Χωρίς ελευθερία του λόγου, δεν νοείται πρόοδος

Η φίμωση της ελεύθερης έκφρασης, είναι πράξη φασιστική, και ναι βεβαίως: απ’ όπου και αν προέρχεται

koukoulo13noe14

Αφορμή για αυτό το σύντομο σημείωμα είναι η πυρπόληση των γραφείων εφημερίδας, της Athens Voice.

Η… αναρχοαυτόνομη (sic) ομαδούλα «ένοπλης πάλης» που ανέλαβε την ευθύνη του εμπρησμού, στην προκήρυξη της αναφέρει μεταξύ άλλων για την «άγρια επίθεση που έχουν εξαπολύσει κράτος και αφεντικά σε εργαζόμενους και άνεργους» και χαρακτηρίζει το έντυπο «σκουπίδι που κατασκευάζει μια απολίτικη μάζα πειθήνιων κανίβαλων», «φυλλάδα που συμμετέχει στην καθεστωτική προπαγάνδα για την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας, για την επιβολή νυχτερινής εργασίας στα εμπορικά καταστήματα (Λευκές Νύχτες)…». Το πρόβλημα είναι ότι δεν περιορίζεται στην άποψη -και τη διάδοσή της μέσω της αναρτημένης προκήρυξης-, αλλά προχωρά και σε μια «εμπρηστική παρέμβαση», που αλλάζει το πλαίσιο αναφοράς – δεν μιλάμε πλέον για ελευθερίες, διαφορετικότητα και δημοκρατία[1]


Για να το ξεκαθαρίσω: εφόσον η αναρχοαυτόνομη ομαδούλα δεν περιορίστηκε στην άποψή της, την οποία έχει κάθε ελεύθερο δικαίωμα –όπως οιοσδήποτε πολίτης– να εκφράσει, αλλά προχωρώντας στον εμπρησμό μιας εφημερίδας η οποία υπάρχει για να εκφράζει –αρεστές ή μη, αδιάφορο–  απόψεις και ιδέες, τότε η πράξη της αυτή, ανεξαρτήτως κινήτρων και περιεχόμενου προκηρύξεως, θεωρείται στη πράξη, φασιστική, διότι, έστω και συμβολικά, επιθυμεί να τιμωρήσει ή να φιμώσει μιαν Άποψη. Τελεία.

Επομένως, νομιμοποιούμαστε να εικάσουμε το ποιόν της… ιδανικής κοινωνίας που οραματίζονται αυτοί που προσφεύγουν σε τέτοιες δολοφονικές πράξεις βίας και λουτρά αίματος για μια πιο «δίκαιη» κοινωνία.  Νομιμοποιούμαστε επίσης να συμπεράνουμε πως –ό,τι κι αν είναι αυτό που εκφράζουν- οι λογής μπαζιώτηδες, είναι πολύ απλά για τα μπάζα. Εκφράζουν θέσεις συντηρητικές, είναι συντηρητικοί μέχρι το μεδούλι, πασπαλισμένο με πολύ, πάρα πολύ βία και αίμα.

Μπορούν οι λογής μπαζιώτηδες-για-τα-μπάζα, να έχουν το δικαίωμα να δημοσιεύουν τις απόψεις τους ή τις επιστολές τους σε εφημερίδες οι οποίες μετά χαράς δημοσιεύουν προς άγρα αναγνωστών, αλλά δεν είμαστε υποχρεωμένοι να διαβάζουμε σαν τα αμνοερίφια υιοθετώντας την άποψη ορισμένων βουλευτών της όψιμης wannabe αριστεράς, ότι πρόκειται περί «ένοπλης πάλης». Όχι. Πρόκειται απλώς για ανεγκέφαλες επικίνδυνες μπούρδες.

Είναι γνωστή, θέλω να το υπογραμμίσω αυτό, η καθιερωμένη κριτική που άσκησε (και ασκεί) μέρος των αυτό-αποκαλούμενων μαρξιστών για τις «αστικές» ελευθερίες που έχουν υποτίθεται θεσπιστεί προς το συμφέρον του καπιταλισμού και ότι πρόκειται για «τυπικές» μόνον ελευθερίες.  Το δικαίωμα συνάθροισης, διαδήλωσης, δημοσίευσης εφημερίδας ή βιβλίου δεν είναι κάτι «αρνητικό»: η άσκησή του αποτελεί  μια συνιστώσα του κοινωνικού και πολιτικού βίου και μπορεί να έχει, και μάλιστα έχει αναγκαστικά, σημαντικά αποτελέσματα.[2] Το γεγονός ότι ενδέχεται να παρεμποδιστεί από τις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες μιας οικονομικής ανισότητας, είναι άλλο ζήτημα. Οι ελευθερίες και τα δικαιώματα δεν είναι επομένως «τυπικά»: είναι αποσπασματικά και, μέσα στη βιωμένη κοινωνική πραγματικότητα, κατ’ ουσίαν αμυντικά. Την άμυνα αυτή προς την βαρβαρότητα μας την παρέχει, έστω και ορισμένες φορές τυπικά, το σύνταγμα, του οποίου οι νόμοι περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων που με τόσους αγώνες απέκτησε η ανθρωπότητα, ναι, σε συνθήκες καπιταλισμού.

Η ατομική ελευθερία είναι απαραίτητος όρος που οδηγεί μακροχρόνια στην πρόοδο, στην ουσιαστική αυτονομία, ατομική και συλλογική.[3]

Πολλά γράφτηκαν από τον 19ο αιώνα και μετά. Πολλά ζήσαμε τον 20ο . Αυτό που μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε είναι: Τίποτα δεν είναι βέβαιο. Δεν υπάρχουν βεβαιότητες. Τίποτα δεν μπορεί να προβλεφθεί. Ο ιστορικισμός και αυτοί που τον επέβαλαν με τον στανιό μερικά χρόνια μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση που τόσες ελπίδες προσέφερε στην ανθρωπότητα, πέθανε στην πράξη, πολλές δεκαετίες νωρίτερα από την τελική Πτώση του 1989.

Η βία και το αίμα που σπέρνουν οι διάφοροι για-τα-μπάζα επαναστάτες (και όχι μόνο) θυμίζουν οδυνηρά, τα λόγια του Μαρά: «Αμφισβητούν την ιδιότητά μου ως φιλάνθρωπος. Αχ, τι αδικία! Γιατί δεν βλέπουν ότι θέλω να κόψω λίγα κεφάλια για να σώσω πολλά;»

___________________
[1]Τασούλα Καραϊσκάκη, Τα ασφυκτικά όρια της ελευθερογνωμίας, Καθημερινή
[2]Κορνήλιος Καστοριάδης, Η άνοδος της ασημαντότητας, σελ. 281 απαντώντας στον Isaiah Berlin που ισχυρίζεται η πολλή ελευθερία είναι κάτι το «αρνητικό»…
[1]του ίδιου, σελ. 288

Advertisements
This entry was posted in σκέψεις, φασισμός, Ασμοδαίος, Για την Αριστερά, Διακρίσεις (κάθε είδους), Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

10 απαντήσεις στο Χωρίς ελευθερία του λόγου, δεν νοείται πρόοδος

  1. Ο/Η Νίκος Χ λέει:

    Μπράβο!
    Προσυπογράφω.

  2. Ο/Η laskaratos λέει:

    Σε αυτά τα άλογα όντα, που βαραίνουν με ακόμη περισσότερη νοσηρή βία την ήδη βαρυμμένη ατμόσφαιρα, έχει απαντήσει η Ζακλίν ντε Ρομιγί:

    http://www.rnbnet.gr/details.php?id=1226

    «Το να μάθεις να σκέφτεσαι, να είσαι ακριβής, να ζυγίζεις τις λέξεις σου, να ακούς τον άλλον, σημαίνει να μπορείς να διαλέγεσαι και είναι το μόνο μέσο για να αναχαιτισθεί η τρομακτική βία που αυξάνεται γύρω μας. Ο λόγος είναι ένα φρούριο κατά της κτηνωδίας. Όταν δεν ξέρουμε, όταν δεν μπορούμε να εκφραστούμε, όταν ο λόγος δεν είναι επαρκής και αρκετά επεξεργασμένος επειδή η σκέψη είναι ασαφής και μπερδεμένη, δεν απομένουν παρά οι γροθιές, τα χτυπήματα, η άξεστη, βλακώδης, τυφλή βία».

  3. Ο/Η eklag λέει:

    Αστική δημοκρατία:
    Επιτρέπει να λέμε Μαζιώτη είσαι για τα μπάζα αλλά όχι π.χ. Μπαρουφάκης οπότε αγαπητέ Μαρά
    σωστό αυτό με τα κεφάλια υπό τον όρο το δικό σου να βρίσκεται στη θέση του.

  4. Ο/Η Μίμης ο σιδεράς λέει:

    κατέστρεψαν οι ανεγκέφαλοι και ηλ.υπολογιστές με πνευματική εργασία εκατοντάδων ωρών.
    Κανίβαλοι, Ουγκ χρυσαβγιτάκια και Βάνδαλοι.

  5. «Είμαι αναρχικός και απαγορεύω δια μπουρλότου την αντίθετη άποψη.»
    (βρες το λάθος)

  6. Ο/Η Ζωζώ Χ.Σαπουνάκη λέει:

    Μπαζιώτης γιατί έκανε γερή μπάζα ληστεύοντας τράπεζες.
    Κρίμα τα νιάτα του.

    Ρετιρέ στο Μαρούσι το κρησφύγετο του ψευτοεπαναστάτη Μαζιώτη – Εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου οι συνεργοί του

  7. Ο/Η Άμον Χένασυ λέει:

    http://kerasiakrinoi.blogspot.gr/2012/03/blog-post_11.html

    Αναρχισμός και βία

    Η πρώτη αναφορά της λέξεως αναρχία υπάρχει στο έργο Αντιγόνη (467 π.Χ.) του Σοφοκλή. Εκεί η Αντιγόνη ανοιχτά αρνείται να αποδεχτεί το διάταγμα των κρατούντων να αφήσει άθαφτο το πτώμα του αδερφού της Πολυνείκη, ως τιμωρία για τη συμμετοχή του στην επίθεση κατά των Θηβών, λέγοντας:

    Ακόμα και αν κανείς άλλος δεν επιθυμούσε να συμμετάσχει στην ταφή, εγώ μόνη μου θα τον έθαβα και θα έπαιρνα το ρίσκο που θα σημαίνει η ταφή του αδερφού μου. Ούτε ντρέπομαι να δράσω ενάντια αψηφώντας τη βούληση των κρατούντων (έχουσα άπιστων την αναρχίαν πόλει).

    O αναρχισμός (αγγλικά: anarchism, ισπανικά: anarquismο) είναι ένα ιδεολογικό πολιτικό και κοινωνικό κίνημα. Ετυμολογικά προέρχεται από την ελληνική λέξη αρχή(=εξουσία) και το στερητικό α. Στην κυριολεξία αναρχία σημαίνει «χωρίς εξουσία» και το κοινό χαρακτηριστικό όλων των αναρχικών κινημάτων είναι το αίτημά τους για κατάργηση του κράτους, το οποίο βλέπουν ως βασικό καταπιεστικό παράγοντα περιορισμού της ελευθερίας του ατόμου ή / και της κοινωνίας. Ο όρος αναρχισμός αρχικά είχε αρνητική έννοια, διότι αναρχία στην καθομιλουμένη συνήθως σήμαινε χάος κοινωνικό, πολιτικό και όχι μόνο. Δήλωνε δηλαδή την αταξία ή υπήρχαν φορές που ταυτιζόταν με αντικαθεστωτικές βομβιστικές ενέργειες οι οποίες χαρακτηρίζονταν τρομοκρατικές. Η απαραίτητη σύνδεση με τη βία και το χάος ωστόσο είναι προπαγανδιστική, καθώς ορισμένοι θεωρητικοί αναρχικοί θεωρούν τη βία όχι μόνο ακατάλληλο μέσο επιβολής, αλλά επίσης την εξισώσουν με την αστική ηθική, εγκρίνοντάς την μόνο ως μέσο αυτοάμυνας.

    Η λέξη αναρχία, όπως τη χρησιμοποιούν οι περισσότεροι αναρχικοί, δηλώνει μια αρμονική αντιεξουσιαστική και αταξική κοινωνία, που στηρίζεται στις δυνατότητες της εθελοντικής συνεργασίας και αμοιβαίας βοήθειας των ανθρώπων με βάση τον ατομικό αυτοπροσδιορισμό και την προσωπική συμμετοχή. Στη θέση των σημερινών ιεραρχικών, εξουσιαστικών πολιτικών δομών και οικονομικών θεσμών, οι αναρχικοί προτείνουν κοινωνικές σχέσεις θεμελιωμένες στην «εκούσια» ομαδική συγκρότηση αυτόνομων ατόμων, την αλληλεγγύη και την αυτοδιαχείριση. Ενώ συχνά ο αναρχισμός ορίζεται από αυτό στο οποίο εναντιώνεται, εντούτοις οι αναρχικοί ανά τις εποχές προσέφεραν σύμφωνα με το όραμα για αυτό που πιστεύουν ότι είναι η αληθινά ελεύθερη κοινωνία. Ωστόσο, οι αντιλήψεις για το πώς μπορεί να είναι λειτουργική μια τέτοια κοινωνία πιθανώς διαφέρουν πολύ, ιδιαίτερα όσον αφορά την οργάνωση των οικονομικών της σχέσεων.

    Οι αναρχικοί απορρίπτουν όλες τις μορφές κοινοβουλευτικής πολιτικής δράσης ως ανούσιες και προσβλέπουν σε μία «κοινωνική επανάσταση» (αναρχοκολεκτιβιστές / αναρχοκομμουνιστές), σε γενικές εργατικές απεργίες (αναρχοσυνδικαλιστές) ή σε μία καθολική «ανυπακοή των μαζών» (αναρχοατομικιστές), προκειμένου να επέλθει η αναρχία. Η χρήση αντικρατικής βίας, είτε κατά την επαναστατική αυτή διαδικασία είτε νωρίτερα υπό μορφή ακτιβισμού, από κάποιους αναρχικούς απορρίπτεται ρητά ως εξουσιαστική πρακτική, ενω από άλλους θεωρείται αναγκαία προκειμένου να εξασφαλιστεί η άμυνα των εξεγερμένων, η κινητοποίηση της κοινωνίας και η ήττα του δυνάμεων του κράτους.

  8. Ο/Η eklag λέει:

    Και καλή τύχη μάγκες!
    (Παύλος Σιδηρόπουλος)

  9. Παράθεμα: Χωρίς ελευθερία του λόγου, δεν νοείται πρόοδος | Ασμοδαιος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s