Ο Βασίλης Ραφαηλίδης απαντά στην κα Βούλτεψη αλλά και σε όλους μας για το «Έπος του Πολυτεχνείου»

Σοφία Βούλτεψη: «στον αντιδικτατορικό αγώνα έλαβε μέρος με ομοψυχία το σύνολο του ελληνικού λαού, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης»

Δημοφιλείς ηθοποιοί εκείνης της εποχής ποζάρουν με τον Γεώργιο Παπαδόπουλο Πηγή: www.lifo.gr

Δημοφιλείς ηθοποιοί εκείνης της εποχής ποζάρουν με τον Γεώργιο Παπαδόπουλο Πηγή: http://www.lifo.gr

Ο Βασίλης Ραφαηλίδης γράφει χωρίς περιστροφές για το Πολυτεχνείο, τη γενιά του και την αντίσταση κατά της χούντας

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον Γιώργο, έναν καλοκάγαθο αστυφύλακα μιας κάποιας ηλικίας που έπαιρνε σύνταξη σε λίγο. Απʼ αυτόν μαθαίναμε στο κρατητήριο, όπου οι εφημερίδες απαγορεύονταν αυστηρά, τα σημαντικά διεθνή γεγονότα. Αυτός ήταν που μας πληροφόρησε για το θάνατο του Γκεβάρα, για τον οποίο, άλλωστε, με δυσκολία έκρυβε το θαυμασμό του. Φυσικά, όλα αυτά μας ταʼλεγε εμπιστευτικά, σχεδόν συνωμοτικά.
Ωστόσο, δεν έκανε ποτέ κουβέντα για τη χούντα και τα σχετικά με τον πάνω κόσμο, των ζώντων ελλήνων. Αυτών που ακόμα δεν ήξεραν τίποτα για τη μεγάλη ευκαιρία που θα τους προσέφερε το Πολυτεχνείο αργότερα, ώστε να νοιώσουν κι αυτοί λιγάκι αντιφασίστες, χαμένοι μέσα στη μεγάλη μάζα των δημοκρατών που πολιορκούσαν το Πολυτεχνείο.

Το μεγάλο πλήθος παρέχει ασφάλεια. Όσους κι αν συλλάβουν, όσους κι αν σκοτώσουν, ξέρεις πως οι πιθανότητες να σου συμβεί κακό είναι περίπου ίσες με τις πιθανότητες να κερδίσεις τον πρώτο λαχνό του λαχείου. Ρισκάρεις λοιπόν, σχεδόν εκ του ασφαλούς κι έτσι ανέξοδα αποχτάς το δικαίωμα να παριστάνεις τον αντιστασιακό. Πού ήταν όλοι αυτοί οι καλοί άνθρωποι όταν τους είχαμε ανάγκη; Μα, περίμεναν να ξεθυμάνει η χολέρα που λέγεται χούντα για να βγουν από το καβούκι, αυτοί οι καλοί νοικοκυραίοι.

Ο λαός της Αθήνας έβλεπε την χούντα να καταρρέει από τα ίδια της τα ανομήματα και μπήκε στον εύκολο αγώνα, έτσι για την τιμή των όπλων, που λέμε, και ίσα-ίσα για να λέμε πως την χούντα την έριξε ο λαός, τη στιγμή που και οι κότες ξέρουν εκείνο που καμώνονται πως δεν ξέρουν τα μουλάρια, ότι δηλαδή η χούντα έπεσε γιατί σάπισε.Γιατί, λοιπόν, σκοτώνονται να μαζέψουν τα σάπια φρούτα που κάθε χρόνο πέφτουν κάτω από το δέντρο του Πολυτεχνείου οι όψιμοι αντιστασιακοί; Και, βέβαια, δεν αναφέρομαι εδώ στους έτσι κι αλλιώς ζωηρούς έφηβους που, με κάθε ευκαιρία, το παίζουν επαναστάτες…ή περίπου.

Ένας κόμπος κάθεται στο λαιμό μου κάθε φορά που περνώ έξω από το Πολυτεχνείο. Το μπουντρούμι της Ασφάλειας στην οδό Μπουμπουλίνας βρίσκεται πίσω από το Πολυτεχνείο. Κι όσοι πέρασαν από εκεί, δεν νομίζω πως θα ήταν δυνατό να έχουν διάθεση να συνεορτάσουν με τους πανηγυριώτες της 17ης Νοέμβρη. Εκεί μπροστά μας ξεφόρτωσαν για να μας παν στη σήμανση, λίγο πιο κάτω, στα Χαυτεία. Από την Ασφάλεια μέχρι το Πολυτεχνείο, η απόσταση είναι δυο βήματα. Κι ωστόσο μας φόρτωσαν στην κλούβα για να μας ξεφορτώσουν λίγο παρακάτω. Ίσως δεν ήθελαν να βλέπουν οι περαστικοί πως από την Ασφάλεια βγαίνουν πολιτικοί κρατούμενοι δεμένοι με χειροπέδες, σαν εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου.

Ευτυχώς, να λες, που ήμουν δεμένος με τον Περικλή Κοροβέση –πάντα με τον Περικλή θα με δένουν από δω και πέρα σε κάθε μετακίνηση. Ίσως γιατί στην πρεμιέρα ήμασταν πολύ καλοί σαν ζευγάρι κωμικών. Ασουλούπωτοι και οι δύο, άνθρωποι με χιούμορ και οι δύο, προσφέραμε θέαμα υψηλής ποιότητας στο εθνικό θέατρο του παραλόγου. Μας μεταφέρουν την άλλη μέρα από την οδό Μπουμπουλίνας στην οδό Ρεθύμνης, εκεί κοντά, προς τη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Σε ένα νεοκλασικό της συμφοράς, ήταν οι κοιτώνες των αστυφυλάκων που υπηρετούσαν στην Ασφάλεια. Ήταν σκοτάδι πίσσα εκεί μέσα. Από πουθενά δεν έμπαινε φως και πουθενά δεν άναβε φως. Καμιά εικοσαριά ανθρώπους, μας αδειάζουν στον καινούργιο μας τάφο. Δεν έχω ιδέα, κανείς δεν θα ήταν δυνατό να έχει ιδέα, πόσες μέρες μείναμε εκεί. Ούτε ρολόι, ούτε φως, ούτε ώρες ύπνου, ούτε ώρες ξύπνιου. Προσπαθούσαμε να μετρήσουμε το χρόνο με το κατούρημα. Δύο κατουρήματα, μια μέρα. Το φαΐ, οι μανάδες συνέχιζαν να το πηγαίνουν στην Μπουμπουλίνας. Στη Ρεθύμνης ήμασταν ινκόγκνιτο. Κανείς δεν ήξερε πως υπάρχει κρατητήριο, παρεκκλήσιο το λέγαμε, στην οδό Ρεθύμνης. Όλοι γνώριζαν τον μητροπολιτικό ναό της οδού Μπουμπουλίνας, κι εκεί πήγαιναν τις προσφορές τους.

Και οι διάκονοι του εθνικού συμφέροντος, όπως λέμε στην Ελλάδα το ιδιωτικό συμφέρον, μετέφεραν τον άρτον ημών τον επιούσιον ιεροκρυφίως στο παρεκκλήσιον, όπου και κοινωνούσαμε των αχράντων μυστηρίων των σωτήρων του έθνους. Ανοίγαμε τα τάπερ στα τυφλά, κι ό,τι άρπαζαν τα δάχτυλα, τούτο το πανάρχαιο πηρούνι που είναι δυνατό να λειτουργήσει και σα μαχαίρι. Κεφτέδες, φώναζε ο ένας τυφλοπόντικας. Κοτόπουλο έλεγε από δίπλα ο άλλος τυφλοπόντικας. Ήταν το παιχνίδι μας. Κι ο Περικλής Κοροβέσης να λέει ανέκδοτα και να μη σώνει ποτέ.  

Βρισκόμουν από την πρώτη μέρα της δικτατορίας στον προθάλαμο της κόλασης και ήδη είχα αρχίσει να εξοικειώνομαι σιγά-σιγά με την ιδέα ενός θανάτου διά τυφεκισμού. Εκείνους τους πρώτους μήνες της αναγέννησης του φοίνικα από τις παλιές του στάχτες, που ξέμειναν από άλλους καιρούς, κανείς δεν ήξερε πως θα εξελιχτούν τα πράγματα.

Οι αντιστασιακοί σε ένα χρόνο, όταν θα γίνει φανερό πως η χούντα είναι της πλάκας, θα πληθύνουν πολύ. Εύκολα αντιστέκεται κανείς όταν ξέρει πως τουλάχιστον η ζωή του δεν κινδυνεύει. Όμως, εμείς είχαμε αρχίσει την αντίσταση κατά της χούντας από την πρώτη κιόλας μέρα, χωρίς να νοιαστούμε και πολύ για τις συνέπειες της στράτευσής μας. Δεν ήμασταν μέλη της «Δημοκρατικής Άμυνας» που πάρα πολύ όψιμα αποφάσισαν να αντισταθούν κι αυτοί στη χούντα, κυρίως δια συνεδριάσεων.

Ήμασταν νέοι κομμουνιστές, που μπορεί να μην είχαμε ακόμα ιδιαίτερα αναπτυγμένη την πολιτική μας συνείδηση, πάντως συνείδηση του κινδύνου είχαμε. Το γεγονός πως τα ιδανικά μας αργότερα θα στραπατσαριστούν κι εδώ στην Ελλάδα, όπως παντού, απʼτους χυδαίους γραφειοκράτες, δεν μειώνει την αξία της στράτευσής μας σε έναν αγώνα που όχι μόνο δεν γινόταν για τα προσωπικά μας συμφέροντα, αλλά τα έβλαπτε στα σίγουρα.

Είχα μπει στο αγώνα κατά της χούντας από την πρώτη κιόλας μέρα της δικτατορίας. Αλλά στα μετά την πτώση της χούντας χρόνια δεν πήγα να γραφτώ στο σύλλογο των αντιστασιακών, για να μπορέσω να εξαργυρώσω σε κάποιο δημόσιο ταμείο τη μικρή, την ελάχιστη προσφορά μου στον αγώνα κατά της νέας παραλλαγής του παλιού φασισμού. Ούτε δέχτηκα να γραφτώ στην ΕΣΗΕΑ, το επαγγελματικό μου σωματείο, ως αντιστασιακός. Ούτε πήγα να εξαγοράσω τα εφτά χρόνια της δικτατορίας για να μου αναγνωριστούν ως συντάξιμα.

Κι όταν κάποτε απόχτησα τα από το καταστατικό της ΕΣΗΕΑ προβλεπόμενα τυπικά προσόντα και πήγα να γραφτώ στο επαγγελματικό μου σωματείο, με απέρριψαν ως στερούμενο… ουσιαστικών προσόντων. Πέντε χρόνια απέρριπταν συνεχώς την αίτησή μου. Φαίνεται πως ούτε μέσα σε αυτά τα πέντε χρόνια κατάφερα να αποκτήσω ουσιαστικά προσόντα ως δημοσιογράφος. Και ξέρετε ποιοι αντέδρασαν περισσότερο στην εγγραφή μου; Αυτοί που γράφτηκαν ως αντιστασιακοί!  

Για μένα, η πιο σημαντική πράξη ήταν το ότι μπόρεσα και αντιστάθηκα στον πειρασμό να εξαργυρώσω καθʼοιονδήποτε τρόπο τη στράτευσή μου στον αγώνα κατά της χούντας. Κι ακόμα, το ότι πέτυχα την εγγραφή μου στην ΕΣΗΕΑ με δικαστική απόφαση. Ήμουν ο πρώτος δημοσιογράφος που εγγραφόταν στο επαγγελματικό του σωματείο με δικαστική απόφαση. Και η νομολογία που δημιουργήθηκε άνοιξε το δρόμο για πολλούς συναδέλφους. Δεν έχει σημασία που έχασα εφτά συντάξιμα χρόνια. Κέρδισα την αξιοπρέπειά μου. Άλλωστε από αξιοπρέπεια μάλλον παρά για λόγους ιδεολογικούς στρατεύτηκα στον αγώνα κατά της χούντας.

Πάντα έλεγα πως, ναι μεν είμαι κομμουνιστής, αλλά ποτέ δεν ισχυρίστηκα πως από κομμουνιστής σκέτα είμαι επιπροσθέτως και καλός κομμουνιστής. Άλλωστε ένας ρεβιζιονιστής από πεποίθηση, όπως εγώ, ποτέ δεν θα μπορούσε να γίνει καλός κομμουνιστής. Εν πάση περιπτώσει, ήμουν και παραμένω ένας ελεύθερος σκοπευτής, που πάει με αυτούς που τον έχουν ανάγκη, και όχι με εκείνους που τους έχει ανάγκη για να τη βολέψει. Στρατεύτηκα με το κομμουνιστικό ΠΑΜ όχι γιατί με επιστράτευσε το κόμμα, αλλά γιατί έτσι έκρινα σκόπιμο.

Όπως και να΄ναι, το καλοκαίρι του 1968 είμαι ελεύθερος, ύστερα από δέκα μήνες φυλακή. Εντάξει, ήμουν ελεύθερος, αλλά τι να την κάνω την ελευθερία χωρίς δουλειά, χωρίς τους φίλους που είχαν σκορπίσει εδώ και κει στην Ευρώπη, στα νησιά και στις φυλακές; Το πρώτο που σκέφτηκα ύστερα από μια εβδομάδα ελεύθερου βίου ήταν να κάνω κάτι κατεπειγόντως ώστε να ξαναμπώ φυλακή, ή έστω εξορία. Το σκέφτηκα μεν σοβαρά, όμως ήταν αδύνατο να έχω επαφή με κάποια αντιστασιακή οργάνωση. Αφενός γιατί οι αντιστασιακές οργανώσεις είχαν ήδη μετακομίσει στο εξωτερικό για να κάνουν από κει τουριστική αντίσταση εκ του ασφαλούς, και αφετέρου διότι ήμουν ήδη σεσημασμένος, και οι συνωμοτικοί κανόνες λεν να μην πλησιάζεις τους σεσημασμένους.

Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε σοβαρή αντίσταση κατά της χούντας. Η αντίσταση ήταν λίγο ως πολύ πλατωνική, εκτός απʼτην ηρωική μεν αλλά δυστυχώς αποτυχημένη απόπειρα του Αλέξανδρου Παναγούλη να σκοτώσει το δικτάτορα. Όλες οι προσπάθειες για οργάνωση ένοπλης αντίστασης έμειναν σχέδια, ενώ οι βομβιστικές ενέργειες κάποιων ζωηρών και ριψοκίνδυνων γίνονταν ερήμην των μεγαλυτέρων σε αριθμό αντιστασιακών οργανώσεων, του ΠΑΜ και του ΠΑΚ. Ούτε το πεπειραμένο ΚΚΕ ενέκρινε την βίαιη εξέγερση, τώρα που και τα αστικά κόμματα θα την επιθυμούσαν πολύ. Τελικά το πράγμα περιορίστηκε σε μία τουριστικού τύπου αντίσταση απʼτο εξωτερικό, όπου πρωταγωνιστούσε, όπως και στο κυρίως ειπείν θέατρο, η πληθωρική Μελίνα Μερκούρη, που το έπαιζε Πασιονάρια.

Ακούστε τώρα και τον Γιώργο Σεφέρη στο περίφημο κείμενο του κατά της χούντας , γραμμένο το Μάρτιο του 1969 . Του χρειάστηκαν δυο χρόνια για να αποφασίσει  να μιλήσει , λίγο πριν πεθάνει : « Είναι μια κατάσταση ( η χούντα) που όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές με πόνο και μόχθο πάνε κι αυτές να καταποντιστούν μέσα στο έλος , μέσα στα τελματωμένα νερά. Τώρα ξαναγυρίζω στη σιωπή μου..”   Γιατί κύριε ;  Είναι στάση πνευματικού ανθρώπου αυτή; “Είμαι ένας άνθρωπος χωρίς κανένα πολιτικό δεσμό και μπορώ να πω χωρίς φόβο και πάθος : Βλέπω μπροστά μου το γκρεμό που μας οδηγεί η καταπίεση.Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει . Είναι εθνική επιταγή…”   Σύμφωνοι , σεβαστέ μου , μεγάλε ποιητή.Όμως και οι δικτάτορες για εθνική επιταγή μιλούν .

Ποιες από τις δυο εθνικές επιταγές είναι η σωστή ; Σας βεβαιώ καμία . Η δικτατορία δεν είναι λύση . Όμως ούτε η μεγαλόστομη αοριστολογία ενός σπουδαίου ποιητή που συνήθισε να κρύβεται πίσω απ` την αμφισημία της ποίησης είναι λύση .   Πάντως ο Σεφέρης μίλησε . Ο Ελύτης δε μίλησε. Πάρα πολλοί δε μίλησαν.

Ο Σπυρίδων Μαρκεζίνης, γνωστός και ως «πίθηκος», ήταν πολύ άτυχος. Διορίστηκε πρωθυπουργός την 8η Οκτωβρίου 1973, και ενάμιση μήνα μετά την ορκωμοσία του, εκδηλώνεται η εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ήρθε στην εξουσία υποτίθεται για να εκτονώσει την κατάσταση και να κατασιγάσει τα πάθη μετά την εξέγερση της Νομικής αλλά τα πάθη φούντωσαν εντελώς απροσδόκητα στο Πολυτεχνείο από την 14η Νοεμβρίου 1973 που αρχίζει η κατάληψη, μέχρι τη νύχτα του Σαββάτου προς Κυριακή της 17ης Νοεμβρίου, που τα τανκς θα σπάσουν την πόρτα και θα καταστείλουν την αυθόρμητη, αυτοκαθοδηγούμενη και ακαθοδήγητη από τα κόμματα φοιτητική εξέγερση.

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί η εξέγερση του Πολυτεχνείου ονομάστηκε έπος. Τούτη η αυθόρμητη παθητική αντίσταση στη χούντα έχει μάλλον έναν λυρικό παρά έναν επικό χαρακτήρα. Και η επέλαση των τανκς κατά των νεαρών αόπλων έχει περισσότερη σχέση με γκραν κινιόλ μέσα στη νύχτα παρά με έπος.

Το «έπος» δημιούργησε εντελώς κατά λάθος μια «ηρωίδα», τη Μαρία Δαμανάκη, της οποίας ο ηρωισμός συνίσταται στην εκφώνηση -από το ραδιόφωνο των φοιτητών- των συνθημάτων και των ανακοινώσεων της συντονιστικής επιτροπής.

Πάντως πολλοί είχαν την ευκαιρία να βάλουν υποψηφιότητα για πολιτικοί εκεί μέσα στο Πολυτεχνείο. Για τον Μίμη Ανδρουλάκη, τον Κώστα Λαλιώτη και τον Στέφανο Τζουμάκα, ηγετικά στελέχη της εξέγερσης, ο δρόμος προς τη Βουλή, την πολιτική σκηνή, το πολιτικό παρασκήνιο και την εν γένει ελληνική πολιτική αθλιότητα, ξεκινάει από κει.  

Δεν πήγα ποτέ στο Πολυτεχνείο, ούτε μέσα ούτε έξω, ούτε τότε ούτε αργότερα. Δεν πήρα ποτέ μέρος στις προσκοπικές τελετές και τις ηλίθιες πορείες κατά την ημέρα της «επετείου του Πολυτεχνείου» τούτο το μεγάλο συλλογικό άλλοθι για την ηθική ανεπάρκεια ενός ολόκληρου λαού.

Πρόκειται για ένα πολύ βολικό άλλοθι, που το οικειοποιήθηκαν όσοι νοιώθουν την ανάγκη να ξεπλύνουν την ντροπή για την απέραντη δειλία τους επί έξι ολόκληρα χρόνια.

(Οι υπογραμμίσεις είναι της Lifo.gr)

______________

Πηγές:

  1. Βασίλη Ραφαηλίδη, Μνημόσυνο για έναν ημιτελή θάνατο, σελ.397-401, 402,408-9,419-20,444.
  2. Βασίλη Ραφαηλίδη, Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού κράτους 1830-1974, σελ.419,436-7.

http://www.lifo.gr/team/retrolifo/27586

This entry was posted in Ασμοδαίος, Για την Αριστερά, Διακρίσεις (κάθε είδους), Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

12 απαντήσεις στο Ο Βασίλης Ραφαηλίδης απαντά στην κα Βούλτεψη αλλά και σε όλους μας για το «Έπος του Πολυτεχνείου»

  1. Ο/Η Psycho λέει:

    Δεξιά του Εθνάρχου διακρίνω την Μάρω Κοντού της Νου Δου ή λαθεύω;

  2. Παράθεμα: Ο Βασίλης Ραφαηλίδης απαντά στην κα Βούλτεψη αλλά και σε όλους μας για το «Έπος του Πολυτεχνείου» | Karampas's Blog

  3. Ο/Η karampas λέει:

    θεος

  4. Ο/Η laskaratos λέει:

    Ο Ραφηλίδης, που ως νέος είχε αποκαλύψει τις παιδεραστικές δραστηριότητες κάποιου εθνικόφρονα αρχιμανδρίτη-καθηγητή του στην Καστοριά, φωτογραφίζοντάς τον μάλιστα για να έχει αποδείξεις, είχε ανοιχτό μέτωπο με τον κλήρο:

    εδώ μιλάει με το πνευματικό τέκνο του Χουντόδουλου τον τ.Θεσσαλιώτιδος Θεόκλητο που εξαναγκάστηκε το 2005 υπό το βάρος των σκανδάλων του να παραιτηθεί

    https://groups.yahoo.com/neo/groups/Orthodoxia/conversations/messages/7615

    «Ναρκωτικά, σεξ, χρήμα και ηδονή»

    Τα ιερωμένα τα άπλυτα
    ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

    Του ΘΩΜΑ ΤΣΑΤΣΗ

    Οι εκκλησιαστικές οσμές, που ήταν καλά κλεισμένες, άρχισαν να αναδύονται χθες μετά τη δημοσιοποίηση μιας… εξομολόγησης με τη μορφή ένορκης βεβαίωσης του μητροπολίτη, πρώην Θεσσαλιώτιδος, Κωνσταντίνου.

    Στόχος, ο νυν μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος Θεόκλητος και ο μέχρι πριν από μία εβδομάδα διευθυντής του ιδιαίτερου γραφείου της Αρχιεπισκοπής, αρχιμανδρίτης Σεραφείμ Κουλουσούσας. Πριν από τον μητροπολίτη Θεσσαλιώτιδος, στο στόχαστρο ενός ακόμη ιερωνυμικού μητροπολίτη -του πρώην Αττικής και Μεγαρίδος Νικόδημου- είχε βρεθεί ο μητροπολίτης Αττικής Παντελεήμων.

    Η καταγγελία του πρώην Θεσσαλιώτιδος Κωνσταντίνου εναντίον του μητροπολίτη Θεόκλητου Κουμαριανού ήρθε στη δημοσιότητα από το ραδιόφωνο του «Φλας». Σύμφωνα με τις πληροφορίες που μεταδόθηκαν, ο μητροπολίτης Κωνσταντίνος κατέθεσε ένορκη βεβαίωση, σύμφωνα με την οποία τον Ιανουάριο του 2003 «δύο κληρικοί είχαν προσαχθεί στο αστυνομικό τμήμα Τρικάλων ως ύποπτοι για διακίνηση ναρκωτικών. Τους δύο κληρικούς κλήθηκε να αναγνωρίσει, σύμφωνα με τον πρώην μητροπολίτη, ο μητροπολίτης Τρίκκης Αλέξιος, ο οποίος διαπίστωσε ότι επρόκειτο για τον μητροπολίτη Θεσσαλιώτιδος Θεόκλητο και τον πρώην διευθυντή του γραφείου του Αρχιεπισκόπου, Σεραφείμ Κουλουσούσα».

    Σύμφωνα με πληροφορίες, ο πρώην Θεσσαλιώτιδος πληροφορήθηκε όσα κατέθεσε κατά τη διάρκεια εξομολόγησης. Κατά τον μητροπολίτη Νικόδημο Γκατζιρούλη, τα πληροφορήθηκε από πολίτες της Καρδίτσας, με πολλούς από τους οποίους συζητά καθημερινά. Η εξομολόγηση, λοιπόν, μετατράπηκε σε ένορκη βεβαίωση που έγινε μέρος των πρακτικών μιας αίτησης ασφαλιστικών μέτρων που υπέβαλε ο Θεόκλητος Κουμαριανός εναντίον του Νικόδημου Γκατζιρούλη, που μέχρι το 1974 διετέλεσε μητροπολίτης Αττικής και Μεγαρίδος. Εκτός από εκκλησιαστικό ενδιαφέρον, η αίτηση ασφαλιστικών παρουσιάζει και δικαστικό, αφού κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά, αν και η έδρα του ιεράρχη είναι στην Καρδίτσα. Μεταξύ των δικηγόρων του Θεόκλητου ήταν οι Νικόλαος Εμμανουηλίδης, που ήταν δικηγόρος και του αρχιμανδρίτη Ιάκωβου Γιοσάκη, και ο γνωστός από τις εμφανίσεις του στην trash tv Παναγιώτης Λεωτσάκος. Πρόεδρος του μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά που εκδίκασε την υπόθεση ήταν δικαστής, η δράση της οποίας ερευνάται από τη Δικαιοσύνη.

    Ο μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος, όταν πληροφορήθηκε όσα ακούστηκαν εις βάρος του, έσπευσε να διαψεύσει τον πρώην Θεσσαλιώτιδος. «Αρμόδιος να απαντήσει γι’ αυτό είναι ο σεβ. μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών κ. Αλέξιος ο οποίος, κατά το ρεπορτάζ, δήθεν εκλήθη στο αστυνομικό τμήμα Τρικάλων να αναγνωρίσει και δήθεν αναγνώρισε εμένα και έτερο κληρικό! Απλά σημειώνω ότι ο σεβασμιώτατος Τρίκκης εγγράφως έχει διαψεύσει τις χυδαίες αυτές φημολογίες, τις οποίες λειτουργοί της Εκκλησίας άκριτα υιοθέτησαν…», λέει στη γραπτή δήλωση ο Θεόκλητος. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι κατέθεσε τα ασφαλιστικά μέτρα στον Πρωτοδικείο Πειραιά, επειδή όταν έρχεται στην Αθήνα φιλοξενείται σε φιλικά του σπίτια, ένα από τα οποία βρίσκεται στον Πειραιά. Τέλος, επισημαίνει ότι δεν εστράφη εναντίον του πρώην Θεσσαλιώτιδος Κωνσταντίνου, γιατί σέβεται την ιδιότητά του ως προκατόχου του και την ηλικία του.

    Σε ότι αφορά την ουσία της υπόθεσης, η δικαστική απόφαση δικαίωσε τον Θεόκλητο, ο οποίος περιμένει πλέον την κύρια αγωγή. Ο Θεόκλητος προσέφυγε στη δικαιοσύνη, γιατί θεωρούσε ότι ο Νικόδημος Γκατζιρούλης τον προσέβαλε, θίγοντας την τιμή και την υπόληψή του με όσα έγραφε στο έντυπο «Ελεύθερη Πληροφόρηση». Ο Νικόδημος στα κάποια από τα έντυπα που κυκλοφόρησε έγραφε:

    – «Χρήμα, δόξα και ηδονή είναι το τρίπτυχο της αρχιεπισκοπικής φρουράς, που κλιμακώνεται και έξω από το αμαρτωλό κτίριο και, περνώντας από την καρδιά της Θεσσαλίας, αναπτύσσεται ίσαμε την εσχατιά της Θράκης. Μη μιλάτε, Μακαριότατε, για διαφθορά. Ή πριν τολμήσετε να μιλήσετε, απολυμάνετε, με ισχυρή δόση φορμόλης, το διοικητήριό σας».

    – «Ο κ. Χριστόδουλος, σ’ όλα τα χρόνια της ποικίλης εκκλησιαστικής του δραστηριότητας και ιδιαίτερα κατά την περίοδο της αρχιεπισκοπικής του εξουσίας, έδειξε να προτιμάει και να ευνοεί τη μερίδα των εκκλησιαστικών παραγόντων, που σηματοδοτείται και προσδιορίζεται με το ήθος και τις επιδόσεις των τριών στενών φίλων του και συνεργατών του. Του Θεόκλητου Κουμαριανού, του Διονύσιου Κατερίνα και του Παντελεήμονα Μπεζενίτη. Οσοι ανήκουν στη λέσχη προσόντων και ήθους αυτών των τριών, είναι ευπρόσδεκτοι στην αρχιεπισκοπική αγκάλη».

    – «Αν συμφωνείς και συ, προτείνω να κάνουμε μια κοινή εισήγηση στον κ. Χριστόδουλο. Στην άτυπη, παράτυπη αλλά και ιδιότυπη Επιτροπή, που έχει αναλάβει τη βαριά αποστολή να δέχεται τις καταγγελίες για τα ροζ σκάνδαλα των ποικίλων ρασοφόρων, να συμπεριλάβει και τους εκλεκτούς και έμπιστους φίλους του».

    Μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η υπόθεση που απασχόλησε τα μέλη της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου (ΔΙΣ) το καλοκαίρι του 2002. Οι ιεράρχες αναλώνονταν στα υψηλά τους εκκλησιαστικά καθήκοντα. Να ερευνήσουν, δηλαδή, το «σεξουαλικό σκάνδαλο» που είχε φέρει στη δημοσιότητα -και πάλι- ο μητροπολίτης Νικόδημος Γκατζιρούλης.

    Η ΔΙΣ ασχολήθηκε με το θέμα όταν ο Νικόδημος έστειλε μια κασέτα από τις πολλές που έλαβε στη Σύνοδο, την οποία, όπως έλεγε, έλαβε ταχυδρομικώς……………..

  5. Ο/Η laskaratos λέει:

    Ο Βασίλης Ραφηλίδης αποκαλύπτει πως εξέθεσε τον παιδεραστή φασίστα αρχιμανδρίτη
    Το ιστορικό αυτής της συζήτησης εδώ:
    https://roides.wordpress.com/2011/12/14/14dec11/
    Οι πονηριές του κ. +Γιώργου Μεταλληνού+

    14/12/2011
    … απέναντι στον Βασίλη Ραφαηλίδη και αλλού

    Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

  6. Ο/Η osr λέει:

    Reblogged this on -osr- τίποτε δεν χαρίζεται….. όλα κερδίζονται μόνο όταν τα διεκδικούμε και τα θέλουμε αληθινά and commented:
    Πάντα λίγοι αγωνίζονται…..οι βολεμένοι ανθρωπάκοι υπερτερούν

  7. Παράθεμα: Ο Βασίλης Ραφαηλίδης απαντά στην κα Βούλτεψη αλλά και σε όλους μας για το «Έπος του Πολυτεχνείου» | Ασμοδαιος

  8. Ο/Η του Καραμανλορουσόπουλου λέει:

    Kαραμανλική συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Πως κάνετε έτσι αγαπητέ;
      Υπήρχαν λεφτά, υπήρχαν και μυστικά κονδύλια, υπάρχουν ακόμη (τα δεύτερα θα τα καταργούσε ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν πρόκανε)…

      http://www.efsyn.gr/arthro/koinovoyleytikos-eleghos-gia-ta-mystika-kondylia

      Κοινοβουλευτικός έλεγχος για τα μυστικά κονδύλια

      Ελεγκτικό ρόλο στη Βουλή για τη διαχείριση απόρρητων δαπανών δίνει ο Νίκος Κοτζιάς.
      15.05.2015
      Συντάκτης:
      efsyn.gr

      Κάτω από κοινοβουλευτικό έλεγχο θα γίνεται η διαχείριση των απόρρητων δαπανών του υπουργείου Εξωτερικών, προκειμένου να υπάρχει απόλυτη διαφάνεια, σύμφωνα με πρόταση του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά.

      Σύμφωνα με έγγραφο του υπουργού, έχει ήδη προταθεί και βρίσκεται υπό επεξεργασία, η σύσταση τριμελούς κοινοβουλευτικής επιτροπής η οποία θα ελέγχει και αυτή τη διαχείριση των πιστώσεων, ώστε οι απόρρητες δαπάνες να μην ευρίσκονται στη χρήση του υπουργού χωρίς άλλο ουσιαστικό έλεγχο, πλην του υπηρεσιακού.

      Το έγγραφο του Νίκου Κοτζιά διαβιβάστηκε, έπειτα από ερώτηση και αίτηση κατάθεσης εγγράφων που είχε υποβάλει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Χρήστος Καραγιαννίδης σχετικά με τις απόρρητες δαπάνες του υπουργείου Εξωτερικών. Ο βουλευτής έχει καταγγείλει ότι ο συγκεκριμένος τομέας πιστώσεων στο πρόσφατο παρελθόν αποτέλεσε πηγή αδιαφάνειας και κατασπατάλησης δημόσιων πόρων που κρύφτηκε κάτω από τον μανδύα των απόρρητων δαπανών.

      Στο αίτημα του βουλευτή να κατατεθούν στοιχεία, όπως τα έγγραφα των επιτροπών που αποδεικνύουν πως ποια ποσά δαπανήθηκαν το 2014 αλλά και έγγραφα για τη στελέχωση των επιτροπών ελέγχου των απορρήτων δαπανών, ο υπουργός Εξωτερικών σπεύδει εκ προοιμίου να επισημάνει ότι απόρρητες δαπάνες δεν διαχειρίζεται αποκλειστικά το υπουργείο Εξωτερικών, υπογραμμίζει δε ότι κατά το πρώτο τρίμηνο του 2015 δεν «σπαταλήθηκε» ούτε ένα ευρώ από τις πιστώσεις του υπουργείου Εξωτερικών που προορίζονται για δαπάνες εθνικών αναγκών.

  9. Ο/Η eklag λέει:

    Βεβαίως και δεν υπήρξε μαζική αντίσταση στη Χούντα αν εξαιρέσουμε τους μαζικούς αυτοεξορισμούς των πατερούληδων του Γένους.
    Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ στην πορεία ο μαθητής Διομήδης Κομνηνός ή μια άλλη μαθήτρια στην ταράτσα του σπιτιού της ή ένα 5χρονο παιδάκι στην αυλή του κ.τλ.
    Το ότι κάποιοι εξαργύρωσαν με βουλευτιλίκια και ξεφτιλίκια το Πολυτεχνείο δεν αναιρεί την-απέλπιδα ίσως-πάλη των ανθρώπων για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

  10. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Σχέδιο αφηγήματος , που το ποιειν μου ειχε κανει την τιμη να το αναρτήσει εξη ετη πριν. Μια καθολου …απιθανη εκδοχη. Για οσους δεν το ειχαν διαβασει.
    To πληρες δημοσιευτηκε αρχικα στο http://www.poiein.gr/archives/11622/index.html#more-11622
    Εδω χρησιμοποιώ απόσπασμα από την αναδημοσιευση το 2011 με τις παραπομπές.

    Στην μνήμη του Βασίλη Ραφαηλίδη

    Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

    “ΔΕΚΑ ΕΞΙΜΙΣΗ ΝΟΕΜΒΡΗ” – ΚΑΙ ΑN ΓΙΝΟΤΑΝ ΕΤΣΙ;
    Αφωτίστου Φιλέλληνος, Σχέδιο αφηγήματος “ΔΕΚΑ ΕΞΙΜΙΣΗ ΝΟΕΜΒΡΗ”

    (ΕΝΩ ΕΧΕΙ ΔΙΑΝΥΘΕΙ Η ΜΙΣΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ 16 ΝΟΕΜΒΡΗ
    ΚΑΠΟΙΑ ΑΛΛΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΠΡΙΝ ΕΡΘΕΙ Η 17 ΝΟΕΜΒΡΗ 1973)
    ΚΑΙ ΑN ΓΙΝΟΤΑΝ ΕΤΣΙ;

    Σκηνή πρώτη :
    (Παρασκευή απόγευμα 16 Νοεμβρίου 1973)

    Μετά από τριήμερη κατάληψη του Πολυτεχνείου, και εξαιτίας της καταπίεσης, της πρωτόγνωρης φτώχειας και των προβλημάτων λόγω της πρώτης ενεργειακής κρίσης, ο λαός της Αθήνας, έχει συγκεντρωθεί στο κέντρο της πόλης και οι πιο επαναστατικοί ήδη έχουν καταλάβει κρατικά κτίρια.

    Βέβαια, φάνηκε κάτι περίεργο : ανάμεσα στο επαναστατημένο πλήθος που ήδη από το βράδυ της Πέμπτης είχε καταλάβει κρατικά κτίρια, είχαν ανακατευτεί και έλληνες φοιτητές από την Ιταλία και την Γαλλία, με μερικούς “φιλέλληνες” επαναστάτες από τον Μάη του 68, φέροντες όπλα που τα είχαν εισάγει σταδιακά και λαθραία τα καλοκαίρια, από το ’70 κι ύστερα, την περίοδο των διακοπών.
    ……………………………………………………………………………………………………………..
    Δυό μελαχροινές κοπέλες η Μαρίνα και η Αρετή και δύο φοιτητές, o Λάκης με λεπτά χαρακτηριστικά και κατσαρά μαλλιά κι ο Μάκης, συντοπίτης των δυό φοιτητριών, κοντός με ελάχιστο λαιμό απ’ όπου φύτρωνε ένα πελώριο κεφάλι, από την κατάληψη του Πολυτεχνείου μιλάνε με έναν αγριεμένο νέο φοιτητή που γυάλιζε το μάτι του, τον Λέοντα.

    Ο Λέων, ήταν ο γεροδεμένος μοναχογιός αριστερού μικροεργολάβου, ντυμένος με αμπέχωνο, χοντρό μπουτζίν και άρβυλα, αξύριστος. Έσερνε μια μπετόβεργα μήκους ενός μέτρου, διαμέτρου 12 χιλιοστών, που την είχε προσάγει για αυτοάμυνα μαζί με τσέρκια από κοντινή οικοδομή για να κάνει “φιόγκο” τις πόρτες της περίφραξης του ΕΜΠ.
    Πρώτος μίλησε o Λάκης :

    – “Ο αέρας μυρίζει μπαρούτι , πρέπει να διαλύσουμε την κατάληψη”.
    – “Μα τι λετε τώρα , ο λαός έχει ξεσηκωθεί, δεν μπορούμε να κάνουμε πίσω θα γίνουμε ρεζίλι”, είπε ο Λέων
    – “Είσαι προβοκάτορας”, του είπε προκλητικά o Λάκης.

    Ήδη από την Τετάρτη, οι οργανωμένοι φοιτητές προσπαθούσαν να σταματήσει η κατάληψη, γιατί δεν μπορούσαν να ελέγξουν το αυθόρμητο.

    Η Μαρίνα, μία νοστιμούλα φοιτήτρια, μέλος της ΑΝΤΙΕΦΕΕ , κόρη αξιωματικού της χωροφυλακής, με ένρινη φωνή του είπε :

    -“Συνάδελφε έχει δίκιο ο Λάκης, αν δεν φύγουμε θα χυθεί αίμα.”
    -“Πρέπει να κρατήσουμε τις Θερμοπύλες”, είπε ο Λέων και σκέφθηκε ότι έπρεπε να δέσει με πρόσθετους φιόγκους από τσέρκια τις σιδερένιες πόρτες της Στουρνάρη και της Τοσίτσα
    -“Είσαι προβοκάτορας”, επανέλαβε ο Λάκης.

    Ο Λέων εκνευρίσθηκε, οι φλέβες στο λαιμό του διογκώθηκαν, ένοιωσε κάτι σαν να τον τσίμπησε αλογόμυγα και ουρλιάζοντας «φύγε ρε πούστη μη σε σκοτώσω» πήρε στο κυνήγι τον Λάκη στην αυλή του κτιρίου των Μηχανολόγων-Ηλεκτρολόγων, αλλά ο Λάκης ήταν ταχύτατος και άρχισε να κάνει κύκλους γύρω από τις μπασκέτες. Σύντομα, ο Λέων αντιλήφθηκε το γελοίον του πράγματος και παράτησε το κυνηγητό.

    Σκηνή δεύτερη :
    (Παρασκευή απόγευμα 16 Νοεμβρίου 1973, 16:17)

    Μέχρι το ηλιοβασίλεμα (18:11) οι πιο επαναστατικοί είχαν πλαισιωθεί από αγριεμένους άνεργους οικοδόμους που είχαν πληγεί από την κρίση και αγωνιστικά στοιχεία από το Θριάσιο πεδίο (απόγονους ομόθρησκων αρβανιτών που με τους έλληνες είχαν συμμετάσχει στην ελληνική επανάσταση) .
    Οι καταλήψεις κρατικών κτιρίων, συνέχισαν επιτυχημένα, με εκθετικό ρυθμό, έως το βράδυ, λόγω της ελάχιστης αντίστασης που έδειχναν οι αστυνομικοί και της σφοδρότητας των επιθέσεων από τους αγριεμένους άνεργους οικοδόμους και από έλληνες φοιτητές εξωτερικού, ενώ οι λίγοι “φιλέλληνες” επαναστάτες του Μάη του 68, έπαιζαν περισσότερο οργανωτικό ρόλο.

    Ο στρατός, η ηγεσία του οποίου είχε διαβρωθεί από μέσα, ενόψει του σχεδιαζόμενου πραξικοπήματος του Ιωαννίδη εναντίον του Γ. Παπαδόπουλου, δεν μπόρεσε να αντιδράσει σε μεγάλο βαθμό και μετά από σύντομο πόλεμο στην περιοχή Πρωτευούσης, ήρθαν σε διαπραγματεύσεις με τους επαναστάτες. Η επικράτηση της αντ-‘’επανάστασης’’ καθυστέρησε μόνον στην Βόρεια Ελλάδα (των πρώην «νέων χωρών» όπως ονομάσθηκαν μετά το 1913), λόγω της συντηρητικότητας των κατοίκων (κυρίως μετανάστες ελληνικής καταγωγής από άλλες χώρες πόντιοι, μικρασιάτες πρόσφυγες και Ελληνοσλάβοι μαζί με τους ολιγότερους γηγενείς μακεδόνες και θράκες.)

    Οι ηγέτες της χούντας είχαν εκπονήσει σχέδιο διαφυγής, σε περίπτωση αντεπανάστασης. Οι γρηγορότεροι, δηλαδή ο ηγετικός πυρήνας έφυγαν με στρατιωτικά αεροπλάνα για την Ισπανία και την Πορτογαλία, που είχαν δικτατορικά καθεστώτα, και – από εκεί –με πολιτικά αεροπλάνα , διασκορπίστηκαν σε χώρες της κεντρικής και νότιας Αμερικής, κυρίως στην Βραζιλία. Ένα δεύτερο κύμα έφυγε με τα πλοία της γραμμής για Ιταλία.

    Μερικοί τολμηροί με στρατιωτικά μεταγωγικά αεροπλάνα που εκείνη την εποχή γεμάτα είχαν ακτίνα δράσης μόλις 2500 χιλιόμετρα έφθασαν στην Ισπανία ή την Πορτογαλία. Από εκεί ακόμα και αν ανεφοδιάζονταν έφθαναν μέχρι τις Αζόρες, 1500 χιλιόμετρα από την Λισαβόνα αλλά η πορτογαλική κυβέρνηση δεν διέθετε πολλά καύσιμα .

    Έτσι ή αλλιώς από εκεί οι ανατολικές Ακτές της Νότιας Αμερικής απέχουν 3900 χιλιόμετρα. Ο κατ΄ευθείαν διάπλους του Ατλαντικού ήταν αδύνατος. Το μόνο μέρος που μπορούσαν να προσεγγίσουν ήταν η παγωμένη νήσος Νέα Γή δίπλα στην χερσόνησο Λαμπραντόρ, η ανατολικότερη περιοχή του Καναδά στον Ατλαντικό.

    Πραγματικά 17 φανατικοί χουντικοί αεροπόροι, μετά από ανεφοδιασμό στην Πορτογαλία με την βοήθεια ενθουσιώδους χουντικού σμηνάρχου, προσεγγίζουν την Νέα Γή, αλλά παγώνουν οι πτέρυγες του αεροπλάνου, αλλάζει η αεροδυναμική συμπεριφορά του αεροπλάνου και, πριν αυτό συντριβεί, πέντε απ΄ αυτούς προλαβαίνουν να πηδήξουν με αλεξίπτωτο , τρείς πεθαίνουν από το ψύχος στα παγωμένα νερά του Ατλαντικού και δύο κατορθώνουν να επιζήσουν με την βοήθεια ψαράδων από την φυλή Innu από το Λαμπραντόρ

    Οι πιο αργοπορημένοι – και ενώ ο πόλεμος μαινόταν στην Β. Ελλάδα- μεταμφιεσμένοι και με πλαστά διαβατήρια κατόρθωσαν να επιβιβασθούν σε πολιτικά αεροπλάνα….

    [….]
    Σκηνή δέκατη :
    Φεβρουάριος 1975

    Οι πρώην ένοπλοι σοσιαλιστές της περιόδου της στρατιωτικής δικτατορίας, που είχαν διασκορπιστεί στην Ευρώπη, στρατολόγησαν έλληνες εμιγκρέδες και μετακινήθηκαν στην Λιβύη. Εκεί, με την βοήθεια του καθεστώτος Καντάφι, εξοπλίσθηκαν και εκπαιδεύτηκαν στρατιωτικά με σκοπό την απόβαση στην κοντινή Κρήτη. Οι αντάρτες αυτοί ονομάσθηκαν «λίβυοι ή κανταφικοί»

    Από το λιμάνι του Τομπρούκ έως το ακρωτήρι Παξιμάδια (ένα ερημικό ακρωτήρι στην νότια πλευρά του νομού Ηρακλείου) η απόσταση είναι μόλις 200 μίλια ή 325 χιλιόμετρα. Εκεί θα τύχουν θερμής υποδοχής από τις πολυπληθείς ένοπλες οργανώσεις των παραδοσιακά βενιζελικών κρητικών, και κατόχων πολύ μεγάλης ποσότητας οπλισμού, που καμία κυβέρνηση δεν μπόρεσε ποτέ να συλλέξει. Όλοι μαζί επιτίθενται στο Ηράκλειο, το οποίο καταλαμβάνουν σύντομα. Οι Κρητικοί, που πάντα εμφάνιζαν κρυφές τάσεις αυτονομίας, ήταν εντελώς εχθρικοί με το καθεστώς και σημαντικό τμήμα της Κρήτης ήταν ουσιαστικά εκτός νόμου. Για να αποφευχθούν οι προστριβές και οι ένοπλες συρράξεις με τους υπόλοιπους, οι λίγοι σταλινικοί – μειοψηφία του Κρητικού λαού – είχαν οδηγηθεί σε κυβερνητικές θέσεις στην πρωτεύουσα.

    Ένας από τους ήρωες της αντίστασης εναντίον των χουντικών αλλά και των σταλινικών στη συνέχεια, ήταν ο 25 χρονος Αντώνης , πρώην Μαοϊκός και νυν αναρχοκομμουνιστής. Ήταν γιος χουντικού αξιωματικού και ηγετικού στελέχους της οργάνωσης «Κόκκινη προβιά»[1], ο οποίος πέθανε από έμφραγμα του μυοκαρδίου στις αρχές της δικτατορίας. Ο Αντώνης, μετά τον θάνατο του πατέρα του είχε ανακαλύψει μια κρυψώνα με οπλισμό ( επειδή όταν ήταν παιδί είχε αντιληφθεί ότι ο θρησκόληπτος πατέρας του επισκεπτόταν συχνά έναν έρημο εκκλησάκι στον Υμηττό και μια-δύο φορές τον είχε πάρει μαζί του) .

    Έτσι την 15 Νοεμβρίου 1973, κάτω από την μύτη των χουντικών είχε κατεβάσει μερικά όπλα στο υπόγειο του σπιτιού του στου Παπάγου (που ήταν περιοχή υπεράνω κάθε υποψίας, πραγματικά εκτός νόμου, γιατί ήταν το προάστιο των αξιωματικών-ηγετών της χουντικής κυβέρνησης), και τα μοίρασε σε “μη σεσημασμένους επαναστάτες” που είχαν εκπαιδευτεί στην χρήση όπλων, αφού είχαν υπηρετήσει την στρατιωτική τους θητεία στον στρατό.

    Τώρα, ως μέλος της οργάνωσης «Κομμουνιστική Αντισταλινική Πάλη» εφοδιάζει με τα υπόλοιπα όπλα της κρυψώνας τους συντρόφους του και τίθεται επικεφαλής της ομάδας του εναντίον του Κέντρου Διαφώτισης και Eνημέρωσης.

    Σκηνή ενδέκατη :
    Παράλληλα, οι ενωμένες στρατιωτικές δυνάμεις των μαζικών οργανώσεων Πανελλήνιο Αντισταλινικό Μέτωπο, που είχε ενισχυθεί με αποφασισμένους εμιγκρέδες από το εξωτερικό και Πανελλήνιο Απελευθερωτικό Κίνημα που ενισχύθηκε από τους «λίβυους» αντάρτες, μαζί με αντισταλινικούς Κρητικούς που καταφθάνουν σταδιακά στον Πειραιά, προετοιμάζονται να επιτεθούν στην πρωτεύουσα………

    Η επίθεση ήταν σφοδρή. Καταλαμβάνεται το ραδιομέγαρο της ΕΡΤ, το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης (η διοίκηση της φρουράς του είχε ήδη διαβρωθεί από δημοκράτες αποταγμένους αξιωματικούς, οι παλαιότεροι από την εποχή της δίκης των αεροπόρων έως την εποχή του ΑΣΠΙΔΑ), άλλα σημαντικά υπουργεία και κρατικές υπηρεσίες.

    Σημαντική αντίσταση παρουσιάστηκε κατά τις επιθέσεις εναντίον σταλινικών αστυνομικών τμημάτων και σταθμών χωροφυλακής στην Αττική, την επάνδρωση των οποίων είχε ιδιαίτερα προσέξει η σταλινική κυβέρνηση με ένταξη πρώην μελών του 2ου Γραφείου του Δημοκρατικού Στρατού και της ΟΠΛΑ, με αρκετούς νεκρούς και από τα δύο μέρη.

    Ο γνωστός Μάκης, βοηθός πολιτικός υπεύθυνος διαφώτισης, συλλαμβάνεται σε τρυφερή στιγμή στο πίσω δωμάτιο του γραφείου του, παίρνοντας “συνέντευξη” από μια χαριτωμένη υποψήφια για την θέση βοηθού λογοκριτή , απόφοιτη της Παντείου. Οι κακιές και ζηλόφθονες γλώσσες διέδωσαν ότι -από τον τρόμο τους – κόλλησαν σαν σκυλιά και μετεφέρθηκαν στο πλησιέστερα νοσοκομείο, όπου ξεκόλλησαν την υποψήφια και οδήγησαν στον Μάκη στην φυλακή.

    Η Μαρίνα, τελειόφοιτη φοιτήτρια του ΕΜΠ και πολιτική υπεύθυνη του υπουργείο βιομηχανίας έπεισε τους νικητές ότι, αφού είχε διαβάσει και εμπεδώσει το αντικείμενό της, από την χαμηλότερη θέση του απλού μέλους της επιτροπής κατάρτισης του 1ου πενταετούς προγράμματος βαριάς βιομηχανίας, θα συνέβαλε αποφασιστικά στην αναθεώρηση και επικαιροποίηση των ιδεών που περιέχονταν στο “ αναπτυξιακό ευαγγέλιο” της όλης αριστεράς «Η Βαρειά Βιομηχανία στην Ελλάδα»

    Ο Δαρείος Κεκές , αρραβωνιαστικός της Μαρίνας και χαϊδεμένο παιδί του Χαρίλαου, συλλαμβάνεται με την κατηγορία της απιστίας που διέπραξε ως διευθύνων σύμβουλος της ΔΕΗ, αφού σε συνεργασία με Σοβιετικό Οίκο προμήθειας ατμοηλεκτρικού σταθμού καύσης λιγνίτη τον υπερτιμολόγησε κατά 100 εκατομμύρια δραχμές, τα οποία ιδιοποιήθηκε και καταδικάζεται σε 20ετή καθειρξη.

    Σκηνή δωδέκατη :
    Μετά την επιτυχή έκβαση της ένοπλης πάλης εναντίον του τυραννικού σταλινικού καθεστώτος συστάθηκε κυβέρνηση εθνικής αντιδικτατορικής-αντισταλινικής ενότητας με απώτερη προοπτική τις ελεύθερες εκλογές.

    Η πολιτική της νέας κυβέρνησης ήταν δρακόντεια. Όσοι σταλινικοί-πρώην καθεστωτικοί δεν κατόρθωσαν να διαφύγουν από την χώρα οδηγήθηκαν σε φυλακές, αλλά κυρίως εκτοπίσθηκαν στα άλλα ξερονήσια (διαφορετικά απ΄ αυτά των χουντικών), δηλαδή σ’ αυτά όπου πριν μερικές εβδομάδες ήταν εκτοπισμένοι οι διαφωνούντες τροσκιστές, αναρχο-κομμουνιστές , ρεβιζιονιστές και άλλα «αντεπαναστατικά» στοιχεία.

    Μετά πάροδο ενός χρόνου έγιναν δύο πολύ σημαντικά δημοψηφίσματα. Το πρώτο αφορούσε την κατάργηση ή όχι του θεσμού της βασιλείας. Το 75% των ψηφοφόρων αποφάσισε την κατάργηση του θεσμού της βασιλείας, προς μεγάλη λύπη σημαντικού ποσοστού των μεσο- και μεγα-λοαστών, μικροαστών καθώς και μεγάλου μέρους του φιλοβασιλικού αγροτικού πληθυσμού.

    Το δεύτερο και σημαντικότερο δημοψήφισμα ήταν η ανεξαρτητοποίηση της Κρήτης και των Νέων Χωρών (Μακεδονία-Θράκη) χώρα και η ομοσπονδοποίηση της χώρας.

    Οι νότιοι (οι απελευθερωθέντες έως το 1864, οι οποίοι στη συνέχεια πολέμησαν στους Βαλκανικούς Πολέμους και απελευθέρωσαν την Μακεδονία-Θράκη, ενώ στη συνέχεια συμμετείχαν και στην Μικρασιατική Εκστρατεία του 1919-1922) καταλαβαίνοντας αφενός μεν ότι δεν ήταν δυνατόν να συνεννοηθούν με τους Κρήτες, οι οποίοι -μέσω ενός ψηλού πολιτικού και επιχειρηματιών κρητικής καταγωγής- είχαν αναπτυξιακά οράματα σε διεθνές επίπεδο, και ήθελαν να δημιουργήσουν ένα κρατίδιο τύπου Κύπρου της δεκαετίας του ‘90 (με δυνατή αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή, λιμενικές διευκολύνσεις σε μια από τις υπερδυνάμεις, ναυτιλία , τουρισμό και μακροπρόθεσμα σχετικές υποστηρικτικές υπηρεσίες), ενώ παράλληλα το πλέον συντηρητικό και καθυστερημένο τμήμα του ελληνικού λαού, δηλ. οι κάτοικοι των “Νέων Χωρών”, δηλ. της βόρειας Ελλάδας, που αποτελούνταν κυρίως από ποντίους, μικρασιάτες πρόσφυγες και Ελληνοσλάβους (οι οποίοι ήταν χρήσιμοι βεβαίως στην εξωτερική πολιτική ως εθνικιστές και κατά φαντασίαν τουρκοφάγοι : χαμένες πατρίδες, Αγιά Σοφιά, κ.λ.π.) οι οποίοι, μαζί με τους ολιγότερους γηγενείς μακεδόνες και θράκες, έβριζαν το εκάστοτε επίσημο κράτος ως “κράτος των Αθηνών”, παρά την αναγόρευση της Θεσσαλονίκης ως συμπρωτεύουσας και ενθυμούμενοι τις μάταιες προσπάθειες εκσυγχρονισμού της βόρειας Ελλάδας, εψήφισαν σε σημαντικό ποσοστό υπέρ της ομοσπονδοποίησης της χώρας.

    Οι κάτοικοι της βόρειας Ελλάδας εψήφισαν και εκείνοι -κινούμενοι από φυγόκεντρες δυνάμεις και τοπικούς πολιτικοοικονομικούς παράγοντες – υπέρ της ομοσπονδοποίησης.

    Τέλος οι Κρήτες -υποκινούμενοι από τοπικούς πολιτικοοικονομικούς παράγοντες – και με την πρόσθετη υπόσχεση ότι με νόμο “Ρύθμιση θεμάτων που αφορούν όπλα, πυρομαχικά, εκρηκτικές ύλες, εκρηκτικούς μηχανισμούς και άλλες διατάξεις“ που θα ψηφίσει άμεσα η τοπική (κρητική) κυβέρνηση, θα επιτραπεί η κατοχή και χρήση πολεμικών όπλων διαμετρήματος έως 0.452 της ίντσας, εψήφισαν συντριπτικά –εκτός των Χανιωτών- υπέρ της ομοσπονδοποίησης.

    Το τελικό αποτέλεσμα ήταν ότι το 66.6 % των Ελλήνων ψήφισε υπέρ της ομοσπονδοποίησης, (που όταν πολλαπλασιασθεί επί 10 προκύπτει το 666) γεγονός που ανησύχησε πολύ την εκκλησία της Ελλάδος και το οικουμενικό πατριαρχείο, όχι μόνον λόγω του σατανικού αριθμού, αλλά κυρίως των ενδεχόμενων αποσχίσεων Μητροπόλεων της Κρήτης και της Βορείου Ελλάδας από την εκκλησία της Ελλάδος στην Αθήνα, ανάλογες με αυτή της εκκλησίας της Ελλάδος από και το οικουμενικό πατριαρχείο [2].

    Τώρα, με το νέο σύνταγμα που ψηφίσθηκε, η Ελλάδα αποτελείται από 3 ομοσπονδιακά κρατίδια : της παλιάς Ελλάδας, της Κρήτης και της Μακεδονίας –Θράκης. Να περιμένουμε μια καλύτερη πορεία μετά τις επερχόμενες εκλογές για την ομοσπονδιακή βουλή του 1977 ;

    Παραπομπές

    [1] Τη δεκαετία του ’50, η CΙΑ είχε σχεδιάσει και οργανώσει, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, μια απίστευτη τρομοκρατική – παρακρατική επιχείρηση στο όνομα της αντιμετώπισης του «κομμουνιστικού κινδύνου». Η επιχείρηση γίνεται γνωστή στην Ιταλία με τον κωδικό «Γκλάντιο», ενώ στην Ελλάδα, το παράρτημα της «Γκλάντιο» ονομάζεται «Κόκκινη προβιά».
    «Πάνω από 800 κρύπτες με όπλα, ασυρμάτους, και άλλο εξοπλισμό υπήρχαν σε σπηλιές, σε υπόγεια δημόσιων κτιρίων, σε καλυμμένα πηγάδια και ακόμα κάτω από ελληνικές ορθόδοξες εκκλησίες στην επαρχία. Η μυστική ομάδα για την οποία είχε τοποθετηθεί το οπλοστάσιο, αριθμούσε 1.500 άντρες και σε περίπτωση πολέμου θα έφτανε τις 3.500».
    Η συμφωνία της «Κόκκινης Προβιάς» υπογράφεται στις 25 Μάρτη του 1955 από τον πρωθυπουργό Παπάγο με τον στρατηγό της CΙΑ Τράσκοτ. Πρόσχημα, βέβαια, ο «κομμουνιστικός κίνδυνος». Η παρακρατική ομάδα στην Ελλάδα θεωρείται, ως «μια από τις πιο σκληρές ομάδες μάχης του ΝΑΤΟ».

    [2] Νέες Χώρες
    Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους στην Ελλάδα διαμορφώθηκαν δύο εκκλησιαστικές διοικήσεις. Μία της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος και μία των Επαρχιών του Οικουμενικού Θρόνου στις νεοαπελευθερωθείσες περιοχές με κύριο μοχλό διοίκησης τη Σύνοδο Ιεραρχών υπό τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Γεννάδιο Αλεξιάδη.
    Τό πρόβλημα διευθετήθηκε με την έκδοση, στα 1927, νόμου της ελληνικής πολιτείας, καθώς και δύο Πράξεων από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και την Εκκλησία της Ελλάδος το 1928, με τις οποίες παραχωρήθηκαν «επιτροπικώς» οι Μητροπόλεις των λεγομένων Νέων Χωρών στην Εκκλησία της Ελλάδος, πνευματικά όμως παρέμειναν υπό τη δικαιοδοσία του Οικουμενικού Θρόνου. Οι Μητροπολίτες των Νέων Χωρών θα μνημόνευαν τον Πατριάρχη ως προκαθήμενο της Εκκλησίας κατά τη θεία λειτουργία και, ενώ θα εκλέγονταν από την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας της Ελλάδος, ο Πατριάρχης θα είχε λόγο στην εκλογή τους, διατηρώντας το δικαίωμα να διαγράφει υποψηφίους από το σχετικό κατάλογο. Το καθεστώς αυτό προκάλεσε κατ’ επανάληψιν προστριβές μεταξύ των δύο εκκλησιών, κατά τις οποίες το Πατριαρχείο κατηγορούσε την Εκκλησία της Ελλάδος για αθέτηση των υποχρεώσεών της και αγνωμοσύνη προς τη «Μητέρα Εκκλησία», ενώ η Εκκλησία της Ελλάδος κατηγορούσε τον Οικουμενικό Θρόνο για ανάμιξη στα εσωτερικά της και προσπάθεια επιβολής εμπίστων του στις Μητροπόλεις.

    http://aristeristrouthokamilos.blogspot.gr/2011/11/n.html

    ΥΓ H 1η σκηνη (εκτος απο τις 2 πρωτες παραγραφους μυθοπλασιας) είναι πραγματική ιστορία από την κατάληψη του πολυτεχνείου το 1973 όπως μου την διηγηθηκε το 2010 ο παλιοφιλος «Λεων» (ψευδωνυμο ) μετα από οινοποσια με καθυστερηση 37 ετων. Αλλξα όλα τα ονοματα αλλα νομιζω τα προσωπα είναι ευδιακριτα.
    .
    Τρεις στην ΑΝΤΙΕΦΕΕ και ο «Λεων» στις ΦΕΑ και ο Λακης Ανδρεϊκος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s