Σαμαράς: «Μου έδωσαν χειροβομβίδα στα χέρια μου, αλλά την εξουδετέρωσα»

«Νιώθω τον πατριωτικό ηλεκτρισμό της παράταξης»

samaras-shock

Η κατάσταση του Antonios μετά τις τελευταίες δημοσκοπήσεις

Με κεντρικό μήνυμα «το τέλος των μνημονίων» (το 1000ο τέλος) και την επαναφορά στην ανάπτυξη (η 1000η επαναφορά), από το πρώτο κιόλας τρίμηνο του 2015 και με μία ομιλία με ισχυρούς συμβολισμούς, που στόχευε να διεγείρει τα παραταξιακά ανακλαστικά στελεχών και οπαδών, ο πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς υλοποίησε χθες από τη Χαλκιδική το πρώτο στάδιο (ή το τελευταίο) της στρατηγικής με την οποία θα πορευτεί η Νέα Δημοκρατία μέχρι την έναρξη της διαδικασίας εκλογής του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας.

Η ομιλία του στην πρώτη εκδήλωση για τα 40χρονα γενέθλια της Ν.Δ., η οποία πραγματοποιήθηκε στον απόηχο των δημοσκοπήσεων που καταγράφουν παγίωση του προβαδίσματος του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και των διαρκών εσωτερικών εντάσεων σε κυβέρνηση και κόμμα για πτυχές της οικονομικής πολιτικής περιείχε υψηλούς τόνους κριτικής στο κόμμα του κ. Αλ. Τσίπρα «το οποίο δεν θα γίνει ποτέ κυβέρνηση [ενώ αγγίζει την αυτοδυναμία], γιατί η επιστροφή στα λεφτά υπάρχουν και στο τζάμπα τρομάζουν» όπως είπε, αλλά και έντονες προσωπικές αναφορές. «Δεν είμαι κουρασμένος. Ηξερα ότι μου έδωσαν χειροβομβίδα στα χέρια μου, αλλά την εξουδετέρωσα» είπε ο πρωθυπουργός, προσθέτοντας ότι προτίμησε να αλλάξει την πορεία της χώρας, αντί να δοξαστεί (ένας αλτρουιστής μακεδονομάχος πατριώτης) από την καταστροφή της.  Σε άλλο σημείο, και μετά μία μακρά αναφορά στη συνεισφορά της Νέας Δημοκρατίας και στον ρόλο του ιδρυτή της Κων. Καραμανλή, ο κ. Σαμαράς σημείωσε ότι «παρά τις δοκιμασίες, η Ν.Δ. μένει όρθια (από 40% τόσο στο 17% τόσο)  όταν τα άλλα γύρω κλονίζονται» (εκτός από την ανύπαρκτη ανεργία).

Στη χθεσινή εκδήλωση, η οποία για λόγους σημειολογίας πραγματοποιήθηκε στην ίδια αίθουσα του ξενοδοχείου που ο Κων. Καραμανλής επικύρωσε την ιδρυτική διακήρυξη της Ν.Δ. κυριάρχησαν οι μνήμες (δάκρυα), η συγκίνηση (μεγάλη), τα χειροκροτήματα (πολλά!), οι ασπασμοί (δεύτε τελευταίων ασπασμών) αλλά και ο διάχυτος προβληματισμός (βουλευτές: θα ξαναδούμε τη βουλή; ) για το μέλλον της παράταξης στη «μετά μνημονιακή» εποχή. Η παρουσία του πρώην πρωθυπουργού Κων. Καραμανλή (με πίττα-γύρο-απ’ όλα), ο οποίος καταχειροκροτήθηκε, και πρώην και νυν κορυφαίων στελεχών της παράταξης, διευκόλυναν την επιδίωξη του πρωθυπουργού να στείλει το μήνυμα ότι «η παράταξη δεν διαιρεί αλλά ενώνει» και να αποσαφηνίσει ότι η Ν.Δ. μπορεί να συνεργαστεί με όλους (τη σκιά του Μπαλτάκου, τον Βενιζέλος κι εμένα) για το καλό του τόπου. «Νιώθω τον πατριωτικό ηλεκτρισμό της παράταξης» (δεύτε λάβετε Φως) είπε αρκετές φορές χθες ο κ. Σαμαράς και απηύθυνε προσκλητήριο επιστροφής σε όλους όσοι ασπάζονται τις ίδιες αρχές και σήμερα βρίσκονται εκτός.

Μπα σε καλό σου Antonios, γελάσαμε πάλι σήμερις.

[σχόλια με βάση ετούτο]

Advertisements
This entry was posted in Ασμοδαίος, Των Αμνοεριφίων, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

11 απαντήσεις στο Σαμαράς: «Μου έδωσαν χειροβομβίδα στα χέρια μου, αλλά την εξουδετέρωσα»

  1. Ο/Η ΝΙΚΟΣ Χ λέει:

    Του χρειάζεται εκλογικό ηλεκτροσόκ.

  2. Ο/Η Πειραχτήρι λέει:

    Κι όπως λέει ο φίλος μου ο Παύλος:
    «Ποιός το περίμενε τα 40χρονα της ΝΔ να είναι αφιερωμένα στον ΣΥΡΙΖΑ…»

  3. Ο/Η Kubi λέει:

    Διάβαζα το σχόλιο σας για την ομιλία Σαμαρά από την μια και από την άλλη έπαιζε η τηλεόραση τις ουρές στις τράπεζες για την πληρωμή του ΕΝΦΙΑ.
    Τα πρωινάδικα φυσικά κατηγορούν την κυβέρνηση που οι Έλληνες διάλεξαν την τελευταία μέρα για να πληρώσουν , και οι Έλληνες που στέκονταν στις ουρές την κυβέρνηση κατηγορούσαν!
    «Απαράδεκτο, ντροπή , κατάντια …. χάθηκε ο κόσμος να δοθεί μια παράταση?» (φυσικά στην τελευταία μέρα της παράτασης θα μαζεύονταν πάλι όλοι έξω από τις τράπεζες).
    Τι σχέση έχει αυτό με το παραπολιτικό σας σχόλιο στην ομιλία του πρωθυπουργού?
    Έχει όλη την σχέση του κόσμου.
    Εσείς όπως και οι συγκεντρωμένοι έξω από τις τράπεζες διαλέγετε τον εύκολο στόχο για να ρίξετε πάνω του την ευθύνη για την συλλογική μας ανεπάρκεια ως έθνος.
    Αν κάποιος ξένος διάβαζε τα εκατομμύρια σχόλια σαν το δικό σας που κυκλοφορούν θα εσχημάτιζε την ιδέα ότι η Ελλάς είναι αυτή η περίεργη χωρα που κατοικείται από πανέξυπνους ανθρώπους αλλα για κάποιο λόγο όλοι αυτοί διοικούνται από πολύ χαζούς πολιτικούς!
    Επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω αγαπητέ. Οι Έλληνες αρέσκονται στην εκ του ασφαλούς ανεδαφική κριτική και τα σχόλια απένατι στην εξουσία σπανίως είναι έξυπνα , απλά είναι εξυπνακίστικα, γιατί οι Έλληνες είναι κοινοί εξυπνάκηδες.
    Εσείς και ο κάθε μπάρμπας που έβλεπε τον λόγο του πρωθυπουργού στο καφενείο παίζοντας με το κομπολόι του , καταλήξατε στα ίδια ακριβώς συμπεράσματα.
    «Τι λέει ρε φίλε ο τύπος?» αναφωνήσατε με το ύφος της ιδιοφυΐας που μόλις έμαθε από την Νορβηγική Ακαδημία επιστημων ότι του απενεμήθηκε το νόμπελ οικονομικών , «Εμείς ξέρουμε , ο άσχετος ο Σαμαράς τι να μας πει για την ζωή του?»

    Έχετε εσείς καμια ιδέα πως να βγούμε από την κρίση αγαπητέ? Ξέρετε τον ανώδυνο , εύκολο , γρήγορο και απόλυτα δίκαιο τρόπο για να ορθοποδήσει μια χρεοκοπημένη χώρα?
    Αν τον γνωρίζετε μοιραστείτε τον μαζί μας και να είσαστε σίγουρος πως η Νορβηγική Ακαδημία επιστημων δεν θα σας αγνοήσει ….
    Αν δεν τον γνωρίζεται θα σας παρακαλούσα εσάς και όλους τους υπολοιπους Ελληναράδες , ξερόλες , πρωθυπουργούς του καφενείου , αφού δεν έχετε λύσεις να επιδείξετε τουλάχιστον να σταματήσετε να μουτζώνετε τον καθρέφτη.
    Εμείς είμαστε που ορίζουμε την ποιότητα του κάθε Σαμαρά που μας διοικεί και εμείς είμαστε που ορίζουμε το τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει αφότου εκλεγεί.
    Εμείς τοποθετήσαμε ένα τίμιο αριστερό κόμμα στο 2,5% και εμείς την στιγμή που μετατράπηκε σε κακέκτυπο του χειρότερου λαϊκιστικού ΠΑΣΟΚ το πήγαμε στο 25% !!

    Αν είσαστε νέος δικαιολογήστε , αλλα αν δεν είστε και τα ίδια εξυπνακίστικα σχόλια κάνατε για όλους τους προηγούμενους και σίγουρα θα τα κάνετε και για τον επόμενο όταν αυτός εκλεγει , δεν είναι ώρα να καταλάβετε ποιος είναι ο πραγματικός φταίχτης και να αλλάξετε 180 μοίρες την κατεύθυνση της μούτζας σας?

    • Ο/Η Po λέει:

      Εάν διακωμωδούσα μία σοβαρή ομιλία αντάξια ενός πρωθυπουργού, θα σας απαντούσα και το σχόλιο σας θα ήταν δικαιολογημένο.
      Ευχαριστώ.

  4. Ο/Η Κάπας Σ. λέει:

    «Τοιούτοι ΗΜΙΝ έπρεπον και ΠΡΕΠΟΥΣΙΝ ηγεμόνες και εξουσιαστές,αλλά και σχολιαστές'»!!
    ΟΥΔΕΠΟΤΕ.φίλε Kubi,πρόκειται ο έλληνας να αλλάξει την ΚΑΚΙΣΤΗ νοοτροπία του!!Στείλτον
    λοιπόν στο ΔΙΑΟΛΟ και μην ασχολείσαι μαζί του δαπανώντας φαιά ουσία!Μου άρεσε ο όρος
    εξιπνακίστικα,εξυπνάκηδες!!Γιαυτό πάμε από το κακό στο χειρότερο!!

  5. Ο/Η του κώλου λέει:

  6. Ο/Η laskaratos λέει:

    http://america.aljazeera.com/opinions/2014/9/greece-anti-immigrantsviolenceandracismineurope.html

    Greece, a front line for state-sponsored racism in Europe

    Once the cradle of European civilization, Athens is now the center of a continental decivilizing process

    September 29, 2014 6:00AM ET

    Αρθρο του Jean-Philippe Dedieu, καθηγητή του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης

    Al Jazeera: Ο ρατσισμός στην Ελλάδα έχει τη στήριξη του κράτους

    29/09/2014

    Η αστυνομία βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του κρατικά υποστηριζόμενου ρατσισμού, σχολιάζει
    Το λίκνο του ευρωπαϊκού πολιτισμού, η Αθήνα, είναι τώρα το κέντρο μιας διαδικασίας “απο-εκπολιτισμού”, διαπιστώνει με άρθρο του που δημοσιεύεται στην αμερικάνικη έκδοση του site του Al Jazeera ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης Jean-Philippe Dedieu. Σύμφωνα με το άρθρο, η Ελλάδα είναι το προπύργιο του ρατσισμού στην Ευρώπη, και μάλιστα υπό την ανοχή αλλά και ενθάρρυνση του ελληνικού κράτους.

  7. Ο/Η laskaratos λέει:

    http://www.kathimerini.gr/785978/opinion/epikairothta/politikh/the-strange-case-of-dr-jekyll-and-mr-hyde
    ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ

    The Strange Case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde
    ΠΟΛΙΤΙΚΗ 12:26

    Τρία πράγματα με παρακίνησαν· τα καταγράφω κατά σειρά σπουδαιότητας: Το πρώτο η συζήτηση με έναν φίλο για την τεχνική ανωτερότητα των μεγάλων μυθιστοριογράφων του 19ου αιώνα. Το δεύτερο, η γραπτή παρατήρηση ενός αναγνώστη ότι περνώ το μήνυμα «ψηφίστε Σαμαρά». Τρίτο, τέλος, το παράξενο κλίμα (χρησιμοποιώ σκοπίμως ουδέτερους όρους) στα γενέθλια της Ν.Δ. Με κάποιο τρόπο που δεν με ενδιαφέρει ποσώς να συνειδητοποιήσω ποιος είναι, όλα αυτά μπερδεύτηκαν μέσα μου και με έκαναν να διαβάσω ξανά το μυθιστόρημα του Ρ. Λ. Στίβενσον, που δίνει και τον τίτλο στο σημερινό σημείωμα.

    Δεν έκανα άσχημα που αφέθηκα να ακολουθήσω την έμπνευσή μου, διότι το κλασικό μυθιστόρημα του Στίβενσον μένω με την εντύπωση ότι αφορά προσωπικώς την ηγεσία της σαραντάχρονης και στραπατσαρισμένης Ν.Δ. Ας μη σπεύσει να υποστηρίξει κανείς ότι η σχέση που εξετάζω δεν τεκμηριώνεται με αποδείξεις, διότι ποτέ δεν διανοήθηκα να ισχυρισθώ κάτι ανάλογο ή έστω παρεμφερές. Η σύγκριση του Τζέκιλ με τον σημερινό πρωθυπουργό δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια άσκηση, ώστε να εμπλουτίζεται η ανάλυση με τη φαντασία και, πάνω απ’ όλα, για να απαλύνουμε τη ροή του χρόνου…

    Ακολουθεί σύνοψη της ιστορίας του Στίβενσον. Τον μυθιστορηματικό Δρ Τζέκιλ βασανίζει η επίγνωση της αντιφατικής φύσης του, όπου η τάση για το καλό και η αντίθετή της, προς το κακό, συνυπάρχουν και ανταγωνίζονται η μία την άλλη· γι’ αυτό και προσπαθεί μέσα από την έρευνά του να τις διαχωρίσει. Ανακαλύπτει το φάρμακο, το οποίο απορροφά την κακή πλευρά του σε μια νέα προσωπικότητα που λέγεται Μίστερ Χάιντ. Ομως ο διαχωρισμός φέρνει παρενέργειες, τις οποίες ο εφευρέτης του φαρμάκου δεν είχε προβλέψει: ο Μίστερ Χάιντ σταδιακά γίνεται όλο και πιο ανεξάρτητος, ώσπου ο Τζέκιλ γίνεται στην πραγματικότητα αιχμάλωτός του. Τα υπόλοιπα είναι πάνω κάτω γνωστά: φρικτοί φόνοι από τον Χάιντ, φρικτή υπαρξιακή αγωνία από τον Τζέκιλ τις σπάνιες στιγμές που επανέρχεται στα συγκαλά του, ώσπου αυτοκτονεί προτού συλληφθεί.

    Λυπάμαι αν σοκάρω κάποιους, αλλά διπλή φύση έχει και ο Αντώνης Σαμαράς: την αποτελούν η μεσσηνιακή παράδοση την οποία φέρει υπερηφάνως (με ό,τι αυτή συνεπάγεται…) και η αστική, η Μπενάκειος παράδοση από την άλλη. Οπως και ο Τζέκιλ, έτσι και ο Σαμαράς προσπαθεί να απομονώσει την κακή φύση του και να οδηγηθεί από την καλή. Εδώ όμως οι ομοιότητες παύουν, διότι εκ των επιλογών του προκύπτει ότι ο πρωθυπουργός έχει διαφορετική αντίληψη του καλού και του κακού από τον Τζέκιλ. Για κάποιο λόγο που δεν τολμώ να υποθέσω, ο Σαμαράς προσπαθεί να καταπνίξει την αστική πλευρά του ως πολιτικού και να αναδείξει τη λαϊκή-μεσσηνιακή. Αυτό είναι που τον κάνει να δίνει ιδιαίτερη αξία στις συμβουλές κάποιων ανθρώπων, για τους οποίους πιστεύει ότι εκφράζουν καλύτερα την ευρύτερη κοινωνία, που ο ίδιος (λόγω οικογενείας, κολεγίου, σπουδών στις ΗΠΑ; Ποιος ξέρει…) νομίζει ότι δεν καταλαβαίνει. Σε αυτές τις φωνές φαίνεται ότι έχει αφεθεί μετά τις δημοτικές εκλογές, με αποτέλεσμα τη στασιμότητα και την κυβερνητική ασυναρτησία.

    Κάνει μεγάλο σφάλμα, όμως, και το αποδεικνύει η μέχρι τώρα πορεία του στην πολιτική. Διότι τα λάθη εκείνα που κόστισαν ακριβότερα και για τον ίδιο και για τη χώρα τα έκανε όποτε άκουσε τις συμβουλές των ίδιων ανθρώπων. Αυτές άκουσε και, ουσιαστικά, το 1992-1993 εμπόδισε την εξέλιξη του ιστορικού κόμματος της ελληνικής Δεξιάς (γιατί αυτό είναι η Ν.Δ.) προς μια κατεύθυνση περισσότερο φιλελεύθερη ― στροφή η οποία αν είχε ολοκληρωθεί, ίσως να μη βρισκόμασταν στη σημερινή δεινή θέση. Αυτές τις συμβουλές άκουσε και βρέθηκε περίπου δεκαπέντε χρόνια εκτός πολιτικής, την εποχή ακριβώς που η σταδιοδρομία του θα έπρεπε να φθάνει στην ακμή της. (Για τα μέτρα ιδίως ενός high-flier που ξεκίνησε νωρίς ― στα 26 του ήταν βουλευτής, θυμίζω).

    Υποστήριξα τον Σαμαρά στις προηγούμενες εκλογές, επειδή (όσο και μέσα μου φρίττω με τη σκληρή ειρωνεία της μοίρας…) το έφεραν τα πράγματα έτσι ώστε από αυτόν να εξαρτάται αν η χώρα θα περισώσει τη θέση της στην Ευρώπη ή θα πάει κατά διαβόλου. Από την πλευρά που βλέπω εγώ το ζήτημα, άλλη επιλογή δεν είχα. Από τη δική του πλευρά, όμως, είχε· και, για δύο χρόνια, ακολούθησε την αστική παράδοση μέσα του. Τα οφέλη της προσπάθειας δεν διακρίνονται ακόμη και θα πάρει καιρό ακόμη ώσπου να γίνουν απτά. Αλλά η στροφή που πέτυχε αυτά τα δύο χρόνια η κυβέρνηση των 5,5 (το πολύ 6…) υπουργών υπό τον Σαμαρά δεν ήταν καθόλου απλή υπόθεση, ούτε αμελητέο επίτευγμα.

    Αν επίσης κατάφερε στο εξωτερικό να συνεννοηθεί με τους δανειστές και να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους, το πέτυχε επειδή προσέγγισε το πρόβλημα της χώρας με γνώμονα τις αξίες, τις εμπειρίες, τα κριτήρια και τις προτεραιότητες του αστού ή, σωστότερα, του μεγαλοαστού. Δεν το πέτυχε επειδή χρησιμοποίησε τα λόγια και τα επιχειρήματα, που θα τον συμβούλευαν εκείνοι που ο ίδιος νομίζει ότι εκπροσωπούν τη «γνήσια φωνή του λαού», ενώ στην πραγματικότητα εκφράζουν τον μονόχνωτο επαρχιωτισμό των εμπειριών τους.

    Εφόσον εξαρχής έθεσα (αυθαίρετα, για το παιχνίδι) την ιστορία του Τζέκιλ ως πλαίσιο της ανάλυσης, φοβάμαι ότι καλό τέλος δεν μπορεί εύκολα να υπάρξει στην ιστορία του Αντώνη Σαμαρά. Η παραβίαση της φύσης οδήγησε τον μεν Τζέκιλ στα εγκλήματα που διέπραξε ως Χάιντ, τον δε Σαμαρά στην υπουργοποίηση των πιο απίθανων λούμπεν στοιχείων από το τσίρκο της Β΄ Αθηνών και σε ένα πανδαιμόνιον κακοφωνιών στην κυβερνητική πολιτική, που ισοδυναμεί ουσιαστικά με αναστροφή της ώς τώρα πολιτικής. Πώς διορθώνεται τώρα αυτό; Αν ξέρει κανείς, το λέει και σε μένα…

    Έντυπη

  8. Ο/Η Κεντροδεξιός λέει:

    http://www.kathimerini.gr/785978/opinion/epikairothta/politikh/the-strange-case-of-dr-jekyll-and-mr-hyde
    13 σχόλια

    kathimerini

    Μεσσήνιος •

    Δεν διορθώνεται!

    Χ.Σ.

    Σε διαβεβαιώ αυτά που περιγράφεις τα συμμερίζεται ένα μεγάλο τμήμα Ελλήνων που ψήφισαν ΝΔ στις εκλογές του 2012 -για τους ευνόητους λόγους που αναφέρεις- αλλά σχεδόν από τον πρώτο καιρό είχαν συνειδητοποιήσει ότι 5,5 με 6 -όπως πολύ σωστά γράφεις- υπουργοί δούλευαν μαζί με μερικούς ευσυνείδητους Γενικούς Γραμματείς (Θεοχάρης κλπ) και ελάχιστους ευσυνείδητους Δ.Υ.
    Γιαυτό και πολλοί από εμάς προτιμήσαμε να ψηφίσουμε τον Μάϊο ΠΟΤΑΜΙ μήπως και πάρουν «πρέφα» και συγκλίνουν προς την πλευρά του ορθολογισμού, αλλά αυτό που τελικά κατάλαβαν είναι ότι έπρεπε να φτιάξουν μια κυβέρνηση Φράνκεστάϊν με τα γνωστά πρόσωπα , τις γνωστές συμμετοχές και με τα αποτελέσματα που καθημερινά βλέπουμε να ξετυλίγονται στον περίγυρό μας , συνεπικουρούμενοι από αφερέγγυα ΜΜΕ και δημοσιογράφους, με κλάψα και ψευτοτσαμπουκά να παρουσιάζονται ως σωτήρες από την Τρόϊκα το κακό ΔΝΤ και την κακή Ε.Ε. και να μας προξενούν εμετικά σύνδρομα. Γιαυτό στις επόμενες εκλογές ΠΟΤΑΜΙ δαγκωτό , μήπως και δούμε προκοπή. Τέρμα τα ψέματα.

    Flowergrower

    Οι μεγάλοι πολιτικοί ξεχώρισαν στην ιστορία από αποφάσεις που πήραν κόντρα στο ‘λαϊκό’ συναίσθημα. Προφανώς ο Σαμαράς δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Το πρόβλημα όμως είναι πως δεν φαίνεται να υπάρχει αξιόλογη εναλλακτική λύση…

    Ν.

    To «Τζέκιλ και Χάιντ» δεν είναι μυθιστόρημα αλλά νουβέλα. Εξ ου και η τεχνική του τελειότητα: στη μεγάλη φόρμα ελλοχεύει το πρόβλημα της φλυαρίας, κάτι ιδιαίτερα αισθητό ειδικά στην κλασική περίοδο του μυθιστορήματος, με εξαιρέσεις βέβαια όπως ο Flaubert (ο εσκεμμένος γλωσσικός πληθωρισμός δεν είναι φλυαρία).
    Ο υπερτονισμός της φόρμας σε σχέση με την ουσιώδη άγνοιά της επεκτείνεται, βλέπω, και σε άλλους τομείς: δεν βλέπω την παραμικρή σχέση του Σαμαρά, σε οποιαδήποτε περίοδο της σταδιοδρομίας του, με μια κάποια «αστική» φιλελεύθερη παράδοση, πέραν του όποιου κληρονομικού προνομίου, αν αυτό σας καλύπτει. Ξεκίνησε με Κενταύρους, προχώρησε πουλώντας Μακεδονία, απέτυχε, τα παράτησε και έκανε comeback με Φαήλο. Το ότι πέταξε και δυο τσιτάτα Ελύτη δεν νομίζω ότι απαλύνει την όλη εντύπωση (πέραν του ότι αυτό που κράτησε από τον Ελύτη είναι η εθνοκεντρική ουσιοκρατία).
    Καθώς, μάλιστα, θα σας ενημερώσει ο κ. Rick Rubin, το σωστό comeback γίνεται όταν ο καλλιτέχνης οδηγηθεί σε μιαν ώριμη (τόσο αυθεντική που κατά κάποιον μεταμοντέρνο τρόπο φαντάζει σχεδόν ersatz) εκδοχή αυτού που εξ αρχής διαφαίνεται ως πεμπτουσία του. Εν προκειμένω, λαϊκή ακροδεξιά.
    Το ερώτημα είναι: θα άντεχε να κυβερνήσει ένας υποθετικός Σαμαράς με γνήσια αστικο-φιλελεύθερο τρόπο και χωρίς τον χυδαία λαϊκίστικο, αυταρχικό και κατασταλτικό χαρακτήρα που εξ αρχής είχε η κυβέρνησή του;
    Μάλλον όχι. Αλλά είναι καλό να υφίσταται ως ιδεατός Τζέκυλ.
    Τότε όμως δεν μιλάμε για Τζέκυλ, ούτε καν για τέρας του Φρανκενστάιν (που στο βιβλίο είχε κάθε καλή διάθεση), αλλά μάλλον για αντεστραμμένο Ντόριαν Γκρέυ, το πορτραίτο του οποίου φιλοτέχνησαν άρθρα όπως το παρόν.

    Petros Diveris

    Ο Σαμαράς είναι απτή απόδειξη πως ακόμη κι’ αστικές οικογένειες μπορεί να παράξουν αρχοντοχωριάτες.

    νικ

    Χαριτωμένα όντως τα ευρωπαϊκά μυθιστορήματα, ειδικά όταν μέσα από διαβολικές ατραπούς φαίνεται σαν να γράφτηκαν για την ελληνική πραγματικότητα… Εμένα πάλι με τρομάζει ο Φρανκεστάιν, έχετε δει καλύτερη περιγραφή αυτού που έχει συμβεί με τους πολιτικούς που διόριζαν τους πελάτες τους στο δημόσιο (οι πολιτικοί στο ρόλο του νεαρού γιατρού) από τη μιά, και τους διορισμένους πελάτες (στο ρόλο του αυτονομημένου τέρατος) από την άλλη;

    Orestis

    Καλή, τολμηρή και διεισδυτική, η ανάλυση της πολιτικής του και η ψυχανάλυση της προσωπικότητας του. Αλλά μισή η δική του ευθύνη και η άλλη μισή όσων ψήφισαν για συνεργάτες του, τα απίθανα λούμπεν στοιχεία από το τσίρκο της Β’ Αθηνών. Εντάξει θα μου πεις όταν είσαι πρωθυπουργός και από τις αποφάσεις διακυβεύεται το μέλλον της Ελλάδος, τότε φροντίζεις και το επιτελείο των συμβούλων σου και το υπουργικό επιτελείο, να ανταποκρίνεται στις ανάγκες και στις συνθήκες των καιρών, αλλά και το φάντασμα των λαθών του παρελθόντος, να σε αποτρέπει απο το ενδεχόμενο της επανάληψης τους. Όμως δυστυχώς, το «δις εξαμαρτείν!»

    Πώς διορθώνεται αυτό , ρωτάτε;
    Μάλλον δεν διορθώνεται, γιατί η πορεία (για τον πιθανό επικείμενο όλεθρο πλέον) είναι μη αναστρέψιμη. Είναι η ίδια πορεία που με κάποιες διακυμάνσεις και παροδικές αναστροφές ακολουθείται από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 και νομοτελεικώς οδήγησε στην πλήρη απαξίωση κοινωνική, πολιτική, οικονομική και πολιτιστική. Κάποιοι με το δόλωμα της σοσιαλμανίας αρχικώς και με την επιβολή του ασφυκτικού κρατισμού (με όλες τις λαμπρές του «αγνές» επιδόσεις- τα ιερά λάβαρα να είναι ψηλά και να κυματίζουν περήφανα, άρτον και θέαμα ζητάει η μάζα, ανεξαρτήτως σε ποιούς θα σερβιριστεί… ο λογαριασμός…) στη συνέχεια, αποχαύνωσαν γενιές και γενιές για να φτάσουμε στην τωρινή κατάντια. Οι ρίζες όμως είναι πλέον βαθειές και για να ξεριζωθούν, είναι φανερό πως πρέπει να ζήσουμε και την τελευταία ή την προτελευταία πράξη του δράματος φθάνοντας πλέον στην άβυσσο (ο πάτος που καμαρώναμε πως σταμάτησε την κατρακύλα, φαίνεται ήταν και αυτός επισφαλής…).
    Οι από μηχανής θεοί δεν υπάρχουν πιά. Από κει και πέρα, «άγνωστες οι βουλές του ..Κυρίου, και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων!» που λέει και το σχετικό άσμα.

    γηγενής θεσσαλονικεύς

    Και το 1995 ως ΠΟΛΑΝ πρότεινε και στήριξε την υποψηφιότητα του κ. Κωστή Στεφανόπουλου.Το 1996 έλαβε στις βουλευτικές 2,94ο/ο και το 1999 2,3ο/ο στις ευρωεκλογές.Επαναπροσέγγισε τη ΝΔ το 2004 κι έγινε πρόεδρος της το 2009,έπειτα από εσωκομματικές εκλογές.

    Μίμης

    Διορθώνεται κύριε Κασιμάτη με σχετικά απλό τρόπο,που δε θέλει να έχεις τελειώσει Χάρβαρντ για να τον ξέρεις.Συνέπεια,αυστηρότητα και συσπείρωση,με κάθετο τρόπο.Πρωθυπουργός είναι,μπορεί να τους μαζέψει όλους σε ένα τραπέζι και να τους πει «από σήμερα τελειώνουν τα αστεία,θα είστε φειδωλοί με τις δηλώσεις σας γιατί αλλιώς θα πέσει πέλεκυς.»Κι όποιος δε θέλει να φύγει.Είμαι σίγουρος οτι θα βρεί στελέχη πιο άξια και πιο ορεξάτα.Αν καρατομήσει τη λαική δεξιά και την περιορίσει απο τα τηλεπαράθυρα,ξέρετε πόσο θα ανέβει στην εκτίμηση του κόσμου;Εδώ παλιοί δεξιοί έχουν αγανακτίσει με τα τσίρκα της Β Αθηνών,πόσο μάλλον μια μεγάλη μερίδα κόσμου,που,όπως κι εσείς,ψήφισαν ΝΔ το 2012.Κανείς δε λέει ότι τα πράγματα ήταν ή θα είναι ρόδινα.Αυτό στο οποίο νομίζω πολλοί συμφωνούν είναι ότι θέλουν έναν πρωθυπουργό μαχητή,που και την κακή είδηση να την λέει κατάμουτρα στο λαό και να μην παίζει κρυφτούλι,να κάνει κάθαρση στο κόμμα του και αναθεώρηση του Συντάγματος-για αρχή.Δε θέλουν έναν αρχηγό κράτους που τον κρατάνε απ τις κοχόνες ένας διαταραγμένος Ντινόπουλος,μια φαντασμένη Βούλτεψη,ένας νάρκισσος Άδωνις και ένα μαντρόσκυλο Γιακουμάτος…

    Στέφανος εξ ακανθών

    Φαληρίσματα…

    nio

    Υποθέτω ότι είναι οι ίδιοι σύμβουλοι που του είπαν να δώσει υφυπουργείο στο Νικολόπουλο.

    Βαγγέλης Καραμήτσος

    κ. Κασιμάτη,
    Αστική τάξη, πνεύμα, παράδοση κλπ. στην Ελλάδα δεν υπάρχουν. Παρακαλώ θυμηθείτε την ωραία εισαγωγή στην «Παρακμή του αστικού πολιτισμού» (αν θυμαμαι κι εγώ καλα τον τίτλο) του Π. Κονδύλη.

    Πάνος

    Η μία όψη των πραγμάτων (λάθος) : Καλά έκανε αφού ο λαός έστειλε μήνυμα διαμαρτυρίας. Σκέφτηκε αφού έτσι θέλετε φάτε στη μάπα Λοβέρδο, Ντινόπουλο, Βούλτεψη, Κικίλια, Γιακουμάτο κ.α. και αν έτσι έχω πολιτικό κέρδος έχει καλώς αν όχι σας παρατάω σε λίγο καιρό και βγάλτε τα πέρα μετά με τον εφιαλτικό Αλέξη. Η άλλη όψη (ορθή): Δεν έκανε καλά και δεν έπρεπε να υποκύψει στην ηλιθιότητα του εκλογικού σώματος και στους συμβουλάτορές του. Έπρεπε να ασκήσει την ίδια και ακόμη πιο σκληρή τακτική, μήπως και καταφέρει η χώρα να ανασάνει. Αυτό, δηλαδή να μη καμφθεί και να μείνει ανεπηρέαστος ίσως να το καταλάβαινε και ένα ποσοστό του λαϊκίστικου εκλογικού σώματος, ενώ τώρα… Ο λαός δεν θέλει χάδια, θα πηδήξει να σε κατασπαράξει άμα τον ξεθαρρέψεις.

  9. Ο/Η eklag λέει:

    Ρο-Kubi ίσον 1-1.
    Άξιοι!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s