Λόγος: Η πολιτική ψευδολογία

Μια επίκαιρη πραγματεία 285 χρόνων   

Πορτραίτο του Niccolò Machiavelli από τον Santi di Tito (μερική άποψη)

Του Μάριου Πλωρίτη

Πριν έξι μήνες (4.5.97), είχα δημοσιεύσει εδώ το γράμμα ενός αναγνώστη, τιτλοφορώντας το «Ψεύδους εγκώμιον». Οπως θα θυμούνται οι «πιστοί» αυτής της σελίδας, ο επιστολογράφος υπερασπιζόταν (χιουμοριστικά) το ψέμα, αναφέροντας τις περγαμηνές του και τις «ευεργετικές» ιδιότητές του, με συνηγόρους του πολλούς μεγάλους διανοητές, πολιτικούς κλπ., ανά τους αιώνες.
—-Δεν είχε, όμως, υπόψη του ένα σημαντικό σχετικό κείμενο. Δεν το είχα ούτ’ εγώ, άλλωστε, μ’ όλο που κυκλοφόρησε εδώ, πριν τέσσερα χρόνια, με τον τίτλο Η τέχνη της πολιτικής ψευδολογίας. 1 Το κείμενο αυτό είχε αποδοθεί στον κορυφαίο ιρλανδό σατιρικό Jonathan Swift (1667-1745), τον δημιουργό των πασίγνωστων Ταξιδιών του Γκάλλιβερ. Ο πραγματικός συγγραφέας του, όμως είναι ο συνομήλικος και φίλος του, σατιρικός επίσης ­ αλλά σκωτσέζος, αυτός ­ John Arbuthnot (1667-1735), ο πατέρας του John Bull, που έγινε το σύμβολο του εγγλέζικου χαρακτήρα. 2
—-Σε μιαν εποχή, όπου κατακλυζόμαστε και καρατρυχόμαστε από πολιτικά (και όχι μόνο) ψέματα, ημεδαπά και αλλοδαπά, η πραγματεία τούτη του 1712 είναι τόσο «διδακτική» όσο και απολαυστική. Αξίζει, λοιπόν, να εντρυφήσουμε σ’ αυτήν.
—-Το σατιρικό φυλλάδιο αρχίζει ­ με τι άλλο; ­ μ’ ένα ψέμα. Παρουσιάζεται σαν αγγελία για προεγγραφές συνδρομητών μιας «παραδοξότατης πραγματείας, τιτλοφορούμενηςΨευδολογία πολιτική (ελληνικά στο πρωτότυπο) ή Η τέχνη του πολιτικού ψεύδους». Μόνο που το προαγγελλόμενο (δίτομο, μάλιστα) βιβλίο δεν είδε ποτέ το φως. Ευτυχώς, μένει η περιγραφή του απ’ την «αγγελία», αρκετά διεξοδική, ώστε να δίνει επαρκή εικόνα των «θέσεών» του.
—-Εν αρχή, λοιπόν, ο ορισμός: «Πολιτική ψευδολογία ­ λέει ο συγγραφέας ­ είναι η Τέχνη να πείθεις το λαό, η τέχνη να του υποβάλλεις σωτήρια ψεύδη με καλό σκοπό». Δεν πρωτοτυπεί, βέβαια, ο Αρμπαθνοτ. Το είχε προλάβει, 21 αιώνες πριν, ο Πλάτων, λέγοντας:«Μόνο στους άρχοντες της πολιτείας ανήκει το δικαίωμα να μεταχειρίζονται το ψέμα για να γελάσουν ή εχθρούς ή πολίτες για το καλό της πολιτείας». («Τοις άρχουσιν δη της πόλεως, είπερ και τισίν άλλοις, προσήκει ψεύδεσθαι ή πολεμίων ή πολιτικών ένεκα επ’ ωφελεία της πόλεως» 3).
—-Ο Πλάτων σοβαρολογούσε, ο Αρμπαθνοτ ειρωνεύεται ­ και μάλλον έχει αυτός δίκιο, αφού ξέρουμε πως τα πολιτικά ψεύδη δεν είναι «σωτήρια» παρά μόνο για τους ψευδολόγους.
Σχολιάζοντας, άλλωστε, το ζήτημα «αν η κυβέρνηση έχει το αποκλειστικό δικαίωμα να χαλκεύει πολιτικά ψεύδη», ο συγγραφέας διαφωνεί με τον Πλάτωνα. Ξεκινώντας απ’ την περίπτωση της πατρίδας του, λέει ότι «εφόσον η κυβέρνηση της Αγγλίας έχει κάποια στοιχεία δημοκρατίας, το δικαίωμα της επινόησης πολιτικών ψευδών ανήκει κατά ένα μέρος και στο λαό που, τελευταίως, διακρίνεται για την επίμονη προσήλωσή του στο δίκαιο αυτό προνόμιο, από το οποίο δεν θα δεχόταν ποτέ να απογυμνωθεί». Και προσθέτει: «Οπως οι υπουργοί μεταχειρίζονται καμιά φορά («καμιά φορά»;) το μέσο αυτό για να διασφαλίσουν το κύρος τους, έτσι και ο λαός είναι εύλογο να χρησιμοποιεί τα ίδια όπλα για να τους πλήξει και για να υπερασπισθεί τον εαυτό του».
—-Κι εδώ, ωστόσο, είχαν προτρέξει οι πρόγονοί μας. Οπως ο Ισοκράτης λ.χ., που έγραφε στον βασιλιά της Σαλαμίνας της Κύπρου, Νικοκλέα: «Το ήθος των πολιτών γίνεται όμοιο με το ήθος των αρχόντων» («Το της πόλεως όλης ήθος ομοιούται τοις άρχουσι» 4 ). Διδάσκαλοι ήθους, βέβαια, οι «άρχοντες» ­ και, συνηθέστατα, διδάσκαλοι ανηθικότητας και απάτης…
Με αγγλοσαξωνική μεθοδικότητα, η πραγματεία κατατάσσει τα πολιτικά ψεύδη σε τρία είδη;

—-Το προσθετικό ψέμα, που «αποδίδει σε μια σπουδαία προσωπικότητα περισσότερες αρετές απ’ όσες διαθέτει, με σκοπό να τη θέσει στην υπηρεσία κάποιου καλού σκοπού ή κάποιου συγκεκριμένου σχεδίου». Ανέκαθεν, το λιβανίζειν και αυτολιβανίζεσθαι εστί φιλοσοφείν. Και όσο για «καλούς σκοπούς και σχέδια», ξέρουμε άριστα ποιο είναι το πραγματικό απόβαρό τους…
—-Το δυσφημιστικό ψέμα, το ψέμα της κακολογίας, των ύβρεων, της συκοφαντίας, που«απογυμνώνει έναν μεγάλο άνδρα από την υπόληψη που δίκαια έχει κατακτήσει, από φόβο μήπως τη χρησιμοποιήσει επί ζημία του δημοσίου». Νυν και αεί ο υπέρ παντός δημοσίου αγών του κίτρινου Τύπου και του κίτρινου λόγου…
—-Το διαβιβαστικό ψέμα, που «μεταφέρει την τιμή μιας καλής πράξης ενός ανθρώπου σε κάποιον άλλον, που έχει αφ’ εαυτού ανώτερες ικανότητες και αξία πολύ μεγαλύτερη από αυτή που του αποδίδεται· ή είναι εκείνο με το οποίο αφαιρείται η απαξία μιας κακής πράξης από αυτόν που την έχει διαπράξει, για να μεταφερθεί σ’ έναν άνθρωπο που αφ’ εαυτού έχει πολύ μικρότερη αξία». Δίνοντας, μάλιστα, παραδείγματα για το είδος αυτό, καταλήγει στο τόσο επίκαιρο: «Η σωτηρία, η αποκατάσταση και η καταστροφή της δημοκρατίας μπορούν να αποδοθούν σε πρόσωπα που δεν έχουν λάβει καθόλου μέρος και δεν έχουν συμβάλει σ’ αυτά με κανέναν τρόπο». Οσο γι’ αυτό, πόσες δάφνες «ηρώων» δεν θα είχαν σωστότερα θέση σ’ ένα στιφάδο!..

—-Ακολουθούν μερικές οδηγίες προς τους ναυτιλλομένους στη βουρκοθάλασσα του πολιτικού ψεύδους.
Σχετικά με το προσθετικό ψέμα, ο συγγραφέας συμβουλεύει: «Οταν αποδίδεται σεκάποιον κάτι που δεν του ανήκει, πρέπει το ψέμα να διαμορφώνεται έτσι ώστε να μην είναι εκ διαμέτρου αντίθετο με τις γνωστές ιδιότητες του προσώπου». Να μην προβάλλεται λ.χ. ένας ονομαστός τσιγγούνης σαν γενναιόδωρος, ένας διαβόητος καταχραστής σαν βράχος τιμιότητας, ένας βραδύγλωσσος σαν ρήτορας, και πάει λέγοντας.
—-Το ίδιο και για το δυσφημιστικό ψέμα, συνιστά «να μην επινοούνται ψέματα εκ διαμέτρου αντίθετα προς τις ιδιότητες των προσώπων που πρόκειται να δυσφημισθούν». Δεν πείθετε κανέναν αν πείτε για έναν πασίγνωστα έντιμο άρχοντα πως διασπαθίζει τους πόρους του κράτους ή για έναν πολιτικό αδιάβλητης ηθικής πως παίρνει μέρος σε όργια ή «για έναν υπουργό ειλικρινή και μεγαλόψυχο, του οποίου η ευθύτητα είναι γνωστή, ότι έχει συμμετάσχει σε μια συνωμοσία για να προδώσει την πατρίδα του· αλλά μπορείτε να ισχυριστείτε, κι αυτό με επιφύλαξη, ότι έχει κάποια ύποπτη σχέση με μια κυρία». Τι βολικές που είναι αυτές οι κυρίες των μεγάλων ή μικρομεσαίων ανδρών ­ όταν δεν είναι υπερβολικές σε φιλοδοξίες και παρεμβάσεις…
—-Οπως παρατηρεί ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας, Jean-Jacques Courtine που προλογίζει την έκδοση, σε όλες τις περιπτώσεις ψέματος δεν πρέπει να ξεχνιέται ένας χρυσός κανόνας: η αληθοφάνεια. Θανάσιμο λάθος είναι η υπερβολή,«αυτός ο εξευτελισμός της υπόληψης, που αποκαλύπτει τη χαμηλή νοημοσύνη και το κακό γούστο του ανθρώπου που μιλάει», κατά τον ισπανό μοραλίστα Gracian. Το «μηδέν άγαν»αποτελεί, κι εδώ, πολύτιμη πυξίδα, αφού ­ κατά την παροιμία μας ­ «το πολύ περίσσιο χαλά το ίσιο». Αλλά και το στραβό…
—-Με το ίδιο πνεύμα μιλάει ο συγγραφέας για το θαυμαστό, αυτό που «υπερβαίνει τον συνήθη βαθμό αληθοφάνειας». Και το διακρίνει σε δύο είδη:
Το φοβερόν (ελληνικά στο πρωτότυπο), το ψέμα «που χρησιμεύει για να σπέρνει τρόμο και να εμπνέει φρίκη». Και συμβουλεύει: «Δεν πρέπει να παρουσιάζονται πολύ συχνά στο λαό τρομακτικά πράγματα, διότι υπάρχει φόβος να του γίνουν οικεία και να τα συνηθίσει». Εχει και η κινδυνολογία τα όριά της…
Το δομοειδές (ελληνικά πάλι. 5 ), που «εμψυχώνει κι ενθαρρύνει το λαό». Κι αυτά τα ψέματα «δεν πρέπει να υπερβαίνουν τα συνήθη όρια της αληθοφάνειας· πρέπει να είναι ποικίλα· δεν πρέπει ποτέ να επιμένεις πεισματικά σε ένα και το αυτό ψέμα». Κι όσο για τα ψέματα που περιέχουν υποσχέσεις ή προγνώσεις, «δεν θα ήταν φρόνιμο να κάνεις βραχυπρόθεσμες προφητείες· υπάρχει κίνδυνος να εκτεθείς σε ντροπή και σύγχυση, αφού σύντομα θα μπορούσε να διαψευσθείς και να ενοχοποιηθείς για απάτη».
—-Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι είχαν τον θεό Φθα (αντίστοιχο του Ηφαιστου), που, όμως, οι μονοθεϊστές τον θεωρούσαν «βδέλυγμα». Τον αείμνηστο τον έχει από καιρό αντικαταστήσει ο πολύ μεγαλύτερος θεός «θα» των άμετρων υποσχέσεων, που όχι μόνο δεν τον βδελύσσονται αλλά τον λατρεύουν οι μονοθεϊστές, πολυθεϊστές και αθεόφοβοι πολιτικοί.
—-Για την αποτελεσματικότερη καλλιέργεια του μπαξέ της ψευδολογίας, η πραγματεία προτείνει να ενωθούν σ’ ένα σώμα πολλές μικρές εταιρείες ψευδολόγων. Η μεγάλη αυτήΕταιρεία θα πρέπει να συγκροτηθεί από τους αρχηγούς των κομμάτων, και «κανένα ψέμα δεν θα επιτρέπεται να κυκλοφορεί χωρίς την έγκρισή τους, αφού αυτοί είναι οι πλέον αρμόδιοι να κρίνουν τι συμφέρει σε κάθε συγκυρία… Αυτοί θα ελέγχουν το εύλογον και τοπρέπον (ελληνικά, και πάλι, στο πρωτότυπο), δηλαδή την καταλληλότητα, την πιθανότητα, την αληθοφάνεια» των κάλπικων μονέδων της. Σκοπός της Εταιρείας θα είναι να επινοεί ένα ψέμα την ημέρα ή και δύο. Και να μιμείται τους άγγλους Ουίγους (Whigs), που διαπρέπουν στη χρήση δοκιμαστικών ψευδών. Το είδος αυτό «είναι σαν την πρώτη γόμωση που τοποθετείται δοκιμαστικά σε ένα κανόνι· είναι ένα ψέμα που εξαπολύεται μιαορισμένη στιγμή, για να καταμετρηθεί η ευπιστία εκείνων στους οποίους πλασάρεται». Κι αν βλέπουμε δα στην εποχή μας, τέτοιους «δοκιμαστικούς σωλήνες», έντυπους, προφορικούς, ηλεκτρονικούς!
—-Θαυμάζει, έπειτα, ο συγγραφέας την απίστευτη ταχύτητα με την οποία κυκλοφορούν τα ψέματα. «Είναι αδύνατον να εξηγήσεις αυτό το φαινόμενο, χωρίς να συνυπολογίσεις τον Συγχρονισμό και τον Συνδυασμό, δηλαδή χωρίς να λάβεις υπ’ όψιν ότι πολλά πρόσωπα, που, σαν να λέμε, συναντήθηκαν κάποια στιγμή, έχουν πλασάρει το ίδιο ψέμα σε διάφορα μέρη».
—-Οσο για την αντοχή των ψευδών, η πραγματεία τα διακρίνει σε «ωριαία, ημερήσια, ετήσια και αιώνια». Οι μεγάλοι Μάστορες της ψευδολογίας «ξέρουν να υπολογίζουν με τόσο μεγάλη προσέγγιση την αντοχή ενός ψέματος, ώστε αυτό να επιζεί και να συντηρείται ακριβώς όσο είχαν την πρόθεση να το κάμουν να διαρκέσει, και δεν διαρκεί πιο πολύ από όσο χρειάζεται για να φέρει το ποθούμενο αποτέλεσμα».
—-Τέλος, το πρόβλημα της ανασκευής και κατάρριψης ενός ψέματος. Γι’ αυτό, μια συνταγή υπάρχει: «το πιο κατάλληλο και αποτελεσματικό μέσο για να καταρρίψεις ένα ψέμα, είναι να το αντικρούσεις μ’ ένα άλλο ψέμα». Ακριβώς όπως «πάσσαλος πασσάλων εκκρούεται», κατά την αρχαία παροιμία: «έναν πάσσαλο τον ξερριζώνεις χτυπώντας τον μ’ έναν άλλο πάσσαλο». Ο κίνδυνος είναι να επιζήσουν και να ριζώσουν και οι δυο, εις βάρος μας…
—-Η ψευδολογία που σάρκαζε ο Αρμπαθνοτ, έχει φτουρήσει και καρπίσει αξιοθαύμαστα στην εποχή μας. Παραστατική εικόνα αυτής της ανθοφορίας έδινε ο Τζωρτζ Οργουελ, πριν μισόν κιόλας αιώνα:
«Ανυπεράσπιστα χωριά να υφίστανται βομβαρδισμούς, οι κάτοικοί τους να σκορπίζουν στην ύπαιθρο, τα ζώα να πυροβολούνται, οι καλύβες να παραδίδονται στις φλόγες: ιδού τι ονομάζουν ειρήνευση. Εκατομμύρια χωρικοί να απογυμνώνονται από τη γη τους και να πετάγονται στους δρόμους, παίρνοντας μαζί τους μόνο ό,τι μπορούν να κουβαλήσουν στην πλάτη τους: ιδού τι ονομάζουν μεταφορά του πληθυσμού ή διευθέτηση των συνόρων.Ανθρωποι να φυλακίζονται για χρόνια χωρίς δίκη ή να δέχονται μια σφαίρα στην πλάτη ή να στέλνονται για να πεθάνουν στα αρκτικά κάτεργα: ιδού τι ονομάζουν εξάλειψη των ύποπτων στοιχείων… »6.
Τι μας θυμίζουν όλα αυτά, τι μας θυμίζουν ­ και τι δεν θυμίζουν στους άρχοντες του κόσμου μας!

***

1. Η τέχνη της πολιτικής ψευδολογίας. Εισαγωγή Jean-Jacques Courtine. Μετάφρ. Αλόης Σιδέρη. Αγρα, 1995. – 2. The History of John Bull, 1712. – 3. Πολιτεία, Γ, 389Β. Μετάφρ. Ι. Ν. Γρυπάρη. – 4. Προς Νικοκλέα, 31.- 5. Οπως σημειώνει η μεταφράστρια, η (ανύπαρκτη στα αρχαία ελληνικά) λέξη «δομοειδές», μάλλον έχει πλαστεί από το δόμος, δόμα (ή δώμα) + είδος, και εννοιολογικά συγγενεύει με το εποικοδομητικό. – 6. Politics and the English Language, 1950. Το παραθέτει ο Courtine στην εισαγωγή του.

[«Το Βήμα 2.11.1997»]

*

ΥΓ: Οι υπογραμμίσεις είναι του συγγραφέα.

***

[Όλα κατηγορίας «Λόγος»]

***

This entry was posted in Logos. Bookmark the permalink.

9 Responses to Λόγος: Η πολιτική ψευδολογία

  1. Ο/Η Ανθέλλην λέει:

    Mακιαβέλικες μεταλλάξεις.
    Άνοιγμα του ΣΥΡΙΖΑ στον Καλεντερίδη
    http://www.efsyn.gr/?p=4164

    Πρώτο διπλωματικό κρας τεστ για ΣΥΡΙΖΑ

    Του Τάσου Τσακίρογλου

    Την πρώτη σοβαρή διπλωματική του δοκιμασία, από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, είχε ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος αντιμετώπισε μια ωμή πολιτική παρέμβαση από την τουρκική πρεσβεία με αφορμή άρθρο σε ιστοσελίδα ενός μέλους του Τμήματος Εξωτερικής Πολιτικής του κόμματος, σχετικά με τη δράση του τουρκικού προξενείου στη Θράκη.

    Η Δήμητρα Κοκκαλιάρη, διεθνολόγος του Πάντειου Πανεπιστημίου, ανέφερε ότι το γενικό προξενείο λειτουργεί στην περιοχή «ως κράτος εν κράτει […] σε μία οργανωμένη προσπάθεια εκτουρκισμού της μουσουλμανικής μειονότητας» και επισήμαινε ότι αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει «εάν δεν έβρισκε κάποιο κενό εξουσίας από τις ελληνικές διοικητικές αρχές», τις οποίες επιχειρεί να υποκαταστήσει.

    Η ανάρτηση του άρθρου σήμανε συναγερμό στην πρεσβεία της Τουρκίας στην Αθήνα, η οποία, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, απευθύνθηκε όχι μόνο στο γραφείο του Αλέξη Τσίπρα, αλλά και σε βουλευτές και στελέχη, προκειμένου να διαμαρτυρηθεί, χωρίς ωστόσο να βρει ανταπόκριση.

    «Δεν μπορούμε να θέσουμε συνταγματικά δικαιώματα Ελλήνων πολιτών σε συζήτηση με μια ξένη πρεσβεία» σχολίαζαν κύκλοι προσκείμενοι στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, προσθέτοντας πως η πρώτη απόπειρα να «δοκιμαστούν» οι αντιστάσεις του κόμματος έπεσε στο κενό.

    Μάλιστα με απόφαση του Α. Τσίπρα, ο διπλωματικός του σύμβουλος, Γ. Αϋφαντής, παρέστη ως ομιλητής στην παρουσίαση του βιβλίου τού πρώην στελέχους του PKK, Μουράτ Καραγιλάν, «Η ανατομία του πολέμου στο Κουρδιστάν» (εκδόσεις «Ινφογνώμων» του Σάββα Καλεντερίδη), την οποία, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, επίσης, επιχείρησε να ματαιώσει η τουρκική πρεσβεία, με άμεσους και έμμεσους τρόπους, χωρίς όμως επιτυχία.

    Σύμφωνα, μάλιστα, με χθεσινό δημοσίευμα της εφημερίδας «Δημοκρατία», το υπουργείο Εξωτερικών προσπάθησε να αλλάξει τον τόπο διεξαγωγής της εκδήλωσης, από το Πολεμικό Μουσείο σε κεντρικό ξενοδοχείο.

    Σε δήλωσή του ο εκπρόσωπος του ΥΠΕΞ, Γ. Δελαβέκουρας, σημειώνει ότι για το θέμα διενήργησε εξέταση το υπουργείο Αμυνας και αποδόθηκαν ευθύνες, και προσθέτει ότι το γεγονός έρχεται σε αντίθεση με την πάγια ελληνική θέση για την τρομοκρατία.

    30/11/2012,12:35

  2. Ο/Η Ανθέλλην λέει:

    Μακιαβελισμών συνέχεια.
    Η Δεξιά διαμαρτύρεται, η Αριστερά συζητάει με την ηγεσία του παπαδαριού

    http://www.briefingnews.gr/orthodoxy/item/37922-ti-krubei-i-ksa?tmpl=component&print=1
    Η Εκκλησία αποτελούσε για χρόνια τον εύκολο στόχο της Αριστεράς. Με ακραία ξεσπάσματα και εκδηλώσεις άκρατου λαϊκισμού, ανίδεοι βουλευτές (αλλά και ηγέτες) υποστήριζαν ούτε λίγο ούτε πολύ ότι η Εκκλησία πρέπει να…
    εξαφανιστεί.

    Τα πράγματα όμως, όπως σηεμιώνει η εφημερίδα Δημοκρατί άλλαξαν και το τελευταίο διάστημα παρατηρείται μία προσέγγιση που οδηγεί στο άλλο άκρο και προκαλεί εύλογες απορίες. Ξαφνικά ο μαχητικός κ. Τσίπρας έγινε «φίλος» του Αρχιεπισκόπου και του Οικουμενικού Πατριάρχη. Αλλά και ο κ. Ιερώνυμος σε κάθε ευκαιρία στηρίζει αυτές τις νέες «σχέσεις στοργής». Πρόσφατα μάλιστα χοροστάτησε στην κηδεία του πατέρα του Αλέξη Τσίπρα που έγινε στον Διόνυσο. Φυσικά, επρόκειτο για θρησκευτική τελετή, αλλά το γεγονός δεν παύει να ξενίζει, αν σκεφτεί κανείς ότι ο κ. Τσίπρας στην ορκωμοσία της Βουλής δεν κάνει ούτε καν τον σταυρό του.

    Το αποκορύφωμα όλων αυτών των διεργασιών είναι ένα συνέδριο που (όπως αποκάλυψε το «Βήμα») θα διοργανωθεί στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο με θέμα «Εκκλησία και Αριστερά» και κεντρικούς ομιλητές τον κ. Ιερώνυμο και τους ηγέτες των αριστερών κομμάτων της χώρας. Η αποδοχή της πρότασης από την πλευρά της Αρχιεπισκοπής προκάλεσε έντονο προβληματισμό σε εκκλησιαστικούς κύκλους. «Τι δουλειά έχει η Εκκλησία να συζητά τις σχέσεις της με κόμματα και ιδεολογίες;» ανέφερε στη «δημοκρατία» ιεράρχης της βόρειας Ελλάδας και πρόσθεσε:

    «Φαντάζεστε τι σάλος θα είχε ξεσπάσει, αν ο Αρχιεπίσκοπος συμμετείχε σε συνέδριο με θέμα “Εκκλησιά και Δεξιά” και καλεσμένους, μεταξύ άλλων, τον Καρατζαφέρη και τον Μιχαλολιάκο;»
    Πράγματι προκαλούν απορίες όχι μόνο το θέμα του Συνεδρίου αλλά και η ευκολία με την οποία η Εκκλησία οδηγείται σε παγίδα. Η «αριστερή στροφή» του Αρχιεπισκόπου μπορεί να έχει τις σκοπιμότητές της, αλλά δεν μπορεί να ξεπερνά τα όρια. Φυσικά, ένα ολόκληρο μιντιακό σύστημα χαιρετίζει τώρα αυτή την εξέλιξη, αλλά το ίδιο σύστημα πριν από λίγα χρόνια κατηγορούσε τη λεγόμενη «δεξιά του Κυρίου» για εναγκαλισμό με συγκεκριμένους χώρους. Τώρα η «αριστερά του κυρίου» είναι καλή και αποδεκτή;

    Ο κ. Τσίπρας μέχρι πριν από λίγο καιρό υποστήριζε με πάθος «τον πλήρη διαχωρισμό ρόλων Εκκλησίας – Κράτους, με πλήρη αρμοδιότητα της Πολιτείας σε ζητήματα γάμου, ονοματοδοσίας και την αντικατάσταση του μαθήματος των Θρησκευτικών από μία επιστημονική προσέγγιση του φαινομένου της θρησκείας». Τελευταία όμως όσο ανέβαιναν τα ποσοστά του κόμματός του τόσο «μαλάκωνε» τις εντιεκκλησιαστικές θέσεις του. Πλέον μιλάει για «σεβασμό και διάλογο». Προφανώς ο στόχος για κατάληψη της εξουσίας περνάει μέσα από τις ψήφους των πιστών. Αλλά και ο κ. Ιερώνυμος, αφενός, φτιάχνει το έδαφος ώστε, αν έρθει μια πολιτική ανατροπή, αυτή να μην επηρεάσει την Εκκλησία και, αφετέρου, δεν θέλει τον ΣΥΡΙΖΑ εμπόδιο στα σχέδια αξιοποίησης της εκκλησιαστικής περιουσίας.

  3. Ο/Η ZAK λέει:

    Πολύ καλο άρθρο, εύγε. Αυτό το άρθρο του Arbuthnot, τον οποίο αγνοούσα, θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία.

    Όμως, αντιθετα από σας, τον Σουίφτ και άλλους πάστορες, πιστεύω ότι δεν έχει και πολύ νόημα να στηλιτεύουμε το ψέμα ή τους ψεύτες, αλλά μάλλον να διδάσκουμε τους αφελείς.

    Το ψέμμα δεν είναι δυνατόν να λείψει ποτέ, είναι βασικό συστατικό της ουσίας του ανθρώπου (και άλλων ζώων). Από την πρώτη φορά που ο άνθρωπος έβαλε πάνω του ένα τομάρι αρκούδας για να ξεγελάσει μια ζωντανή αρκούδα και να τη σκοτώσει, μέχρι και τον μπατίρη ηθοποιό, που βάζει στο κεφάλι του ένα στέμμα και κάνει οτι είναι ο βασιλιάς Ριχάρδος και μέχρι την απάντηση στην κερατωμένη σύζυγο -Είμουν σε σύσκεψη, αγάπη μου, το ψέμα ήταν ,είναι και θα είναι απαραίτητο για την επιβίωση ,του ατόμου και του είδους(και της κοινωνικής τάξης).Κάποιος ,δηλαδή, στο τέλος, θα πει ψέμματα. Μπορεί , μάλιστα, αν χρειαστεί, να είμαστε «εμείς» οι ψεύτες.

    Κατά τα άλλα, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αναγνωρίζουμε με ευκολία τα ψέμματα του εχθρού.

  4. Ο/Η χαρη λέει:

    καλό μήνα Ροΐδη και Λασκαράτε

    όπως προβλέπει και ο Άρμπουθνοτ στο περί ού ο λόγος δοκίμιό του :

    «η τέχνη αυτή είναι προορισμένη να αποκτήσει μεγάλη υπόληψη κατά τούς προσεχείς αιώνες»

    (περισσότερα αποσπάσματα εδώ :

    http://www.simiomatariotexnon.gr/mypost.php?ider=32 )

  5. Ο/Η χαρη λέει:

    και για όσους ενδιαφέρονται ολόκληρο το δοκίμιο στα αγγλικά, εδώ :

    http://www.ikanlundu.com/literary/The_Art_of_Political_Lying.htm

  6. Ο/Η Μad Nazi criminal λέει:

    http://eiesylesvou.wordpress.com/2012/12/01/%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7-%cf%81%ce%b1%cf%84%cf%83%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%b7-%ce%b5%cf%80%ce%b9%ce%b8%ce%b5%cf%83%ce%b7-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%bd%ce%bf%cf%83%ce%bf%ce%ba%ce%bf%ce%bc/

    ΓΙΑ ΤΗ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΜΑΣ
    1Δεκ

    ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ Δ.Σ.

    ΓΙΑ ΤΗ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΜΑΣ

    Στις 26 Νοεμβρίου οι γιατροί του Γ.Ν. Μυτιλήνης μείναμε έκπληκτοι όταν αντικρίσαμε φυλλάδιο της φασιστικής Χρυσής Αυγής με φωτογραφίες παιδιών μεταναστών, ασθενών της παιδιατρικής κλινικής του νοσοκομείου μας και των γονέων συνοδών τους, με τη συνοδεία κειμένου με ρατσιστικό και χυδαίο λόγο κατά των μεταναστών! Πέρα από το πόσο ανήθικα και παράνομα χρησιμοποιούνται φωτογραφίες παιδιών για να προωθηθεί το ρατσιστικό δηλητήριο, στο κείμενο περιέχεται αντιεπιστημονική πληροφόρηση για δήθεν μετάδοση ασθενειών από τους μετανάστες, όπως και δυσφήμιση για τις συνθήκες νοσηλείας στο νοσοκομείο μας, όπου παρά την τεράστια έλλειψη προσωπικού οι εργαζόμενοι δίνουν μάχη για να παρέχονται οι καλύτερες δυνατές υπηρεσίες με την υπάρχουσα κατάσταση.

    Ως γιατροί, είμαστε πιστοί στην ιατρική δεοντολογία που ορίζει πως: «Το ιατρικό λειτούργημα πρέπει να διέπεται από απόλυτο σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους χωρίς διάκριση φύλου, φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, ηλικίας, σεξουαλικού προσανατολισμού, κοινωνικής θέσης ή πολιτικής ιδεολογίας» (άρθρο 2 παράγραφος 3 του κώδικα ιατρικής δεοντολογίας).

    Αυτό σημαίνει πως θεωρούμε την υγεία αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα και κοινωνικό αγαθό και προσφέρουμε την ιατρική μας φροντίδα σε όποιον άρρωστο προσέρχεται στο μοναδικό νοσοκομείο του νησιού είτε αυτός είναι ντόπιος ή ξένος, είτε είναι εργαζόμενος ή άνεργος, είτε είναι ασφαλισμένος ή ανασφάλιστος. Η αρρώστια και ο πόνος δεν έχουν χρώμα, γένος, θρησκεία ή φυλή και η κυκλοφορία του φυλλαδίου αυτού αποτελεί ντροπή για την κοινωνία μας !

    Σε σχέση με όσα ανεύθυνα και αντιεπιστημονικά λέγονται κατά καιρούς, από πολιτικούς, επίσημους φορείς και ΜΜΕ και τώρα από τους νοσταλγούς του Χίτλερ έχουμε να παρατηρήσουμε τα εξής:

    Ασθένειες όπως το AIDS, η ηπατίτιδα Β, η σύφιλη και βλεννόρροια είναι σεξουαλικώς μεταδιδόμενες. Για την μετάδοση τους ΔΕΝ ευθύνονται οι μετανάστες αλλά όσοι έρχονται σε σεξουαλική επαφή με φορείς και δεν παίρνουν μέτρα προφύλαξης.

    Η ελονοσία δεν μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο παρά μόνο με το κουνούπι φορέα που ενδημεί κυρίως σε χώρες της υποσαχάριας Αφρικής και της Ασίας.

    Η φυματίωση μεταδίδεται από τα σταγονίδια του βήχα φορέων που μεταδίδουν τη νόσο. Απαιτείται στενή επαφή και συγχρωτισμός σε κλειστούς χώρους. Διεθνείς μελέτες έχουν δείξει την αύξηση της συχνότητας της φυματίωσης ακριβώς στις χώρες στις οποίες παρεμβαίνει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Δηλαδή σε χώρες με οικονομική κρίση και ραγδαία πτώση του βιοτικού επιπέδου λόγω των μέτρων λιτότητας, της φτώχειας, του υποσιτισμού, της αύξησης των εξαρτήσεων από αλκοόλ και ναρκωτικά με ταυτόχρονη καταστροφή των συστημάτων υγείας από τις εφαρμοζόμενες πολιτικές.

    Αυτοί που παρουσιάζουν τους μετανάστες ως υπεύθυνους για τα δεινά της ελληνικής κοινωνίας, προσπαθούν να κρύψουν του πραγματικούς ενόχους που δεν είναι άλλοι από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το Δ.Ν.Τ., είναι οι βιομήχανοι, οι μεγαλοεργολάβοι και οι εφοπλιστές. Στα αφεντικά τους «χτυπάνε προσοχή» και στους φτωχούς βιοπαλαιστές, κάνουν άνανδρες επιθέσεις.

    «Υγειονομικές βόμβες», είναι όσοι κλείνουν τα νοσοκομεία, αφήνουν τα παιδιά των ανασφάλιστων χωρίς εμβόλια και αναγκάζουν όλο και περισσότερους συμπολίτες μας να τρώνε από τα σκουπίδια και να κοιμούνται στους δρόμους. Κίνδυνος για την υγεία και την κοινωνία είναι όσοι βάζουν τα κέρδη των τραπεζών και των επιχειρήσεων πάνω από τα παιδιά που λιποθυμάνε από ασιτία στα σχολεία, πάνω από όσους καθημερινά αυτοκτονούν από απόγνωση και ταπείνωση.

    Είναι η οικονομική κρίση και οι εφαρμοζόμενες πολιτικές, οι αιτίες που προκαλούν την ανθρωπιστική και υγειονομική κρίση στην Ελλάδα. Είναι η τρόικα και η συγκυβέρνηση που κλείνουν τα νοσοκομεία και όχι οι μετανάστες. Είναι Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΔΝΤ και οι πιστωτές μας που θα προκαλέσουν τη μείωση του προσδόκιμου επιβίωσης του λαού μας αν δεν τους ανατρέψουμε!

    Μυτιλήνη 1 Δεκεμβρίου 2012

    ΕΝΩΣΗ ΙΑΤΡΩΝ Ε.Σ.Υ. ΛΕΣΒΟΥ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.