Σλάβοϊ Ζίζεκ, Επάγγελμα διασκεδαστής

«Όσοι δεν στηρίξουν τον ΣΥΡΙΖΑ να στέλνονται στα Γκούλαγκ»   

slavoj-zizek3

φωτογραφική σύνθεση (σιγά!) του ιστολογίου μας αφιερωμένο εξαιρετικά στους Αήττητους πιστούς οπαδούς του Μεγάλου φιλοσόφου

 

«Ο σύγχρονος φιλόσοφος που δεν ένιωσε
ποτέ σαν τσαρλατάνος είναι τόσο ελαφρόμυαλος
που το έργο του πιθανόν και δεν αξίζει να διαβαστεί».
Λέσεκ Κολακόφσκι

Αρθρο του Λεωνίδα Χατζηπροδρομίδη στο Athens Review of Books

Εγχειρίδια για να κόψουμε τους όρχεις του καπιταλισμού

O Σλοβένος φιλόσοφος και ψυχαναλυτής που αυτοπροσδιορίζεται ότι ανήκει στη «ριζοσπαστική αριστερά» μιλάει για όλα και για όλους με τη βεβαιότητα ότι έχει απαντήσεις στα πάντα· οι ατάκες του, τα ανέκδοτά του, οι παραδοξολογίες του δεν χαρακτηρίζουν το πρόσωπο ενός φιλοσόφου, αντίθετα τον κατατάσσουν στην κατηγορία του δημαγωγού, του λαϊκιστή, του ανθρώπου που κάνει επίδειξη των γνώσεών του και ικανοποιείται πολύ και ο ίδιος. Η σεμνότητα λείπει, η προσπάθεια κατανόησης του ανθρώπινου πόνου δεν υπάρχει, αντίθετα οι συμβουλές του για δράση και ανατροπή αφθονούν εκφραζόμενες με υπερβολική φλυαρία.

O Ζίζεκ δεν εκφράζει κάποια συνεκτική σκέψη, απλώς προσπαθεί μέσω της φιλοσοφικής πολυπλοκότητας και των αποσπασμάτων από διαφόρους φιλοσόφους, εκτός τόπου και χρόνου, μαζί με την επίκληση σταρ του κινηματογράφου και της τηλεόρασης να θεμελιώσει έναν άναρχο και ευρηματικό λόγο. Δεν δημιουργεί ερωτήματα, δίνει μόνο «απαντήσεις».

Το επιστημονικό και φιλοσοφικό του οπλοστάσιο δεν έχει ευρύτερη απήχηση, όμως ο λαϊκισμός του και οι «ριζοσπαστικές» αριστερές υποσχέσεις του απευθύνονται σε ένα πλατύ ακροατήριο, έμπλεο αφέλειας, αθωότητας και νεανικού πάθους.
Πρέπει όμως να τονίσουμε ότι μετά απ’ όλα όσα συνέβησαν στον 20ό αιώνα, η διανοητική εντιμότητα και η θαρραλέα στάση απέναντι στις ολοκληρωτικές εξουσίες είναι το ελάχιστο που απαιτείται από τους πνευματικούς ανθρώπους. Η ανευθυνότητα και ο λαϊκισμός, με υποσχέσεις για επίγειους παραδείσους, δεν έχουν σχέση με διανοούμενους. Ο Ζίζεκ λειτουργεί ως «φιλόσοφος» του λαϊκισμού με τη βεβαιότητα που του δίνει η ιστορική ανευθυνότητα του μαρξισμού-λενινισμού, δηλαδή του σταλινισμού.

Ωστόσο δεν δρα στην εποχή του σταλινισμού, κινείται στην εποχή των καταλοίπων ενός συστήματος από το οποίο έχουν μείνει άταφα διάφορα σκόρπια στοιχεία και χρειάζεται μεγάλη ευρηματικότητα να τα συνθέσεις. Από την άποψη αυτή είναι ένας ακίνδυνος διασκεδαστής, που δίνει χαρά με την αυθεντία του σε όλους όσους διψούν για την ιστορική περιπέτεια αλλά πλέον ως φάρσα. Τώρα πια δεν υπάρχει η πίστη στους νόμους της ιστορικής εξέλιξης και στους φορείς της (το προλεταριάτο) που αναλαμβάνουν την εκπλήρωση του έργου, δεν υφίσταται πια εκείνη η ανάγκη για σιγουριά και ισορροπία που νάρκωναν τους διανοούμενους και τους καθιστούσαν παιχνιδάκι των μηχανισμών.

Ας περάσουμε λοιπόν στον ίδιο τον Ζίζεκ μέσα από τα κείμενα και τις δημόσιες παρεμβάσεις του. Είναι όντως απολαυστικός. Σε δίωρη συνέντευξή του, το 2007, στην TV Ζάγκρεμπ της Κροατίας, αφού οι συνεργάτες του σταθμού τονίσουν ότι οι τοίχοι του σπιτιού του είναι γεμάτοι από προσωπογραφίες του Στάλιν και του Λένιν, ο Ζίζεκ εξηγεί για ποιον λόγο στις εκλογές του 1990 στη Σλοβενία κατέβηκε με συνθήματα υπέρ του Πολ Ποτ: «Ήθελα να παρουσιάσω τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του Πολ Ποτ. Ήταν ένα ακραίο καθεστώς, όπου μερικές ιστορικές τάσεις εκφράζονταν σε καθαρή μορφή» . Ο Ζίζεκ εντυπωσιάζεται από τις καθαρές μορφές, που δεν είναι η γενοκτονία δυο εκατομμυρίων κατοίκων της Καμπότζης, δηλαδή το 25% του πληθυσμού, αλλά ότι «ήταν ένα καθεστώς που θεωρούσε τον εαυτό του ως παράνομο. Ο Πολ Ποτ μερικούς μήνες πριν την πτώση του αναγνώρισε ότι ήταν Γενικός Γραμματέας του Κόμματος».

Μεγάλη αδυναμία του είναι η διάκριση μεταξύ Χίτλερ και Στάλιν, όπου παρουσιάζει τη σκηνή «όταν οι Ναζί χειροκροτούν τον Χίτλερ, ενώ εκείνος παραμένει ακίνητος, αντίθετα όταν οι κομμουνιστές χειροκροτούν τον Στάλιν συμμετέχει και ο ίδιος στο χειροκρότημα». Άλλη «τρομακτική» διαφορά, σύμφωνα πάντα με τον Ζίζεκ, είναι ότι «στα γενέθλια του Στάλιν έστελναν τηλεγραφήματα από τα Γκουλάγκ, ενώ στον Χίτλερ κάτι τέτοιο ήταν αδιανόητο. Γι’ αυτό ο σταλινισμός ανήκει στον Διαφωτισμό». Ο Ζίζεκ εκτιμά τόσο πολύ τον σταλινισμό ώστε τον εντάσσει στον Διαφωτισμό!

Η αδυναμία του για τις καθαρές μορφές εκφράζεται και στη σύγκριση των ελευθεριών στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού. «Στην Ουγγαρία το καθεστώς ήταν φιλελεύθερο, ενώ στη Γιουγκοσλαβία δεν ήταν καθαρά τα πράγματα. Προτιμώ την Ανατολική Γερμανία, γιατί η κατάσταση ήταν καθαρή, ήξερες πού είναι η εξουσία. Η Γιουγκοσλαβία πλήρωσε τον φιλελευθερισμό της με τους πολέμους της στο τέλος, το 1991-1995».

Ο Ζίζεκ δεν ξέρει τίποτε για το καθεστώς Ράκοσι στην Ουγγαρία, αφού προτιμάει καθαρές μορφές, ενώ η «διαλεκτική» του κάνει άλματα, περνώντας από τον φιλελευθερισμό της Γιουγκοσλαβίας στους πολέμους της. Προφανώς οι καθαρές μορφές σε πρότυπα Πολ Ποτ δεν θα είχαν ανάγκη πολέμων. Δεν ασχολείται με τις αντιφάσεις του συστήματος εξουσίας στην Ανατολική Ευρώπη, δεν βλέπει τους αντιφρονούντες της Αλληλεγγύης στη Πολωνία, την Άνοιξη της Πράγας, δεν ασχολείται με τις ακρότητες της εξουσίας στην Αλβανία και στη Ρουμανία. Αντίθετα, το πρόβλημά του είναι η αναζήτηση ακραίων και καθαρών μορφών!

Και είναι συγκινητική η αποκάλυψη ενός συγκριτικού πλεονεκτήματος του Πολ Ποτ, «η επιθυμία του να οδηγήσει τη χώρα του στο έτος μηδέν και να σβήσει τις αναμνήσεις των κατοίκων του». Το πιο απλό που έκανε ο Πολ Ποτ ήταν να εξαφανίσει δυο εκατομμύρια κατοίκους· δεν ασχολούνταν με σβήσιμο αναμνήσεων.

Στην ίδια εκπομπή την πιο συνοπτική διατύπωση για τον Ζίζεκ την έκανε ο κριτικός κινηματογράφου Μάρτσελ Στέφαντσιτς: «Σε διάκριση από τους φιλοσόφους που επικρίνουν την κοινωνία γιατί προσπαθεί να ξεφύγει από την πραγματικότητα, ο Ζίζεκ υπογράφει την κωμωδία της κοινωνίας που θέλει να επιστρέψει στην πραγματικότητα. Σε διάκριση από τους φιλοσόφους που θέλουν να περάσουν από τα λόγια στην πράξη, ο Ζίζεκ θέλει να περάσει από τις λέξεις στις λέξεις. Αν τους διαλόγους του Πλάτωνα τους έγραφε ο Ζίζεκ, ο Σωκράτης ποτέ δεν θα νικούσε».

Σε άλλη συνέντευξή του, το 2008, ο Ζίζεκ εξηγεί πάλι, για να το εμπεδώσουμε, γιατί ο σταλινισμός ανήκει στον… Διαφωτισμό: «Παράδειγμα είναι οι πολιτικές δίκες. Σ’ αυτές τις δίκες ο κατηγορούμενος πάντοτε αποδεχόταν δημόσια τα εγκλήματά του, αλλά επίσης έδινε και μια πολύ σαφή εξήγηση γιατί τα διέπραττε. Κάτι τέτοιο ήταν αδιανόητο στον φασισμό. Δεν γίνονταν δίκες εναντίον των Εβραίων επειδή αυτοί “αποδέχονταν τα εγκλήματά τους”. Γιατί μια τέτοια διαφορά; Διότι στο σταλινικό σύμπαν ακόμη και η κατώτερη οντότητα θεωρείτο ότι μπορεί να έχει θέση μέσα στον καθολικό λόγο».

Ο Ζίζεκ δεν ξέρει τίποτα για τη σκηνοθεσία στις δίκες της Μόσχας, για τις πρόβες πριν την τελική «παράσταση», για τα εκατομμύρια αθώων στα Γκουλάγκ, για την εξαφάνιση από τον Στάλιν όλης της γενιάς της επανάστασης του 1917. Στη Γιουγκοσλαβία που ήταν το πρώτο κόμμα-κράτος που αντιτάχθηκε στον σταλινισμό, από το 1948, χιλιάδες βιβλία έχουν δημοσιευθεί για την παρωδία του σταλινικού διαφωτισμού. Ο Ζίζεκ προσπαθεί μέσα από τη σύγκριση με τον ναζισμό να εμφανίσει ανθρώπινο τον σταλινισμό, όπως ο ναζισμός προσπαθούσε να δικαιώσει την ύπαρξή του επικαλούμενος την αντιμετώπιση του κομμουνισμού ο οποίος είχε προηγηθεί. Εντυπωσιακή «φιλοσοφική» ανάλυση!

Η προσπάθειά του δεν είναι να αποκαλύψει τις πραγματικές σχέσεις στην κοινωνία, αλλά να τις κατευθύνει στο ιδεολογικό πεδίο που τον βολεύει, αποκρύπτοντας ουσιαστικά τις σχέσεις εξουσίας. Η αναφορά του στον Στάλιν δεν υπεισέρχεται στην εξουσιαστική μορφή του και στην καταπίεση της κοινωνίας, αλλά τοποθετείται στο επίπεδο της επιτυχίας, της προόδου και των διαφόρων βαθμίδων της. Καμιά ανάλυση ηγέτη-μάζας, εξαφάνιση του ανθρώπου από το ιστορικό προσκήνιο και μετατροπή του σε μάσκα. Ο λόγος του είναι περιορισμένος στην προβολή του ιστορικού σχήματος του σταλινισμού, χωρίς να τον ενδιαφέρει η πραγματική ζωή των ανθρώπων για τους οποίους υποτίθεται ότι γίνονται οι επαναστάσεις και οι αλλαγές.

Ένα σαφές παράδειγμα περιορισμού της ανάλυσης σε σχολαστικά ζητήματα ιδεολογικής μορφής είναι η προσπάθεια σύγκρισης του σταλινισμού και της γιουγκοσλαβικής αυτοδιαχείρισης. Η διαφορά τους δεν βρισκόταν στο επίπεδο της ιδεολογικής εξαπάτησης αλλά στις πραγματικές συνθήκες ζωής. Όσο ταπεινό κι αν ήταν αυτό, η ελευθερία της αυτοδιαχείρισης, οι πνευματικοί προβληματισμοί, τα βιβλία, ο Τύπος, τα ταξίδια, η απουσία Γκουλάγκ, πέρα από την αρχική περίοδο, είναι μια άλλη ζωή σε σχέση με τον σταλινικό ζόφο. Το πρόβλημα δεν είναι στο επίπεδο και στις αποχρώσεις της ιδεολογικής παραπλάνησης, αλλά στην πραγματική ζωή.

Στο βιβλίο του Μίλησε κανείς για ολοκληρωτισμό; , ο Ζίζεκ επιχειρεί με διαλεκτικά άλματα να αθωώσει τον σταλινισμό από την κατηγορία του ολοκληρωτισμού και ξεχνάει ορισμένα ουσιαστικά στοιχεία της προβληματικής ναζισμού και σταλινισμού. Στα Γκουλάγκ θύτες και θύματα έχουν την ίδια ιδεολογία, αλλά τους διαφοροποιεί η προσαρμογή στην εξουσία και οι ανάγκες των μηχανισμών της. Στα ναζιστικά στρατόπεδα θύτες και θύματα είναι φυλετικά και ταξικά εχθροί και η ιδεολογική προσαρμογή παίζει ρόλο πρωταρχικού διαχωρισμού σε δυο στρατόπεδα.

Ο κομμουνισμός έχει αντιφρονούντες, γιατί ξεκινά από μια υπόσχεση παραδείσου επί της Γης, που στη συνέχεια διαλύεται. Η υπόσχεση για την απελευθέρωση της ανθρωπότητας, μέσω του προλεταριάτου, από την ταξική καταπίεση χιλιετηρίδων και η εγκατάλειψη αυτού του σχεδίου παράγει αντιφρονούντες, κυρίως στους κύκλους της διανόησης. Αντίθετα, ο ναζισμός δεν έχει αντιφρονούντες, γιατί οι φυλετικοί και ταξικοί στόχοι είναι ξεκάθαροι από την αρχή, για όποιον έμπαινε στο κίνημα. Η αδυναμία του Ζίζεκ να αθωώσει τον σταλινισμό αποτελεί «επίπονο καθήκον να αναγνωρίσουμε τη ριζική αμφισημία της σταλινικής ιδεολογίας από την οποία ακόμη και στην πιο “ολοκληρωτική” έκφανσή της απορρέει ένα χειραφετητικό δυναμικό» !

Στη λογική αυτή ο Ζίζεκ επικαλείται την αυθεντία του Λούκατς για να ταυτιστεί μαζί του στην άποψη ότι το βιβλίο του Σολζενίτσιν Μια μέρα στη ζωή του Ιβάν Ντενίσοβιτς, «αυτό το σπερματικό αντικαθεστωτικό κείμενο, ταιριάζει τέλεια στον πιο άκαμπτο ορισμό του σοσιαλιστικού ρεαλισμού». Τελικά επικαλείται αυτή την τερατώδη άποψη του Λούκατς δεκαετίες μετά την κατάρρευση του σταλινισμού. Ο Τσέσλαβ Μίλος από το 1951 είχε κατανοήσει ότι «ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός είναι πολύ ωφέλιμος αλλά μόνο για το κόμμα», ενώ ο Κολακόφσκι τόνισε ότι «η θεωρία της λογοτεχνίας του Λούκατς είχε θλιβερό τέλος, όταν στη δύση της ζωής του ανακάλυψε σοσιαλιστικό ρεαλισμό στο Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ του Σολτζενίτσιν, και το τοποθετούσε στην κομμουνιστική προοπτική!».

Ο Ζίζεκ στην προσπάθεια απόκρυψης του σταλινικού ολοκληρωτισμού δεν αναφέρεται ποτέ θετικά στους αντιφρονούντες από την Ανατολική Ευρώπη (τους αναφέρει μόνο καταφρονητικά), ενώ ο κύκλος των διανοουμένων που επικαλείται περιορίζεται στους αριστερούς ριζοσπάστες ή μαρξιστές από τη Δύση. Όμως, η συνολική εξέλιξη των πραγμάτων στις χώρες του υπαρκτού σταλινισμού απέδειξε ότι η περίφημη ιδεολογία του καθεστώτος ήταν απλό εργαλείο χειραγώγησης για τους άλλους, ενώ η νομενκλατούρα το χειριζόταν ως παιχνιδάκι. Γι’ αυτό ήταν πολύ εύκολη η μεταπήδηση από τον κομμουνισμό στον εθνικισμό και η κατάληψη της νέας καπιταλιστικής εξουσίας από μέλη της πρώην νομενκλατούρας.

Ο αντιδυτικισμός του Ζίζεκ τον οδηγεί σε παιδαριώδεις αναλύσεις για τη γιουγκοσλαβική τραγωδία, αφού ψάχνει να βρει πού έχουν κάνει λάθος οι Δυτικοί, αντί να επικεντρωθεί στο τι συνέβη στη Γιουγκοσλαβία. Ακριβώς η απάθεια των Δυτικών επέτρεψε την ολοκλήρωση του εγκλήματος από εσωτερικές (κυρίως σερβικές) δυνάμεις στη Γιουγκοσλαβία. Το λάθος των Δυτικών είναι ότι δεν επενέβησαν πολύ νωρίτερα, πριν γίνουν τα φρικτά εγκλήματα. Στη Γιουγκοσλαβία, επίσης, αυτό που ήταν εύκολο να υπερασπιστεί η διανόηση, χωρίς κινδύνους, ήταν η προάσπιση των εθνοτικών συμφερόντων, γι’ αυτό και είχαμε τη μετατροπή της κομμουνιστικής νομενκλατούρας σε εθνικιστική, με μεγαλύτερη επιτυχία στη Σερβία του Μιλόσεβιτς.

Στο βιβλίο Καλωσορίσατε στην έρημο του πραγματικού, στο 1ο κεφάλαιο για τους Τσε και Τρότσκι, ο Ζίζεκ δεν επιχειρεί να προσδιορίσει ποιος ελέγχει το πραγματικό, ποιος ορίζει την Ιστορία. Δεν προσπαθεί να κατανοήσει τις διαμεσολαβήσεις της εξουσίας, της ιδεολογίας, των οικονομικών συνθηκών. Για τον Ζίζεκ δεν υπάρχει ροή χρόνου και άνθρωποι σ’ αυτόν, ούτε εξουσίες με τις ιδιαιτερότητές τους. Το πραγματικό είναι η αποκορύφωση της επιβολής και είναι αδιάφορο ποιος την προωθεί. Όλα είναι παιχνίδι εικόνων, ανεκδότων, παραδειγμάτων από τον χώρο της μαζικής κουλτούρας. Στην «ανάλυση» της ταινίας του Σρτσαν Ντραγκόγιεβιτς Τα όμορφα χωριά όμορφα καίγονται, ο Ζίζεκ δεν βλέπει την επιχείρηση «ισοπέδωσης» όπου δεν υπάρχουν θύτες και θύματα, αλλά χυδαία αλληλοβριζόμενοι μαχητές. Το στοιχείο του εκχυδαϊσμού είναι τόσο έντονο που καλύπτει όλη την πραγματικότητα του πολέμου. Την ίδια τεχνική, σε ανώτερο επίπεδο, χρησιμοποιεί και ο Κουστουρίτσα που προβάλλει ό,τι τον βολεύει ενώ αποκρύπτει τα ουσιαστικά στοιχεία, ενισχύοντας έτσι την ισοπέδωση με φολκλορικά και σκηνοθετικά ευρήματα. Ο Πέτερ Χάνκε, τουλάχιστον, είναι πολύ πιο «αγνός» στις προθέσεις του: βλέπει τους ταλαιπωρημένους από την πολιτική του Μιλόσεβιτς Σέρβους, αλλά τους θεωρεί ήρωες που αντιστέκονται στη δυτική επιθετικότητα.

Ο Ζίζεκ προσπαθεί να συσχετίσει την 11η Σεπτεμβρίου με το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ και την πτώση των καθεστώτων στην Ανατολική Ευρώπη, το 1989 (σ. 6869). Καμιά εξέταση της πολιτικής του σταλινισμού στις χώρες αυτές, καμιά ιδιαίτερη ανάλυση, απλώς προσπάθεια εντυπωσιασμού. Στο 3ο κεφάλαιο του βιβλίου, «Η ευτυχία μετά την 11η Σεπτεμβρίου», ο Ζίζεκ αποκαλύπτεται:

«Στην Τσεχοσλοβακία κατά τα τέλη της δεκαετίας του ’70 και του ’80 οι άνθρωποι ήταν ευτυχισμένοι: πληρούνταν τρεις θεμελιώδεις προϋποθέσεις της ευτυχίας:
1. Οι υλικές ανάγκες τους κατά βάση ικανοποιούνταν – δεν ικανοποιούνταν υπέρ το δέον, δεδομένου ότι η ίδια η υπερβολική κατανάλωση μπορεί να προκαλέσει δυστυχία. Είναι καλό να βιώνουμε από καιρού εις καιρόν μια σύντομη έλλειψη στην αγορά.
2. Δεύτερο εξαιρετικά σημαντικό γνώρισμα: υπήρχε ο Άλλος (το Κόμμα) που μπορούσε να κατηγορηθεί για όλα όσα πήγαιναν στραβά.
3. Και υπήρχε ένας Άλλος Τόπος (η καταναλωτική Δύση), που επιτρεπόταν να την ονειρεύεται κανείς».

Σε ποιους απευθύνεται ο Ζίζεκ; Η οπτική του κατευθύνεται σε μάζες, σε ανήλικους πληθυσμούς και όχι σε πολίτες. Βλέπει την αλλοτρίωση και τη δυστυχία στην καταναλωτική υπερβολή, αλλά δεν κοιτάζει γύρω του να δει την έλλειψη τροφίμων και ταπεινών καταναλωτικών αγαθών που αναγκάζουν τους ανθρώπους στην αλλοτρίωση της αναζήτησης και στη μετατροπή τους σε εξαρτημένα όντα. Γιατί την ίδια στιγμή η νομενκλατούρα διέθετε τα αγαθά σε απεριόριστες ποσότητες, καθιστώντας τις κοινωνικές σχέσεις εντελώς χυδαίες και ψεύτικες. Η αναζήτηση ευτυχίας ήταν απλώς η εύρεση ενός ταπεινού προϊόντος, και σ’ αυτόν τον στόχο η ανθρώπινη ιδιότητα χανόταν.

Το άλλο εξαιρετικά σημαντικό γνώρισμα ήταν ότι υπήρχε ο Άλλος (το Κόμμα), δηλαδή ο εξουσιαστής, το αφεντικό, ο ηγέτης απέναντι στη μάζα. Ο Ζίζεκ δεν άκουσε ότι η εξουσία διαφθείρει και ότι η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα. Ποιος είχε την ευθύνη για τις δεκαετίες ελέγχου του πληθυσμού στην Τσεχοσλοβακία και τι ηθικό ανάστημα είχαν οι εκπρόσωποι της Μόσχας στη χώρα;

Αλήθεια, ποια φιλοσοφική ανάλυση είναι αυτή που θεωρεί ευτύχημα ότι είμαστε θύματα και έχουμε τον ένα και μοναδικό θύτη, το Κόμμα, που μπορούμε, μέσα μας, να κατηγορούμε! Και υπήρχε, λέει ο Ζίζεκ, ένας Άλλος Τόπος (η Δύση) που μπορούσε να τον ονειρευτεί κανείς. Αυτός βέβαια ο Τόπος δεν θα ήταν τόπος παραδείσου αν δεν υπήρχε η κόλαση της Τσεχοσλοβακίας.

Ο Ζίζεκ παραμένει στον κλειστό κόσμο των διανοητικών του κατασκευασμάτων, δεν κατευθύνεται στην ανάλυση του συστήματος εξουσίας, στις φρικτές αντιφάσεις του, στην κατάπνιξη της δημόσιας έκφρασης, στην ανελευθερία, αλλά ψάχνει σε άλλους τόπους να δικαιολογήσει την κατάσταση. Δεν δείχνει κανένα σεβασμό σ’ αυτούς που αντιστάθηκαν και πλήρωσαν τη στάση τους· ακόμη και τα ανέκδοτά του όλα είναι υπέρ των αφεντικών της ιστορίας, λ.χ. το παράδειγμα όπου ο Στάλιν καταδίκαζε την αυτοκτονία ως υπέρτατη πράξη δειλίας, ως την έσχατη προδοσία του κόμματος.

Ο Ζίζεκ έχει τεράστια αδυναμία στον βολονταρισμό! Αγαπάει πολύ τον λενινιστικό βολονταρισμό αλλά και γενικότερα έχει εμμονή με την έννοια αυτή. Αυτό που εφάρμοσε ο Λένιν: οι συνθήκες δεν είναι ώριμες για τον σοσιαλισμό, αλλά ας πάρουμε την εξουσία και μετά βλέπουμε, ο Ζίζεκ το χαιρετίζει και αναρωτιέται μήπως είναι ό,τι ακριβώς χρειαζόμαστε σήμερα. Μετά από όλες τις εμπειρίες του 20ού αιώνα δεν μπορώ να φανταστώ ποιο βολονταριστικό μεθύσι ή όνειρο μας δίνει την ευκαιρία να επαναλάβουμε την προσπάθεια, χωρίς καν να δούμε κριτικά όλη αυτή την περίοδο.

Το βιβλίο Η μαριονέτα και ο νάνος είναι ίσως το πιο αντιφατικό προς την προσπάθεια του συγγραφέα να συνδέσει τα πιο ασύνδετα στοιχεία, γεμάτο από επαναλήψεις, παραδοξότητες, ανέκδοτα, αλλά και με εμμονή να σώσει την υπόθεση της σταλινικής εξουσίας με κάθε τρόπο. Τι σχέση μπορεί να έχει ο Χέγκελ με την» πολιτιστική επανάσταση» του Μάο και πώς κατάφερε με όλη τη βιαιότητα και τη βαρβαρότητά της να καταλήξει στον καπιταλισμό πρωταρχικής συσσώρευσης; Ο Ζίζεκ δεν βλέπει τα αποτελέσματα των ιδεών, απλώς συγκρίνει αφηρημένες κατηγορίες, εκτός τόπου και χρόνου.

Λίγο παρακάτω παρουσιάζει τον Απόστολο Παύλο ως λενινιστή, αφού «ο Λένιν ήταν ένας μεγάλος “θεσμοποιητής”» και όχι βέβαια ένας ιδιοφυής χειραγωγός της εξουσίας, που πίστευε στους θεσμούς τόσο πολύ για να τους εγκαταλείψει όταν δεν τον βόλευαν. Ο Ζίζεκ δεν ρίχνει το βλέμμα του στις ανώνυμες μάζες, κοιτάζει ψηλά, στους χειραγωγούς, παίζει μαζί τους και κάνει ωραίες συγκρίσεις. Ψάχνει να βρει κοινά στοιχεία ανάμεσα στον Χριστό, τον Τσε και τον Λένιν (σ. 48-49). Τι σχέση μπορεί να έχει ο ρόλος της θρησκείας με την επαναστατική στρατηγική του Τσε και την επαναστατική βία του Λένιν; Οι θρησκείες καλύπτουν άλλες ανάγκες, διαπερνούν όλη την ιστορία και συνεπώς χρειάζονται άλλου είδους ανάλυση, ενώ οι επαναστάσεις και οι τακτικοί στόχοι τους είναι ιστορικά προσδιορισμένες.

Στη σελίδα 67 και συνέχεια επαναλαμβάνει το ανέκδοτο για την ευτυχία στην Τσεχοσλοβακία, από το βιβλίο Καλώς ορίσατε στην έρημο του πραγματικού, ενώ στις σελίδες 117-118 έχουμε νέες επαναλήψεις ανεκδότων που τόσο του αρέσουν. Στην προσπάθειά του να οικοδομήσει τη δογματική αλήθεια του, ο Ζίζεκ επικαλείται τον Νίτσε: «Επομένως η απόφανση του Νίτσε ότι η αλήθεια είναι μια προοπτική», προχωρώντας στην «ιδέα του Λένιν σχετικά με τον στρατευμένο μερικό χαρακτήρα της γνώσης – τη διαβόητη partijnost (κομματικότητα): σε μια ταξική κοινωνία, η “αληθινή” αντικειμενική γνώση είναι δυνατή μόνο υπό την “ιδιοτελή” επαναστατική σκοπιά».

Εδώ ο Ζίζεκ παραπέμπει στο Ιστορία και ταξική συνείδηση του Λούκατς, όπου την αληθινή και αντικειμενική γνώση την εκφράζει το προλεταριάτο, που αντιπροσωπεύεται από το κόμμα του και του οποίου απόλυτος εκφραστής είναι ο γραμματέας του, ο οποίος ήταν ο Στάλιν, που με τη γνωστή μαεστρία του οδήγησε στα Γκουλάγκ και στην οικοδόμηση της γνήσιας δημοκρατίας!

Ο Ζίζεκ ίσως να ξεχνάει ότι τα φιλοσοφικά σχήματα και οι θεωρησιακές συγκρίσεις έχουν γκρεμιστεί στην ιστορική άβυσσο του 20ού αιώνα, όπου δεν έδρασε ούτε η τάξη ούτε το κόμμα, αλλά οι εκπρόσωποί τους και μάλιστα με απόλυτη προσωπική εξουσία για να τα συντρίψουν όλα. Εδώ χρειάζεται άλλου είδους ψυχανάλυση που θα μελετήσει το τραγικό αδιέξοδο ενός απλοϊκού ονείρου!

Ακόμη και το πραγματικό γεγονός όπου ο Μιλόσεβιτς στις 28 Φεβρουαρίου 1989 λέει στη μάζα, στο Βελιγράδι: «Δεν σας ακούω καλά αλλά θα τον συλλάβουμε» (εννοεί τον Αζέμ Βλάσι), ο Ζίζεκ δεν βλέπει σ’ αυτή την έκφραση την άνεση με την οποία ο ηγέτης χειραγωγεί τη μάζα και την οδηγεί σε νέες «κατακτήσεις», ούτε τη σχέση εξουσίας-μάζας που είναι το καίριο χαρακτηριστικό της προετοιμασίας και επιβολής του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία, αλλά μέσα απ’ το ανεκδοτολογικό του περιεχόμενο δίνει την ερμηνεία ότι ο ηγέτης δεν άκουσε σωστά.

Μένοντας στα επιφανειακά σχήματα, ο Ζίζεκ τονίζει ότι «η βασική στάση του σταλινικού κομμουνιστή είναι να ακολουθεί την ορθή γραμμή του κόμματος ενάντια στις “δεξιές” ή “αριστερές” παρεκκλίσεις, ενώ αντίθετα για τον αυθεντικό λενινισμό υπάρχει μόνο μια παρέκκλιση, η κεντρώα – το να “παίζεις στα σίγουρα”, να αποφεύγεις ευκαιριακά το ρίσκο τού να “πάρεις θέση” καθαρά και ξάστερα».

Ο συγγραφέας ανάγει όλη την εξουσιαστική ιστορία του σταλινισμού στην εναντίωσή του στις «δεξιές» ή «αριστερές» παρεκκλίσεις και δεν λαμβάνει υπόψη ότι αυτές οι «παρεκκλίσεις» καθορίζονται από το κόμμα, αφού αυτό ό,τι αποφασίσει το θεωρεί ορθό και οι χθεσινές παρεκκλίσεις γίνονται σήμερα επίσημη γραμμή του κόμματος, ενώ το χθεσινό «ορθό» γίνεται «παρέκκλιση». Είχαμε έτσι παραδείγματα όπου η «ορθή» εκτίμηση για τον σοσιαλφασισμό στην αρχική άνοδο του Χίτλερ μετατράπηκε σε «ορθή» γραμμή με το λαϊκό μέτωπο, για να καταλήξει στην «ορθή» γραμμή του Συμφώνου Ρίμπεντροπ-Μολότοφ, το 1939, και βέβαια στην «ορθή» καταδίκη του ναζισμού με την πολεμική σύγκρουση Γερμανίας-Σοβιετικής Ένωσης.

Αργότερα η «ορθή» δαιμονοποίηση της ορθόδοξης εκκλησίας μετατράπηκε σε «ορθή» χρησιμοποίησή της για τις ανάγκες του αγώνα κατά του ναζισμού. Η απουσία αρχών και αξιών, ο καιροσκοπισμός που ανέβηκε στο ύψος της θεωρίας, η γελοιοποίηση της διαλεκτικής που έλυνε όλα τα προβλήματα, χρησιμοποιήθηκαν για τις ανάγκες διατήρησης στην εξουσία του μονοκομματικού μηχανισμού κι ήταν πάντα η «ορθή» γραμμή του Στάλιν και της μετασταλινικής ηγεσίας του κόμματος σε όλη την ιστορική περίοδο από το 1917 ως το 1989. Αν αυτό κάνει πως το αγνοεί ο Ζίζεκ, τότε όλη η «ανάλυσή» του είναι μάταιη και άσκοπη. Προσπαθεί να εξηγήσει την προσωπική εξουσία του Στάλιν αναλύοντας λεπτομερώς τη γενική έλλειψη γραμμής και τις κατευθύνσεις του ηγέτη μέσω άρθρων, υπαινιγμών και τηλεφωνημάτων (περίπτωση Πάστερνακ).
Θεωρεί μάλιστα προφανές το πλεονέκτημα ενός τέτοιου τρόπου λειτουργίας, αφού ο Στάλιν επέκρινε για τις «υπερβολές» τους χαμηλότερους αξιωματούχους που δεν είχαν κατανοήσει την πολιτική του. Η απόλαυση της εξουσίας και το παιχνίδι γάτας-ποντικών που εφάρμοζε ο Στάλιν με όλα τα στελέχη που κατόπιν εκτελούσε δεν υπάρχει στο οπτικό πεδίο του Ζίζεκ. Προφανώς είναι και αυτός αφομοιωμένος από το παιχνίδι του μεγάλου αφεντικού της Ιστορίας. Τέλος, εκθειάζει την επίδειξη ελέους από τον Στάλιν, παρ’ ότι θεωρεί ότι αυτή η στάση ήταν υποκριτική.

Στην εισαγωγή του βιβλίου Πρώτα σαν τραγωδία και μετά σαν φάρσα, ο Ζίζεκ επαναλαμβάνει για πολλοστή φορά το ανέκδοτο με τους όρχεις, «φιλοσοφικό» επιχείρημα ή όργανο το οποίο αρέσκεται να χρησιμοποιεί συχνά:
«Τον δέκατο πέμπτο αιώνα, όταν η Ρωσία ήταν υπό την κατοχή των Μογγόλων, ένας χωρικός και η γυναίκα του περπατούσαν σ’ έναν κονιορτοβριθή επαρχιακό δρόμο· ένας Μογγόλος πολεμιστής καβάλα στ’ άλογό του σταμάτησε πλάι τους και ανακοίνωσε στον χωρικό ότι θα βίαζε τη γυναίκα του· κατόπιν πρόσθεσε: “Όμως επειδή το έδαφος είναι γεμάτο σκόνη, εσύ θα πρέπει να βαστάς τους όρχεις μου, όσο εγώ θα βιάζω τη γυναίκα σου, για να μην λερωθούν”. Αφού ο Μογγόλος έκανε ό,τι έκανε κι απομακρύνθηκε, ο χωρικός άρχισε να γελάει και να χοροπηδάει όλο χαρά. Η έκπληκτη σύζυγός του τον ρώτησε: “Πώς μπορείς να χοροπηδάς όλο χαρά, όταν μόλις με βίασαν βάρβαρα μπροστά στα μάτια σου;”. Ο χωρικός απάντησε: “Μα του την έσκασα! Τα παπάρια του είναι γεμάτα σκόνη”. Αυτό το θλιβερό ανέκδοτο εκφράζει την αδιέξοδη κατάσταση των αντιφρονούντων· νόμιζαν ότι κατάφερναν δεινά πλήγματα στην κομματική νομενκλατούρα, αλλά το μόνο που έκαναν ήταν να λερώνουν ελαφρά τους όρχεις της νομενκλατούρας, ενώ η άρχουσα ελίτ εξακολουθούσε να βιάζει τον λαό».

Είναι εντυπωσιακή οπτική γωνία όπου όλοι οι ταλαιπωρημένοι αντιφρονούντες, τα δεκάδες εκατομμύρια θύματα των Γκουλάγκ παρουσιάζονται να προστατεύουν τους όρχεις του θύτη από τη σκόνη. Ενώ ο Ζίζεκ σε άλλες ομιλίες του προτείνει μπροστά σε ένα ενθουσιώδες κοινό πως θα πρέπει με πονηριά να κόψουμε τους όρχεις της καπιταλιστικής εξουσίας.

Βέβαια, εδώ θα μπορούσε να παρουσιάσει τον Μογγόλο ως πρόδρομο του Διαφωτισμού συγκρίνοντάς τον με τον Μπέρια που πρώτα συνελάμβανε τους συζύγους, μετά βίαζε τη γυναίκα του θύματος και τελικά τους σκότωνε χωρίς δίκη.

Με την απόλαυση παρόμοιων ανεκδότων ο συγγραφέας χάνει το μέτρο, ξεφεύγει από την τραγική πραγματικότητα της Ιστορίας και ανεβαίνει στο ύψος του διασκεδαστή, της μαζικής κουλτούρας, του ανθρώπου που επειδή δεν μπορεί να αλλάξει τίποτε καταφεύγει στη γελοιότητα.
Στο κεφάλαιο «Η κομμουνιστική υπόθεση» ο Ζίζεκ μέσω του Λένιν επιχειρεί να «ξαναρχίσει απ’ την αρχή» την προσπάθεια οικοδόμησης του κομμουνισμού. Αφού ως συνήθως αναμειγνύει και φιλοσόφους όπως ο Κίρκεγκορ, καταλήγει στον προσφιλή του Αλαίν Μπαντιού, τον υποστηρικτή του Πολ Ποτ. Αφού επισημαίνει την «έλλειψη ενός επαναστατικού υποκειμένου» και τη μάταιη προσπάθεια του δυτικού μαρξισμού να βρει άλλα επαναστατικά υποκείμενα, καταλήγει στον Λένιν που ανακάλυψε τους χωρικούς στις τότε συνθήκες. Ο Ζίζεκ δεν αναλύει τι έγινε μετά με τους χωρικούς και ποια ήταν η τύχη της επανάστασης στη Ρωσία, αλλά συνεχίζει με τις «επιτυχημένες σοσιαλιστικές επαναστάσεις στην Κούβα και στη Γιουγκοσλαβία», λησμονώντας ότι κανένα από αυτά τα παραδείγματα δεν έχει σχέση με τη μαρξική αντίληψη της επανάστασης ως αλλαγή του τρόπου παραγωγής και την κυριαρχία τελικά του προλεταριάτου.

Ο Ζίζεκ αντιπαραθέτει τον κομμουνισμό με τον σοσιαλισμό, αλλά δεν προσπαθεί να εξηγήσει πώς θα γίνει το άλμα από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό, με ποιο τρόπο και με ποιες εγγυήσεις. Τουλάχιστον ο σταλινισμός είχε εφεύρει την κενή ταυτολογία: «Ο κομμουνισμός είναι η ανώτερη φάση του σοσιαλισμού, ενώ ο σοσιαλισμός είναι η κατώτερη φάση του κομμουνισμού».

Ο Ζίζεκ υιοθετεί αυτό που ο Μπαντιού αποκαλεί «αιώνια ιδέα του κομμουνισμού» ή αλλιώς τις «κομμουνιστικές σταθερές στις τέσσερεις θεμελιώδεις έννοιες που λειτουργούν από τον Πλάτωνα και τις μεσαιωνικές χιλιαστικές εξεγέρσεις μέχρι τον ιακωβινισμό, τον λενινισμό και τον μαοϊσμό· αυστηρή εξισωτική δικαιοσύνη, σωφρονιστική τρομοκρατία, πολιτικός βολονταρισμός και εμπιστοσύνη στο λαό».
Από τις τέσσερεις αυτές θεμελιώδεις έννοιες αυτή που πρέπει να διακρίνουμε καίρια είναι ο πολιτικός βολονταρισμός. Αυτός προσδιορίζει, ως κόμμα, ως ηγέτης, ως εκπρόσωπος του προλεταριάτου, ποια είναι κατά καιρούς η δικαιοσύνη, ποια είναι η τρομοκρατία και τι σημαίνει εμπιστοσύνη στο λαό.

Τα είδαμε αυτά σε όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα, με τον Στάλιν και τις Λαϊκές Δημοκρατίες και τα Γκουλάγκ του, με τον Μάο και τον Πολ Ποτ. Σ’ αυτόν τον πολιτικό βολονταρισμό ο Ζίζεκ με τον Μπαντιού προσπαθούν κωμικοτραγικά να προσθέσουν και τον δικό τους «φιλοσοφικό» βολονταρισμό. Θα ήταν επικίνδυνη και ανεύθυνη η πρότασή τους αν την παίρναμε στα σοβαρά, αλλά απλώς απευθύνεται σε ένα κοινό που διασκεδάζει με την «επανάσταση».

Για τον καπιταλισμό πρωταρχικής συσσώρευσης που αναπτύσσεται στην Κίνα, μετά από όλες τις επαναστάσεις του Μάο και των ερυθροφρουρών του, ο Ζίζεκ σφυρίζει αδιάφορα, αφού αυτό που κατάλαβε δεν είναι η πλήρης αποτυχία του βολονταρισμού, αλλά το παράδειγμα ότι ο καπιταλισμός μπορεί να αναπτυχθεί χωρίς δημοκρατία. Η επιλεκτική οπτική του είναι εξαίρετη!

Τέλος, στο βιβλίο Βία. Έξι λοξοί στοχασμοί, ο Ζίζεκ περνάει από τον Μάο στον Χίτλερ και από κει στον Στάλιν χωρίς να μπαίνει στην ουσία της εξουσιαστικής απόλαυσης (σ. 237-239), αλλά προσπαθεί να δικαιώσει τον Στάλιν, ο οποίος «πολύ σοφά στρατολογούσε ανθρώπους από τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα στη NKVD. Έτσι ήταν ικανοί να εκτονώνουν το μίσος τους για τη νομενκλατούρα συλλαμβάνοντας και βασανίζοντας υψηλόβαθμους απαράτσικ».

Ο Ζίζεκ δεν κατάλαβε ίσως την προσωπική εξουσία του Στάλιν και προσπαθεί να ερμηνεύσει ταξικά και τους βασανιστές. Είναι γνωστό το πόσο εύκολα οι θύτες γίνονταν θύματα κατά τη σταλινική περίοδο και πόσοι υπεύθυνοι των μυστικών υπηρεσιών και βασανιστές περνούσαν στην ανώνυμη μάζα των βασανισμένων.

Η παρουσίαση μιας άτακτης ιδεολογικής σκέψης όπως αυτής του Ζίζεκ, με δεκάδες βιβλία, με ομιλίες και συνεντεύξεις που επαναλαμβάνουν φλύαρα τσιτάτα και ανέκδοτα είναι δύσκολη υπόθεση. Η δυσκολία της συνίσταται στην έλλειψη συνοχής, στις αντιφάσεις και τις παραδοξολογίες της. Ωστόσο συνοπτικά θα μπορούσαμε να τονίσουμε:

Ο Ζίζεκ δεν μπορεί να ξεπεράσει το φαντασιακό του λενινιστικού-σταλινικού βολονταρισμού. Τα διανοητικά του εργαλεία είναι απαρχαιωμένα και οδηγούν σήμερα μόνο σε ανέκδοτα, στο φθηνό χειροκρότημα που έχει την πικρή γεύση του ιστορικού κενού, πνιγμένο στη βία, στο αίμα και στη χειραγώγηση. Η σκέψη του είναι ένα χωρίς βάση εποικοδόμημα, μετέωρη στο παρελθόν, χωρίς υποκείμενο, αλλά αναζητώντας ουσία από τις νομοτέλειες του παρελθόντος. Η «διαλεκτική» του Ζίζεκ είναι εκείνη του Στάλιν, που επιβάλλεται στους υπηκόους ως ερμηνεία και κάθε φορά έχει δίκαιο ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα. Βέβαια σ’ αυτήν δεν υπάρχει ούτε ηθική ούτε φιλανθρωπία, αφού προχωρούμε στην τελική λύση χωρίς συμβιβασμούς.

Ο ιδεολογικός του λόγος κρύβει την πραγματικότητα, και δεν έχει στόχο να την αποκαλύψει. Είναι χαρακτηριστικό ότι απ’ όλη την τραγωδία του υπαρκτού σταλινισμού κατάφερε να ξεχωρίσει τα κυρίως θύματα, τους αντιφρονούντες, με τους… όρχεις! Το βλέμμα του ψάχνει κάποιες λεπτομέρειες για να τις υπερτονίσει ενώ αποκρύπτει τη συνολική εικόνα. Στην οπτική του δεν υπάρχει πολίτης και κοινωνία πολιτών ούτε ατομική υπευθυνότητα, όλα κινούνται στις μαζικές ιδεολογίες με πρωτοπόρο το σταλινικό τερατούργημα. Η χειραγώγηση της εξουσίας με τα Γκουλάγκ ως εκπρόσωπους του… Διαφωτισμού!

Ο Ζίζεκ δεν είδε την εξουσία του υπαρκτού σταλινισμού που έλεγχε το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον ζωντανών ανθρώπων ως αυθεντική
απόλαυση εξουσίας σε διάκριση από τη δευτερεύουσα εξουσία πάνω σε πράγματα! Στην «ανάλυσή» του δεν ακολουθεί τον τρόπο προσέγγισης του Λένιν τον οποίο τόσο θαυμάζει: «συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης», ούτε επιχειρεί να αναλύσει τα οικονομικά, πολιτικά, εθνικά και θρησκευτικά στοιχεία για να φωτίσει την κατάσταση. Απλώς διαλέγει μια πιο εύκολη λύση που καταλήγει σε εντυπωσιασμό: επιλέγει απ’ όλη την ιστορία της φιλοσοφίας, από τις επιστήμες, από τη λογοτεχνία, την τέχνη και τη μαζική κουλτούρα τα στοιχεία εκείνα που τον βολεύουν και που το κοινό του είναι έτοιμο να χειροκροτήσει.
Τελικά δεν μένει τίποτε από την ανάλυση και την κατανόηση των προβλημάτων παρά μόνο ο εντυπωσιασμός και η προσωπική του απόλαυση!

Είναι τραγικό το πόσο η κλειστή ιδεολογική σκέψη παραμένει αιχμάλωτη και ανίκανη να δει συνολικά την ανθρώπινη μοίρα. Καταφεύγει στην επιδερμική εικόνα των στοιχείων που αποτρέπουν την κριτική ανάλυση του εσωτερικού της χώρου και παραμένει ευτυχισμένη.
Επιπλέον ο Ζίζεκ, σε μια θρασύτατη αντεπίθεση, κατηγορεί τους αντιφρονούντες ότι προστατεύουν τους όρχεις της εξουσίας! Ενώ ο ίδιος είναι πάντα πανέτοιμος να τους κόψει… Πάντως οι μεταφράσεις και οι επιμέλειες των βιβλίων από τις εκδόσεις Scripta είναι υποδειγματικές.

*

©Athens Review of Books

Advertisements
This entry was posted in σκέψεις, Ασμοδαίος, Για την Αριστερά, Διακρίσεις (κάθε είδους), Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης, Θεωρίες Συνωμοσίας, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

70 απαντήσεις στο Σλάβοϊ Ζίζεκ, Επάγγελμα διασκεδαστής

  1. Παράθεμα: The hilarious entertainer, Slavoj Zizek | Ασμοδαίος

    • Ο/Η Rania λέει:

      Έχετε διαβάσει το βιβλίο του Σλάβοι Ζίζεκ, ΚΑΤΑ των γκούλαγκ; Αν το επιθυμείτε μου απαντάτε, μόνο με ένα ΝΑΙ ή με ένα ΟΧΙ, γιατί τα πολλά λόγια δεν μου αρέσουν καθόλου.

      • Ο/Η laskaratos λέει:

        ΟΧΙ.

        _______________________

        Για τους υπόλοιπους αναγνώστες για να μην εκνευρίσω τη γοητευτικότατη (ελπίζω, δεν είμαι σεξιστής κλπ, να είναι η φωτογραφία της αυτή) όσο και ενημερωμένη και λακωνική σχολιάστρια, που μας τίμησε με την παρουσία της εδώ.

        Όπως από προχτές είπα, θεωρώ ότι αστειευόταν.
        Δεν πιστεύω ότι είναι υπέρ των Γκούλαγκ.
        Αυτή είναι μια φράση που χρησιμοποιεί πολύ.
        Να δώσω και ένα ακόμη επιχείρημα στο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ποιός θα τα ακούσει αυτά στη μάχη της ατάκας για την οποία είναι υπεύθυνος και ο κ.Τσίπρας;

        http://www.spiegel.de/international/zeitgeist/the-most-dangerous-philosopher-in-the-west-welcome-to-the-slavoj-zizek-show-a-705164-2.html

        ‘The Most Dangerous Philosopher in the West’: Welcome to the Slavoj Zizek Show

        By Philipp Oehmke

        Part 2: ‘He’ll Have to be Sent to the Gulag’

        …………………

        «Take my friend Peter, for example, fucking Sloterdijk. I like him a lot, but he’ll obviously have to be sent to the gulag. He’ll be in a slightly better position there. Perhaps he could work as a cook.»
        ________________

        Ο άνθρωπος θέλει να προκαλεί.
        Δεν είναι σοβαρός.
        Παίζει εν ού παικτοίς.
        Αυτοί που προσπαθούν να αντλήσουν λάμψη από αυτόν για να καλύψει τη δική τους φτώχεια, καλό θα είναι επειδή ούτε ο μέσος Ελληνας ξέρει ποιές είναι οι θέσεις του Ζίζεκ για τα Γκούλαγκ, να παρεμβαίνουν όταν λέει επικίνδυνες εξυπνάδες δίπλα τους που θα τροφοδοτήσουν την επιτροπή προπαγάνδας της ΝΔ, να μπαλώνουν αμέσως τα πράγματα.
        Έχουν καεί δεκάδες φορές στο χυλό, έπρεπε να γνωρίζουν.

  2. Ο/Η laskaratos λέει:

    Είναι κρίμα να βλέπεις την ελαφρομυαλιά, την επιπολαιότητα και την αμετροέπεια μεγάλου μέρους των καλλιτεχνών και των διανοούμενων.
    Μήπως ο δημιουργός του Πλατούν που είπε οτι ο Τσίπρας είναι ίσως η ελπίδα όλου του κόσμου είναι σοβαρός;
    Λόγια ανέξοδα.

    • Ο/Η Po λέει:

      Φιλενάδα Χάρη, το θυμήθηκες γιατί έχεις τη δυνατότητα της κρίσης, άλλωστε δεν μου φαίνεσαι να μαστίζεσαι από ιδεολογική τυφλότητα!
      😉

  3. Ο/Η Ευγένιος λέει:

    Ω !!!!!! ……..Ρο. Απολαυστικότατο!!!!!!!!!!!

  4. Ο/Η massilia λέει:

    Στην επιφανειακή και πάντα εξοργιστική, εκ του ασφαλούς υπεράσπιση του λενινιστικού – σταλινικού εφιάλτη από το Ζϊζεκ μπορεί κάποιος ν αντιπαραθέσει τις απελπισμένες «Αναμνήσεις ενός Επαναστάτη» του Βικτόρ Σερζ ή το «Guillotine at Work» του Μαξίμοφ ή ακόμα το «10 Ans au Pays du Mensonge Deconcertant» του Αντε Τσίλιγκα. Η περιγραφή των ακραίων συνθηκών κάτω από τις οποίες άνθρωποι σαν τους παραπάνω κατάφεραν να επιζήσουν αλλά και να διατηρήσουν την προσωπική τους ακεραιότητα και την πίστη σ’ ένα καλύτερο αύριο κάνουν τις χαζοχαρούμενες εξυπνάδες περί όρχεων και σκόνης του Ζίζεκ ακόμα πιο αηδιαστικές.

  5. Ο/Η Kostas Korovilas λέει:

    Mέχρι τώρα ήξερα «Ο Καραγκιόζης φούρναρης» » Ο Καραγκιόζης γιατρός». Καί άλλα. Τώρα ξέρω. «Ο Καραγκιόζης φιλόσοφος». Α, κι ο Τσίπρας, mister Tsipras, κολλητήρι. Φιλοκαλούμεν μετ’ ευτελείας καί φιλοσοφούμεν μέ πολύν μαλακίαν.
    Σώσον, Σώσον, ημάς από τούς φιλοσόφους τού μπερντέ καί από τούς πολιτικούς τής σχολικής αυλής. School yard

  6. Ο/Η laskaratos λέει:

    ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΣΥΜΦΩΝΙΩΝ ΤΟΥ ΕΛΣΙΝΚΙ (ΕΠΣΕ)

    http://cm.greekhelsinki.gr/

    ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

    20 Μαΐου 2013

    22 Μαΐου: Δίκη ΕΠΣΕ – ΚΙΣ για ψευδή καταμήνυση και συκοφαντική δυσφήμηση Κώστα Πλεύρη

    Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) γνωστοποιεί πως στις 22 Μαΐου 2013 ενώπιον του ΣΤ’ Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών είναι προγραμματισμένη η δίκη των στελεχών του ΕΠΣΕ Andrea Gilbert και Παναγιώτη Δημητρά και του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου (ΚΙΣ) Βενιαμίν Αλμπάλα, Λέοντα Γαβριηλίδη, Μωϋσή Κωνσταντίνη και Αβράαμ Ρεϊτάν για ψευδή καταμήνυση, ψευδορκία μάρτυρα και συκοφαντική δυσφήμηση του Κώστα Πλεύρη μετά από έγκληση του τελευταίου. Ψευδή και συκοφαντικά κατά το κατηγορητήριο είναι όλα όσα περιέχονται στις καταθέσεις ή δηλώσεις παράστασης πολιτικής αγωγής των κατηγορουμένων (τα οποία είχαν οδηγήσει στην πρωτόδικη καταδίκη του Κωνσταντίνου Πλεύρη για αντισημιτισμό στις 13 Δεκεμβρίου 2007 που ανατράπηκε με «επονείδιστη» -κατά τον Καθηγητή Μιχάλη Σταθόπουλο- απαλλακτική εφετειακή απόφαση στις 27 Μαρτίου 2009 που επικύρωσε η πλειοψηφία του Αρείου Πάγου στις 15 Απριλίου 2010). Ενδεικτικά αναφέρεται ότι θεωρούνται ψευδή και συκοφαντικά ότι ο συγγραφέας εκδήλωνε στο βιβλίο του την επιθυμία του να μην υπάρχουν Εβραίοι στην Ευρώπη ή για την ολική εξαφάνισή τους, ότι έβριζε και προσέβαλε το σύνολο των Εβραίων, ότι εξέφραζε αντισημιτικές απόψεις στα κείμενά του, ότι προέτρεπε σε πράξεις βίας κατά των Εβραίων, ενώ αληθές θεωρείται πως στρεφόταν κατά των Εβραιοσιωνιστών και δεν προέτρεπε σε πράξεις βίας.

    Μάρτυρες κατηγορίας κατά των ΕΠΣΕ – ΚΙΣ είναι ο Κώστας Πλεύρης, ο βουλευτής της ΝΔ Άδωνις Γεωργιάδης, καθώς και οι ακροδεξιοί εκδότες Ιωάννης Σχοινάς και Χρήστος Κοσσιώρης. Στις 14 Δεκεμβρίου 2012 οι μάρτυρες αυτοί απουσίαζαν. Κατόπιν αυτού, το δικαστήριο αναγκάστηκε να αναβάλει την εκδίκαση για τις 22 Μαΐου 2013 και καταδίκασε για λιπομαρτυρία τους αδικαιολόγητα απόντες Άδωνι Γεωργιάδη, Ιωάννη Σχοινά και Χρήστο Κοσσιώρη και διέταξε τη βίαιη προσαγωγή τους κατά την επόμενη δικάσιμη. Υπενθυμίζεται πως κατά την κατάθεσή του στα πλαίσια της προκαταρκτικής εξέτασης, στις 21 Ιουνίου 2007, ο βουλευτής της ΝΔ Άδωνις Γεωργιάδης είχε δηλώσει ενόρκως πως θεωρεί το περιεχόμενο των μηνύσεων των κατηγορούμενων σε βάρος του Κώστα Πλέυρη «άκρως ψευδές και συκοφαντικό για το πρόσωπο του μηνυτή [Κώστα Πλεύρη που] θίγει την τιμή και την υπόληψή του».

    Τέλος, το ΕΠΣΕ επισημαίνει την πλήρη σιωπή όλων των κομμάτων, σχεδόν όλων των ΜΜΕ, καθώς και των άλλων ελληνικών οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών για τη δίκη αυτή. Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η σιωπή όλων εκείνων που με σειρά άρθρων και ανακοινώσεων καταδίκαζαν την παραπομπή του Κώστα Πλεύρη σε δίκη γιατί κατά την άποψή τους παραβίαζε την ελευθερία της έκφρασης του τότε κατηγορούμενου. Προφανώς η παραπομπή σε δίκη των μηνυτών του Κώστα Πλεύρη δεν παραβιάζει κανένα δικαίωμα (ελευθερίας έκφρασης ή άλλο) των κατηγορουμένων εκπροσώπων του ΕΠΣΕ και του ΚΙΣ. Τα άτομα και οι φορείς αυτοί εμφανίζονται έτσι ως υπερασπιστές της ελευθερίας της έκφρασης μόνο του ρατσιστικού λόγου και όχι του αντιρατσιστικού λόγου και της αντιρατσιστικής δράσης.

    Αντίθετα, την τελική αθώωση του Κώστα Πλεύρη καταδίκασαν άμεσα ή έμμεσα το 2013 ο Επίτροπος του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου Νιλς Μούιζνιεκς και το 2009 η Επιτροπή για την Εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων στον ΟΗΕ και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά του Ρατσισμού και της Μισαλλοδοξίας στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Ανησυχία για τη δίκη των στελεχών ΕΠΣΕ και ΚΙΣ έχουν εκδώσει Παγκόσμια Οργάνωση κατά των Βασανιστηρίων και Διεθνής Αμνηστία: «η Διεθνής Αμνηστία πιστεύει ότι κατηγορίες όπως αυτές έχουν αποτρεπτική επίδραση στην ελευθερία έκφρασης και στη δυνατότητα των υπερασπιστών ανθρώπινων δικαιωμάτων να επιτελέσουν το έργο τους».

  7. Ο/Η effie λέει:

    «Flooring the accelerator, she praises Syriza, the leftwing Greek group that rose from the rubble of the country’s ruined economy and is a reference point for her manifesto for a radical approach to building an independent Catalonia.» http://www.guardian.co.uk/world/2013/may/17/teresa-forcades-nun-on-mission?CMP=twt_gu

  8. Ο/Η Omadeon λέει:

    κ. Ροίδη,
    μετά από αρκετές αναγνώσεις του Ζίζεκ, από το 2009 περίπου, κατέληξα κι εγώ στο συμπέρασμα ότι ‘δεν είναι και πολύ σόι’ (όπως είπε μια φίλη).

    Παρόλ’ αυτά, τέτοιες ακραίες κριτικές – θαψίματα του Ζίζεκ δεν με πείθουν για τη σωστότητά τους, τουλάχιστον εν μέρει. Διότι χάνουν το νόημα πολλών μελετών του, παρερμενεύουν εύκολα τους… εξυπνακισμούς του (που είναι πάντα ανάμεικτοι και με όμορφες διεισδυτικές αναλύσεις) και έχουν συνήθως σαν κύριο κίνητρο κάποια επιμέρους έχθρα απέναντι σε πολύ συγκεκριμμένες πτυχές της δουλειάς του Ζίζεκ.

    Εγώ στέκομαι στο ένα και μοναδικό βιβλίο του που τον ανέδειξε διεθνώς σαν σημαντικό και καινοτομικό φιλόσοφο, ενα βιβλίο όμως που ο ίδιος… σχεδόν ποτέ δεν ξεπέρασε. Το ΣΥΝΟΛΟ της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ προσφοράς του στον πολιτισμό ήταν κατ’ εμέ αυτό. Τα υπόλοιπα είναι απλές σημειώσεις:
    -The Sublime Object of Ideology.

    Εδώ και καιρό έχω πάψει να ασχολούμαι με τον Ζίζεκ, γιατί με κούρασε, και γιατί υπάρχουν πιο σημαντικά καυτά θέματα στις μέρες που ζούμε. Επίσης έχω ισχυρές ενδείξεις ότι… είναι και χαμαιλέων, προσαρμόζοντας τις ιδέες του έτσι ώστε να αρέσει στο εκάστοτε ακροατήριό του. Παρόλ’ αυτά, ΔΕΝ τον θεωρώ «απολογητή του σταλινισμού». Αυτό είναι μάλλον παρερμηνεία του, όπως είναι και η δήθεν εκτίμησή του για την Ayn Rand. Εκτενής έρευνα που έκανα κάποτε ειδικά για το τελευταίο ζήτημα με έπεισε ότι πρόκειται για χοντρή παρερμηνεία του.

    Ο Ζίζεκ, ναι, ΕΙΝΑΙ ένας διασκεδαστής. Η λογική που χρησιμοποιεί όμως, σπάνια είναι κατανοητή. Εν μέρει λόγω του λακανισμού της, που δυσκόλεψε πολύ κι εμένα, ιδίως αρχικά, εν μέρει όμως και λόγω της συνειδητής του τάσης να ασχολείται με συνδέσεις εννοιών και «ασθενείς» συνεπαγωγές.

    Οι «ασθενείς συνεπαγωγές» (weak implications) του Ζίζεκ σπάνια γίνονται αντιληπτές σωστά από τους επικριτές του. Σχεδόν όλοι προσπαθούν να του φορέσουν έναν… ζουρλομανδύα «ισχυρών συνεπαγωγών’ σύμφωνα και με τους κανόνες της (κλασσικής) λογικής. Και σε μία χώρα… εθισμένη στο ψεύδος και την ωμή παραβίαση της λογικής, όπως η δική μας, αυτό έχει δυσάρεστες συνέπειες. Καλύτερο θα ήταν, γι’ αυτό το λόγο, όσοι τον βρίσκουν αποκρουστικό, να ΜΗ τον διαβάζουν καθόλου !

    Ο Ζίζεκ ως εκ τούτου, ΚΑΙ γίνεται εύκολα παρεξηγήσιμος ΚΑΙ κοροϊδεύει (εν μέρει) το ακροατήριό του, συνήθως έτσι ώστε να αναδείξει κάποιες λανθάνουσες αλήθειες, ή απωθημένες (με την ψυχαναλυτική έννοια). Πάντως το «πείραμά του» παραμένει ενδιαφέρον… για όποιον αντέχει να παρακολουθήσει τους αέναους ακροβατισμούς του, χωρίς να τον παρεξηγεί.

    Για τον Ζίζεκ έχω αφιερώσει πολλά κείμενα , διάβασα αρκετά και είδα και αρκετά (βίντεο διαλέξεών του) κι είμαι εκείνος που διέδωσε παντού στο ελληνικό διαδίκτυο το… γνωστό ανέκδοτο με τον καβαλάρη-βιαστή του οποίου τους όρχεις ξεσκόνισε ο χωρικός (σε ειδικό βίντεο).

    Για τον Ζίζεκ κατέληξα να φτιάξω μέχρι και βιβλιογραφική σελίδα, αλλά… όπως είπα ΔΕΝ τον θεωρώ «και πολύ σόι», ΔΕΝ ασχολούμαι πια μαζί του. Οσοι έχουν βάσιμους λόγους, ή ιδεολογικά απωθημένα, ας το κάνουν:

    http://omadeon.wordpress.com/selected-posts/book-quotes/slavoj-zizek/

    Y.Γ. Για την αναιδέστατη μήνυση του ναζιστή θεωρητικού Κώστα Πλεύρη κατά των αθώων κατηγόρων του, θάπρεπε να κάνετε ειδικό ποστ (εκτός αν μου διέφυγε). Εκεί ΔΕΝ ισχύουν «ασθενείς συνεπαγωγές»…

    • Ο/Η Po λέει:

      Αγαπητέ φίλε Omadeon,
      Στο μόνο που διαφωνώ με τον αρθρογράφο κ. Χατζηπροδρομίδη είναι το αξίωμα «Μαρξισμός-Λενινισμός = Σταλινισμός» παρόλο που προφανώς εννοεί την λενινιστική εκδοχή επιλογής μονοκομματικού κράτους, εντούτοις διαφωνώ, ο Σταλινισμός δεν καπηλεύτηκε μόνο τον μαρξισμό, αλλά και τον λενινισμό, που δεν ταυτίζεται υποχρεωτικά με τον μετέπειτα σταλινισμό, όμως για να τα λέμε όλα, ο Στάλιν σαφώς στηρίχτηκε στον μονοκομματισμό που του «έστρωσε νομίμως» το δρόμο. Ο μονοκομματισμός δεν έχει καμία σχέση με την ελευθερία του ατόμου, των επιλογών του, και κατ’ επέκταση του συνόλου, είναι επομένως καθαρά λενινιστική επιλογή, ξένη προς τον Μαρξισμό -αυτό μας απέδειξε οικτρά η σύγχρονη Ιστορία του 20ου αιώνα.

      Ο Ζίζεκ είναι καραμπινάτος σταλινικός, διαφωνώ μαζί σου, το παράδειγμα των απόψεών με Πολ Ποτ είναι πεντακάθαρο: ««η επιθυμία του να οδηγήσει τη χώρα του στο έτος μηδέν και να σβήσει τις αναμνήσεις των κατοίκων του». Το πιο απλό που έκανε ο Πολ Ποτ ήταν να εξαφανίσει δυο εκατομμύρια κατοίκους· δεν ασχολούνταν με σβήσιμο αναμνήσεων» – άλλη απόδειξη: ««όταν οι Ναζί χειροκροτούν τον Χίτλερ, ενώ εκείνος παραμένει ακίνητος, αντίθετα όταν οι κομμουνιστές χειροκροτούν τον Στάλιν συμμετέχει και ο ίδιος στο χειροκρότημα»«.

      Το παρόν άρθρο λέει μόνο αλήθειες είτε με τρόπο εξυπνακίστικο όπως λες, είτε χρησιμοποιώντας πράξεις και δηλώσεις του ίδιος του Ζίζεκ, και συμφωνώ απολύτως με τον αρθρογράφο ότι ο Ζίζεκ δεν εκφράζει με το… έργο του, καμία συνεκτική σκέψη, προσωπικά όσες φορές επιχείρησα να «εμβαθύνω» τον παράτησα στη μέση -τι να διαβάσει, πόσο μάλλον να «μελετήσει κανείς από το έργο του εν λόγω «φιλόσοφου»…

      Για το ΥΓ σου, που αφορά τον Πλεύρη…
      Κοίτα έχουμε γράψει δεκάδες κείμενα για τη ΧΑ, ίσως όσα έχουν γράψει (εννοώ περιεκτικά, όχι απλές αναπαραγωγές ειδήσεων) όλοι οι άλλοι ιστολόγοι μαζί.
      Ας μην είμαστε άδικοι σε ερασιτέχνες γραφιάδες, ας μην τους καταδικάζουμε για την προφανή τους αδυναμία να προλάβουν, παίρνοντας ταυτόχρονα θέση για τα πάντα, γιατί όλα όσα κάνουν, γίνεται εις βάρος της πολύτιμης προσωπικής τους ζωής.
      Αυτό ας μη το ξεχνάμε.

      • Ο/Η Omadeon λέει:

        Φίλτατε κ. Ροίδη,
        κατ’ αρχάς όταν είπα «εξυπνακισμούς του» εννοούσα _του Ζίζεκ_, ΟΧΙ του αρθρογράφου που αναδημοσιεύσατε. (λάθος παρανάγνωσης? -χεχε)

        Ω ναι, τόσοι πολλοι εξυπνακισμοί και διανοητικά παιγνίδια αφαιρέσεων κατατρέχουν το έργο του Ζίζεκ, ώστε χάνει και αξιοπιστία, ώρες-ώρες.

        Ομως αυτά που παραθέσατε, σαν παραδείγματα, αποτελούν εκκεντρικές διανοητικές ακροβασίες «Ασθενούς Συνεπαγωγής» και τίποτε παραπάνω. Δεν στήριξε τα σταλινικά εγκλήματα ο Ζίζεκ. Αντιθέτως, από την αρχή, όταν διάβασε κείμενα δυτικών φιλοσόφων και προσχώρησε σιγά-σιγά στην Σλοβενική κρυφή αντιπολίτευση (κατά του Σταλινισμού) ήξερε καλά και θεωρούσε δεδομένη την αυταρχική κι εγκληματική φύση του σταλινισμού. Γι αυτό και πολιτεύτηκε με το… Φιλελεύθερο Κόμμα. Για πείτε μου κ. Ροίδη, ΓΙΑ σκεφτείτε το λιγάκι (και διασκεδάστε λιγάκι)… ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ποτέ, να πολιτευόταν κάποιος με το ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ ΚΟΜΜΑ και ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ να δήλωνε ΣΟΒΑΡΑ και ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ότι ήταν υπέρ του…. Πολ-ποτ? χαχαχα 🙂 🙂 🙂

        Προσπάθησε να σοκάρει το κοινό του, με τη ρήση του περί Πολ-ποτ. Επί της ουσίας, εκείνο που ήθελε να πει ήταν περίπου το εξής, «αφού είστε όλοι ψεύτες και ξαναγράφετε την Ιστορία, γιατί να μη στηρίξουμε και τον Πολ-ποτ που ΕΣΒΗΣΕ τελείως την Ιστορία μακελεύοντας 2 εκατομμύρια ανθρώπους»? Αντίθετα, ήταν ΑΝΤΙ-σταλινική εκείνη η εκκεντρική ρήση !!!

        Την ίδια «ασθενή λογική» εφάρμοσε και στην Αιην Ραντ, την οποία θεωρούσε «καθαρότερη μορφή» του καπιταλισμού, «προτιμώντας την» από λιγότερο «καθαρές» μορφές, αλλά το έκανε για να την πολεμήσει καλύτερα, με το να αναδείξει ότι το κρυφό της απωθημένο ήταν το να πάρουν την εξουσία οι «υπάνθρωποι», όχι οι καπιταλιστές υπεράνθρωποι στο Atlas Shrugged.

        Ο Ζίζεκ απαιτεί επίπονη και ΠΟΛΥ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΗ ανάγνωση. ΔΕΝ είναι κάτι εύκολο που προσφέρεται για συνοπτικό «ξεπέταγμα» βιαστικής κριτικής.

        Αρκετές φορές… ΔΕΝ υπάρχει τρόπος να βγάλει κανείς… νόημα από «δηλώσεις» του Ζίζεκ, αποκομμένες από τον υπόλοιπο κορμό του έργου του
        Γι’ αυτό και γίνεται αέναος στόχος _σοβαρών_ παρεξηγήσεων. Δυστυχώς βέβαια, δεν βοηθάει καθόλου ο ίδιος τον αναγνώστη, αν θέλει κάποιος να τον υπερασπιστεί. (Εγώ ειλικρινά… βαρέθηκα. Και ΤΟΝ βαρέθηκα -χεχε)

        ΔΕΝ μου αρέσει ο όμορφος κόσμος των απόλυτων δαιμονοποιήσεων, που μάλιστα ισοδυναμούν με εκμηδένιση σημαντικού έργου. Οι περισσότεροι σημαντικοί διανοητές είχαν και σημαντικά… κουσούρια και συμφωνώ ότι δεν πρέπει να τα ξεχνάμε, αλλά πάντα πρέπει ΚΑΙ να τα συνυπολογίζουμε.

        Οσοι έχουν… κουσούρι τη σταυροφορία κατά του σταλινισμού είναι πολύ φυσικό να μισούν τον Ζίζεκ. Αν και ο Μουρούτης δεν ήταν τόσο μεγάλος βλάκας, αγράμματος δεξιός φανατίλας και καθ’ έξιν ψεύτης, ίσως και να έβρισκε στο έργο του Ζίζεκ… πολύτιμο ΣΥΜΜΑΧΟ μέσω κραυγαλέων παρερμηνειών του, ιδιαίτερα στον τομέα της «θεωρίας των 2 άκρων».
        Ενας άλλος, όπως ο αρθρογράφος σας, του καταλογίζει ΑΚΡΙΒΩΣ το αντίθετο. Οι παρερμηνείες του Ζίζεκ χρειάζονται ειδική… διατριβή.

        Πάνω από όλα, αν δεν ήταν… παλιο-χαρακτήρας και ναρκισσάκι που κάνει αμάν για χειροκρότημα, αν δεν ήταν και… ελαφρώς ψευταράκος όταν μιλά σε διαφορετικό κοινό (π.χ. πήγε με τα νερά Ισραηλινών όταν μίλησε στο Ισραήλ και με τα νερά Παλαιστίνιων σε άλλες ομιλίες…) αν δεν ήταν… ΜΑΓΝΗΤΗΣ για παθολογικές προσωπικότητες (είτε υπέρ του, είτε εναντίον του) αν δεν ήταν… λογοκλόπος του ΙΔΙΟΥ ΤΟΥ… εαυτού του (με κόπη-πέηστ από το ένα βιβλίο του στο άλλο), αν ΗΤΑΝ άνθρωπος με λίγα λόγια ο Ζίζεκ… τότε θα είχα ξεσπαθώσει κι εγώ και αμέτρητοι άλλοι σε υπεράσπισή του πολύ περισσότερο. Αλλά… αυτός μάλλον χαίρεται και απολαμβάνει το ΙΔΙΟ το γεγονός ότι τον παρερμηνεύουν! 🙂 🙂 🙂

        Μη βαράτε… τρελλούς ψυχαναλυτές κ. Ροίδη. Ειναι ΔΙΠΛΑ επικίνδυνοι!
        🙂

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Aγαπητέ Omadeon,
      για το ΄θράσος Πλεύρη να διώκει Δημητρά, ασφαλώς και θα έπρεπε να είχαμε ποστ, όπως και για πολλά ζητήματα ακόμη, αλλά δεν υπάρχει χρόνος.

  9. Ο/Η laskaratos λέει:

    Ο Κ.Σοφούλης, τ. βουλευτής ΠΑΣΟΚ, τ. καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, δεν είναι φιλόσοφος αλλά μιλάει σοφά. Φοβάμαι μόνο πως τον ακούν ελάχιστοι.

    http://www.efsyn.gr/?p=51808

    ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΟΦΟΥΛΗΣ Ζητούμενο ένα νέο σχήμα στον σοσιαλδημοκρατικό κεντροαριστερό χώρο

    “Ουσιαστικά η μισή δύναμη της Ν.Δ. λάκισε προς απολιτικές ή ακροδεξιές λύσεις. Τώρα από πού θα ψαρέψει; Το κέντρο έχει λεηλατηθεί. Το ΠΑΣΟΚ πιστεύω ότι θα εξαφανιστεί, ωστόσο δεν θα εξαφανιστεί ο πολιτικός χώρος που αντιπροσωπεύει

    Της Ιωάννας Σωτήρχου

    Να παραδέχεται κάποιος που έχει περάσει από κορυφαίες θέσεις της δημόσιας ζωής ότι έχει αποτύχει, δίνει διαφορετικό εκτόπισμα στα λόγια του, όσο δυσάρεστα κι αν ακούγονται. Ο Κωνσταντίνος Σοφούλης απογοητεύτηκε από την απόφασή του να πάει στη Σάμο για να αποθέσει τον καρπό των εμπειριών του στην ιδιαίτερη πατρίδα του «για την οποία είχα μια μυθική αγάπη. Δεν πίστευα ποτέ ότι μπορείς να βρεις μια κοινωνία κωφών, η οποία είναι κλεισμένη στον εαυτό της, παίρνει όλη την πληροφορία που θέλει διαμορφωμένη, κυρίως από την τηλεόραση, που δεν της αφήνει κανένα περιθώριο να προβληματιστεί, έχει έτοιμες προσχηματικές απαντήσεις, αλλά δεν είναι σε θέση να εξηγήσει ποιο είναι το πρόβλημα. Εδώ ουσιαστικά διαμορφώνεται καθαρά το παιχνίδι των μέσων ενημέρωσης».

    Θεωρεί την «εμπορευματικοποίηση της πληροφορίας και της γνώσης τον μεγαλύτερο κίνδυνο», αλλά δεν έχει απορρίψει την ιδιωτικοποίηση. «Κατ’ αρχήν είναι μια παραδοχή ότι υπό δημόσιο έλεγχο δεν μπορεί να πάει μπροστά αυτό που ιδιωτικοποιείς. Στη Σάμο υπάρχουν νερά, αλλά έχει λειψυδρία. Εχεις λοιπόν μια ανώριμη κοινωνία πολιτών που, αντί να κουβεντιάζει πώς θα κάνει μια ολοκληρωμένη διαχείριση των πλούσιων νερών του νησιού για να μη διψάει, βγάζει ψηφίσματα για το νερό ως κοινωνικό αγαθό το οποίο δεν πρέπει να ιδιωτικοποιηθεί. Και τους λέω ότι όλοι πίνετε εμφιαλωμένο από ιδιωτικές επιχειρήσεις, αυτό δεν είναι ιδιωτικοποίηση; Για να έχεις μπουκάλια, κάτι συμβαίνει με τη δημόσια διαχείριση. Είμαι οπαδός του κινεζικού ρητού, άσπρη γάτα, μαύρη γάτα αρκεί να πιάνει ποντίκια. Το πρόβλημα είναι ότι λόγω διάσπασης των δήμων έχεις πολλά τιμολόγια, άλλο χωριό πληρώνει, άλλο δεν χρεώνεται και έχεις 40-70% απώλειες από το δίκτυο. Αυτά είναι πρακτικά προβλήματα. Αν μπορεί ο δήμος, ας τα λύσει. Αν δεν μπορεί, ας βρεθεί μια λύση να έχουμε νερό και να μας έρχεται οικονομικά».

    Τολμά να μιλήσει και για την ήττα του, μετά από 35 χρόνια στο πανεπιστήμιο, ότι θα δουλεύει με ένα μειοψηφικό ποσοστό φοιτητών που ενδιαφέρονται. Θεμελιωτής του Πανεπιστημίου Αιγαίου, δεν μασάει τα λόγια του για το εκπαιδευτικό σύστημα: «Η ποιότητα της παιδείας είναι τι μαθαίνει το παιδί, τι κουλτούρα διαμορφώνει και πώς προετοιμάζεται για να κοινωνικοποιηθεί ως ενεργός πολιτης… Γιατί υπάρχουν ορισμένα σκληρά ερωτήματα, όπως γιατί να είναι αναγκαία λόγου χάρη τα φροντιστήρια; Είτε τα σχολεία δεν προετοιμάζουν σωστά για τις εξετάσεις ή οι πανελλήνιες δεν είναι σωστές. Ας λυθεί όμως αυτό το θέμα. Ποια δωρεάν παιδεία; Το φροντιστήριο είναι διπλά διαστροφικό. Η χρησιμοθηρική αντίληψη της εκπαίδευσης, προετοιμασία μόνο για τις εξετάσεις, την έχει διαλύσει ενώ στο λύκειο τα δυο τελευταία χρόνια πάνε για να μην έχουν απουσίες… Το πρόβλημα δεν είναι να κάνεις μάθημα σε 35 ανθρώπους ή δύο ώρες παραπάνω. Το πρόβλημα είναι τι μάθημα κάνεις…»

    Δίνει στον αντιαμερικανισμό μια νέα νοηματοδότηση «ενάντια σε μια κοινωνία μη ενεργών πολιτών. Με την έκρηξη στον μαραθώνιο είχαν κλειστεί στα σπίτια τους και πανηγύριζαν όταν έπιασαν τους δράστες. Η ίδια κοινωνία όταν γίνονται οι εκατόμβες σε όλον τον κόσμο δεν αντιδρά καθόλου, ούτε όταν στην ίδια την Αμερική έχουν σκοτωθεί τόσα παιδιά από το εμπόριο όπλων. Αυτό πρέπει να αντιμετωπίσουμε ειδικά αυτήν την περίοδο που γίνονται σεισμικές αλλαγές οι οποίες δικαιολογούν και βία και εξέγερση και θυμό, γιατί είμαστε σε μια μεταβατική περίοδο όπου ανακατανέμεται το παγκόσμιο σύστημα παραγωγής που σημαίνει ρύθμιση δυνάμεων, επιρροών και ρύθμιση του επιπέδου ζωής».

    Σε κάθε περίπτωση, «δεν ξέρω αν είναι για λόγους επαγγελματικής διαστροφής, αλλά πιστεύω ότι η αλλαγή σε μια χώρα μπορεί να γίνει μέσα από την εκπαίδευση. Αν δεν γίνει κάτι το επαναστατικό μέσα στην εκπαίδευση, να συνδυαστεί σαν ένα ζεύγμα χρήσιμης γνώσης για να αποκτήσεις επάγγελμα και παιδεία, που είναι η διαμόρφωση φιλοσοφίας ζωής, δεν υπάρχει κανένας λόγος αισιοδοξίας».

    Στο βιβλίο του που κυκλοφορεί τώρα, «Το πανεπιστήμιο ως σχολείο, ιχνηλατώντας το παιδαγωγικό υπόδειγμα των πανεπιστημίων» (εκδόσεις Gutenberg), διαπιστώνει ότι «τουλάχιστον στην ανωτάτη παιδεία η τάση είναι όμοια σε όλη τη Δύση, δηλαδή επαγγελματοποίηση των σπουδών, εμπορευματοποίηση ουσιαστικά της γνώσης και παραμέρισμα όλης αυτής της μαγείας που ήταν η παιδεία παλιότερα, οι ανθρωπιστικές επιστήμες και η ανθρωπιστική συνειδητοποίηση γιατί ο ανθρωπισμός δεν είναι γνώση, είναι συνειδησιακή επεξεργασία και ενσωμάτωση: δεν μαθαίνεις, συνηθίζεις να είσαι ανθρωπιστής». Τι έκαναν οι Φινλανδοί; «Αποφάσισαν να αλλάξουν ζωή και έκαναν ένα εκπαιδευτικό σύστημα-διαμάντι. Ολοι λένε, καλά εκεί τους δίνουνε καλούς μισθούς. Ναι, αλλά στη Φινλανδία πιο εύκολα γίνεσαι πρωθυπουργός παρά δάσκαλος. Είναι τέτοια η δοκιμασία για να οριστικοποιηθείς ως εκπαιδευτικός που μονάχα η ελίτ των ελίτ μπορεί να περάσει… Οχι το κατάντημα το δικό μας, όπου το 80-90% των παιδιών πάνε για να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι. Και βγαίνουν παιδιά που έχουν κάνει 10-12 χρόνια ελληνικά και δεν έχουν διαβάσει ένα ολοκληρωμένο διήγημα»…

    Δεν φείδεται κριτικής, συγκεκριμένων προτάσεων, παραδειγμάτων από την πλούσια εμπειρία του. «Δεν θα αλλάξουν τα πράγματα αν δεν αλλάξει πλήρως το σύστημα και αυτό θέλει μια αποφασιστικότητα να ξέρεις τι θέλεις και κυρίως να ξέρεις υπέρ τίνος δουλεύεις. Η παιδεία δεν είναι για τους καθηγητές αλλά για τους μαθητές. Αυτή η ισορροπία μεταξύ των διαφόρων συντεχνιών είναι μια μεγάλη ζημιά που έκανε ο λαϊκισμός του παλιού ΠΑΣΟΚ, ότι διαμόρφωσε σωστά συστήματα τα οποία εμπιστεύτηκε σε λάθος χέρια και τώρα βλέπουμε τα αποτελέσματα».

    Οσο για την κρίση; «Είχαμε κάνει το 1995 ένα υπόμνημα οι τότε τραπεζίτες στο Παπανδρέου για τις προεκτάσεις του δημόσιου χρέους, ότι σε 15-20 χρόνια θα είμαστε εκτός αγορών. Βγήκε τότε και είπε αυτήν την περίφημη κουβέντα, ότι «το χρέος ή θα μας φάει ή θα το φάμε». Και μας έφαγε…»

    *Διέξοδος υπάρχει;

    «Υπό προϋποθέσεις. Αυτή η περίοδος σοβαρότητας του Σαμαρά, παρ΄ότι έχω και διαφωνίες, αλλά κατά βάση βλέπω ότι έχει έναν τρόπο χειρισμού του θέματος. Αν αρχίσει και αποδίδει, που δεν αποκλείεται γιατί η τελευταία συμφωνία προβλέπει ότι εφόσον τηρηθούν τα προαπαιτούμενα θα υπάρξει σημαντική ελάφρυνση του χρέους, έχουμε μια προοπτική αναδιάταξης του συστήματος προς τα δεξιά. Δεν είναι πρωτοφανές, σχεδόν παντού οι δημοσιονομικές κρίσεις έφεραν τη Δεξιά. Οποιαδήποτε ανάκαμψη θα πιστωθεί σε εκείνον που έχει αυτή τη στιγμή την εξουσία. Αυτό που με απασχολεί είναι ότι δεν είναι η συντηρητική μεσοαστική Δεξιά που νομίζαμε όλοι, είχε μεγάλο κομμάτι από βαρίδια τύπου Χρυσής Αυγής και Ανεξάρτητων Ελλήνων. Δηλαδή, ουσιαστικά η μισή δύναμη της Ν.Δ. λάκισε προς απολιτικές ή ακροδεξιές λύσεις. Τώρα από πού θα ψαρέψει; Το Κέντρο έχει λεηλατηθεί, άρα αυτό που έκανε ο παλιός Καραμανλής δεν είναι εύκολο να το κάνει ο Σαμαράς. Το ΠΑΣΟΚ πιστεύω ότι θα εξαφανιστεί, ωστόσο δεν θα εξαφανιστεί ο πολιτικός χώρος που αντιπροσωπεύει, ένα σοσιαλδημοκρατικό, δυτικού τύπου μεταρρυθμιστικό κόμμα. Τώρα αν δημιουργηθεί ένας τέτοιος σχηματισμός, τότε μπορεί να ισορροπήσει ένα σύστημα με αυτόν τον σοσιαλδημοκρατικό κεντροαριστερό χώρο και να συνεχιστεί μια συμμαχία με κυβερνήσεις Δεξιας και σοσιαλδημοκρατίας μέχρις ότου ξεκαθαρίσει λιγάκι το τοπίο».

    *Δεν βλεπετε ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση;

    «Το βλέπω σαν πιθανότητα, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση θα τα κάνει μούσκεμα για δύο λόγους: αν μεν ακολουθήσει την πολιτική που δείχνει τώρα, πάμε για πτώχευση, αν δεν ακολουθήσει αυτήν την πολιτική πάει για διάλυση, γιατί, αν μετασχηματιστεί, θα χάσει την εκλογική βάση του…»

  10. Ο/Η eklag λέει:

    Μα πώς χώρεσαν στην ανάρτηση για τον cool Αλέξη οι αγαπητοί Εβραίοι;
    Δράττομαι της ευκαιρίας να καταθέσω ό,τι επληροφορήθην πως η θανούσα
    Μαλκίτα Χάγουελ(φωνή Γ’ Προγράμματος),την Μ.Παρασκευή,
    λένε φίλοι της,έκλαιγε με λυγμούς και πρόσφερε κρίνους λόγω η ενοχή για το έγκλημα,λέει,των προγόνων της να σταυρώσουν και να θανατώσουν τον Ιησού.
    Need we say more?
    A…χρόνια πολλά στις μικρές Κωνσταντίνες και Κωνσταντίνους.
    Μέγας ήταν μόνο ένας κι αυτός στην Κωνσταντινίγιε μας.
    Όλε!

  11. Ο/Η Crazy red cow λέει:

    Γιατί δεν απαντάτε;

    leftg700.blogspot.gr

    Τρίτη, 21 Μαΐου 2013

    Η σκόνη στα παπάρια τού Σλαβόι Ζίζεκ

    Σήμερα, οι Ροϊδολασκαράτοι είπαν ν’ αφήσουν λίγο ήσυχους τους μητροπολίτες και τους δεσποτάδες και τα εξαπτέρυγα και να καταπιαστούν με τον Σλαβόι Ζίζεκ. Αφορμή η ατάκα του «τρομερού παιδιού» («όσοι δεν στηρίξουν ΣΥΡΙΖΑ θα πάρουν από εμένα ένα εισιτήριο πρώτη θέση και χωρίς επιστροφή για τα γκουλάγκ της Σιβηρίας») σε συζήτηση με τον Αλέξη Τσίπρα στο φόρουμ του 6ου Φεστιβάλ Ανατρεπτικού Κινηματογράφου, στο Ζάγκρεμπ τής Κροατίας, την οποία την ερμηνεύουν κατά κυριολεξία (και προσπαθούν να πείσουν και τους αναγνώστες τους να κάνουν το ίδιο). Κι έτσι, στην προσπάθειά τους να μεταστρέψουν ένα ξεκάθαρα σαρκαστικό αστείο για την πέραν τού αναγκαίου καταστολή στα χρόνια τού Στάλιν σε σοβαρή και πραγματική πολιτική …θέση, έβαλαν κι αυτοί υποψηφιότητα, μαζί με τον Κεδίκογλου της Νουδούλας, για το Α´ Βραβείο Γελοιότητας…

    Αν το κερδίσουν, θα πρέπει να το μοιραστούν με τον Λεωνίδα Χατζηπροδρομίδη, έναν από τους αμέτρητους οπαδούς τού ‘‘Μεγάλου Φιλελεύθερου Κέντρου’’ που κρύβουν (έτσι νομίζουν με το φτωχό τους το μυαλό!) τον καραμπινάτο αντικομμουνισμό τους μέσα στη μαγική λέξη-ιδιότητα του ‘‘αντισταλινικού’’.[1] Γιατί είναι με όχημα ένα δικό του άρθρο περί Ζίζεκ, στο προπύργιο του ‘‘προοδευτικού’’ αντικομμουνισμού, το Athens Review of Books, που την πέφτουν στον Σλαβόι.

    • Ο/Η Po λέει:

      Απαντούν μωρέ «τα φτωχά μυαλά»;
      Υπάρχουν κοτζάμ ψυχίατροι σπουδαγμένοι στο Δρομοκαΐτειο.
      Α, και μίαν φωτό εις το φιλοθεάμον κοινό μας –Ο Σλλλάβοι στο κρεβάτι κάτω από την αφίσα του Στάλιν.

      • Ο/Η laskaratos λέει:

        @Αφορμή η ατάκα του «τρομερού παιδιού» («όσοι δεν στηρίξουν ΣΥΡΙΖΑ θα πάρουν από εμένα ένα εισιτήριο πρώτη θέση και χωρίς επιστροφή για τα γκουλάγκ της Σιβηρίας») σε συζήτηση με τον Αλέξη Τσίπρα στο φόρουμ του 6ου Φεστιβάλ Ανατρεπτικού Κινηματογράφου, στο Ζάγκρεμπ τής Κροατίας, την οποία την ερμηνεύουν κατά κυριολεξία (και προσπαθούν να πείσουν και τους αναγνώστες τους να κάνουν το ίδιο).
        http://leftg700.blogspot.gr/2013/05/blog-post_21.html

        Την ερμηνεύσαμε κατά κυριολεξία;
        Απλά τέτοια αστεία όταν καραδοκεί το τμήμα προπαγάνδας της ΝΔ είναι ανεπίτρεπτα.
        Γιατί δίνει πάσα ο Ζίζεκ και ο Τσίπρας δίπλα δεν σπεύδει να τα μπαλώσει;
        Άντε τώρα να εξηγήσεις στο μέσο ανίδεο Νεοέλληνα.

        Το άρθρο της ARB και του εξαιρετικού Λεωνίδα Χατζηπροδρομίδη που αναδημοσιεύσαμε, έχει γραφτεί πολύ παλιότερα, σε ανύποπτο χρόνο. Η θέση μας είχε καταγραφεί εδώ, πολύ πριν δημοσιευθεί το άρθρο των left g700 μια μέρα μετά, την Τρίτη, 21 Μαΐου 2013:

        https://roides.wordpress.com/2013/05/20/20may13/#comment-62209

        20/05/2013 στις 6:28 μμ

        “Όσοι δεν στηρίξουν τον ΣΥΡΙΖΑ να στέλνονται στα Γκούλαγκ”

        Θλιβερά πράγματα,
        εγώ δεν πιστεύω πως το εννοούσε, υποθέτω πως θα αστειευόταν, αλλά είναι τόσο ασυγκράτητος ο Ζίζεκ, επιπόλαιος και απληροφόρητος, σαν τον φίλο του τον Αλέξη τον θαυμαστή του Αρχιεπισκόπου, που το είπε αψήφιστα, χαρίζονας στην προπαγάνδα της ΝΔ άλλο ένα επιχείρημα….».
        _______________________

        Μάλιστα με πρόγκιξε αμέσως από κάτω και δεξιός σχολιαστής:

        Δεξιός
        και το είπε και το εννοούσε Λασκαράτε δεν μας τα λες καλά,

  12. Ο/Η eklag λέει:

    Τας ευχάς μας διά Λάμψη και Μακροημέρευση.
    Πατρίς Θρησκεία Οικογένεια!
    Έτσι τα βρήκαμε έτσι θα τ’αφήσουμε.
    Όλε!

  13. Ο/Η Omadeon λέει:

    ωωωχχχ….

    Παρερμηνεία των φτωχών μυαλών, παρερμηνεία όμως ΚΑΙ δική σας, κ. Ροίδη.

    Κατ’ αρχάς τα «φτωχά μυαλά» ΔΕΝ κατάλαβαν ότι εσείς μάλλον δεν έχετε ασχοληθεί καθόλου με το ΑΣΤΕΙΟ του υπερ-νάρκισσου περί Γκουλάγκ.
    Εχουν κάποιο δίκιο όμως για το Χατζηπροδρομίδη. Αυτός βλέπει παντού σταλινικούς… κάτω από το κρεβάττι τους. Ε, ο Ζίζεκ προτίμησε να βάλει τον «πατερούλη» πάνω από το κρεβάττι του, διακωμωδώντας έτσι και σατιρίζοντας τους πιστούς χριστιανούς που έχουν τον Θεό-πατερούλη σαν εικόνισμα πάνω από το κρεβάτι τους. Επιπλέον, θεωρεί πως είναι «παιδί του σταλινισμού» (και σ’ αυτό έχει πολύ δίκιο, ΜΕΣΑ στον σταλινισμό μεγάλωσε και ΑΥΤΟΝ κατανόησε άμεσα όταν ασχολήθηκε με τη συστηματική κριτική της Ιδεολογίας, στο «Sublime Object of Ideology»).

    Είναι όμως ΑΔΥΝΑΤΟΝ να προσεγγίσει κανείς ΕΤΣΙ τον Ζίζεκ. Αν το πάει έτσι, θα δυσκολευτεί στη συνέχεια πάρα πολύ και να κατανοήσει το ΝΟΗΜΑ του εκκεντρικού (100% αντι-σταλινικού και αντι-ναζιστικού) σλοβενικού μουσικού συγκροτήματος Leitbach
    http://en.wikipedia.org/wiki/Laibach_%28band%29
    (που συνδέεται πολύ στενά με τον Ζίζεκ).

    Laibach has frequently been accused of both far left and far right political stances due to their use of uniforms and totalitarian-style aesthetics. They were also accused of being members of the neo-nationalism movement, which reincarnates modern ideas of nationalism. When confronted with such accusations, Laibach are quoted as replying with the ambiguous response «We are fascists as much as Hitler was a painter».[12]

    The members of Laibach are notorious for rarely stepping out of character. Some releases feature artwork by the Communist and early Dada artist/satirist, John Heartfield. Laibach concerts have sometimes aesthetically appeared as political rallies. When interviewed, they answer in wry manifestos, showing a paradoxical lust for, and condemnation of, authority.[12]

    Richard Wolfson wrote of the group:
    “ Laibach’s method is extremely simple, effective and horribly open to misinterpretation. First of all, they absorb the mannerisms of the enemy, adopting all the seductive trappings and symbols of state power, and then they exaggerate everything to the edge of parody… Next they turn their focus to highly charged issues — the West’s fear of immigrants from Eastern Europe, the power games of the EU, the analogies between Western democracy and totalitarianism.[13]

    Σας λέω, ΜΗ μπλέξετε…

    Ο Σλαβόι είναι ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ παράφρων ΚΑΙ εκπαιδευμένος ψυχαναλυτής (στη σχολή του Λακάν, που υπήρξε δάσκαλός του).

    Ακόμη δεν κατάφερε… γλύφοντας το Ισραήλ να απαλλαγεί από τη ρετσινιά του «αντισημίτη» που του κόλλησε κάποιος επιπόλαιος επικριτής του.

    Θα πουλήσω το Σλαβόϊ και… θα πάρω κομπολόϊ ! 🙂 🙂 🙂

  14. Ο/Η Omadeon λέει:

    Μην τρελλαθούμε τώρα, εγώ υπέθεσα ότι… θεωρείτε ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ το γεγονός ότι αστειεύτηκε ο Ζίζεκ, αλλά θελήσατε να του ρίξετε μια αυστηρή κριτική γενικότερα !!!

    Σόρυ που το λέω… αλλά you have κουφd me.

    Πάντας τα «φτωχά παιδιά» δεν ξέρουν ΠΟΥ ΠΑΝ Τα τέσσερα.

    Εχοντας… γλύψει τους όρχεις επί σειρά μηνών κάποιου… δικού τους ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ σταλινικού μπλόγκερ (ξέεερουν αυτοί) κατέληξαν στο τέλος να του τα… κόψουν (κόβοντας κι εμένα το δυστυχής που τους τάλεγααα…
    να ΠΡΟΣΕΧΟΥΝ). 🙂

    (ένα σχόλιό μου πήγε στο σπαμ)

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Αυτόν τον άνθρωπο, τον Αμβρόσιο, που καταγγέλει τον αντιρτσιστικό νόμο που ο Σαμαράς, ο Καμμένος και ο Μιχαλολιάκος δεν θέλουν ούτε να τον ακούσουν, ο Τσίπρας τον υπάκουσε όταν τον απείλησε: «Μην φύγεις, θα κάτσεις να με ακούσεις, αν φύγεις θα το θεωρήσω όοτι φεύγεις για να μην με ακούσεις».
      Τον άκουσε να ασχημονεί, τον άκουσε να τον βρίζει, αυτόν και όλη την Αριστερά, ο Χρυσαυγίτης σε δείπνο για τα θύματα του Ναζισμού!!!!!!!
      Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, «σκιάχτηκε» εναν χουντικό παπά, πνευματικό τέκνο του Καλλίνικου, κατά του οποίου έχουν εκτοξευθεί του κόσμου οι καταγγελίες, μέχρι και για αυθαίρετο ξενοδοχείο.
      Φοβήθηκε να του απαντήσει σπάζοντας την τρομοκρατία που έχει επιβάλλει στην Αιγιαλεία.
      Αυτός ο άνθρωπος είναι η ελπίδα του κόσμου κατά τον Στόουν;

      • Ο/Η Αρχειοφύλακς λέει:

        συνειρμοί και κλαυσίγελως (ξανά)
        😦 🙂
        «Μην πτύετε, θυμηθείτε τις πλημμύρες του Μισσισσιπή»

  15. Ο/Η Omadeon λέει:

    «Απλά τέτοια αστεία όταν καραδοκεί το τμήμα προπαγάνδας της ΝΔ είναι ανεπίτρεπτα.»

    ΑΚΡΙΒΩΣ !!!

  16. Ο/Η Γαμήλιος Αρχιεπίσκοπος της Ροζ Φουφούλας λέει:

    • Ο/Η Omadeon λέει:

      Σχόλιό μου κάτω από το βίντεο

      Πρέπει να ξυπνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ απ’τον ΥΠΝΟ να θεωρεί πως σ’ αυτή την ΠΑΡΑΛΟΓΗ χώρα τα προφανή σε ΟΛΟ τον κόσμο είναι ΕΔΩ αυτονόητα. Οσο για την Παπαχρήστου, αυτή ΔΕΝ αστειεύεται στη στήριξή της προς τον Ελληνικό ναζισμό και τον Κασιδιάρη (βλάκα thρax1920).

      ________________

      -επειδή κάποιος νεοναζί, με ψευδώνυμο thrax1920, σχολίασε:

      thrax1920 12 hours ago

      Χιουμορ εκανε και η Παπαχρηστου στο τουιτερ αλλα ετρεξε ο Συριζα να την αποκλεισει απο τους Ολυμπιακους της Αγγλιας. Σκεψου να ηταν κανενας εθνικοσοσιαλιστης στη θεση του Ζιζεκ κ ο Μιχαλολιακος στη θεση του Τσιπρα κ να ελεγε ο πρωτος οποιος δε ψηφιζει ΧΑ θα τον στειλω στο Νταχαου. Ε ρε τι ειχε να γινει….αριστεροι υποκριτες.

      _________________

      κ.κ. Ροίδη – Λασκαράτε,
      οι Συριζαίοι υπεύθυνοι Προπαγάνδας ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ ΟΛΟΡΘΙΟΙ στην ΚΟΣΜΑΡΑ ΤΟΥΣ., Ο Τρόπος που απάντησαν στη ΝΔ δείχνει την εσωστρέφειά τους, την ΑΠΟΛΥΤΗ αποκοπή τους από την (παράλογη) Ελληνική Πραγματικότητα (ιδίως των ΜΜΕ) που _νομίζουν_ πως πολεμούν με το προβάλλουν πάνω της όσα θεωρούν οι ίδιοι (και ο υπόλοιπος κόσμος) ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ. Στη χώρα του ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ, ΤΙΠΟΤΕ ΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ.

      Το αστείο του Ζίζεκ δεν ήταν «Ανεπίτρεπτο» όμως. ΑΠΟΛΥΤΑ συνεπές είναι με τα υπόλοιπα αστεία και το έργο του. Ανεπίτρεπτη ήταν η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ, που ΔΕΝ πληροφόρησε καθόλου καλά τον ΑΔΑΗ τηλεθεατή, που ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΤΙΠΟΤΑ, παρά μόνο… ότι ίσως η ΝΔ έχει δίκιο !!!!

      • Ο/Η laskaratos λέει:

        Δίκιο έχεις Omadeon,
        o ΣΥΡΙΖΑ με την αφ’υψηλού απάντησή του αλλά προσθέτω και ο Τσίπρας που άκουσε το κρύο αστείο, όφειλαν να είχαν αντιστρέψει το κλίμα. Εδώ σε θέλω Τσίπρα.
        Πες π.χ.: Εγώ Σλάβοϊ μόνο που ακούω Γκούλαγκ ανατριχιάζω, μου θυμίζει τα βασανιστήρια στα οποία η Εκκλησία (αυτή ξεκίνησε πρώτη τις εξορίες με τρομερή σκληρότητα-μέσα σε βαθείς λάκους-στο αρχιπέλαγος), οι τσάροι και οι σταλινικοί υπέβαλλαν τους Ρ’ωσους διαφωνούντες, εμείς θέλουμε να καταργήσουμε το κοινωνικό Γκούλαγκ της ΝΔ.
        Αλλά αυτός στη Κροατία συγκάλυψε τις φοροκλοπές, τη σκληρότητα και το Χρυσαυγιτισμό της Εκκλησίας,χωρίς ίχνος ντροπής.

  17. Ο/Η Left λέει:

    Την φυλάκιση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αλέξη Τσίπρα, ζήτησε σήμερα ο Θεόδωρος Πάγκαλος με αφορμή όσα έγιναν παρουσία του κ. Τσίπρα με τον φιλόσοφο Σλαβόι Ζίζεκ.

    Ο πρώην υπουργός, μιλώντας στο ΒΗΜΑ FM, κλήθηκε να σχολιάσει το επικείμενο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο που έχει προκαλέσει ενδοκυβερνητικές τριβές. «Δεν έχω διαβάσει το σχέδιο νόμου και γι’ αυτό θέλω να είμαι προσεκτικός. Δεν θεωρώ όμως ότι πρέπει να διώκομαι επειδή μίλησα υπέρ του Χίτλερ. Πρέπει να διώκομαι όταν βγω και πω ότι το Άουσβιτς και το Νταχάου ήταν εκπαίδευση των Εβραίων για να εργάζονται καλύτερα και πιο τίμια, γιατί είναι κλέφτες και τοκογλύφοι. Τότε, πρέπει να με βάλει κάποιος στη φυλακή για να μάθω» δήλωσε χαρακτηριστικά ο πρώην υπουργός.

    «Τα γκουλάγκ είναι τόπος βασανισμού όπου εκτελέστηκαν χιλιάδες από τη σταλινική τρομοκρατία ή πέθαναν από την πείνα και το κρύο. Αυτά δεν λέγονται ούτε γι’ αστείο» σημείωσε χαρακτηριστικά και τόνισε:

    «Και αν το είπε γι’ αστείο ακόμα αυτός που το είπε, πρόκειται περί κτήνους και ηλίθιου. Και αυτοί που τον κάλεσαν είναι επίσης κτήνη και ηλίθιοι και πρέπει να αποδοκιμαστούν από το λαό και να υπάρχει ένας νόμος που να βάζει στη φυλακή τον κ. Τσίπρα. Τον κάλεσε και τον χειροκρότησε. Δεν είναι χιούμορ».

    «Ο Μιχαλολιάκος όταν λέει «τι ωραίος που είναι ο Χίτλερ και έκανε σαπούνια τους Εβραίους» ή ο χρυσαυγίτης που λέει »το καλύτερο σαπούνι βγαίνει από το κομμούνι», τι είναι; Πρέπει να του κάνουμε ψυχανάλυση; Πού θα ξέρω εγώ αν το λέει ως αστείο; Όποιος επιβραβεύει και αποθεώνει φασισμούς – είτε είναι κόκκινοι είτε μαύροι – δολοφονίες ή γενοκτονίες, θα πρέπει να τιμωρείται» πρόσθεσε.

  18. Ο/Η Omadeon λέει:

    αλληλεγγύη στον τρελούλιακα κ. Ροίδη….

    ΑΚΟΜΗ και ο Πάγκαλος παρανόησε.

    Ελλάς Ελλήνων Παρανοϊκών

  19. Ο/Η Eco λέει:

    Άμα έχεις τέτοιους φίλους, τι να τον κάνεις τον Κεδίκογλου;
    Μαΐου 20, 2013
    in
    Η πολιτική στην καλύβα

    “The test of people: when you ask them what they think about Europe, is to ask them what they think about Syriza. If they don’t support Syriza, then in my vision of democratics future, all these people will get from me a first class one way ticket to the Gulag”

    Τελευταια σχολια

    44 σχόλια Ροή σχολίων γι’ αυτό το άρθρο
    Μαΐου 20, 2013 στις 5:52 μμ

    M

    BINGO!!
    Χα χα χα χα χα!

    Με πρόλαβες!
    Μαΐου 20, 2013 στις 5:53 μμ

    Πάνος

    Όντως, είναι για γέλια…

    Τι διάολο – τους ψεκάζουν ΚΑΙ στην Κροατία;
    Μαΐου 20, 2013 στις 6:10 μμ

    M

    Στην …..
    Πρώην Γιουγκοσλαυική Δημοκρατία της Κροατίας, θέλεις να πείς, βέβαια!

    Τέλος πάντων, του το χάλασες του σχολιαστή όμως!
    Αλλοιώς θα το χειριζόταν το πράμα!
    Μαΐου 20, 2013 στις 6:16 μμ

    σχολιαστης

    Δε μου χάλασε τίποτα. Εχω βαρεθεί να σχολιάζω λέγοντας τα αυτονόητα. Βοηθάνε οι ίδιοι οι ΣΥΡΙΖαιοι, ώστε να τοποθετήσουν τον ευατό τους στον …κάλαθο της ιστορίας που από ατύχημα βγήκαν και μας ταλαιπωρούν.
    Μαΐου 20, 2013 στις 6:22 μμ

    Mitsos

    Τα γκουλάγκ είναι μακρυά, θα τους στείλουμε καλύτερα για διακοπές στη γυάρο.. όπως άλλωστε μας έστελναν και αυτοί.
    Μαΐου 20, 2013 στις 6:27 μμ

    Πάνος

    Μήτσο, η ΕΕ σε σκέφτεται και σε αγαπάει…

    Απαγορεύουν το χύμα ελαιόλαδο στα εστιατόρια

    http://tvxs.gr/news/%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%AE/%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%8D%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%84%CE%BF-%CF%87%CF%8D%CE%BC%CE%B1-%CE%B5%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CF%8C%CE%BB%CE%B1%CE%B4%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%B5%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1%CF%84%CF%8C%CF%81%CE%B9%CE%B1
    Μαΐου 20, 2013 στις 6:28 μμ

    Πάνος

    Το επόμενο βήμα, να υποχρεώνονται να αγοράζουν τυποποιημένο για το τσικάλι / τη σαλάτα τους και οι ίδιοι οι παραγωγοί…
    Μαΐου 20, 2013 στις 6:30 μμ

    Πάνος

    Γι αυτό κάτι τύποι σαν το Ζίζεκ πρέπει να κρατιούνται μακριά κι αλάργα: δίνουν εύκολα γκολ στους αριστεροδεξιοπασοκοχουντικούς που κυβερνάνε – και θα τους έχουμε απάνω μέχρι Δευτέρα Παρουσία (περίπου)
    Μαΐου 20, 2013 στις 6:32 μμ

    Δύστροπη Πραγματικότητα

    Η δήλωση του Ζίζεκ δεν μου κάνει καμιά έκπληξη, δεν είναι κανας δημοκράτης ο τύπος, ανακυκλωμένος σταλινικός είναι. Και αδυνατώ να καταλάβω το γεγονός πως υπάρχει πολύς κόσμος που θεωρεί πως είναι μεγάλος φιλόσοφος. Μεγάλος πατατοφιλόσοφος είναι το σωστό.
    Ο οποίος προσπαθεί να κρύψει μέσα σε ένα φαινομενικά βαθυστόχαστο φιλοσοφικό περιτύλιγμα, που δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα μάτσο από βαρύγδουπα εκφρασμένες μπούρδες, την συμπάθεια του πρός τον σταλινισμό.

    Ο χάχας ο Τσίπρας υπέπεσε σε χοντρό φάουλ με το να γελάει με την μαλακία που ξεστόμισε ο Ζίζεκ. Βέβαια θα προσπαθήσει να περάσει την ιδέα πως “έλα μωρέ, πως κάνετε έτσι, ένα αστείο ήταν”.

    Ας σκεφτούμε όμως το τι θα συνέβαινε αν σε μία πολιτική συγκέντρωση ένας διανοούμενος της δεξιάς έλεγε στο ακροατήριο πως

    “το τέστ των ανθρώπων: όταν τους ρωτάς τι πιστεύουν για την Ευρώπη, είναι να τους ρωτάς τι πιστεύουν για την Νέα Δημοκρατία. Εαν δεν υποστηρίζουν την Νέα Δημοκρατία, τότε στο όραμά μου ενός δημοκρατικού μέλοντος, όλοι αυτοί οι άνθρωποι θα πάρουν από μένα ένα πρώτης τάξης εισητήριο για τα ξερονήσια και την ΕΣΑ”

    (Ή τους θαλάμους αερίων, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, κλπ, βάλτε ότι προτιμά ο καθένας)

    και ο Σαμαράς που θα παρευρίσκονταν εκεί ξεσπούσε σε γέλια ακούγοντας το παραπάνω.

    Κάτι μου λέει πως ο Τσίπρας και το κόμμα του μόνο αστείο δεν θα το έβρισκαν, το τελείως αντίθετο. Διέπραξε γκάφα ολκής με το να γελάσει με την συγκεκριμένη μαλακία που πέταξε ο άλλος.

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Eίδα το βίντεο,
      ο Τσίπρας δεν γέλασε όταν ο «φιλόσοφος» είπε την προκλητική ανοησία του.
      Έπρεπε όμως, αυτός που με τόση αναίδεια φώναζε στον Απόστολο Κακλμάνη στη Βουλή «Καθείστε κάτω κύριε Κακλαμάνη» (Στον Αμβρόσιο, στον Κασιδιάρη, και στον Μιχαλολιάκο δεν έχει φωνάξει τίποτα, και καλά κάνει για τους δυο τελευταίους, αλλά όχι φωνές νεαρέ ανάγωγε μόνο στους γέρους τ.Προέδρους της Βουλής που πολέμησαν τη Χούντα), να διόρθωνε με ευγένεια, χαμογελώντας, με κάποιο εύσχημο τρόπο τον προβληματικό Ζίζεκ. Αν δεν έχεις ετοιμότητα ή αν δεν σου κόβει, πήγαινε να δουλέψεις στην οικογενειακή επιχείρηση.

  20. Ο/Η θεοφιλος θερμη λέει:

    Για τον γερο αυτον τα ειπαμε κι αλλη φορα αγαπητε μου Λασκαρατε.
    Eπι χουντας ο Κακλαμανης ετρωγε ολο το φαγητο του , καθε κυριακη στην εκκλησια.
    Ο ιδιος με καμαρι δηλωσε γονος και συνεχιστης βαθεια θρησκευομενης οικογενειας.
    Αν ειναι να σεβομαστε τετοιους γερους, επετρεψε μου κωλογερους, σαν αυτον που κυβερνουσαν πλαϊ πλαϊ με κλεφτες ψευτες και πολιτικους απατεωνες, ελαχαν και χουντικοι αναμεσα τους, σε βαρος της συνταξουλας μας, τοτε να λειπει το βυσινο.
    Πολυ ευγενικα ο Τσιπρας του ειπε καθιστε κατω κυριε Κακλαμανη!
    Στη θεση του ευγενικου Τσιπρα, αν ηταν καποιος του δικου μου χαρακτηρα θα ελεγε στον Κακλαμανη, κατσε κατω κωλογερε συνδαιτυμονα, ψευτων κλεφτων, απατεωνων, σαπιο στιρηγμα και δουλε των αχορταγων και του κερδους.
    Στα τσακιδια κωλογερε!!!!!!!!!
    Κι αν σταματουσα μονο σε αυτα θα ημουν επιεικης..

    Μηπως αυτος δεν ηταν που ελεγε ψεματα στο λαο 74- 82 για διαχωρισμο κρατους εκκλησιας;
    Μηπως ο Κακλαμανης δεν ηταν που ψηφισε διπλασιασμο των μισθων των ρασοκηφηνων:

    Υγ Γερος ειναι και ο Αμβροσιος.
    Τι λες Λασκαρατε;
    Να τον σεβαστουμε;
    Μια και ο λογος για τον χρυσαυγιτη Αμβροσιο, κατι του γραφει η Μαρια Κανελοπουλου σημερα στην Αυγη.

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Στον Κακλαμάνη μίλησε άπρεπα, απότομα, περιφρονητικά.
      Υπάρχει το βίντεο.
      Ο Κακαλαμάνης κουβαλαει πολλές ευθύνες του ΠΑΣΟΚ στο βαθμό που του αναλογεί, αλλά υποστηρίζει σήμερα δημοκρατικές θέσεις στη Βουλή και εμένα μου εμπνέει σεβασμό και συμπάθεια και λόγω της ηλικίας του και της εμφανούς ωρίμανσης του χαρακτήρα του. Δείχνει πως έχει κάνει την αυτοκριτική του:
      Αρνήθηκε να ψηφίσει την παραγραφή της ενοχής των υπευθύνων των δανείων των Τραπεζών σε κόμματα και το διορισμό του δεξιού προέδρου του ΟΑΕΔ.

      Λοιπόν ένας νέος πουλάει τσαμπουκά μόνο σε νέο, όχι σε έναν γέρο.
      Ποτέ μου δεν θα μιλούσα άπρεπα σε κανένα μεγαλύτερό μου στην ηλικία, ούτε και στον Αμβρόσιο, που μου προκαλεί απόλυτη απέχθεια και οίκτο γιατί σέρνει την αρχιερωσύνη του στους ναζιστικούς υπονόμους.
      Μπορούσε να τον έβαζε στη θέση του, αν είχε τα κότσια, με την οφειλόμενη στην ηλικία του και στο σχήμα του ευγένεια. Θα έδινε στο λαό ένα μάθημα ήθους, Δημοκρατίας και αξιοπρέπειας και θα υπερασπιζόταν τις ιδέες, τους ζωντανούς και τους νεκρούς της Αριστεράς και τωνθυμάτων των Καλαβρύτων.
      Δείλιασε σαν Κατηχητόπουλο και από αυτό και μόνο (μαζί με πάρα πολύ ακόμη), καταλαβαίνω τι τενεκές ξεγάνωτος είναι.
      Γιατί μπορεί να μην τον έχω στην ελάχιστη υπόληψη, και να του αξίζει του Αμβρόσιου να τον βρίσει κανείς, αλλά δεν βλέπω το λόγο. Γιατί να χάσω το δίκιο μου;

      Άν οι αγωνιστικές σου περγαμηνές είναι η λούφα στο Πεντάγωνο, η συνέντευξη στη θεούσα Παναγιωταρέα και το σπορ της κατάληψης ενός δημόσιου σχολείου, κι αν, αφού βάζεις και την οικογενειακή ευθύνη, ο πατέρας σου φέρεται (τι φέρεται δηλαδή, κανείς δεν το διέψευσε), ως άνθρωπος του βασιλοχουντικού Ιερώνυμου Α΄, εργολάβος της Εκλησίας επί Χούντας, τότε δεν πουλάς τσαμπουκά στο γερο Κακλαμάνη. Αν ήμουν βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ θα τον αποδοκίμαζα τον κακομαθημένο τον Τσίπρα εκείνη τη στιγμή.

      Για την Μαρία Κανελοπούλου, χτυπάς ορθάνοιχτες πόρτες, μην μου λες τίποτα. Την εκτιμώ αφάνταστα ως μια γενναία, ευγενική και καλόψυχη γυναίκα.
      Είναι η μόνη αιτία που θα με έκανε τωρα να ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ.

      Για τον Κακλαμάνη, από τη wikipedia:

      Το 1967 διώχθηκε και φυλακίστηκε για αντιστασιακή δράση[1] με τον Νόμο 509, ως μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του Δημοκρατικού Εθνικού Κινήματος Αντίστασης (ΔΕΚΑ), αλλά το 1968 αποφυλακίστηκε με την «αμνηστία» του Φεβρουαρίου και υπήρξε συνήγορος υπεράσπισης στις περισσότερες δίκες μέχρι την πτώση της δικτατορίας. Μεταξύ άλλων, υπερασπίστηκε τους Ξ. Πελοποννήσιο και Θ. Κόκκινο (κατηγορούμενους από έκτακτο στρατοδικείο για συμμετοχή στο ΠΑΚ). Συνέχισε, όμως, τη δράση του μέσα από τις γραμμές του ΠΑΚ, γι’ αυτό και η δικτατορία του αφαίρεσε το διαβατήριο, απαγορεύοντάς του την έξοδο από τη χώρα.

  21. Ο/Η θεοφιλος θερμη λέει:

    Ειδες γερο χαζο , ηταν απο τα νιατα χαζος!!
    Να το πω αλλοιως.
    -Γαμπρεμ τρεχουν οι μυξες σ.
    -Χειμωνας βρε πεθερα, ε τρεχνε.
    – Αμ σ ηξερα κι απ το καλοκκαιρ.

    Γυρω στο 81 ο Κακλαμανης μιλησε σε συνεστιαση του Πασοκ Θερμης.
    Μας καλεσαν, μια τριμελη αντιπροσωπεια του ΚΚΕ θερμης, και μαλιστα μας ζητησαν να κανουμε τριλεπτο χαιρετισμο.
    Πηγαμε, και οι δυο σεβασμιοι ,γεροι, συντροφοι επεμεναν να κανω εγω, νεος τοτε , τον χαιρετισμο.
    Επιδη δεν τα καταφερνα ποτε στο μπλα μπλα καθησα και εγραψα ενα συντομο χαιρετισμο.
    Οταν ηρθε ο Κακλαμανης και του το ειπαν, αγριεψε, ποιος ειδε το διαολο και δεν φοβηθηκε, και τους λεει.
    Ε οχι και να χαιρετισουν απο το ΚΚΕ σε δικη μου ομιλια.
    Φυσικα οι φιλοι απο το πασοκ Θερμης εκαναν γαργαρα.
    Μου εκανε μεγαλη εντυπωση, και απο τοτε αρχισα να τον προσεχω.
    Οχι φιλε Λασκαρατε, κι ας μεινουμε με τη διαφωνια μας.
    Αν εγω ημουν βουλευτης του ΣΥΡΙΖΑ, ειτε νεος ειτε τωρα, θα τα εχωνα στον Τσιπρα που τον αντιμετωπισε τοσο ευγενικα, ειδα το βιντεο.
    Ο γερος που ηταν απο τα νιατα ρουφιανος παραμενει ρουφιανος , ακομα και νεκρος εγω θα λεω οτι ηταν ρουφιανος, χωρις να θελω το κακο κανενος αφου μυρμηγκι δεν πειραξα.
    Αν πεσει στο δρομο, θα τρεξω να τον σηκωσω, αλλα δεν συγχωρειτε κανενας παλιανθρωπος λογω γηρατιων .
    Αλλα η αληθεια, αληθεια!!
    Μετα απο αυτα πιστευω οτι, αν ο Τσιπρας ειχε τις »’περγαμηνες»’ του Κακλαμανη εσυ θα τον ειχες σκισει την παναγια πατοκορφα, και εγω θα ελεγα εχεις δικιο!!!!!!!!!!!
    Η αγαπη σου για τον Αλεξη ειναι φανερη και τοση οση η σιχασια μου για τον θεουσο φαταουλα 45 χρονια βουλευτη γερο ρουφιανο πλην συνεπη δουλο των αφεντικων, που εσυ εκτιμας.
    Γραφεις επισης οτι κουβαλαει τις ευθυνες που του αναλογουν, και οτι ταχα εκανε αυτοκριτικη μεσω δημοκρατικων θεσεων που ψηφιζει.
    Που ειδες την αυτοκριτικη φιλτατε Λασκαρατε;
    Αυτος δεν ειναι που επιμενει πασοκ αγκαλια με τον Παγκαλο Βοριδη Αδωνη Βενιζελο Σαμαρα, που προκαλεσαν τοση δυστοιχια και αυτοκτονιες σε συνανθρωπους μας.
    Δεν ειναι μεσα σε αυτους που σκιζονται να δικαιολογησουν τον καθε Δενδια, τις καθε επιστρατευσεις, τις καθε περικοπες μισθων;
    Τον ακουσες να λεει για τις ευθυνες του; τον ψευτοχριστιανο;
    Απορω τι λεει στις προσευχες του.
    Τον ακουσες να λεει τιποτα για κλεψιες και απατες των δικων του κολλητων;
    Ουτε για τον παρολιγο πρωθυπουργο Ακη ειπε κατι !!!!!!!!
    Αυτο ελειπε μονο, μετα που ψηφισε τον περι ευθυνης υπουργων, να ψηφισει και την απαλλαγη απο τα κλεφτοδανεια, για να γινει ρεζιλι των πιο χαζων σκυλων.
    Και που διαφοροποιηθηκε σε κατι ,απο την εποχη που εγλειφε τον Αντρεα μεχρι σημερα;
    Το πασοκ θα πεθανει κι αυτος θα ονειρευεται τις δοξες των απατεωνων!!!!!!
    Δεν μου απαντας για την ανοχη του στις κλεψιες που εκαναν , ουτε για τις ψευτιες που ειπαν στο λαο για χωρισμο κρατους εκκλησιας, απλη αναλογικη, διπλασιασμο σε μισθους κηφηνων, συνεργασια με χουντικους, με την αντιδραση, και τον δικαιολογεις οτι εκανε αυτοκριτικη ψηφιζοντας [;;;] κατι δημοκρατικο.
    Τετοιες αυτοκριτικες σου φτιαχνω εκατο την ωρα για να δικαιολογησω αδικαιολογητα προκειμενου να την βγαζω στην μπουδρα.
    Εγω πιστευω, μονο με χαρακιρι εξιλεωνεται.
    Και εσυ μου λες οτι σου εμπνεει σεβασμο, επιδη ειναι γερος.
    Αγεφυρωτο.
    Οσο για τις δικες, ναι ειναι αληθεια ,την κυριακη πηγαινε παρεα με χουντικους στρατοδικες σε κεντρικη παρακαλω εκκλησια, και την δευτερα ρητορευε εκ του ασφαλους.
    Τετοιοι παλιανθρωποι περασαν πολλοι!!!!!

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Eπειδή καταλαβαίνω πως είσαι καλοπροαίρετος άνθρωπος, σου λέω πιο αναλυτικά τη γνώμη μου για τον Κακλαμάνη εδώ:
      https://roides.wordpress.com/2010/05/02/2may10/

      Κακλαμάνης επί WC…

      και σχετικά με την Εκκλησία, έχει πει και αυτό.
      Αντιφατικός; Ναι.
      Αλλά πόσους αντιφατικούς δεν έχει και η Αριστερά;

      http://groups.yahoo.com/group/greekhr/message/580

      «Θυμάστε τι συνέβη στον εμφύλιο πόλεμο σ’ αυτό τον τόπο. Ποιο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας ήταν το πιο έξαλλο και το πιο φανατικό και παρακολουθήσατε πρόσφατα μέχρι της δικτατορίας το ρόλο αντιστοίχου τμήματος μέσα στην ελλαδική Εκκλησία“, είπε καταγγέλλοντας “εκβιασμούς” έναντι της πολιτείας αλλά και εντός της Ιεραρχίας. “Μιλούν για πατρίδα άνθρωποι που δεν πολέμησαν, ούτε πρόκειται να πολεμήσουν για πατρίδα, για θρησκεία άνθρωποι που καπηλεύονται τη θρησκεία και την πίστη, για οικογένεια άνθρωποι οι οποίοι δεν θέλησαν και ούτε πρόκειται να θελήσουν να κάνουν οικογένεια“, τόνισε ο κ. Κακλαμάνης για να καταλήξει αποκαλύπτοντας γιατί είναι περιορισμένη η αντίδραση: “Ξέρετε πόσοι ιεράρχες σήμερα έχουν διάφορες αμαρτίες, διαχειριστικές, προσωπικές και η εισαγγελική αρχή ουδέποτε θέλησε, ουδέποτε τόλμησε να βάλει τον δάκτυλο επί τον τύπον τον ήλων και να βάλει και την καρφίτσα εκεί που υπάρχει το πύον“.
      _______________________________

      Πως του φέρθηκε ο Τσίπρας;

  22. Ο/Η Αρχειοφύλακς λέει:

    «Η Αριστερά είναι αντιρατσιστική από αριστερή σκοπιά» κλπ
    (googlable)

    Δεν ξέρω πολλά γράμματα, μπορεί κάποιος να μου το εξηγήσει;

  23. Ο/Η massilia λέει:

    Δεν ξέρω αν ο Λεωνίδας Χατζηπροδρομίδης «βλέπει παντού σταλινικούς» ή είναι ¨ένας από τους αμέτρητους οπαδούς του μεγάλου φιλελεύθερου κέντρου» αλλά αυτό που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση είναι πως οι ανταποκρίσεις του από το Βελιγράδι τα μαύρα χρόνια των πολέμων της Γιουγκοσλαβίας ήταν οι μόνες αχτίνες φως στο σκοτάδι της εθνικιστικής παραφροσύνης και της κτηνώδους άγνοιας που κυριαρχούσε τότε. Οταν ο συνδυασμός των μυστικών κονδυλίων του ΥΠΕΞ και της Γιουγκοσλαβικής πρεσβείας, οι μυστικοί σχεδιασμοί του Μιλόσεβιτς και οι τυχοδιωκτισμοί του Μητσοτάκη, του Σαμαρά και του Ανδρέα έκαναν όλο το πολιτικό φάσμα, από τους ναζιστές της ΧΑ μέχρι τον Αναρχικό να χαιρετίζουν τις γενοκτονικές πολιτικές του Κάρατζιτς, οι ανταποκρίσεις του Χατζηπροδρομίδη στην Ελευθεροτυπία ήταν η μόνη ένδειξη ότι στην Ελλάδα δεν είχαμε κατρακυλίσει όλοι στον πρωτογονισμό και τη βαρβαρότητα.

    Για το αστείο του Ζίζεκ, θα ήθελα να ήξερα τι αντιδράσεις θα ξεσήκωνε κάποιος «φιλόσοφος» που θ’ αμόλαγε την ίδια εξυπνάδα αλλά μπλέκοντας το Νταχάου ή το Αουσβιτς. Η ακόμα και τη Γυάρο ή τη Μακρόνησο. If they don’t support Nea Dimokratia, then in my vision of democratics future, all these people will get from me a first class one way ticket to Makronisos”. Ξεκαρδιστικό. Τέτοια αστεία είναι απαράδεκτα, είτε καραδοκεί το τμήμα προπαγάνδας της ΝΔ είτε όχι. Δεν ξέρω αν λέγεται πολιτική ορθότητα ή κάπως αλλιώς αλλά αστεία για ανάπηρους, αστεία για Εβραίους και σαπούνια, αστεία για μαύρους και κουκούλες, αστεία για γυναίκες και βιαστές πολύ σωστά θεωρούνται off limits. Προφανώς οι φρικαλεότητες του σοβιετικού παράδεισου ανήκουν σε άλλη κατηγορία. Δύο μέτρα και εκατόν δύο σταθμά…. Αλλά εδώ ολόκληρος Τρότσκι, γράφοντας στον Αντε Τσίλιγκα που μόλις είχε γλυτώσει από τον εφιάλτη 6 χρόνων στα Γκούλαγκ τον συμβούλευε να δουλέψει προς μια πιο σοσιαλιστική (αντικειμενική) και λιγότερο ηθικολογική (υποκειμενική) αξιολόγηση του καθεστώτος της ΕΣΣΔ. Λες και μπροστά στην πραγματικότητα των εκατομμυρίων εκτελεσμένων, βασανισμένων, εκτοπισμένων, εξορισμένων, δολοφονημένων, εξανδραποδισμένων υπήρχε κάποια αντικειμενική, μη ηθικολογική αξιολόγηση.

    • Ο/Η Po λέει:

      Αγαπητέ massilia,
      Καλώς μας ήρθατε.
      Το σχόλιο σας θα πρέπει να διαβαστεί πολύ και προσεκτικά, και να αναμεταδοθεί σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κοινό.
      Σας Ευχαριστώ γιατί ορισμένοι πιστεύουν ότι επειδή ο Ζιζεκ-«έλα-μωρέ-έκανε-πλάκα» εμείς κακώς τον πήραμε σοβαρά.
      Όσοι το λένε, δεν έχουν καταλάβει τη βαρύτητα του ζητήματος, ιδιαίτερα αυτή την εποχή.
      Επικίνδυνα βλακώδης θεωρώ επίσης, την επίσημη ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ που αποδεικνύει ότι ούτε αυτή η Αριστερά δεν έχει ιδέα «τι στο διάολο της γίνεται» όπως μας υπογράμμισε και ο αείμνηστος Σαραμάγκου.

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Ο Λεωνίδας Χατζηπροδρομίδης όταν ολόκληρη η Εκκλησία και η Ακροδεξιά και σχεδόν σύσσωμη η Αριστερά, το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, και οι εφημερίδες τους ψευδολογούσαν ασύστολα, έσωσε την τιμή της ελληνικής Δημοσιογραφίας.
      Την τιμή των πολιτικών, από ότι θυμάμαι, έσωσε ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος.
      Η Αριστερά που μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα, δεν έχει την εντιμότητα να ζητήσει συγνώμη.
      Τόσο το χειρότερο γι’αυτήν

  24. Παράθεμα: Σλάβοϊ Ζίζεκ, Επάγγελμα διασκεδαστής | Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές | crockorozistas

  25. Ο/Η Omadeon λέει:

    Υπάρχει, ωστόσο μια σοβαρή ένσταση σε όσα εξήγησε ο/η massilia.

    (διότι το θέμα είναι σοβαρό και ΔΕΝ σηκώνει ούτε συναισθηματισμούς, ΟΥΤΕ μεροληψίες και ιδεολογικές αντιπάθειες, ΟΥΤΕ παρερμηνείες)….

    Προσέξτε κάτι…

    Ο λόγος που είναι αποκρουστικές οι «πλάκες» νεοναζιστών, όταν λένε «θα στείλουμε τους Τάδε στο Αουσβιτς», ή κάτι παρόμοιο…
    …ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ η «πολιτική ορθότητα» (που δήθεν «δεν επιτρέπει» να αστειεύεται κανείς με «τέτοια θέματα»)… ΟΧΙ, ΟΧΙ, ΟΧΙ….

    Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ λόγος είναι ότι οι νεοναζιστές (ενώ «αστειεύονται») στην πραγματικότητα ΕΝΝΟΟΥΝ ΣΟΒΑΡΑ και θα ΕΚΑΝΑΝ στα σοβαρά, αυτά για τα οποία (δήθεν) «αστειεύονται».

    Εν προκειμένω, οι ΔΗΘΕΝ «αντίστοιχες» δηλώσεις του… υπερ-νάρκισσου (πάρτον στο γάμο σου να σου πει και του χρόνου-)Ζίζεκ… ΔΕΝ απωθούν πάρα πολύ κόσμο, διεθνώς, κατά κανόνα, διότι (απλούστατα) ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ο ο ίδιος…ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ υπέρ της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ χρήσης μεθόδων όπως τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα Γκουλάγκ, κ.ο.κ.

    Να σας το πω αλλοιώς. ΚΑΘΕ μακάβριο αστείο, αφορά κάτι που κατά κανόνα είναι φρικιαστικό, αποκρουστικό, αλλά (μέσω αστεΪσμού) το χειριζόμαστε με «ελαφριά» διάθεση. Γιατί όμως? Διότι ΔΕΝ το πιστεύουμε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ. Κι αν πούμε σε κάποιον (γελώντας), «θα σου πιω το αίμα, είμαι γεννημένος δράκουλας», ο άλλος ΓΕΛΑΕΙ διότι ΞΕΡΕΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ότι ΔΕΝ ισχύει κυριολεκτικά κάτι τέτοιο (εκτός αν… έστω μεταφορικά μιλώντας, ισχύει, οπότε συνιστά απειλή, π.χ. από αυταρχικό εργοδότη, κι ο άλλος ΔΕΝ γελάει…)

    Everything is judged _in_context_.

    Αν, τώρα, πιστεύει κάποιος ότι ο Ζίζεκ τάσσεται υπέρ της επαναλειτουργίας των Γκουλάγκ, είναι ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΜΕΝΟΣ ΒΑΘΙΑ και τον συκοφαντεί.

    Η πολιτική ορθότητα όμως, ΔΕΝ ισχύει γενικά και αόριστα, για ΚΑΘΕ αστείο που αφορά Γκουλάγκ. Ισχύει ΣΧΕΤΙΚΑ, όταν και όποτε κάποιος λέει αστεία που στην πραγματικότητα (κάπου) τα εννοεί ΚΑΙ σοβαρά.

    Ενα τέτοιο αστείο π.χ. από εκπρόσωπο του ΚΚΕ, θα ήταν πραγματικό φάουλ (γι αυτό και δεν το κάνουν, γι αυτούς… είναι προτιμότερο και πάγια τακτική να ΜΗΝ κάνουν τέτοιο «χιούμορ» με τις σταλινικές διώξεις…)

    Ομως ο Ζίζεκ, παρόλα τα πολλά του ελαττώματα, υποστηρικτής της χρήσης μεθόδων Γκουλάγκ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ.

    ΑΝ επιμείνετε ότι είναι, σόρυ. Απλά έχετε λάθος. Ελέγξτε το καλύτερα…
    Ο άνθρωπος είναι καραγκιόζης, νάρκισσος και πολλά άλλα. Αλλά κατά των ανθρώπινων δικαιωμάτων ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ (και τόχει αποδείξει κατά καιρούς). Π.χ. διαβάστε τις αναλύσεις του ΚΑΤΑ της χρησιμοποίησης βασανιστηρίων….

    Οπότε, το θέμα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ τόσο απλό, κ. Ροίδη, όπως φαίνεται. Γιατί με τη λογική της «πολιτικής ορθότητας» και εξίσωσης των 2 άκρων, πάμε σε άλλες λογικές, που καλύτερα να απευχόμαστε….

    Το ότι ο Ζίζεκ αστειεύτηκε ΕΙΝΑΙ δεδομένο ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ. Το να μη γελάσει κανείς, δικαίωμά του. Αλλά ΔΕΝ φταίει ο Ζίζεκ που αστειεύεται. Φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ που δεν τον χειρίστηκε σωστά…

  26. Ο/Η Omadeon λέει:

    Περί της εντιμότητας και της αξίας του κ. Λεωνίδα Χατζηπροδρομίδη, τώρα…

    Οφείλω να επανορθώσω κάτι. ΔΕΝ έχω στοιχεία ότι (κατά κανόνα) «βλέπει σταλινικούς κάτω από το κρεβάτι του». Το ΕΙΚΑΖΩ όμως, με μια εντελώς… αναξιόπιστη «ασθενή συνεπαγωγή» (weak Implication) βλέποντας ορισμένα που καταλογίζει στον Ζίζεκ και τον ΤΡΟΠΟ που το κάνει. Πιθανότατα δεν το κάνει ΓΕΝΙΚΑ. ΔΕΝ το γνωρίζω. Ομως εξήγησα ήδη, ότι π.χ. είναι ΠΑΡΑΛΟΓΟ να καταλογίζεi στον Ζίζεκ (με αποσπασματική παράθεση μιας δήλωσής του) ότι «τάχθηκε υπέρ του Πολ-Ποτ». Εξήγησα τους λόγους στο σχόλιο 21/05/2013 στις 9:50 πμ …την εποχή που ο Ζίζεκ ήταν υποψήφιος του Σλοβενικού Φιλελεύθερου κόμματος(!!!)

    Αμυδρά θυμήθηκα, το όνομα του κ. Χατζηπροδρομίδη, όταν αναφέρθηκε η ειδησεογραφία της εποχής του πολέμου της Γιουγκοσλαβίας. ΔΕΝ την παρακολουθούσα, διότι τη θεωρούσα αναξιόπιστη. Ο εθνικισμός και η «αδελφοσύνη λόγω θρησκείας» με τους Σέρβους δεν με συγκίνησαν ποτέ.

    Πολλά χρόνια αργότερα (2009) έκανα όμως μια έρευνα για τη σφαγή της Σρεμπρένιτσα, όταν αγανάκτησα με οφθαλμοφανή λάσπη κατά ενός άλλου δημοσιογράφου (με στάση παρόμοια εκείνης του Χατζηπροδρομίδη), του κ. Τάκη Μίχα. Οσα βρήκα, με έκαναν να τον υπερασπιστώ, σε άρθρο αλλά και σε πολλά σχόλια _ξένων_ blog. Ορίστε εκείνο το ποστ μου (για τεκμηρίωση):
    http://omadeon.wordpress.com/2009/07/31/srebrenitsa-trance/

    Είχε δίκιο, λοιπόν, ο… (νεο-)φιλελεύθερος κ. Τάκης Μίχας σε ΕΚΕΙΝΗ την υπόθεση? -ΝΑΙ, οπωσδήποτε, συνεχίζω να το λέω ανεπιφύλακτα. Εχει όμως δίκιο, σε πιο πρόσφατα… φιλο-μνημονιακά δημοσιεύματά του, ή στις δικές του πολιτικές θέσεις για την οικονομία ή τον καπιταλισμό (με δαιμονοποίηση ΟΛΗΣ της αριστεράς, από τον ίδιο)? -ΟΧΙ, οπωσδήποτε! Π.χ. ορίστε γιατί:
    (link σε σχόλιο του ΙΔΙΟΥ του κ. Μίχα, όταν… διαμαρτυρήθηκε για την κριτική που του είχα ασκήσει (αλλά δεν ξανα-εμφανίστηκε μετά τις εξηγήσεις μου)
    http://omadeon.wordpress.com/2010/10/05/tea-partying-michas/#comment-43415

    ΔΕΝ θάπρεπε να έχει ΤΟΣΗ σημασία η σωστότητα θέσεων κάποιου (ή της στάσης του) για να κρίνουμε τη στάση του _αργότερα_, ή _άλλες_ θέσεις του. Με παρόμοιο τρόπο κρίνω τον Ζίζεκ, ΚΑΙ τον Χατζηπροδρομίδη ΚΑΙ ένα σωρό άλλους. Η εποχή των απόλυτων, ΕΥΚΟΛΩΝ δαιμονοποιήσεων έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Ουδείς αλάνθαστος (και προπάντων όχι… εγώ).
    🙂
    Ζούμε στην εποχή του Διαδικτύου και των διαλόγων του, όπου ΑΥΤΗ ΕΔΩ η συζήτηση περιέχει, σαν ΣΥΝΟΛΟ, ένα σωρό πτυχές μιας υπόθεσης όπου κανένας δεν εκφράζει ΟΛΗ την αλήθεια στα σχόλιά του, αλλά ΟΛΟΙ μαζί (με όλα μας τα σχόλια) βγάζουμε στο φως ολοένα και περισσότερα.

    Ο διαδικτυακός διάλογος, σήμερα στον 21ο αιώνα, είναι το ΠΙΟ ΙΣΧΥΡΟ μέσο έκφρασης, έρευνας και διαύγασης αληθειών παντός είδους. Θάπρεπε να αναγνωριστεί αυτό, κάποτε. Είναι μια αφανής Πολιτιστική Επανάσταση (αλλά… μη μου πείτε ότι υπονοώ κάτι υπέρ του Μεγάλου Μακελάρη Μάο γιατι θα σας βάλω Εικονικό Πιπέρι στο στόμα ! 🙂 Εγώ βλέπω τρολ κάτω από το κρεβάτι μου και βουνά λάσπης παντού. Πειράζει αυτό?)

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Οmadeon,
      είναι αυτονόητο το ότι συμφωνώ με τον Laskarato εδώ και με τον Omadeon εκεί, δεν σημαίνει συμφωνώ με όλα.

      Υπάρχει όμως ένα θέμα. Ο Μίχας όταν υποστηρίζει το μνημόνιο ή δεν ξέρω τι, εμφανώς το πιστεύει.
      Δεν μπορώ να δεχθώ όμως ότι οι αριστεροί δημσιογράφοι και πολιτικοί δεν ήξεραν για τις σφαγές που έκαναν οι Σέρβοι εθνικιστές.
      Ήταν γνωστές σε όποιον έψαχνε ελάχιστα.
      Εδώ είχαμε να κάνουμε με αμετανόητη, μέχρι και σήμερα, παλιανθρωπιά, αφού κανείς τους δεν έκανε την αυτοκριτική του δημόσια..

      • Ο/Η Omadeon λέει:

        Εχετε δίκιο…

        ΔΕΝ κατανοώ αυτή τη γαΪδουρινή έλλειψη αυτοκριτικής. Προφανώς οφείλεται και σε ισχυρογνωμοσύνη, εγωϊσμό και όλα τα συναφή.

        Ομως υπάρχει μια λεπτομέρεια ανησυχητική. Πολλοί από αυτούς νομίζουν ακόμη ότι ορισμένες λανθασμένες ιδέες τους εκείνης της εποχής ισχύουν.

        Από ό,τι ξέρω και η Αλέκα Παπαρήγα κατάθεσε στεφάνι στον τάφο του μεγάλου μακελάρη Μιλόσεβιτς, ενώ άλλοι, επειδή δεν κατάφεραν μια πιο πλήρη, πιο αντικειμενική κατανόηση του ΤΙ ακριβώς συνέβη στον πόλεμο διάσπασης της Γιουγκοσλαβίας, δεν αρκούνται σε υπερ-απλουστεύσεις αλλά συνεχίζουν τη σκοπιμότητα αποσιώπησης Σερβικών εγκλημάτων «χάριν αντίστασης στην παγκοσμιοποίηση» (και άλλες μαλακίες).

        Οταν δε, τους αποκαλύψει κανείς ότι ο Μιλόσεβιτς ήταν το αγαπημένο παιδί του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας και ότι ρήμαξε τη χώρα του, βλέπει είτε άγνοια, είτε εθελοτυφλία…

  27. Ο/Η Omadeon λέει:

    Καλημέρα κ.κ. Ροίδη/Λασκαράτε,

    Ενα σχόλιό μου πήγε στο σπαμ (που ξέρω ότι το ελέγχετε αλλά είναι πιο εύκολο όταν σας ειδοποιούμε). 🙂

    Γενικά μιλώντας, μου άρεσε πολύ αυτή η συζήτηση και τα συμπεράσματά της ίσως τα κάνω ειδικό ποστ. Προέκυψαν από το διάλογο, πολύ περισσότερο από το αρχικό άρθρο, κι αυτό το βρίσκω ΠΟΛΥ θετικό.

  28. Ο/Η massilia λέει:

    Οποιος ενδιαφέρεται για τις ανταποκρίσεις του ΛΧ τη μαύρη δεκαετία του 90 μπορεί να ψάξει τα βιβλία του,” Γιουγκοσλαβία: Η έκρηξη του εθνικισμού” και “Η δολοφονία της Γιουγκοσλαβίας” που συγκεντρώνουν πολλά από τα άρθρα του εκείνης της εποχής. Η διαύγεια των αναλύσεων εντυπωσιάζει ακόμα και σήμερα. Να σημειώσω ότι ο Χατζηπροδρομίδης, ανάμεσα στ’ άλλα, ήταν ο μόνος που τόλμησε να ξεσκεπάσει το σκάνδαλο με την αποφυλάκιση του Σέρβου αρχιμαφιόζου Ντάρκο Ασάνιν από το Ελληνικό δικαστικό σύστημα. Οι ανταποκρίσεις του για τη συνεργασία Σέρβικης κρατικής εξουσίας, μυστικών υπηρεσιών και μαφίας στο σχεδιασμό και εκτέλεση των γενοκτονιακών πολιτικών παραμένουν αξεπέραστες.

    Οσοι θυμούνται τις μέρες εκείνες και τη συνωμοσία γενικευμένου ψέματος που κυριαρχούσε στην Ελλάδα, μπορούν να εκτιμήσουν ακόμα περισσότερο την ακεραιότητα και το θάρρος που απαιτούσαν αυτές οι ανταποκρίσεις. Να θυμίσω απλά, ότι το διάχυτο ψέμα εκτείνονταν από το τραγικό (πάνδημος πανηγυρισμός για την πτώση του «οχυρού» – όπως το Ελληνικό πολιτικό μηντιακό πλέγμα είχε αποφασίσει ότι έπρεπε να μεταφράζεται ο όρος “safe heaven”- της Σρεμπρένιτσα), μέχρι το ανεπανάληπτα γελοίο (καταγγελία από το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του mega της περιπέτειας του Τεντέν «Το σκήπτρο του Οττοκάρ» ως ανθελληνικό γιατί κάπου εμφανίζονταν ένα πακέτο τσιγάρα μάρκας Macedonija). Λεπτομέρεια: Το κόμιξ είχε γραφτεί το 1939. Για να μην θυμηθούμε τη ξεδιάντροπη δικαιολόγηση της σφαγής της πλατείας Μάρκαλε στο Σεράγεβο από γνωστό «αριστερό» δημοφιλή τηλεοπτικό κωμικό σε prime time τηλεοπτικό χρόνο.

  29. Ο/Η Rania λέει:

    Ευχαριστώ πολύ, για την όπως την επιθυμούσα λακωνική απάντηση, καλύφθηκα πλήρως.

  30. Ο/Η athinaika λέει:

    Διδακτικότατη η όλη συζήτηση, που τη διάβασα γραμμή – γραμμή. Μπράβο για μια ακόμα φορά στο μπλογκ και τους μπλόγκερ.
    Δημήτρης Φύσσας

  31. Αγαπητοί συζητητές, μου κάνει εντύπωση — χωρίς όμως να με εκπλήσσει — όλη αυτή η ομόθυμη έκφραση ευχαρίστησης για μια συζήτηση που εγώ την βρίσκω εντελώς άκαιρη και μόνο επιφανειακά εντός θέματος.

    Προσωπικά παρακινήθηκα να ρίξω μια ματιά στο άρθρο του κυρίου Λεωνίδα Χατζηπροδρομίδη που δημοσιεύσατε, από τον γνωστό άρχοντα του διαδικτυακού υποκόσμου του LOL-G-700 ο οποίος προσπαθεί να υπάρξει γρατζουνίζοντας στην ζούλα την μπογιά όποιου του γυαλίζει.

    Βεβαίως όπως όλοι οι διεστραμμένοι μοχθηροί και κομπλεξικοί καραγκιόζηδες ο LOL με την κουκούλα είναι εξαιρετικά ικανός να πιάνει στον αέρα την ευκαιρία να ασκήσει την τέχνη του. Στην συγκεκριμένη περίπτωση έπιασε το μοναδικό θέμα που υπάρχει στην στάση του Ζίζεκ που είναι η υποστήριξη προς τον ΣΎΡΙΖΑ και μάλιστα προς τον ανεκδιήγητο Τσίπρα.

    Θέση υπέρ του ΣΎΡΙΖΑ και του Τσίπρα δεν έχει πάρει μόνο ο Ζίζεκ αλλά αν δεν κάνω λάθος, κάπως πιο φειδωλά, και ο Μπαντιού και από ότι πήρε το μάτι και στην δική σας συζήτηση ειπώθηκε πως ο Τσίπρας θεωρείται από κάποιους παγκόσμιας εμβέλειας προσωπικότητα (ο θεός να μας φυλάει).

    Αυτό και μόνο είναι θέμα για συζήτηση. Ο Ζίζεκ μπορεί να φαίνεται κάπως φαιδρός με τα τικ του και με τον νευρικό τρόπο που μιλάει αλλά μέσα στο πλαίσιο που κινείται (από το οποίο δυστυχώς κανείς μας δεν μπορεί να ξεφύγει) είναι πολύ σοβαρός.

    Κατά την γνώμη μου, μαζί με τον Μπαντιού και τον Νέγκρι είναι οι μόνοι (βεβαίως από τους γνωστούς και προσβεβλημένους) στο χώρο της αριστερής διανόησης που συζητάνε το θέμα της κοινωνικής προοπτικής.

    Πώς είναι δυνατόν ένας σοβαρός άνθρωπος να είναι υπέρ αυτού του συνονθυλεύματος καραγκιόζηδων που είναι το επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ; Αυτό είναι το ερώτημα!

    Κατά την άποψή μου η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι πως παρ’ όλο που και οι τρεις που ανέφερα θέτουν το ζήτημα της κοινωνικής προοπτικής την δική τους προοπτική την περιορίζουν μέσα στο πλαίσιο της παρούσας αθλιότητας: κοντολογίς θέλουν να «αναγνωρίζονται», θέλουν να είναι «επώνυμοι» και θέλουν να είναι «δημοφιλείς». Και όταν ολόκληρη η κοινωνία χειροκροτεί διάφορους ηλίθιους όποιος θέλει να είναι δημοφιλής είναι υποχρεωμένος να χειροκροτεί τους ηλίθιους που είναι δημοφιλείς.

    Πέρα από αυτή την απλή εξήγηση υπάρχει μια τεράστια απορία αν η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ; οφείλεται στην ηλιθιότητα του κόσμου και μια ακόμη πιο μεγάλη πώς γίνεται σήμερα τον μισό κόσμο να τον κυβερνούν ηλίθιοι φασίστες και τον άλλο μισό αριστεροί φασίστες.

    Αλλά αυτή είναι μια μεγάλη κουβέντα που δεν μπορεί να γίνει με τα γνωστά και τετριμμένα «σταλινικά» και «αντισταλινικά» στερεότυπα.

  32. Ο/Η Θοδωρής Λάσκος λέει:

    Ζίζεκ, σίσα και σύριζα. Η πεμπτουσία.

    Η καθολική κατάπτωση της Κοινωνίας φαίνεται όχι μόνο απο τους προκάτ «πολιτικούς» που μας σερβίρονται, αλλά και απο την νοηματική κενότητα των «φιλοσόφων» που μας πλασάρονται ως νέοι σταρ.
    Πιο γλοιώδης, νοηματικά, κινησιολογικά, φυσιογνωμικά και ανθρωπομορφικά απο το Ζιζεκ δεν υπάρχει.
    Ιατρικό πρόβλημα. Σαλιώδης δυσγλωττία και αδιέξοδες μπούρδες

    • Ο/Η Omadeon λέει:

      Σιγά ρε Θόδωρεεε…
      Kύριε Λάσκο μου, πρωί-πρωί σε διάβασα και… κόντεψε να μου πέσει ο καφές απ’ τα χέρια.

      Σιγα τ’ αυγά της ανεβασμένης και ηθικής κοινωνίας που απείλησε το επίπεδό της ο Ζίζεκ.

      Πολύ πιο γλοιώδης είναι ο κάθε ελληνάρας καράβλαχος που (μια ζωή) ρίχνει λάσπη σε κάθε διανοούμενο που δεν καταλαβαίνει, ΧΩΡΙΣ καν μια προσπάθεια να τον καταλάβει. Αυτοί που ψήφισαν Σαμαρά, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, μαζί με εκείνους που ψήφισαν νεοναζί, είναι ΧΙΛΙΕΣ φορές πιο γλοιώδεις, ΗΛΙΘΙΟΙ και ΒΛΑΒΕΡΟΙ, ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ για τον εαυτό τους και για τους άλλους, από τον νάρκισσο διασκεδαστή με υψηλό I.Q. που δοξάστηκε στα πανεπιστήμια του κόσμου κι έχει κριθεί ενδιαφέρων ακόμη κι από τους εχθρούς του, Πιο παλαβοί [νοηματικά, κινησιολογικά, φυσιογνωμικά ΚΑΙ ανθρωπομορφικά] χειρότεροι από δαύτους ΔΕΝ υπάρχουν.

      Και δυστυχώς, πλειοψηφούν (μαζί με άααλλους ηλίθιους που… μέρα εκλογών απουσίασαν).

      Είναι και ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ επικίνδυνοι. Διότι αν θάβουν τόσο εύκολα έναν αναγνωρισμένο φιλόσοφο που δεν καταλαβαίνουν, ΦΑΝΤΑΣΟΥ πόσο πιο εύκολα θα εκμηδένιζαν κι εμένα κι εσένα και οποιονδήποτε, με την ΠΡΩΤΗ ευκαιρία του _πιο μικρού_ στραβοπατήματός μας.

      Πρέπει να κοπεί με ΜΑΧΑΙΡΙ και ΜΙΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ η αυθάδης, απολίτιστη και αηδιαστική κακή συνήθεια του ελληνάρα στη δημόσια ζωή να ανέχεται το ψεύδος, το παράλογο και τη λάσπη. Δηλαδή… όχι μόνο να τα ανέχεται, αλλά ΚΑΙ να τα εξαπλώνει. Και μετά να ψάχνει (όπως πάντα) για αποδιοπομπαίους τράγους, με βάση το αξίωμα «Ισχύς μου η μείωση του Αλλου».

      Αυτά κ. Λάσκο μου.

      (κι ο ΣΥΡΙΖΑ ή θα μάθει τα _στοιχειώδη_ ή θα καταποντιστεί…)

      • Ο/Η Θοδωρής Λάσκος λέει:

        Για να ξεκινήσω να προσβάλω τον κάθε «συριζόφιλο-φιλόσοφο» ή τον κάθε κοπροφιλόσοφο, σημαίνει ότι έχω εκτιμήσει πρώτα το δικό μου διανοητικό διαμέτρημα..Σημαίνει ότι ίσως μπορώ να αναλύσω και να καταλάβω πάρα πολλά πράγματα. Σε πληροφορώ (και δεν είναι μόνο δική μου γνώμη) ότι η «φιλοσοφία'» του Ζιζεκ δεν έχει τίποτα να προσφέρει στην ανθρωπότητα. Τι θέλει να πει ο ποιητής δηλαδή; ΤΙΠΟΤΑ δεν έχει να πει ο ποιητής. ΟΚ; Πάμε παρακάτω.

        Γενικά φιλαράκο Omadeon, δεν μπορώ να ακούσω σοβαρά κανένα μουσάτο ή μη διασκεδαστή, που δεν διαθέτει τη στοιχειώδη ικανότητα., Αυτή της άρθρωσης λόγου, με λογική συγκρότηση και ειρμό.
        Ποιά τα χαρακτηριστικά του Μεγάλου Άνδρα κατά τους Αρχαίους;
        Ποιά τα χαρακτηριστικά του Ευμολπιδέος;
        Να θυμήσω ότι ο Εὐμολπίδης για τους Αρχαίους Προγόνους μας σήμαινε, Όμορφη Δυνατή Φωνή, Όμορφη Κορμοστασιά & Καθαρό Βλέμμα. Που είναι αυτά τα στοιχεία, στα σύγχρονα τσογλάνια που λυμαίνονται αυτόν τον τόπο και παίζουν με τις μοίρες μας; Που ε;

        Ασχολήθηκα και ανέφερα τίποτα για την ΕΠΤΑΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΧΟΥΝΤΑ της Ελλάδας του 2013; Οχι.
        Ασχολήθηκα εγώ με τα «κόπρανα¨ της Ιστορίας που έχουν αποτεθεί πια στο αποχωρητήριο; Οχι
        Ασχολούμαι με τα νέα «σκατά» που μας σερβίρουνε και ετοιμάζονται να μας τα «ταΪσουν» με το ζόρι (με το δίκαιο της πυγμής των ΜΜΕ).

        Το σύστημα είναι εξ’ολοκλήρου παγιδευμένο. Αν κατανοήσουμε ότι οι προβληματικές πηγάζουν απο τις ρίζες του συστήματος, θα είναι μετά πολύ εύκολο να καταλάβουμε ότι για να γίνουμε ΑΝΘΡΩΠΟΙ θα πρέπει να ξε-ΡΙΖΩΣΟΥΜΕ τις ρίζες του συστήματος.
        Μέσα στη βρωμιά του συστήματος, μόνο βρωμιά μπορούμε να φέρουμε.

        ΣΥΡΙΖΑ,ΧΑ, και όλοι οι άλλοι = ΣΥΣΤΗΜΑ*
        διότι
        επιχορηγούνται, κηδεμονεύονται και χειραγωγούνται μεθοδικά απο τους Μεγάλους Χρηματοδότες τους που αποτελούν το βαθύ ΣΥΣΤΗΜΑ.

  33. Ο/Η laskaratos λέει:

    http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.politiki&id=24576

    20 Μαΐου 2013-Γιάννης Σιδέρης

    Κώστας Καραμανλής

    «Δοξάζεται» κρυπτόμενος

    ………..πέρασε ασχολίαστο, σχεδόν απαρατήρητο, το σοκαριστικό δημοσίευμα της έγκριτης βελγικής εφημερίδας «La Libre Belgique», η οποία περιγράφει την απέλπιδα προσπάθεια του τότε προέδρου του Eurogroup, Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, να πείσει τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή να κάνει κάτι για να αποτρέψει την ελληνική χρεοκοπία!

    Κατά την εφημερίδα, δύο φορές ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου και πρόεδρος της ομάδας των υπουργών Οικονομικών της ζώνης του ευρώ, έχει σταλεί στην Αθήνα με τη μεγαλύτερη δυνατή μυστικότητα προκειμένου να πείσει τον πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή να πάρει μέτρα, για να μη χρεοκοπήσει η χώρα και τιναχθεί στον αέρα η ευρωζώνη… Αλλά ο Λουξεμβούργιος επέστρεψε με άδεια χέρια, χωρίς καμία δέσμευση από τον προκάτοχο του Παπανδρέου -τον παραθεριστή της Ραφήνας εννοεί – για το πώς προτίθεται να σώσει την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας του απέναντι στους διεθνείς επενδυτές. Με απόλυτο κυνισμό (η φράση της εφημερίδας), ο Καραμανλής αγνόησε τον κίνδυνο μιας στάσης πληρωμών!

    Φυσικά το ρεπορτάζ αναφέρεται και στη συμπεριφορά του ετέρου πρίγκιπος της πολιτικής ζωής, του Γ. Παπανδρέου, ο οποίος με ιδιαίτερη… οξύνοια αποκάλυψε πως ως λαός είμαστε ψεύτες και φαύλοι! Απολαύστε το απόσπασμα: «H Γερμανίδα καγκελάριος είχε σοκαριστεί από αυτό που ανακάλυψε τον Δεκέμβριο του 2009. Κατά τη διάρκεια της Συνόδου Κορυφής, όταν οι Ευρωπαίοι καλωσόριζαν τον νεοεκλεγέντα Έλληνα πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου, εκείνος τους είπε πως τα ελληνικά στατιστικά στοιχεία ήταν λάθος και ότι η χώρα του κυβερνάται από τη φαυλότητα και τη διαφθορά. Τους ζήτησε βοήθεια γιατί να διορθώσει τα κακώς κείμενα στην Ελλάδα.

    Tα μέλη της Συνόδου αναστατώνονται. Η Άνγκελα Μέρκελ νιώθει ταραγμένη και προδομένη. Η Ευρώπη ως κοινότητα αξιών κλονίζεται από τα συνεχή ψεύδη διαδοχικών ελληνικών κυβερνήσεων (…).Το ελληνικό ψέμα ήταν κοινό μυστικό. Αυτό που σόκαρε τους Ευρωπαίους περισσότερο ήταν η ειλικρίνεια του Γιώργου Παπανδρέου…». (σ.σ. Η ειλικρίνεια σαφώς είναι προσόν για τους καθημερινούς ανθρώπους. Για τους πρωθυπουργούς μπορεί να γίνει και εγκληματική αφέλεια.)…….

  34. Ο/Η Αλέκςισ Τςίμπλασ λέει:

    Ο Καραμανλής είναι ωραίος τύπος έχει πλάκα
    Αλέξης Τσίπρας

    Φταίει η Μέρκελ

    La Libre Belgique: «Η Angela Merkel μέσα στην ελληνική παγίδα»

    «Η Άγκελα Μέρκελ μέσα στην ελληνική παγίδα» είναι ο τίτλος δημοσιεύματος της γαλλόφωνης εφημερίδας του Bελγίου «La Libre Belgique» το οποίο μεταξύ άλλων αναφέρεται στα όσα συνέβησαν στην Ελλάδα στην αρχή της οικονομικής κρίσης, δηλαδή από το 2008 και μετά. Το εν λόγω δημοσίευμα αποτελεί τμήμα συνολικότερου αφιερώματος της εφημερίδας στη Γερμανίδα καγκελάριο.

    Το πλήρες κείμενό του είναι το εξής:

    «Η Γερμανίδα Καγκελάριος είναι βαθιά σοκαρισμένη με όσα αποκαλύπτονται το βράδυ της 10ης Δεκεμβρίου 2010. Στις Βρυξέλλες, οι Αρχηγοί Κρατών και Κυβερνήσεων υποδέχονται τον νέο Έλληνα πρωθυπουργό. Ο σοσιαλιστής Γιώργος Παπανδρέου εξηγεί: ΄΄Ακούστε, όλοι οι αριθμοί μας είναι ψεύτικοι. Η χώρα μου ταλανίζεται από τη διαφθορά. Θα χρειαστούν χρόνια, αλλά είμαι αποφασισμένος να την καταπολεμήσω. Θα χρειαστώ βέβαια υποστήριξη και βοήθεια, διότι πρόκειται για μία τεράστια επιχείρηση».

    Η Σύνοδος παραμένει άφωνη. Η Άγκελα Μέρκελ αισθάνεται διπλά προδομένη. Όχι μόνο η Ευρώπη, ως κοινότητα αξιών, αμφισβητείται από τα διαδοχικά ψέματα των ελληνικών κυβερνήσεων, αλλά και το ευρωπαϊκό σύστημα έχει καταστεί συνένοχο. Την τοποθετούν απέναντι σε ευθύνες που δεν μπορεί να αναλάβει, διότι οι Ευρωπαίοι δεν διαθέτουν ούτε τα εργαλεία για να χρηματοδοτήσουν την Ελλάδα στη θέση των αγορών, ούτε τα μέσα για να πάρουν τα ηνία της Ελλάδας που βυθίζεται. Της ζητάνε να εγγυηθεί απατεώνες έναντι της Bundestag και του λαού της. Είναι αδύνατο.

    Το ελληνικό μυστικό ήταν διάτρητο. Εκείνο που εντυπωσιάζει τους Ευρωπαίους ηγέτες τη βραδιά της 10ης Δεκεμβρίου – περισσότερο από τη σοβαρότητα της κατάστασης της χώρας του – είναι η ειλικρίνεια του Παπανδρέου. Στην πραγματικότητα, η Ελλάδα ήταν υπό παρατήρηση, εδώ και πολλούς μήνες. Οι ιθύνοντες της ΕΚΤ είχαν συνειδητοποιήσει πολύ καλά ότι η τραπεζική κρίση του 2008 κινδύνευε να επεκταθεί στα Κράτη και ότι πρώτα θα εθίγοντο τα πιο ευάλωτα.

    Δύο φορές, ο πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου και πρόεδρος του Eurogroup, Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ είχε επισκεφτεί την Αθήνα με μεγάλη μυστικότητα για να εξετάσει τις προθέσεις του Καραμανλή. «Εάν εστάλη, είναι επειδή όλοι γνώριζαν ότι η κατάσταση μπορούσε να ξεφύγει», παρατηρεί ένα υψηλό στέλεχος της Ε.Ε. Αλλά ο Λουξεμβούργιος γυρίζει χωρίς αποτελέσματα, χωρίς καμιά δέσμευση του προκάτοχου του Παπανδρέου σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται να σώσει την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας του στις διεθνείς αγορές.

    Με τον μεγαλύτερο κυνισμό ο Καραμανλής διακινδυνεύει τη στάση πληρωμών. Η Ελλάδα το έχει ξαναζήσει, αλλά τώρα ανήκει στην Ευρωζώνη. Σε περίπτωση στάσης πληρωμών, ο Καραμανλής εμπλέκει την υπευθυνότητα και τη φερεγγυότητα 16 άλλων χωρών. Συνεχίζει όμως να μην κάνει τίποτα, αναμένοντας τις εκλογές του Φθινοπώρου 2009.

    Γίνεται τότε εμφανές ότι κάτι λείπει στην νομισματική ένωση. Η αυτοπειθαρχία δεν λειτουργεί. Η ομαδική πειθαρχία και η φιλική πίεση ακόμη λιγότερο».

    http://nonews-news.blogspot.gr/2013/02/blog-post_5163.html

    Τσίπρας και Καμμένος θέλουν τον Καραμανλή στο Προεδρικό…

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Κύριε Τσίμπλα,
      η ακριβής δήλωση Τσίπρα για Καραμανλή΄Β΄ στην οποία αναφέρεστε, που δηλώνει με σαφήνεια τη στενή πνευματική συγγένεια μεταξύ των δυο ανδρών, ανάλογη της πολιτικής και ανθρώπινης φιλίας του κ.Τσίπρα με τον κ.Ιερώνυμο, «που έγινε καλόγερος για να μπορεί να μελετάει», με τον αγανακτισμένο κ.Τράγκα («Αλέξη πες μου….), με το φυλετιστή Ιφικράτη Αμυρά και με το ρατσιστικό μπλογκ olympia, είναι η εξής και εκφράζει μεταξύ άλλων και την άποψη του κ.Τσίπρα πως μπορείς να έχεις διαλύσει τη χώρα σου και να είσαι πανευτυχής. Αυτό δηλοί πολλά:

      http://www.tovima.gr/vimamen/guys/article/?aid=456514

      «…Κοιτάξτε, ο Καραµανλής δεν µπορούσε να κάνει τίποτε άλλο παρά να πάει σε εκλογές. ∆εν υπήρχε περίπτωση να αντέξει µε 150 βουλευτές. Σήµερα είναι ο πιο ευτυχισµένος Ελληνας. Είχε πλάκα• τον συνάντησα όταν επισκέφθηκε την Αθήνα ο Μπαν Κι-Μουν. Είχαµε καθήσει δίπλα δίπλα. Του λέω: «Είσαι ο πιο ευτυχισµένος Ελληνας τώρα». «Ναι» µου απαντάει. «Εχω πλέον χρόνο για εµένα. Παρακολουθώ ταινίες στην τηλεόραση και ειδικά ποδόσφαιρο. Παίζω µε τα παιδιά µου…».

  35. Ο/Η andreas λέει:

    ζητω ο νεοφιλελευθερισμος με τις αλυσιδες που σας εχει φορεσει ενοειτε και στον εγκεφαλο

  36. Ο/Η Left and Liberal λέει:

    Athens voice
    http://goo.gl/cHIOiU

    26/04/2016 – 14:01 19 Σχόλια

    Η αυτοκτονία της Βενεζουέλας
    A.V. TEAM

    …………………………………………………
    «Δεν υπάρχει τίποτα που μπορούμε να κάνουμε. Αυτά τα πράγματα δεν μπορούν να σταματήσουν. Απλώς γίνονται».
    Αυτό θα λένε σε εκατό ή σε χίλια χρόνια για το Καράκας στη Βενεζουέλα. Ή το Μαρακέι, ή τη Βαλένσια, ή το Μαρακαΐμπο. Αυτές τις μεγάλες πνιγηρές νοτιοαμερικανικές πόλεις με τα εμπορικά κέντρα και τους σούπερ αυτοκινητόδρομους, τους ουρανοξύστες και τα τεράστια γήπεδα. Όταν οι αρχαιολόγοι του μέλλοντος βουτήξουν στα νερά της Καραϊβικής, θα βρουν τα ναυάγια από τα βυθισμένα πλοία και θα τα τοποθετήσουν στη θέση τους σε φουτουριστικά μουσεία – απόδείξεις για το ότι αυτός ο τόπος είχε κάποτε φιλοξενήσει έναν πολιτισμό. Ερείπια από μεγάλα εμπορικά κέντρα γεμάτα με νερό και κροκόδειλους –ίσως τα αρχαία ανακόντα να έχουν επανακαταλάβει τις κοιλάδες τους, ίσως οι γιγάντιοι αρουραίοι που περιφέρονται στις πεδιάδες, να έχουν κάνει φωλιές τους τα άλλοτε πλούσια σπίτια των ολιγαρχών– καλύπτοντας τα πλακάκια και τα μάρμαρα με τα περιττώματά τους. «Δεν θα μπορούσε να έχει γίνει τίποτα» οι τουρίστες του μέλλοντος θα πουν. «Η χώρα παρήκμασε και εξαφανίστηκε – έτσι γίνεται»
    Οι τουρίστες κάνουμε λάθος.
    Το ξέρω, γιατί έχω παρακολουθήσει την αυτοκτονία ενός έθνους και ξέρω πώς συμβαίνει. Η Βενεζουέλα, αργά και εντελώς δημόσια πεθαίνει, μια πράξη που διαρκεί πάνω από δεκαπέντε χρόνια. Το να παρακολουθείς μια χώρα να αυτοκτονεί, δεν είναι κάτι που συμβαίνει συχνά. Κάποιος που δεν ξέρει, θα υποθέσει ότι είναι κάτι γρήγορο και βίαιο και εντυπωσιακό – όπως η γενοκτονία της Ρουάντα ή ο Βεζούβιος που σκέπασε την Πομπηία. Θα περίμενε να δει απανθρακωμένα πτώματα μητέρων γαντζωμένα προστατευτικά στα παιδιά τους, ή έστω τις σχετικές φωτογραφίες. Αλλά αυτές δεν είναι οι περιπτώσεις που προκαλούν εθνική αυτοκτονία. Μετά από τέτοια γεγονότα οι χώρες συνέρχονται – οι άνθρωποι αναρρώνουν. Ξαναχτίζουν, συμφιλιώνονται. Συγχωρούν.
    Όχι, η εθνική αυτοκτονία είναι μια πολύ μεγαλύτερη διαδικασία – δεν είναι προϊόν μιας στιγμής. Αλλά συμβαίνει όταν μια κακή ιδέα έρχεται πάνω σε άλλη και πάνω σε άλλη κι άλλη κι άλλη κι άλλη και τα γρανάζια που κινούν τη χώρα αρχίζουν να γυρνούν πιο αργά και πιο αργά και η σκουριά αρχίζει να σκεπάζει τις κάποτε γυαλιστερές επιφάνειές τους. Επανάσταση – ψυχρή και οργισμένη. Μίσος, ως πολιτική στρατηγική. Νόμοι, που χρησιμοποιούνται για να διαιρούν και να εξουσιάζουν. Κανονισμοί φτιαγμένοι για να τιμωρούν. Εκλογές που χρησιμοποιούνται για να εδραιωθεί η δικτατορία. Η διαφθορά αφαιρεί το αίμα της χώρας σταγόνα σταγόνα, γεμίζοντας τους κουβάδες μιας διαδοχικής σειράς γραφειοκρατών, πριν αυτοί καταστραφούν, μόνο και μόνο για να αντικατασταθούν από άλλους ξανά και ξανά. Αυτό είναι το αξιοσημείωτο, για μένα, σχετικά με τη Βενεζουέλα.
    Προς υπεράσπισή μου –όσο αδύναμη και αν είναι αυτή– προσπάθησα να παλέψω την αυτοκτονία της χώρας, συνεχώς, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Υποθέτω ότι εξακολουθώ να το κάνω, χρησιμοποιώντας το γράψιμό μου ως τελευταία γραμμή άμυνας. Αλλά όπως η Dagny Taggert, ανακάλυψα ότι δεν υπήρχε τίποτα για να αντιπαρατεθώ – ήταν όλα ένα κολλώδες χάος δυσαρέσκειας και δικαιολογιών. «Δεν πρέπει να το κάνετε αυτό» είπα. Και ξανά: «ο νόμος δεν θα λειτουργήσει» και «αυτές οι εκλογές δεν θα φέρουν καμία ελευθερία» κι επίσης, «αυτά που σχεδιάζετε δεν θα φέρουν ευημερία – και η μόνη ισότητα που θα πετύχετε θα είναι στην ουρά για ψωμί». Και δεν ήμουν μόνος, μια στρατιά άνθρωποι, πιο έξυπνοι από μένα, επεσήμαιναν δημόσια, σε έντυπα και φόρουμ συζητήσεων, στις τηλεοράσεις, σε συναντήσεις της κοινότητας και σε πολιτικές εκστρατείες, ότι το αποτέλεσμα θα είναι μόνο συλλογική εθνική αυτοκτονία. Κανείς δεν άκουγε.
    Γι’ αυτό και έφυγα. Βοήθησα στην Ουγκάντα την ανάκαμψη μετά από 25 χρόνια εμφυλίου πολέμου – να αδειάσουν τα στρατόπεδα και να αρχίσουν οι άνθρωποι να ζουν και πάλι. Βοήθησα να επιστρέψει η δημοκρατία στο Μάλι, και να εδραίωθεί μια εθνική ειρηνευτική διαδικασία. Έγραψα τρία μυθιστορήματα. Μετακόμισα, και ξαναμετακόμισα, και μετακόμισα ξανά. Αγάπησα τη γυναίκα μου, πήγαμε διακοπές. Επισκεφθήκαμε το Μαρακές και το Κάιρο, τη Ζανζιβάρη και την Πορτογαλία και το Γκραντ Κάνυον. Κάναμε χειρουργικές επεμβάσεις. Κάναμε ένα γιο. Διδάξαμε το γιο μας να κάθεται, να μπουσουλάει, να περπατάει και να τρέχει, να τραγουδάει, να ουρλιάζει και να λέει λέξεις όπως «χλωροφύλλη» και «φωτοσύνθεση». Έμαθε τους πλανήτες έναν προς ένα, έμαθε να γράφει το όνομά του.
    Όλο αυτό το διάστημα, η βασανιστικά αργή αυτοκτονία συνεχίστηκε.
    Και πάντα, νωρίς το πρωί με τον καφέ, ανοίγω τον υπολογιστή μου να καταγράψω, έστω και μόνο για τον εαυτό μου, το επόμενο κομμάτι της μεγάλης, τραγικής αυτοκτονίας της Βενεζουέλας. Μιλάω με τους φίλους μου, οι οποίοι συνεχίζουν να προσπαθούν να εξηγήσουν στους ανόητους γιατί η δυστυχία τους είναι άμεσο αποτέλεσμα μιας κακής ιδέας βασίσμένης σε μια προηγούμενη κακή ιδέα, σ’ ένα μεγάλο οικοδόμημα ανοησίας. Καλοί άνθρωποι, κολλημένοι σε μια συζήτηση δύο δεκαετιών από την οποία δεν υπάρχει διαφυγή. Κάνω σιωπηλές προσευχές για τους επόμενους στη μακρά σειρά των πολιτικών κρατουμένων. Κοιτάζω τις φωτογραφίες των τόπων που ήξερα – παραλίες που πήγαινα και εστιατόρια που σύχναζα. Είναι σκεπασμένα με σκουπίδια ή έχουν καρφωμένα πορτοπαράθυρα και βρωμάνε. Βλέπω τα βίντεο από τη νυχτερινή λεηλασία των σούπερ μάρκετ που είχαν την τύχη να έχουν κάτι στα ράφια τους.
    Απόψε δεν υπάρχουν φώτα. Όπως και η Νέα Υόρκη στο «Ο Άτλας Επαναστάτησε» της Ayn Rand, τα μάτια της χώρας έχουν βγει για να ταΐσουν τους πεινασμένους ζητιάνους σε εγκαταλελειμμένα κτίρια που έχουν καταλάβει και κάποτε ήταν πολυτελή διαμερίσματα. Κατηγορούν τον καιρό –η κυβέρνηση το κάνει– όπως οι σαμάνοι των παλιών φυλών που έκαναν θυσίες στους θεούς, με την ελπίδα μιας παρέμβασης. Ούτε φαγητό υπάρχει, λένε στους ανθρώπους να κάνουν υπομονή, να μεγαλώνουν κοτόπουλα στις βεράντες των άλλοτε αστραφτερών διαμερισμάτων τους. Δεν υπάρχει νερό – και κάνουν μαθήματα στην κρατική τηλεόραση για το πώς να πλένεσαι με ένα φλιτζάνι νερό. Τα χρήματα είναι άχρηστα, οι άνθρωποι πληρώνουν με πατάτες, αν μπορούν να βρουν. Οι γιατροί χειρουργούν με το φως των κινητών τους, όταν υπάρχει αρκετό ρεύμα για να τα φορτίσουν. Χωρίς αναισθητικό φυσικά, ή αντιβιοτικά, όπως τις ημέρες πριν την έλευση της σύγχρονης ιατρικής. Οι τηλεφωνικές υπηρεσίες έχουν κοπεί – σύντομα και το internet και ένα συνολικό σκοτάδι θα πέσει πάνω από μια άγρια χώρα.
    Ο μαραθώνιος της καταστροφής έχει σχεδόν τελειώσει, η ψυχή του έθνους έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Όχι, δεν υπάρχει τίποτα ηρωικό ή επικό σ’ αυτό. Τα ερείπια, την ώρα που δημιουργούνται, είναι θλιβερή υπόθεση και στερούνται του παρήγορου μανδύα του χρόνου που δίνει μυστήριο και την αίσθηση του αναπόφευκτου. Και το να το παρακολουθώ, για μένα, είναι μία από τις μεγάλες τραγωδίες της ζωής.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s