Αλλάζουν τις απόψεις όπως τα πουκάμισα. Κοροϊδεύουν το πόπολο ανάλογα με τη συγκυρία

Καταφερτζήδες και ξετσίπωτοι

mylo-mitro

του Γ.Καρελιά στο protagon.gr

Αλλάζουν τις απόψεις όπως τα πουκάμισά τους. Κοροϊδεύουν το πόπολο ανάλογα με τη συγκυρία. Χτες υποστήριζαν με πάθος ό,τι (πρόσωπα και καταστάσεις) σήμερα αντιμάχονται. Και πάντα βρίσκουν στέγη. Είναι οι καταφερτζήδες.

Και δεν είναι μόνον αυτό. Αντί να είναι μαζεμένοι, αφού ξέρουν ότι έχουν τη φωλιά τους λερωμένη, ξεσπαθώνουν κι από πάνω, καταχεριάζοντας άλλους, που στο κάτω- κάτω δεν έχουν να επιδείξουν τη δική τους καπατσοσύνη (ή ξετσιπωσιά).

Ας δούμε δύο παραδείγματα των ημερών:

1. Ο Αλέξης Μητρόπουλος είναι βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Και με την επαγγελματική ιδιότητα του εργατολόγου υπερασπίζεται με πάθος κάθε τι που έχει γίνει στο ελληνικό δημόσιο και έχει σχέση με συμβάσεις εργασίας. Χτες, όμως, αποκαλύφθηκε στη Βουλή ότι πριν από μερικά χρόνια, ως εργατολόγος, είχε χαρακτηρίσει παράνομη τη μετατροπή των συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αορίστου. Και το είχε πει ρητά τόσο στον δήμαρχο Κερατσινίου-Δραπετσώνας, όσο και σε εργαζομένους, που επιδίωκαν τη μετατροπή αυτή (εδώ). Μόλις έγινε η αποκάλυψη, ο Μητρόπουλος άλλαξε πέντε χρώματα και άρχισε κάτι να λέει περί «κατακτητών» που επιβάλλουν απολύσεις κτλ. Λες και το 2005, που γίνονταν όλα αυτά τα ωραία, είχαμε «κατακτητές», που επέβαλαν στον ίδιο να τα χαρακτηρίσει «παράνομα».

Ο Μητρόπουλος, για όσους δεν γνωρίζουν, είναι παλαιός σοσιαλιστής, που υποστήριξε με πάθος τον Γιώργο Παπανδρέου και είχε πάρει μέρος στο Καστρί σε «βραδιές σοσιαλισμού». Περιέργως, ο Παπανδρέου δεν τον έβαλε υποψήφιο το 2009, αν και είχει αυτοπροταθεί, και εκείνος βρήκε αργότερα το φως του στον ΣΥΡΙΖΑ.

(Στο μόνο που συμφωνώ σήμερα μαζί του είναι ότι δεν πρέπει να απολυθούν -ΣΗΜΕΡΑ, δέκα χρόνια μετά- οι εργαζόμενοι, επειδή τότε υπουργοί και δήμαρχοι παρανόμησαν).

2. Ο καθηγητής Γιάννης Μυλόπουλος, ένθερμος υποστηρικτής σήμερα του ΣΥΡΙΖΑ, είχε πολλές δραστηριότητες στο πρόσφατο παρελθόν. Πρώτα-πρώτα ήταν πρύτανης στο Αριστοτέλειο πανεπιστήμιο, που για βδομάδες είχε καταντήσει σκουπιδότοπος από απεργία των υπαλλήλων καθαριότητας. Είδε κι απόειδε ο τότε πρύτανης και ζήτησε την παρέμβαση του εισαγγελέα. Και η οργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ τον κατήγγειλε και του ζήτησε να παραιτηθεί (εδώ όλα αυτά τα ωραία). Σήμερα ο Μυλόπουλος κατακεραυνώνει (εδώ) τον συνάδελφό του, του Αθήνησι, κ. Φορτσάκη, επειδή -άκουσον, άκουσον- προσπαθεί να αποτρέψει τους μπαχαλάκηδες να μπουκάρουν όποτε θέλουν στο Ίδρυμα.

Αλλά ο Μυλόπουλος δεν είναι μόνον αυτό. Δηλαδή, δεν είναι μόνο πρώην πρύτανης, αλλά και πρώην ΠΑΣΟΚος. Και δη πρώην βενιζελικός. Είχε υποστηρίξει με πάθος την υποψηφιότητα του Ευάγγελου για την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ. Δείτε εδώ πώς (το όνομά του στη θέση 123, ρίξτε μια ματιά και στη θέση 165).

Τι δηλοί ο μύθος; Ότι οι «πρώην» στην πολιτική είναι οι πιο προκλητικοί. Ακριβώς επειδή αισθάνονται «ξένοι» στο νέο στέκι τους, προσπαθούν να δίνουν διαρκώς διαπιστευτήρια στους «αυτόχθονες», που τους κοιτάζουν λοξά.
________________

Διαβάστε και το
https://roides.wordpress.com/2013/10/22/22oct13/
22/10/2013
«Επαναφήγηση» για τον κ.Αλέξη Μητρόπουλο

Πατριώτες, Ορθόδοξοι, ζάπλουτοι, αλλά «φοροφυγάδες»;

***

ΥΓ: Η ανάρτηση κατατέθηκε αρχικά εδώ ως σχόλιο του κ. Λασκαράτου, αντικατοπτρίζει όμως με τόση ακρίβεια το παράλογο που καλούμαστε όλοι να καταπιούμε και να αποδεχτούμε ως… λογική. Το ιστολόγιο επομένως ΔΕΝ ΑΝΤΕΞΕ!

This entry was posted in σκέψεις, Ασμοδαίος, Για την Αριστερά, Διακρίσεις (κάθε είδους), κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

14 απαντήσεις στο Αλλάζουν τις απόψεις όπως τα πουκάμισα. Κοροϊδεύουν το πόπολο ανάλογα με τη συγκυρία

  1. Ο/Η Ωκεανός λέει:

    Eγω διαφωνώ μαζί σου στο οτι δεν πρέπει να απολυθούν.
    Αν δεν απολυθούν είναι σαν να δίνουν το δικαίωμα και σε άλλους να το ξανακάνουν.
    Εκείνους που ειχαν προσόντα και δεν προσλήφθηκαν εξ αιτίας τους ποιός τους σκέφτεται;
    Να μάθουμε να είμαστε δίκαιοι με τους δίκαιους και οχι με τους κομπογιανίτες.

  2. Ο/Η laskaratos λέει:

    Κύριε Ροϊδη,
    ο κ.Μητρόπουλος είναι μια εξαιρετικά πολύπλευρη προσωπικότητα με μεγάλα ταλέντα.
    Να μην τον αδικήσουμε, έχει και αυτήν την πτυχή:

    https://roides.wordpress.com/2014/01/23/23jan14/
    Γιατί δεν διαγράφει ο ΣΥΡΙΖΑ τον κ.Μητρόπουλο;

    23/01/2014

    Θεωρεί χρήσιμο κακό τη Χ.Α.;

    Όλοι γνωρίζαμε μέχρι χθες πως ο κ.Μητρόπουλος είναι το είδος εκείνου του δικηγόρου, που ανελάμβανε αφιλοκερδώς εργατικές υποθέσεις, λόγω των σοσιαλιστικών του ιδεών, έναντι πολύ χαμηλής αμοιβής. Τον καμαρώναμε επίσης στις ποιοτικές εκπομπές των Αυτιά-Παπαδάκη να υπερασπίζεται μαχητικά τα εργατικά δίκαια. Αποτέλεσμα όχι τόσο αυτής της αγωνιστικής του πορείας, αλλά της συνεπούς πατριωτικής του δράσης, ήταν και η γνωστή κυβερνητική σκευωρία εναντίον του με κάποιο ασήμαντο οικονομικό ζητηματάκι.

    Να προσθέσω ότι σε αντίθεση με τον αρχηγό του, που ανήκει στην κατηγορία των άθεων που παριστάνουν ενίοτε και τους θρήσκους και που νταραβερίζονται, συναλλασσόμενοι μανιωδώς, με το παπαδαριό και ξύνονται σαν προβατίνες στη γκλίτσα του Αμβρόσιου, αυτός είναι βεριτάμπλ (σαν τον κ.Σαμαρά και τον ΓΑΠ) ορθόδοξος της ελληνοχριστιανικής σοσιαλιστικής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ, που έδωσε μαζί με γνωστούς ευσεβείς άνδρες του κόμματος, όπως το Μανώλη Γλέζο (οπαδό της βίαιης κρατικής αθεϊας του Εμβέρ Χόντζα), θρησκευτικό όρκο στη Βουλή γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια και τις εντολές του Χριστού και το (ξεχασμένο είναι η αλήθεια) πρόγραμμα για χωρισμό Κράτους-Εκκλησίας του κόμματος τους.

    Τώρα διαβάζω: «Να μην ψηφίσει ο ΣΥΡΙΖΑ την απαγόρευση της Χρυσής Αυγής ζήτησε με επιστολή του στον κ.Τσίπρα, που αποκάλυψε η «Real News», ο Αλέξης Μητρόπουλος»: ‘Η Αυγή’ δεν πληροφόρησε τους αναγνώστες της για την επιστολή. Νομίζω πως αυτή η σιωπή όλου του μηχανισμού του ΣΥΡΙΖΑ, μια ομερτά που συνοδεύει και μια πλειάδα προκλητικών αντιδημοκρατικών εκδηλώσεων και δηλώσεων και του αρχηγού τους, πιστοποιεί την ποιότητα της Δημοκρατίας την οποία απεργάζονται, αν αναλογισθούμε και την λογοκριτικού τύπου επίθεση κατά του δημοσιογράφου κ.Χαντζόπουλου. Η Αριστερά δεν μπορεί δυστυχώς να απαγκιστρωθεί από τα σταλινικά της ήθη.

    Η Χ.Α. εκτίμησε δεόντως την επιστολή και της αφιέρωσε ολόκληρο δημοσίευμα, όπου ασκώντας γενικότερη κριτική στον κ.Μητρόπουλο λέει: «οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως τουλάχιστον εκφράζει δημοσίως την αντίθεσή του επί της πολιτικής σκευωρίας που έχει στηθεί εις βάρος του Λαϊκού Συνδέσμου-Χρυσή Αυγή από το σύνολο του πολιτικού και δημοσιογραφικού υποκόσμου…».

    ……………………

    Όμως ο κ.Μητρόπουλος τράβηξε πολύ το σχοινί. Θέλω λοιπόν να επισημάνω μερικά σημεία της επιστολής Μητρόπουλου, τα οποία θεωρώ ότι τον τοποθετούν αυτομάτως στις γραμμές των επίδοξων «συμμάχων» του κ.Τσίπρα, των φιλικών προς τη Χ.Α. ΑΝΕΞΕΛ πράγμα το οποίο οφείλει να κάνει το ταχύτερο.

    1.«..δεν πρόκειται περί κλασικού ναζιστικού κόμματος, αλλά ούτε και περί ναζιστικού εκλογικού σώματος».

    2.«πρόκειται περί ενός φαινομένου που εξελίσσεται στα πλαίσια της ελληνικής καθεστωτικής Δεξιάς. Πρόκειται, δηλαδή, περί ενδοοικογενειακών διενέξεων».

    3.«η μέχρι τώρα αντιμετώπιση της ΧΑ από την Αριστερά ήταν λανθασμένη». (Ασφαλώς λανθασμένη, αλλά για ακριβώς αντίθετους λόγους από αυτούς που υπονοεί εμφανώς ο κ.Μητρόπουλος).
    ……………………

  3. Ο/Η απόφοιτος LSE, GTi, 16V, HF λέει:

    Σήμερα το κράτος ζητάει από άνεργους και κακοπληρωμένους ιδιωτικούς υπαλλήλους να πληρώσουν με τους φόρους τους, τον μισθό ανθρώπων που τους έκλεψαν τις θέσεις στο δημόσιο με πλαστά πιστοποιητικά.
    Είναι δίκαιο; Ακόμα και αν μερικοί παράτυπα προσληφθέντες είναι ΑΜΕΑ, αυτοί πήραν τις θέσεις από άλλα ΑΜΕΑ, που ίσως είχαν περισσότερα προσόντα και ανάγκες.
    Γιατί να τους λυπηθούμε;

  4. Ο/Η Po λέει:

    Ωκεανός + απόφοιτος LSE, GTi, 16V, HF…
    Δεν διαφωνώ μαζί σας, αλλά, να, είναι ΑΜΕΑ, απλοί εργαζόμενοι, ας τους πω «κακομοίρηδες» -οι λόγοι που τους λυπάμαι και δεν επιθυμώ τις απολύσεις τους είναι ανθρωπιστικοί και όχι κατ’ ανάγκη δίκαιοι.
    Δυστυχώς.

    • Ο/Η Po λέει:

      Συμφωνώ για το «πολυθεσίτης» του Φορτσάκη, έτερον εκάτερον όμως. Τα πανεπιστήμια πρέπει να φυλάσσονται. Η νεότερη τραυματική ιστορία αυτό λέει.
      τα άλλα τ’ ακούω βερεσέ.

      • Ο/Η Νέος Δικηγόρος λέει:

        Θα ηθελα να σας ενημερωσω οτι ο Φορτσακης τον οποιο τοσο επαινειτε ηταν απο τους ΠΙΟ ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΣ καθηγητες σε προπτυχιακο και μεταπτυχιακο επιπεδο στη Νομικη.Στο μεταπτυχιακο συγκεκριμενα οταν παρουσιαζαμε εργασιες στο μαθημα του(το οποιο διδασκε με τον Παυλοπουλο)αυτος επαιζε με το ipad του η διαβαζε εφημεριδα,ενω υποστηριζε θερμα οτι επρεπε να πληρωνουμε διδακτρα.Δηλαδη κατα τν Φορτσακη εγω που ειμαι απο μονογονεικη εργατικη οικογενεια της επαρχιας δν εχω τ δικαιωμα ν σπουδασω παρα μονο τα πλουσιοπαιδα των κολεγιων τα οποια προτιμα ως συνεργατες στη δικηγορικη τ εταιρια, η οποία ασχολείται κυρίως με δουλειές του δημοσιου.Σημειωνω οτι δν ασπαζομαι τη λογικη των κακομαθημενων δηθεν αριστερων φοιτητων π συστηματικα βοηθουν στην υποβαθμιση τ δημοσιου πανεπιστημιου

      • Ο/Η Po λέει:

        Δεν ξέρω αν επαινούμε τον κ. Φορτσάκη, τα ΑΕΙ όμως πιστεύουμε ότι πρέπει να φυλάσσονται.
        Υπό οποιοδήποτε πρύτανη.

  5. Ο/Η Αισθαντική κυρία που διαβάζει ποίηση λέει:

    http://www.efsyn.gr/?p=245931
    23/10/14 ONLINE ΕΚΔΟΣΗ

    Η «πρόταση για τον πολιτισμό» του ΣΥΡΙΖΑ και η καταισχύνη της

    «Το κείμενο που αναρτήθηκε διαδικτυακά ως πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για τον πολιτισμό ξεσήκωσε την μήνιν και την κατηγορηματική απόρριψη ανθρώπων, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων δεν είναι απλώς εξέχοντες στην τέχνη τους, είναι αποδεδειγμένα Αριστεροί…».

    της Έλενας Πατρικίου, ιστορικού της αρχαιότητας, σκηνοθέτριας και μέλους της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ

    Το κείμενο που αναρτήθηκε διαδικτυακά ως πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για τον πολιτισμό ξεσήκωσε την μήνιν και την κατηγορηματική απόρριψη ανθρώπων, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων δεν είναι απλώς εξέχοντες στην τέχνη τους, είναι αποδεδειγμένα Αριστεροί και στην συνείδηση και στην πολύχρονη πολιτιστική πρακτική τους (Νίκος Ξυδάκης, Μισέλ Δημόπουλος, Γιώργος Κουρουπός, Φίλιππος Δρακονταειδής…).

    Υπό την πίεση της απόρριψης, προσπάθησαν αρχικά να πείσουν ότι το πρόγραμμα συντάχθηκε από έναν άνθρωπο και αναρτήθηκε ως σημείο εκκίνησης για συζήτηση. Εν συνεχεία, υποστηρίχθηκε ότι αποτελεί συνοπτική παρουσίαση της εργώδους προσπάθειας «ομάδων και υπο-ομάδων», όπως αφελώς αποκάλυψε ο Μίλτος Λογιάδης στην Εφημερίδα των Συντακτών και εν συνεχεία με καμάρι υπογράμμισε ο Χριστόφορος Παπαδόπουλος. Στο μυαλό του μηχανισμού, ο ένας συντάκτης σημαίνει υποβάθμιση του κύρους του κειμένου, ενώ οι πολυάριθμοι συντάκτες των πολυάριθμων ομάδων και ανθυπο-ομάδων φέρουν το κύρος της συλλογικής αυθεντίας και της δημοκρατίας. Αλλά το ασαφές ευάριθμον και το ανώνυμο πολυπρόσωπον είναι χαρακτηριστικά της γραφειοκρατίας, σύντροφοι του μηχανισμού, όχι της δημοκρατίας. Εν πάση περιπτώσει, είτε από έναν είτε από πολλούς πατέρες (και μητέρες), το κείμενο δεν έχει σπονδυλική στήλη, δεν έχει κεντρική άποψη, έχει πλήρη άγνοια των θεμάτων, έχει στενά συνδικαλιστικοκρατούμενη κατεύθυνση, δεν έχει καμία θεωρητική γνώση και καμία πρακτική έμπνευση. Εν ολίγοις, είναι ντροπή.

    Δεν έχω τον χρόνο να εκθέσω εδώ την απόλυτη κενότητα κάθε του πρότασης ανεξαιρέτως (μπορώ ευκολότατα να το κάνω όποτε και σε όποιον μου το ζητήσει). Ως τυχαία παραδείγματα της άγνοιας που το διαπερνά, τρία μόνον:

    α. Η εξαγγελία ίδρυσης «πανεπιστημιακής έδρας χορού» – δεν γνωρίζουν οι συντάκτες ότι δεν υπάρχουν εδώ και δεκαετίες πανεπιστημιακές έδρες, άρα δεν μπορούν να τις ιδρύσουν, εκτός αν μας επιφυλάσσουν και τέτοιες μείζονες αλλαγές στην Παιδεία· αλλά δεν γνωρίζουν καν ότι ο χορός και η χορογραφία διδάσκονται τριτοβαθμίως (δυστυχώς) και ότι το ελληνικό Πανεπιστήμιο [η Σχολή Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου] προσφέρει πτυχιούχους χορογράφους στην χειμαζόμενη ελληνική κοινωνία εδώ και επτά περίπου χρόνια.

    β. Η ιδέα ότι η Εθνική Βιβλιοθήκη και η Βιβλιοθήκη της Βουλής θα «λειτουργούν καθοδηγητικά» για τις υπόλοιπες βιβλιοθήκες της χώρας δηλώνει αναφανδόν ότι οι συντάκτες δεν έχουν ιδέα ούτε για το ποιες είναι οι «υπόλοιπες» και ποιόν ειδικό προορισμό έχουν (θα καθοδηγήσει η Βιβλιοθήκη της Βουλής την Γεννάδειο, την βιβλιοθήκη του Ευγενιδείου, την βιβλιοθήκη του Εθνικού Κέντρου Ερευνών;), ούτε ποια προβλήματα αντιμετωπίζουν αυτές, ούτε καν ποιος πραγματικά είναι και οφείλει να είναι ο προορισμός μίας Εθνικής Βιβλιοθήκης ως copyright library, ως χώρος συντήρησης και αποκατάστασης και ως χώρος έρευνας και ασφαλώς ούτε ποιος είναι ο ρόλος των δημοτικών και άλλων μικρών δημόσιων βιβλιοθηκών. Επίσης οι ανώνυμοι συντάκτες αγνοούν ότι, δυστυχώς γι΄ αυτούς, η Εθνική Βιβλιοθήκη δεν υπάγεται στο Υπουργείο Πολιτισμού. (Δικαιούμαστε, αντιθέτως, να υποθέσουμε, ότι κάποιοι τουλάχιστον από τους ανώνυμους συντάκτες είναι ενήμεροι περί των ευρωπαϊκών προγραμμάτων χρηματοδότησης για «δράσεις» που συμπεριλαμβάνουν την ακροδεξιά εφεύρεση της δια βίου μάθησης και ως εκ τούτου πασπάλισαν με ολίγην τοιαύτην τις προτάσεις τους, ανεξαρτήτως του ποια είναι η αριστερή πανευρωπαϊκή άποψη επί του θέματος…).

    γ. Ο ευαγγελισμός της ίδρυσης Θεατρικού Μουσείου – αγνοούν δηλαδή οι συλλογικά τελούντες συντάκτες ότι υπάρχει ένα άκρως σημαντικό Θεατρικό Μουσείο, ότι έχει αναστείλει την λειτουργία υπό το βάρος των χρεών του και των δυσμενέστατων συνθηκών στέγασής του, ότι έχει ιδρυθεί από εξέχοντες μελετητές της ιστορίας του νεοελληνικού θεάτρου (τον Γιάννη Σιδέρη και την Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων), και ότι διευθύνεται από εξέχοντα μελετητή (τον Κώστα Γεωργουσόπουλο), ώστε να μην χρήζει ουδεμίας ιδρύσεως και να μην χρειάζεται παρά μόνον την στοιχειώδη εκπλήρωση των υποχρεώσεων της Πολιτείας απέναντί του.

    Αφήνω τα περί «ίδρυσης Μουσείων Εθνικής Αντίστασης και «διαδραστικών δράσεων με σκοπό την διάδοση-γνωστοποίηση της ιστορικής έρευνας», γιατί εκεί η ντροπή δεν έχει πάτο και η επικίνδυνη αφέλεια με την οποία διατρανώνεται η φιλοδοξία ποδηγέτησης και της ιστορικής επιστήμης ξεπερνά τα όρια της ανοχής και μετατρέπεται αυτομάτως σε αιτία πολέμου.

    Αλλά το κύριο ζήτημα δεν είναι τα επιμέρους, είναι το πνεύμα από το οποίο εμφορείται το όλον πόνημα. Γιατί το κείμενο που παρουσιάζεται ως πρόγραμμα είναι έως μυελού οστέων αντιδραστικό και μέχρι το μεδούλι του ζντανοβικό (και, φευ, το ζεύγμα δεν είναι αντιφατικό).

    Παρά τους πομφόλυγες της εισαγωγής περί καπιταλιστικής συσσώρευσης, πολιτιστικών «εκφάνσεων» και πολιτιστικού ιμπεριαλισμού, το κείμενο είναι βαθύτατα αντιδραστικό. Είναι αντιδραστικό γιατί αναμασάει μία άλλ’ αντ’ άλλων διαταραγμένη μεταφορά της παλαιάς οικονομικής θεωρίας του Σαμίρ Αμίν περί καπιταλιστικού κέντρου και υποτεταγμένης περιφέρειας, που στον πολιτισμό και τις τέχνες δεν στέκει με τίποτα. Είναι αντιδραστικό γιατί, μη έχοντας ιδέα τι σημαίνει «οργανικός διανοούμενος» και ποιούς εντάσσει ο Γκράμσι σ’ αυτήν την κατηγορία, επαίρεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα «κατασκευάσει οργανικούς διανοούμενους» και δεν θα «δημιουργήσει ηγεμονίες». Ο Θεός (της Αριστεράς) να μας φυλάει…

    Η απόλυτη νοητική, ιδεολογική και πολιτική σύγχυση εννοιών και πραγμάτων είναι αντιδραστική και ως τέτοια άκρως ύποπτη. Διότι, ευαγγελιζόμενο την μη κατασκευή οργανικών διανοουμένων, τί άλλο κάνει αυτό το κείμενο παρά να συμπορεύεται επί της ουσίας με την δεξιά αντεπίθεση, που από το 2004 συστηματικά οργανώνει μία πρωτόφαντη πολεμική απέναντι στους καλλιτέχνες και τους διανοούμενους. Στα πλαίσια αυτής της οργανωμένης επίθεσης, η κατηγορία του «κρατικοδίαιτου» αποτέλεσε το χυδαιότερο όπλο διασυρμού της υπόστασης και της αξιοπρέπειας των ανθρώπων του πνεύματος, άρα και απαξίωσης του πνευματικού έργου, εμπεδώνοντας έτσι στην συνείδηση της κοινωνίας την αποδοχή της νεοφιλελεύθερης κατάργησης κάθε «προνομιακού καθεστώτος» για τον πολιτισμό. Η Αριστερά όφειλε στο πρόγραμμά της, στην αναγγελία των μελλοντικών πολιτικών της και στην καθημερινή πρακτική της να ανασκευάζει αυτήν την άποψη, εξηγώντας ότι το «προνομιακό καθεστώς» δεν αφορά τους καλλιτέχνες και τους διανοούμενους ως άτομα, αλλά τους θεσμούς και τις θεσμοθετημένες πρόνοιες που θεραπεύουν τις τέχνες και τον πολιτισμό, κάνοντας ανεκτές τις ιδιορρυθμίες της παραγωγής και της συντήρησής τους, προς όφελος όχι των ενδιαφερομένων, αλλά προς όφελος του κοινού και της κοινωνίας. Το κείμενο που δυστυχώς ετέθη υπόψιν μας, μόνον αυτό δεν κάνει.

    Είναι αντιδραστικό και δεξιό, γιατί παρά την επίκληση του «Ανθρωποκεντρισμού», δεν είναι, ως θα επιθυμούσε, «Ουμανιστικό» (sic!), εφόσον θεωρεί ρητώς πως ο πολιτισμός είναι εργαλείο και όχι αυτόνομη αξία και αυτόνομη διαδικασία παραγωγής, της οποίας η πολυπλοκότητα της δημιουργίας, της πρόσληψης και της αναπαραγωγής διαφεύγει των ταξικών συγκρούσεων και τις ξεπερνά.
    Είναι αντιδραστικό και δεξιό, γιατί είναι βαθειά συγκεντρωτικό και ελεγκτικό – ευαγγελίζεται την αποκέντρωση, αλλά την ταυτίζει με τις διοικητικές περιφέρειες, αποκαλύπτοντας ότι ως αποκέντρωση εννοεί το έκτρωμα που γνωρίσαμε σ’ αυτόν τον τόπο, το αποκεντρωτικό προκάλυμμα του κρατικίστικου συγκεντρωτισμού.

    Είναι δεξιό και ταυτοχρόνως ζντανοβικό, γιατί υποσκελίζει τους καλλιτέχνες και τους διανοούμενους υποδουλώνοντάς τους σε μία ακαδημαϊκή αστική (ου μην αλλά και σοβιετίζουσα) λογική διαχείρισης και κανόνων.

    Είναι δεξιό και ζντανοβικό γιατί αγνοεί την κοινωνία επιδεικτικά, όσο κι αν παριστάνει ότι την επικαλείται· γιατί υποβιβάζει την κοινωνία σε «φορείς» που τάχα θα ασκήσουν πολιτική ελέγχου, όταν ξέρουμε πολύ καλά, και στο πετσί μας, πού οδηγούν αυτές οι τρομαχτικές πολιτικές (και δυστυχώς δεν οδηγούν μόνον στον λαϊκισμό, οδηγούν, κυρίως, στην ποδηγέτηση και την εξόντωση).

    Ο γραφειοκρατικός ζντανοβισμός του, διάχυτος σε κάθε φράση, γίνεται ολοκάθαρος στην εμμονή με τις συγκεντρωτικές και ελεγκτικές δομές που φιλοδοξεί να ιδρύσει : δεν ονομάζονται ευθέως Ακαδημαϊκές, αλλά είναι: Στέγη Χορού, Στέγη Μουσικής και Όπερας, Εθνικός Οργανισμός Μουσικής, Κέντρο Ελληνικό Κινηματογράφου ριζικά αναδιαρθρωμένο, ίδρυση Μεγάλων Περιφεριακών Θεάτρων, Εθνικό Δίκτυο Βιβλιοθηκών, επανίδρυση δημόσιου φορέα υλοποίησης Εθνικής Πολιτικής Βιβλίου, Ίδρυση Διεθνούς Φεστιβάλ παραδοσιακών χορών… και πάει λέγοντας. Και γίνεται έτι φανερώτερος, όταν στο όνομα της κοινωνίας (γιατί όχι και του Λαού 😉 προσπαθεί να δικαιώσει το χυδαίο συνδικαλιστικό αίτημα της χειρότερης συντεχνιακής παράδοσης, που θέλει τους ηθοποιούς όχι καλλιτέχνες αλλά μισθωτά έρμαια και ευαγγελίζεται ως δημοκρατική κατάκτηση την κατάργηση της « παντοκρατορίας των καλλιτεχνικών διευθυντών» των κρατικών θεάτρων, των μουσείων και των άλλων καλλιτεχνικών ιδρυμάτων.

    Το υποτιθέμενο πρόγραμμα μιλά για το «οικονομικό όφελος» που μπορεί να προκύψει από τον πολιτισμό, αλλά καθώς οι συντάκτες του δεν έχουν ιδέα για το πώς μπορεί να γίνει αυτό, ταυτίζουν ρητώς το προσδοκώμενο όφελος με τον τουρισμό! Η ιδέα είναι εξόχως αντιδραστική για όποιον έχει ελάχιστη μνήμη: ποιός προσέδεσε την μοίρα και την σημασία του νεοελληνικού πολιτισμού με τον πιο πρόστυχο τουρισμό, αν όχι η καραμανλική ΕΡΕ; Ποιός συνέχισε να διαπομπεύει τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό και την νεοελληνική τέχνη, αν όχι το κράτος της τουριστικής αντιπαροχής, της οικιστικής ασυδοσίας και της εργολαβικής παντοκρατορίας; Είναι η ελάχιστη απαίτηση από ένα αριστερό πρόγραμμα να επανεπεξεργαστεί την ίδια την ιδέα του τουρισμού ως οικονομικής και κοινωνικής πραγματικότητας, άρα και την ένταξη κάποιων πλευρών αναπαραγωγής και διάδοσης του πολιτισμού προς όφελος των οικονομικών δυνατοτήτων που δυστυχώς προσφέρει ο τουρισμός. Ο πολιτισμός μπορεί και σε κάποιες χώρες έχει καταφέρει να είναι στοιχείο οικονομικής και κοινωνικής ανάκαμψης. Αλλά οι συντάκτες του υποτιθέμενου προγράμματος αγνοούν κατάφωρα τί ακριβώς σημαίνει αυτό, πώς γίνεται και πώς μπορεί να αποδόσει. Στην χώρα όπου τα μνημεία (αρχαία και σύγχρονα) φθείρονται χωρίς καμία μέριμνα και μαζί τους οι τόποι, τα τοπία, και το ήθος των ανθρώπων από τον ασύδοτο τουρισμό, ένα αριστερό πρόγραμμα όφειλε να είναι λιγότερο προκλητικό και στοιχειωδώς στοχαστικότερο.

    Τα περί πολιτισμού ως δημόσιου αγαθού, από τα οποία πιάστηκαν ο Γιώργος Κιμούλης (στην Εφημερίδα των Συντακτών) και η Μαρία Κανελλοπούλου (στην Εποχή), ο μεν άπελπις, η δε ματαίως καυχωμένη, για να υπερασπιστούν το κείμενο, είναι ρητορικώς κενόλογα και επικινδύνως θλιβερά. Γιατί το «πρόγραμμα» δεν αντιμετωπίζει τον πολιτισμό ως «δημόσιο αγαθό» – τον αντιμετωπίζει ως διαχειρίσιμο αγαθό, που θα το διαχειριστούμε χειραγωγόντας το με την πιο άθλια και άσχετη γραφειοκρατία. Γιατί στο γλωσσοδιαρροϊκό αυτό κείμενο, που παπαγαλίζει τα περί δημοσίου αγαθού, δεν υπάρχει ούτε μισή πρόνοια για το ίδιο το κοινό, άρα για την ίδια την κοινωνία. Το «πρόγραμμα» ευαγγελίζεται διαρκώς την επιστροφή λογής επιχορηγήσεων (ασφαλώς με αξιοκρατικά κριτήρια), αλλά πουθενά δεν διαπιστώνει ο αναγνώστης την παραμικρή συνείδηση του γεγονότος ότι η αριστερή πολιτιστική πολιτική δεν γίνεται για χάριν και προς εξυπηρέτησιν των καλλιτεχνών, αλλά για χάρη του ΚΟΙΝΟΥ. Η αριστερή πολιτιστική πολιτική (αυτή δηλαδή την οποία εμπνεύστηκε και εισηγήθηκε στην Ευρώπη ολόκληρη ο Μαλρώ) έχει το κοινό ως αποδέκτη, όχι τον καλλιτέχνη ή τον διανοούμενο. Αλλά το κοινό είναι τραγικά απόν και από την σκέψη και από την λογική του κειμένου και των συντακτών του.

    Δυστυχώς, όλη αυτή η αστοιχείωτη αντιδραστική και κουκουεδίστικη κουρελού, που παριστάνει το πρόγραμμα προς γελοιοποίησιν κάθε έννοιας αριστερής πολιτικής, θεμελιώνεται σε μία αυτάρεσκη και αξιωματική παραδοχή: στην μετά πλείστης όσης παρρησίας δεδηλωμένη πεποίθηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο «κύριος» εκφραστής της Αριστεράς, άρα είναι ο νόμιμος κληρονόμος του ιστορικού της παρελθόντος, άρα είναι ο νόμιμος και μοναδικός κληρονόμος «του ρόλου που αυτή έχει, διαχρονικά, διαδραματίσει στον πνευματικό και πολιτιστικό τομέα». Σοβαρολογούμε; Και εάν σοβαρολογούμε, τί ακριβώς εννοούμε; Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο κληρονόμος της ΠΑΠΟΚ; Ή ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κληρονόμος του Ρίτσου και της περιπέτειας της Επιθεώρησης Τέχνης, όπως κάποια ανώτερα και ανώτατα στελέχη του αρέσκονται να επαναλαμβάνουν, χωρίς να έχουν την παραμικρή ιδέα του τί εκστομίζουν; Ποιόν Ρίτσο κληρονόμησε και εκφράζει δικαιωματικά ο ΣΥΡΙΖΑ; Τον Ρίτσο τον οποίο εξευτέλιζε το Κόμμα επί δεκαετίες, αποδεχόμενο ως θέσφατα τις εξευτελιστικές για την ποίησή του κριτικές των επίσημων κομματικών κριτικών; Τον Ρίτσου τον οποίο γελοιοποίησε το ΚΚΕ της μεταπολίτευσης; Ή τον Ρίτσο του «Φιλοκτήτη»; Και ποιά Επιθεώρηση Τέχνης; Αυτήν την οποία δίκασε και καταδίκασε η ΕΔΑ; Αυτήν για την οποία ουδέποτε έδωσε το κόμμα μιά πεντάρα, αλλά αξίωνε να την ελέγχει; Αυτήν της οποίας τους ιδρυτές διέγραψε χωρίς καν να τους το ανακοινώσει; Την Επιθεώρηση Τέχνης της οποίας η ιστορία αποτελεί μνημείο κομματικής κτηνωδίας; Ή την Επιθεώρηση Τέχνης της οποίας η μνήμη αποτελεί το φωτεινότερο ευρωπαϊκό παράδειγμα διανοητικού ηρωισμού, μαρξιστικής διαύγειας και κομμουνιστικής πνευματικής και αισθητικής αυτοθυσίας;

    Επειδή εκούσα άκουσα (αλλά κυρίως εκούσα) επί μισόν αιώνα αγωνίζομαι να πορευτώ ως τέκνο αυτής της δεύτερης (της μοναδικής πραγματικής) Επιθεώρησης Τέχνης, πάνω στον πολιτισμό της οποίας ασελγεί το «προγραμματικό κείμενο», οφείλω να δηλώσω, εν γνώσει και εν πλήρη αδιαφορία περί των συνεπειών, ότι θα το πολεμήσω και μέσα στο κόμμα και έξω από αυτό, με όλες μου τις δυνάμεις.

  6. Ο/Η Left λέει:

    ακόμη και η ΔΗΜΑΡ (10,54) ξεπέρασε το ΣΥΡΙΖΑ στους Δήμους, που πήρε 9, 71 %!
    http://enosy.blogspot.gr/2014/10/blog-post_24.html#more
    Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

    Ισχυρό ράπισμα στις αυταπάτες της Κουμουνδούρου τα αποτελέσματα της ΚΕΔΕ

    Χθες το left.gr έγραφε:
    «Στόχος, η ανατροπή του μνημονιακού μπλοκ στην ΚΕΔΕ»

    Τι γράφει σήμερα, γιαυτό το θέμα;

    η απάντηση, άλλα λόγια ν΄αγαπιόμαστε, παρηγοριέται με το 28% των εφοριακών:

    Ανατροπή σκηνικού στους εφοριακούς: Στην πρώτη θέση με 28,46% το το Μέτωπο Ανατροπής (ΑΣΚΙ Εφοριακών – Συσπείρωση Ανεξάρτητων)

    Ειδικότερα σε σύνολο 487 ψηφισάντων: έγκυρα: 484, λευκά:3. ΄Ελαβαν:

    «Κίνημα Ανατροπής στην Αυτοδιοίκηση» με επικεφαλής το δήμαρχο Αμαρουσίου Γιώργο Πατούλη, που πρόσκειται στη ΝΔ: 251 ψήφοι και 16 έδρες.

    «Αυτοδιοικητικό Κίνημα» με επικεφαλής το δήμαρχο Αμφιλοχίας Απόστολο Κοιμήση, που πρόσκειται στο ΠΑΣΟΚ: 124 ψήφοι και 8 έδρες.

    «Νέα Αυτοδιοίκηση» με επικεφαλής το δήμαρχο Αγ. Ιωάννη Ρέντη – Νίκαιας Γιώργο Ιωακειμίδη: 51 ψήφοι και 3 έδρες.

    «Ριζοσπαστική Αυτοδιοικητική Πρωτοβουλία» με επικεφαλής το δήμαρχο Αιγάλεω Δημήτρη Μπίρμπα, που πρόσκειται στον ΣΥΡΙΖΑ: 47 ψήφοι και 3 έδρες.

    «Λαϊκή Συσπείρωση» με επικεφαλής τη δημοτική σύμβουλο Πειραιά Ελπίδα Παντελάκη, που πρόσκειται στο ΚΚΕ: 11 ψήφοι και καμία έδρα.

    Την 31η έδρα καταλαμβάνει αυτοδίκαια ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης.

  7. Ο/Η Kάσυ Διάρη, μαιτάνιοσα γιατή πώναισα λέει:

    πολύς κόσμος αλλάζει γνώμη στην εποχή μας

    http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.politiki&id=37197
    24 Οκτωβρίου 2014

    Γιώργος Καρελιάς

    Οι παλικαράδες κιότεψαν

    (….)

    Ο Κασιδιάρης αποκηρύσσει τα πάντα και διαστρέφει τα πάντα. Δεν λέω να αποδεχθούν την κατηγορία περί «εγκληματικής οργάνωσης», αλίμονο. Η άρνησή της είναι απόλυτο δικαίωμά τους και υποχρέωση των αρχών να την αποδείξουν στο δικαστήριο. Άλλο αυτό και άλλο η θλιβερή προσπάθεια να διαψεύσουν τα αδιάψευστα. Οι άνθρωποι που χαιρετούσαν ναζιστικά και είχαν στα σπίτια τους τα ναζιστικά σύμβολα, οι θαυμαστές του Χίτλερ, που τον αποκαλούσαν «μέγα κοινωνικό αναμορφωτή» (Κασιδιάρης), οι άνθρωποι που αρνούνται να αναγνωρίσουν το μεγαλύτερο ιστορικό έγκλημα (Ολοκαύτωμα), σήμερα κάνουν τον ανήξερο. Ούτε φασίστες, ούτε ναζιστές. Αυτό, όμως, είναι αποκήρυξη ιδεολογίας. Και για όσους δηλώνουν «αγωνιστές» είναι ό,τι χειρότερο.

    Οι άνθρωποι που μέχρι πρότινος δήλωναν υπερήφανοι για την ιδεολογία τους, βάσει της οποίας ήθελαν να επιφέρουν «κάθαρση» στο δημόσιο βίο, σήμερα κιοτεύουν μπροστά στην απειλή να περάσουν μερικά χρόνια στη φυλακή. Δεν αντέχουν να πληρώσουν ούτε στο ελάχιστο το τίμημα των επιλογών τους. Υπενθυμίζουμε εδώ ότι ο δικτάτορας Παπαδόπουλος, τον οποίο επίσης θαυμάζουν, αρνήθηκε ως το τέλος να ζητήσει χάρη, κάτι που θα εμπεριείχε αποκήρυξη όσων είχε διαπράξει. Και ήταν στη φυλακή, ισόβια. Αυτοί εδώ κιότεψαν πριν καλά-καλά φτάσουν στο εδώλιο.

    Πρόκειται για θλιβερά ανθρωπάκια, που έχασαν τον τσαμπουκά τους μόλις ο κρατικός μηχανισμός έπαψε να είναι φιλικός μαζί τους και άρχισε να κάνει σωστά τη δουλειά του. Τώρα χάνουν και όποια ψήγματα προσωπικής αξιοπρέπειας τους είχαν απομείνει. Κότες κανονικές. Οσοι «ιδεολόγοι» τούς ψήφισαν ή σκέφτονται να τούς ξαναψηφίσουν μπορούν τώρα να βγάλουν καλύτερα συμπεράσματα.

  8. Ο/Η Nτόρα Μπόρα λέει:

    http://www.typologies.gr/2014/10/23/%CE%B5%CF%86%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%B4%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%83%CF%85%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BA%CF%84%CF%8E%CE%BD-%CE%BA%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%B5-%CF%83%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CF%81/

    “Εφημερίδα των Συντακτών”: “Κύριε Σαμαρά, ιδού ο υπουργός σας”

    23/10/2014

    ΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΣ

    Κόλαφος η απόφαση του επικουρικού ταμείου των δημοσιογράφων για τον υπουργό Εσωτερικών Αργύρη Ντινόπουλο που τον υποχρεώνει να καταβάλει περίπου 30.000 ευρώ, τα οποία δεν πλήρωσε εξαπατώντας τον ΕΔΟΕΑΠ .Μπορεί ο υπουργός Εσωτερικών Αργύρης Ντινόπουλος να εξαπέλυσε επίθεση εναντίον της «Εφημερίδας των Συντακτών» για το δημοσίευμα που είχε να κάνει με την αίτησή του να απαλλαχθεί από το μεγαλύτερο μέρος των οφειλών του στον φορέα περίθαλψης των δημοσιογράφων και να απέστειλε εξώδικη δήλωση διαμαρτυρίας στην εφημερίδα μας, ωστόσο φαίνεται πως τα στοιχεία δεν είναι με το μέρος του.

  9. Ο/Η Left and Liberal λέει:

    http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=64084210

    ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

    Ο «κόκκινος» πρύτανης βγάζει το παντεσπάνι του σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο

    H προοπτική ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων και η αναγνώριση των πτυχίων των κολεγίων από την κυβέρνηση διαμορφώνουν ένα νέο δυσοίωνο τοπίο στην Παιδεία, το οποίο μας επαναφέρει δεκαετίες πίσω, στην εποχή της Ψωροκώσταινας, τότε που σπούδαζαν μόνο τα παιδιά των πλούσιων οικογενειών. Δεν πρέπει να αφήσουμε αυτόν τον εφιάλτη να γίνει πραγματικότητα….».

    Ο «κόκκινος» πρύτανης βγάζει το παντεσπάνι του σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο

    Οι παραπάνω δηλώσεις ανήκουν στον καθηγητή Γιάννη Μυλόπουλο, πρύτανη του ΑΠΘ μέχρι το τέλος Αυγούστου και έγιναν τον περασμένο Μάιο, κατά τη συνάντηση που είχε στην πρυτανεία στη Θεσσαλονίκη με τον πρώην υφυπουργό και πρώην πρύτανη του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου Θεόδωρο Παπαθεοδώρου. Ο τελευταίος ήταν τότε υποψήφιος ευρωβουλευτής της ΔΗΜΑΡ και ο Γ. Μυλόπουλος παρ’ ολίγον υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτό γιατί ενώ υπήρξε στις προτάσεις του προέδρου του κόμματος Αλέξη Τσίπρα, δεν πέρασε τελικά στην ψηφοφορία των μελών της Κ.Ε.

    Ο Γ. Μυλόπουλος, που μόλις πριν από λίγους μήνες περιέγραφε ως «εφιάλτη» την προοπτική ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων στη χώρα μας, δεν είχε πρόβλημα να εργαστεί από την αρχή της φετινής εκπαιδευτικής χρονιάς ως επισκέπτης καθηγητής σε ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο της Κύπρου, το Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο της Λευκωσίας, όπου τα δίδακτρα των φοιτητών κυμαίνονται από 6.500 έως 8.500 ευρώ τον χρόνο. Το τελευταίο μάλιστα πρόβαλε με τυμπανοκρουσίες το γεγονός ότι ο πρώην πρύτανης του ΑΠΘ θα εργάζεται ως επισκέπτης καθηγητής σ΄αυτό μαζί με άλλους δύο επίσης γνωστούς Ελλαδίτες πανεπιστημιακούς.

    Η ανακοίνωση
    «Το Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο ενισχύεται στο ακαδημαϊκό του προσωπικό καθώς τρεις πρώην πρυτάνεις κορυφαίων ελληνικών πανεπιστημίων θα εργάζονται ως επισκέπτες καθηγητές. Πρόκειται για τους καθηγητή Γιάννη Μυλόπουλο, πρώην πρύτανη του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης, καθηγητή Πάρη Τσάρτα, πρώην πρύτανη του Πανεπιστημίου Αιγαίου (σ.σ.: μέχρι τα τέλη Αυγούστου) και καθηγητή Θόδωρο Παπαθεοδώρου, πρώην πρύτανη Πανεπιστημίου Πελοποννήσου

  10. Ο/Η Red λέει:

    http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2014/11/blog-post_57.html

    Σκέψεις για τις δηλώσεις Τσίπρα μετά την συνάντηση του με τον Παπούλια – Βίντεο με τον σχολιασμό της συνάντησης από τον Γιάννη Γκιόκα, εκπρόσωπο τύπου του ΚΚΕ

    Από giorgis , Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2014 | 8:34 μ.μ.

    Του Γ. Γ.

    Ακούγοντας τις δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα, μετά την συνάντηση που είχε με τον Παπούλια μου δημιουργήθηκαν κάποιες απορίες.
    Κι αυτό γιατί ο πρόεδρος του Σύριζα ζήτησε άμεση σύγκλιση του Συμβουλίου Πολιτικών για «Να συμφωνήσουμε στην ημερομηνία διεξαγωγής των εθνικών εκλογών πριν την προεδρική εκλογή και πριν την υπογραφή νέων δεσμευτικών συμφωνιών με τους εταίρους, προκειμένου με ομαλό και συντεταγμένο τρόπο να δώσουμε τη δυνατότητα κυριαρχικά να αποφασίσει ο λαός μας. Προκειμένου να διερευνήσουμε τη δυνατότητα να συμφωνήσουμε στο πρόσωπο του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας, που θα μπορούσε να εκλεγεί με ευρύτατη πλειοψηφία στη νέα Βουλή».

    Το πρώτο που μου κάνει εντύπωση είναι το μέγεθος της ασχετοσύνης (;) του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Χωρίς να είμαι συνταγματολόγος ξέρω –όπως και οι περισσότεροι αναγνώστες μας φαντάζομαι- ότι το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών δεν έχει καμιά τέτοια δυνατότητα.
    Το σύνταγμα καθορίζει με σαφήνεια πότε γίνονται πρόωρες εκλογές και το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών δεν έχει καμιά αρμοδιότητα να τις επιβάλει και να τις καθορίσει. Είναι δυνατόν αυτό να το αγνοούσε ο Α. Τσίπρας και να έδωσε το δικαίωμα στον Βενιζέλο να του εξαπολύσει επίθεση; Δυσκολεύομαι να το πιστέψω.

    Από την άλλη πάλι μέχρι τώρα ξέραμε ότι Σύριζα δεν έκανε καμιά αναφορά για την εκλογή νέου «τελετάρχη». Η εκτίμηση του ήταν –και είναι βάση και των σημερινών δηλώσεων του Τσίπρα- ότι η συγκυβέρνηση δεν μπορεί να συγκεντρώσει τους 180 βουλευτές οπότε πάμε σε πρόωρες εκλογές. Ποια σκοπιμότητα εξυπηρετεί σήμερα η δήλωση Τσίπρα για σύγκληση των πολιτικών αρχηγών για να συμφωνηθεί το πρόσωπο του νέου προέδρου της Δημοκρατίας;

    Δεν θέλω να είμαι κακοπροαίρετος αλλά πώς να αγνοήσεις την είδηση που γράφτηκε το Σάββατο στα «ΝΕΑ» -και μέχρι τώρα δεν διαψεύστηκε- ότι ο Τσίπρας στην πρόσφατη συνάντηση που είχε με τον Στουρνάρα τον ρώτησε αν «η παρουσία του ΔΝΤ στην Ελλάδα μας διασφαλίζει»; (Δεν είναι δηλαδή –με άλλα λόγια- στην γραμμή Σταθάκη που ευθαρσώς δήλωσε ότι η χώρα μας αναγνωρίζει και θα πληρώσει όλο το χρέος της προς το ΔΝΤ;).
    http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2014/11/blog-post_70.html

    Με την ευκαιρία θυμηθείτε πώς σχολιάστηκε η συνάντηση Τσίπρα-Στουρνάρα από έντυπο που πρόσκειται στον Σύριζα.
    http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2014/11/blog-post_7.html
    Τέτοιες κινήσεις εντάσσονται στην λογική ότι το «κράτος θα έχει συνέχεια», που ακούσαμε να μας λέει πρόσφατα ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

    Τα υπόλοιπα με τις δηλώσεις Σαμαρά που επιτέθηκε κατά του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τόνισε ότι δεν πρόκειται να γίνουν εκλογές στο παρακάτω βίντεο. Επίσης παραθέτουμε τον σχετικό σχολιασμό -και όχι μόνο- που έκανε ο εκπρόσωπος τύπου του ΚΚΕ, Γιάννης Γκιόκας, ενώ η γενικότερη πολιτική τοποθέτηση του Δ. Κοτσούμα εδώ.,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s