαλκανικής ενδοχώρας επακολούθησε κι ένα άλλο θανάσιμο πλήγμα: περίπου 40.000 εβραίοι εγκατέλειψαν για πάντα την Θεσσαλονίκη».

      -………………..

      – Μια από τις πιο τραγικές περιόδους της Ελλάδας είναι η περίοδος του εμφυλίου πολέμου (1946-49). Οι αναμνήσεις σας από εκείνη την περίοδο;

      «Ωχ! Το 1990 εδημοσίευσα το βιβλιαράκι «Πτώματα, πτώματα, πτώματα», όπου μιλάω για την γερμανική Κατοχή (1941-1944) και για τον Εμφύλιο Πόλεμο (1946-1949). Νομίζω ότι, η Γιουγκοσλαβία και η Ελλάδα είχανε τα πιο ισχυρά κομουνιστικά κόμματα της πολεμικής περιόδου. Το ελληνικό κομουνιστικό κίνημα πνίγηκε στο αίμα. Ομως, η χειρότερη περίοδος που περάσαμε, εμείς οι αριστεροί, ήταν η κρυπτοδικτατορία του Καραμαλή (1955-1963) – κι όχι ο Εμφύλιος Πόλεμος, ή η δικτατορία της Χούντας…»

      – Γνωρίζετε το γεγονός ότι περίπου 28 χιλιάδες παιδιά μετά τον εμφύλιο πόλεμο είχαν διασκορπιστεί ως πρόσφυγες σ’ όλο τον κόσμο;

      «Το ξέρω πολύ καλά. Αλλά αυτά τα αρπαγμένα παιδιά δεν καταγόντουσαν μόνο από την Μακεδονία. Και ήσανε στην πλειοψηφία τους ελληνόπουλα από διάφορες περιοχές της Βόρειας Ελλάδας. Και το σπουδαιότερο: η ελληνική φασιστική Δεξιά (υπό την προστασία της βασίλισσας Φρειδερίκης) άρπαξε χιλιάδες άλλα παιδιά και τάκλεισε σε σχολεία-φυλακές που υπήρχαν σ’ όλη την Ελλάδα, από την Θεσσαλονίκη ως την Ρόδο».

      -………
      «Πιστεύω ότι ο ρατσισμός είναι ένα φυσιολογικό φαινόμενο και ότι είναι αδύνατον να τον ξεριζώσουμε. Και ακριβώς γιαυτό, απαιτείται ένας συνεχής και έντονος αγώνας εναντίον του ρατσισμού, που, ως γνωστόν, εμφανίζεται με πολλές μορφές. Ο νεοελληνικός ρατσισμός οφείλεται, κατά μεγάλο μέρος, στην παιδεία μας που οδηγεί τα ελληνόπουλα στην παρανοϊκή αντιμετώπιση της βαλκανικής πραγματικότητας. Νομίζω ότι, το καλύτερο αντίδοτο κατά του ρατσισμού είναι η βαθιά γνωριμία μεταξύ των λαών.

      Οσο για τους τάφους των βογομίλων της Βεύης, τους είδα με τα μάτια μου και τους εδημοσίευσα και στην Αθήνα και στο Παρίσι. Εννοείται πως η Μελίνα Μερκούρη δεν απάντησε ποτέ ούτε στην επίσημη επιστολή μου, ούτε στα άρθρα μου. Ετσι, η ψευτοσοσιαλίστρια υπουργίνα «απόδειξε» πως οι σλάβοι δεν πατήσανε ποτέ το «ιερόν έδαφος» της Ελλάδας!»

      -………….
      – Η διένεξη μεταξύ του ορθόδοξου κλήρου και των περισσότερων Ελλήνων καλλιτεχνών είναι παρούσα στον 20ό αιώνα-τα παραδείγματα με τον Καζαντζάκη, η τελευταία ταινία του Αγγελόπουλου… Ποια είναι η προσωπική σας εμπειρία από αυτό το χώρο;

      «Είμαι άθεος. Σιχαίνομαι τους παπάδες. Αυτομάτως είμαι στο πλευρό του σκηνοθέτη Αγγελόπουλου (καθώς, βεβαίως, και της Λιάππα), που προσπαθούν να τους τρομοκρατήσουν κάποιοι μητροπολίτες και κάποια τσογλάνια της Νέο-ορθοδοξίας. Η διένεξη του Καζαντζάκη με την Εκκλησία δεν είχε πολύ μεγάλη σημασία. Ο Καζαντζάκης δεν υπήρξε επαναστάτης. Στον τάφο του βλέπεις έναν πανύψηλο σταυρό. Πολύ σημαντικότερες ήσανε οι περιπτώσεις του Ροΐδη και του Λασκαράτου, που τους αφόρισε η Εκκλησία. Ο Ροΐδης είναι, πιθανότατα, ο σπουδαιότερος Ελληνας πεζογράφος. Και ο πιο καλλιεργημένος».

      – Σήμερα είμαστε μάρτυρες μιας μαζικής εκδήλωσης σοβινισμού με τη διοργάνωση του συλλαλητηρίου στη Θεσσαλονίκη, το οποίο στρέφεται ενάντια στη διεθνή αναγνώριση της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, μιας πρώην γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας. Πώς βλέπετε αυτό το πρόβλημα;

      «Η μεγάλη λαϊκή συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης (η οργανωμένη από ΟΛΑ τα κόμματα!!!) ήταν μια σχιζοφρενική και επικίνδυνη εκδήλωση. Οι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης δεν ξέρουν (ή παριστάνουν πως δεν ξέρουν) τι είναι οι σλαβομακεδόνες και ποιούς λέγαμε σλαβομακεδόνες. Η μάφια των πουλημένων καθηγητών των πανεπιστημίων έπραξε το παν για να αποδείξει την «ελληνικότητα» της Μακεδονίας, ενώ συχνά οι καθηγητές δεν είναι σε θέση να αποδείξουν την «ελληνικότητα» του εαυτού τους. Αυτό ισχύει για τον Καραμαλή που μιλάει απαίσια την γλώσσα μας (νομίζω ότι η μάνα του μίλαγε βουργάρικα και ο πατέρας του τούρκικα), για τον αρχαιολόγο Μανόλη Ανδρονίκογλου (ή κάπως έτσι…) και για όλους τους όψιμους «έλληνες», που, από κόμπλεξ μειονεξίας, παριστάνουν τους σούπερ-πατριώτες».

      -………- Τι σημαίνει για σας η Μακεδονία;

      «Οι κούρδοι γυρίζουν, εκεί, ανάμεσα Αρμενία και Μεσοποταμία, πολύ πριν από την εποχή του Ξενοφώντα. Οι κούρδοι δεν κατάφεραν να αποχτήσουν δικό τους σπίτι. Ομως, οι μακεδόνες της πρώην Γιουγκοσλαβίας μπόρεσαν να χτίσουν την δικιά τους ανεξάρτητη Μακεδονία. Οι νεοέλληνες φρονούν πως είναι κληρονόμοι της αρχαίας Ελλάδας και του Βυζαντίου και ότι μπορούν να διεκδικούν μονοπωλιακώς την λέξη «Μακεδονία». Επίσης, οι νεοέλληνες επιμένουν να ονομάζουν την Ισταμπούλ: ‘Κωνσταντινούπολη’. Οι συμπατριώτες μου θα αναγκαστούν να πιούν πολλά πικρά ποτήρια».

  16. Ο/Η Αθηνά λέει:

    Καλά πάμε λοιπόν, ρωτώντας τον μπάρμπα μου τον ψεύτη, για τον οποίον οι ισχυρισμοί όλων των άλλων είναι θεμιτοί και ορθοί (όοοοοοοοχι σωβινιστικοί) και μόνο η επιμονή στην Ελληνική ιστορική πραγματικότητα είναι σωβινισμός. Τί αλήθεια έχει η Ελλάδα ως έννοια και ως ύπαρξη που ενοχλεί κάποιους, και γιατί έχει σπάσει το ρεκόρ (αυτο)καταστροφικότητας από ορισμένους «δικούς» της; Ρητορικό το ερώτημα.

    • Ο/Η Ζωζώ Σαπουνάκη λέει:

      Να σου πω εγώ κυρά μου τι έχει η Ελλάδα.
      Είναι η μόνη χώρα της Ευρώπης που μετά τον πόλεμο όχι μόνο δεν τιμώρησε τους συνεργάτες των ναζιστικών δυνάμεων Κατοχής αλλά τους ανέδειξε και κυνήγησε τα καλύτερα παιδιά της. Βυθίστηκε ζούπιτη στη λαμογιά, στον αυταρχισμό στην αναξιοκρατία και στο πελατειακό κράτος κλέβοντας από το αρχαίο μεγαλείο για παραμύθα.
      Όταν η Δύση έχτιζε εργοστάσια, επιστήμη, πολιτισμό, ανθρώπινα δικαιώματα, η Ελλάδα του παπά και του χωροφύλακα έχτιζε αυθαίρετα στις παραλίες και αλλαχού και τρεφόταν με δάνεια και στρατιωτικά εμβατήρια.
      Τώρα κλαίγεται αλλά κανείς δεν τη λυπάται.
      Aς την σώσει η εικόνα της Τήνου και η μούμια του Βησσαρίωνα.

    • Ο/Η Είμαι κι εγώ Εβραία λέει:

      Κοίτα να ξεστραβωθείς κυρά μου
      http://epistoligr.blogspot.gr/2014/11/blog-post_99.html#axzz3KQplG5TM

      22 Νοεμβρίου 2014 καθολικισμός, αντισημιτισμός και καιροσκόποι
      [….]
      Ο σύγχρονος αντισημιτισμός στην ελλάδα είχε και οικονομικά κίνητρα, το σφετερισμό της κινητής και ακίνητης περιουσίας των εβραίων. Το 1912, η είσοδος του ελληνικού στρατού στην Θεσσαλονίκη, συνοδεύτηκε από αγριότητες σε βάρος του εβραϊκού πληθυσμού που αποτελούσε το 40% των κατοίκων. Πολίτες και στρατιώτες καταγγέλθηκαν για περισσότερους από 50 βιασμούς, λεηλασίες περισσότερων από 700 εβραϊκών μαγαζιών και σπιτιών, ληστείες, κακοποιήσεις και δυο δολοφονίες.

      Τα πογκρόμ του 1930 στην Καβάλα και του 1934 στην Καστοριά, ενέτειναν την συρρίκνωση του εβραϊκού στοιχείου. Τον Ιούνιο του 1931, ομάδες αντικομουνιστικών οργανώσεων, με την κάλυψη της εφημερίδας «Μακεδονία», οργανώνουν αιματηρό πογκρόμ στη Θεσσαλονίκη.

      Σχετικά με το πογκρόμ στη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής ο Γ. Μαργαρίτης στο βιβλίο του «Ανεπιθύμητοι Έλληνες» γράφει: «Το ποσοστό θανάτων των Εβραίων στην Ελλάδα ήταν καταπληκτικό. Το 70% εξοντώθηκε, όταν στην ίδια την Γερμανία το ποσοστό ήταν 65%. Ήταν το μεγαλύτερο ποσοστό στην Ευρώπη μετά την Ολλανδία. Στο Βέλγιο το αντίστοιχο ήταν 37%, στην Γαλλία 30%. Το 70% δεν εξηγείται χωρίς την συνέργεια της τοπικής κοινωνίας».

      Αυτός είναι και ένας από τους βασικούς λόγους για τη σιωπή στην ελληνική κοινή γνώμη όσον αφορά το Ολοκαύτωμα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η βιβλιογραφία για την περίοδο της δεκαετίας του 1940. Από τα περίπου 2000 βιβλία της περιόδου μόνον ελάχιστα ασχολούνται με την τύχη των εβραίων, δηλαδή με την σχεδόν εξ ολοκλήρου εξόντωσή τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Πολωνία.

      Εξάλλου οι ίδιες οι ελληνικές αρχές είχαν συμμετάσχει στην καταστροφή του εβραϊκού νεκροταφείου. “Για αυτούς που ήταν υπεύθυνοι για αυτά τα εγκλήματα, η παρουσία των Εβραίων συνιστούσε μια ζωντανή κατηγορία, ήταν σαν τους έλεγε κάποιος, ήσουν δωσίλογος. Και για αυτό το λόγο οι επιζήσαντες Εβραίοι δεν ήταν καλοδεχούμενοι.”

      Μια πρόσφατη έρευνα στη χώρα μας έδειξε ότι το 69% των ερωτηθέντων ενστερνίζεται αντισημιτικές απόψεις. Πρόκειται για ένα ποσοστό που είναι συγκρίσιμο με αυτό της Σαουδικής Αραβίας, μεγαλύτερο σε σχέση με το Ιράν (56%) και σχεδόν διπλάσιο σε σχέση με τη δεύτερη πιο αντισημιτική χώρα της Ευρώπης, τη Γαλλία (37%).

      Read more: http://epistoligr.blogspot.com/2014/11/blog-post_99.html#ixzz3KQq6cDHZ

  17. Ο/Η stratos fountoulis λέει:

    Προς κυρία Αθηνά:
    Διαβάστε το νέο βιβλίο -μόλις κυκλοφόρησε- της Ρίκα Μπενβενίστε, «Αυτοί που επέζησαν» εκδόσεις Πόλις: http://staxtes.com/2003/?p=5181
    Θα μάθετε πάρα πολλά ακόμη

  18. Ο/Η Για δεσπότη Σπάρτης λέει:

    http://www.tanea.gr/opinions/all-opinions/article/5065074/nikwn-o-antishmiths/

    Νίκων ο αντισημίτης

    Ηλίας Κανέλλης | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 16/12/2013 08:00 |

    Διαβάζω στα «ΝΕΑ» του περασμένου Σαββάτου τι δήλωσε ο «φύρερ» της Χρυσής Αυγής Μιχαλολιάκος για τους ιεράρχες που στηρίζουν την οργάνωσή του. Και μαθαίνω ότι ο μητροπολίτης Σπάρτης Ευστάθιος τον διαψεύδει, δεν έβαλε, λέει, κανένα γηροκομείο να ψηφίσει τους έλληνες νεοναζί. Να τον πιστέψω; Τα ίδια δεν έλεγε και το, κατά Μιχαλολιάκον, «διαμάντι της Εκκλησίας, μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ», μάλιστα σε επιστολή του προς την εφημερίδα, προσπαθώντας να διαψεύσει τον υπογράφοντα;

    Διεκδικητής της ηγεσίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, μετά τον Χριστόδουλο, το 2008, ο Ευστάθιος καταγγέλθηκε από τον μητροπολίτη Καλαμάτας Χρυσόστομο ότι υποστηρικτές του προσπάθησαν να τον εκβιάσουν. Οι καταγγελίες εκείνες επίσης διαψεύσθηκαν και ουδέποτε διερευνήθηκαν, άλλωστε έπειτα απ’ αυτές η υποψηφιότητα του μητροπολίτη Σπάρτης περιθωριοποιήθηκε, μόνος υποστηρικτής που του απέμεινε ήταν ο εξ αδελφότητος Χρυσοπηγής ορμώμενος, Αιγιαλείας και Καλαβρύτων, Αμβρόσιος (τον οποίο, επίσης, εκθειάζει ο φύρερ Μιχαλολιάκος).

    Περιηγούμενος τα παλαιά κείμενά του που υπάρχουν στο Διαδίκτυο, εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι, ιδεολογικώς τουλάχιστον, η συγγένεια με τον ιδεολογικό λόγο της Χρυσής Αυγής είναι φανερή – αν και, για να είμαστε ειλικρινείς, σε διάφορες επεξεργασίες, η ίδια ιδεολογία είναι διάχυτη στα ελληνικά κόμματα, στη ΝΔ, στους ΑΝΕΛ, στο λεγόμενο πατριωτικό ΠαΣοΚ, τις προάλλες μάλιστα προέκυψε και «πατριωτικός ΣΥΡΙΖΑ». Σε γράμμα του στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Ι. Τέντε, διαμαρτυρόμενος για την προφυλάκιση του εμπλεγμένου στο σκάνδαλο Βατοπεδίου Εφραίμ, ο Αγιος Σπάρτης επικαλείται το ταξίδι του μοναχού στη Ρωσία, όπου, λέει, «πρόβαλε το Αγιον Ορος και την Ελλάδα μας». Και διερωτάται: αυτό ήταν η αιτία «για την οποία φυλακίζεται»;

    Σε παρέμβασή του, το 2012, ο Αγιος Σπάρτης εκτιμά ότι οι σύγχρονοι Ελληνες «είμαστε δέσμιοι της επιδίωξης της άμετρης, της επίπλαστης ευμάρειας, της ξενόφερτης κουλτούρας, της αποχαυνωτικής και παραπλανητικής δύναμης των ΜΜΕ, του ωχαδερφισμού, του ακραίου ατομισμού, της ανευθυνότητας, του νεοελληνικού ραγιαδισμού». Ο αγοραφοβικός αυτός αναδελφισμός εύκολα μετατρέπεται σε λανθάνοντα αντισημιτισμό, που παρεισφρέει φυσικότατα στην ιστοσελίδα της Μητρόπολης Σπάρτης, όπου ο προστάτης της πόλης Αγιος Νίκων περιγράφεται σαν μεσαιωνικός Χάινριχ Χίμλερ: «Στη Σπάρτη ο Οσιος ανέπτυξε αξιόλογη δράση, ενώ την απήλλαξε και από τη μάστιγα των Ισραηλιτών, που με την άσχημη διαγωγή τους επηρέαζαν τον πληθυσμό και αποτελούσαν εμπόδιο στην ηθικοπλαστική προσπάθεια που έκανε».

    Προσωπικώς έχω διάθεση να πιστέψω τη διάψευση του μητροπολίτη Ευσταθίου. Αλλά ακόμα κι αν δεν υπάρχει οργανωτική σχέση με τη Χρυσή Αυγή, ο ιδεολογικός λόγος του ιεράρχη (δυστυχώς, και μεγάλου τμήματος της Εκκλησίας) εναρμονίζεται με την εθνικιστική ιδεολογία, στο χαλί της οποίας βάδισαν και οι έλληνες νεοναζί για να μπουν στη Βουλή.

    ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

  19. Ο/Η Αθηνά λέει:

    Προς τους ευγενέστατα εκφραζομένους και λίαν εξαπτομένους με τον αντίλογο Αναγνώστας, για τους οποίους μάλλον ισχύει το ου με πείσεις καν με πείσης.
    1. Πράγματι, ουδεμία αντίρρηση για την νεοελληνική πνευματική τριτοκοσμικότητα. Η Ελλάδα είναι και η μόνη χώρα στην οποία την τελευταία τριακονταετία πετιέται αδιάκοπα στην autodafe υπό τα θριαμβικά βελάσματα των προβάτων της Οργουελικής φάρμας, που κατά τα άλλα κόπτονται για την δημοκρατικότητα και την πολυφωνία, ό,τι αντιτίθεται στο εκδοτικό, καλλιτεχνικό και «μηντιακό» status quo που διαιωνίζει τα δίκαια της μιας και της αυτής πλευράς του εμφυλίου. Δεκτά και αναντίρρητα τα μηνύματα και οι αλήθειες των Πέτρινων Χρόνων, αλλά σκηνές απείρου κάλλους από έξαλλους αγανακτισμένους για να μην προβληθεί η Ελένη του Γκαζογιάννη. Το πρώτο είναι ιστορία. Το δεύτερο είναι αντίδραση. Η βία είναι μόνο μαύρη. Ποτέ κόκκινη.
    2. Στο θέμα μας, και επειδή αβρότατος εγένετο λόγος περί «ξεστραβώματος». Κανείς δεν αρνείται την ύπαρξη μεμονωμένων περιστατικών αντισημιτισμού: όχι όμως αυτά να ανάγονται σε κανόνα. Παρέθεσα την μαρτυρία της Ισραηλιτικής κοινότητας Θεσσαλονίκης για την συμπαράσταση των Ελλήνων και της Εκκλησίας, και αντ’αυτής, της κατ’εξοχήν καθ’ύλην αρμοδίας, μου παρετέθησαν στοιχεία από το έργο του Μαργαρίτη. Από αυτό παρουσιάζονται δεδομένα με τρόπο που διαστρέφουν την γενική εικόνα. Ναι μεν τα ποσοστά εξόντωσης Εβραίων στην Ελλάδα ήταν 70%, ή ίσως και παραπάνω, όμως δεν αναφέρονται αντίστοιχα ποσοστά άλλων χωρών (εκεί δεν φταίει ο «δοσιλογισμός»;): 71% στην Ολλανδία, 80% στην Γιουγκοσλαβία, 82% στην Τεχοσλοβακία (βλ. π.χ. M. Winock, La France et les Juifs. Στο ίδιο έργο τονίζεται ότι στην Γαλλία του Πεταίν όσοι βαπτίζονταν σώζονταν: tant pis για τους άλλους! Πού ανά το παγκόσμιο δόθηκαν τα ψεύτικα πιστοποιητικά που έδινε αβέρτα ο Δαμασκηνός;). Σε άλλη μελέτη του Μαργαρίτη (συλλογικός τόμος Οι Εβραίοι της Κατοχής) γίνεται παραδεκτό το πασίγνωστο, ότι ο όποιος ελληνικός αντισημιτισμός δεν συγκρίνεται με τον πολύ μεγαλύτερης κλίμακας παγκόσμιο. Αλλά ας δούμε και άλλες μαρτυρίες για τον δοσιλογισμό που κατέληξε στον αφανισμό των Θεσσαλονικέων Εβραίων. Στο άρθρο της Ελένης Χαιδιά στον ίδιο συλλογικό τόμο, παρουσιάζονται οι δίκες του 1945-1946 στην Θεσσαλονίκη για τους συνεργάτες των Γερμανών, με Εβραίους, μεταξύ άλλων, κατηγόρους. Σε αυτές αποκαλύφθηκε η δράση αρκετών, και Ελλήνων αλλά κ α ι Εβραίων (π.χ. Βιτάλ Χασών, Ισαάκ Κούνιο, Αβραάμ Άμστερ, σε κάποιους από τους οποίους επεβλήθη και η εσχάτη των ποινών) που κατέδιδαν ομοθρήσκους τους: μάρτυρες υποστήριξαν ότι «αν δεν ήταν αυτοί οι Εβραίοι, το 50% του συνόλου των Εβραίων θα σωζόταν, γιατί το ισραηλιτικό στοιχείο το βοηθούσαν να φύγει στην Αθήνα ή αλλού και να κρυφτεί, όχι μόνο οι χριστιανοί αλλά και η Αστυνομία που έδινε ταυτότητες με ονόματα χριστιανών». Όσο για την υπόλοιπη Μακεδονία, μαρτυρείται ότι οι Βούλγαροι που την κατείχαν παρέδιδαν στους Γερμανούς πολύ πιο πρόθυμα τους Εβραίους της Μακεδονίας από ότι τους δικούς τους, εφόσον ήθελαν να εκλείψει όποιο εθνοτικό στοιχείο θα τους εμπόδιζε στα σχέδιά τους για παντοτινή προσάρτηση της περιοχής (Fleming, Ιστορία των Ελλήνων Εβραίων).
    Προς τον χρήστη που συστήνει το έργο της Ρίκας Μπενβενίστε. Δεν το έχω δει ακόμη, αλλά δεν νομίζω να ανατρέπει τόσα πολλά και διασταυρούμενα δεδομένα.

  20. Ο/Η Boλταίρος λέει:

    Αθηνά έφη: #Παρέθεσα την μαρτυρία της Ισραηλιτικής κοινότητας Θεσσαλονίκης

    Πουθενά στην Ευρώπη οι ισραηλιτικές κοινότητες δεν είναι τόσο ανόητες ώστε να τα βάζουν με τους τοπικούς πληθυσμούς. Είναι εύλογο πως προσπαθούν να ξεχάσουν, να συγχωρήσουν, να συμβιβαστούν και να επιβιώσουν ειρηνικά συνυπάρχοντας.
    Βασική αρχή αυτή.
    Η Αθηνά πιστεύει στην επίσημη Ιστορία, το θέμα γι αυτήν έχει λήξει ας φωνάζουν οι σαλονικιοί ιουδαϊκοί τάφοι που τα μάρμαρά τους έντυσαν βίλες και εκκλησίες. Υπάρχει και η ερευνητική Ιστορία:

    http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=494871
    Γιατί δεν σώθηκαν οι εβραίοι στην Ελλάδα

    Το βιβλίο της Καρίνας Λάμψα και του Ιακώβ Σιμπή φιλοδοξεί να απαντήσει σε σειρά ερωτημάτων που σχετίζονται με τη διάσωση των εβραίων στην ελληνική επικράτεια, τη σχέση τους με τη χριστιανική κοινότητα, τον ρόλο του ΕΑΜ και τα εσωτερικά προβλήματα της εβραϊκής κοινότητας

    ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 27/01/2013 05:45

    …….

    Το δεύτερο μέρος του βιβλίου και το πιο ενδιαφέρον για μας ασχολείται με την ιστορία των εβραίων στην ελληνική επικράτεια. Οι δύο συγγραφείς αναρωτιούνται: «βοήθησαν οι χριστιανοί έλληνες να σωθούν οι εβραίοι;». Οι αριθμοί απαντάνε αρνητικά, καθώς από 77.377 εβραίους που ζούσαν στην ελληνική επικράτεια επέζησαν τελικά 10.226 (μείωση πληθυσμού κατά 86%). Στη δε Θεσσαλονίκη από 55.250 εβραίους, που αντιστοιχούσαν στο 23,7% του πληθυσμού της πόλης, αφανίστηκε ολοσχερώς το 96%.

    Στη Θεσσαλονίκη έγινε η μεγάλη καταστροφή της εβραϊκής κοινότητας, αφού οι περισσότεροι εστάλησαν στα στρατόπεδα της Πολωνίας και δεν γύρισαν πίσω ποτέ. Είναι αξιοσημείωτο ότι η εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης φαίνεται να πορεύεται στην αρχή με τη σιγουριά ότι θα καταφέρει να ξεφύγει από τη γερμανική λαίλαπα. Τα γεγονότα θα διαψεύσουν αυτές τις προσδοκίες. Σύμφωνα με τους συγγραφείς υπήρχαν πολλές αιτίες που συνέτειναν σε αυτό: ο συντηρητισμός και ο κλειστός χαρακτήρας της κοινότητας. Η έλλειψη διασύνδεσης με κινήματα και οργανώσεις, αλλά και η χαμηλή οργάνωση του αριστερού κινήματος στη Θεσσαλονίκη. Η γεωγραφική θέση και η ταχύτητα με την οποία εξελίχθηκαν τα γεγονότα και, τέλος, οι χαμηλού επιπέδου σχέσεις μεταξύ του εβραϊκού και του χριστιανικού πληθυσμού της πόλης. «Οι χριστιανοί στην καλύτερη περίπτωση φοβόντουσαν, στη χειρότερη αδιαφορούσαν, κάποιοι από τα μεσαία στρώματα είδαν με καλό μάτι την απέλαση του σεφαραδίτικου στοιχείου από την πόλη, οι δε διανοούμενοι, που κοίταζαν με αποστροφή αυτά τα βήματα, φοβούνταν να εκφραστούν» αναφέρουν μαρτυρίες της εποχής. Ο γενικός διοικητής της Μακεδονίας Βασίλης Σιμωνίδης, σκληρός συνεργάτης των Γερμανών, διευκόλυνε το έργο της «αποεβραιοποίησης» της πόλης. Και οι δύο πρόεδροι του διορισμένου Εβραϊκού Συμβουλίου, ο συνεργάτης Σάμπυ Σαλτιέλ και μετέπειτα ο αμφιλεγόμενος αρχιραβίνος Τσβι Κόρετς, θα αποδειχθούν ανίκανοι να προστατέψουν τον εβραϊκό πληθυσμό. Οι συγγραφείς πιστεύουν ότι μέχρι τελευταίας στιγμής οι Γερμανοί εξαπατούσαν τον Κόρετς, λέγοντάς του ότι οι εβραίοι θα μεταφερθούν σε ένα μικρό αυτόνομο χωριό στην Κρακοβία. Βεβαίως η διάδοση των πληροφοριών ήταν τότε περιορισμένη και πιθανόν ο Κόρετς αγνοούσε τι είχε συμβεί με τους εβραίους άλλων χωρών που μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Από την άλλη είχαν μεσολαβήσει διάφορα πογκρόμ εβραίων στη Θεσσαλονίκη που δεν άφηναν αμφιβολία για το τι σκέπτονται οι Γερμανοί για τους εβραίους.

    Αντίθετα, στην Αθήνα τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά. …..

    Στη Θεσσαλία η ύπαρξη ισχυρού εαμικού κινήματος βοήθησε να διασωθούν πολλοί εβραίοι. Μαζική διάσωση έγινε στη Ζάκυνθο. Στην Κέρκυρα, στα Ιωάννινα και γενικότερα στη Μακεδονία έγιναν πογκρόμ ανάλογα εκείνων της Θεσσαλονίκης.

    Σε όλη αυτή την αφήγηση των Κ. Λάμψα και Ι. Σιμπή διατυπώνονται πλήθος ερωτήματα που αφορούν τις εξελίξεις και παρουσιάζονται αρκετές ενστάσεις για τις ως τώρα ερμηνείες γεγονότων που αφορούν την ιστορία των εβραίων στη χώρα μας. Φυσικά παραμένουν πολλά κενά που θα ήταν χρήσιμο να συμπληρωθούν. Το βιβλίο των Καρίνας Λάμψα και Ι. Σιμπή, συγκεντρώνοντας πλούσιο υλικό, έρχεται να προστεθεί στις προσπάθειες να φωτιστεί μια από τις πιο οδυνηρές τραγωδίες του περασμένου αιώνα.

    • Ο/Η Left λέει:

      Γιατί κυριάρχησε μεταπολεμικά η Ακροδεξιά στην Ελλάδα αντί να βρεθεί στις χωματερές της Ιστορίας.

      http://left.gr/news/guardian-gia-ta-dekemvriana-ftaine-oi-vretanoi-kai-o-vromikos-rolos-toy-stratoy#sthash.PHB76Eks.dpuf

      01.12.2014

      Guardian: Για τα Δεκεμβριανά φταίνε οι Βρετανοί και ο βρώμικος ρόλος του στρατού

      Ο βρώμικος ρόλος της Βρετανίας τον Δεκέμβριο του 1944

      Χαρακτηρίζουν, μάλιστα, επαίσχυντη την απόφαση του Ουίνστον Τσώρτσιλ να ανοίξει πυρ ο βρετανικός στρατός κατά των Ελλήνων συμμάχων του, εξοπλίζοντας συνεργάτες των Ναζί στην Ελλάδα και επισημαίνουν ότι η απόφαση αυτή έσπειρε τους σπόρους για την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ελλάδα.

      Οπως αναφέρει ο Guardian, η ωμή λογική των Βρετανών θεωρούσε προβληματική την αυξανόμενη επιρροή του ΚΚΕ στο κίνημα της εθνικής αντίστασης (το οποίο είχε υποστηρίξει ο Τσόρτσιλ κατά τη διάρκεια της κατοχής), ενώ, τα σχέδιά τους ήταν να επαναφέρουν τον βασιλιά.

      Για τον λόγο αυτό, συνεχίζει ο Guardian, ο Τσόρτσιλ αποφάσισε να υποστηρίξει τους συνεργάτες του Χίτλερ στην Ελλάδα, εξοπλίζοντας και ενισχύοντάς τους ενάντια στους μέχρι πρότινος συμμάχους τους.

      Αυτή η επιλογή οδήγησε στη χώρα σε έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο και έναν διχασμό της πολιτικής ζωής.

      http://www.iefimerida.gr/news/180828/guardian-gia-ta-dekemvriana-ftaine-oi-vretanoi-kai-o-vromikos-rolos-toy-stratoy#sthash.PHB76Eks.dpuf

  21. Ο/Η משה λέει:

    http://sofistories.wordpress.com/2014/12/04/%cf%80%ce%bf%ce%b9%cf%8c%cf%82-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ad%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b5%cf%88%ce%b5-%cf%84%ce%bf-%ce%b5%ce%b2%cf%81%ce%b1%cf%8a%ce%ba%cf%8c-%ce%bd%ce%b5%ce%ba%cf%81%ce%bf%cf%84%ce%b1%cf%86/

    Ποιός κατέστρεψε το εβραϊκό νεκροταφείο της Θεσσαλονίκης;

    Posted on Δεκεμβρίου 4, 2014 by sofia

    Το δυτικό τμήμα του χώρου που κατελάμβανε το εβραϊκό νεκροταφείο Θεσσαλονίκης σε φωτογραφία εποχής ληφθείσα περί το 1915, από τα λατομεία που λειτουργούσαν στον Άγιο Παύλο. Διακρίνονται στα αριστερά η οθωμανική σχολή Μεκτεμπί Ινταντιέ (το σημερινό κίριο της παλιάς Φιλοσοφικής) και στα δεξιά το γήπεδο του Ηρακλή (στη σημερινή πλατεία Χημείου). Στο δεξιό άκρο της εικόνας, το σύμπλεγμα της οθωμανικής σχολής εφίππου χωροφυλακής (σημερινό Νοσοκομείο “Γεννηματάς”
    Το δυτικό τμήμα του χώρου που κατελάμβανε το εβραϊκό νεκροταφείο Θεσσαλονίκης σε φωτογραφία εποχής ληφθείσα περί το 1915, από τα λατομεία που λειτουργούσαν στον Άγιο Παύλο. Διακρίνονται στα αριστερά η οθωμανική σχολή Μεκτεμπί Ινταντιέ (το σημερινό κίριο της παλιάς Φιλοσοφικής) και στα δεξιά το γήπεδο του Ηρακλή (στη σημερινή πλατεία Χημείου). Στο δεξιό άκρο της εικόνας, το σύμπλεγμα της οθωμανικής σχολής εφίππου χωροφυλακής (σημερινό Νοσοκομείο “Γεννηματάς”

    Φως στο άγνωστο παρασκήνιο μιας εξαιρετικά ταραχώδους εποχής επιχειρεί να ρίξει νέα μελέτη (του υποψήφιου διδάκτορα Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, Λεόν Σαλτιέλ), που δημοσιεύτηκε από το Ίδρυμα Μελετών του Ολοκαυτώματος Yad Vashem. Οι «Ε» παρουσιάζουν τα βασικά της συμπεράσματα, τα οποία είναι σίγουρο ότι θα προκαλέσουν πολλές συζητήσεις και αντιδράσεις…

    Η καταστροφή του εβραϊκού νεκροταφείου, που άρχισε να συντελείται το 1942, ήταν μια από τις πιο ζοφερές στιγμές στη σύγχρονη ιστορία της Θεσσαλονίκης. Η επιτομή της ύβρεως. Ξεπατώθηκαν 300.000 μνήματα, σωροί ξεθάφτηκαν και έγιναν βορά των τυμβωρύχων, που έψαχναν για χρυσά δόντια στα κρανία, και αναθηματικές πλάκες που κάλυπταν τα σώματα νεκρών, έγιναν πεζοδρόμια και δρόμοι, παγκάκια και κρήνες, ενώ ακόμη εξακολουθούν να τις εμπορεύονται σε μάντρες οικοδομικών υλικών!

    Κείμενο: Σοφία Χριστοφορίδου

    Φωτογραφίες: Αργυρώ Μυτιληνού

    “Κι έπρεπε να“ ρθει η καταραμένη τούτη γερμανική κατοχή, όπου, με τη συνέργεια μιας ειρωνικής μοίρας, βρήκε τη δραματική του λύση τούτο το παλιό αλυτο πρόβλημα της Θεσσαλονικης” Γιώργος Βαφοπουλος

    Η σκύλευση των νεκρών εβραίων της Θεσσαλονίκης συντελούταν, την ώρα που οι απόγονοί τους βρισκόταν κλεισμένοι στα γκέτο, λίγο πριν σταλούν στα στρατόπεδα εξόντωσης των ναζί. Περισσότεροι από 46.000 εβραίοι της Θεσσαλονίκης εξοντώθηκαν από τους Ναζί. Ελάχιστοι επέστρεψαν στην γενέτειρα πόλη-ούτε καν 1200. Αυτοί οι άνθρωποι έπρεπε να μάθουν να ζουν με τις φρικιαστικές μνήμες των στρατοπέδων, έπρεπε να αντέξουν τον πόνο της απώλειας συγγενών, φίλων, γειτόνων, ολόκληρου του προπολεμικού κόσμου τους. Επιστρέφοντας, βρέθηκαν αντιμέτωποι με κάτι εξίσου φρικιαστικό. τη βεβήλωση των νεκρών προγόνων τους.

    ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΒΗΜΑ

    ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ

    Πέρασαν 72 χρόνια μέχρι η πόλη να βρει το κουράγιο να ανοίξει τη συζήτηση για αυτή τη σκοτεινή περίοδο της ιστορίας της. Στις αρχές Νοεμβρίου 2014 έγιναν τα αποκαλυπτήρια του μνημείου που ανεγέρθηκε στο χώρο της Πανεπιστημιούπολης, σε ανάμνηση του παλαιού εβραϊκού νεκροταφείου που καταστράφηκε το 1942, στη θέση του οποίου κτίστηκαν ορισμένα από τα κτίρια σχολών του ΑΠΘ. Το αίτημα της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης, όπως εκφράστηκε δια του προέδρου της Δαυίδ Σαλτιέλ ήταν η κοινωνία της πόλης αλλά και η ευρύτερη ακαδημαϊκή κοινότητα, να κάνει ένα ακόμη βήμα. Να ερευνήσει, να τεκμηριώσει και να παρουσιάσει με σαφήνεια, στην κοινή γνώμη τους ηθικούς αυτουργούς και τους εκτελεστές της καταστροφής.

    Πηγή: ΑΠΘ (http://www.auth.gr/news/articles/17833)

    Μια νέα μελέτη, του υποψήφιου διδάκτορα Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Μακεδονίας Λεόν Σαλτιέλ, που πρόσφατα δημοσιεύτηκε από το Ίδρυμα Μελετών του Ολοκαυτώματος Yad Vashem, ρίχνει φως στο τι συνέβη τη σκοτεινή εκείνη περίοδο, παρουσιάζοντας νέα στοιχεία, μαρτυρίες και τεκμήρια.

    Στην 36 σελίδων μελέτη του, με τίτλο Dehumanizing the Dead (“Αφαιρωντας από τους νεκρούς την ιδιότητα του ανθρώπου”) ο κ. Λέον Σαλτιέλ (φωτο) υποστηρίζει ότι η καταστροφή του εβραϊκού νεκροταφείου της Θεσσαλονίκης δεν ήταν κεντρική απόφαση των γερμανικών αρχών κατοχής- εξάλλου πουθενά αλλού στην Ευρώπη οι Ναζί δεν κατέστρεψαν νεκροταφεία. “Η παρουσία των Γερμανών [στην πόλη] επιτάχυνε εξελίξεις που είχαν δρομολογηθεί πριν από δεκαετίες (…). [Οι Γερμανοί] ήταν οι καταλύτες σε αυτή τη διαδικασία. (….) Αν και ο Μαξ Μέρτεν είχε τοποθετηθεί μόλις πριν από μερικούς μήνες στην πόλη, γρήγορα κατάλαβε ότι το θέμα του νεκροταφείου προκαλούσε προστριβές μεταξύ των ελληνικών αρχών και της εβραϊκής κοινότητας. Έτσι, προσπάθησε να ευχαριστήσει τους συνομιλητές του [που ήταν η θεσμική ελίτ της πόλης], για ένα θέμα που είχε μεγάλη σημασία για αυτούς, αλλά ελάχιστη για τον ίδιον”.

    Ο υποψήφιος διδάκτορας Λεόν Σαλτιέλ. Η πλάκα μπροστά του είναι μία από τις εκατοντάδες διάσπαρτες ταφόπλακες απο το εβραϊκό νεκροταφείο. Πολύ περισσότερες είναι αθέατες. Χρησιμοποιήθηκαν ως οικοδομικό υλικό σε δρόμους, πλατείες και κατοικίες
    Ο υποψήφιος διδάκτορας Λεόν Σαλτιέλ. Η πλάκα μπροστά του είναι μία από τις εκατοντάδες διάσπαρτες ταφόπλακες απο το εβραϊκό νεκροταφείο. Πολύ περισσότερες είναι αθέατες. Χρησιμοποιήθηκαν ως οικοδομικό υλικό σε δρόμους, πλατείες και κατοικίες. (Φωτο. Αργυρώ Μυτηλινού)

    ΤΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ

    Το αρχαίο εβραϊκό νεκροταφείο ιδρύθηκε κατά την πρώιμη ρωμαϊκή εποχή, όταν οι πρώτοι Εβραίοι εγκαταστάθηκαν στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Το 1942 απλώνονταν από την οδό Εγνατία μέχρι τις 40 Εκκλησιές και περιελάμβανε τον τόπο της σημερινής Πανεπιστημιούπολης. Μια έκταση μεγαλύτερη από 350.000 τετραγωνικά μέτρα που περιελάμβανε περισσότερους από 300.000 τάφουςενηλίκων και ανάλογο αριθμών τάφων παιδιών- ήταν κατά πάσα πιθανότητα η μεγαλύτερη εβραϊκή νεκρόπολη στην Ευρώπη. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η εβραϊκή θρησκευτική παράδοση απαγορεύει την εκταφή των νεκρών.

    Από το 1925, διάφορα σχέδια αναπλάσεων προέβλεπαν τη μεταφορά του νεκροταφείου από την περιοχή. Το 1937, ένας μεταξικός νόμος όριζε ότι μέρος της έκτασης αποδιδόταν στο ΑΠΘ, ενώ η υπόλοιπη θα μετατρεπόταν σε άλσος, χωρίς να πειραχτούν οι υφιστάμενοι τάφοι, αλλά με την πάροδο ενός έτους να σταματήσουν και οι νέες ταφές. Τελικά ο νόμος εφαρμόστηκε μόνο ως προς το προς το πρώτο σκέλος του, δηλαδή την απόδοση 12 στρεμμάτων στο ΑΠΘ. Πέντε χρόνια αργότερα, εν μέσω κατοχής, η καταστροφή του νεκροταφείου παρουσιάστηκε ως εντολή εκπορευόμενη από τους Γερμανούς, την οποία εκτέλεσαν οι τοπικές αρχές.

    ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΣΑΒΒΑΤΟ

    ΣΤΙΣ ΕΠΙΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΜΕΡΤΕΝ

    Η 11η Ιουλίου του 1942 έμεινε στην ιστορία ως “Μαύρο Σάββατο”. Ήταν τότε που οι δυνάμεις κατοχής συγκέντρωσαν στην Πλατεία Ελευθερίας περίπου 8.500 εβραίους άνδρες ηλικίας 18-45 ετών και τους υπέβαλλαν σε εξευτελιστικά καψόνια κάτω από τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο. Μέχρι τα τέλη Αυγούστου 1942 περίπου 3.500 άνδρες στάλθηκαν σε διάφορα μέρη της Ελλάδας για να εργαστούν σε καταναγκαστικά έργα. Οι περισσότεροι εξ αυτών δεν είχαν κάνει ποτέ χειρωνακτικές δουλειές. Λόγω της σκληρής δουλειάς, της ελλιπούς τροφής και των κακών συνθηκών υγιεινής, όλο και περισσότεροι άνθρωποι πέθαιναν στα εργοτάξια. Η λύση που προτάθηκε από πλευράς του εργολάβου Ιωάννη Μίλερ ήταν να εξαγοράσει η εβραϊκή κοινότητα την καταναγκαστική εργασία των μελών της, πληρώνοντας για τους μισθούς που θα λάμβαναν οι εξειδικευμένοι έλληνες εργάτες που θα τους αντικαθιστούσαν. Στις 13 Οκτωβρίου 1942 ο υπεύθυνος πολιτικών υποθέσεων των γερμανικών αρχών, Μαξ Μέρτεν συναντήθηκε με τους πρεσβύτερους της εβραϊκής κοινότητας και τους πρότεινε ως ποσό εξαγοράς τα 3-5 δισεκατομμύρια δραχμές. Την επομένη, ο αρχιραβίνος Τσβι Κορετς συναντήθηκε με τον εργολάβο Μίλερ και του ζήτησε τη βοήθειά του, για να μειωθεί το ποσό, στα 2 δισ. Δραχμές, γιατί η κοινότητα δεν θα μπορούσε να συγκεντρώσει περισσότερα. Στη δεύτερη συνάντηση, στις 15 Οκτωβρίου, ο Μέρτεν δέχτηκε την προσφορά των 2 δισ. σε μετρητά αλλά πρόσθεσε έναν νέο όρο: την καταστροφή του νεκροταφείου, η αξία της έκτασης του οποίου υπολογίστηκε 1,5 δισ. δραχμές. Οι πρεσβύτεροι της κοινότητας βρέθηκαν με την πλάτη στον τοίχο, χωρίς περιθώρια ελιγμών. Μετά από έντονες διαβουλεύσεις κατέληξαν ότι “εάν για στρατιωτικούς σκοπούς απαιτηθεί η χρήση ή ακόμη και η καταστροφή του εβραϊκού νεκροταφείου, η κοινότητα θα υπακούσει στις εντολές των δυνάμεων κατοχής”. Μετά από μερικές μέρες ο γενικός διοικητής Μακεδονίας Βασίλης Σιμωνίδης καλούσε την κοινότητα να προχωρήσει σε άμεση εφαρμογή της γερμανικής διαταγής (η ευθύνη για την εφαρμογή της οποίας του είχε εκχωρηθεί).

    ΚΑΜΙΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ

    Στις 3 Δεκεμβρίου 1942 πραγματοποιείται μια σύσκεψη στο δημαρχείο Θεσσαλονικης υπο την προεδρεία γερμανού αξιωματικού και με τη συμμετοχή της γενικής διοίηκησης Μακεδονίας, του δήμου Θεσσαλονίκης και της εβραϊκής κοινότητας, προκειμένου να συζητηθούν τεχνικές λεπτομέρειες του εγχειρήματος. Ο αρχιραβίνος Κόρετς ζήτησε να επανεξεταστεί το θέμα και ει δυνατόν να μην καταστραφούν οι τάφοι. Στην έσχατη περίπτωση, να δινόταν τουλάχιστον επαρκής χρόνος, να περάσει ο χειμώνας, για να γίνει η εκταφή και μεταφορά των σωρών και των αναθηματικών πλακών στο νέο νεκροταφείο του Ζεϊτενλίκ. Αυτή ήταν και η μόνη φωνή αντίδρασης που ακούστηκε κατά των σχεδίων καταστροφής του νεκροταφείου. Οι εκπρόσωποι των τοπικών αρχών, όχι απλά δεν έφεραν αντίρρηση αλλά δεν κατέθεσαν καμιά αντιπρόταση. Μάλιστα, σύμφωνα με όσα αναφέρει στα απομνημονεύματά του ο Γιομτώβ Γιακοέλ, ο μηχανικός της γενικής διοίκησης Μακεδονίας Αθανάσιος Μπρόικος, φέρεται να αντέδρασε στο αίτημα του Κόρετς, λέγοντας ότι οι εβραίοι ζητούσαν χρόνο, με την ελπίδα ότι στο μεταξύ θα ερχόταν οι Άγγλοι να τους σώσουν!

    Στις 23 Δεκεμβρίου 1942 το δημοτικό συμβούλιο Θεσσαλονίκης, σε ειδική συνεδρίασή του, επικύρωσε τυπικά τα όσα είχαν αποφασιστεί στη σύσκεψη που είχε γίνει στις αρχές του μήνα, και αποφάσισε την εκχώρηση δύο εκτάσεων για την εγκατάσταση εκεί των νέων νεκροταφείων της κοινότητας. Οι αντιδράσεις που διατυπώθηκαν αφορούσαν μόνο στο γεγονός ότι θα δινόταν δύο δημοτικές εκτάσεις χωρίς αντάλλαγμα, ενώ η έκταση του νεκροταφείου θα περιερχόταν στο ελληνικό δημόσιο και όχι στο δήμο. Ο νομικός σύμβουλος του δήμου αποφάνθηκε ότι ο δήμος δεν είχε νόμιμους τίτλους ιδιοκτησίας επί της έκτασης άρα ούτε το δικαίωμα να τη διεκδικήσει, έτσι η διαδικασία απαλλοτρίωσης του νεκροταφείου σε αντάλλαγμα των δύο εκτάσεων πάγωσε. Η έκταση πέρασε στο ελληνικό δημόσιο, και ένα μέρος της πέρασε στο ΑΠΘ για τη μελλοντική του επέκταση.

    εβραϊκο νεκροταφείο2

    ΑΜ’ ΕΠΟΣ ΑΜ’ ΕΡΓΟΝ

    Στο μεταξύ, η καταστροφή άρχισε τρεις μέρες αργότερα μετά την πρώτη σύσκεψη, στις 6 Δεκεμβρίου 1942. Οι διαπραγματεύσεις συνεχίστηκαν επί τόπου, στην εβραϊκή νεκρόπολη, με τους εκπροσώπους της εβραϊκής κοινότητας να προσπαθούν να περισώσουν ό,τι μπορούσαν, τον γενικό γραμματέα της γενικής διοίκησης Μακεδονίας να τάσσεται υπέρ μιας καθολικής καταστροφής και τον Μέρτεν να αποφασίζει τελικά την καταστροφή ενός μόνο μέρους του νεκροταφείου, αυτού που γειτνίαζε με το πανεπιστήμιο. Σύμφωνα με όσα αναφέρει στο βιβλίο του In Memoriam o ο ραβίνος Μιχαέλ Μόλχο, που ήταν αυτόπτης μάρτυρας του επεισοδίου, μετά από αυτό ο Μέρτεν μπήκε στο αυτοκίνητό του και έφυγε, ενώ οι εκπρόσωποι των ελληνικών αρχών έδωσαν την εντολή να καταστραφούν τα πάντα- ακόμα και οι πολύ αρχαίοι τάφοι, ακόμα και αυτοί στους οποίους είχαν γίνει μόλις πρόσφατα οι ταφές. Για την καταστροφή του εβραϊκού νεκροταφείου προσλήφθηκαν 500 εργάτες [από το δήμο], οι οποίοι μάλιστα, όπως αναφέρει ο κ. Σαλτιέλ στη μελέτη του, πληρώθηκαν με έξοδα της εβραϊκής κοινότητας! Μέσα σε μερικές εβδομάδες, η νεκρόπολη έμοιαζε με βομβαρδισμένη πόλη, ένα μέρος γεμάτο μπάζα, ανάμεσα στα οποία οι εβραίοι της Θεσσαλονίκης έτρεχαν να σώσουν ό,τι είχε απομείνει από τις σωρούς των συγγενών τους, για να μην καταλήξουν… τροφή για τα σκυλιά. Στο μεταξύ τους είχε επιβληθεί ο περιορισμός στα γκέτο και από τον Μάρτιο του 1943 άρχισε ο εκτοπισμός τους στα στρατόπεδα εξόντωσης της Πολωνίας…

    ΜΑΝΤΡΑ ΔΩΡΕΑΝ

    ΟΙΚΟΔΟΜΙΚΩΝ ΥΛΙΚΩΝ

    Το νεκροταφείο μετατράπηκε σε μάντρα οικοδομικών υλικών, μαρμάρου και τούβλων, τόσο κατά τη διάρκεια όσο και μετά το τέλος του πολέμου. Οι μαρμάρινες πλάκες, που άλλοτε σκέπαζαν τις σωρούς των νεκρών, ήταν πλέον συγκεντρωμένες σε στοίβες και ο κάθε περαστικός μπορούσε να πάρει όσες ήθελε για να επισκευάσει το σπίτι του, να στρώσει την αυλή του κλπ. Την ευθύνη για τη διαχείριση των υλικών είχε το τμήμα δημοσίων έργων της γενικής διοίκησης Μακεδονίας, υπό την εποπτεία της γερμανικής στρατιωτικής διοίκησης, ενώ ο δήμος, η εκκλησία και άλλοι φορείς κατέθεσαν αιτήσεις για να λάβουν υλικά, όπως προκύπτει από τα γενικά αρχεία του δήμου, που τηρούνται στο Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης. Σύμφωνα με αρχειακές πηγές τις οποίες επικαλείται ο κ. Σαλτιέλ, στις αρχές Μαρτίου του 1943, όταν αναχωρούσαν τα πρώτα τραίνα για το Άουσβιτς, ο γενικός διοικητής Μακεδονίας ενέκρινε αίτημα του δήμου για να λάβει 100.000 τούβλα από το νεκροταφείο για μελλοντικές ανάγκες που μπορεί να προέκυπταν. Επειδή όμως το πλιάτσικο στο νεκροταφείο συνεχιζόταν, οι τεχνικές υπηρεσίες του δήμου επεσήμαναν τον κίνδυνο να εξαντληθούν (!) τα υλικά, ζητώντας να προχωρήσει άμεσα η μεταφορά στα εργοτάξια του δήμου.

    Τα οικοδομικά υλικά από το νεκροταφείο χρησιμοποιήθηκαν σε σχολεία και εκκλησίες, δρόμους και πεζοδρόμια. Σύμφωνα με τα αρχεία που τηρούνται στο Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης και άλλες αρχειακές πηγές στις οποίες αναφέρεται η μελέτη του κ. Σαλτιέλ:

    – Η Ιωαννίδειος Σχολή ζήτησε και έλαβε 50.000 τούβλα και 100 τ.μ. μάρμαρου για την κατασκευή αποχωρητηρίων (!) για τα παιδιά του συσσιτίου που διοργάνωνε.

    – Ο Ιστιοπλοϊκός Όμιλος είχε ήδη πάρει 30.000 τούβλα για να χτίσει ένα υπαίρθιο περίπτερο για το δικό του συσσίτιο αλλά ζήτησε να πάρει και ξύλα και πλακάκια, προερχόμενα από εβραϊκές γειτονιές που είχαν καταστραφεί μετά τις εκτοπίσεις.

    -Ο διευθυντής του νεοϊδρυθέντος, το 1943, Κρατικού Θεάτρου ζήτησε από τις γερμανικές αρχές ταφόπλακες, με τις οποίες στρώθηκε η πλατεία και τα πεζοδρόμια γύρω από το Βασιλικό Θέατρο.

    -Το νεκροταφείο της Αγίας Φωτεινής χρησιμοποίησε υλικά από το κατεστραμμένο εβραϊκό νεκροταφείο για ένα παρεκκλήσι, για την περίφραξη, την πλακόστρωση της αυλής κ.α.

    Σύμφωνα με τη μελέτη του Βασίλη Ριτζαλέου 17 από τις συνολικά 70 ενορίες (μεταξύ αυτών και του Αγίου Δημητρίου) κατέθεσαν ανάλογα αιτήματα για υλικά, ήδη από τις 16 Ιανουαρίου (πριν καν αρχίσει ο εκτοπισμός των εβραίων της πόλης!) μέχρι τις 18 Οκτωβρίου 1943, προβλέποντας ακόμα και μελλοντικές ανάγκες.

    ΓΙΑ… ΙΕΡΟ ΣΚΟΠΟ

    “Πουθενά δεν βρίσκουμε οποιονδήποτε ηθικό ενδοιασμό, κατά τη διάρκεια αυτής της πράξης βεβήλωσης. Αντιθέτως, η καταστροφή του νεκροταφείου συνεχίστηκε και μετά τον πόλεμο” σημειώνει ο κ. Σαλτιέλ. Τον Ιούλιο του 1946 επισκέφτηκε τη Θεσσαλονίκη μια εβραϊκή αντιπροσωπεία, μέλος της οποίας ήταν ο καθηγητής Εβραϊκών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, Cecil Roth, ο οποίος ανέφερε ότι υπό τις οδηγίες του έφορου της αρχαιολογικής υπηρεσίας για τη Β. Ελλάδα, Στυλιανού Πελεκανίδη οι ταφόπλακες φορτώνονταν σε καροτσάκια και μεταφέρονταν στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, που ήταν σε φάση αναστήλωσης. Ο έφορος μάλιστα δήλωσε την έκπληξή του, όταν του ζητήθηκε ο λόγος, καθώς όπως σημείωσε στην προκειμένη περίπτωση οι ταφόπλακες χρησιμοποιούταν για έναν ιερό σκοπό, ενώπαλαιότερα είχαν χρησιμοποιηθεί ακόμα και για πεζοδρόμια και τουαλέτες! Μάλιστα εξανέστη για το ότι δεν του υπέδειξαν τις αναθηματικές πλάκες με ιστορική αξία, πριν προχωρήσει η καταστροφή και κατηγόρησε την εβραϊκή κοινότητα ότι δεν είχε δικαιώματα ιδιοκτησίας επί των υλικών του νεκροταφείου!

    ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΣΤΗ ΔΙΚΗ

    “ Ήτο γενικόν αίτημα των χριστιανών της Θεσσαλονίκης να φύγη από το κέντρο της πόλεως το νεκροταφείον και να πάη μακρυά και τούτο διότι ήτο δίπλα πλέον σε σπίτια. Το ζήτημα, όμως, αυτό είχε ρυθμιστή υπό της κυβερνήσεως Μεταξά και ήσαν όλοι ικανοποιημένοι”κατέθεσε ο υποστράτηγος Αθ. Χρυσοχόου στι; 17 Φεβρουαρίου 1959, συμμετέχοντας ως μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη του Μέρτεν, Όταν ο πρόεδρος του δικαστηρίου τον ρώτησε “ Ημπορείτε τώρα να μας πήτε ποιος το ανέσκαψε και επούλησε τα μάρμαρά του;” η απάντησή του ήταν αρκούντως κυνική: “Ελέχθη ότι αυτό που θέλαμε να κάνουμε το εκάναμε δια του Μέρτεν”. Από την πλευρά του ο γενικός διοικητής Μακεδονίας Β. Σιμωνίδης περιέγραψε την καταστροφή του νεκροταφείου ως ένα “εκτεταμένο σχέδιο εξωραϊσμού, που θα είχε θετική επίδραση στην ανάπτυξη της πόλης”. Όταν ο εισαγγελέας πίεσε τον Μέρτεν, αυτός απάντησε με εκνευρισμό: “το νεκροταφείο καταστράφηκε από τους Έλληνες για δύο λόγους: για να απαλλαγούν από αυτό, επειδή πλέον ήταν δίπλα στα σπίτια τους, και για να πάρουν τα χρυσά δόντια από τους νεκρούς”!

    ΔΙΠΛΟΣ ΞΕΡΙΖΩΜΟΣ

    “Καθώς τα αντισημιτικά μέτρα πολλαπλασιάζονταν και εντεινόταν, οι εβραίοι αισθανόταν περισσότερο απομονωμένοι από ποτέ. Η δυσχερής τους κατάσταση δεν απασχολούσε την ελληνορθόδοξη πλειονότητα. Ποτέ ξανά στην ιστορία της πόλης δεν ένιωσαν τόσο μεγάλη πίεση, ανασφάλεια και εχθρότητα. Η καταστροφή του νεκροταφείου τους έκανε να αντιληφθούν ότι είχαν πολύ λίγους φίλους στο πλευρό τους” παρατηρεί ο Λεόν Σαλτιέλ και καταλήγοντας αναφέρει: “Κατά κάποιο τρόπο η εκτεταμένη χρήση ταφοπλακων από το κατεστραμμένο νεκροταφείο από όλους τους φορείς της κοινωνίας της Θεσσαλονίκης, της εκκλησίας συμπεριλαμβανομένης, προσέδιδε στην πράξη ένα επίχρισμα νομιμότητας. Ο ρόλος της ελληνορθόδοξης ελίτ της εποχής είναι κρίσιμος: βλέποντας την κατάσταση, υπό το πρίσμα μιας δικής τους realpolitik, αντιλήφθηκαν ότι οι Γερμανοί ήταν η καλύτερή τους ευκαιρία για να διασφαλίσουν και να προωθήσουν τις προτεραιότητες που είχαν εκείνη την περίοδο. Το να βοηθήσουν τους εβραίους συμπολίτες τους δεν ήταν στην κορυφή αυτής της λίστας προτεραιοτήτων”.
    DSC_1195
    Οι ταφόπλακες ως οικοδομικό υλικό. Εδώ μια πλάκα είναι ενσωματωμένη σε ένα τοιχίο, στην πλατεία Ναυαρίνου (φωτο Αργυρώ Μυτιληνού)

    Δύο μήνες πριν φτάσουν στη Θεσσαλονίκη οι άντρες του Άιχμαν για να εκτελέσουν την ‘Τελική Λύση’, “οι εβραίοι της πόλης είδαν το ιστορικό νεκροταφείο τους να καταστρέφεται. Έχασαν αυτό που τους συνέδεε με τις ρίζες τους στην πόλη, λίγο πριν ξεριζωθούν και οι ίδιοι. Αντιμετωπίστηκαν με αδιαφορία… χειρότερα, με εχθρότητα από τις αρχές, δηλαδή από τους ανθρώπους που θα έπρεπε να τους προστατέψουν σε εκείνες τις δύσκολες στιγμές. Και όπως ξέρουμε εκ των υστέρων η μοίρα ήταν προδιαγεγραμμένη”.

    [Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΕΠΙΛΟΓΕΣ, που κυκλοφόρησε με την «Μακεδονία της Κυριακής» 30 Νοεμβρίου 2014 Εδώ το κείμενο σε Pdf Επιλογές, Δεκέμβριος 2014]

    Τo μεγαλύτερο μέρος του παρόντος κειμένου βασίζεται στη μελέτη του υποψήφιου διδάκτορα του ΠΑΜΑΚ Λεόν Σαλτιέλ, η οποία ειναι διαθέσιμη στη διεύθυνση:

    https://www.academia.edu/8343279/Dehumanizing_the_Dead_The_Destruction_of_Thessaloniki_s_Jewish_Cemetery_in_the

  22. Ο/Η laskaratos λέει:

    Για να ξέρουμε για ποιόν πρόκειται.
    Ο Αμπού Εϊν ο Παλαιστίνιος υπουργός που σκοτώθηκε σε συμπλοκή με Ισραηλινούς στρατιώτες ήταν υπεύθυνος για τη δολοφονία δυο 16χρονων Ισραηλινών και για τον τραυματισμό 36 εφήβων από έκρηξη βόμβα σε νεανικό πάρτι

    http://www.jpost.com/Arab-Israeli-Conflict/Who-was-Ziad-Abu-Ein-384286

    Abu Ein previously spent several years in Israeli prison for his role in a 1979 terrorist attack in Tiberias. A group of youngsters were celebrating Lag Ba’omer in the city center when a bomb exploded in their midst. Two 16-year-olds – Boaz Lahav and David Lankri – were killed and 36 other youths wounded.

    After the attack, he fled to the US. In 1981, he became the first Palestinian ever to be extradited from the US to Israel.

    A year later, Abu Ein was sentenced to life imprisonment but was released in the 1985 Jibril prisoner exchange deal. During the second intifada, Abu Ein was held in administrative detention.

  23. Ο/Η Π. Ψεκασμένος λέει:

    https://el-gr.facebook.com/permalink.php?story_fbid=477160392422115&id=304832212988268
    Το Παρατηρητήριο
    16 λεπτά .

    Συνεχίζει να αυξάνεται ο κατάλογος των ψεύτικων ειδήσεων και επιχειρημάτων που παραθέτει στον δημόσιο διάλογο ο προνομιακός συνομιλητής της ριζοσπαστικής Αριστεράς Πάνος Καμμένος. Μιλώντας σήμερα στην πρωινή εκπομπή του Ant1, υποστήριξε ότι οι Έλληνες Εβραίοι δεν φορολογούνται(!) σε αντίθεση με τους Χριστιανούς Ορθόδοξους Έλληνες που πληρώνουν κανονικά τους φόρους τους. Πρόκειται προφανώς για μια ακόμα ανοησία του συγκεκριμένου κυρίου. Να και η σχετική ανακοίνωση από το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλάδος:

    » Το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλάδος διαψεύδει κατηγορηματικά τη δήλωση του αρχηγού των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, στην πρωινή ενημερωτική εκπομπή του τηλεοπτικού σταθμού Αντέννα, ότι οι Εβραίοι δεν φορολογούνται. Αποτελεί όνειδος για αρχηγό κοινοβουλευτικού κόμματος να μη γνωρίζει ότι οι Έλληνες Εβραίοι είναι ισότιμοι Έλληνες πολίτες, απολαμβάνουν των δικαιωμάτων και υπόκεινται στο σύνολο των υποχρεώσεων που προβλέπονται από το Ελληνικό Σύνταγμα για το σύνολο των Ελλήνων πολιτών. Τα δε αντιπροσωπευτικά τους όργανα, Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, διέπονται από τις ίδιες ακριβώς φορολογικές υποχρεώσεις που προβλέπονται και για την Εκκλησία της Ελλάδος, και μάλιστα χωρίς ουδεμία επιδότηση από το Ελληνικό κράτος. Ο κ. Καμμένος οφείλει να ζητήσει άμεσα συγνώμη για το επικίνδυνο ολίσθημά του, που αποτελεί σοβαρή αντισημιτική ενέργεια και βάλλει όχι μόνο κατά των Εβραίων Ελλήνων πολιτών, αλλά και κατά της ίδιας της Δημοκρατίας στη χώρα μας »

    Νέα μπούρδα Καμμένου σχετικά με τη φορολόγηση των Ελλήνων Εβραίων – Παραπολιτική
    parapolitiki.com

  24. Παράθεμα: Βαρύγδουπη δήλωση Ψεκασμένου (ένας είναι!): «οι Έλληνες Εβραίοι δεν φορολογούνται» | Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές

  25. Ο/Η laskaratos λέει:

    http://www.toxwni.gr/ellada/item/45091-anisyxitiki-erevna-afksanetai-o-antisimitismos-stin-ellada

    ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ:
    Αυξάνεται ο αντισημιτισμός στην Ελλάδα!
    Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015
    ………………

    Για συγκλονιστικά στοιχεία που δείχνουν την άγνοια του ελληνικού λαού, μίλησε ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Εβραϊκών Κοινοτήτων Βενιαμίν Αλμπάλας, ο οποίος, όπως και άλλοι ομιλητές καταφέρθηκαν εναντίον της Χρυσής Αυγής, ότι λειτουργεί στη βάση πλατφόρμας ρατσισμού και αντισημιτισμού και ζήτησε να οριστεί Επίτροπος στην ΕΕ, γιατί τα φαινόμενα αυτά έχουν γίνει ανεξέλεγκτα.
    …………………………

  26. Ο/Η laskaratos λέει:

    https://christinehag.wordpress.com/2015/05/12/%CE%BF-%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B6%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82-1956-2015-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CE%B5%CE%BA%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84/

    Ο Νίκος Τζένος (1956-2015) για την ανθεκτικότητα του ελληνικού αντισημιτισμού

    Δημοσιεύθηκε αρχικά στο Against antisemitism – Ενάντια στον αντισημιτισμό:

    Το περασμένο Σάββατο απεβίωσε ο Νίκος Τζένος, υποψήφιος ευρωβουλευτής με το ψηφοδέλτιο των Οικολόγων Πράσινων στις ευρωεκλογές του 2014. Είχε διατελέσει Αντιδήμαρχος στο δήμο Καλαβρύτων και πρόεδρος στην Δημοτική επιχείρηση πολιτιστικής ανάπτυξης. Ήταν ενεργός και μάχιμος σε ζητήματα μειονοτήτων, μεταναστών και προσφύγων, ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κοινωνικού αποκλεισμού. Συνεργάστηκε επίσης με διάφορες οργανώσεις, κυρίως με το «Ελληνικό Παρατηρητήριο Συμφωνιών του Ελσίνκι». Στο πλαίσιο αυτό υπερασπίστηκε ως δικηγόρος τα μέλη της οργάνωσης «Αντιναζιστική πρωτοβουλία» στις διώξεις τους από το γνωστό φιλοναζιστή Κώστα Πλεύρη.

    Αξίζει να (ξανα)διαβάσετε παρακάτω μια αναδρομή του Νίκου Τζένου στον ελληνικό αντισημιτισμό που καταλήγει σε οξυδερκέστατες επισημάνσεις για την υποκρισία της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στην ισραηλοπαλαιστινιακή διαμάχη.

    ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΙ – ΔΟΞΑΣΙΕΣ, ΠΛΑΝΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΙΣ
    Καλάβρυτα, Απρίλιος 2010
    Του Νίκου Τζένου

    Πρώτη δημοσίευση: sitemaker.gr / Αναδημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του Ζαν Κοέν
    http://cohen.gr/new/articles/judaism/1081-2010-04-26-05-56-20

    ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΙ – ΔΟΞΑΣΙΕΣ, ΠΛΑΝΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΙΣ

    Καλάβρυτα, Απρίλιος 2010
    Του Νίκου Τζένου.

  27. Ο/Η laskaratos λέει:

    http://agrimologos.com/2015/05/17/17-5-15/

    Μαυρίλα στη πόλη της Καβάλας
    Λεπτομέρειες
    ΕΔΩ

    https://tsirkoland.wordpress.com/2015/05/17/17-5-15/
    Την ενόχλησε το… Άστρο του Δαυίδ!

  28. Ο/Η laskaratos λέει:

    https://skalalakonias.wordpress.com/2015/07/01/primolevi-2/
    Παρουσίαση βιβλίου/15 Ιουλίου 2015:
    Πρίμο Λέβι «εάν αυτό είναι ο άνθρωπος»

    furdenkommunismus / Ιουλίου 1, 2015

    Η ομάδα μελέτης και αυτομόρφωσης στην Σκάλα Λακωνίας ενημερώνει τους φίλους και φίλες της, ότι λόγω της γενικευμένης πολιτικής αστάθειας και την ανακοίνωση για την διεξαγωγή δημοψηφίσματος, μεταφέρει την εκδήλωση για την Τετάρτη 15 Ιουλίου 2015 στο ίδιο μέρος και ώρα.

  29. Ο/Η στη Θεσσαλονίκη λέει:

    http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/540/hey-jew
    τεύχος: 540 – 30/09/2015

    Hey Jew

    ΚΩΣΤΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗΣ

    Το σπίτι που γεννήθηκα, στη Θεσσαλονίκη, αγοράστηκε από τον πατέρα μου στα μέσα των 50s. Tο πήρε από τα απομεινάρια της ισραηλίτικης κοινότητας. Οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες κομματιάστηκαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Όταν ο πατέρας γκρέμιζε το σπίτι για να σηκώσει πολυκατοικία, περνούσε τις μέρες του αγκαλιά με τον εκσκαφέα. Και αν ο Εβραίος είχε θάψει λίρες; Τίποτα. Ο Εβραίος δεν είχε βρει τάφο για τον εαυτό του, θα έβρισκε για τις λίρες; Τα παιδικά μου παιχνίδια, στα 70s, κύλησαν ανάμεσα σε ερειπωμένα σπίτια στην περιοχή του Γ΄ Σώματος Στρατού, στις παρυφές της Τούμπας. Παίζαμε στα χαλάσματα, μέχρι που κάποιος φύτευε μία πινακίδα με πωλήσεις διαμερισμάτων. Κανένα πρόβλημα. Πηγαίναμε πιο κάτω. Σπίτια με στοιχειά και τρομακτικά υπόγεια. Ποντίκια είναι αυτά που ακούγονται ή φίδια; Ερείπια που έστεκαν ακόμα. Σαν στόματα με λίγα δόντια. Ένας μπουφές στο τρύπιο πάτωμα, μία σκισμένη πολυθρόνα, ένα κρεβάτι με τρία πόδια. Κάποια γιαγιά από απέναντι έλεγε ότι το σπίτι ήταν Εβραίου. Το διπλανό ίσως να ήταν και Τούρκου, δεν θυμόταν. Στα 70s είχαν περάσει μόλις εξήντα χρόνια από την ενσωμάτωση της πόλης στην Ελλάδα. Οι παππούδες των φίλων μου είχαν γεννηθεί Οθωμανοί υπήκοοι. Μερικοί είχαν υπηρετήσει και στον οθωμανικό στρατό. Στην Τούμπα άκουγα ιστορίες από ανθρώπους που έλεγαν πως είχαν δει το πρώτο ματς του ΠΑΟΚ. Στα επίσημα υπήρχαν θέσεις για τα ιδρυτικά μέλη του συλλόγου. Είχε τόσες ιστορίες να πει η Θεσσαλονίκη, που έβλεπες τα ίχνη τους στο χώμα στις αλάνες. Δεν τα σήκωνε ο Βαρδάρης, δεν τα ξέπλενε η βροχή. Όμως κανένας δεν μιλούσε για τους Εβραίους. Κανένας. Οι δάσκαλοι στο Δημοτικό είχαν νιάτα φαγωμένα από τον πόλεμο. Tόσα γράμματα, όμως ούτε λέξη για τους Εβραίους. Πρέπει να ήταν στο Πανεπιστήμιο όταν έμαθα ότι βαδίζω πάνω στα εβραϊκά μνήματα. Και άνοιξα βιβλία για να γνωρίσω τη μνήμη που ήταν πάντα εκεί, γύρω μου, σαν βουβό φάντασμα. Χρειάστηκαν δεκαετίες μέχρι η Θεσσαλονίκη να μιλήσει πάλι για τα χαμένα παιδιά της. Για να ανοίξει μία ρωγμή στη συνωμοσία της ντροπής, στην ιστορική ομερτά ολόκληρης πόλης.

    Έπρεπε να πάει 1986 για να στηθεί ένα μνημείο κάπου μακριά από το κέντρο της πόλης, πάντα κοντά στα καθάρματα που το βεβήλωναν. Οι τοπικές αρχές παρέστησαν στα εγκαίνια εμφανώς αμήχανες. Είκοσι χρόνια μετά, όταν ο ιστορικός Μαρκ Μαζάουερ περιέγραψε πώς οι αρχές της πόλης και, φυσικά, οι χριστιανοί «προύχοντες» συνεργάστηκαν με τους ναζί ή συμμετείχαν στο πλιάτσικο των εβραϊκών περιουσιών, μόνο που δεν άναψε πυρά για το βιβλίο του. Βλέπετε, η ντροπή για όσα συνέβησαν, πάει και κρύβεται πίσω από τον «έμφυτο» αντισημιτισμό που ευδοκιμεί στην Ελλάδα. Όχι, δεν ήταν όλοι σαν τον αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό και τον αστυνομικό διευθυντή Αθηνών, τον Άγγελο Εβερτ, που έπαιξαν τα κεφάλια τους για να διασώσουν Εβραίους. Αυτοί είναι μπαλώματα ενός μύθου που μπάζει από παντού. Οι εβραϊκές περιουσίες, ειδικά στη Θεσσαλονίκη, λεηλατήθηκαν σαν αποφάγια που πετάχτηκαν στα σκυλιά. Το νεκροταφείο ξηλώθηκε από τους ναζί και μετά μπαζώθηκε από τους χριστιανούς. Και εκείνοι οι λίγοι που γύρισαν από τα στρατόπεδα, βρήκαν χαμένο βιος, καρδιές και πόρτες ερμητικά κλειστές. Βρήκαν άλλους μέσα στα καταστήματά τους, ξένα χνώτα μέσα στα σπίτια τους. Α, ναι, έγιναν ειδικοί νόμοι που πρόσφεραν βοήθεια και μέριμνα. Σαν να μην εφαρμόστηκαν ποτέ, λες και τους κουβαλούσαν χελώνες στην πλάτη. Και όμως, με φωτεινή εξαίρεση τον Μπουτάρη, κανένας άρχοντας δεν έπεσε στα γόνατα για να ζητήσει συγγνώμη, να ξεπλύνει με λίγα δάκρυα μία γωνίτσα της ντροπής. Και τώρα να, εβδομήντα χρόνια μετά, λες και δεν χάσαμε 50.000 συμπατριώτες μας, ακούς τους Καμμένους να λένε ότι οι Εβραίοι δεν πληρώνουν φόρους ή να κάνουν αστειάκια με τον τόπο του μαρτυρίου. Στέλνουμε στη Βουλή αρνητές του ολοκαυτώματος και χιλιάδες από μας επιβραβεύουν, επικροτούν και αναπαράγουν τον αντισημιτισμό. Συγγνώμη, πατριώτες, έχω πρόβλημα. Και θέλω να σας στείλω εκεί που η χριστιανική σας ψυχή τρέμει μη βρεθεί. Στο διάολο.

  30. Ο/Η laskaratos λέει:

    Ρυπαρά ελληνικά αντισημιτικά ακροδεξιά μπλογκς, συνωμοσιολογούν αισχρά παρουσιάζοντας τον πάπα της Ρώμης να φιλά δήθεν το χέρι του Ροκφέλλερ.
    Εδώ το φιλοχρυσαυγίτικο Αγιορείτικο Βήμα

    http://www.agioritikovima.gr/batikano/item/68035-%CE%B1%CE%AF%CF%83%CF%87%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CF%80%CE%AC%CF%80%CE%B1%CF%82-%CF%86%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%AF%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%82-%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%AC%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CF%87%CE%AD%CF%81%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BD%CF%84%CE%AD%CE%B9%CE%B2%CE%B9%CE%BD%CF%84-%CF%81%CE%BF%CE%BA%CF%86%CE%AD%CE%BB%CE%B5%CF%81

    Αίσχος: Ο Πάπας Φραγκίσκος φιλάει το χέρι του Ντέιβιντ Ροκφέλερ!!!
    Τετάρτη, 30 Σεπτέμβριος 2015
    ___________

    Το αξιοπρόσεκτο είναι πως ενώ σχολιαστής του το ενημερώνει, το αγαπημένο μπλογκ της Ρένας Δούρου του ΣΥΡΙΖΑ, δεν επανορθώνει.

    nikolas • 4 μέρες πριν

    Το χέρι που φιλάει ο πάπας είναι επιζώντα από το ολοκάυτωμα σε εκδήλωση πριν ένα χρόνο.Ελέγξτε παρακαλώ τις μπούρδες που αναδημοσιεύται

    Spyros > nikolas • 4 μέρες πριν

    Και ποιός νοιάζεται; Το θέμα εδώ είναι να πάρουμε views, και να βρίσουμε και λίγο τον Οικουμενικό Πατριάρχη. Αυτό είναι το ζητούμενο, η αλήθεια δεν έχει σημασία εδώ…
    _____________________

    Στην πραγματικότητα φιλά τα χέρια Εβραίων που επέζησαν του φρικιαστικού ναζιστικού Ολοκαυτώματος.

    http://o.canada.com/news/pope-francis-honours-holocaust-terror-victims-on-final-day-of-mideast-tour
    Pope Francis wraps up Mideast tour with calls for peace and coexisitence


    Pope Francis kisses the hand of holocaust survivors Joseph Gottdenker during a ceremony at the Hall of Remembrance in the Yad Vashem Holocaust memorial in Jerusalem, Monday, May 26, 2014. AP Photo/Dan Balilty

  31. Ο/Η eklag λέει:

    Vals im Bashir/Σάμπρα-Σατίλα
    (animation)

  32. Ο/Η laskaratos λέει:

    http://kourdistoportocali.com/post/47764/sabby

    Ο Αντισημίτης υποψήφιος πρόεδρος της ΝΔ

    26/10/2015

    Και ξαφνικά ο Άδωνις Γεωργιάδης προσπαθεί με κάθε τρόπο να μας πείσει ότι δεν είναι αντισημίτης. Προσέλαβε μάλιστα για σύμβουλο επικοινωνίας έναν Εβραίο, ο οποίος μάλλον ξέχασε από που προέρχεται και έβαλε τα αργύρια του Αδωνι πάνω απο την αξιοπρέπεια του και την ιστορία του λαού του. Όμως το αν είναι αντισημίτης η όχι, δεν θα το κρίνει ο Αδωνις Γεωργιάδης αλλά οι ίδιοι οι Εβραίοι.

    Βγήκε λοιπόν στα κανάλια ο Γεωργιάδης να μας πει ότι δεν είναι αντισημίτης και ότι η προώθηση του γνωστού “βιβλίου ” του Κώστα Πλεύρη ήταν το μεγαλύτερο λάθος της καριέρας του. Της καριέρας του;

    Δηλαδή αν δεν υπήρχε θέμα καριέρας, δεν θα ήταν λάθος; Το θυμήθηκε τώρα που κατεβαίνει για πρόεδρος της ΝΔ;

    Και το ότι ήταν μάρτυρας υπεράσπισης του Πλεύρη στην δίκη του δεν το μετανιώνει; Το ότι όταν ο Καρατζαφερης έλεγε ότι οι Εβραίοι δεν πήγαν στις δουλειές τους στους δίδυμους πύργους στις 9/11/2001 και αυτός σαν βουλευτής του ΛΑΟΣ τον θαύμαζε χαμογελαστός, δεν το μετανιώνει;

    Το ότι έβλεπε τον αρχηγό του, τον Καρατζαφέρη, να λέει ότι ” Ο Εβραίος μυρίζει αίμα ” και αυτός πάλι τον θαύμαζε χαμογελαστός, δεν το μετανιώνει;

    Το ότι ειναι κολλητός του Βορίδη και του Θανάση Πλεύρη δεν το μετανιώνει; Το ότι δεν έχει ποτέ κατηγορήσει τον Κώστα Πλεύρη, δεν το μετανιώνει;

    Το ότι ειναι ο μοναδικός άνθρωπος τον οποίο ο Πλεύρης ευχαριστεί στο βιβλίο του, για την βοήθεια του, δεν το μετανιώνει;

    Ενημερώνω λοιπόν τον Αδωνι Γεωργιάδη ως Έλληνας Εβραίος, ως Ισραηλινός και ως ένας απο τους επικεφαλείς του Task Force for Antisemitism of the Jewish Agency, ότι εμείς οι Εβραίοι είμαστε λαός με μνήμη και ρατσιστές δεν ξεπλένουμε.

    Στο ξέπλυμα που ξεκίνησε ο Αντώνης Σαμαρας, εμείς δεν θα συμμετάσχουμε.

    Βέβαια, ο φίλος του ο Βορίδης, ο οποίος στις εκλογές του 2000 ήταν συνυποψήφιος του νεοναζί και αντισημίτη Κώστα Πλεύρη, ίσως να του έχει μάθει ότι οι Ναζί έλεγαν ότι οι “κατώτεροι λαοί δεν έχουν μνήμη “.

    Όμως για εμάς τους Εβραίους δεν υπάρχουν κατώτεροι και ανώτεροι λαοί. Για εμάς τους Εβραίους όλοι οι λαοί και όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι.

    Εμείς οι Εβραίοι, έχουμε μνήμη, δεν “καλοπιανόμαστε”, δεν εκβιαζόμαστε και δεν εκφοβιζόμαστε.

    Τιμούμε την ιστορία μας και τους νεκρούς μας, συγχωροχάρτια σε αντισημίτες και κάθε λογής ρατσιστές δεν δίνουμε και όταν μας καταδιώκουν οι φασίστες, γινόμαστε πιο δυνατοί και πιο περήφανοι.

    *Σάμπυ Μιωνής, Τέλ Αβιβ

  33. Ο/Η eklag λέει:

    Λέμε τούτο κάνουμε και το άλλο.
    Και εμείς και οι άλλοι.

    Τελ Οσπάντων

  34. Ο/Η laskaratos λέει:

    Ο κ.Βαρουφάκης είχε παλιότερα κατηγορηθεί, νομίζω βάσιμα, στην Αυστραλία για αντισημιτισμό, έστω και συγκαλυμένο πίσω από την υποτιθέμενη οργή για το παλαιστινιακό δράμα, όπως το συνηθίζει ο «αριστερός» αντισημιτισμός, ιδιαίτερα ο ελληνικός, που δεν έχει βρει μισή λέξη για να καταδικάσει τις αντιπαλαιστινιακές και αντισημιτικές κτηνωδίες της Χαμάς. Ελπίζω να βρω το χρόνο να γράψω εκτενέστερα για τον αριστερό αντισημιτισμό, που δεν κολακεύει καθόλου σχεδόν όλες τις τάσεις της Αριστεράς στη χώρα μας.

    http://www.timesofisrael.com/new-greek-finance-minister-accused-of-anti-semitism/
    New Greek finance minister accused of anti-Semitism

    In 2005, Yanis Varoufakis was suspended from Australian radio show for promoting ‘negative stereotypes about Jews’

    BY RAPHAEL AHREN February 2, 2015, 5:32 pm
    …………………………
    Last week, German daily Die Welt published a report (German) to the effect that Varoufakis, and other members of the new Greek government, are radical anti-Zionists. According to the article, written by Thomas Weber, the director of the University of Aberdeen’s Center for Global Security and Governance, Varoufakis “connects with Israel first and foremost ‘sadism’ and ‘crime.’”

    On Australian radio, Varoufakis was “full of empathy for suicide attacks against Israelis,” Weber alleged.

    In August 2005, Varoufakis lamented many of Israel’s alleged crimes, concluding: “The rest of the world says nothing. And they just wonder when some of those Palestinians loads himself with dynamite and blows himself up.”

    Varoufakis, a member of Greece’s new far-left government, did not reply to a Times of Israel query by the time this article was published.

    In his 2010 blog entry, Varoufakis argued that people who leveled accusations of Jew-hatred at critics of Israel’s “subjugation, repression and expropriation of another people” were helping the real anti-Semites.
    …………………………..
    ____________________________

    Τώρα ο ίδιος ο Βαρουφάκης έπεσε θύμα αντισημιτικού δημοσιεύματος των ΝΕΩΝ που πραγματικά εκπλήσσει, γιατί προσωπικά θεωρώ την εφημερίδα δημοκρατική, νηφάλια και μετριοπαθή.
    https://enantiastonantisimitismo.wordpress.com/2015/10/30/greece-yanis-varoufakis-depicted-as-shylock/#comment-2223

    Greece: Yanis Varoufakis depicted as Shylock

    30/10/2015 /

    A cartoon depicting former Finance Minister Yanis Varoufakis as a «Jewish loan shark» was published today in the Greek daily newspaper «Ta Nea» (page 7).

    In a letter to the editor, the Central Board of the Jewish Communities in Greece strongly protested the blatant antisemitism of this cartoon.
    __________________
    Είναι πάντως δηλωτικό της σοβαρότητας του ανδρός, πως άρπαξε την τραβηγμένη από τα μαλλιά «ευκαιρία», για να συσχετίσει τον ευκαιριακό και ατυχή αντισημιτισμό των ΝΕΩΝ με την τρόικα («εσωτερικού»!), μέσω της φιλομνημονιακής τοποθέτησης της εφημερίδας!!!

    http://www.rizopoulospost.com/to-antishmitiko-skitso-gia-ton-g-barou/
    Το αντισημιτικό σκίτσο για τον Γ. Βαρουφάκη που προκάλεσε την αντίδραση της Ισραηλιτικής Κοινότητας (ΦΩΤΟ)

    Την αντίδραση της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης προκάλεσε σκίτσο που δημοσιεύει η εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ κι εμφανίζει τον Γιάννη Βαρουφάκη ως Εβραίο που φοράει κιπά και μετράει ευρώ. Η ΙΚΑ αναφέρει στο σχόλιό της: «Κυρία σκιτσογράφε και Κύριοι της Διεύθυνσης της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ, είμαστε αλήθεια πολύ περίεργοι να μάθουμε από εσάς το στόχο που καλείται να ικανοποιήσει αυτό το σκίτσο.
    Εμείς πάντως το θεωρούμε ως κλασσική αντισημιτική ενέργεια εκ μέρους σας και το καταγράφουμε ως περιστατικό που μας θλίβει για την ένδοια του δημιουργικού χιούμορ της εφημερίδας σας και μας εξοργίζει γιατί αναπαράγει επικίνδυνα και αναχρονιστικά στερεότυπα».
    Ο ίδιος ο Γιάννης Βαρουφάκης, κοινοποίησε την ανακοίνωση της Ισραηλιτικής Κοινότητας και πρόσθεσε: «Το μίσος της Τρόικας Εσ. πάντα με ενδυνάμωνε. Η έκφρασή του από ΤΑ ΝΕΑ ας μας ενώσει εναντίον του αντισημιτισμού».

  35. Ο/Η eklag λέει:

    Πρώτη ε;
    Και πώς να γίνει;
    Μέχρι τουλάχιστον οι ΑΡΙΕΛ να κάνουν αόρατους τους κατακτημένος Παλαιστίνιους;
    Ευτυχώς ο Φίλης μας εξηγεί τη διαδικασία:
    ορισμένη γενοκτονία με μερική εθνοκάθαρση και ολίγη δολοφονία.

  36. Ο/Η laskaratos λέει:

    http://www.protothema.gr/greece/article/551381/hania-agrotes-apekleisan-tin-eisodo-tou-ktiriou-tis-trapezas-ellados/

    Ύψωσαν πανό

    «Έξω οι Ρότσιλτ από την Ελλάδα»: Το πανό των αγροτών στα Χανιά στηνΤτΕ

    08/02/2016

    • Ο/Η Tiberian λέει:

      Τόσο χυδαίο θράσος!
      Ας μάθουν οι κούταβλοι:

      http://cohen.gr/new/articles/judaism/2858-2013-08-05-07-12-35
      Τι κάνει τους Εβραίους τόσο πολύ έξυπνους;

      Haaretz 2.8.2013
      Του Manuel Trajtenberg*

      Γιατί έγιναν οι Εβραίοι ένας λαός εμπόρων, τραπεζιτών, λογίων και ιατρών; Ένα καινούριο βιβλίο** δίνει μια υπερήφανη, πρωτότυπη απάντηση σ΄αυτό το μείζον ιστορικό ερώτημα.

      Η διανοητική επιτυχία των Εβραίων στη σύγχρονη εποχή και η υπεροχή τους σε τομείς όπως το εμπόριο, η ιατρική και τα οικονομικά από την εποχή του Μεσαίωνα αποτελεί ένα από τα πλέον αινιγματικά μυστήρια στην μακραίωνη εβραϊκή ιστορία.

      Οι Zvi Eckstein και Maristella Botticini υποστήριξαν στο νέο βιβλίο τους “The Chosen Few,” που πρόσφατα μεταφράστηκε στα Εβραϊκά από την Inga Michaeli ‏(στις εκδόσεις Tel Aviv University Press‏), μια επαναστατική θέση σχετικά με την ανάπτυξη του σχετικού πλεονεκτήματος των Εβραίων σε επαγγέλματα που απαιτούν παιδεία και εκπαίδευση: μετά την καταστροφή του Δεύτερου Ναού στην Ιερουσαλήμ το 70 Κ.Ε., η επιβίωση της εβραϊκής θρησκείας απαιτούσε από κάθε ένα Εβραίο να μάθει να διαβάζει και να γράφει καθώς και να αποκτήσει ικανότητες πρόσληψης γνώσεων ενώ οποιοσδήποτε αποτύγχανε σ’ αυτό το εγχείρημα αφομοιωνόταν. Έτσι, υπό την πίεση της ανάγκης οι Εβραίοι βρέθηκαν να διαθέτουν ικανότητες που αποδείχτηκαν κρίσιμες για την οικονομική τους ανάπτυξη.

      Από την εποχή της Βαβυλώνιας Αιχμαλωσίας, τον έκτο αι. Π.Κ.Ε. μέχρι την καταστροφή του Δεύτερου ναού, ο Ιουδαϊσμός βασιζόταν σε δύο πυλώνες: το τελετουργικό που λάμβανε χώρα στον Ναό και την ανάγνωση του γραπτού Νόμου. Μια μικρή ελίτ ιερέων διεύθυνε τον Ναού ενώ και η μελέτη του Νόμου ήταν προνόμιο πολύ λίγων. Η ρωμαϊκή κατάκτηση της Ιερουσαλήμ και η καταστροφή του Ναού μετέφερε αυτοστιγμεί “το κέντρο βάρους” από το ιερατείο της Ιερουσαλήμ στην αυξανόμενη κοινότητα ραββίνων και διανοουμένων, δηλ. από το beit hamikdash στο beit hamidrash (από τον Ναό στο θρησκευτικό σχολείο).

      Με την απουσία ενός πραγματικού, απτού κέντρου λατρείας, η επιβίωση του Ιουδαϊσμού άρχισε να εξαρτάται από την ικανότητά του να αναπτύξει μια εναλλακτική που θα τον προσάρμοζε στις νέες, σκληρές συνθήκες. Το νέο θεμέλιο της εβραϊκής επιβίωσης από εδώ και στο εξής έγινε η ανάγνωση και η μελέτη του Νόμου από κάθε Εβραίο. Για να εξασφαλιστεί η συνέχεια, κάθε άντρας είχε το καθήκον να εφοδιάσει τους γιους του, από νεαρή ακόμη ηλικία, με την ικανότητα της ανάγνωσης και της γραφής. Αυτό το γεγονός αποτελούσε μια πραγματική επανάσταση σε έναν κόσμο όπου η πλειονότητα των κατοίκων ήσαν αναλφάβητοι.

      Όλα αυτά είναι γνωστά σε όλους ωστόσο αυτό που είναι λιγότερο σαφές έχει να κάνει με τις απρόβλεπτες συνέπειες αυτής τις δραματικής εξέλιξης, τόσο για τον Ιουδαϊσμό όσο και για την αμοιβαία σχέση του με τους υποστηρικτές του και το περιβάλλον τους. Η ενστάλαξη των γραμμάτων και η διδασκαλία του Νόμου είχε ως αποτέλεσμα υψηλές δαπάνες (το βιβλίο περιέχει σχετικά και πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία τα οποία και αξιολογεί) όμως την ίδια περίοδο κατά τους πρώτους αιώνες μετά την καταστροφή του Δεύτερου Ναού, οι περισσότεροι Εβραίοι ασχολούνταν ακόμη με τη γεωργία και ζούσαν στην ανέχεια και σε σκληρές συνθήκες. Πώς θα μπορούσε ένας απλός Εβραίος γεωργός σε κάποιο χωριό της Γαλιλαίας του 200 Κ.Ε. να αντέξει το κόστος της μόρφωσης των γιων του; Και ποιο όφελος θα αποκόμιζε από αυτό;

      Αυτό αποτέλεσε ένα κεντρικό υπαρξιακό δίλημμα που έκαιγε τους Εβραίους εκείνη την εποχή: να αντέξουν την οικονομική επιβάρυνση της μόρφωσης και έτσι να παραμείνουν στον Ιουδαϊσμό ή να επωφεληθούν από την άμεση εξοικονόμηση της δαπάνης τόσων χρημάτων και ως εκ τούτου να αποποιηθούν τον Ιουδαϊσμό. Απλή οικονομική συλλογιστική προβλέπει ότι μια τέτοια μοιραία απόφαση θα λαμβανόταν ανάλογα με τα ανάλογα προσωπικά πλεονεκτήματα και τις προσωπικές προτιμήσεις. Προφανώς, Εβραίοι με μικρή έλξη προς τη θρησκεία, ή με δυσκολία στην μάθηση, θα έμπαιναν στον πειρασμό να κάνουν λιγότερο δύσκολες επιλογές.

      Με άλλες λέξεις, η κοινή λογική λέει ότι κάποιο τμήμα του εβραϊκού λαού θα αφομοιωνόταν και έτσι ο πληθυσμός θα μειωνόταν σταδιακά. Και όντως, την εποχή του Ταλμούντ (από τον τρίτο μέχρι τον έκτο αιώνα Κ.Ε.) έκανα την εμφάνισή τους δύο διαφορετικά σχήματα: από τη μία μεριά ενίσχυσε τον αλφαβητισμό στις εβραϊκές κοινότητες των οποίων η οικονομία βασιζόταν κατά κύριο λόγο στη γεωργία. Και από την άλλη υπήρξε μια αργός αλλά προφανής θρησκευτικός προσηλυτισμός (κατά κύριο λόγο προς τον χριστιανισμό) και μια επακόλουθη συρρίκνωση του εβραϊκού πληθυσμού, από 5,5 εκατομμύρια περίπου το 65 Κ.Ε. σε μόλις 1,2 εκατομμύρια το 650 Κ.Ε. Οι επιδημίες και οι σφαγές συνετέλεσαν επίσης σ’ αυτή τη μείωση ωστόσο αυτοί οι παράγοντες ευθύνεται μόνο για τη μείωση στο μισό του πληθυσμού.

      Η συνάντηση με το Ισλάμ
      Στα μέσα του έβδομου αιώνα συντελέστηκε και η ιστορική συνάντηση των Εβραίων και του ανερχόμενου εκείνη την εποχή Ισλάμ. Αυτή η συνάντηση έμελλε να ενισχύσει την επανάσταση του αλφαβητισμού που είχε τις ρίζες του εδώ και αιώνες ανάμεσα στους Εβραίους και τη διοχέτευσή του προς απρόβλεπτες κατευθύνσεις.. Η τεράστια μουσουλμανική αυτοκρατορία που δημιουργήθηκε μετά τον θάνατο του Μωάμεθ εκτεινόταν από την Ιβηρική Χερσόνησο μέχρι τη Ινδία και την Κίνα. Εντός της είχαν κυριαρχήσει όχι μόνο η θρησκεία του Ισλάμ αλλά και μια κυρίαρχη γλώσσα, η αραβική καθώς και νέοι θεσμοί και νόμοι. Το μέγεθος της αυτοκρατορίας οδήγησε στην ανάπτυξη πολλών νέων βιομηχανιών, καθώς το εμπόριο επεκτάθηκε και ιδρύθηκαν νέες πόλεις.

      Το τρομακτικό κύμα παγκοσμιοποίησης και αστικοποίησης έδωσε το έναυσμα για την ολοένα αυξανόμενη ζήτηση επαγγελματιών με διανοητικές ικανότητες. Η επίδραση που είχαν αυτές οι αλλαγές πάνω στους Εβραίους υπήρξε δραματική: μεταξύ του 750 και του 900 Κ.Ε., σχεδόν όλοι οι Εβραίοι της Μεσοποταμίας και της Περσίας (περίπου το 75 τοις εκατό του παγκόσμιου εβραϊκού πληθυσμού της εποχής) εγκατέλειψαν τη γεωργία, μετακινήθηκαν στις μεγάλες πόλεις του Χαλιφάτου των Αββασιδών και άρχισαν να εξειδικεύονται σε επαγγέλματα που βασίζονταν στον αλφαβητισμό και την μόρφωση, επαγγέλματα πολύ επικερδέστερα από ό,τι η γεωργία. Αυτή η αλλαγή στην επαγγελματική δομή του εβραϊκού λαού επισυνέβη πριν επιβληθούν νομικοί περιορισμοί εις βάρος τους σε σχέση με την κατοχή γης.

      Στο βιβλίο τους, οι Eckstein και Botticini καταλήγουν σε μια πρωτότυπη και περήφανη απάντηση στο μείζον ιστορικό ερώτημα γιατί οι Εβραίοι έγιναν ένας λαός λιανεμπόρων, μεγαλεμπόρων, μπακάληδων, τραπεζιτών, λογίων και γιατρών. Όχι εξαιτίας της επιβολής νομικών περιορισμών ή λόγω ανάγκης, όπως συμπεραίνουν στο βιβλίο τους, αλλά μάλλον χάρη σε ένα ξεκάθαρο, σχετικό πλεονέκτημα που απέκτησαν μέσα στους αιώνες ως αποτέλεσμα ενός τραυματικού γεγονότος –της καταστροφής του Δεύτερου Ναού- που οδήγησε σε μια προσπάθεια κληροδότησης του αλφαβητισμού σε κάθε Εβραίο. Αυτή η διαδικασία προετοίμασε τους Εβραίους να αναλάβουν θέσεις κλειδί εντός της ανερχόμενης οικονομίας της μουσουλμανικής αυτοκρατορίας, από τη στιγμή που τα προσόντα τους ήσαν κατάλληλα για τις ανάγκες ενός παγκοσμιοποιημένου κόσμου με ταχύτατα αυξανόμενο πληθυσμό.

      Οι Εβραίοι, για να μιλήσουμε μεταφορικά, ξεκίνησαν να ανακαλύψουν την Αμερική της εποχής τους, μεταναστεύοντας σε περιοχές όπου οι ικανότητές τους ήσαν περιζήτητες, όπως στην Υεμένη, τη Συρία, την Αίγυπτο και τη Μαγκρέμπ και αργότερα στη Δυτική Ευρώπη. Το να ανήκουν σε μια συλλογικότητα με ισχυρή ταυτότητα τούς έδωσε τη δυνατότητα να υποστηρίξουν δια-περιφερειακούς δεσμούς ανεξαρτήτως τόπου διαμονής και να ενισχύσουν γραπτές συμφωνίες εκ του μακρόθεν, γεγονός πολύ διευκολυντικό στο εμπόριο.

      Αυτό μπορεί να εξηγήσει την ιλιγγιώδη επιτυχία των Εβραίων σε επαγγέλματα σχετικά με τις αγορές, και το πιστωτικό εμπόριο. Τον 12ο και 13ο αι. ο δανεισμός χρημάτων αποτελούσε ένα τυπικό εβραϊκό επάγγελμα στην Αγγλία, τη Γαλλία και τη Γερμανία και το κύριο επάγγελμα στην Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ιταλία και σε άλλες Δυτικοευρωπαϊκές χώρες.

      Η ερμηνεία που προτείνεται εδώ αντιφάσκει προς την καθιερωμένη άποψη ότι οι Εβραίοι της Ευρώπης τον Μεσαίωνα εξειδικεύονταν στο δανεισμό χρημάτων επειδή εμποδιζόντουσαν από τη συμμετοχή στις επαγγελματικές συντεχνίες και εξαιτίας της απαγόρευσης σε χριστιανούς και μουσουλμάνους να δανείζουν με τόκο. Το βιβλίο «Οι Λίγοι Εκλεκτοί» υποστηρίζει ότι οι Εβραίοι της Δυτικής Ευρώπης εξειδικεύτηκαν πρόθυμα σ΄αυτό το επάγγελμα και στα τραπεζικά επειδή διέθεταν τις ενδεικνύμενες ικανότητες και τις προϋποθέσεις: την ικανότητα γραφής και ανάγνωσης, την μαθηματική δεξιότητα και τα θεσμικά μέσα για να ενισχύσουν τα συμβόλαια, το κεφάλαιο που είχε συγκεντρωθεί αρχικά από την εργασία τους ως εμπόρων και τεχνιτών και τα χωρίς προηγούμενο δίκτυα που τους επέτρεπαν να επικοινωνούν μεταξύ τους σε ολόκληρη της έκταση της Διασποράς.

      Το τρίο ιστορικό γεγονός που είχε βαθιά επίδραση στον Ιουδαϊσμό ήταν οι μογγολική επιδρομή στη Μέση Ανατολή, κάτι στο οποίο δεν δίνεται μεγάλη έμφαση τουλάχιστον στα εβραϊκά ιστορικά εγχειρίδια. Οι Μογγόλοι εισέβαλαν στην Περσία και τη Μεσοποταμία το 1219. Η κατάκτηση έφτασε στο αποκορύφωμά της με την λεηλασία της Βαγδάτης το 1258. Έτσι κατέρρευσε η αστική και εμπορική οικονομία του Χαλιφάτου των Αββασιδών και η οικονομία της Μεσοποταμίας και της Περσίας υποχώρησε στο αγροτικό στάδιο που την χαρακτήριζε στο παρελθόν. Κατά συνέπεια, μεγάλο τμήμα του πληθυσμού των Εβραίων της Περσίας, της Μεσοποταμίας ακόμη και της Αιγύπτου και της Συρίας αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον Ιουδαϊσμό και να προσηλυτιστεί. Οι θρησκευτικοί κανόνες και ιδιαίτερα εκείνος ο κανόνας που ήθελε την μόρφωση των γιων, έγινα ακόμη μια φορά ένα αφόρητα ακριβό βάρος και έτσι ελάχιστοι Εβραίοι προσηλυτίστηκαν στο Ισλάμ.

      Ως αποτέλεσμα αυτού, ο παγκόσμιος εβραϊκός πληθυσμός συρρικνώθηκε σε σημαντικό βαθμό και έφτασε σε άνευ προηγουμένου χαμηλό προς τα τέλη του 15ου αιώνα. Με άλλα λόγια, η ιστορία αποδεικνύει ότι οι ίδιοι μηχανισμοί που παρουσιάστηκαν εδώ θα μπορούσαν να λειτουργήσουν επίσης και προς την αντίθετη κατεύθυνση, εν είδει ενός εξωτερικού σοκ, σ΄αυτή την περίπτωση της μογγολικής κατάκτησης.

      Οι Eckstein και Botticini αποδεικνύουν την ισχύ του συνδυασμού προοδευτικής οικονομικής σκέψης με την εις βάθος, αναλυτική ιστορική έρευνα. Πρόκειται για ένα ρηξικέλευθο, πρωτότυπο, διαφωτιστικό βιβλίο που ανοίγει ευρύτερους ορίζοντες, ένα βιβλίο που θα μπορούσε να αλλάξει την αντίληψή μας για τον εαυτό μας και τη θέση μας στο ιστορικό προσκήνιο. Ίσως μάλιστα μας βοηθήσει να μαντέψουμε τη μπορούμε να αναμένουμε από τις αλλαγές που λαμβάνουν χώρα στον εβραϊκό κόσμο σήμερα.

      * Ο καθηγητής Manuel Trajtenberg είναι οικονομολόγος. Υπήρξε επικεφαλής της επιτροπής που συγκροτήθηκε μετά το κύμα κοινωνικής διαμαρτυρίας του 2011.

      **The Chosen Few: How Education Shaped Jewish History, 70-1492,” by Maristella Botticini and Zvi Eckstein, Princeton University Press, 344 pages, $34.95

      http://www.haaretz.com/weekend/.premium-1.539425

    • Ο/Η Tiberian λέει:

      http://anarxikostrapezitis.blogspot.gr/2012/03/blog-post_479.html
      Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2012
      Τοκογλυφία τόσο παλιά όσο και ο άνθρωπος
      …..
      Ο τόκος κατά τον Μεσαίωνα θεωρούνταν από τη Χριστιανική Εκκλησία ως κάτι γενικά ανήθικο, ανεπίτρεπτο, αμαρτωλό.
      Ο εβραϊκός νόμος επίσης απαγόρευε τη χορήγηση δανείων με τόκο. Όμως με την πάροδο του χρόνου η απαγόρευση αυτή θεωρήθηκε ότι αφορούσε τους ομοεθνείς και ότι δεν απέκλειε τα δάνεια με τόκο προς χριστιανούς.

      Με το πέρασμα του χρόνου οι πεποιθήσεις αυτές ατόνησαν. Σήμερα ο έντοκος δανεισμός, ακόμα και η τοκογλυφία, αποτελούν πρακτικές περισσότερο ή λιγότερο συνήθεις στον χριστιανικό και τον ιουδαϊκό κόσμο.
      Αντίθετα, στα ισλαμικά κράτη η τοκοφορία αντίκειται στους νόμους και στη θρησκεία. Οι τράπεζες λειτουργούν με ειδικό καθεστώς. Από αυτόν τον κανόνα τείνει να ξεφύγει σήμερα η Τουρκία λόγω του πληθωρισμού. Τα επιτόκια των εμπορικών τραπεζών εκτινάσσονται στο 12%.
      Το λήμμα τοκογλύφος προέρχεται από τις λέξεις τόκος και γλύφος (=χαράσσω, σκαλίζω). Αναφέρεται περιγραφικά στη συνήθεια των τοκογλύφων να χαράσσουν με τη γλυφίδα πάνω στο ξύλινο τραπέζι τους τόκους με τους οποίους επιβάρυναν τους πελάτες τους.
      Α’ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ
      Η πρώτη απαγόρευση, αλλά μόνο για κληρικούς
      Η απαγόρευση της τοκογλυφίας από την Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας αφορούσε μόνο τους κληρικούς. Τους επέτρεψε να δανείζουν με επιτόκιο όχι μεγαλύτερο του 1%. Επόμενες Οικουμενικές Σύνοδοι επέκτειναν την απαγόρευση και στους λαϊκούς.
      Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία με την 3η Σύνοδο του Λατερανού όρισε ότι οι μετερχόμενοι τοκογλυφικές πρακτικές δεν μπορούν να μετέχουν στα Μυστήρια, ούτε να έχουν χριστιανική ταφή. Το 1311 ο Πάπας Κλήμης Ε’ ανήγαγε την τοκογλυφία σε αίρεση. Ο Πάπας Σίξτος Ε’ καταδίκασε την πρακτική της χρέωσης τόκου ως «απεχθή για τον Θεό και τον άνθρωπο, καταδικασμένη από τους ιερούς κανόνες και αντίθετη προς τη χριστιανική φιλανθρωπία».
      Ο Θωμάς ο Ακινάτης θεωρούσε ότι οι τόκοι, πέραν του κεφαλαίου, παραβιάζουν την ισορροπία της ανταλλαγής και συνεπώς είναι άδικοι.
      ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΑ
      Οι Εβραίοι αναλαμβάνουν τα ηνία με την προτροπή των αρχόντων
      Στη Μεσαιωνική Ευρώπη οι χρηματοπιστωτικές συναλλαγές ήταν, ως επί το πλείστον, έργο των Εβραίων.
      Οι τοπικοί άρχοντες, η Εκκλησία και οι συντεχνίες εξοστράκισαν τους Ισραηλίτες από τα περισσότερα επαγγέλματα. Τους έσπρωξαν σε ασχολίες που θεωρούνταν κοινωνικά κατώτερες. Η πιο συνηθισμένη ήταν του σαράφη, που δεν είναι άλλος από τον αργυραμοιβό, τον ενεχυροδανειστή, τον δανειοδότη.
      Το 1168 ο Φρειδερίκος Μπαρμπαρόσα και ο Ερρίκος Β’ συνήψαν συμμαχία για να διοργανώσουν Σταυροφορία εναντίον του Σαλαντίν, που είχε κυριεύσει τα Ιεροσόλυμα. Απαίτησαν από τους Εβραίους της Αγγλίας να χρηματοδοτήσουν την εκστρατεία με ποσό, που ισοδυναμούσε με το 1/4 της αγγλικής οικονομίας. Τέτοιο πλούτο είχαν συσσωρεύσει.
      Πιστεύεται ότι ο Ααρών του Λίνκολν ήταν ο πλουσιότερος άνθρωπος στη Βρετανία του 12ου αιώνα. Ο πλούτος του ενδεχομένως να ξεπερνούσε εκείνον του βασιλιά.
      Στη διάρκεια των Σταυροφοριών ξέσπασαν αντισημιτικά πογκρόμ. Το 1290 διώχτηκαν όλοι οι Εβραίοι από τη χώρα. Στους περισσότερους επιτράπηκε να πάρουν μαζί τους μόνον όσα πράγματα μπορούσαν να μεταφέρουν. Από τότε και μέχρι το 1655 δεν υπάρχει καταγραφή Ισραηλιτών στην Αγγλία.
      Το 1650 ένας ραβίνος, ηγέτης της ολλανδικής εβραϊκής κοινότητας, προσέγγισε τον Ολιβερ Κρόμγουελ με σκοπό την επανεγκατάσταση των ομοεθνών του στην Αγγλία. Η ηγεσία των Πουριτανών διχάστηκε. Τελικά μέχρι το 1690 περίπου 3.000 Εβραίοι κατοικούσαν πάλι στην Αγγλία.

  37. Ο/Η laskaratos λέει:

    https://theshadesmag.wordpress.com/2016/05/02/evraioiromaroumania/

    Το ολοκαύτωμα των Ρομά και των Εβραίων της Ρουμανίας (1941). Ο ρόλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας
    Posted on May 2, 2016 by shadesmag

    του Λ.

    Μέχρι το 2005 το ολοκαύτωμα σε βάρος των Ρομά και των Εβραίων που συνέβη στη Ρουμανία ήταν επισήμως άγνωστο για τη χώρα αυτή. Τη χρονιά αυτή μπήκε στα σχολικά βιβλία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, όχι όμως και στα πανεπιστήμια ως χωριστό μάθημα που θα προσέφερε βαθιά γνώση του θέματος. Η Ρουμανία δεν μπορεί να απαλλαγεί γενναία και έντιμα, και να εξιλεωθεί αυτοκριτικά, από τα βδελυρά ιστορικά φαντάσματά της. Το 2004, ο πρόεδρος Ιλιέσκου παραδέχτηκε την συμμετοχή της πατρίδας του στο Ολοκαύτωμα, τερματίζοντας την μέχρι τότε άρνηση παραδοχής του. Toν Ιούλιο του 2015 ο Ρουμάνος Πρόεδρος Κλάους Γιοχάνις (προερχόμενος από τη γερμανική μειονότητα) υπέγραψε τον Νόμο που προβλέπει ποινή φυλάκισης τριών ετών για την άρνηση του Ολοκαυτώματος που συνέβη στη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ απαγορεύει την εγκωμιαστική προβολή του φασιστικού εθνικιστικού Κινήματος των ‘Λεγεωνάριων του Αρχάγγελου Μιχαήλ’ (από το 1938 ‘Σιδηρά Φρουρά’), που συμμετείχε στην κυβέρνηση της Ρουμανίας το 1940 και που είναι το κυρίως υπεύθυνο μαζί με την πάντα πρόθυμη σε αυτά Εκκλησία για την έξαρση του αντισημιτισμού, του ρατσισμού και του φασισμού στη χώρα αυτή τα κρίσιμα χρόνια που προηγήθηκαν του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου και μετά.

    Περίπου 280.000 Εβραίοι και Ρομά εκτελέστηκαν στη διάρκεια της διακυβέρνησης της χώρας από το φασιστικό καθεστώς του Ιον Αντονέσκου. Υπολογίζεται ότι 420.000 από τα 750.000 μέλη της εβραϊκής κοινότητας της Ρουμανίας χάθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου ενώ περίπου 100.000 Εβραίοι απελάθηκαν στο Άουσβιτς από την Τρανσυλβανία, που τότε ήταν τμήμα της Ουγγαρίας, συμμάχου της ναζιστικής Γερμανίας. Ο Αντονέσκου, μετέφερε και τους Ρομά στην παγωμένη Υπερδνειστερία. Εκεί, τουλάχιστον 11.000 Ρομά πέθαναν από τον τύφο και την πείνα. Οι αριθμοί αυτοί είναι οι επιεικέστεροι, πολλοί τους υπολογίζουν μεγαλύτερους.

    Η Ρουμανία έχει βαθιές ρίζες στην παθολογία του αντισημιτισμού………………..

    https://theshadesmag.wordpress.com/2016/05/02/evraioiromaroumania/

  38. Ο/Η eklag λέει:

    Προσφάτως η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως τα ερείπια προϋπάρχουσας εννοείται ελληνικής πόλης στο Ισραήλ.
    Από τότε οι αγαπητοί μας έχουν στο μάτι οπότε ενεργούμε τα δέοντα με το κάψιμο του Ιούδα κι εμείς!

  39. Ο/Η laskaratos λέει:

    https://theshadesmag.wordpress.com/2016/08/15/mariaelisavetskobtsoba/

    Για την Μαρία Ελισάβετ Σκόμπτσοβα
    μια Ρωσίδα αντιναζίστρια, ακτιβίστρια, ποιήτρια, καλόγρια, που έπεσε στη μάχη κατά του Αντισημιτισμού.
    Posted on August 15, 2016 by shadesmag

    Γράφει ο Λ.

    Το Νοέμβρη του 2013 τα αρμόδια συμβούλια του Δήμου των Παρισίων αποφάσισαν ομόφωνα να τιμήσουν τη Ρωσίδα Μαρία Σκόμπτσοβα δίνοντας το όνομά της σε ένα δρόμο της πόλης σε μια πάροδο της Rue de Lourmel. Η γυναίκα αυτή υπήρξε μια σπάνια, ολότελα ιδιαίτερη και αξιοθαύμαστη προσωπικότητα, η οποία δεν μπορεί να μας αφήσει αδιάφορους. Το περίεργο είναι πως διέθετε την ιδιότητα της Ορθόδοξης μοναχής, η οποία όμως δεν είχε την παραμικρή σχέση με την κλασσική εικόνα που θα περίμενε κάποιος από αυτήν.
    ……………………………………….

  40. Ο/Η Αntifa2 λέει:

    http://www.kathimerini.gr/876913/article/epikairothta/ellada/sklhrh-apanthsh-ston-pelegrinh-apo-presveia-toy-israhl-gia-to-olokaytwma

    Σκληρή απάντηση στον Πελεγρίνη από πρεσβεία του Ισραήλ για το Ολοκαύτωμα
    ΒΑΣΙΛΗΣ ΝΕΔΟΣ

    Σκληρή ανακοίνωση προς τον υφυπουργό Παιδείας, Θεοδόση Πελεγρίνη, με αφορμή χθεσινή του παρέμβαση στη Βουλή, εξέδωσε η πρεσβεία του Ισραήλ. Ο κ. Πελεγρίνης ανέφερε χθες στην παρέμβασή του ότι κατόπιν επικοινωνίας που είχε με την πρέσβειρα του Ισραήλ στην Ελλάδα δεν υφίσταται θέμα σχετικά με τις δηλώσεις του περί Ολοκαυτώματος πριν από μερικές ημέρες. Ωστόσο, όπως προκύπτει από την σημερινή ανακοίνωση, οι «αντισημιτικές δηλώσεις» φαίνεται πως έχουν ενοχλήσει την ισραηλινή κυβέρνηση.

    Οπως αναφέρεται χαρακτηριστικά σε αυτήν: «Απαντώντας σε δηλώσεις που έκανε χτες στο Ελληνικό Κοινοβούλιο ο Έλληνας Υφυπουργός Παιδείας, κ. Θεοδόσης Πελεγρίνης, η Πρεσβεία του Ισραήλ στην Αθήνα, επιθυμεί να διευκρινίσει τα εξής: Η Πρέσβυς του Ισραήλ στην Ελλάδα, κυρία Ιρίτ Μπέν – Άμπα, συνομίλησε τηλεφωνικώς με τον κ. Υφυπουργό την Δεύτερα 19 Σεπτεμβρίου αναφορικά με ομιλία που είχε κάνει ο κ. Πελεγρίνης στη βουλή μερικές ημέρες νωρίτερα για το θέμα της ιστορικής μνήμης. Η Πρέσβυς ρώτησε για κάποιες δηλώσεις που είχε κάνει ο Υφυπουργός οι οποίες ήταν αντισημιτικές. Ο κ. Πελεγρίνης δήλωσε ότι εννοούσε το αντίθετο. Η Πρέσβυς πρότεινε να εκδώσει ο Υφυπουργός μια διευκρινιστική δήλωση η οποία αργότερα εμφανίστηκε στην ιστοσελίδα του Ελληνικού Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων. Το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλλαδος (ΚΙΣ) απέστειλε επίσης μία σκληρή επιστολή στον Υφυπουργό στην οποία απάντησε με διευκρινιστική δήλωση.

    Υπενθυμίζεται ότι ο κ. Πελεγρίνης είχε αναφέρει τη φράση πως «οι Εβραίοι «οικειοποιήθηκαν» το Ολοκαύτωμα. Η αντίδραση ήταν έντονη και από το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο, όπου με επιστολή είχε «εγκαλέσει στην τάξη» τον υφυπουργό.

  41. Παράθεμα: Αθλιότητες του νεοελληνικού Αντισημιτισμού | Ασμοδαιος

  42. Ο/Η Aκραίος Κεντρώος λέει:

    http://www.protagon.gr/apopseis/editorial/i-syggnwmi-stous-evraious-44341334792

    Ο Αδωνις και η συγγνώμη στους Εβραίους

    Ανεξάρτητα από τις προθέσεις του Αδωνι Γεωργιάδη, η συγγνώμη προς τους Εβραίους θα έχει και επιμορφωτική διάσταση, ειδικά προς ένα ακροατήριο επιρρεπές στον αντισημιτισμό. Ομως συγγνώμη προς τους Εβραίους οφείλει και η Θεσσαλονίκη…

    Κώστας Γιαννακίδης

    27 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2017

    Στη χώρα όπου οι πολιτικοί συνηθίζουν να κρύβονται πίσω από το «παρερμηνεύτηκαν οι δηλώσεις μου», η δημόσια συγγνώμη λάμπει σαν φακός στο σκοτάδι. Ο Αδωνις Γεωργιάδης ζήτησε συγγνώμη για τη στάση που διατηρούσε απέναντι στους Εβραίους.

    «Στο παρελθόν είχα συνυπάρξει και ανεχτεί τις απόψεις ανθρώπων που έδειξαν ασέβεια στους εβραίους συμπατριώτες μου και γι αυτό το λόγο αισθάνομαι την ανάγκη να ζητήσω συγνώμη από την Εβραϊκή Κοινότητα. Ακόμα περισσότερο λυπάμαι που υποστήριξα και προώθησα το υβριστικό για τους Εβραίους βιβλίο του Κώστα Πλεύρη».

    img_22621482344690 (1)
    Αδωνις Γεωργιάδης: «Ζητώ συγγνώμη από τον εβραϊκό λαό»
    Πατήστε εδώ
    Εδώ κάποιος θα μπορούσε να ρωτήσει πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος με τη μόρφωση του Αδωνι να αναρωτιέται, έστω εμμέσως, αν υπήρξε ή όχι το Ολοκαύτωμα. Όμως, εντάξει. Η καταλαγή που γεννά η συγγνώμη πάει και στέκεται μπροστά από τη λογική. Σημασία έχει ότι ο Γεωργιάδης το έκανε με ευθύ τρόπο, δυσαρεστώντας ένα κομμάτι του πολιτικού του ακροατηρίου. Δείτε τα σχόλια στο προφίλ του, στο facebook. Εκτός από τα συγχαρητήρια υπάρχουν και εκείνα για τη Λέσχη Μπίλντενμπεργκ και τον Σόρος ή για το απόκρυφο σιωνιστικό σύστημα που κινεί τα νήματα και απαιτεί την υποταγή των πολιτικών. Μεταξύ μας, ο παραδοσιακός λαϊκός δεξιούλης, ο κλασικός πολιτικός πελάτης του Αδωνι, έχει σκοτεινά πράγματα στο μυαλό του για τους Εβραίους. Ευκαιρία να μάθει την αλήθεια. Εδώ η προσφορά του Αδωνι είναι πραγματικά πολύτιμη.

    Ο Γεωργιάδης, δείχνει ότι μάλλον θέλει να αλλάξει κοινό, επίπεδο και πίστα. Ο αντισημιτισμός σου προσδίδει πλέον τόση γραφικότητα, που στην καλύτερη περίπτωση θα φτάσεις μέχρι Καμμένος. Ο Αδωνις έχει άλλους στόχους. Και αν μη τι άλλο, είναι καιρός να αναγνωριστεί και στην Ελλάδα το δικαίωμα στη συγγνώμη και στην εξέλιξη. Εδώ κάτι που είπες ή έγραψες πριν δέκα, είκοσι, τριάντα χρόνια, σε κατατρέχει δια βίου καθώς η δημόσια κριτική επικρίνει ή χλευάζει τη μετατόπιση θέσεων. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι πολιτικοί αποφεύγουν να ζητήσουν συγγνώμη ή να ανακαλέσουν με ευθύτητα μία ανοησία που διέπραξαν. Η ασυνέπεια έναντι προηγούμενων λόγων και θέσεων ελέγχεται με αυστηρότητα. Δεν θα έπρεπε, εκτός και αν πρόκειται, βέβαια, για ευθεία και προκλητική αθέτηση προεκλογικού λόγου.

    Είναι και κάτι ακόμα: την Κυριακή ο Μητσοτάκης πάει στη Θεσσαλονίκη, στις εκδηλώσεις μνήμης. Πώς θα μπορούσε να σταθεί με τα χέρια σταυρωμένα και το κεφάλι σκυφτό, έχοντας ως αντιπρόεδρο έναν αρνητή του Ολοκαυτώματος; Η πρωτοβουλία του Αδωνι απαλλάσσει τον πρόεδρο από το ενδεχόμενο να βρεθεί ενώπιον παρατηρήσεων που θα προκαλούσαν αμηχανία…

    Ο Μητσοτάκης, που λέτε, πηγαίνει σε μία εκδήλωση που, πριν από μερικά χρόνια, οι πολιτικοί απέφευγαν για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο. Και όχι μόνον αυτοί. Ολόκληρη πόλη, η Θεσσαλονίκη, αρνείτο την τιμή στη μνήμη των Εβραίων μαρτύρων της. Και δεν έχασε και λίγους. Σχεδόν 45.000 Θεσσαλονικείς άφησαν την τελευταία τους πνοή στα στρατόπεδα των Ναζί. Και όμως, μόλις το 1986 δημιουργήθηκε η πλατεία Εβραίων Μαρτύρων και μάλιστα όχι στο κέντρο της πόλης. Σαράντα χρόνια οι τύψεις και η ντροπή δεν επέτρεπαν ούτε στο ελάχιστο την αποκατάσταση της μνήμης και την έκφραση του σπαραγμού. Η Θεσσαλονίκη δεν αντέχει, ακόμα και σήμερα, να ακούσει την αφήγηση για τον ενθουσιασμό με τον οποίο το κατεστημένο των αρχόντων της συνεργάστηκε με τους Ναζί για την υφαρπαγή των εβραϊκών περιουσιών. Πόσοι Θεσσαλονικείς ξέρουν, για παράδειγμα, ότι το Αριστοτέλειο χτίστηκε πάνω στο εβραϊκό νεκροταφείο;

    Η Ιστορία, βέβαια, έχει τεράστιους λογαριασμούς με αυτήν την πόλη. Εκεί βιάστηκε, αλλοιώθηκε, στριμώχτηκε σε μουχλιασμένα υπόγεια με ράσα να σέρνονται επάνω στα σανίδια. Ευτυχώς, η διαχείριση Μπουτάρη έδωσε στη μνήμη λίγο χώρο για να ανασάνει. Όχι, βέβαια, πως θα αλλάξουν πολλά. Ο αντισημιτισμός πάντα θα κόβει εισιτήρια με τη φανατισμένη ρατσιστική, σκοταδιστική συνωμοσιολογία. Τουλάχιστον, όμως, ας προσπαθήσει (και) η Θεσσαλονίκη να πάρει την Ιστορία της πίσω.

  43. Ο/Η laskaratos λέει:

    http://www.lifo.gr/now/world/130948

    Mια Εβραία της Θεσσαλονίκης μιλάει για το Άουσβιτς: «Βλέπεις αυτό τον καπνό; Είναι η μαμά σου» Οι φρικιαστικές μνήμες της σε συνέντευξη στην El Mundo
    27.1.2017

    Στα ρυτιδωμένα μάτια της Cabelli Annette αποτυπώνεται όλη η φρίκη που ποτέ ένα κορίτσι δεν πρέπει να ζήσει. Γιατί η 92χρονη γυναίκα είναι ένα από τα λίγα θύματα της φρίκης του Άουσβιτς που κατάφερε να επιζήσει. Η 92χρονη πλέον εβραϊκής καταγωγής γυναίκα ζούσε, όπως λέει, στη Θεσσαλονίκη όταν την πόλη την κατέλαβαν οι Γερμανοί. Ήταν τότε 15 ετών. Κάποια στιγμή οι κατακτητές έβαλαν μια αγγελία, όλοι οι Εβραίοι να παρουσιαστούν στη συναγωγή. Και έτσι ξεκίνησε η μεγάλη τραγωδία για την οικογένεια της. Πήραν τον αδελφό της και τον οδήγησαν στο Άουσβιτς. Τον χρησιμοποίησαν ως πειραματόζωο, κόβοντάς του τους όρχεις. Δεν τον ξαναείδε ποτέ. Τα άλλα αδέλφια της τα πήραν για άλλα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας. Και εκείνη κάποια στιγμή οδηγήθηκε στο Άουσβιτς μαζί με τη μητέρα της. Το ταξίδι προς την κόλαση του Άουσβιτς από τη Θεσσαλονίκη διήρκησε 5 ημέρες. Σε κάθε βαγόνι ήταν κλεισμένοι περίπου 30 άνθρωποι, χωρίς φαΐ και νερό. «Υπήρχαν πολλοί νεκροί», λέει. Έφτασαν το ξημέρωμα και αυτό που θυμάται περισσότερο είναι η εικόνα των φούρνων που αντίκρισε. Βγήκαν μέσα από το ασφυκτικά γεμάτο από ανθρώπους βαγόνι και οδηγήθηκαν σε ένα κτίριο. Της έκαναν τατουάζ έναν αριθμό στο βραχίονα και της έκοψαν τα μαλλιά. Η μητέρα της στάλθηκε στον θάλαμο αερίων, μόλις έφτασαν. Δεν πρόλαβε να της πει ούτε «αντίο». Αρχικά δεν ήξερε τι είχε συμβεί, μέχρι που ένας Γερμανός της είπε: «Βλέπεις εκείνον τον καπνό; Είναι η μαμά σου». Κινδύνευσε και η ίδια να καεί στους φούρνους αλλά γλύτωσε την τελευταία στιγμή. Είδε πολλά απομεινάρια νεκρών που τα έτρωγαν τα ποντίκια. Όταν την 27η Ιανουαρίου, 1945 ο σοβιετικός στρατός μπήκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου, υπήρχαν μόνο 2.819 επιζώντες. Οι διηγήσεις της Cabelli Annette στην Εl Mundo για την εμπειρία της από τα ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης είναι συγκλονιστικές. Σήμερα ζει στη Γαλλία. Η ίδια λέει στην εφημερίδα ότι θέλει να μιλήσει για αυτές, γιατί οι άνθρωποι πρέπει να γνωρίζουν. Σήμερα 27 Ιανουαρίου είναι Διεθνής Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Ολοκαυτώματος. Η ημερομηνία επιλέχθηκε επειδή εκείνη την ημέρα τα σοβιετικά στρατεύματα απελευθέρωσαν το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Άουσβιτς – Μπίρκεναου στην Πολωνία. Πηγή: http://www.lifo.gr

    • Ο/Η Αntifa2 λέει:

      http://www.iospress.gr/ios1996/ios19961124a.htm
      Ο ΓΚΑΡΟΝΤΙ ΚΑΙ ΟΙ ΘΑΥΜΑΣΤΕΣ ΤΟΥ

      Το Ολοκαύτωμα της αριστερής σκέψης
      1. 2. 3.

      Ηρθε και στην Ελλάδα ο Γκαροντί. Για να μας πει και από κοντά ότι δεν σκοτώθηκαν δα και τόσο πολλοί Εβραίοι από το ναζιστικό καθεστώς και ότι ο Χίτλερ δεν είχε σχεδιάσει καμιά γενοκτονία. Στο πρόθυμο ακροατήριό του, δίπλα στους παραδοσιακούς ακροδεξιούς αντισημίτες, ξεχωρίζουν οι διανοούμενοι του «προοδευτικού αντισημιτισμού».

      Το αθηναϊκό φθινόπωρο του Ροζέ Γκαροντί
      Ισως σε καμιά άλλη χώρα δεν απέκτησε τόσο ένθερμους υπερασπιστές το βιβλίο του Ροζέ Γκαροντί, όσο στην Ελλάδα. Αν πιστέψουμε τον εκδότη του, μέσα σε λίγες μέρες «Οι θεμελιώδεις μύθοι της ισραηλινής πολιτικής» πούλησαν 2.000 αντίτυπα, αριθμό ρεκόρ για τη χώρα μας και ειδικά για ένα «πολιτικό βιβλίο». Στην επιτυχία συνετέλεσε ασφαλώς και ο αντίκτυπος του θορύβου που προκλήθηκε στη Γαλλία, όταν έγινε γνωστό ότι ο ηλικιωμένος συγγραφέας, αφού πέρασε από τον προτεσταντισμό, το σταλινισμό, τον καθολικισμό και το Ισλάμ, κατέληξε στην υιοθέτηση του ωμού αντισημιτισμού.
      Εχουμε ασχοληθεί με το περιεχόμενο του βιβλίου εγκαίρως («Το τελευταίο ‘Πιστεύω’ του Ροζέ Γκαροντί», ‘Εψιλον’, 9.6.1996). Μια απλή ανάγνωσή του αρκεί νομίζουμε για να πεισθεί ο νηφάλιος παρατηρητής ότι οι απόψεις του Γκαροντί επαναλαμβάνουν κατά λέξη ολόκληρη τη φιλολογία των «αρνητιστών» της δεκαετίας του 70. Η παράθεση πλήθους «στοιχείων» μπορεί να θαμπώνει τον αδαή αναγνώστη, προδίδει όμως και την καθαρή πρόθεση του συγγραφέα να αποδείξει πάση θυσία μια προκατασκευασμένη αλήθεια. Αναμειγνύονται με τον πιο αδόκιμο τρόπο η προσωπική μαρτυρία θυμάτων, οι διαβλητές πηγές, και οι σοφιστείες. Χαρακτηριστικό δείγμα της επιχειρηματολογίας του που το επανέλαβε και στην Αθήνα: Οταν του γίνεται κριτική για τη μακάβρια λογιστική στην οποία επιδίδεται, προκειμένου να μειώσει όσο γίνεται τον αριθμό των δολοφονηθέντων εβραίων και συνεπώς να σχετικοποιήσει το Ολοκαύτωμα, έχει έτοιμη την απάντηση. «Ακόμα και ένας μόνο εβραίος αν δολοφονήθηκε από τους ναζιστές, εγώ αυτό το θεωρώ έγκλημα κατά της ανθρωπότητας». Μ’ αυτό τον τρόπο θεωρεί ότι αποστομώνει όσους τον κατηγορούν για αντισημιτισμό. Στην πραγματικότητα ελαττώνει μέχρις εξαφανίσεως τη γενοκτονία.
      Οι υποστηρικτές του Γκαροντί στη χώρα μας αρκούνταν μέχρι σήμερα να καταγγέλλουν τις διώξεις εις βάρος του στη Γαλλία. Παρέλειπαν βεβαίως να σημειώσουν ότι οι κύριοι ιδεολογικοί αντίπαλοι του Γκαροντί, όπως για παράδειγμα ο γνωστός ιστορικός Πιερ Βιντάλ Νακέ, είχαν εναντιωθεί απολύτως στη θέσπιση και τη χρήση του νόμου Γκεϊσό, ακριβώς επειδή διαφωνούν με οποιαδήποτε ποινικοποίηση της ελεύθερης έκφρασης, ακόμα και των φιλοναζιστών.
      Μέχρι σήμερα μπορούσε κανείς να οχυρωθεί πίσω από την άγνοια της γαλλικής γλώσσας ή τη δυσκολία να προμηθευτεί το βιβλίο, για να δικαιολογήσει την ενασχόλησή του μ’ αυτό, χωρίς να γνωρίζει το περιεχόμενό του. Από τη στιγμή που κυκλοφόρησε η ελληνική μετάφραση, η δικαιολογία αυτή δεν στέκει. Και ω του θαύματος! Οι ίδιοι που περιορίζονταν σε διαμαρτυρίες για τη φίμωση των ιδεών, αναδεικνύονται σε ένθερμους υποστηρικτές και του περιεχομένου του βιβλίου, ταυτίζονται απολύτως με τις απόψεις του Γκαροντί, και υιοθετούν τη ρητορική του. Φυσικά, όταν δουν τα σκούρα, επανέρχονται στην αρχική τους επιχειρηματολογία περί «ελευθερίας των ιδεών».
      Το χαρακτηριστικό στοιχείο του ελληνικού κύκλου υποστηρικτών του Γκαροντί είναι ότι η πολιτική τους τοποθέτηση δεν έχει καμιά σχέση με την παραδοσιακή μήτρα του αντισημιτισμού, την άκρα δεξιά. Ο πρώτος που αρθρογράφησε με αλλεπάλληλα υμνητικά κείμενα υπέρ του Γκαροντί δεν ήταν ο Κώστας Πλεύρης, αλλά ο Βασίλης Ραφαηλίδης. Ανάλογες απόψεις φιλοξενήθηκαν σε στήλες όπως ο σύνοικός μας «Τύπος των Ηλων». Οσοι έχουν γνωρίσει τον κ. Ραφαηλίδη από τις χειμαρρώδεις τηλεοπτικές του επιδόσεις, όπου δεν σηκώνει μύγα στο μαρξιστικό του σπαθί, θα νιώσουν ασφαλώς αμηχανία. Πώς είναι δυνατόν να ταυτίζεται με τους φασίστες της «Νέας Θέσεως» που έσπευσαν να περιβάλουν με τη στοργή τους και να εκδώσουν το έργο του Γκαροντί; Η πρώτη δικαιολογία που προβάλλει ο ίδιος ο κ. Ραφαηλίδης δεν είναι ασφαλώς πειστική. «Μπορεί να μπέρδεψε τους πάντες, ίσως και τον Ελληνα εκδότη ο Γκαροντί» (‘Εθνος’, 17.10.96). Μ’ άλλα λόγια, μπορεί ο εκδοτικός οίκος να ειδικεύεται σε φασιστικά και αντισημιτικά βιβλία, αλλά στην περίπτωση Γκαροντί «το βιβλίο είναι μόνο αντισιωνιστικό και καθόλου αντισημιτικό, και οπωσδήποτε βαθύτατα αριστερό».
      Είμαστε υποχρεωμένοι να υπενθυμίσουμε ότι η «Νέα Θέσις» του κ. Σχοινά (ή Σχινά) είναι το επίσημο εκδοτικό του Πλεύρη, του Γεωργαλά και του Λεπέν, με δεκάδες προπαγανδιστικά βιβλία του φασιστικού και ναζιστικού χώρου. Τα στελέχη της «Νέας Θέσεως» είναι τα ιδρυτικά στελέχη του νεοφασιστικού ΕΝΕΚ, και εξέδιδαν κατά καιρούς διάφορα έντυπα φασιστικού και αντισημιτικού προσανατολισμού («Συναγερμός», «21ος Αιών», «Νέα Θέσις»). Ο ίδιος ο κ. Σχινάς επιχείρησε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τύπου του Γκαροντί στην Αθήνα να σχετικοποιήσει κάπως τα πράγματα. «Είμαι στρατευμένος μόνο στην υπηρεσία του ελληνισμού. Ο ελληνισμός είναι τελείως διαφορετικό φαινόμενο από οποιοδήποτε άλλο. Υπό την έννοια αυτή έχω εκδώσει βιβλία στο παρελθόν και εκδίδω και σήμερα. Θα συνεχίσω να υπηρετώ τον ελληνισμό, αλλά πέρα απ’ αυτά έχω και μία επιχείρηση. Είναι λοιπόν φυσικό να επιλέγω βιβλία, για τα οποία πιστεύω ότι θα έχουν τη μεγαλύτερη δυνατή κυκλοφορία. Οταν είδα το θόρυβο που δημιουργήθηκε, αποφάσισα να εκδώσω και το βιβλίο του κ. Γκαροντί.» Ασφαλώς δεν μετέβαλε απόψεις το ιδρυτικό μέλος του ΕΝΕΚ: «Κανείς άνθρωπος που θεωρεί τον εαυτό του σοβαρό, δεν μπορεί να αρνηθεί το παρελθόν του. Δεν θέλω να αρνηθώ το παρελθόν μου.»
      Αυτά όλα τα γνωρίζουν βεβαίως οι εγχώριοι υποστηρικτές του Γκαροντί. Ειδικά ο κ. Ραφαηλίδης δεν μπορεί να ισχυριστεί άγνοια, εφόσον παραβρέθηκε ακόμα και στα εγκαίνια του νέου καταστήματος της «Νέας Θέσεως», μαζί με τον Κώστα Πλεύρη. Τον «καρφώνει» ο «21ος Αιών» (τ.23, 17.3.96): «Παρόντες όλοι οι συγγραφείς που εμπιστεύονται τα βιβλία τους στη ‘Νέα Θέσι» με επικεφαλής τον Κώστα Πλεύρη. Παρόντες όμως και προσωπικότητες από την άλλη μεριά, με αισθητή την παρουσία του Βασίλη Ραφαηλίδη».
      Πώς να εξηγηθεί αυτό το παράξενο ειδύλλιο, αν απορριφθούν τα αφελή σχήματα με τα «δύο άκρα που συναντιούνται» κλπ; Την απάντηση έδωσε ο ίδιος ο Γκαροντί, όταν τον ρωτήσαμε πώς είναι δυνατόν να συνεργάζεται με φασίστες και αντισημίτες, ενώ ο ίδιος διαρρηγνύει τα ιμάτιά του ότι πολεμάει τον εθνικισμό και τον αντισημιτισμό. Χρειάστηκε βέβαια να επιμείνουμε, διότι αρχικά έκανε ότι δεν κατάλαβε. «Δεν συνεργάζομαι με κανέναν. Οφείλουμε όμως σήμερα να κοιτάξουμε ποιος είναι ο κύριος εχθρός της οικονομίας και του πολιτισμού όλων των λαών του κόσμου, δηλαδή οι Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτή τη στιγμή υπάρχει ένας μεγάλος κίνδυνος εξαμερικανισμού της Ευρώπης. Κατά συνέπεια έχουμε και πάλι φθάσει στο σημείο εκείνο που ήμαστε όταν πολεμούσαμε εναντίον του Χίτλερ. Οι έννοιες δεξιάς και αριστεράς έχουν εξαφανισθεί. Υπάρχει μόνο μια επιλογή: αντίσταση ή συνεργασία. Εκείνη την εποχή που ήμουν στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος είχαμε δίπλα μας τους βασιλόφρονες, τους χριστιανοδημοκράτες, κλπ. Σήμερα, με την ανεργία που μας έχει επιβληθεί από τους Αμερικανούς, πρέπει να υποστηρίξουμε την Ευρώπη. Σ’ αυτό τον αγώνα κατά της Αμερικής θα συνεργαστούμε με ανθρώπους που δεν αγαπάμε και που δεν συμφωνούμε με τις πολιτικές τους απόψεις. Αυτοί όμως μας βοηθούν να πολεμήσουμε τον κύριο εχθρό.»
      Εδώ ίσως πρέπει να αναζητηθεί το κομβικό στοιχείο που συνενώνει τους αντιαμερικάνους ακροδεξιούς με ορισμένους παραδοσιακούς αντιιμπεριαλιστές της αριστεράς. Συμμερίζονται μια παρόμοια συνωμοτική αντίληψη της ιστορίας και θεωρούν μοναδική πηγή όλων των δεινών του κόσμου τη «σιωνιστική ηγεσία» των ΗΠΑ. Το απλοϊκό σχήμα καταλήγει στην ομόθυμη υποστήριξη μυθοπλασιών όπως τα βιβλία του αυτοπαρουσιαζόμενου ως υπερπράκτορα Στριγγά που εκδίδονται επίσης από τη «Νέα Θέσι» και προπαγανδίζονται με θέρμη από τον κ. Ραφαηλίδη.
      Η αθηναϊκή υποδοχή του κ. Γκαροντί από μερίδα της «προοδευτικής διανόησης» επιβεβαιώνει την εκτίμηση της ιστορικού Ελένης Βαρίκα, καθηγήτριας στο Πανεπιστήμιο Παρίσι VIII: «Η πορεία του Γκαροντί αποτελεί γελοιογραφική εκδοχή μιας στάσης η οποία, στο όνομα ενός ψευδό-αντιιμπεριαλισμού, απέφυγε να καταγγείλει -ή και ανέχθηκε- τον αντισημιτισμό, όταν αυτός εκφραζόταν από φορείς απελευθερωτικών κινημάτων, ιδιαίτερα στο πλαίσιο της παλαιστινιακής επανάστασης.» Μόνο που οι εγχώριοι θαυμαστές του προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα.

      Ελευθεροτυπία, 24/11/1996

      http://www.iospress.gr/ios1996/ios19961124b.htm
      Οι αντισημίτες της προόδου

      Η άρνηση του Ολοκαυτώματος ως στράτευση σε έναν απροκάλυπτο αντισημιτισμό συνδέεται ιστορικά με τη φιλοναζιστική ακροδεξιά. Στην πορεία ωστόσο της συγκρότησης αυτού του ρεύματος υπήρξαν ορισμένες περιπτώσεις ατόμων αριστερής προέλευσης που υιοθέτησαν τις απόψεις των αρνητιστών ισχυριζόμενοι ότι η αμφισβήτηση του Ολοκαυτώματος δεν συνεπάγεται αυτόματα την πολιτική τους μετατόπιση. Στην πραγματικότητα όμως, όλοι οι «αριστεροί» αρνητιστές σχετίστηκαν στενά με τις νεοναζιστικές ομάδες και τις εκδόσεις τους, ενώ χρησιμοποίησαν στο έπακρο τις διεθνείς τους διασυνδέσεις.
      Ο αρνητισμός εμφανίστηκε την επαύριο της λήξης του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου και στηρίχθηκε εξαρχής σε ένα αναπόδεικτο αξίωμα: ο εθνικοσοσιαλισμός ουδέποτε επιδίωξε τη συστηματική εξόντωση των Εβραίων, ενώ το Ολοκαύτωμα συνιστά μια γιγαντιαία πολιτικό-οικονομική παραχάραξη της ιστορίας καθοδηγούμενη από το κράτος του Ισραήλ. Στη Γαλλία, οι απόψεις αυτές διατυπώθηκαν για πρώτη φορά προς το τέλος της δεκαετίας του ’40 από τον φιλοναζιστή Μορίς Μπαρντές, ο οποίος υποστήριξε ότι οι νικητές επιβάλλουν τη δική τους εκδοχή για τα γεγονότα και ότι το μοναδικό σφάλμα της Γερμανίας υπήρξε ότι έχασε τον πόλεμο. Περιθωριακές σε μια κοινωνία που διατηρούσε ακόμη έντονα τα αντιφασιστικά ανακλαστικά της, οι θέσεις αυτές θα αποκτούσαν στη Γαλλία μεγαλύτερο ακροατήριο κατά τη δεκαετία του ’50. Στη διαδικασία αυτή σημαντικός υπήρξε ο ρόλος του Πολ Ρασινιέ, παλιού στελέχους του Κομμουνιστικού Κόμματος και κρατούμενου των ναζιστικών στρατοπέδων. Ξεκινώντας από την «απομυθοποίηση» της αλληλεγγύης μεταξύ των κρατουμένων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ο Ρασινιέ προχώρησε στη σταδιακή αμφισβήτηση των δεδομένων του Ολοκαυτώματος: οι θάλαμοι αερίων ήταν λιγότεροι από ό,τι πιστεύεται, τα θύματα της γενοκτονίας δεν έφθασαν ποτέ τα έξι εκατομμύρια, ο πόλεμος υπήρξε αποτέλεσμα συνωμοσίας εμπόρων όπλων και σκοτεινών ομάδων αποτελούμενων από μασόνους και Εβραίους. Σύντομα, ο «αριστερός» Ρασινιέ θα συνδεόταν στενά με τους γαλλικούς και γερμανικούς νεοναζιστικούς κύκλους και τα έντυπά τους. Από το 1955 μάλιστα επέλεξε ως εκδότη του τον Μορίς Μπαρντές, τον άνθρωπο που το 1967 θα εκφωνούσε και τον επικήδειό του.
      Η επόμενη φουρνιά αρνητιστών (ο Ελβετός Ζ. Αμοντρίζ, ο Γάλλος Ροκ, κ.ά.) ήταν άτομα συνδεδεμένα εξαρχής με τον ευρωπαϊκό νεοναζισμό. Να ξεχωρίσουμε τον Γερμανό Τις Κριστόφερσεν, έναν παλιό στρατιώτη των Ες-Ες που υπηρέτησε στο Αουσβιτς και μετά τον πόλεμο εμφανίστηκε ως δημοσιογράφος: Το βιβλίο του «Το ψέμα του Αουσβιτς» κυκλοφόρησε το 1973, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και πούλησε ένα με δύο εκατομμύρια αντίτυπα, αποτελώντας την κύρια «πηγή» των μεταγενέστερων αρνητιστών. Λίγο αργότερα θα εμφανιζόταν ο Γάλλος Φορισόν, ειδικός σε θέματα λογοτεχνίας, ο οποίος ομολόγησε κάποτε ότι άρχισε να ασχολείται με τους θαλάμους αερίων μόλις διάβασε το έργο του Ρασινιέ. «Αριστερός» ή «απολιτικός» -κατά δική του πάντοτε δήλωση-. ο Φορισόν έμελλε σύντομα να αποκτήσει φήμη «εμπειρογνώμονα» και να αποδεχθεί πάμπολλες προσκλήσεις από ακροδεξιά και νεοναζιστικά κόμματα της Γερμανίας, της Ελβετίας και της Σουηδίας.
      Αντίστοιχες υπήρξαν οι εκλεκτικές πολιτικές συγγένειες και των λοιπών αρνητιστών που εμφανίστηκαν προς το τέλος της δεκαετίας του ’70: του Αμερικανού Αρθουρ Μπουτς, καθηγητή πληροφορικής, το βιβλίο του οποίου («Η απάτη του 20ού αιώνα», 1976) εκδόθηκε στις ΗΠΑ και κυκλοφόρησε στη Βρετανία από τις εκδόσεις του «Εθνικού Μετώπου» του Γερμανού Βίλχελμ Στέγκλιχ («Ο μύθος του Αουσβιτς», 1979) που συνδέεται άμεσα με τη μεταπολεμική γερμανική ακροδεξιά του Αυστραλού Τζον Μπένετ που ξεκίνησε από το Συμβούλιο Κοινωνικών Δικαιωμάτων της χώρας του για να καταλήξει σύμμαχος της αυστραλιανής ακροδεξιάς του Βρετανού Ρίτσαρντ Χάργουντ, συγγραφέα της μπροσούρας «Πέθαναν πράγματι έξι εκατομμύρια;» (1974), ο οποίος αργότερα ανέλαβε τη διεύθυνση του περιοδικού του «Εθνικού Μετώπου» του γερμανικής καταγωγής Ερνστ Τσίντελ που εγκαταστάθηκε στον Καναδά, όπου συνεργάστηκε με αντισημιτικά έντυπα και υπήρξε συνιδρυτής της ομάδας «Λευκή Δύναμη». Ο Φορισόν και ο πρώην Ες-Ες Κριστόφερσεν υπήρξαν οι βασικοί μάρτυρες που κάλεσε να τον υπερασπιστούν, όταν κατηγορήθηκε από μια παλιά κρατούμενη ότι «διαδίδει ψευδείς πληροφορίες που διαστρεβλώνουν τα ιστορικά γεγονότα». Εκτός των λοιπών σχετικών δραστηριοτήτων του, ο Τσίντελ είναι και χρηματοδότης των γερμανικών νεοναζιστικών ομάδων.
      Η πιο πρόσφατη (αλλά ολιγάριθμη) γενιά αρνητιστών στη Γαλλία και την Ιταλία προέρχεται από τα κινήματα του ’68. Ο Πιερ Γκιγιόμ είναι ο χαρακτηριστικότερος ίσως εκπρόσωπος αυτής της τάσης: γνώρισε από νωρίς τα γραπτά του Ρασινιέ κι αργότερα επηρεάστηκε ιδιαίτερα από το έργο του Φορισόν. Στην ίδια ομάδα μπορεί να ενταχθεί και ο Σερζ Τιόν, καθώς και ο Αλέν Γκιγιονέ. Ο Γκιγιονέ αυτοχαρακτηρίζεται ακροαριστερός αλλά είναι ένας φανατικός αντισημίτης και υπήρξε ο μοναδικός έως σήμερα Γάλλος που καταδικάστηκε για τα κείμενά του σε μη εξαγοράσιμη ποινή φυλάκισης. Στο κλίμα αυτό, η έκδοση του βιβλίου του Ροζέ Γκαροντί από τον οίκο «La vieille Taupe» δεν αποτέλεσε έκπληξη: πρώην ακροαριστερές, οι εκδόσεις αυτές είναι από καιρό βήμα νεοναζιστικών και ρατσιστικών απόψεων.

      Τα κέρατα του Ταύρου

      Τη δεκαετία του ’80 η «αλλαγή» του παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ περιλάμβανε και ένα ζωηρό «λαϊκό, αντιδεξιό και πατριωτικό» ρεύμα, όπως το διαπαιδαγωγούσε πολιτικά και το εξέφραζε ο «Αυριανισμός». Αλλά και πολλοί καλοπροαίρετοι(;) της παραδοσιακής Αριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας είχαν βρει στις εφημερίδες και το «λαό» του Γ. Κουρή έναν «στρατηγικό σύμμαχο» για τις ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις που οραματίζονταν! Η υποβάθμιση επομένως της απροκάλυπτης αντισημιτικής ιδεολογίας που διαπερνούσε τις στήλες των εντύπων του Ταύρου, όπως και του χυδαίου σοβινισμού τους, υπό το φως των πολιτικών σκοπιμοτήτων της εποχής μπορεί να είναι ερμηνεύσιμη, δεν παύει όμως να παραμένει ασυγχώρητη. Το σημερινό ασταθές διαζύγιο της «κεντροαριστεράς» με τον λαϊκισμό και τις ρατσιστικές του όψεις, δεν την απαλλάσσει αναδρομικά από τις τεράστιες ιδεολογικοπολιτικές της ευθύνες.
      Η «θεωρία» του «Αυριανισμού» για τις εξωτερικές σχέσεις της χώρας διαπνέεται από όλους τους εξωφρενικούς μύθους περί «παγκόσμιας εβραϊκής συνωμοσίας». Πίσω από κάθε διαφορά με τους «εχθρούς του ελληνισμού» πρώτο το συγκρότημα του Ταύρου εντόπιζε (και φυσικά συνεχίζει να εντοπίζει) τους εβραίους, όπως ακριβώς και οι εθνικιστικές και ναζιστικές γκρούπες. «Ο ‘Αυριανισμός’ διακατέχεται από τον πιο φανατικό εθνικισμό-σοβινισμό καθώς και από έντονο ρατσισμό, αντισημιτισμό. Υποδαυλίζει και καλλιεργεί συστηματικά αισθήματα έχθρας και απέχθειας απέναντι σε άλλους λαούς σύμφωνα με το χιτλερικό αξίωμα», σημειώνει ο Αρης Παπάνθιμος στη μελέτη του «Αυριανισμός το σημερινό πρόσωπο του φασισμού» (Θεμέλιο, 1989).
      Τα παραδείγματα του αντισημιτισμού στο συγκρότημα του Ταύρου είναι άφθονα. Οι Εβραίοι ετοιμάζουν μια «νέα εποχή» με ειρήνη χωρίς ελευθερία , έγραφε η «Αυριανή» (5.10.1988) λίγο μετά την «ανατριχιαστική», όπως υπογράμμιζε, αποκάλυψη ότι «το σήμα της Ολυμπιάδας της Σεούλ αποτέλεσε γραμμική παράσταση του αριθμού 666! Το μείγμα βλακείας και μισαλλοδοξίας φτάνει ως το μνημειώδες πρωτοσέλιδο του «Δημοκρατικού Λόγου» στις 7.3.1989, όπου η άποψη του περιοδικού «Time» για το σκάνδαλο Κοσκωτά και τη διαφθορά στην τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αποδίδεται στους Εβραίους, τη CIA και προφανώς στον Μητσοτάκη.
      Στην εποχή του «εκσυγχρονισμού» ο Αυριανισμός δεν πουλάει ιδιαίτερα, δεν παύει όμως να πλασάρει (και μέσω ορισμένων αστεριών του Καναλιού 5) τις ανοησίες περί των «Πρωτοκόλλων των σοφών της Σιών» μπολιάζοντας σταθερά με το αντισημιτικό δηλητήριο το όποιο «προοδευτικό» κοινό του.

      Τότε και τώρα

      Το περιοδικό «Τότε» αποτελεί ίσως την πιο διαυγή περίπτωση μετάλλαξης από τον εθνικά υπερήφανο σοσιαλπατριωτισμό της μεταπολίτευσης στην καθαρόαιμη εθνικοφροσύνη των μακεδονικών συλλαλητηρίων του 1992 κι από κει στο φασίζοντα αντισημιτισμό. Το ξεκίνημά του, την άνοιξη του 1983, έγινε με προθέσεις που αντανακλούσαν το κλίμα της εποχής: «αμφισβήτηση των κατεστημένων απόψεων για την ελληνική ιστορία», σύνδεση της εθνο-λαϊκής παράδοσης με τις επιχειρούμενες τότε εκσυγχρονιστικές μεταρρυθμίσεις, υπενθύμιση ξεχασμένων στιγμών από τα κοινωνικά κινήματα του παρελθόντος. Η όλη προσπάθεια στελεχώθηκε από διανοούμενους της αριστεράς, όπως ο Π.Ροδάκης, και μέλη του μεταπολιτευτικού αριστερισμού. Κράτησε, χοντρικά, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’80.
      Η τομή σημειώνεται στα μέσα του 1992, σε μια εποχή γενικευμένης εθνικής ανάτασης. Το «Τότε» κυκλοφορεί ξανά, με τον ίδιο εκδότη – διευθυντή ( Αρης Μωραίτης) και ενισχυμένο καστ. Στον κατάλογο συνεργατών του περιοδικού προστίθενται πλέον διάφοροι γνωστοί αστέρες της συλλογικής επιστροφής στις ρίζες του έθνους. Το πολιτικοϊδεολογικό στίγμα του εναρμονίζεται με τις νέες τάσεις: σκοπιανοφαγία, ορθοδοξία κι αναζήτηση προαιώνιων εχθρών του έθνους. Δε θα αργήσουν και οι πιο προχωρημένες ερμηνείες για τις κακοτυχίες της Φυλής. Σποραδικά στην αρχή, ρητά και κατηγορηματικά στη συνέχεια, ο «εβραϊσμός» κι ο «διεθνής σιωνισμός» προβάλλονται σαν η απόκρυφη αιτία των δεινών του έθνους. «Η ένωση λοιπόν του Εβραϊκού Κ.Κ. της Θεσσαλονίκης και του Σλάβικου του Βέλες αποτέλεσαν τη Βάση για την δημιουργία του Μακεδονικού κράτους και `Εθνους'», διαβάζουμε τον Ιανουάριο του 1993 (τχ.40). Μισό χρόνο αργότερα, η ενασχόληση με την περιβόητη «εβραϊκή συνωμοσία» γίνεται κύριο θέμα του περιοδικού. «Τα πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών υλοποιούνται εν αγνοία μας και εις βάρος μας! «, μας πληροφορεί ο δημοσιογράφος Χρίστος Χαλαζιάς, ανακυκλώνοντας τη γνωστή εδώ και δεκαετίες αντισημιτική φιλολογία ( «Σιωνισμός εναντίον ελληνισμού», τχ.43, Ιουλ.1993). Λίγες σελίδες πιο πέρα, ο Γεώργιος Δέπος αναλύει την ανάγκη οριοθέτησής μας από «το σιωνισμό και τις παραφυάδες του»: «Πρέπει να αντιληφθούμε ότι η πάλη μεταξύ Ιουδαϊσμού κι Ελληνισμού συνεχίζεται ακόμα στις μέρες μας. Οτι στην πάλη αυτή παίρνουν μέρος, θέλουνε δε θέλουνε, όλοι οι λαοί κι όλοι οι διανοούμενοι». Προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης, τέλος, ο διευθυντής του «Τότε» αναλαμβάνει στο ίδιο τεύχος να ξεκαθαρίσει τη θέση του περιοδικού: «Εδώ και δέκα χρόνια, αρκετοί αναγνώστες είχαν ζητήσει να ασχοληθούμε με τον Σιωνισμό. Μερικοί συγγραφείς μου ζήτησαν να γράψουν σχετικά. Ο λόγος που είχα ως τώρα αρνηθεί, ήταν η γνώση του ότι αιώνες τώρα οι απλοί Εβραίοι μόνο πλήρωναν τις πραγματικές ή φανταστικές συνωμοσίες των ομοεθνών τους μεγιστάνων. Και δεν ήθελα το περιοδικό αυτό να έχει μία έστω και μικρή συμβολή στη δημιουργία ενός ρεύματος της κοινής γνώμης το οποίο θα οδηγούσε σε οποιασδήποτε μορφής πογκρόμ. Εν τούτοις, είναι σήμερα φανερό όσο ποτέ, ότι ο ελληνισμός υφίσταται ενορχηστρωμένη επίθεση. Και είναι δύσκολο πια να αποκρυβεί, ότι μαέστρος, ή ένας από τους μαέστρους αυτής της ορχήστρας είναι ο Σιωνισμός». Αφού λοιπόν έχουν αρθεί όλες οι επιφυλάξεις για την καλλιέργεια του αντισημιτισμού, τίποτα δεν είναι πλέον αδύνατο. Ούτε η προβολή του χουντοβασιλικού «Τηλε-Τώρα» σαν «μιά ακτίνα Ελληνισμού στον ζοφερό κόσμο των ιδιωτικών καναλιών», ούτε η διαφήμηση του πιο καθαρόαιμου εγχώριου εθνικοσοσιαλιστή, του Ανδρέα Δενδρινού, σαν έγκυρου αναλυτή ο οποίος «επισημαίνει την ουσία κάποιων πραγμάτων που αποκρύπτει ή δεν αντιλαμβάνεται ο Τύπος» (τχ.47, Μαρτ.1994), ούτε η διαπίστωση ότι «οι Ελληνες του 1940 επέτυχαν εκεί που απέτυχαν οι Ελληνες του 1922 και του 1974 γιατί είχαν ένα Μεταξά στην ηγεσία» (τχ.51, Νοεμβ.1994). Το Αουσβιτς δεν αμφισβητείται μεν ευθέως, υποβαθμίζεται όμως μέσα από τον ισχυρισμό ότι «το Ελληνικό Ολοκαύτωμα στην Μ.Ασία υπήρξε πολύ μεγαλύτερο του Ισραηλιτικού» (τχ.52, Ιαν.1995).
      Μη νομιστεί, πάντως, ότι όλος αυτός ο «αντισιωνισμός» μπαίνει στον κόπο να ασχοληθεί με τη μόνη πραγματική ( πλην όμως παλιομοδίτικη) διάσταση του σιωνιστικού προβλήματος – την καταπίεση δηλαδή των παλαιστινίων από το ρατσιστικό κράτος του Ισραήλ. Ακριβώς το αντίθετο: το σιωνιστικό κράτος κι ο στρατός του προβάλλονται σαν πρότυπο για την Ψωροκώσταινα, ενώ δε λείπουν και οι οραματισμοί για άξονες μαζί του ενάντια σε μουσουλμάνους και «παπιστές»…

      Ελευθεροτυπία, 24/11/1996

      http://www.iospress.gr/ios1996/ios19961124c.htm
      ΟΙ ΜΕΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΕ

      ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΛΛΑΤΟΣ. Την ελληνική έκδοση του βιβλίου του Ροζέ Γκαροντί προλογίζει ο Δημήτρης Κολλάτος. Στο σύντομο κείμενό του, ο έλληνας σκηνοθέτης, δημοσιολόγος και πολιτευτής αποφεύγει να ταυτιστεί με τις απόψεις του γάλλου συγγραφέα: «Δεν θα υπερασπιστώ τις θέσεις του Ροζέ Γκαροντί ούτε θα κρίνω την αξία των στοιχείων που παραθέτει.» Προλαβαίνει ωστόσο, μέσα σε μιάμιση σελίδα, να γράψει δυο ανακρίβειες. Πρώτα-πρώτα ότι το βιβλίο έχει απαγορευτεί στη Γαλλία. Φυσικά τέτοια απαγόρευση δεν υπάρχει. Το βεβαίωσε ο ίδιος ο Γκαροντί, προσθέτοντας ότι μόνο σε ένα καντόνιο της Ελβετίας υπάρχει παρόμοια απαγόρευση. Απλώς το γαλλικό πρωτότυπο έχει εκδοθεί από έναν περιθωριακό ακροδεξιό εκδοτικό οίκο με μικρή πρόσβαση σε βιβλιοπωλεία εκτός του «χώρου». Δίωξη έχει ασκηθεί κατά του Γκαροντί, μετά από μήνυση δύο αντιρατσιστικών οργανώσεων, σύμφωνα με τον νόμο Γκεϊσό, αλλά η υπόθεση δεν έχει φτάσει ακόμα στο ακροατήριο.
      Δεύτερη ανακρίβεια. Ο Γκαροντί δεν ήταν γενικός γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ. Γαλλίας κατά την εποχή της εισβολής στην Τσεχοσλοβακία -ούτε υπήρξε ποτέ.

      ΚΩΣΤΑΣ ΠΛΕΥΡΗΣ. Κάτω από τον χαρακτηριστικό τίτλο «Οι ρατσιστές είναι γεννημένοι ηλίθιοι» ο Βασίλης Ραφαηλίδης καταπιάνεται σε μια επιφυλλίδα του ( ‘Εθνος’ 26.10.96) με τη σχέση κομμουνισμού, ναζισμού και αντιεβραϊσμού. Το πιο ενδιαφέρον σημείο είναι εκείνο που ο δημοσιογράφος κάνει ασυνήθιστο άνοιγμα προς τον γνωστό ηγέτη του «Κόμματος 4ης Αυγούστου»: «Είναι απορίας άξιον που άνθρωποι σαν τον Κ.Πλεύρη για παράδειγμα, που έχουν τον κοινό νου, δεν είναι σε θέση να καταλάβουν πως άλλο Εβραίος καπιταλιστής, άλλο Εβραίος μαρξιστής, άλλο Εβραίος σοφός, ίσως άσχετος και με τον καπιταλισμό, και με τον κομμουνισμό, και με τον εβραϊσμό.» Εφόσον έχει «τον κοινό νου» ο κ. Πλεύρης, δεν θεωρείται από τον κ. Ραφαηλίδη «γεννημένος βλάκας», κατά συνέπεια δεν είναι ρατσιστής. Κάνουμε λάθος;

      ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΧΟΙΝΑΣ. Ο έλληνας εκδότης του Γκαροντί, στα έντυπα που κατά καιρούς διευθύνει δημοσιεύει πολλά σχόλια για τυς εβραίους. Χαρακτηριστική πολιτική τοποθέτηση: «Αν τους δείτε (τους εβραίους) να συμμαχούν και με τον Διάβολο μην εκπλαγείτε. Τον έχουν άλλωστε μέσα τους.» (‘Νέα Θέσις’ 1.8.82).
      «Οι δύο κυρίαρχες φυλές της ανθρωινης ιστορίας δίνουν για μια ακόμη φορά την μάχη της επικρατήσεως. Η παρακμή της ελληνικής φυλής ελευθέρωσε το πεδίο δράσεως στους εβραίους, επιτρέποντάς τους την καταδυνάστευσι των λαών. Ενας νέος Ελληνικός πολιτισμός αποτελεί σήμερα την ελπίδα ολοκλήρου της ανθρωπότητος. Κι ενώ το σκήπτρο του Σιωνισμού εμφανίζει τα πρώτα σημάδια της πτώσεώς του, στην καρδιά της Ελλάδος ανατέλει ανώτερη φυλή. Και η ιστορία, χιλιάδες χρόνια τώρα διδάσκει στους λαούς της οικουμένης τη φυλετική ανωτερότητα των ελλήνων. Αυτή είναι και η αιτία του αιωνίου μίσους των εβραίων εναντίον του έθνους μας.» (`Συναγερμός’, 30.9.96)

      ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΕΣ. «Πιστεύω ότι, αντιφατικοί σαν τον Ραφαηλίδη, μπορούν να γίνουν υπερπατριώται, όπως έγιναν πολλοί, από την αρχαιότητα ως σήμερα. Ο ίδιος ο Περικλής Γιαννόπουλος ήτο μποέμ πριν γίνει ο ασυμβίβαστος εθναπόστολος», διαβάζουμε σε προτάσεις του εθνικόφρονος αναγνώστη Μιχ.Μιχαηλίδη στο 4ο τεύχος του περιοδικού «Πάντα» ( ομογάλακτη έκδοση του ιστοριοδιφικού «Τότε»), τον Απρίλιο του 1994. Ακολουθούν ιδέες για διεύρυνση του κάστ με συνεντεύξεις των Πλεύρη, Παπαθεμελή και Σαρτζετάκη και συντονισμό των προσπαθειών του εντύπου με αυτές της «Ελλοπίας» και του «Ελληνισμού» του Ι.Σχοινά.
      ΝΙΚΟΣ ΤΣΑΓΚΡΗΣ. Ο αρθρογράφος του `Εθνους’ τοποθετείται απέναντι στην υπόθεση Γκαροντί: «Το πρόβλημα είναι εκείνοι που ενοχλούνται. Αυτοί που ενοχλούνται από την προσωπική άποψη, την προσωπική σκέψη, την προσωπική δημιουργία είναι ή ύποπτοι ή ηλίθιοι. Στη συγκεκριμένη περίπτωση πρόκειται σαφώς περί υπόπτων. Είναι το διεθνές εβραϊκό λόμπι. Που με μεθόδους γλοιώδεις εκδηλώνει ανά τον κόσμο το αιώνιο κόμπλεξ του.» (6.11.96)
      Αλήθεια, αυτό το «αιώνιο κόμπλεξ» πού το αποδίδει ο κ. Τσαγκρής; Στα χρωμοσώματα των εβραίων ή μήπως στο γεγονός ότι το Ολοκαύτωμα δεν ήταν πλήρες;

      ΑΝΤΙΊΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΕΣ. Τυπικό δείγμα διεύρυνσης της μεταπολιτευτικής συμπαράστασης στους παλαιστινίους προς αντισημιτική κατεύθυνση μπορεί να θεωρηθεί η «Μεσογειακή Αλληλεγγύη» που εξέδιδε τη δεκαετία του ’70 ο Πέτρος Βάβαλης. Στο τεύχος 29-30 (Απρίλιος 1978), π.χ., ελάχιστες μόνο σελίδες χωρίζουν την αντιϊμπεριαλιστική αρθρογραφία των Μιχάλη Ράπτη και Πλουτή Σέρβα ή την ποίηση του Μαχμούτ Νταρουίς από τις παρακάτω «διαπιστώσεις» του Γιάννη Φουράκη: «η πλειψηφία των Εβραίων που κατοικούν στη χώρα μας και έχουν αποκτήσει τυπικά μόνο την ελληνική υπηκοότητα, δρούν σαφώς ανθελληνικά. Μετά όμως το 1974, ελπίζω και πιστεύω πως η ΚΥΠ έχει αντιληφθεί, έστω και αργά, πως όλα τα δεινά και όλοι οι κίνδυνοι που περνά η σύγχρονη Ελλάδα και η Κύπρος είναι έργο του Σιωνισμού»…

      ΣΑΠΡΑΝΙΔΗΣ. Η εισβολή του Ισραήλ στο Λίβανο το 1982 είχε δώσει αφορμή σε μια πραγματική έξαρση του αντισημιτισμού. Μεταξύ άλλων, ακούστηκε τότε από «προοδευτική» πλευρά και το αδιανόητο: να μποϋκοταριστούν τα καταστήματα ελλήνων πολιτών εβραϊκού θρησκεύματος. Αντιγράφουμε από σχετικό σχόλιο των Γ. Μητροφάνη και Π. Πιζάνια στο περιοδικό «Ο Πολίτης»: «Πρώτος ο κ. Σαπρανίδης, ο οποίος στην πρωινή εκπομπή του μεγάλης ακροαματικότητας ‘Κάθε μέρα παντού’ στο Δεύτερο Πρόγραμμα, μας διάβασε γράμμα ακροατή της εκπομπής που υποστήριξε ότι πρέπει να γίνει απογραφή των επιχειρήσεων ελλήνων πολιτών εβραϊκού θρησκεύματος, για να τους σαμποτάρουμε σε αντίποινα των όσων κάνει ο ισραηλινός στρατός στους Παλαιστίνιους. Η ανάγνωση τέτοιου γράμματος όμως συνιστά ανοιχτή πρόκληση, επιθετική παρότρυνση εναντίον ελλήνων πολιτών. Ο κ. Σαπρανίδης δήλωσε, βέβαια, ότι δεν συμφωνεί με όσα γράφει ο ακροατής γιατί υπάρχουν και καλοί Εβραίοι. Αλλά ακριβώς εδώ γεννιέται το ζήτημα: κατά την κρίση του κ. Σαπρανίδη μπορούμε να σαμποτάρουμε τους κακούς. Και ποιος θα κρίνει ποιοι είναι οι «καλοί» και ποιοι οι «κακοί»; Η ΕΡΤ, λοιπόν, συνεργεί σε σαμποτάζ εναντίον ελλήνων πολιτών, οπότε οι υπεύθυνοι τι κάνουν;» («Αντισημιτισμός Εδώ και Τώρα», «Ο Πολίτης», τ. 52, Ιούνιος-Ιούλιος 1982, σ. 15).

      ΔΙΑΒΑΣΤΕ

      «Libertaires et `ultra-gauche’ contre le negationnisme» (εκδόσεις Reflex, Παρίσι 1996). Συλλογική απάντηση στο τμήμα εκείνο της γαλλικής «άκρας αριστεράς» που προσχώρησε σχετικά πρόσφατα στο ρεύμα των αρνητιστών. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το χρονικό του φαινομένου από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια έως σήμερα και η περιοδολόγησή του.

      Εταιρείας Μελέτης Ελληνικού Εβραϊσμού, «Οι Εβραίοι στον ελληνικό χώρο: ζητήματα ιστορίας στη μακρά διάρκεια» (Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 1995). Στα πρακτικά αυτά του Α’ Συμποσίου Ιστορίας της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικού Εβραϊσμού, που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη τον Νοέμβριο του 1991, θίγονται αρκετές πτυχές της ιστορίας του ελληνικού εβραϊσμού. Για το θέμα μας ξεχωρίζουμε την εισήγηση της Φραγκίσκης Αμπατζοπούλου «Η εικόνα του Εβραίου στην ελληνική πεζογραφία: στερεοτυπικές τεχνικές και λογοτεχνία αποδιοπόμπησης».

      «Εβραίοι στην Ελλάδα. Προσεγγίσεις σε μια ιστορία των νεοελληνικών μειονοτήτων» (αφιέρωμα του περιοδικού «Σύγχρονα Θέματα», τ. 52-53, Ιούλιος- Δεκέμβριος 1994, σ. 6-126, επιμελημένο από την Εφη Αβδελά). Πραγματολογικές και μεθοδολογικές προσεγγίσεις της ιστορίας των εβραϊκών κοινοτήτων στην Ελλάδα κατά τους δύο τελευταίους αιώνες.

      Ευτυχίας Νάχμαν, «Γιάννενα. Ταξίδι στο παρελθόν» (εκδόσεις Talos, Αθήνα 1996). Η χαμηλόφωνη αλλά συγκλονιστική μαρτυρία της Ευτ. Νάχμαν για τις τύχες της εβραϊκής κοινότητας Ιωαννίνων την εποχή της Κατοχής συμπληρώνεται με ενδιαφέρονται στοιχεία για την ιστορία της κοινότητας και τις πολιτισμικές της ιδιαιτερότητες. Στο τελευταίο μέρος του βιβλίου η συγγραφέας παραθέτει αυτούσιες τις μαρτυρίες που συγκέντρωσε από τους επιζώντες γιαννιώτες Εβραίους, καθώς και από Χριστιανούς που έζησαν το διωγμό των συμπολιτών τους.

      ΔΕΙΤΕ

      Shoah του Κλοντ Λανζμάν (1985). Πολύωρο ντοκιμαντέ για το Ολοκαύτωμα, βασισμένο στις μνήμες των επιζώντων. Παρόλο που υπάρχει στα αρχεία της, η ΕΡΤ έχει μέχρι σήμερα αποφύγει να το προβάλλει.

      Θωρηκτό Ποτέμκιν (Bronenosets Potyomkin) του Σεργκέϊ Αϊζενστάϊν (1925). Το κλασικό έργο της πρώιμης επαναστατικής κινηματογραφίας. Η διάδοση του αντισημιτισμού στις μάζες καταγγέλλεται σαν προσπάθεια της αντίδρασης να εκτροχιάσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια.

      Ελευθεροτυπία, 24/11/1996

  44. Ο/Η laskaratos λέει:

    https://theshadesmag.wordpress.com/2017/02/24/xronikaantisimitismou06/

    «Χρονικά Αντισημιτισμού #06» “Ο ορθόδοξος χριστιανικός αντισημιτισμός στους δρόμους”
    Posted on February 24, 2017 by shadesmag

    Πορεία προς το υπουργείο Μακεδονίας- Θράκης πραγματοποίησαν πριν λίγες μέρες, στις 19 Φλεβάρη περίπου 600 ορθόδοξοι χριστιανοί φονταμενταλιστές , που είχαν συγκεντρωθεί νωρίτερα έξω από τα δικαστήρια, διαμαρτυρόμενα για την ποινή κάθειρξης στον ηγούμενο της Μονής Εσφιγμένου. Ξεκινώντας από τα δικαστήρια κατευθύνθηκαν επί των οδών Μοναστηρίου, Εγνατίας, Αντιγονιδών για να καταλήξουν στο ΥΜΑΘ. Η πορεία τους αυτή όπως μπορείτε να δείτε και στη φωτογραφία εξελίχθηκε σε ένα νέο αντισημιτικό παραλήρημα με το κεντρικό πανό να αναγράφει «Η Εβραιομασονία πολεμάει την ελλάδα και την ορθοδοξία».


    Από την αντισημιτική πορεία στη Θεσσαλονίκη. Φεβρουάριος 2017

    Νωρίτερα τον ίδιο μήνα, νεοναζί της χρυσής αυγής, ορθόδοξοι φονταμενταλιστές, ακόμα και χούλιγκαν ποδοσφαίρου είχαν συγκεντρωθεί έξω από την βουλή για τον ίδιο λόγο, φωνάζοντας «έξω οι εβραίοι από την βουλή» (όπου παραθέτουμε και το βίντεο παρακάτω). Τι έχει όμως συμβεί; Μοναχοί της Μονής Εσφιγμένου, το 2013 επιτέθηκαν με βόμβες μολότοφ σε δικαστικούς επιμελητές, εντός του Αγίου Όρους. Συγκεκριμένα, στο εδώλιο του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης κάθονται συνολικά 11 άτομα αντιμετωπίζοντας κακουργηματικές κατηγορίες, από τους οποίους οι 8 είναι μοναχοί.

    Βίντεο από πορεία χριστιανών και νεοναζί πριν λίγες εβδομάδες έξω από την Βουλή. Στην πορεία διακρίνουμε τον υπόδικο βουλευτή της χρυσής αυγής Γ. Λαγό και αντισημιτικά συνθήματα από το πλήθος.

    Ανάμεσα σε εκείνους που έκατσαν στο εδώλιο ήταν ο ηγούμενος Μεθόδιος, της παλιάς αδελφότητας, που καταδικάστηκε ως ο “ηθικός αυτουργός” κι ο μοναχός που εντοπίστηκε να πετάει μολότοφ από το παράθυρο. Τα επεισόδια ξεκίνησαν τον Ιούλιο του 2013 όταν μοναχοί της Νέας Αδελφότητας της Μονής Εσφιγμένου κάνοντας χρήση απόφασης ασφαλιστικών μέτρων που είχαν κερδίσει, επιχείρησαν με δικαστικούς επιμελητές να εισέλθουν στο κονάκι της Μονής. Οι ζηλωτές μοναχοί που ήταν “ταμπουρωμένοι” στο αντιπροσωπείο στις Καρυές επιτέθηκαν στους δικαστικούς επιμελητές εκτοξεύοντας μάλιστα και βόμβες μολότοφ.

    Σύμφωνα με τους χριστιανούς «ταλιμπάν» αυτοί που κρύβονται πίσω από την καταδίκη των κατηγορουμένων δεν μπορεί να είναι άλλοι από τους «εχθρούς του ελληνισμού» δηλαδή τους Εβραίους. Στο πλευρό τους η χρυσή αυγή και διάφορες άλλες σέκτες του ελληνικού φασισμού. Μάλιστα σε μια συγκέντρωση που είχαν οργανώσει μπροστά στην Βουλή πέρυσι τον Φλεβάρη, ο κατηγορούμενος ηγούμενος (Μεθόδιος) σε ομιλία του στους 4.000 συγκεντρωμένους είχε δηλώσει ότι «Εάν οι Εβραίοι παραπονιούνται ότι βρέθηκε ο Χίτλερ και τους σκότωσε, να προσέξουν αυτή τη φορά γιατί μπορεί να βγει κάνας Έλληνας Χίτλερ» και πως «δεν χρειαζόμαστε τα χρήματά τους, έχει η Ελλάδα να ζήσει». Το ακροατήριο του χειροκρότησε το μήνυμα ζωηρά.

  45. Παράθεμα: Με αφορμή την απόπειρα δηλητηρίασης του Γεωργιανού πατριάρχη από ιερέα | Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές

  46. Ο/Η laskaratos λέει:

    12 Oρθόδοξοι ιερείς ζητούν να φύγουν από την Ορθόδοξη Λειτουργική τα αηδιαστικά αντισημιτικά κείμενα (Η ελληνική Αρχιεπισκοπή των ΗΠΑ, η GOA, υποχρεώθηκε από την εποχή του αρχιεπισκόπου Ιακώβου να τα αφαιρέσει):

    http://www.jpost.com/Jewish-World/Jewish-News/Priests-Remove-anti-Semitic-liturgy
    PRIESTS: REMOVE ANTI-SEMITIC LITURGY

    Jerusalem Post Jewish World Jewish News

    BY ETGAR LEFKOVITS APRIL 20, 2007

    Exclusive: Jews called ‘God-killers’ in Orthodox sects’ Easter prayer services.

    Α groop of 12 Orthodox priests have called on their Church to review its longstanding theological positions toward Jews and the State of Israel, and to excise anti-Semitic passages from its liturgy. The dissident priests made their demands in a 12-point declaration adopted during a weeklong visit to Israel that is meant to spur debate in the Orthodox Christian world and to challenge centuries-old anti-Semitic views. «Sadly, there are some Orthodox Christians who propagate disgusting anti-Semitism under the banner of Orthodoxy, which is incompatible with Christianity,» said Rev. Innokenty Pavlov, professor of theology at Moscow’s Biblical Theological Institute. «We have to raise our voices and call on Orthodox laity and the Church leadership to formulate an official position of the Orthodox Church toward our relations with Judaism, as it was formulated a few decades ago by the Catholic Church,» he added, referring to the Second Vatican Council of 1962 to 1965. The 10-page declaration issued Thursday calls for the renunciation of replacement theology and the removal of anti-Semitic passages from Church liturgy – particularly Easter services – and endorses the eternal connection between the Jewish people and the Land of Israel. The passages appear in the standard Orthodox liturgy all over the world. The dozen Orthodox priests who signed the declaration – some in open defiance of directives from church leadership – represent five different Orthodox churches, including the Russian, Greek, Ukrainian, Georgian and Ecumenical Orthodox Churches. «We came to the firm belief that it is high time for the Orthodox Church to correct its attitude toward Jews and Judaism,» the declaration states. Unlike the Catholic and Protestant churches, the Orthodox Church has never removed anti-Semitic passages from its liturgy, which still refers to Jews as Christ killers, said Dr. Dmitry Radyehsvky, director of the Jerusalem Summit, a conservative Israeli think tank that co-sponsored the visit. He said the anti-Semitic passages were most conspicuous during Easter services, and included statements such as «the Jewish tribe which condemned you to crucifixion, repay them, Oh Lord,» which is repeated half a dozen times, and «Christ has risen but the Jewish seed has perished,» as well as references to Jews as «God-killers.» «Orthodox Christianity lives up to its name: it’s extremely conservative – even more than Catholicism,» Radyehsvky said. «For them to even pose the question about the need to throw out Judophobic passages from the liturgy, which were there for 1,500 years, is a revolution,» he said. Radyshevsky said that while some of the best Orthodox Christian philosophers of the 19th and 20th centuries, like Vladimir Soloviev and Sergiy Bulgakov, were philosemites, it never filtered down to the masses. Now, however, some Orthodox Christian intellectuals feel their church needs revival and that this has to start with their roots: reconciliation with the Jews. «It is high time to start the dialogue between Orthodox Christianity and Judaism,» said Rev. Ioann Sviridov, editor-in-chief of the Russian Christian radio-station Sophia. «In light of rising anti-Semitism and other manifestations of nationalism in Russia, our church has to respond to this ugly phenomena and review some of the aspects of its relations with Jews and Judaism,» he said.

  47. Ο/Η Ρόζα Λουξεμπουργκ λέει:

    https://enosy.blogspot.gr/2017/03/blog-post_20.html

    ΔΕΥΤΈΡΑ, 20 ΜΑΡΤΊΟΥ 2017
    Ο φονιάς με το θύμα αγκαλιά. Πώς έγιναν… ελληνικές οι περιουσίες των Εβραίων της Θεσσαλονίκης

    Αναδημοσίευση από τον «δρόμο»
    http://www.e-dromos.gr/o-fonias-me-to-thyma-agkalia/
    Του Hλία Χαρίτου

    Η μνήμη είναι στολίδι πολύ ενοχλητικό για όποιον τη φέρει. Mε την ευκαιρία της Ημέρας Μνήμης για τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας της Εβραϊκής Κοινότητας της Θεσσαλονίκης, οφείλουμε να θυμηθούμε ότι η υπόθεση των εκτοπίσεων των Ελληνοεβραίων της Θεσσαλονίκης, το 1943, αφορούσε το 1/4 του πληθυσμού της πόλης. Πενήντα χιλιάδες ψυχές. Είναι η εποχή που τα κοράκια εφορμούν και κατασπαράζουν τις περιουσίες των ανυπεράσπιστων πολιτών. Βλέπετε, τα θύματα των ναζιστικών κρεματορίων δεν θα επιστρέψουν ποτέ να διεκδικήσουν τις περιουσίες που μετατράπηκαν σε οκταώροφες πολυκατοικίες και κεντρικά καταστήματα προς ικανοποίηση των μεταπολεμικών «εθνικοφρόνων ιδιοκτητών», πιστών στα ιδανικά του έθνους.

    Η Θεσσαλονίκη είναι μία βαθιά ενοχική πόλη. Μία πόλη που πολλές από τις αστικές περιουσίες της αποκτήθηκαν πάνω στα καμένα πτώματα των Εβραίων και σε ένα τεράστιο έγκλημα.

    Αρχή από την ΥΔΙΠ

    Τον Μάρτιο του 1943 δημιουργήθηκε η ΥΔΙΠ (Υπηρεσία Διαχείρισης Ισραηλίτικης Περιουσίας) που κατάσχεσε όλα τα περιουσιακά στοιχεία της Εβραϊκής Κοινότητας Θεσσαλονίκης. Από τα ζώντα ζώα ίσαμε τα μαγειρικά σκεύη (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμος ΙΣΤ). Είχαν ήδη προηγηθεί: η συγκέντρωση και ο εξευτελισμός του αντρικού πληθυσμού της κοινότητας στην Πλατεία Ελευθερίας, τον Ιούλιο του 1942 (όπου επιλέχθηκαν όσοι πλαισίωσαν τα τάγματα εργασίας – το 12% από αυτούς θα χαθεί σε διάστημα δέκα εβδομάδων), η αναγκαστική απαλλοτρίωση και το ξήλωμα του συνόλου, του ηλικίας πέντε αιώνων εβραϊκού νεκροταφείου, τον Δεκέμβριο του 1942, που κάλυπτε την περιοχή όπου σήμερα βρίσκονται οι εγκαταστάσεις του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου, και η εφαρμογή των ρατσιστικών νόμων της Νυρεμβέργης, τον Φεβρουάριο του 1943, σύμφωνα με τους οποίους όλοι οι εβραϊκής καταγωγής πολίτες της Θεσσαλονίκης, ανεξαρτήτως θρησκείας, ήταν υποχρεωμένοι να φορέσουν το κίτρινο αστέρι και να σημαδέψουν, μπογιατίζοντας, τα καταστήματά τους.

    Οι Θεσσαλονικείς Εβραίοι κλείσθηκαν σε δύο φρουρούμενα και περιφραγμένα γκέτο. Την ανακατασκευή του γκέτο του συνοικισμού Χιρς, πίσω από τον παλαιό σιδηροδρομικό σταθμό, έστησε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος για την ταινία του Το λιβάδι που δακρύζει. Από εκεί, ξεκινώντας την 17η Μαρτίου 1943, μεταφέρθηκαν στο Άουσβιτς, στην Πολωνία, με φορτία των 2.800 ατόμων κατά μέσο όρο. Οι περισσότεροι θανατώθηκαν στους θαλάμους αερίων με την άφιξή τους. Τα τελευταία τους χρήματα ανταλλάχθηκαν, πριν την επιβίβασή τους στα τρένα στη Θεσσαλονίκη, με πλαστά πολωνικά ζλότι για να τα χρησιμοποιήσουν τάχατες στην «νέα πατρίδα», στην Κρακοβία, που τους υποσχέθηκαν. Η ληστεία των μελλοθανάτων ξεπερνά κάθε νοσηρή φαντασία. (In memoriam, Μ. Μόλχο).

    Το τελευταίο, δέκατο ένατο στη σειρά, «φορτίο» στις 7 Αυγούστου του 1943 αποτελείται από τους 1.200 εργάτες που είχαν δοθεί σε Έλληνα εργολάβο που εκτελούσε εργασίες για το σιδηροδρομικό δίκτυο στη Βοιωτία που δεχόταν τις δολιοφθορές του ΕΛΑΣ όπως αναφέρει ο Χάγκεν Φλάισερ, στο δίτομο έργο του Στέμμα και Σβάστικα. Γιατί τα έργα των Γερμανών στην κατοχή, Έλληνες εργολάβοι τα εκτελούσαν…

    Οι «μεσεγγυούχοι»

    Η ΥΔΙΠ μεταφέρει τις περιουσίες σε «μεσεγγυούχους» Έλληνες πολίτες με «επίσημες» διαδικασίες του ελληνικού κράτους, με το νόμο 205/1943! Οι ιδιοκτησίες, σύμφωνα με την επίσημη θέση της κατοχικής δωσίλογης «κυβέρνησης», δημεύτηκαν από το ελληνικό κράτος και θα αποδίδονταν σε άστεγους, πρόσφυγες και άνεργους της Θεσσαλονίκης με σκοπό την επίλυση των προβλημάτων που προκάλεσαν στην πόλη η πυρκαγιά του 1917, το κύμα προσφύγων του 1922 και η οικονομική κρίση του 1932.

    Όμως, οι κυρίως ευνοημένοι όπως αναφέρονται από τον Στράτο Δορδανά στο βιβλίο του Έλληνες εναντίον Ελλήνων, είναι τα μέλη της Ένωσης Φίλων του Αδόλφου Χίτλερ όπου συμμετέχουν τοπικοί δημοσιογράφοι και επιχειρηματίες, οι Βουλγαρόφρονες αλλά και οι πατενταρισμένοι δωσίλογοι, οι γερμανοντυμένοι, οι επιφανείς ταγματασφαλίτες, τα άθλια υποκείμενα και καθάρματα που όταν μυρίστηκαν την αποχώρηση των Γερμανών, τον Οκτώβριο του 1944, πούλησαν τις περιουσίες που καταχράστηκαν με τις ευλογίες των Γερμανών και την κοπάνισαν με τα λύτρα του αίματος, μαζί με την Βέρμαχτ, κάποιοι περνώντας το υπόλοιπο του βίου τους στην κοιτίδα του χιλιόχρονου Ράιχ ως Γερμανοί πολίτες!

    Ανάμεσα σ’ αυτούς βρέθηκαν με γραφειάρες στο κέντρο της πόλης και τα μέλη της φασιστικής οργάνωσης του 1929, με τίτλο Ελλάς – Εθνική Ένωσις (ΕΕΕ – τα τρία Έψιλον), που πρωτοπαρουσιάζεται στην ιστορία με τον εμπρησμό του εβραϊκού φτωχομαχαλά «Κάμπελ» στη Θεσσαλονίκη τον Ιούνιο του 1931. Με τη γερμανική εισβολή τα ΕΕΕ μετονομάστηκαν σε Εθνικό και Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ελλάδος, στεγάζοντας μαζί με το άλλο ναζιστικό παράρτημα, το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα Μακεδονίας Θράκης, όλα τα φασιστοειδή της πόλης.

    Ωστόσο, οι αγοραστές που απόκτησαν τις ιδιοκτησίες από τους παραπάνω με χρυσές λίρες, συμβόλαια και έγκυρες μεταβιβάσεις, μετέγραψαν τα εβραϊκά ακίνητα, με σκοπό να προστατεύσουν τις ιδιοκτησίες από την ενδεχόμενη μεταπολεμική διεκδίκηση. Η επιλογή των προνομιούχων μεσεγγυούχων και οι «μεταβιβάσεις» γίνονταν με την επίβλεψη και τις ευλογίες του διαβόητου μακελάρη της Θεσσαλονίκης, του αξιωματικού Μαξ Μέρτεν, διευθυντή Διοίκησης της Βέρμαχτ.

    Από τα αρχεία και τα πρακτικά συνεδριάσεων της ΥΔΙΠ διαπιστώθηκε (Mark Mazower, Salonica City of Ghosts) μία απίστευτη ιστορία απληστίας, αυθαιρεσίας και απάτης. Το φθινόπωρο του 1943 (όταν οι φούρνοι στο Άουσβιτς κάπνιζαν δουλεύοντας στο ρελαντί) το όλο ζήτημα «της βρόμικης ιστορίας γύρω από τις εβραϊκές ιδιοκτησίες» όπως την αποκάλεσε ένα στέλεχος της ΥΔΙΠ, ήταν πια κοινό μυστικό μέσα στην πόλη. Μόνο 160 περιουσίες είχαν παραδοθεί σε μεσεγγυούχους που υπέδειξε η ΥΔΙΠ. Ο κόσμος της Θεσσαλονίκης έβαζε λυτούς και δεμένους για να συμμετέχει στη ληστεία των ιδιοκτησιών με τη συχνή παρέμβαση των Γερμανών. Οι μεσεγγυούχοι πουλούσαν τα εμπορεύματα των καταστημάτων πλιατσικολογώντας με ιδιαίτερη προτίμηση στα κοσμηματοπωλεία, στα εμπορικά και στις αποθήκες.

    Μετά τον πόλεμο, σε δίκη στο Ειδικό Στρατοδικείο Εγκλημάτων Πολέμου ένας δωσίλογος δημόσιος υπάλληλος θα καταθέσει: «Στη Θεσσαλονίκη ήταν πασίγνωστο ότι πολλοί άνθρωποι σώθηκαν από τον Μέρτεν και τον επαινούσαν, γιατί τους έδωσε ισραηλίτικες περιουσίες».

    Η γενοκτονία των Ελληνοεβραίων της Θεσσαλονίκης, κατά τον Mark Mazower, δεν εξελίχθηκε μόνο με εντολές από το Βερολίνο αλλά και με την επισώρευση τοπικών πρωτοβουλιών, που τις έλαβαν Αρχές όπως ο γερμανικός στρατός, οι ιδιώτες εργολάβοι και οι πολιτικά επιτήδειοι αξιωματούχοι. Ο Ηλίας Πετρόπουλος χωρίς περιστροφές υποδεικνύει τους ενόχους για την καταστροφή του εβραϊκού νεκροταφείου: Είναι ο όχλος, ο δήμος και η Μητρόπολη. Με τη βοήθεια και την ανοχή τους συντελέστηκε το μεγαλύτερο πογκρόμ στην Ευρώπη. Μόλις το 3,5% (λιγότεροι από 2.000) επιβίωσε από την ισπανόφωνη σεφαραδίτικη κοινότητα των 50.000 ατόμων που πρωτοεγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1492, μετά τους διωγμούς του βασιλικού ζεύγους της Ισπανίας Φερδινάρδου και Ισαβέλλας. Βέβαια και ο απόστολος Παύλος στην εβραϊκή συναγωγή της πόλης δίδαξε πιστοποιώντας την πανάρχαια παρουσία των Εβραίων στη Θεσσαλονίκη.

    Ιδιαίτερα ο μητροπολίτης της Θεσσαλονίκης, από το 1910, Γεννάδιος, αδιαφόρησε επιδεικτικά σε πλήρη αντίθεση με τον αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό που κινήθηκε δυναμικά για τη διάσωση των Εβραίων της Αθήνας. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι το δάπεδο της βασιλικής του Αγίου Δημητρίου είναι στρωμένο με τις μαρμάρινες ταφόπλακες που ξηλώθηκαν από το εβραϊκό νεκροταφείο (Μπερνάντ Πιερρόν, Εβραίοι και Χριστιανοί στη Νεώτερη Ελλάδα).

    Με την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και την κατάληψή της από τον ΕΛΑΣ, τον Οκτώβριο του 1944 -που κράτησε την πόλη πέντε μήνες μέχρι τον Φεβρουάριο του 1945, όταν υπογράφτηκε η Συμφωνίας της Βάρκιζας- περίπου πενήντα εβραϊκές ιδιοκτησίες αποδόθηκαν στους επιζώντες που επέστρεψαν από την κόλαση του Άουσβιτς. Όμως, τον Μάρτιο του 1945, οι δωσίλογοι έχουν ήδη μεταμορφωθεί σε εθνικόφρονες και σε αυτούς στηρίζεται το μεταπολεμικό κράτος που έστησαν οι Εγγλέζοι, μετά τα Δεκεμβριανά. Έτσι, οι ιδιοκτησίες των Εβραίων της Θεσσαλονίκης αποδίδονται με το σταγονόμετρο. Μόλις 37 επιστρέφουν στους νόμιμους κατόχους τους ολόκληρο τον επόμενο χρόνο. Δικαστικές αποφάσεις εκδίδονται, που δικαιώνουν τους μεσεγγυούχους με το σκεπτικό ότι οι ιδιοκτησίες εγκαταλείφθηκαν!

    Η έλλειψη μαρτύρων για το θάνατο των περισσότερων θυμάτων στους θαλάμους αερίων έκανε τα πράγματα απίστευτα τραγικά για τους συγγενείς τους. Το καλοκαίρι του 1947 ο Τύπος της Θεσσαλονίκης ανέπτυξε εκστρατεία μεγάλης κλίμακας εναντίον των «εβραϊκών απαιτήσεων». Συστήθηκε, μάλιστα, και ένα Σωματείον Μεσεγγυούχων. Ένας εισαγγελέας της πόλης αναφώνησε: «ο διωγμός που υπέστησαν οι Ισραηλίτες από τους Γερμανούς έχει τώρα μετατραπεί σε διωγμό των χριστιανών από τους Ισραηλίτες». Η ΥΔΙΠ, ωστόσο, καταργήθηκε το 1949. Το 1953 είχαν ανακτηθεί οριστικά από την εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης 543 σπίτια, 51 καταστήματα, 67 οικόπεδα και 18 παραπήγματα. Αυτή ήταν η περιουσία των πενήντα χιλιάδων συμπολιτών μας που χάθηκαν στο Άουσβιτς…

    Η επιστροφή του Μέρτεν

    Μέσα στο κλίμα της απόλυτης ατιμωρησίας ο Μέρτεν ήρθε το 1957 να καταθέσει ως μάρτυρας στη δίκη του πρώην διερμηνέα του! Προς κατάπληξη κυβέρνησης και γερμανικής πρεσβείας η Εισαγγελία Αθηνών διέταξε τη σύλληψή του και του απήγγειλε κατηγορίες για εγκλήματα πολέμου. Στη δίκη ο Μέρτεν αποκάλυψε ότι ανάμεσα στις επαφές του τον καιρό της Κατοχής, ήταν μέλη της τότε κυβέρνησης της ΕΡΕ και πρόσωπα πολύ κοντά στον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή. Μετά από ένα ελεεινό αλισβερίσι, ο αιμοσταγής Μέρτεν εκδόθηκε στη Γερμανία για να δικαστεί, όπου τελικά αφέθηκε ελεύθερος.

    Αυτά τα ωραία σού βγάζει η Ιστορία στη φόρα, όταν τη σκαλίζεις. Γιατί σ’ αυτή την πόλη της ιστορικής αμνησίας μπορούν και συμβιώνουν αρμονικά κάνοντας το κορόιδο, πολλά χρόνια τώρα, κατά το στίχο του Θεσσαλονικιού Διονύση Σαββόπουλου «ο φονιάς με το θύμα αγκαλιά, ο γραμματέας μαζί με τον αλήτη και η παρθένα με το σατανά»…

  48. Ο/Η laskaratos λέει:

    http://www.efsyn.gr/arthro/o-antisimitismos-stin-ellada-kai-i-aristera

    Ο αντισημιτισμός στην Ελλάδα και η Αριστερά

    Ναζιστικά συνθήματα σε εβραϊκά νεκροταφεία και μνημεία (Νίκαια, Αθήνα, Πατήσια)

    29.05.2017

    Συντάκτης:
    Δημήτρης Ψαρράς
    Με την απάντηση της διευθύντριας του Ιδρύματος Χάινριχ Μπελ Ολγας Δρόσου («Εφ.Συν.», 24/5) φάνηκε ότι ολοκληρώνεται μια δύσκολη συζήτηση γύρω από το ζήτημα του αντισημιτισμού στην Ελλάδα.
    Προηγήθηκε η παρουσίαση από τον Απόστολο Λυκεσά στην «Εφ.Συν.» (5/5) της σχετικής μελέτης του Ιδρύματος με τίτλο «Αντισημιτισμός στην Ελλάδα σήμερα. Εκφάνσεις, αίτια και αντιμετώπιση του φαινομένου» (Θεσσαλονίκη 2017), την οποία υπογράφουν οι Γιώργος Αντωνίου, Σπύρος Κοσμίδης, Ηλίας Ντίνας και Λεόν Σαλτιέλ.
    Ακολούθησε η άμεση αντίδραση του Γιάννη Δραγασάκη στο twitter («Θεωρείτε όντως ότι η αναφορά στον Σάιλοκ συνιστά αντισημιτισμό; Και η εφημερίδα υιοθετεί άκριτα αυτή την “εκτίμηση”; Μήπως χάνεται το μέτρο;») και η σφοδρή καταγγελία του ΠΑΜΕ, ότι με το δημοσίευμα «αναπαράγονται άθλιες συκοφαντικές και προβοκατόρικες για το κίνημά μας αναφορές που χαρακτηρίζουν το ΠΑΜΕ ως αντισημιτική δύναμη και φτάνουν στην αθλιότητα να γράφουν ότι το ΠΑΜΕ βεβηλώνει μνημεία του Ολοκαυτώματος».

    Ο Αλ Πατσίνο ως Σάιλοκ στον Εμπορο της Βενετίας, σε παράσταση στη Βενετία το 2004 |
    Ο συντάκτης της εφημερίδας απάντησε ότι για το περιεχόμενο ευθύνονται οι υπογράφοντες τη μελέτη και ξεκαθάρισε ότι διαφωνεί κι αυτός με πολλά από τα συμπεράσματά της («Εφ.Συν.», 8/5).
    Ποιο είναι το συμπέρασμα του αναγνώστη από όλα αυτά; Από πρώτη ματιά, ότι έγινε πολύ κακό για το τίποτα. Αν όμως επιχειρήσει κανείς να διαβάσει πιο προσεκτικά τη μελέτη και τις αντιδράσεις που προκάλεσε η δημοσιοποίησή της, θα διαπιστώσει ότι αυτός ο δύσκολος «διάλογος» είναι εξόχως αποκαλυπτικός.

    Καταρχάς αυτό που είναι σαφές είναι ότι αισθάνθηκαν θιγμένοι και αντέδρασαν μόνο εκπρόσωποι της Αριστεράς. Παρά το γεγονός ότι στη μελέτη καταλογίζονται αντισημιτικές απόψεις σε πολλά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας (Αδωνις Γεωργιάδης, Μάκης Βορίδης, Μισέλ Ασημακοπούλου, Αθανάσιος Πλεύρης), αλλά και των ΑΝ.ΕΛΛ., από αυτές τις πτέρυγες δεν υπήρξε παρόμοια ευαισθησία. Δεν συζητάμε καν για τη Χρυσή Αυγή που θεωρεί τον αντισημιτισμό συστατικό στοιχείο της «κοσμοθεωρίας» της.
    Ο λόγος είναι ότι η Αριστερά θεωρεί την υπόθεση του ρατσισμού και ειδικά του αντισημιτισμού ξένη προς την ιδεολογία και την παράδοσή της. Θα επιχειρήσω παρακάτω να σχολιάσω αυτή την πεποίθηση. Ξεκινώ από τα δυο στοιχεία που προκάλεσαν τις αντιδράσεις.
    Οι αναφορές στον Σάιλοκ
    Είναι άραγε υπερβολή η επισήμανση ότι οι αναφορές στον Σάιλοκ εμπεριέχουν αντισημιτικές συνδηλώσεις, ακόμα και όταν εκφέρονται από την Αριστερά; Θα αρκούσε να μετρήσει κανείς τις σχετικές αναφορές της Χρυσής Αυγής για να απαντήσει στο ερώτημα. Ο χαρακτηρισμός «σύγχρονοι Σάιλοκ» συνοδεύει διαρκώς τα προπαγανδιστικά κείμενα της ναζιστικής οργάνωσης που αναφέρονται στους δανειστές ή και εν γένει τους «ξένους».
    Χρησιμοποιώντας, μάλιστα, αυτό τον όρο, η Χρυσή Αυγή θεωρεί ότι «καλύπτει» τις ευθείες αντισημιτικές της αναφορές. Για τον ίδιο λόγο γίνεται συνεχής αναφορά στον «τοκογλύφο Σόρος», ή ακόμα και σε τράπεζες «σιωνιστικών συμφερόντων».
    Το ζήτημα δεν είναι αν ο Σέξπιρ είχε αντισημιτική διάθεση και σε ποιο βαθμό η εποχή του σημαδευόταν από αυτή τη μορφή ρατσισμού, όπως επισημαίνει η διευθύντρια του Ιδρύματος Χάινριχ Μπελ.
    Εξάλλου στο ίδιο έργο του, τον «Εμπορο της Βενετίας», ο Σέξπιρ μάς έχει παραδώσει και την περίφημη «απολογία» του Σάιλοκ, την οποία δικαίως ο Μάριος Πλωρίτης χαρακτηρίζει «έξοχη συνηγορία όχι μόνο για τον ίδιον αλλά και για τη φυλή του όλη, και ένα μνημείο αντιρατσισμού, εξαιρετικά τολμηρό για την εποχή του» («Ο πολιτικός Σαίξπηρ», Αθήνα 2002, σ. 197).
    Αναρωτιέται ο Σάιλοκ: «Κι όλα αφτά γιατί; Γιατί είμαι Οβριός. Κι ο Οβριός μάτια δεν έχει; Δεν έχει ο Οβριός χέρια, όργανα, μάκρος, φάρδος, μυρουδιά, χαρά, λύπη, πάθος; Τρώει ή όχι το ίδιο ψωμί; Λαβώνεται ή όχι με τα ίδια τ’ άρματα; Παθαίνει τις ίδιες αρρώστιες, γιατρέβεται με τα ίδια γιατρικά, κρυώνει, ζεσταίνεται απ’ τον ίδιο χειμώνα κι απ’ το ίδιο καλοκαίρι όπως ο Χριστιανός ή όχι; Σα μας τρυπάτε, δε ματώνουμε; Σα μας γαργαλάτε, δε γελούμε; Σα μας φαρμακώνετε, δεν πεθαίνουμε;» (μετάφραση Αλέξανδρου Πάλλη).
    Το μνημείο του Ολοκαυτώματος
    Το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ από την πλευρά τους αδυνατούν να κατανοήσουν ότι οι «παρεμβάσεις διαμαρτυρίας» σε μνημεία του Ολοκαυτώματος, στο όνομα της συμπαράστασης στον αγώνα των Παλαιστινίων και με στόχο την καταγγελία του κράτους του Ισραήλ, δεν παύει να αποτελεί «βεβήλωση».
    Οχι μόνο επειδή προϋποθέτει την ταύτιση των Εβραίων όλου του κόσμου με την κρατική πολιτική του Ισραήλ, αλλά κυρίως επειδή βασίζεται σε ένα καθαρά αντισημιτικό σόφισμα. Η τόσο διαδομένη ταύτιση του σημερινού Ισραήλ με το Τρίτο Ράιχ, όσο κι αν το αρνούνται εκείνοι που την επιχειρούν, είναι ο σύγχρονος έμμεσος τρόπος άρνησης του Ολοκαυτώματος.
    Ακόμα και οι πιο ακραίοι «αρνητιστές» παραδέχονται την ύπαρξη Εβραίων θυμάτων του ναζισμού και συνομολογούν την αγριότητα των Ες Ες και των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Εκείνο που αρνούνται είναι τη μοναδικότητα της Σοά, δηλαδή την εμπρόθετη και σχεδιασμένη επιχείρηση αφανισμού του εβραϊκού λαού από τους ναζί, καθώς και την ύπαρξη στρατοπέδων εξόντωσης.


    |
    Η χρήση των μνημείων του Ολοκαυτώματος για την κριτική της πολιτικής του Ισραήλ είναι γι’ αυτό τον λόγο απαράδεκτη και ορθώς επισημαίνεται από τους συντάκτες της μελέτης.
    Το επιχείρημα που συνήθως χρησιμοποιείται προκειμένου να δικαιολογηθεί ο σύγχρονος αντισημιτισμός είναι ότι οι πράξεις αυτές δεν στρέφονται κατά των Εβραίων, αλλά κατά των «σιωνιστών». Μόνο που πρόκειται για προσχηματικό ισχυρισμό. Στα περισσότερα κείμενα η λέξη «σιωνιστής» είναι απλή μετωνυμία του «Εβραίου». Με εγκύκλιό του προς τους συντάκτες του ιστοτόπου της ναζιστικής οργάνωσης ο Μιχαλολιάκος δίνει την ακόλουθη οδηγία: «Δεν υπάρχουν νέγροι, υπάρχουν μαύροι. Δεν υπάρχουν Εβραίοι, υπάρχουν σιωνιστές. Δεν υπάρχουν γύφτοι, υπάρχουν ρομ».
    Και βέβαια στην παγίδα αυτή έχει πέσει και το ανώτατο δικαστήριο της χώρας, αποδεχόμενο τον ισχυρισμό του Κωνσταντίνου Πλεύρη, ότι ο αντισημιτικός και φιλοχιτλερικός του λίβελος (με φράσεις του τύπου «έτσι θέλουν οι Εβραίοι, διότι μόνον έτσι καταλαβαίνουν: εντός 24 ωρών και εκτελεστικό απόσπασμα» ή «Εβραίος και άνθρωπος είναι έννοιες αντιφατικές, δηλαδή η μία αποκλείει την άλλη») δεν στρέφεται κατά των Εβραίων, αλλά κατά των… Εβραιοσιωνιστών.
    Ο αντισημιτισμός στην Αριστερά
    Τα απελευθερωτικά προτάγματα της Αριστεράς θεωρητικά θα απέκλειαν τη σύμπλευσή της με τον αντισημιτισμό. Ειδικά η ελληνική Αριστερά ήταν επί χρόνια λιγότερο επιρρεπής στα κηρύγματα του αντισημιτισμού από ό,τι η Αριστερά άλλων χωρών.
    Ο ιδιαίτερος ρόλος των Εβραίων στο ελληνικό εργατικό κίνημα, η ταξική διάρθρωση της πολυπληθέστερης κοινότητάς τους, εκείνης της Θεσσαλονίκης, η καταφυγή στο ΕΑΜ την εποχή των ναζιστικών διώξεων, αλλά και η χρήση του μύθου της «εβραιομπολσεβικικής συνωμοσίας» από την αντικομμουνιστική προπαγάνδα του μεσοπολέμου, της κατοχής και του εμφυλίου δεν το επέτρεπαν. Μάλιστα τα πρώτα χρόνια της δημιουργίας του κράτους του Ισραήλ η εμπειρία των αυτοδιαχειριζόμενων κιμπούτζ προκάλεσε θερμό ενδιαφέρον αριστερών αναλυτών.

    Τα πράγματα άλλαξαν από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, με την καθυστερημένη εισαγωγή στη χώρα μας της αντισημιτικής προπαγάνδας που είχε αναπτυχθεί στη Σοβιετική Ενωση και κορυφώθηκε μετά τον Πόλεμο των Εξι Ημερών. Οι νέες προτεραιότητες της εξωτερικής πολιτικής της ΕΣΣΔ οδήγησαν τότε σε ανοιχτά αντισημιτικές θέσεις, στο όνομα του «αντισιωνιστικού αγώνα».
    Τα επίσημα σοβιετικά κείμενα εκείνης της περιόδου περιλαμβάνουν τόσο ακραία αντισημιτικές θέσεις, ώστε τα επικαλείται σήμερα η Χρυσή Αυγή. Ο «θεωρητικός» της οργάνωσης Γ. Λύκος θα βασιστεί στο έργο του Τροφίμ Κίτσκο «Ιουδαϊσμός και Σιωνισμός!» (1968) και των Γιούρι Ιβάνοφ και Εβγκένι Εβσέγιεφ «Φυλαχθείτε! Σιωνισμός!» (1969).
    Αυτός ο καθαγιασμένος από τη μητρόπολη του σοσιαλισμού «αντισιωνιστικός αγώνας» οδήγησε και μεγάλα τμήματα της ελληνικής Αριστεράς -παραδοσιακής και επαναστατικής- στην υιοθέτηση του ίδιου ερμηνευτικού σχήματος και στη δαιμονοποίηση του Ισραήλ και του σιωνισμού.
    Και όταν η Ελλάδα απείχε από την ψηφοφορία στη Γ.Σ. του ΟΗΕ που κήρυξε τον σιωνισμό «ρατσισμό» (10/11/1975), η Αριστερά θεώρησε ότι δικαιώθηκε η δική της σύμπλευση με το «σοσιαλιστικό στρατόπεδο», τις αραβικές χώρες και εκείνες του Τρίτου Κόσμου που συγκρότησαν την πλειοψηφία.
    Σιωνισμός, ρατσισμός και ιμπεριαλισμός έγιναν σιγά σιγά ισοδύναμοι και στη συνέχεια ταυτόσημοι όροι για αριστερούς αρθρογράφους και συγγραφείς. Και πολύ γρήγορα ο «διεθνής σιωνισμός» μετατράπηκε στον αόρατο εχθρό που κρύβεται πίσω από κάθε «ανθελληνική» επιβουλή: πίσω από τους εμπρησμούς, τους Τούρκους, τους «Σκοπιανούς», κ.λπ. Αυτή η «ανθελληνική» συνωμοσία που εξυφαίνεται από κάθε λογής «σιωνιστικές» υπερεθνικές οργανώσεις δεν εξάπτει τη φαντασία μόνο της Ακροδεξιάς. Τον Μάιο του 2009 είδαμε να διαδηλώνουν με διαφορά μιας μέρας η νεολαία του ΛΑΟΣ και η ΚΝΕ έξω από τον Αστέρα της Βουλιαγμένης, όπου συνεδρίαζε η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ.
    Το συμπέρασμα είναι ότι χρειάζεται να διαβάζει κανείς με μεγαλύτερη προσοχή μελέτες όπως αυτή του Ιδρύματος Χάινριχ Μπελ, ακόμα κι αν θεωρεί ότι οι παρατηρήσεις της είναι άνισες ή άδικες. Και να έχει κατά νου τα λόγια ενός κατεξοχήν αντιιμπεριαλιστή και υποστηρικτή των λαών του Τρίτου Κόσμου, του Φραντς Φανόν: «Οταν ακούτε να κακολογούν τους Εβραίους, τεντώστε τ’ αυτιά σας: για σας μιλούν».
    ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
    Παίρνουμε… χρυσό στον αντισημιτισμό
    http://www.efsyn.gr/arthro/pairnoyme-hryso-ston-antisimitismo

    Παίρνουμε… χρυσό στον αντισημιτισμό

    Βεβηλώσεις εβραϊκών μνημείων και νεκροταφείων είναι συχνό φαινόμενο. Εδώ, το κοιμητήριο της Νίκαιας το 2015
    05.05.2017, 15:13 | Ετικέτες: Γαλλία, Εβραίοι, Κεντροαριστερά, Ολοκαύτωμα, αντισημιτισμός
    Συντάκτης:
    Απόστολος Λυκεσάς
    «Τα ευρήματα για τις περί Εβραίων αντιλήψεις της ελληνικής κοινωνίας ξεπέρασαν τις πλέον απαισιόδοξες προβλέψεις». Η διαπίστωση γίνεται από τέσσερις ερευνητές οι οποίοι παρουσίασαν τα συμπεράσματά τους σε εκδήλωση που οργάνωσε το Ιδρυμα Χάινριχ Μπελ Ελλάδας, σε συνεργασία με την Εδρα Εβραϊκών Σπουδών του ΑΠΘ στα γραφεία της ΕΣΗΕΜ-Θ.
    Η εκδήλωση οργανώθηκε με αφορμή την έκδοση της έκθεσης «Ο αντισημιτισμός στην Ελλάδα σήμερα: Εκφάνσεις, αίτια και αντιμετώπιση του φαινομένου», που συνέταξαν οι Γιώργος Αντωνίου, Σπύρος Κοσμίδης, Ηλίας Ντίνας, Λεόν Σαλτιέλ, και την προλόγισε η συντονίστρια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την αντιμετώπιση του Αντισημιτισμού, Katharina von Schnurbein, για την οποία «ο αντισημιτισμός είναι η ντροπή της Ευρώπης».
    Στην έκθεση, η οποία αναμένεται να προκαλέσει συζητήσεις, καταγράφονται συγκεκριμένα περιστατικά αντισημιτισμού, όπως αυτός εκδηλώνεται στην πολιτική, στα μέσα ενημέρωσης/δικτύωσης και στον χώρο της Εκκλησίας.
    Οπως διευκρινίζεται, τα στοιχεία προέρχονται από δύο πανελλαδικές δημοσκοπήσεις -η πρώτη τέλη Ιουνίου 2014, η δεύτερη αρχές του 2015- χιλίων ερωτηματολογίων η καθεμιά και οι οποίες επιβεβαιώνουν την έρευνα της Anti-Defarnation League ότι η Ελλάδα έχει το υψηλότερο στην Ευρώπη (67%) ποσοστό αντισημιτισμού με δεύτερη την Πολωνία (45%) και τρίτη τη Γαλλία (37%).
    Σύμφωνα με τα πορίσματα, το 39,77% των Ελλήνων συμφωνούν (απόλυτα) ότι οι Εβραίοι εκμεταλλεύονται το Ολοκαύτωμα, ενώ ένα 25% επιπλέον (απλώς) συμφωνεί με τη λογική αυτή. Το 40,2% πιστεύει (απολύτως) ότι το Ισραήλ συμπεριφέρεται στους Παλαιστινίους όπως συμπεριφέρθηκαν οι ναζί στους Εβραίους κι ένα 24,67 (απλώς) συμφωνεί. Μόλις ένα 2,4% διαφώνησε απόλυτα και με τις δύο προτάσεις.
    Ακόμη ένα ποσοστό 71,07% (απολύτως) συν 21% (απλή συμφωνία) θεωρούν ότι οι Εβραίοι έχουν πολύ μεγάλη δύναμη στον χώρο των επιχειρήσεων, ενώ ένας στους πέντε (1/5) συμφωνεί ότι θα πρέπει να απαγορευθεί στους Εβραίους να αγοράζουν γη. Δεν εντοπίζονται διαφορές αντιλήψεων σε γυναίκες και άντρες, ενώ ηλικιακά χωρίς διαφοροποιήσεις οι γηραιότεροι είναι περισσότερο συντηρητικοί.
    Σε ό,τι αφορά την πολιτική τοποθέτηση «η άκρα Αριστερά παρουσιάζεται σε μεγαλύτερο βαθμό αντισημιτική σε σχέση με την Κεντροαριστερά και στα ίδια περίπου επίπεδα με την Κεντροδεξιά. Από το Κέντρο και προς τα δεξιά, η ιδεολογία και ο αντισημιτισμός διατηρούν γραμμική σχέση». Παρά ταύτα, μόλις το 27% θεωρεί ότι «ήρθε η ώρα να αφήσουμε το Ολοκαύτωμα πίσω μας».
    Επισημαίνονται συγκεκριμένα γεγονότα, όπως αυτό που αφορά το μνημείο Ολοκαυτώματος στην Καβάλα, ενώ καυτηριάζεται ακόμη και «η βεβήλωση μνημείων του Ολοκαυτώματος στην Ελλάδα από το ΠΑΜΕ, με σκοπό τη διαμαρτυρία εναντίον των πολιτικών του Ισραήλ».
    Φυσικά, τα περισσότερα περιστατικά που καταγράφονται αφορούν τη δράση όσο και τη ρητορική της Χρυσής Αυγής, ωστόσο κανένα κόμμα δεν γλιτώνει τις αναφορές καθώς υπομνηματίζονται δηλώσεις στελεχών των Ανεξάρτητων Ελλήνων (ΑΝ.ΕΛΛ.), του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού (ΛΑΟΣ), της Νέας Δημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ και της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς.
    Καταγράφονται εκφρασμένες (έστω κι αν αναθεωρήθηκαν στη συνέχεια από κάποιους) θέσεις και τοποθετήσεις των: Μάκη Βορίδη, Αδώνιδος Γεωργιάδη, Αθανάσιου Πλεύρη, Ευάγγελου Βενιζέλου, Παναγιώτη Λαφαζάνη, Γιάννη Δραγασάκη, Φραγκίσκου Κουτεντάκη, Θεόδωρου Καρυπίδη, Θεοδόση Πελεγρίνη, των μητροπολιτών Πειραιώς Σεραφείμ και Θεσσαλονίκης Ανθιμου, έργων Ελλήνων σκιτσογράφων κ.ά.
    Στο τέλος του τόμου οι συγγραφείς προτείνουν συγκεκριμένα μέτρα για την αντιμετώπιση του αντισημιτισμού από τα θεσμικά όργανα του κράτους, την Ορθόδοξη Εκκλησία, την εκπαίδευση και την έρευνα όσο και τα ΜΜΕ.

    KATHARINA VON SCHNURBEIN συντονίστρια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Αντιμετώπιση του Αντισημιτισμού
    «Οι παλιοί δαίμονες υπάρχουν ακόμη»
    • Πώς εκδηλώνεται σήμερα ο αντισημιτισμός στην Ευρώπη;
    Οι παλιοί δαίμονες δεν έχουν πεθάνει, παραμένουν ισχυροί. Τώρα έχουμε ακροδεξιό ρατσιστικό αλλά και θρησκευτικό αντισημιτισμό. Πολλές φορές ταυτίζονται με την άρνηση του Ολοκαυτώματος. Υστερα, είναι ο καλυμμένος αντισημιτισμός της Αριστεράς, αφού οι Εβραίοι στην Ευρώπη θεωρούνται υπεύθυνοι για ό,τι συμβαίνει στο Ισραήλ.
    Υπάρχει κι αυτός που εκδηλώνεται στις μουσουλμανικές κοινότητες, ενυπάρχει μέσα τους λόγω του πολιτιστικού μπακγκράουντ, αλλά εμφανίζεται και ως άρνηση του Ολοκαυτώματος ή ως αντι-ισραηλινισμός. Το φαινόμενο, όμως, δεν εκφράζεται μόνο στα άκρα αλλά και στο «κέντρο» της κοινωνίας. Για παράδειγμα, είχαμε επίθεση στο Βούπερταλ από τρεις Παλαιστινίους σε συναγωγή, οι οποίοι δεν καταδικάστηκαν για αντισημιτισμό. Αλλά κανένας δεν πετάει μολότοφ σε ορθόδοξες εκκλησίες επειδή η Ρωσία κατέλαβε την Κριμαία.
    Οι θεωρίες συνωμοσίας είναι ζωντανές, ότι «οι Εβραίοι ελέγχουν τα μίντια, τις τράπεζες…». Υπάρχει πολύς κοινωνικός φθόνος όταν οι εβραϊκές κοινότητες είναι ακμάζουσες και προβάλλονται πάνω τους οι προκαταλήψεις και οι αρνητικές αντιλήψεις για το Ισραήλ. Σε πολλές χώρες οι Εβραίοι ταυτίζονται με το Ισραήλ και δεν θεωρούνται καν πολίτες της χώρας στην οποία γεννήθηκαν και ζουν.
    • Πολιτικές ευθύνες υπάρχουν στην Ε.Ε. για την επανεμφάνιση του αντισημιτισμού; Λένε ότι τα αντισημιτικά αισθήματα επανέκαμψαν την εποχή της κρίσης…
    Είναι δύσκολα πιστευτό ότι η Ε.Ε. είναι υπεύθυνη για τον αντισημιτισμό. Δεν δέχομαι ότι η κρίση είναι η πραγματική αιτία. Μπορεί βέβαια να «λειτουργήσει» ο Εβραίος, την εποχή της κρίσης, σαν αποδιοπομπαίος τράγος· είναι βολικό. Αλλά τώρα μπήκε δυστυχώς και στα σαλόνια, απλώθηκε σε όλη την κοινωνία – γύρω από ένα ποτήρι κρασί αναπαράγονται σήμερα θεωρίες συνωμοσίας. Εχουμε αντισημιτισμό επί 2.000 χρόνια. Πάντα υπήρχαν διώξεις και πογκρόμ, σήμερα όμως είναι περίπλοκος, έχει πολλές μορφές, κρύβεται πίσω από άλλες ατζέντες…
    • Και με ποια όπλα θα αντιπαρατεθούμε στον αντισημιτισμό;
    Εκπαίδευση. Εκπαίδευση. Εκπαίδευση. Χρειαζόμαστε φιλελεύθερες κοινωνίες για να μπορούν Εβραίοι και άλλες μειονότητες να ζήσουν σε ανοιχτές κοινωνίες, κι εμείς να υπερασπιστούμε αυτές τις κοινωνίες. Να μην αφήσουμε χώρο στον λαϊκισμό να μας ξανακλείσει στο εθνικό μας κουτί. Πρέπει να υπερασπιστούμε ό,τι έχουμε κατακτήσει.

    • Ο/Η Po λέει:

      Ο Ριζοσπάστης «απάντησε» και ο πολύς Στάθης Real επίσης, και ο Δ. Ψαρράς τους ταπώνει όπως τους αξίζουν:

      Ο σοσιαλισμός των ηλιθίων
      Πριν περάσουν 24 ώρες επιβεβαιώθηκε η παρατήρησή μου για τη δυσκολία (και) της ελληνικής Αριστεράς να αντιμετωπίσει τον αντισημιτισμό που ενδημεί και στις τάξεις της.

      Απαντώντας σε προχτεσινό άρθρο μου («Ο ελληνικός αντισημιτισμός και η Αριστερά», «Εφ.Συν.», 29.5.2017), ο «Ριζοσπάστης» αφιέρωσε στο χτεσινό του φύλλο δύο ανυπόγραφα σχόλια, με τα οποία υπερασπίστηκε το γεγονός ότι οι διαδηλωτές του ΠΑΜΕ ανάρτησαν το 2006 φωτογραφίες παιδιών θυμάτων του πολέμου του Ισραήλ ενάντια στον Λίβανο «κοντά» στο μνημείο του Ολοκαυτώματος στη Θεσσαλονίκη.

      Με τη μικρή αυτή «παραδρομή», ο «Ριζοσπάστης» παραδέχτηκε ότι η πράξη αυτή ήταν απαράδεκτη.

      Γιατί στην πραγματικότητα οι φωτογραφίες αναρτήθηκαν επάνω και όχι «κοντά» στο μνημείο.

      Ισχυρίζεται ακόμα η εφημερίδα του ΚΚΕ ότι στο άρθρο μου υπάρχουν «ανιστόρητες αναφορές στην ΕΣΣΔ», αλλά δεν μπαίνει στον κόπο να απαντήσει στις συγκεκριμένες περιπτώσεις που καταγράφω.

      Αποφεύγοντας να με κατονομάσει, καταλογίζει την ευθύνη για τις απόψεις μου στην «Εφ.Συν.» και ακολουθώντας τη γνωστή παλιά μέθοδο, μου αποδίδει ότι εκτελώ «ειδική αποστολή» και συνδέει το κείμενο με την τριμερή συμφωνία Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ!

      Ακόμα πιο λάβρος, ο πρώην σκιτσογράφος του «Ριζοσπάστη» και ήδη συνεργάτης του Νίκου Χατζηνικολάου και ηγετικό στέλεχος της ΛΑ.Ε. Στάθης Σταυρόπουλος, χωρίς κι αυτός να με κατονομάζει, μιλά στο enikos.gr για «γελοίους» που «επιχειρούν να βγάλουν τους Ελληνες πρώτους στον αντισημιτισμό στην Ευρώπη και συνεπώς τον λαό μας υπ’ αριθμόν ένα εχθρό του εβραϊκού λαού».

      Φυσικά δεν τεκμηριώνει πουθενά αυτόν τον ισχυρισμό, ενώ μου καταλογίζει ότι εγώ ήμουν εκείνος που «αθώωσα» στα δικαστήρια τον Κ. Πλεύρη, καθώς και ότι οργανώνω «αριστοτεχνικά μια παγίδα στην Ισραηλινή Κοινότητα στην Ελλάδα», επειδή προσπαθώ «να την γκετοποιήσω ψυχικώς, πείθοντάς την ότι περιβάλλεται από συμπατριώτες-εχθρούς, από σατανικούς κρυπτοαντισημίτες».

      Κι αυτό είναι «αθλιότης και βλακεία».

      Αβυσσος η ψυχή του «αριστερού» αντισημίτη. Ο σκιτσογράφος προδίδεται από το γραπτό του.

      Γιατί μιλά για «Ισραηλινή» και όχι «Ισραηλιτική» Κοινότητα, επιβεβαιώνοντας ότι δεν κατανοεί τη διαφορά των δύο όρων και ότι ταυτίζει τους απανταχού Εβραίους με το κράτος του Ισραήλ.

      Λυπάμαι, αλλά η αντίδραση αυτή σε ένα κείμενο που επιχειρούσε να θέσει το πρόβλημα του αντισημιτισμού στο εσωτερικό της Αριστεράς επιβεβαιώνει πλήρως τη ρήση που συνήθως αποδίδεται στον ιστορικό ηγέτη του γερμανικού εργατικού κινήματος Αουγκουστ Μπέμπελ, ενώ στην πραγματικότητα ανήκει στον Φέρντιναντ Κροναβέτερ, ότι δηλαδή «ο αντισημιτισμός είναι ο σοσιαλισμός των ηλιθίων».

  49. Ο/Η laskaratos λέει:

    Υπάρχει Εισαγγελέας στη Λάρισα για αυτό το πανάθλιο υποκείμενο;

    https://www.larisanew.gr/website/%CE%B9%CE%B5%CF%81%CF%89%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%83-%CE%B2%CE%B5%CE%B2%CE%B7%CE%BB%CF%89%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CE%BF/

    “ΙΕΡΩΜΕΝΟΣ” ΒΕΒΗΛΩΝΕΙ ΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΣΤΗ ΛΑΡΙΣΑ (VIDEO)
    18-07-2017I

    Με τον πλέον άθλιο τρόπο ο γνωστός φανατικός ιερωμένος π. Κλεομένης βεβήλωσε χθες στη Λάρισα το μνημείο του ολοκαυτώματος βιντεοσκοπώντας τις αποτρόπαιες πράξεις του και ανεβάζοντάς τες στη συνέχεια στο youtube.

    Ο άνθρωπος που θέλει να λέγεται “άνθρωπος του θεού” και εμφανίζεται ως θεματοφύλακας των ιερών και όσιων της φυλής, όσο και αν παρουσιάζεται ως γραφικός, προχώρησε σε μια επαίσχυντη ενέργεια πετώντας αυγό, φτύνοντας και κλωτσώντας το μνημείο.

    Τώρα γεννάται το ερώτημα αν η δικαιοσύνη θα επέμβει για να διατάξει τη σύλληψή του.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s