Η Ανοιξη της Πράγας και το ξεχασμένο πνεύμα

Ο Λόγος του Σαββάτου

Του Νικόλα Σεβαστάκη* –στην Εφημερίδα των Συντακτών

Σαράντα έξι χρόνια πέρασαν από την εισβολή των τανκς του «Συμφώνου της Βαρσοβίας» στην Πράγα. Ηταν, όπως εκ των υστέρων μάθαμε, η αρχή του τέλους μιας αυταρχικής αυτοκρατορίας, όπου ακούμπησαν τα όνειρα και οι αυταπάτες πολλών γενεών αριστερών. Η καταστολή των Τσεχοσλοβάκων έγινε αφορμή για να απελευθερωθούν περισσότερες δυνάμεις κριτικής και αυτεπίγνωσης στο διεθνές αριστερό κίνημα. Κυκλοφόρησαν άλλωστε κείμενα καταγγελίας μέχρι και στα στρατόπεδα εξορίστων της δικής μας δικτατορίας. Το πολιτιστικό αποτύπωμα των ανθρώπων που αποτέλεσαν τη μαγιά της Ανοιξης της Πράγας συγκίνησε αργότερα τα πιο διαφορετικά περιβάλλοντα: από τους Velvet Underground της σκοτεινής ροκ μέχρι τους διεθνείς κύκλους της φαινομενολογικής φιλοσοφίας, η οποία έχασε και ένα εκλεκτό τέκνο της, τον επιφανή αντιφρονούντα Γιαν Πάτοτσκα, στο επόμενο κύμα αστυνομικής καταστολής, στην εποχή της κίνησης διανοουμένων «Χάρτα 77».

Σαράντα έξι χρόνια πέρασαν και το πνεύμα της Ανοιξης της Πράγας μοιάζει περισσότερο με μια στιγμή ηθικού ιδεαλισμού παρά με συμβάν της ευρωπαϊκής πολιτικής ιστορίας. Ξεπροβάλλει από το παρελθόν ως μια από τις εφήμερες στιγμές ελευθερίας του δεύτερου μισού του προηγούμενου αιώνα. Η ιδέα ενός σοσιαλισμού της ελευθερίας και της κοινωνικής δημιουργίας δεν καθοδηγεί πολιτικά υποκείμενα της υπαρκτής πολιτικής και, όπου αναπέμπεται ακόμα ως ορίζοντας προσδοκιών και ευχή, περιορίζεται σε μικρούς κύκλους της δημοκρατικής αριστεράς.

Τι βλέπουμε σήμερα; Το κυρίαρχο ρεύμα στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία δεν εμπνέει και πασχίζει απλώς να κρατήσει ψήφους και δυνάμεις μέσα σε συνθήκες πολιτιστικής υποχώρησης της φιλελεύθερης δημοκρατίας και οικονομικής αιμορραγίας των μεσαίων τάξεων.

Υπάρχει όμως κάτι ακόμα, ακόμα πιο θλιβερό: η σημερινή ριζοσπαστική Αριστερά, όχι μόνο η εκλογικά επιβραβευμένη της Ελλάδας, αλλά και η πολιτικά αδύναμη σε άλλες χώρες της Ευρώπης, έχει κόψει τους δεσμούς της με το πνεύμα της Ανοιξης της Πράγας. Ποιο ήταν το διακριτικό γνώρισμα αυτού του πνεύματος; Θα έλεγε κανείς ότι υπήρξε η διεκδίκηση της ευρωπαϊκής κληρονομιάς και των θετικών υποσχέσεων του νεωτερικού αστικού πολιτισμού. Η αντίσταση των Τσέχων στον σοβιετικό απολυταρχισμό δεν ήταν ακόμα ή δεν ήταν κυρίως υπόθεση εθνικιστικής αντίστασης ή άμυνας του μικρού έθνους απέναντι σε μια Υπερδύναμη. Ηταν βεβαίως και αυτό, αλλά μαζί και κάτι πολύ περισσότερο: μια εκδήλωση της επιθυμίας για την Ευρώπη και την κοσμοπολίτικη ενότητα Δύσης και Ανατολής. Στην τσέχικη διαφωνία δεν κυριαρχούσε επίσης η αδιαφορία για τα ζητήματα κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά η απέχθεια για το ψεύδος του μαρξισμού-λενινισμού ως ιδεολογικού κελύφους στο οποίο καθαγιάστηκε η ψευδαισθητική παραγνώριση της πραγματικότητας. Με άλλα λόγια, το πνεύμα της Ανοιξης της Πράγας περιείχε την πρόκληση μιας εξέγερσης εναντίον του ιδεολογικού κιτς και κάθε τρομοκρατικής πολιτικής μεταφυσικής. Γι’ αυτό άλλωστε τούτο το πνεύμα καλλιέργησε την αγάπη για το κωμικό και το παράλογο, τον χαρακτηριστικό κεντροευρωπαϊκό ειρωνικό σκεπτικισμό που επιβιώνει ακόμα στα γραπτά του Κούντερα.

Ερχομαι όμως στην τωρινή λήθη ή μάλλον στη σημερινή θλιβερή αντιστροφή. Στους κύκλους του σημερινού ριζοσπαστισμού βλέπει κανείς τη χλομή επανέκδοση κάποιων τάσεων της δεκαετίας του ’70: τη γλώσσα του αντιιμπεριαλιστικού τριτοκοσμισμού, ο οποίος όμως τότε επικοινωνούσε με πραγματικά λαϊκά κινήματα και διαθέσεις στον Νότο και στην περιφέρεια. Τώρα αναγεννιέται περισσότερο ως αναμνηστική φαντασίωση ή, ακόμη χειρότερα, για να κρύψει την απογοήτευση και το μίσος για την Ευρώπη και την Αμερική, γι’ αυτό που ήταν η Δύση. Τι να πει κανείς, λοιπόν, όταν διαβάζει ανακοινώσεις και αναλύσεις γλοιώδους κολακείας στην κυβέρνηση Πούτιν και στον εικονικό «αντιφασισμό» των αποσχιστικών πολιτοφυλακών της Ανατολικής Ουκρανίας ή όταν ακούει ότι πρέπει να καταδικαστεί ακόμα κι αυτός ο πολύ αργοπορημένος και για την τιμή των όπλων βομβαρδισμός των καθαρμάτων του «Ισλαμικού Κράτους» από τους Αμερικανούς;

Τόσο στην παραδοσιακή όσο και στη νέα πολιτισμική ριζοσπαστική Αριστερά τον πρώτο λόγο έχει η εξιδανίκευση του αντιαμερικανισμού και η υποτίμηση των νέων μορφών αντισημιτικής εχθρότητας και ανορθολογικής παράνοιας. Το πιο χτυπητό παράδειγμα είναι η υιοθέτηση των ακραίων σεναρίων συνωμοσίας (λ.χ. η πίστη πως και το Ισλαμικό Χαλιφάτο είναι δημιούργημα της Μοσάντ) που έχει γίνει ο αυτόματος πιλότος της «ριζοσπαστικής» προσέγγισης των γεγονότων δίχως συναίσθηση των κινδύνων που έχει αυτή η στάση. Σε έναν κόσμο όπου τα κεκτημένα της φιλελεύθερης δημοκρατικής οικουμενικότητας είναι εύθραυστα και υπό αίρεση, διακρίνει κανείς μια αληθινή οπισθοδρόμηση στο επίπεδο των ιδεών και των αξιών. Ξαναζεσταμένος αντιαποικιοκρατικός λόγος και αναβίωση μαοϊσμών, εργατισμών και ιακωβινισμών διαφημίζονται ως το άλας της σύγχρονης κριτικής σκέψης, ενώ αποτελούν συμπτώματα απολίθωσης της κριτικής συνείδησης.

Αν πρέπει λοιπόν να θυμόμαστε τα τανκς στην Πράγα του ’68, δεν είναι για την τιμητική χρήση της Ιστορίας μήτε για τη μυθοποίηση μιας συγκεκριμένης ιστορικής στιγμής. Δεν είναι για να ανακαλούμε τον πόνο κάποιων θυμάτων της Ιστορίας και χαμένων υποθέσεων, αλλά για τις σημερινές μας πλεύσεις σε έναν κόσμο αφάνταστα πιο περίπλοκο και χαοτικό από τον κόσμο του 1968.

Ακόμα και στο τωρινό γεωπολιτικό και οικονομικό χάος, αξίζει να φρεσκάρουμε τις μεγάλες δεσμεύσεις: τον δημοκρατικό κοσμοπολιτισμό, την απέχθεια για τους ζηλωτισμούς, την υπεράσπιση ενός εγκάρδιου πρακτικού ορθολογισμού. Ολα αυτά όμως προϋποθέτουν μια Αριστερά που δεν βαφτίζει τη Χαμάς δημοκρατικό κίνημα και δεν τρέχει πίσω από εθνικομπολσεβικισμούς της συμφοράς. (οι υπογραμμίσεις δικές μου)

* Καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ

This entry was posted in Logos. Bookmark the permalink.

14 απαντήσεις στο Η Ανοιξη της Πράγας και το ξεχασμένο πνεύμα

  1. Ο/Η laskaratos λέει:

    Για τον τέως «σύντροφο» και αποδέκτη της «αλληλογραφίας» (!) του λαϊκιστή «αριστερού» εθνικιστή και λάτρη της αυτοπροβολής Μανώλη Γλέζου, πρόεδρο Πούτιν και για μια Αριστερά με επιλεκτικό αντιναζισμό και επιλεκτικό ενδιαφέρον για τα ατομικά δικαιώματα:

    http://www.kathimerini.gr/763420/opinion/epikairothta/politikh/oi-akrode3ies-sympa8eies-toy-poytin
    ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ

    Οι ακροδεξιές συμπάθειες του Πούτιν
    ΠΟΛΙΤΙΚΗ 19.04.2014

    Το μόνο που κατάλαβαν οι Ελληνες για την κρίση στην Ουκρανία είναι ότι κάποιοι ναζιστές, με τη βοήθεια της Ευρωπαϊκής Ενωσης και των γνωστών φονιάδων των λαών Αμερικανών, ανέτρεψαν μια νόμιμη κυβέρνηση, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα την απόσχιση-κατάληψη της Κριμαίας από τη Ρωσία. Για να εδραιωθεί αυτή η πεποίθηση, κυκλοφόρησαν διάφοροι «δράκοι» της ενημέρωσης, όπως η φωτογραφία του Ουκρανού πρωθυπουργού Αρσένι Γιάτσενιουκ στην οποία δήθεν χαιρετούσε ναζιστικά, συν κάποια πραγματικά στοιχεία όπως είναι οι σχέσεις της Χρυσής Αυγής με τα ακροδεξιά κόμματα της Ουκρανίας, Σβόμποντα και «Δεξιό Τομέα».

    Αυτή η γνωστή «αντιιμπεριαλιστική» ανάγνωση της ιστορίας ξεκίνησε από τον ιστότοπο iskra του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Παναγιώτη Λαφαζάνη, που βρήκε μία ακόμη ευκαιρία να τεκμηριώσει πόσο «κακή» για τους λαούς είναι η Δύση, και συγκεκριμένα η Ευρώπη και οι ΗΠΑ. Ομως το παραμύθι έμπαζε από παντού. Οπως έγραψε και ο συνάδελφος Μιχάλης Μητσός: «Οι ναζί ανέλαβαν την εξουσία στο Κίεβο και ψήφισαν μια σειρά από νόμους που απαγορεύουν το Κομμουνιστικό Κόμμα, αποποινικοποιούν τη ναζιστική προπαγάνδα, απαγορεύουν τις γλώσσες των μειονοτήτων, αναθέτουν τη φύλαξη της χώρας στους παραστρατιωτικούς; Εγιναν τέτοια πράγματα; Και δεν πήραμε χαμπάρι τίποτα; Και δεν έγραψε τίποτα ο ξένος Τύπος; Και δεν είπε λέξη η Ευρώπη;» («Τα Νέα», 28.2.2014).

    Το βασικό πρόβλημα όμως ήταν ότι την ίδια ακριβώς «αντιιμπεριαλιστική» ανάγνωση έκανε και η Χρυσή Αυγή, η οποία κατήγγειλε τους «Αμερικανούς και Γερμανούς σιωνιστές… (που) συνεργάζονται άμεσα με το ναζιστικό κόμμα της Ουκρανίας» (ανακοίνωση Χ.Α., 27.2.2014)! Σύμφωνα με την ίδια οργάνωση: «Οι ΗΠΑ και η Ε.Ε. με την υποστήριξη της ουκρανικής αντιπολίτευσης ουσιαστικά στοχεύουν στην περικύκλωση της Ρωσίας και στην απομόνωσή της. Με την προσπάθεια ένταξης στην Ε.Ε. προβλεπόταν και η μετέπειτα ένταξη στο ΝΑΤΟ και η εκπαραθύρωση της Ρωσίας από την Κριμαία» («Τα αίτια του αμερικανοσιωνιστικού πραξικοπήματος στην Ουκρανία», 2.3.2014).

    Η προτίμηση της Χρυσής Αυγής στον Πούτιν κι εναντίον των ακροδεξιών αδελφών κομμάτων της Ουκρανίας (τα οποία πράγματι ήταν στις μεγάλες διαδηλώσεις του Μαϊντάν ενάντια στον φιλορώσο πρόεδρο Βίκτορ Γιανουκόβιτς) δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Σχεδόν όλα τα ακροδεξιά κόμματα έγιναν χειροκροτητές του Βλαντιμίρ Πούτιν και πρόθυμοι προπαγανδιστές των χειρισμών του στην Κριμαία, όπως γράφει ο Πολ Εϊμς στην επιθεώρηση Business Insider. «Ζήτω το δημοψήφισμα στην Κριμαία», ανέκραξε τον περασμένο Μάρτιο ο Matteo Salvini, αρχηγός της ιταλικής Λέγκας του Βορρά, επειδή «αντιστέκονται στις διεθνείς επιταγές της Μέρκελ, του Ομπάμα και του Μπαρόζο». Το πιο δεξιό από την ακροδεξιά Λέγκα του Βορρά, Εθνικό Μέτωπο της Ιταλίας έβγαλε τον περασμένο Σεπτέμβριο αφίσες με την εικόνα του Ρώσου προέδρου και το σύνθημα «Είμαι με τον Πούτιν». Ο πρόεδρός του Adriano Tilgher έγραψε διθυράμβους στην προσωπική του σελίδα στο Facebook: «Ο Πούτιν είπε “όχι” στην Ευρωπαϊκή Ενωση (…) είχε θαρραλέα θέση ενάντια στο λόμπι των ομοφυλοφίλων κι ενάντια στα χρηματοοικονομικά κέντρα που ήθελαν πόλεμο στη Συρία».

    Αντίστοιχη θέση υπέρ του Πούτιν πήρε και το Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν. Η εκπρόσωπος Τύπου του ακροδεξιού γαλλικού κόμματος δήλωσε μάλιστα στον Εϊμς ότι «στη Ρωσία βλέπουν το Εθνικό Μέτωπο πολύ θετικά. Δεν μας ανέχονται απλώς. Μας βλέπουν σαν φίλους».

    Σοβιετικές τεχνικές

    Ο Mitchell Orenstein, επικεφαλής του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης του πανεπιστημίου Northeastern της Βοστώνης, έχει μια εξήγηση γι’ αυτήν τη σύγκλιση: «Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου η Σοβιετική Ενωση ενίσχυε τα κομμουνιστικά κόμματα της Ευρώπης και αυτά με την σειρά τους πόνταραν στη Μόσχα και προσπαθούσαν να περάσουν στη Δύση κάποιες μορφές προπαγάνδας. Η Ρωσία σήμερα χρησιμοποιεί πολλές από τις σοβιετικές τεχνικές, αλλά τώρα βρίσκει τους ακροδεξιούς καλύτερους συνεργάτες από τους ακροαριστερούς».

    Θα πίστευε κανείς ότι οι προτιμήσεις της Ακροδεξιάς προς τη διακυβέρνηση Πούτιν έχει να κάνει με το όραμά της για ένα «Φύρερ», έναν ηγέτη δηλαδή που δεν σκοτίζεται πολύ για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις διεθνείς συνθήκες, αλλά είναι πολύ σίγουρος και «μάγκας» ώστε να παραβλέπει τις «λεπτομέρειες του δικαίου» για το «μεγαλείο του έθνους».

    Ομως ο Mitchell Orenstein σε άρθρο που δημοσίευσε στην επιθεώρηση Foreign Affairs μιλάει για μια άτυπη «μαύρη διεθνή» που έχει έδρα τη Μόσχα και δεσμούς με όλα τα ακροδεξιά κόμματα της Ευρώπης. Το ναζιστικό κόμμα Τζόμπικ (τρίτο στο ουγγρικό Κοινοβούλιο) είναι προνομιακός συνομιλητής κύκλων της ρωσικής ελίτ που βρίσκονται κοντά στον Πούτιν. Ο ηγέτης του, ο Γκάμπορ Βόνα, εκλήθη τον Μάιο του 2013 να μιλήσει στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας από Ρώσους εθνικιστές, ενώ συναντήθηκε με κορυφαία στελέχη της Δούμας. Σύμφωνα με δικτυακό τόπο των Ούγγρων ναζιστών, η επίσκεψη «έκανε φανερό ότι οι Ρώσοι θεωρούν το Τζόμπικ ως συνεταίρo». Το ναζιστικό κόμμα ασκεί σφοδρή κριτική στους ευρωατλαντικούς θεσμούς της Ουγγαρίας και θεωρεί ότι το δημοψήφισμα για την Κριμαία είναι «παράδειγμα προς μίμηση». «Oι ψίθυροι επιμένουν», γράφει ο Mitchell Orenstein, «ότι ο ενθουσιασμός του Τζόμπικ πληρώνεται με ρωσικά ρούβλια».

    Το ίδιο υπονοεί και για τη Χρυσή Αυγή ο κοσμήτορας του Πανεπιστημίου Northeastern της Βοστώνης. Αναφέρει επίσης ότι δικτυακός τόπος σχετιζόμενος με τη Χρυσή Αυγή δημοσίευσε την είδηση πως ο καθηγητής του Πανεπιστημίου τους Μόσχας και πρώην σύμβουλος του Κρεμλίνου Αλεξάντερ Ντούγκιν (πατέρας του δόγματος περί ευρασιατικής πολιτικής της Ρωσίας) έστειλε επιστολή στον έγκλειστο Νίκο Μιχαλολιάκο, στην οποία «προσέφερε υποστήριξη για τις γεωπολιτικές θέσεις της Χρυσής Αυγής».

    Τέλος, ένα τηλεγράφημα που αποκαλύφθηκε από τα WikiLeaks δείχνει ότι «το ακροδεξιό κόμμα Ατάκα έχει στενούς δεσμούς με τη ρωσική πρεσβεία στη Σόφια. Εκθέσεις που δείχνουν ότι το Ατάκα χρηματοδοτείται από τη Ρωσία κυκλοφορούν εδώ και χρόνια, αλλά δεν έχουν εξακριβωθεί. Αλλά οι αποδείξεις για τον ενθουσιασμό του Ατάκα προς την εξωτερική πολιτική της Ρωσίας είναι δημοσιοποιημένες. Το Ράδιο Βουλγαρία μετέδωσε την είδηση ότι η κοινοβουλευτική ομάδα του Ατάκα «επέμενε να αναγνωρίσει η Βουλγαρία τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος στην Κριμαία για προσάρτηση της περιοχής στη Ρωσική Ομοσπονδία». Εν τω μεταξύ, ο αρχηγός του κόμματος Βόλεν Σιδέροφ ζητάει επίμονα να μπλοκάρει η Βουλγαρία με βέτο τις αποφάσεις για οικονομικές κυρώσεις στη Ρωσία.

    Παρατηρητές στην Κριμαία

    Υπάρχει όμως ένα επιπλέον στοιχείο που δείχνει την υποστήριξη κάποιων πολιτικών ομάδων για την εξωτερική πολιτική της Ρωσίας. Σχεδόν όλα τα ακροδεξιά κόμματα της Ευρώπης (και μερικά ακροαριστερά, με πρώτο το γερμανικό De Linke) έστειλαν παρατηρητές στο παράνομο δημοψήφισμα της Κριμαίας. Ηταν εκεί το ουγγρικό Τζόμπικ, το Εθνικό Μέτωπο της Γαλλίας, το βουλγαρικό Ατάκα, το Κόμμα της Ελευθερίας της Αυστρίας, το βελγικό Βλάαμς Μπελανγκ, η Φόρτσα Ιτάλια του Μπερλουσκόνι μαζί με τη Λέγκα του Βορρά, όπως και το πολωνικό ακροδεξιό μόρφωμα «Αυτοάμυνα».

    Το συμπέρασμα του Mitchell Orenstein είναι ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις πρέπει να ερευνήσουν την πιθανή χρηματοδότηση από το εξωτερικό των ακροδεξιών κομμάτων στην Ε.Ε. «Κάποια από αυτά τα κόμματα στο Ευρωκοινοβούλιο, που δουλεύουν καθημερινά για να απονομιμοποιήσουν την Ευρώπη και των οποίων η εκλογική επιρροή αυξάνεται, μπορεί να χρηματοδοτούνται από τη Ρωσία… Η Ρωσία μπορεί σύντομα (σ.σ.: μετά τις ευρωεκλογές) να καταστρέψει την ενότητα της Ε.Ε. από τα μέσα».

  2. Ο/Η SOFIA SKOURA λέει:

    Νομιζω πως εδω προαγεται ο μηδενισμος (που τον 19ο αιωνα εποικοδομητικος ηταν),δεν βγαινει κανενα συμπερασμα ακριβως επειδη δεν στηριζεστε σε κανενα εργαλειο οικονομικης αναλυσης με μαθηματικα,λετε «το ψευδος του Μαρξισμου Λενινισμου»,αρα απορριπτετε τη Θεωρια Εργασιας του Μαρξ και δικαιωμα σας, αλλα δεν βλεπω εδω ουτε τη νεοκλασσικη οικονομικη θεωρια περι σκετων ανταλλακτικων σχεσεων.Μου ερχετε μια φραση ενος αναρχικου στο μυαλο «η διανοηση παιζει το ρολο της συσκοτησης».Αν δεν καταδειξουμε σημερα τις καπιταλιστικες κρισεις τουλαχιστον,που συνεβησαν και στην πρωην Σ.Ενωση κι «εσκασε»,νομιζω πως καταληγουμε να γινουμε ολοι… Ασσανζ.

  3. Ο/Η Po λέει:

    Αγαπητή…
    Πουθενά δεν αναφέρει ο κ. Σεβαστάκης νέτα-σκέτα και συκοφαντικά όπως λέτε εσείς “το ψευδος του Μαρξισμου Λενινισμου”,

    αλλά λέει επ’ακριβώς τα εξής: Στην τσέχικη διαφωνία δεν κυριαρχούσε επίσης η αδιαφορία για τα ζητήματα κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά η απέχθεια για το ψεύδος του μαρξισμού-λενινισμού ως ιδεολογικού κελύφους

    Δεν είναι σωστό να διαστρεβλώνουμε.

    Εμείς εδώ πιστεύουμε ακράδαντα στις κοινωνικές αλλαγές ή ΤΗΝ αλλαγή, χωρίς βία, παρά μόνο μέσω ελευθερίας και δημοκρατίας κι ας μην γίνουν ποτέ -αν είναι με βία η οποία αναπόφευκτα θα μετεξελιχθεί σε δικτατορία (και αντίο «επανάσταση»). Αυτό μας έχει δείξει έως τώρα, η Ιστορία

  4. Ο/Η Διεθνιστής λέει:

    1. «Οι ναζί ανέλαβαν την εξουσία στο Κίεβο και ψήφισαν μια σειρά από νόμους που απαγορεύουν το Κομμουνιστικό Κόμμα, αποποινικοποιούν τη ναζιστική προπαγάνδα, απαγορεύουν τις γλώσσες των μειονοτήτων, αναθέτουν τη φύλαξη της χώρας στους παραστρατιωτικούς; Εγιναν τέτοια πράγματα; Και δεν πήραμε χαμπάρι τίποτα; Και δεν έγραψε τίποτα ο ξένος Τύπος; Και δεν είπε λέξη η Ευρώπη;»

    http://www.tovima.gr/world/article/?aid=613959
    http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22769&subid=2&pubid=63969840
    http://www.avgi.gr/article/1968263/oukrania-basanisan-ton-grammatea-tou-kommounistikou-kommatos-tou-lbob
    http://www.bbc.com/news/world-europe-28329329

    Η προπαγάνδα κ. «Πάσχο της εξαδέρφης» (υπέρ του οικείου ιμπεριαλιστή), καλό είναι να γίνεται επί της ερμηνείας και όχι της απόκρυψης των γεγονότων.

    2. Είναι αφελής όποιος πιστεύει ότι οι διεθνείς σχέσεις μεταξύ φασιστικών κομμάτων καθορίζονται κυρίαρχα από την κοινή φασιστική τους «ιδεολογία».
    Σαν οι πιο αποφασισμένοι σωβινιστές που είναι, καθορίζουν τις διεθνείς τους σχέσεις με βάση τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα του έθνους τους και πολύ ευχάριστα θα σφάξουν τους φασίστες του αντίπαλου έθνους, με το οποίο διεκδικούν τον ίδιο «ζωτικό χώρο» (Lebensraum στην ορίτζιναλ γλώσσα τους).

    3. «Εμείς εδώ πιστεύουμε ακράδαντα στις κοινωνικές αλλαγές ή ΤΗΝ αλλαγή, χωρίς βία, παρά μόνο μέσω ελευθερίας και δημοκρατίας κι ας μην γίνουν ποτέ -αν είναι με βία η οποία αναπόφευκτα θα μετεξελιχθεί σε δικτατορία (και αντίο “επανάσταση”). Αυτό μας έχει δείξει έως τώρα, η Ιστορία»

    ‘Ολοι αυτό θέλουμε κ. Ροϊδη, ξέρετε κανένα που να θέλει να κάνει με τη βία κάτι, αν μπορεί να το κάνει ειρηνικά?
    Κάποιοι μας είπαν όμως να παραιτηθούμε από μεγαλεπήβολα σχέδια αλλαγών (και να περιοριστούμε στην αλλαγή κινητού κάθε χρόνο) γιατί τέτοια σχέδια οδηγούν στην βία.
    Επειδή όπως είπαμε παραπάνω, είμαστε φιλήσυχοι άνθρωποι και δεν μας αρέσει η βία, παραιτηθήκαμε (ουσιαστικά). Μόνο που αυτή η π****** η βία επιμένει, και εξαπλώνεται όλο και περισσότερο στον πλανήτη.
    Τι κάνω λάθος γιατρέ? μήπως δεν έχω τον απαραίτητο βαθμό «απέχθειας για τον ζηλωτισμό»?
    Αλλά κι αυτοί οι Παλαιστίνιοι δεν κατανοούν τον «εγκάρδιο πρακτικό ορθολογισμό» του Ισραήλ, τι περιμένεις, μουσουλμάνοι ανορθολογιστές.
    Ούτε οι κάτοικοι της Αν. Ουκρανίας κατανοούν τον «δημοκρατικό κοσμοπολιτισμό» των μισθοφόρων της Blackwater.
    http://www.spiegel.de/politik/ausland/ukraine-krise-400-us-soeldner-von-academi-kaempfen-gegen-separatisten-a-968745.html
    Φοβάμαι ότι θα μάθουμε με τον αργό και σκληρό τρόπο της εμπερίας της δικής μας εποχής, ότι αυτοί που έκαναν επαναστάσεις στο παρελθόν, δεν τις έκαναν από «ζηλωτικό γιακωβινισμό» (είναι σοβαρό dr sevastakis?) αλλά επειδή ήταν η μόνη διέξοδος για να συνεχίσουν να υπάρχουν σαν άνθρωποι (και όχι σαν δίποδα θηλαστικά).

    • Ο/Η Po λέει:

      Θα «πιαστώ» μόνο από την τελευταία σας παράγραφο που λέτε:
      «ότι αυτοί που έκαναν επαναστάσεις στο παρελθόν, δεν τις έκαναν από “ζηλωτικό γιακωβινισμό” (είναι σοβαρό dr sevastakis?) αλλά επειδή ήταν η μόνη διέξοδος για να συνεχίσουν να υπάρχουν σαν άνθρωποι (και όχι σαν δίποδα θηλαστικά).»

      … και θα σας συστήσω να διαβάσετε, ειδικά για το ζήτημα αυτό, πολύ προσεχτικά, το βιβλίο του Αλμπέρ Καμύ «Ο επαναστατημένος άνθρωπος» εκεί θα καταλάβετε (εάν δεν το έχετε ήδη καταλάβει) πως στις περισσότερες των περιπτώσεων ο φλογερός επαναστάτης μεταμορφώνεται ( μετά τη νίκη της επανάστασης και στο όνομα αυτής,βλ. Ιστορία) ως ανάχωμα στην ανθρώπινη πρόοδο, με τη βία πάντα και κόντρα (εκτελώντας κι εξορίζοντας) και καταπνίγοντας κάθε αντίθετη ή ελεύθερη άποψη των «εχθρών του λαού»…

      Χρειαζόμαστε έναν νέο Διαφωτισμό.
      Αυτή είναι η μόνη, κατά την άποψή μου, λύση.

      Σήμερα πολλοί αριστεροί κατάντησαν υπερασπιστές ακόμη και των Τζιχαντιστών.

      • Ο/Η laskaratos λέει:

        Αγαπητέ Διεθνιστή,
        να σας απαντήσω κι εγώ αφού το σχόλιό σας αφορά άρθρο του κ.Μανδραβέλη, που εγώ κατέθεσα εδώ.
        Αρχικά ασφαλώς εμείς εδώ καταδικάζουμε απερίφραστα την απόπειρα να τεθεί εκτός νόμου το ΚΚ Ουκρανίας με οποιοδήποτε πρόσχημα.
        Το δικό μου θέμα όμως ήταν ο προφανής και προκλητικός επιλεκτικός αντιναζισμός του ΣΥΡΙΖΑ και κύκλων της Αριστεράς, των αυτοπροσδιοριζόμενων τόσο ξεδιάντροπα ως «πρώην σύντροφοι» του Καγκεμπίτη Πούτιν, όπως και η προκλητική σιωπή τους όταν δολοφονούνται-όχι κατά λάθος-παιδιά από Ορθόδοξους Σέρβους εθνικιστές ή από τη Χαμάς, που φτάνουν να υιοθετούν ακόμη και γελοία ψέματα πως δήθεν ο Ουκρανός πρωθυπουργός χαιρέτησε ναζιστικά.
        Καταδικάζουμε τους Ουκρανούς Ναζιστές, καταδικάζουμε όμως και τους Ρώσους ναζιστές [της Ρωσίας του κατά Τσίπρα «κοινού μας ορθόδοξου πολιτισμού» (sic)], που προστατεύει ο Πούτιν, καταδικάζουμε και τη χρηματοδότηση της Χ.Α. από ρωσικά κέντρα εξουσίας, πράγματα για τα οποία η εγχώρια Αριστερά κάνει προκλητικά το κορόιδο.

        http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=586254

        Ραβανός Αρης

        Η Ρωσία, η Χρυσή Αυγή και οι οπαδοί του… Μόσκοβου

        Οι σχέσεις του κόμματος Μιχαλολιάκου με ρωσικά εθνικιστικά κέντρα

        ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 13/04/2014 05:45

        Εκλεκτικές συγγένειες

        Οσοι παρακολουθούν με προσοχή τις παρασκηνιακές κινήσεις μιλάνε για «εκλεκτικές συγγένειες» ρωσικών ιδιωτικών, ακόμη και κρατικών, ΜΜΕ, επιχειρηματικών, πολιτικών και εκκλησιαστικών κύκλων και διαφόρων ΜΚΟ με τη Χρυσή Αυγή. Ουδείς μπορεί να υποστηρίξει με στέρεα επιχειρήματα την άποψη ότι ρωσικοί κύκλοι θέλουν την ενίσχυση της Χρυσής Αυγής, η οποία θεωρεί το «ξανθό γένος» τη μόνη σωτηρία της Ελλάδας την εποχή του Μνημονίου, αλλά υπάρχουν πολλά σημάδια που ενισχύουν μια τέτοια εκδοχή.

        Δεν είναι τυχαίο, λένε πρόσωπα που κινούνται στους διαδρόμους υπηρεσιών, ότι τους τελευταίους μήνες υπήρξαν στη Ρωσία δημοσιεύματα που στηρίζουν συγκεκριμένους ρωσικούς επιχειρηματικούς και πολιτικούς κύκλους και έχουν σχέσεις με την εκεί πανίσχυρη Εκκλησία.

        «Μην έχετε αυταπάτες. Δείτε πιο σφαιρικά τα γεγονότα και τα σημάδια» τονίζει στο «Βήμα» πρόσωπο με υψηλές διασυνδέσεις και με ευρεία γνώση του γεωπολιτικού και επιχειρηματικού παιχνιδιού που παίζεται στην περιοχή.

        «Τη Χρυσή Αυγή δεν την αγάπησαν ξαφνικά οι ρώσοι φασίστες, οι ακραίοι εθνικιστές και οι νοσταλγοί του τσάρου, με τους οποίους το κόμμα του Νίκου Μιχαλολιάκου έχει στενές επαφές, αλλά υπάρχει ξαφνικό ενδιαφέρον από επιχειρηματικούς και πολιτικούς κύκλους. Αυτοί οι κύκλοι πιστεύουν ότι έχουν να κερδίσουν από μια ισχυρή Χρυσή Αυγή και γι’ αυτό θέλουν την έντονη παρουσία της στην πολιτική ζωή της Ελλάδας» συνεχίζει το ίδιο πρόσωπο. Για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις, σπεύδει να διευκρινίσει ότι αυτή η στήριξη και φιλική προσέγγιση της Χρυσής Αυγής από ρωσικής πλευράς δεν συνιστά κεντρική πολιτική επιλογή εκ μέρους του Κρεμλίνου.

        «Δεν υπάρχει καθοδήγηση από τον Πούτιν αλλά είναι παράκεντρα με πρόσβαση στο κεντρικό σύστημα εξουσίας του Κρεμλίνου που έστησαν γέφυρες με τους χρυσαυγίτες» υποστηρίζει έλληνας πολιτικός με πολύ καλή γνώση των διεργασιών στην Ακρα Δεξιά και στο εθνικιστικό κίνημα. Πάντως, παρά το γεγονός ότι οι κινήσεις που γίνονται δεν έχουν τις «ευλογίες» του Πούτιν, εν τούτοις το γεγονός ότι ακόμη και κρατικά ρωσικά ΜΜΕ προβάλλουν τη δράση της Χρυσής Αυγής πυροδοτεί πλήθος σεναρίων!

        Η συνέντευξη Μιχαλολιάκου

        Μάλιστα, λίγες εβδομάδες μετά την προφυλάκιση των Νίκου Μιχαλολιάκου και Χρήστου Παππά, στα τέλη του περασμένου Νοεμβρίου δημοσιεύτηκαν δηλώσεις του Ηλία Κασιδιάρη σε μία από τις πιο σημαντικές οικονομικές εφημερίδες της Ρωσίας, την «PbK», και ακολούθησε συνέντευξη του αρχηγού της Χρυσής Αυγής στη «Φωνή της Ρωσίας».

      • Ο/Η Διεθνιστής λέει:

        Και εγώ θα πιαστώ μόνο από την πρόταση σας: «Χρειαζόμαστε έναν νέο Διαφωτισμό.»
        για να υπενθυμίσω πόσες επαναστάσεις προανήγγειλαν η πυροδοτήθηκαν από, το Διαφωτισμό.

      • Ο/Η Διεθνιστής λέει:

        Βάζω την απάντηση στον Λασκαράτο εδώ, αφού την απάντηση στον Ρο, κατά λάθος την έβαλα στον Λασκαράτο.
        Το θέμα μου με το άρθρο του Μανδραβέλλη, δεν είναι η κριτική στις θέσεις του Σύριζα, γιατί ο Σύριζα δεν έχει θέσεις, η για την ακρίβεια έχει ταυτόχρονα, όλες τις θέσεις, για τις οποίες υπάρχει ένα κοινό που θα του χαϊδέψουν τα αυτιά, τόσο που γίνεται γελοίο κουραστικό και στο βάθος επικίνδυνο (όταν π.χ. το διεκδικούμενο κοινό είναι οι ψηφοφόροι της ΧΑ, για το 2ο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών)
        Το θέμα είναι με την διαστρέβλωση της πραγματικότητας από τον ίδιο τον κ. Μανδραβέλλη, στο όνομα της κριτικής σε κάποιες από τις (άπειρες) απόψεις τού Σύριζα.
        Η παραγματικότητα δηλαδή είναι ότι πράγματι οι εξελίξεις στην Ουκρανία αποτελούν πραξικόπημα υποκινημένο και άμεσα καθοδηγημένο από την CIA, που δημιουργούν μια τεράστια απειλή εις βάρος της Ρωσίας, την ίδια περίοδο που σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης τοποθετούνται εξοπλισμοί αντιπυραυλικής άμυνας ικανοί να εξουδετερώσουν το πυρηνικό οπλοστάσιο της Ρωσίας . Επίσης σε αυτό το πραξικόπημα οι φασίστες του «Σβόμποντα» και οι ναζί του «Δεξιού τομέα», έπαιξαν καθοριστικό ρόλο και στελέχη τους ανέλαβαν στην συνέχεια κρίσιμα πόστα στους μηχανισμούς ασφάλειας του κράτους.
        Αυτή είναι η αντικειμενική αλήθεια, που αφήνει ο κ. Μανδραβέλλης να εννοηθεί ότι είναι ψέμμα, και αν για τους δικούς της λόγους, ένα μέρος αυτής της αλήθειας το λέει και η ΧΑ, αυτό δεν σημαίνει τίποτε για την ίδια την αλήθεια.

      • Ο/Η laskaratos λέει:

        Γίνατε απόλυτα αντιληπτός και έτσι που το θέτετε δεν μπορώ να διαφωνήσω μαζί σας.
        Προσωπική μου γνώμη είναι πως στην Ουκρανία κυριαρχούν νοσηρές πολιτικές δυνάμεις, είτε «ρωσόφιλων» είτε «δυτικόφιλων» (Υπάρχουν και ναζιστές στους τελευταίους αλλά και στους πρώτους).
        Ασφαλώς και η Δύση έχει μεγάλες ευθύνες στο βαθμό που δεν επιδιώκει μια δίκαιη ειρήνη τόσο, όσο την εξασφάλιση των συμφερόντων της, όπως τώρα τα αντιλαμβάνεται.
        Η ομοσπονδία με σεβασμό όλων των μειονοτήτων και των ατομικών δικαιωμάτων είναι η καλύτερη λύση, αλλά πως εξασφαλίζεται αυτό;
        Ο Πούτιν και πολλά γεράκια στη Δύση δεν το θέλουν.

  5. Ο/Η Ουκρανός λέει:

    Πρόκειται για ένα πολύ διεισδυτικό και προοδευτικό άρθρο, από την πολιτική παράδοση της καλής – δημοκρατικής και μη φιλοκνίτικης πλευράς του πάλαι ποτέ «Κ»Κεσ.

    Δύο μικρές διαφωνίες: όποιος θέλει να βοηθήσει τον ιρακινό λαό κατά του Ισλαμικού Κράτους, έχει κάθε δικαίωμα να εξοπλίζει όσους το πολεμούν, όχι όμως να επεμβαίνει ο ίδιος χωρίς καμία εξουσιοδότηση από πλευράς λαών – εθνών – κρατών. Αυτά για τα περί αμερικανικών βομβαρδισμών. Δεν είναι τυχαίο ότι και πολλοί διεθνείς αναλυτές σημειώνουν ότι οι αμερικανικοί μπομπαρδισμοί κάνουν μάλλον κακό, δημιουργώντας αντανακλαστικό στίγμα κατά Γιεζίντι, Κούρδων κλπ. στη βάση των Ιρακινών σουνιτών.

    Επίσης, επειδή ο κ. Σεβαστάκης κάνει μία πραγματικά εμβριθή και ουσιαστική κριτική του εθνικομπλσεβικισμού της ελληνικής «ριζοσπαστικής» ψευτοαριστεράς, και κάπου αναφέρει το μαοϊσμό, θα πρέπει να επισημανθεί ότι οι πλέον διαπρύσιοι κήρυκες του αντι-εθνικομπολσεβικισμού και του αντι-πουτινισμού στην Ελλάδα, υπερασπιστές της Άνοιξης της Πράγας και μέγιστοι εχθροί του ισλαμοφασισμού, όχι όψιμα αλλά εδώ και 3 δεκαετίες, είναι μαοϊστές, και μάλιστα όχι «κριτικοί – δυτικοί», αλλά κανονικότατοι σταλινικοί μαοϊστές: η Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ.

  6. Παράθεμα: Η Ανοιξη της Πράγας και το ξεχασμένο πνεύμα | Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές | crockorozistas

  7. Ο/Η Eklag το λέει:

    Οι επιζήσαντες Εβραίοι του Ολοκαυτώματος με ανακοίνωση ( New York Times)
    Καταδικάζουν την Γενοκτονια των Παλαιστινιων απο το Ισραήλ και επιμένουν οτι το
    »Ποτε ξανά» πρέπει να ισχύει για όλους.
    Ακόμη κι αν πρόκειται για κίνηση τακτικής,αποτελεί μια θαυμάσια απάντηση
    Στις διάφορες παρλαπιπες ημέρας και παπαριες εποχης που μας παίρνουν τα αυτιά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s