Κύρος ο Πανοπολίτης, επίσκοπος με το στανιό

Ένας από τους παγανιστές (!) Αρχιερείς της Εκκλησίας


kyros1Του Αναγνώστη Λασκαράτου

Ο Κύρος ο Πανοπολίτης επίσκοπος Κοτυαίου ή Κοτυάειου της Φρυγίας (της οθωμανικής Κιουτάχειας-εικ.1), πατρίδας του Αισώπου, ανήκει στην κατηγορία των επισκόπων που ενώ ήταν ‘Εθνικοί’ σταδιοδρόμησαν στο χριστιανικό ιερατείο, είτε χωρίς να το θέλουν, είτε για να για να ζήσουν με άνεση και με ασφάλεια. Ο Καβάφης αναφέρεται σε έναν από αυτούς, στον Πηγάσιο της Τρωάδος, στο ομώνυμο ποίημα:

«Εισήλθαν στον περικαλλή ναό της Αθηνάς
ο Χριστιανός επίσκοπος Πηγάσιος
ο Χριστιανός ηγεμονίσκος Ιουλιανός.
Εκύτταζαν με πόθον και στοργή τ’ αγάλματα
όμως συνομιλούσανε διστακτικώς.
με υπαινιγμούς, με λόγια διφορούμενα,
με φράσεις πλήρεις προφυλάξεως,
γιατί δεν ήσαν βέβαιοι ο ένας για τον άλλον
και συνεπώς φοβούνταν να μη εκτεθούν,
ο ψεύτης Χριστιανός επίσκοπος Πηγάσιος
ο ψεύτης Χριστιανός ηγεμονίσκος Ιουλιανός.

Ήταν η εποχή που όπως περιγράφει ο Κωστής Παλαμάς:

«..Του ρασοφόρου σύντριψεν ο πέλεκυς κ’ η αξίνα,
τα μεγαλόχαρα είδωλα στα βάθη των ναών…»

Μια συναφής περίπτωση υπήρξε ο νεοπλατωνικός λόγιος Συνέσιος από την Κυρήνη, μαθητής και φίλος της κατακρεουργημένης από τους καλόγερους Υπατίας, του οποίου οι πλούσιοι γονείς μεγαλοπιάνονταν πως ήταν απόγονοι των βασιλιάδων της Σπάρτης, που είχαν αποικίσει την πόλη. Ο βάνδαλος πάπας Αλεξάνδρειας Θεόφιλος, παρά τις επιφυλάξεις του τον διόρισε το 410 επίσκοπο Πτολεμαΐδας και μετά μητροπολίτη Πενταπόλεως, επιτρέποντάς του να κρατήσει την αγαπημένη του σύζυγο. Η υποχρεωτική αγαμία άλλωστε καθιερώθηκε αργότερα από το Αλβανό αυτοκράτορα της Ν.Ρώμης Ιουστινιανό. Αξίζει νομίζω να σημειώσω πως τον τίτλο της Πεντάπολης, έφερε και ο διωγμένος «για ανηθικότητα» από εκεί, Νεκτάριος Κεφαλάς, που σήμερα λανσάρεται ως θαυματουργός εκατοντάδων ή και χιλιάδων θαυμάτων!

Ένας τρίτος «εθνικός» επίσκοπος, ήταν ο Φλάβιος Ταύρος Σέλευκος Κύρος Ιέραξ, από την Πανόπολη της Άνω Αιγύπτου, ποιητής και φιλόσοφος. Αυτή η Πανόπολη, γνωστή και ως Χεμμίς, που τα ερείπιά της σωριάζονται κοντά στο σημερινό Αχμίν, στη δεξιά όχθη του Νείλου (εικ.4, στο κέντρο, από τον Πευτιγγεριανό Πίνακα), είχε ναό τον οποίο ο Ηρόδοτος τον θέλει αφιερωμένο στον ήρωα Περσέα, που έσωσε την κόρη του Αιθίοπα βασιλιά Κηφέα και δεν ήταν καθόλου τυχαία. Εδώ γύρω πέθανε εξόριστος από την kyros2Ορθόδοξη Εκκλησία ο μονοφυσίτης πατριάρχης Νεστόριος, εδώ γεννήθηκε ο Έλληνας ποιητής Νόννος ο Πανοπολίτης,  εδώ ο Αλχημιστής Ζώσιμος, εδώ o αγύρτης ποιητής και φιλόσοφος Παμπρέπιος και από τα γύρω χωριά οι Γραμματικοί και ποιητές Ωραπόλλων και Τριφιόδωρος. Τον Κύρο μπορούμε να υποθέσουμε πως θα τον στένευε η επαρχία και έφυγε για να ζήσει  στην Κωνσταντινούπολη στις αρχές του 5ου αι. Λεπτομέρειες δεν ξέρουμε γιατί καμία από τις πηγές που μνημονεύουν τον Κύρο (Μαλάλας, Θεοφάνης, Κεδρηνός, Ευάγριος, Πρίσκος,  Ι.Ζωναράς, Γ.Κωδινός, ‘Πασχάλιο χρονικό’, ‘Βίος αγίου Δανιήλ Στυλίτου’) δεν μας δίνει.  Στην Πόλη αυτοκράτορας ήταν ο Θεοδόσιος ο μικρός, ένας αδύναμος χαρακτήρας που τον κατηύθυνε η αντρογυναίκα αδελφή του, η αγία Πουλχερία (εικ.2,  Jacques Callot,  1592 – 1635- Harvard Art Museums, από το βιβλίο «Καλαντάρι Αγίων»-17ος αι., δωρεά συλλογής Francis Calley Gray), μια ανέραστη, θρησκόληπτη και αιμοβόρα μέγαιρα, που δήλωσε πως έκανε λευκό γάμο με το Μαρκιανό (εικ.3 προεδρεύει το 451 της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου-της Χαλκηδόνας, που προκάλεσε την απόσπαση των Αιγυπτίων, Σύρων, Αρμενίων, Περσών, Ασσυρίων, Ινδών, Αιθιόπων Χριστιανών από την αυτοκρατορική Εκκλησία. Μινιατούρα χειρόγραφου Μ.Βατοπεδίου), ο οποίος διαδέχθηκε έτσι ως συμβασιλέας της τον αδελφό της.

Ως συγγραφέας επιγραμμάτων και ποιητής, ο Κύρος βρισκόταν κάτω από την προστασία της αυτοκράτειρας Αιλίας Ευδοκίας της  Αθηναίας, της πρώην εθνικής Αθηναϊδας, κόρης του Λεόντιου, καθηγητή της Σχολής των Αθηνών, που λειτουργούσε ακόμη, πριν να τη λουκετώσει ο Ιουστινιανός. «Κύρος, Πανοπολίτης, εποποιός γέγονεν επί Θεοδοσίου του νέου βασιλέως, υφ’ ού και έπαρχος πραιτωρίων και έπαρχος πόλεως προεβλήθη και γέγονεν από υπάτων και πατρίκιος. Ευδοκία γαρ η Θεοδοσίου γαμετή, βασιλίς ούσα, υπερηγάσθη τον Κύρον, φιλοεπής ούσα…» (Σούδα, 19.22). Ήταν μια ευτυχής συνάντηση δυο καλλιεργημένων και έντιμων προσώπων, πράγμα τόσο σπάνιο στο ανατολικό ρωμαϊκό κράτος, που κάνει τη σύμπτωση αυτή πολύ αξιοπερίεργη. Η Ευδοκία είχε διδαχθεί Όμηρο, φιλοσοφία, Γεωμετρία, Αστρονομία, γεγονός που την κατέστησε την πιο μορφωμένη Ρωμαία ορθόδοξη αυτοκράτειρα. Υπήρχαν και άλλες που δεν ήξεραν να γράψουν καλά-καλά ούτε το όνομά τους, αφού η θρησκόληπτη αυτοκρατορία απαξίωνε τις απογόνους της Εύας σε είδος κατώτερο. Στα 426 ο σοφός και ενάρετος Κύρος έγινε έπαρχος της Κωνσταντινούπολης, φτάνοντας  να εξελιχθεί σε δεύτερος πιο ισχυρός άνδρας της αυτοκρατορίας, ως Έπαρχος των Πραιτωριών της Ανατολής. Από τη θέση αυτή ευτύχησε να υπογράψει συνθήκη ειρήνης με τους Εφθαλίτες (‘Λευκούς Ούννους’ της Κεντρικής Ασίας). Mια κίνησή του την οποία πρέπει να αποδώσουμε στον πολιτικό του οραματισμό, στην κλασσική του παιδεία αλλά και στην ελληνική θρησκευτική του τοποθέτηση, είναι η έκδοση διαταγμάτων και η δυνατότητα γραφής των διαθηκών στην ελληνική γλώσσα (439) αντί της ισχύουσας λατινικής. Οργασμός δημιουργίας εκπορεύτηκε από τη διοίκησή του, όπως η ανακαίνιση των τειχών της πόλης σε εξαιρετικά σύντομο χρόνο, ο πρωτοπόρος νυχτερινός φωτισμός των οδών με μεγάλους φανούς καθώς και η υποχρεωτική φωταγώγηση των ιδιωτικών εμπορικών καταστημάτων. Πάνω από όλα όμως υπήρξε αυτός που ανοικοδόμησε την πρωτεύουσα μετά από το φοβερό σεισμό το Σεπτέμβρη του 437 (‘Kyros Panopolites, Rebuilder of Constantinople’. Demetrios J. Constantelos, William Clowes & Sons, 1971). Η συμβολή του στην ίδρυση (425) από το μικρό Θεοδόσιο του Πανδιδακτηρίου της Μαγναύρας, ενός είδους Πανεπιστημίου, που παρείχε ανώτερη μόρφωση και η προνομιακή διδασκαλία εκεί των ελληνικών Γραμμάτων,  ήταν αποφασιστική. Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι του αυτοκρατορικού φθόνου, ήταν η αυθόρμητη λαϊκή σύγκριση του Κύρου με το Μ.Κωνσταντίνο («Κωνσταντίνος έκτισε Κύρος ανενέωσεν»)  στην περιτείχιση της Πόλης, που επιτάχυνε (441) την απομάκρυνσή του από όλα του τα αξιώματα και τη δήμευση της περιουσίας του. Ο Θεοδόσιος ήταν επιρρεπής στις διαβολές της αγίας αδελφής του, η οποία μισούσε τη νύφη της και τους φίλους της όπως ο Κύρος, βάζοντάς τους τρικλοποδιές, με όργανό της το φιλόδοξο και δολοπλόκο ευνούχο Πριμικήριο και κατόπιν Σπαθάριο Χρυσάφιο, που αργότερα τον αποκεφάλισε ο Μαρκιανός. Τρομοκρατημένος ο Κύρος κατέφυγε στις τάξεις του κλήρου, προφανώς για να δείξει στον ανασφαλή μονάρχη πως δεν είχε πολιτικές φιλοδοξίες και για να αποκτήσει κάποια ασυλία κάτω από τα ράσα.  Όμως ο αυτοκράτορας άδραξε την ευκαιρία και τον έκανε επίσκοπο με ταυτόχρονο διορισμό, που ισοδυναμούσε το λιγότερο με εξορία, στη Φρυγία, στο Cotyaeum, που στα περίχωρά του πολύ αργότερα οι ευσεβείς παλατιανοί όπως ο λογιότατος καλόγερος Ψελλός, τύφλωσαν τον αυτοκράτορά τους, το Ρωμανό το Διογένη, που τόσο γενναιόδωρα τον είχε πριν απελευθερώσει ο νικητής Αλπ Αρσλάν.

Η εξορία του από την «καλοχτισμένη» του πόλη του κόστισε πολύ, γι’ αυτό έγραψε απευθυνόμενος προς τις Πιερίδες (όπως τις αποκαλούσαν οι Ρωμαίοι) Μούσες: «Μακάρι ο πατέρας μου να με είχε μάθει να έβοσκα μαλλιαρά πρόβατα, κάτω από φτελιά ή από βράχο να κάθομαι να φχαριστιέμαι το σουραύλι». «Πιερίδες, φεύγωμεν ευκτιμένην πόλιν· άλλην πατρίδα μαστεύσωμεν». Ασφαλώς ακούγεται περίεργη η τιμωρία κάποιου μέσω της ανάδειξής του  σε ένα αξίωμα εξαιρετικά σεβαστό εκείνη τη σκοτεινή εποχή, αλλά υπήρχε μια λεπτομέρεια που έκανε τη διαφορά. Οι Ασιάτες κάτοικοι του Κοτυάειου ήταν φανατικοί Χριστιανοί, πιθανότατα επηρεασμένοι από τον παλιότερο (172), «καταφρύγιο», όπως ονομάστηκε, Μοντανισμό, που γεννήθηκε στη Φρυγία από το Μοντανό και τα δυο υστερικά γύναια που τον συνόδευαν, την Πρίσκιλλα και τη Μαξιμίλλα.  Είχαν ήδη λυντσάρει τέσσερις επισκόπους τους, είτε επειδή τους εύρισκαν ύποπτους σε θέματα πίστης είτε διότι αρνούνταν τον επίσκοπο που διόριζε η Βασιλεύουσα, διεκδικώντας κάποια αυτονομία. Ο Κύρος, τα ήξερε όλα αυτά και είχε καταληφθεί από φόβο καθώς συνέπεσαν με την άφιξή του, τα πρώτα Χριστούγεννα στην έδρα του και δεν ήξερε τι κήρυγμα να κάνει, άξιο των απαιτήσεων του όχλου. Μελετά τα  λειτουργικά κείμενα, για να ανταποκριθεί στο τελετουργικό και αναζητεί έμπνευση, έτοιμος να ανταποκριθεί στην απαίτηση του εκκλησιάσματος:  «Αδελφοί, ας τιμήσουμε τη Γέννηση του Σωτήρα μας Ιησού Χριστού μέσα στη σιωπή, επειδή ο Λόγος του Θεού συνελήφθη από την αγία Παρθένο, μόλις με το άκουσμά του. Σε αυτόν ανήκει για πάντα kyros3η Δόξα. Αμήν» ήταν το τηλεγραφικό κήρυγμα που βρήκε να κάνει, ίσως το συντομότερο που έκανε ποτέ επίσκοπος, που περιέργως το εκκλησίασμα, που του το ζήτησε γνωρίζοντας ότι «ως Έλληνα έπεμψεν αυτόν ο βασιλεύς ίνα αποθάνη», το βρήκε τόσο αφοπλιστικό, που φείσθηκε της ζωής του ύποπτου ποιμενάρχη του. Ήταν η εποχή που φουρνάρηδες και θαμώνες των Λουτρών θεολογούσαν, κατά τη δηκτική ρήση του Γρηγορίου της Νύσσης. Πολλοί ασχολήθηκαν με την περιπέτεια αυτή του Κύρου ψάχνοντας την αιτία που σώθηκε από μια δολοφονική διαπόμπευση. Φαίνεται πιθανότερο η επίκληση της σιωπής της Μαρίας από τον επίσκοπο να προσλήφθηκε από το ποίμνιο των θεολογούντων αγράμματων ως υπαινιγμός πως όφειλε κι αυτό να σιωπήσει μπροστά στο αξίωμα του προκαθήμενου της οικείας επισκοπικής καθέδρας (Βλ. στο ‘Yale classical studies’- No 27, ‘Later Greek Literature’, σελ. 217-290 “By Alan Cameron: The empress and the poet: paganism and politics at the court of Theodosius II», Cambridge University Press -1982). Κάποιοι βλέπουν στο κήρυγμα του Κύρου την επιρροή του Αγίου Πρόκλου, πατριάρχη Κωνσταντινούπολης (434-446), του σπουδαιότερου μαθητή του Χρυσόστομου, με τον οποίο ο Κύρος συνυπήρξε ως ύπατος αξιωματούχος και πιθανότατα συζητούσε. Ο Πρόκλος ήταν μάλλον αυτός που τον «έκρυψε» στις τάξεις του κλήρου όταν αποκαθηλώθηκε, γι’αυτό και βλέπουμε μια τόσο περισπούδαστη συνοπτική τοποθέτηση στο σύντομο κήρυγμα του Κύρου. (‘The Remarkable Christmas Homily of Kyros Panopolites’. Timothy E. Gregory AMERICAN SCHOOL OF CLASSICAL STUDIES AT ATHENS and THE OHIO STATE UNIVERSITY. April, 1975).

Ο Θεοφάνης και ο Πρίσκος διηγούνται μια μάλλον απίθανη παραλλαγή, το διορισμό του Κύρου ως επισκόπου στη Σμύρνη, όπου το ποίμνιο σχεδίαζε να εκτελέσει τον «ελληνιστή» μέσα στην εκκλησία ανήμερα των Θεοφανείων και από εκεί και πέρα η ιστορία εξελίσσεται το ίδιο με μόνη διαφορά πως ο Κύρος ζει για το υπόλοιπο της ζωής του ειρηνικά στην επισκοπική του έδρα.   Ο Κύρος όμως μάλλον έμεινε στη βάρβαρη φρυγική πόλη, στην όχθη του Θύμβρη ποταμού, περίπου οκτώ χρόνια και όταν το 450, ο άγιος Θεοδόσιος (αν και πολύ λιγότερο εγκληματικό στοιχείο από ότι ο παππούς του άγιος Θεοδόσιος ο Μέγας, η Εκκλησία τον αγιοποίησε κι αυτόν)  έφυγε για την Κόλαση, μπόρεσε να γυρίσει πίσω στη Νέα Ρώμη, παραιτούμενος, πράξη ασυνήθιστη και επικίνδυνη είναι η αλήθεια, όχι μόνο από επίσκοπος αλλά πιθανότατα και από την ιεροσύνη, ζώντας ως λαϊκός αλλά με την ίδια ελεήμονα δραστηριότητα για την ανακούφιση των φτωχών, με την οποία πάντα ζούσε, όσο και όπως η εποχή το επέτρεπε. Εκεί κατάφερε να του επιστραφεί η περιουσία του και επιβίωσε όχι μόνο της επτάχρονης βασιλείας του Μαρκιανού, αλλά πρόλαβε και το διάδοχό τους το Λέοντα, έναν εγκάθετο του Αλανού στρατηγού Άσπαρ, που ως Αρειανός δεν μπορούσε να βασιλεύσει, γιατί δεν θα το επέτρεπε ο ισχυρός πατριάρχης άγιος Ανατόλιος, ένας Αιγύπτιος Μονοφυσίτης που ανακάλυψε έγκαιρα πως ήταν πιο συμφέρον να γίνει Ορθόδοξος.

kyros4Φαίνεται πως η Αρχιεροσύνη και οι σχετικές με αυτήν περιπέτειες  του Κύρου, του άφησε προσωπικά και οικογενειακά  πρόβλημα. Eννιά χρόνια περίπου μετά την επανεγκατάσταση του στην Κωνσταντινούπολη, φέρεται πως όταν τρελάθηκε η μικρότερη θυγατέρα του η Αλεξάνδρα προσέτρεξε σε έναν μαζοχιστή ερημίτη και προφήτη, της πιο διαστροφικής κατηγορίας του καλογερισμού, αυτής των Στυλιτών, τον όσιο Δανιήλ από τα Σαμόσατα, για τον οποίο έλεγαν ότι τάχα ζούσε ολημερίς κι ολονυχτίς για τριάντα τρία χρόνια πάνω σε μια κολώνα, τόσο που γέμισε με πληγές και οι άνεμοι του έπαιρναν τα κουρέλια αφήνοντάς τον γυμνό. Ήταν η εποχή που η παραφροσύνη μπερδευόταν με την αγιότητα, τόσο που δυο αυτοκράτορες, θεώρησαν υποχρέωσή τους να υποβάλλουν επιτόπια τα σέβη τους στον τρελόγερο. Ο άγιος διέγνωσε «δαιμονισμό» και υποτίθεται πως τη θεράπευσε με τις προσευχές του, όπως συνέβη λίγα χρόνια μετά και με τη μεγαλύτερη κόρη του («Prosopography of the Later Roman Empire Volume 1, Cambridge University Press-1971»). Δεν ξέρουμε αν ο καλόγερος ακολούθησε την ευχάριστη μέθοδο που ακολουθούσε και ο αρχισάτυρος Ρασπούτιν για να θεραπεύσει τις δαιμονισμένες που προσέτρεχαν σε αυτόν, πάντως ο Κύρος αφιέρωσε επίγραμμα, που χαράχτηκε στη βάση της κολώνας του καλόγερου, που λίγο πριν να πεθάνει κατέβηκε από τον ουρανό, όπως ισχυρίζεται το Συναξάρι του, συρφετός από δεσποτάδες, Αγίους, μάρτυρες κλπ και συλλειτούργησε μαζί του:

«Μεσσηγύς γαίης τε και ουρανού, ίσταται ανήρ/ πάντοθεν ορνύμενος  και ου τρομέων ανέμους/  Τροφή δ’ αμβροσίη τρέφεται και ανέμονι δίψη».

(Anth.PaI. 1.99, H. Delehaye, «Une epigramme de I’Anthologie Grecque). Στο επίγραμμα αυτό που λέει πως ο Δανιήλ ήταν ο «υιέα κηρύτων μητρός απειρογάμου»,  μάλλον θα πρέπει να δούμε μια διαχρονικη υποστήριξη του Κύρου, που απλά επιδεινώθηκε με το πέρασμα του χρόνου, στο μύθο της παρθένας που γεννά έναν ημίθεο-θεάνθρωπο, δηλαδή σε ένα προϊόν θρησκευτικού συγκρητισμού, αφού αναφέρεται και ανέγερση ναού από τον ίδιο, προς τιμήν της Θεοτόκου, από την εποχή της παντοδυναμίας του, όταν στην Πόλη των ασύστολων θαυματουργιών, κάποιο κυπαρίσσι, στο οποίο ήταν κρυμμένη μια εικόνα της Παναγίας, άρχισε να φεγγοβολεί. «Τιμών δε Κύρος τον χώρον περικαλλή τε και μέγιστον τη Θεοτόκω ιδρύετο τέμενος» (Νικηφόρος Κάλλιστος Ξανθόπουλος , Migne, PG 146.2, 1220).

Για να ξαναγυρίσουμε στην οικογένεια του Κύρου, φαίνεται πως είχε και ένα γιό, τον επιγραμματοποιό Παύλο, ανώτατο αξιωματούχο του αυτοκρατορικού Συμβουλίου του Σιλεντίου, επί Ιουστινιανού, αν και για να έχει συμβεί αυτό, θα πρέπει να ήταν ήδη πολύ γέρος όταν ανέλαβε το αξίωμά του. Τα επιγράμματά του κονταροχτυπιούνται μεταξύ τους, άλλα είναι τολμηρά ερωτικά και άλλα υμνούν τη Μεγάλη Εκκλησία. Αν θέλουμε να μεταφράσουμε όλες αυτές τις αντιφάσεις, νομίζω πως όλα κατατείνουν στο συμπέρασμα ότι το αναγκαστικό πέρασμα του Κύρου από την ιεροσύνη και τα παθήματά του, η εξορία και οι διωγμοί, όχι μόνο τάραξαν βαθιά τον άνθρωπο και αλλοίωσαν τη συνείδησή του, αλλά η τραγωδία του είχε επιπτώσεις στη ζωή των παιδιών του που βίωσαν την αγωνία του πατέρα τους.

Ο Κύρος είναι ίσως η πιο έντιμη και συνάμα καλλιεργημένη προσωπικότητα που θα βρει κανείς ψάχνοντας με το φανάρι του Διογένη στο βυζαντινό γουρουνοστάσιο, που ήξερε να μετατρέπει σε κτήνη ακόμη και λογιότατους όπως ο καλόγερος Ψελλός και ο πατριάρχης Φώτιος, που αναρριχήθηκαν και κρατήθηκαν ψηλά, χάρις στο γλοιώδη και συνένοχο με την εξουσία χαρακτήρα που διαμόρφωσαν. Η προστάτιδά του η Ευδοκία κι αυτός είναι πιθανότατα το καλύτερο δίδυμο που θα βρει όποιος αναδιφήσει στον Ορθόδοξο Μεσαίωνα. Και οι δυο τους κυνηγήθηκαν. Η Ευδοκία περνώντας το 439 από την Αντιόχεια, την οποία είχε  χτίσει ο Έλληνας Σέλευκος ο Νικάτορας, καυχήθηκε για την ελληνικότητά της στους Αντιοχείς παραφράζοντας λίγο το ομηρικό «Υμετέρης ταύτης τοι γενεής τε και αίματος εύχομαι είναι», που το λένε ο Γλαύκος στο Διομήδη και ο Αινείας στον Αχιλλέα. Αυτό ήταν ένας σαφής υπαινιγμός πως, παρά τον εκχριστιανισμό της, η αυτοκράτειρα καυχιόταν ακόμη για την ελληνικότητά της στην πόλη όπου η Δάφνη μεταμορφώθηκε σε δέντρο, στην όχθη του Ορόντη, στην κοσμοπολίτικη πόλη που ο Ιουλιανός θέλησε να την κάνει πρωτεύουσά του, αυτήν που ο Καβάφης λίγο πριν πεθάνει την απαθανάτισε περιγράφοντας τη σύγκρουσή του με τους πτωματολάτρες Βυζαντινούς της:

«…βγάλτε τον τούτον τον Βαβύλα αμέσως.
Ακούς εκεί. Ο Απόλλων ενοχλείται.
Σηκώστε τον, αρπάξτε τον ευθύς.
Ξεθάψτε τον, πάρτε τον όπου θέτε….»

Κι όμως διωγμένη από δυο αισχρά υποκείμενα, τον άγιο άντρα της και την αγία αδελφή του («αποστάσης των βασιλείων και εις ανατολήν εν Ιεροσολύμοις διατριβούσης»), κατάντησε να θρησκεύεται στην καλογεροκρατούμενη πόλη, να ταλαντεύεται μεταξύ Μονοφυτισμού και Ορθοδοξίας, να συνομιλεί με Στυλίτες κι αυτή σαν τον Κύρο, να συναγελάζεται με το μισητό στο λαό άγιο Ιουβενάλιο, το μεγαλομανή πρώτο πατριάρχη Ιεροσολύμων και να παλινωδεί γράφοντας χριστιανικά κείμενα με πρότυπο ομηρικούς στίχους.  Τραγικές φιγούρες αυτή κι ο Πανοπολίτης, δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στην βυζαντινοχριστιανική πλημμυρίδα, ήταν σχεδόν αδύνατο σε εκείνη την ολοκληρωτικά χριστιανική εποχή, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η ελληνική αρετή των φιλοσόφων και των ποιητών δεν σιγόκαιγε μέσα τους, κατηγορώντας ενδόμυχα τους κηφήνες ρασοφόρους και παλατιανούς για το κατάντημά τους.

Το λέει ξεκάθαρα ο Κύρος, όπως σώθηκε στην Παλατινή Ανθολογία (IX, 136), αν ερμηνεύσουμε το απόσπασμα σαν μια κραυγή απελπισίας ενάντια στον θρησκευτικό και πολιτικό ολοκληρωτισμό:

«Απαγγελέω δ’ άρα πάσιν /ως ολοοί κηφήνες εδηλήσαντο μελίσσας».
Θα φωνάξω σε όλους σας/ πως οι ολέθριοι κηφήνες κατέστρεψαν τις μέλισσες».

ΥΓ
Ασεβέστατο αφιέρωμα στους Στυλίτες


 Διαβάστε όλα τα άρθρα της κατηγορίας “Λόγος

Advertisements
This entry was posted in «Ιερή» Εξουσία, θρησκεία/κλήρος, Logos. Bookmark the permalink.

17 απαντήσεις στο Κύρος ο Πανοπολίτης, επίσκοπος με το στανιό

  1. Ο/Η Αλμπιρέο λέει:

    Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η πνευματική και θρησκευτική σύγχυση – ή μετάπτωση- του Κύρου. Πιθανόν να φανερώνει και άλλες, βαθύτερες διεργασίες της ανθρώπινης ψυχής, πέρα από αυτές που σωστά αναφέρετε, και που θα άξιζε κανείς να τις δει περισσότερο με ερευνητικό ενδιαφέρον, παρά με κριτική για τη βυζαντινή επίδραση.
    Άλλωστε τα ιερατεία παντού και σε όλες τις εποχές τοον ίδιο ρόλο έπαιξαν και παίζουν. Πόσοι τσαρλατάνοι και κάπηλοι μάντεις και ιερείς δεν κυκλοφόρησαν και στα αρχαιοελληνικά μονοπάτια.

    • Ο/Η athriskos λέει:

      Κάποτε που ο Θεόδωρος ο Κυρηναίος ο άθεος είχε καθίσει πλάι στον ιεροφάντη Ευρυκλείδη, τον ρώτησε: « δε μου λες, Ευρυκλείδη, ποιοι είναι οι ασεβείς προς τα μυστήρια; ». Και αφού αυτός του απάντησε « εκείνοι που τα αποκαλύπτουν στους αμύητους », « κι εσύ », του είπε, « είσαι ασεβής, αφού τα εξηγείς στους αμύητους ».

      Παρά λίγο να προσαχθεί στον Άρειο Πάγο, αν δεν τον γλίτωνε ο Δημήτριος ο Φαληρεάς.

      Ο Αμφικράτης όμως, στο Περί ενδόξων ανδρών βιβλίο του, λέει ότι καταδικάστηκε να πιει το κώνειο. (…) « Δεν μου λες, Θεόδωρε », του είπε, « εσύ δεν είσαι που σ’ έδιωξαν από την Αθήνα; ». « Σωστά είσαι πληροφορημένος », του είπε˙ « πράγματι η πόλη των Αθηναίων, επειδή δεν μπορούσε να με υποφέρει, με πέταξε, όπως η Σέμελη τον Διόνυσο ». (…)

      Την πρώτη φορά που τον εξόρισαν είπε τούτο: « καλά κάνετε, άνδρες Κυρηναίοι, που με εξορίζετε από τη Λιβύη στην Ελλάδα »

      (Πηγή: Διογένης Λαέρτιος, 2, 101-102).

    • Ο/Η Sotirios Makrygiannis λέει:

      Για ποιά “ψυχή” αναφέρεστε παρακαλώ; Ο ανθρώπινος εγκέφαλος διαθέτει συλλογισμικό/γνωσιακό (cognitive functions/plasticity: αντίληψη, νόηση/κατανόηση, μνήμη – αποτύπωση και επανάληψη- ανάκληση κτλ) καθώς και συγκινησιακό/μεταιχμιακό (limbic system, με αρχιχιτώνιο και παλαιοχιτώνιο, τους πυρήνες τους –ΟΧΙ αυτούς της Φωτιάς- “γλώσσες κτλ…”) σύστημα τα οποία και χρησιμοποιεί και τις περισσότερες φορές τα εμπλέκει αμφότερα σε περίπου όλες τις εκούσιες λειτουργίες του. Ευτυχώς (για όλους μας) ΔΕΝ υπάρχουν ‘ψυχές’ και ‘νεράιδες στο βάθος του κήπου’ και μπορούμε να επιβιώνουμε σε έναν κόσμο λίγο-πολύ προβλέψιμο και κατα συνέπεια κάπως φιλικό προς τη ζωή παρά σε έναν “Alice in wonderland” κόσμο…
      Θα ήθελα να κάνω σε όλους μιά μικρή σύσταση διανοητικής ΣΥΝΕΠΕΙΑΣ: ΔΕΝ μπορείτε να πολεμίσετε καμία θρησκευτική προκατάληψη/δεισιδαιμονία (βλέπετε: ‘ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΕΣ’ ΙΔΕΟΛΗΨΙΕΣ) με απλώς χρησιμοποιώντας τους ξεπερασμένους και άκρως διεστραμένους όρους των, ιδιαίτερα στην καθημερινή σας συνομιλία/γλώσσα…
      Είναι σαν να ‘επιχειρηματολογείτε’ πως “‘θεός’ υπάρχει επειδή η ‘βίβλος’ το γράφει” in reverse!

      • Ο/Η Ένας Αριθμός Φορολογίκου Μητρώου Και Χριστιανός Ορθόδοξος Χωρίς Να Τον Ρωτήσουν λέει:

        Καλημέρα κ. Σωτήριε,

        Αντίστοιχα, κάποιοι «αθεϊστές» δεν συμφωνούν πως υπάρχει Θεός επειδή… «η Βίβλος γράφει βλακείες» όπως λένε! Βλέπετε πως διαφαίνεται η μονοθεϊστική (=μονόχνοτη/μονοδρομική) φύση του λεγόμενου «αθεϊσμού»;
        Το ότι όλα ξεκινάνε από το μοριακό επίπεδο, άρα όλα είναι ενέργεια το έχετε παρατηρήσει;

        Από μεταφυσικές, όπως λέτε, ιδεοληψίες και πίστη σε θαύματα «που αναιρούν τους φυσικούς νόμους» (σ.σ.: με ύπουλους, ασαφείς και υποχθόνιους τρόπους ώστε να… λάμψει, λέει, η παρουσία του Ιουδαϊκού Τετραγράμματου) είναι μια παθολογική αυταπάτη την οποία μόνο οι των τριών γνωστών θρησκευτικών ομάδων μονοθεϊστές εξακολουθούν μέχρι σήμερα επιμελώς να καλλιεργούν στα πλήθη.

        Σωστές αι παρατηρήσεις σας για το πως δουλεύει ο εγκέφαλος κτλ. αλλά διαπιστώνω πως εσείς, όπως ακριβώς και οι «αθεϊστές» που σήμερα προωθούν τον «Πασταφαριανισμό» και πληρώνουν το τίμημα με 10μηνη φυλάκιση, βλέπετε μόνο τα ΓΡΑΝΑΖΙΑ, να το πω έτσι, των ζωντανών οργανισμών και αδυνατείτε από ό,τι φαίνεται να δείτε την ΠΗΓΗ και τον ΛΟΓΟ δημιουργίας των βιολογικών τους μηχανών!

        Πολύ πριν το πολιτικό κατασκεύασμα συσσώρευσης εξουσίας με το πνευματικό δήθεν προπέτασμα που ονομάστηκε «μονοθεϊσμός», «Αλήθεια εξ αποκαλύψεως» κ.ο.κ. μας
        ζητήσει να διαχωρίσουμε το καλό από το κακό, να μην αδιαφορούμε για τα θεία, να προσευχηθούμε και να καταργήσουμε τις ανθρωποθυσίες, υπήρχαν ΗΔΗ σαμάνοι ανιμιστές που έκαναν εξορκισμό σε κακά πνεύματα, πίστευαν πως θεοί στη κυριολεξία περπάτησαν επί της Γης (Τιτανομαχία, Αβατάρα κτλ.) ΑΛΛΑ ΕΞΕΛΙΧΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΣΕ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΑ ΕΘΝΗ ΛΑΜΠΡΩΝ ΝΟΜΟΘΕΤΩΝ, ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ!
        Μια μικρή λεπτομέρεια της ιστορίας: Όταν ο Ιούλιος κατακτούσε τους Κέλτες, δήλωσε αηδιασμένος από το θέαμα καύσης στη πυρά ενός ανθρώπου αλυσοδεμένου και τυλιγμένου με άχυρα ως ανθρωποθυσία! Φανταστείτε! Αηδίασε ο ηγέτης των Ρωμαίων που σήμερα λένε οι προπαγανδιστές των γνωστών «θρησκευτικών» κέντρων πως έκαναν οι ίδιοι όργια, ανθρωποθυσίες και πέταγαν δούλους στα λιοντάρια! Οι Κέλτες με τη σειρά τους και πλέον κατακτημένοι και ενταγμένοι ως στρατιώτες στις λεγεώνες δήλωναν στους ιστορικούς της εποχής (π.χ. Κελτούς ΧΙ) πως τα θύματα των ανθρωποθυσιών τους ήταν βιαστές ανηλίκων και οι δολοφόνοι! Δηλαδή έλεγαν πως η ανθρωποθυσίες τους ήταν μια μορφή θανατικής ποινής όπως ακριβώς ισχύει σε διάφορα κράτη σήμερα για παγκοσμίως αποδεκτά ως απάνθρωπα εγκλήματα!
        Αφού σας πρήξουν για τα «αίσχη των παγανιστών» οι προπαγανδιστές των γνωστών «θρησκευτικών» κέντρων, αυτό που δεν θα σας πουν είναι πως όταν οι ομοϊδεάτες τους έκαιγαν αιρετικούς ζωντανούς στη πυρά κατά το Μεσαίωνα, το έκαναν για «εξαγνισμό» της ψυχής των, για το «καλό» τους, δηλαδή!
        Αν θέλετε και μια απόδειξη για το τελευταίο που γράφω, δείτε την επαληθευμένη καταχώρηση στη διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια που απειλείται να κλείσει επειδή αρνείται να δεχθεί διαφημίσεις και χειραγώγηση όπως η Μπριτάνικα:

        http://en.wikipedia.org/wiki/Relaxado_en_persona
        (είναι στην Αγγλική)

        Αγαπητέ κύριε, δεν ζούμε… προσκολλημένοι σε δήθεν άχρηστες αρχαίες λέξεις κι έννοιες. Αυτή ήταν και θα είναι για πάντα η Φύση του Ανθρώπου.
        Μήπως επιθυμείτε να ζούμε σε έναν κόσμο όπου αντί για «καλημέρα» να λέμε «5-HT2B» (Πρωτεΐνη-Αποδέκτης Σεροτονίνης 2Β) αφού δεν θα υφίσταται στα μυαλά μας η έννοια «καλό», πόσο μάλλον η έννοια «ημέρα»;

        Ευχαριστώ για τον πολύτιμο χρόνο σας!

  2. Ο/Η του κώλου λέει:

    Ποιος Παστίτσιος καλέεεεεε, μπροστά στα θαύματα και στις προφητείες του Δανιήλ Στυλίτη είναι ένα μηδενικό.

    Όσιος Δανιήλ ο Στυλίτης
    http://www.impantokratoros.gr/51A15227.el.aspx

    ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΚΛΗΣΗ

    Όταν έφθασε το παιδί στα πέντε του χρόνια, το πήγαν οι γονείς του σε μοναστήρι και το αφιέρωσαν στο Θεό, όπως υποσχέθηκαν.
    (……………………………….)

    ΧΑΡΙΣΜΑ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΙΑΣ

    Η απομάκρυνση από τον κόσμο, δημιουργεί τις πιο ασφαλείς προϋποθέσεις για την ένωση με το Θεό. Μακριά από τη διάσπαση που προκαλούν οι μέριμνες της ζωής, ο ανθρώπινος νους κινούμενος από το συνεχή πόθο, έρχεται σε επαφή με τις άκτιστες ενέργειες του Θεού.
    Στη μυστική αυτή συνάντηση Θεού και ανθρώπου, δίνονται από το Χορηγό κάθε αγαθού, τα χαρίσματα όπως ο Θεός γνωρίζει: «ότι πάσα δόσις αγαθή και παν δώρημα τέλειον άνωθεν εστί καταβαίνον εκ σου του πατρός των φώτων», λέγει ο ιερέας στη λειτουργία.
    Ένα από τα θεόπεμπτα αυτά χαρίσματα είναι και η θαυματουργία. Του χαρίσματος της θαυματουργίας, αξιώθηκε και ο μακάριος Δανιήλ. Πολλλά είναι τα θαύματα που τέλεσε με τη χάρη του Θεού και μεγάλα τα σημεία, ώστε να προκαλούν το θαυμασμό και τη δοξολογία στον Παντοδύναμο Θεό.

    α) Θεραπεία μικρού παιδιού

    Κάποιος χρυσοχόος είχε ένα παιδί επτά χρονών. Δεν μπορούσε το δύστυχο να περπατήσει όρθιο, αλλά συρόταν με την κοιλιά του σαν ερπετό. Μια μέρα οι γονείς του το πήγαν στον Όσιο. Με δάκρυα στα μάτια τον παρακαλούσαν να τους ελεήσει. Ο Όσιος τους είπε να το βάλουν στο ναό του Αγίου Συμεών και να του αγγίξουν το άγιο λείψανο. Υπάκουσαν οι άνθρωποι. Την εβδόμη μέρα, έκαμε ευχή ο Όσιος από το στύλο και ευθύς το παιδί θεραπεύτηκε. Χαίρονταν οι γονείς του να το βλέπουν να χοροπηδά, να αγκαλιάζει το στύλο και να τον φιλά με ευλάβεια.

    β) Θεραπεία οδοιπόρου

    Ένας οδοιπόρος ερχόμενος από την Ανατολή, έπεσε σε ληστές. Του πήραν ότι είχε προξενώντας του πολλές πληγές. Δεν έφταναν τα όσα κακά, του έκοψαν και τα νεύρα των γονάτων και τον άφησαν καταγής μισοπεθαμένο. Βλέποντας τον άνθρωπο να ουρλιάζει από τους πόνους κάτι οδοιπόροι τον λυπήθηκαν. Βασταζόμενο τον πήραν στην Άγκυρα και τον παράδωσαν στον εκεί επίσκοπο. Έφερε γιατρούς και με θεραπευτικά βότανα έκλεισαν τις πληγές. Όμως ήταν αδύνατο να περπατήσει, γιατί τα νεύρα του ήταν κομμένα. Σκέφτηκαν τότε το θαυματουργό Όσιο. Έβαλαν τον άνθρωπο πάνω σε ζώο και τον οδήγησαν στο στύλο. Εκεί έκλαιε, ο καταπονεμένος, και παρακαλούσε τον Όσιο να τον θεραπεύσει. Ο ταπεινός Δανιήλ αποφεύγοντας τον ανθρώπινο έπαινο, απέδιδε σε άλλους τα κατορθώματα. Έστειλε λοιπόν τον ασθενή στο ναό, και αυτός προσευχόταν πάνω στο στύλο. Αφού χρίσθηκε ο ταλαίπωρος οδοιπόρος, όπως ο Όσιος του υπέδειξε, το λάδι του αγίου λειψάνου, την έκτη μέρα έγινε θαυματουργικά τελείως καλά. Ευχαριστώντας τον Όσιο, δόξασε τον Παντοδύναμο Θεό.

    γ) Θεραπεία εκ γενετής αλάλου

    Ήταν μια γυναίκα, που είχε παιδί άλαλο εκ γενετής, δώδεκα χρονών. Έφυγε μια νύχτα, και άφησε το παιδί έξω από τη μάνδρα που περιστοίχιζε μια έκταση γύρω από το στύλο. Όταν βρήκαν οι μοναχοί το παιδί, το πήραν στον Όσιο. Ο φιλάνθρωπος Δανιήλ, είπε να το κρατήσουν στη μονή και ότι θα γίνει λειτουργός του Κυρίου. Οι μοναχοί του απάντησαν πως το παιδί είναι κουφό και άλαλο. Ο Όσιος τότε τους είπε να χρίσουν με λάδι τη γλώσσα του. Έκαναν οι μοναχοί ότι τους παράγγειλε ο σοφός Γέροντάς τους. Και αυτός προσευχόταν στον Απειράγαθο Θεό να δώσει λαλιά στο δημιούργημά του.
    Ήλθε η Κυριακή και όλοι ήταν στη λειτουργία. Όταν ο διάκονος επρόκειτο να διαβάσει το Ευαγγέλιο και είπε το όνομα του Ευαγγελιστή, μίλησε το παιδί και είπε το «Δόξα σοι Κύριε». Από την ώρα εκείνη, προς θαυμασμό όλων, το παιδί απαντούσε στον ιερέα ως το τέλος της λειτουργίας.
    Παρ’ όλα τα εξαίσια που με τις προσευχές του τελούσε ο Όσιος Δανιήλ ήταν τόσο ταπεινός, επιεικής στους άλλους και μετριόφρονας, ώστε θεωρούσε τον εαυτό του, τον αμαρτωλότερο άνθρωπο. Ουδέποτε κατέκρινε κανένα. Και όταν άκουγε κατακρίσεις, ιδιαίτερα για τους ιερείς, έλεγε: «Δεν είμαστε εμείς κριτές των άλλων». Ένας είναι ο δίκαιος και αλάνθαστος Κριτής. Εμείς, αδελφοί μου, αν πραγματικά μισούμε το κακό και όχι τον αδελφό μας, ας το διώξουμε πρώτα από μέσα μας, για να μην κατακριθούμε αιώνια».

    Η ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ

    Αποκάλυψε ο Θεός στον Όσιο, την αναχώρησή του από τις θλίψεις της γης στην ουράνια μακαριότητα. Έγραφε ο Όσιος την τελευταία του διάταξη που έλεγε τα εξής: «Εγώ παιδιά μου, πηγαίνω προς τον κοινό μας Πατέρα. Δε σας αφήνω ορφανούς αλλά αποθέτω τη μέριμνά σας στην Πρόνοια του Θεού. Αυτός δημιούργησε τα πάντα από το μηδέν με μόνο το λόγο του και σαρκώθηκε για τη σωτηρία μας. Αυτός λοιπόν σαν φιλάνθρωπος θα σας φυλάει από το πονηρό. Αυτός θα σας προστατεύει και θα διατηρεί την ομόνοια μεταξύ σας. Να έχετε ταπεινοφροσύνη, υπακοή και φιλοξενία. Μην αμελείτε τη νηστεία, την αγρυπνία, την ακτημοσύνη και πάνω από όλα την αγάπη και την ευσέβεια στο Θεό. Φυλαχτείτε από τα ζιζάνια των αιρετικών. Εάν κάνετε όλα αυτά, τότε θα γίνετε τέλειοι στην αρετή». Όταν τέλειωσε το γράψιμο φώναξε στους μοναχούς να τη διαβάσουν. Οι μοναχοί μαζεύτηκαν γύρω από την σκάλα του στύλου και έκλαιαν για το μεγάλο απόχωρισμό. Ο Άγιος σαν στοργικός πατέρας τούς παρηγορούσε, λέγοντας ότι θα τους προσέχει από τον ουρανό.
    Τρεις μέρες πριν από την προς Κύριο εκδημία τού οσιότατου συνέβη το παρακάτω θαυμάσιο. Ήλθαν από τον ουρανό επισκέπτες, πάντες οι Άγιοι: Απόστολοι, Μάρτυρες και Προφήτες, Ιεράρχες, Όσιοι και Δίκαιοι, καθώς και Άγγελοι Κυρίου. Τον ασπάζονταν με φιλοφροσύνη και τον πρόσταξαν να λειτουργήσ
    (…………………………………)

  3. Ο/Η laskaratos λέει:

    Ο κ.Εισαγγελεύς να επιληφθεί του σκηνοθέτη που δεν σεβάστηκε τον όσιο Συμεώνα το Στυλίτη, που στο κάτω κάτω είναι και αγιοποιημένος όχι σαν τον θαυματοποιό προφήτη και Τουρκοφάγο Παϊσιο, που όταν τον σατίρισε ο μπλόγκερ Παστίτσιος, δεν είχε βρει ακόμη κάποιον εφοπλιστή ή κάποιο δισεκατομμυριούχο Άρχοντα Λαμόγιον του πατριαρχείου να σπονσοράρουν την αγιοποίησή του

    • Ο/Η Μίμης ο σιδεράς λέει:

      http://e-leutherios.blogspot.gr/2011/06/simon-and-desert-1965.html

      Simon and the desert (1965)

      Όλοι θα έχετε ακουστά τον Λουίς Μπουνιουέλ και αν όχι πολύ κακώς. Φίλος του Σαλβαντόρ Νταλί και του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες του κινηματογράφου και ο άνθρωπος που εισήγαγε το Σουρρεαλισμό στην 7η τέχνη. Συμπληρωματικά, ήταν από τους μεγαλύτερους άθεους που γνωρίζω!

      Λοιπόν αυτή η ταινία μικρού μήκους (43 λεπτών) αποτελεί εκλεκτή σοδειά με όλα τα χαρακτηριστικά που διέπουν το μπουνιουελικό σύμπαν: δηλαδή τις εμμονές του με τη θρησκεία και την αγάπη του για τη διαστροφή, την τερατομορφία και την παραβατική συμπεριφορά.
      Η ταινία χλευάζει όλη την αγιοσύνη και την εκκλησιαστική επιχείρηση παραγωγής θαυμάτων και αγίων με ένα ανελέητα καυστικό χιούμορ. Οι θρήσκοι ας μην την παρακολουθήσουν καλύτερα!
      Ο Συμεών είναι αμαρτωλός και αποφασίζει να ανέβει σε μια στήλη ώστε να είναι πιο μακριά από τη γη και πιο κοντά στον Ουρανό. Πάνω στο στύλο όμως δέχεται τις άγριες επιθέσεις του Σατανά που προσπαθεί να «ξελογιάσει» τη σάρκα του με κάθε μέσο αλλά αποτυγχάνει… Ώσπου…..;
      Το τέλος της ταινίας είναι ιδιοφυές.

      To τέλος του φιλμ
      Ο Σατανάς με γυναικεία μορφή την πέφτει στον ερημίτη και πάνε μαζί για μπαρότσαρκα στη Νέα Υόρκη

    • Ο/Η theoprovlitos λέει:

      Κε Λασκαράτε απορω που βρισκετε την βλαστημια σε αυτο το απόσπασμα. Μου φαίνετε πως είστε πιο πουριτανός και συντηρητικός και από εκείνους που κατηγορείτε. Οσον αφορα δε την ταινια του Μπουνιουελ, μαλλον ως προβολή της δικής του εσωτερικής πάλης θα τη χαρακτηριζε κάποιος.

      Η κακοήθεια ή η Υβρις δεν εχει σχεση ουτε με την αλήθεια, ουτε με την σάτυρα ουτε με τη μισαλλοδοξια. Ο Παστιτσιος ήταν ένα κακοηθες και καθολου σατιρικο κατασκεύασμα και με το μονο που θα μπορουσα να το παραλληλίσω είναι το bullying από σχολική συμμορία του μουσουλμάνου της ταξης.

      Όσον αφορα δε τον Παίσιο που τον αποκαλειτε Τουρκοφάγο, δεν αναφερόταν στις δικές του επιθυμίες (πλην μιας, την θεμιτη επαναλειτουργια της Αγιας Σοφιας και άλλων ναών, αλλα στο τι προτιθενται να κάνουν άλλοι αλά Γιουγκοσλαυία και Σουδαν. Και αν κρινω από τις γνωστές «αυθορμητες» διαμαρτυρίες που δρομολογουνται και στην Τουρκία με τον κάτοικο ΗΠΑ Γκιουλέν να προσπαθει να δημιουργησει αστάθεια τραβωντας το χαλί κατω από τα πόδια του Ερντογαν, πολύ πιθανόν και να δικαιωθεί.

      Τουναντιον, δε νομιζω να αγνοείτε ότι στο πόνημά του.Παϊσιου περι Αγ Αρσενίου Καππαδόκη, αναφέρεται σε απροκατάληπτη βοήθεια άνευ διακρίσεων και προς Τουρκους Μουσουλμανους.

  4. Ο/Η Παγανιστής λέει:

    Από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλλα: Ανάθεμα κι αν κατάλαβε κανείς τίποτα από το άρθρο αυτό. Απορώ ποιός κρετίνος το έγραψε. Ξεχάσαμε κι αυτά που ξέρουμε. Μέχρι και τον Καβάφη τον χρησιμοποιείτε όπως γουστάρετε, αλλά και πάλι το άρθρο σας παραμένει ακατανόητο. Απορώ από πού το αντιγράψατε αυτό το σκουπίδι κύριε Ροΐδη.

    • Ο/Η Po λέει:

      Αγαπητό πρόβατο, συγχωρέστε μας που δεν μπορέσαμε να σας προμηθεύσουμε αγριόχορτα του βουνού.

  5. Ο/Η Κδ λέει:

    Τι ευγενεια ο δηλων παγανιστης!

  6. Ο/Η Συμεών λέει:

    Η αλήθεια για την βασίλισσα Πουλχερία, αγία της Εκκλησίας μας στην οποίαν οφείλουμε πολλά.

    • Ο/Η Ένας Αριθμός Φορολογίκου Μητρώου Και Χριστιανός Ορθόδοξος Χωρίς Να Τον Ρωτήσουν λέει:

      Τα ρομποτάκια της Ορθοδοξίας έχουν βγει παγανιά στο ίντερνετ! Ίσως δούμε και τον πρώτο κατηχητή-οτομάτικ!

  7. Ο/Η Συμεών λέει:

    ιδού η ιστορική αλήθεια όπως πιστοποιείται υπό εγκύρων ιστορικών και όχι φιλμογράφων για τον άγιο Δανιήλ τον Στυλίτην που εθεράπευσε την κόρην του Πανοπολίτη

  8. Παράθεμα: Λέων ο Μαθηματικός-Ιωάννης Ζ΄ ο Γραμματικός | Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές

  9. Παράθεμα: Αγία Πουλχερία, η μέγαιρα, έγγαμη «παρθένα» αυτοκράτειρα | Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s