Βερολίνο 1928: Χίτλερ, ένας «κλόουν» που τον αποθεώνουν τα πλήθη

του Ντιέγκο Ριβέρα 

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ “ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ”

μετάφραση: Χρήστος Κεφαλής

Ντιέγκο Ριβέρα, Παναμερικάνικη ενότητα, 1940 (απόσπασμα). Ο Χίτλερ, ο Μουσολίνι και ο Στάλιν εικονίζονται μέσα σε ένα αεριώδες δέντρο. Από εκεί βγαίνει το οπλισμένο χέρι του φασισμού, το οποίο προσπαθεί να το συγκρατήσει η ανθρωπότητα. Ο Στάλιν κρατά ένα μαχαίρι και μια αξίνα, βαμμένη κόκκινη -- αλληγορία για τη δολοφονία του Τρότσκι. Ο Χίτλερ δείχνει τον Στάλιν για να δικαιολογήσει την εξαπόλυση της ναζιστικής βαρβαρότητας, ενώ ο «πρακτικός» Μουσολίνι κρατά ένα μπαλτά. Κάτω από τον Στάλιν διασταυρώνονται οι λέξεις GPU και Gestapo. O Τσάρλι Τσάπλιν εμφανίζεται πάνω από έναν πεσμένο στρατιώτη -- αναφορά στον «Μεγάλο Δικτάτορα». Αριστερά, κάτω από τη σβάστικα ο Χίμλερ, στον οποίο έχουν δοθεί όμως και γνωρίσματα αμερικανού ανθρώπου των μήντια.

Τις επόμενες μέρες κυκλοφορεί ο πέμπτος τόμος του περιοδικού Μαρξιστική Σκέψη, με ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον αφιέρωμα στον φασισμό. Προδημοσιεύουμε αποσπάσματα από το κείμενο του μεγάλου μεξικανού ζωγράφου Ντιέγκο Ριβέρα (περιέχεται στο My Art, my Life: an autobiography, Dover 1991), που αναφέρεται στην επίσκεψή του στο Βερολίνο του 1928 και τη «γνωριμία» του με τον Χίτλερ.

***

Μια επιδημία τρέλας είχε εξαπλωθεί στη χώρα. Την αισθάνθηκα σε δύο ξεχωριστές, φαινομενικά άσχετες περιπτώσεις.

Μια νύχτα ο Μίντσενμπεργκ, μερικοί άλλοι φίλοι και εγώ μεταμφιεστήκαμε και, με πλαστά πιστοποιητικά, παρακολουθήσαμε την πιο εκπληκτική τελετή που έχω δει ποτέ. Πραγματοποιήθηκε στο δάσος του Γκρούνβαλντ, κοντά στο Βερολίνο.

Πίσω από μια συστάδα δέντρων, στη μέση του δάσους, εμφανίστηκε μια παράξενη πομπή. Οι πορευόμενοι άνδρες και γυναίκες φορούσαν λευκούς χιτώνες και στεφάνια από ιξό, το τελετουργικό φυτό των δρυίδων. Στα χέρια τους κρατούσαν πράσινα κλαδιά. Ο ρυθμός τους ήταν αργός και τελετουργικός. Πίσω τους, τέσσερις άνδρες μετέφεραν έναν αρχαϊκό θρόνο στον οποίο καθόταν ένας άνθρωπος που αναπαριστούσε το θεό του πολέμου, τον Βόταν. Ο άνθρωπος αυτός δεν ήταν άλλος από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Πάουλ φον Χίντεμπουργκ! Ντυμένος με αρχαία ενδυμασία, ο Χίντεμπουργκ ύψωσε μια λόγχη στην οποία ήταν χαραγμένα δήθεν μαγικά γράμματα του ρουνικού αλφάβητου. Το κοινό, εξήγησε ο Μίντσενμπεργκ, εκλάμβανε τον Χίντεμπουργκ ως μετενσάρκωση του Βόταν. Πίσω από τον Χίντεμπουργκ εμφανίστηκε ένας άλλος θρόνος, τον οποίο κατείχε ο Στρατάρχης Λούντεντορφ, ο οποίος εκπροσωπούσε τον θεό του κεραυνού, Τορ. Πίσω από τον «θεό» συνωστιζόταν ένας συρμός πιστών που αποτελούνταν από διακεκριμένους χημικούς, μαθηματικούς, βιολόγους, φυσικούς και φιλοσόφους. Όλα τα πεδία της γερμανικής «κουλτούρας» εκπροσωπήθηκε στο Γκρούνβαλντ εκείνο το βράδυ.

Η πομπή σταμάτησε, και άρχισε η τελετή. Για αρκετές ώρες, η ελίτ του Βερολίνου τραγουδούσε και κραύγαζε προσευχές και τελετές από το βαρβαρικό παρελθόν της Γερμανίας. Εδώ ήταν η απόδειξη, αν κάποιος τη χρειάζεται, της αποτυχίας δύο χιλιάδων ετών ρωμαϊκού, ελληνικού και ευρωπαϊκού πολιτισμού. Δυσκολευόμουν να πιστέψω ότι αυτά που έβλεπα συνέβαιναν μπροστά στα μάτια μου.Κανείς ανάμεσα στους γερμανούς αριστερούς φίλους μου δεν μπορούσε να μου δώσει κάποια ικανοποιητική εξήγηση για την παράξενη αυτή διαδικασία. Αντ’ αυτού, προσπάθησαν να ξεμπερδέψουν κοροϊδευτικά, αποκαλώντας τους συμμετέχοντες «τρελούς». Ως σήμερα, προβληματίζομαι με τη συλλογική τους έλλειψη αντίληψης. Ενθυμούμενος αυτό το όργιο στεγνής μέθης και ντελίριου, στάθηκε αδύνατο να φανταστώ και τον ελάχιστα ευαίσθητο θεατή να αντιπαρέρχεται ό,τι είχα δει μόνο ως μια ακίνδυνη μασκαράτα.

Λίγες μέρες αργότερα, είδα τον Αδόλφο Χίτλερ να απευθύνεται σε μια μαζική συγκέντρωση στο Βερολίνο, δίπλα σε ένα κτίριο τόσο τεράστιο που καταλάμβανε το σύνολο του οικοδομικού τετραγώνου, τα κεντρικά γραφεία του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Ένα προσωρινό ενιαίο μέτωπο ήταν τότε σε ισχύ ανάμεσα στους ναζί και τους κομμουνιστές, ενάντια στους διεφθαρμένους ρεφορμιστές και τους σοσιαλδημοκράτες.

Η πλατεία ήταν κυριολεκτικά πλημμυρισμένη με 25-30.000 κομμουνιστές εργάτες. Ο Χίτλερ ήρθε με συνοδεία περίπου χιλίων ανδρών. Διέσχισαν την πλατεία και σταμάτησαν κάτω από ένα παράθυρο, από το οποίο παρακολουθούσαν οι ηγέτες του Κομμουνιστικού Κόμματος. Ήμουν μεταξύ τους, έχοντας προσκληθεί από τον Μίντσενμπεργκ, που βρισκόταν στα δεξιά μου. Στα αριστερά μου στάθηκε ο Τέλμαν, γενικός γραμματέας του Κόμματος. Ο Μίντσενμπεργκ εξηγούσε τα σχόλιά μου στον Τέλμαν, και μετέφραζε την ομιλία του Χίτλερ σε μένα.

Οι κομμουνιστές φίλοι μου έκαναν κοροϊδευτικές παρατηρήσεις για τον «αστείο ανθρωπάκο» που επρόκειτο να εκφωνήσει τον λόγο στη συγκέντρωση, και θεωρούσαν εκείνους που τον θεωρούσαν απειλή δειλούς ή ανόητους.

Καθώς ετοιμαζόταν να μιλήσει, ο Χίτλερ ορθώθηκε άκαμπτα, σαν να περίμενε να διογκωθεί και να γεμίσει το μεγάλο αγγλικό στρατιωτικό αδιάβροχό του ώστε να μοιάζει με γίγαντα. Στη συνέχεια, έκανε ένα νεύμα για να επικρατήσει σιωπή. Μερικοί κομμουνιστές εργαζόμενοι τον αποδοκίμασαν, αλλά μετά από λίγα λεπτά όλο το πλήθος σώπασε απολύτως.

Καθώς ζεστάθηκε, ο Χίτλερ άρχισε να ουρλιάζει και να κουνά τα χέρια του σαν επιληπτικός. Κάτι σ’ αυτόν ανατάραξε, φαίνεται, το βάθος της ψυχής των ομοεθνών του, γιατί μετά από λίγο ένιωσα ένα περίεργο μαγνητικό ρεύμα μεταξύ αυτού και του πλήθους. Ήταν τόσο βαθύ που, όταν τελείωσε, έπειτα από δύο ώρες ομιλίας, επικράτησε μια στιγμή πλήρους σιγής. Ούτε καν οι ομάδες της κομμουνιστικής νεολαίας, που είχαν εντολή να τον γιουχάρουν, δεν το έκαναν. Και τότε, η σιωπή έδωσε τη θέση της σε ένα τεράστιο, εκκωφαντικό χειροκρότημα από όλη την πλατεία.

Καθώς έφευγε, οι οπαδοί του Χίτλερ έκλεισαν τις γραμμές γύρω του με όλα τα σημάδια της αφοσιωμένης πίστης. Ο Τέλμαν και ο Μίντσενμπεργκ γελούσαν σαν σχολιαρόπαιδα. Όσο για μένα, ήμουν τόσο χαμένος και προβληματισμένος, όπως όταν είχα δει το παρακμιακό τελετουργικό λίγες μέρες πριν στο Γκρούνβαλντ. Δεν μπορούσα να δω τίποτα για να γελάσω. Αισθάνθηκα πραγματικά βουτηγμένος στη θλίψη.

Ο Μίντσενμπεργκ, ρίχνοντας μια ματιά σε μένα, ρώτησε: «Ντιέγκο, τι τρέχει με σένα;».

«Αυτό που τρέχει», του είπα, «είναι ότι με κατακλύζει ένα προαίσθημα. Το προαίσθημα ότι, αν οι ένοπλοι κομμουνιστές άφηναν σήμερα στον Χίτλερ να φύγει ζωντανός, θα μπορούσε να ζήσει για να κόψει τα κεφάλια και των δυο συντρόφων μου σε λίγα χρόνια».

Ο Τέλμαν και ο Μίντσενμπεργκ γέλασαν δυνατά. Ο Μίντσενμπεργκ με επαίνεσε για τη ζωηρή φαντασία που είχα ως καλλιτέχνης.

«Θα πρέπει να αστειεύεσαι», είπε. «Δεν άκουσες τον Χίτλερ να μιλά; Δεν κατάλαβες, από όσα σου μετέφραζα, τι ανοησίες έλεγε;».

Του απάντησα: «Μα αυτές οι ανοησίες γεμίζουν επίσης στα κεφάλια των ακροατών, αλαλιασμένων από την πείνα και το φόβο. Ο Χίτλερ τους υπόσχεται μια αλλαγή, οικονομική, πολιτική, πολιτιστική και επιστημονική. Λοιπόν, θέλουν αλλαγές, και μπορεί να είναι σε θέση να κάνουν ακριβώς ό,τι λέει, αφού έχει όλα το καπιταλιστικό χρήμα πίσω του. Μ’ αυτό μπορεί να δώσει τροφή στους πεινασμένους Γερμανούς εργάτες, να τους πείσει να πάνε με το μέρος του και να στραφούν ενάντια σε εμάς. Επιτρέψτε μου να τον πυροβολήσω εγώ τουλάχιστον. Θα αναλάβω την ευθύνη. Είναι ακόμα εντός εμβέλειας».

Μα αυτά τα λόγια μου έκαναν τους γερμανούς συντρόφους να ξεσπάσουν σε ακόμα δυνατότερα γέλια. Αφού ξεράθηκε στο γέλιο, ο Τέλμαν είπε: «Φυσικά, είναι καλύτερα να έχεις κάποιον πάντα έτοιμο να βγάλει από τη μέση τον κλόουν. Μην ανησυχείτε, όμως. Σε λίγους μήνες θα έχει τελειώσει, και τότε θα είμαστε σε θέση να πάρουμε την εξουσία».

Αυτό μου προκάλεσε μονάχα ακόμα μεγαλύτερη θλίψη, και εξέφρασα ξανά τους φόβους μου. Τώρα πια όμως ο Μίντσενμπεργκ δεν χαμογελούσε. Είχε παρακολουθήσει τον Χίτλερ, που βρισκόταν σχεδόν στην άλλη άκρη της πλατείας. Παρατήρησε ότι ο κόσμος τον χειροκροτούσε ακόμα. Πριν φύγει από την πλατεία, ο Χίτλερ έκανε το ναζιστικό χαιρετισμό. Αντί για αποδοκιμασίες, το χειροκρότημα γιγαντώθηκε. Ήταν σαφές ότι ο Χίτλερ είχε κερδίσει πολλούς οπαδούς ανάμεσα στους αριστερούς εργαζόμενους. Ο Μίντσενμπεργκ ξαφνικά έγινε χλωμός κι έπιασε το χέρι μου.

Ο Τέλμαν κοίταξε έκπληκτος και τους δύο μας. Χαμογέλασε αδύναμα και χάιδεψε το κεφάλι μου. Στα ρώσικα, που ακούγονταν βαριά με τη γερμανική προφορά του, είπε, «Νιτσεβό, νιτσεβό» (Δεν είναι τίποτα, απολύτως τίποτα).

Η τρελή φαντασία του καλλιτέχνη επιβεβαιώθηκε αργότερα πικρά. Τόσο ο Τέλμαν όσο και ο φίλος μου Μίντσενμπεργκ ήταν ανάμεσα στα εκατομμύρια των ανθρώπων που θανατώθηκαν από τον «κλόουν» που είχα παρακολουθήσει στην πλατεία εκείνη την ημέρα.

[πηγή: Blog «Ενθέματα»]

This entry was posted in θρησκεία/κλήρος. Bookmark the permalink.

17 Responses to Βερολίνο 1928: Χίτλερ, ένας «κλόουν» που τον αποθεώνουν τα πλήθη

  1. Ο/Η eklag λέει:

    »…Πολωνοί μεταφέρθηκαν…στις περιοχές απ’όπου
    είχαν διωχθεί οι Γερμανοί…
    Δεν υπάρχει ακριβής ηθική αντιστοιχία μεταξύ αυτών των δύο εγκλημάτων
    κατά της ανθρωπότητας…
    Αυτό που ακόμη δεν θέλουν οι άνθρωποι να παραδεχτούν είναι πως
    υπήρχαν δύο εγκλήματα στη μορφή του ενός.
    Όπως η καταστροφή του εβρα’ι’σμού ήταν αναγκαία συνθήκη
    για την άνοδο και την επέκταση του ναζισμού,
    έτσι και η εθνική κάθαρση των Γερμανών ήταν προ’υ’πόθεση
    για τη για τη σταλινοποίηση της Πολωνίας.»

    Κρίστοφερ Χίτσενς-HITCH 22

  2. Ο/Η ataktos λέει:

    Βαριά τραυματισμένος στις Σκουριές από τη δολοφονική επίθεση τραμπούκων της εταιρείας
    http://antigoldgreece.wordpress.com/2012/03/20/skouries-traymaties/

  3. Ο/Η Mefisto λέει:

    Aμέσως μετά το Βερολίνι, Μόσχα, Στάλιν.

    http://www.american-buddha.com/cia.diegomylife.stalin.htm

    DIEGO RIVERA — MY ART, MY LIFE: AN AUTOBIOGRAPHY (WITH GLADYS MARCH)

    STALIN

    When I left Berlin, it was as one of a large heterogeneous company. Railroad workers, rough and jolly. Miners, silent and strong, looking at the world with eyes accustomed to darkness. Textile workers, quiet, acute, funmakers with unbelievably dextrous fingers. Professional revolutionaries who stayed up to discuss Marxist theory while the rest of us slept. Writers, like the wonderful Theodore Dreiser and Henri Barbusse, were there. The four-foot-tall Moroccan rebel sultan, Abdel Krim, who spoke nearly every language in the world with amusing incoherence. North and South Americans of all ages. Beautiful Czechoslovak working girls, and always at my side, a former shoeshine boy who had been tutored by Lenin himself –Willi Muenzenberg.

    The morning we arrived in the Moscow terminal, the ground was covered with ice. A high Soviet official, named Peskovsky, was at the station to welcome us. His face shone with friendliness and joy when we came into view. He greeted the Mexican delegation in the Mexican way, embracing each of us in turn.

    My friend Guadalupe Rodriguez was dressed in a Mexican charro (cowboy) outfit, topped with a tall black sombrero. Impressed by his colorful manner and appearance, Peskovsky took him under his wing. All of us delegates paraded out of the terminal in a triumphal procession, led by Peskovsky and Rodriguez. The bystanders stared and smiled at Rodriguez.

    At the exit we found ourselves at the high end of a long, steep ramp covered entirely by a smooth sheet of ice. Rodriguez stepped ahead, unaware of the hazard. Peskovsky paled and made a warning motion but too late. Without losing his hat, Rodriguez began to travel down the ramp on his posterior, his face calm and immobile. Somehow, he managed to maintain his dignity through all that long slide. At the end of the ramp, a couple of soldiers with blue ribbons in their hats tried to help him up. Motioning them aside, Rodriguez jumped up by himself as agilely as if he were dismounting a horse.

    People must have thought this a proper way for a guest from a mythical country to enter Moscow, for they applauded heartily, shouting, «Hooray!»

    Peskovsky regained his color then, his face even becoming red with pleasure over this happy ending, and he responded with a loud, «Viva Mexico!» Thanks to the unique way the delegate guest from Mexico had chosen to arrive, international cordiality rose to a new height.

    I shall never forget my first sight in Moscow of the organized marching and movement of people. An early morning snow was falling in the streets. The marching mass was dark, compact, rhythmically united, elastic. It had the floating motion of a snake, but it was more awesome than any serpent I could imagine. It flowed slowly from the narrow streets into the open squares without end. At the head of this winding, undulating creature mass was a group in the form of an enormous locomotive. A big red star and five picks were over the «cylinder» of the «boiler.» The «headlight» was an enormous inscription between two red flags: THE UNIONS ARE THE LOCOMOTIVES MOVING THE TRAIN OF THE REVOLUTION. THE CORRECT REVOLUTIONARY THEORY IS THE STEEL TRACK.

    During the three hours that I withstood the icy winds, watching this procession, I drew many sketches for water colors. About fifty of these were afterwards purchased by Mrs. John D. Rockefeller, Jr.

    One night we delegates were instructed to get up at seven the next morning and assemble at the Central Committee building at a quarter to eight. An important meeting was to begin at eight.

    When we appeared next morning at the Central Committee building, we were escorted into an enormous room. From one of its three huge glass windows, I could see the Kremlin in the foreground and the city spreading behind it. Moscow seemed as large as the sea, misty, with the forms of the buildings dissolving into the horizon. The colors were a wonderful scale of grays and browns with some deep, fine greens.

    The delegates were seated at one long table, facing another long table at which the officials sat. At the stroke of eight, a door on the officials’ side of the room opened. A man, neither tall nor short, stepped in. He gave an impression of tremendous but controlled strength, which seemed to permeate the entire room. He wore warm high boots and a green khaki uniform of coarse quality. The jacket, buttoned up to the neck, was old, the elbows worn down almost to holes, and the wristbands so threadbare that loose threads were plainly visible.

    The man himself was dark and warm-colored, like a Mexican peasant. The skin of his face was pitted with smallpox. He had startling, vivid, but small eyes. Thick black mustache ends drooped along each side of his mouth. His hair was cropped short. He had a remarkably rugged physique which suggested great physical power.

    He stopped before the officials’ table and stood quietly before us; then he put his hands, which had been clenched tightly into fists, into his pockets.

    Without any visible sign, everyone suddenly stood up; an eerie silence pervaded the room.

    The chairman broke it, «Comrade Stalin,» he said, «is going to have the floor.”

    We had been asked before to make no display. Nevertheless, three or four people started to applaud. I recall that they were dressed in the black suits of German professors. As soon as we heard them, we could not restrain ourselves from joining in. The applause rose to a resounding ovation.

    Stalin leaned toward the center of the table, acknowledged the hand clapping with a slight movement of his head, and placed his right hand on his breast, The moment the ovation was over, he put his hand back in his pocket and said, «I thank you, comrades. I accept your spirited greeting in the name of the revolutionary workers who participated in the October Revolution with successful achievement. I come here in their name and under their mandate. My purpose is to inform you what we have done since the Revolution, what we are doing at present, and what we propose to do next.»

    Stalin paused, acknowledging a new burst of applause. Making a friendly gesture for his admirers to stop, he continued, «I am going to tell you things that you can easily verify. Should you not approve what I say, I hope you will openly manifest your disapproval with the same spirit you have just displayed.»

    This drew an approving murmur from his listeners. Stalin’s speech, in Russian, ended exactly at nine o’clock. Immediately, tea was brought into the room. Stalin sat down to his glass, drained it, and lit and smoked his pipe while interpreters translated his words into the many languages spoken by the delegates.

    The translations took another half hour. Then for the next ten minutes, free, informal discussions went on. At a quarter to ten the chairman rang a bell, and Stalin resumed speaking.

    After a few minutes, a magnetic current arose which seemed to fuse the speaker with each member of his audience. Stalin used no oratorical devices. He phrased his words in the tone one uses in informal conversation with friends. Speaking slowly, he pronounced each word with care. Very few of his listeners understood Russian. Yet as I studied the faces around me, I could see in each an urgent desire for communication. Throughout the speech, not a single face showed fatigue or inattention.

    When the speech was over, questions were called for. Stalin answered them with a clarity and power of logic the like of which I had only once before encountered, in Jaures. His reasoning, though luminous, was mercilessly straightforward.

    The last question asked was, «What do you intend doing if the minority opposition in the Party still persists, thereby violating the Party’s final decision?»

    The figure of Stalin appeared to grow taller as he gave his detailed answer, concluding with, «We are going to produce all available proofs that our decisions are correct. We will present these proofs to the opposition. If then, they still refuse to return to the general party line, we shall be obliged either to suspend or expel them.

    «I do not believe, however, that they will refuse to accept the will of the majority, since we have all the workers on our side. The opposition maintains that the workers oppose us and are discontented. This does not seem correct. You have all seen our workers voluntarily marching in ranks with readied, bayoneted guns and plenty of ammunition. If the workers are against us, why don’t they shoot us down when they file past, especially when we are grouped together, as we were recently, when we paid tribute at the tomb of Lenin? We would have made a perfect target on that occasion.»

    His searching glance encompassed all of us, one after another. «Yes, why did they not shoot us?» he asked again. «Thousands passed before the tribune, and the fire of one well-trained man would have been enough to annihilate us all in a few seconds. Why didn’t they, then? Simply because we express their united will. If the opposition, therefore, insists upon disrupting our unity and delivering divided armies to our enemies, we will be forced to turn to the methods of the G.P.U.» Saying which, Stalin smashed the table with his fist as if he were actually falling upon the opposition.

    A hush followed this outburst. Stalin looked out upon the assembly, as if gauging its reaction, which began with scattered clapping and swelled into another ovation.

    Stalin did not now acknowledge the applause but sat down calmly and lit his pipe, awaiting the completion of the translations and the reading of the agenda for the next meetings.

    I was sitting directly opposite Stalin. Taking advantage of my position, I began making sketches of his face. He evidently noticed what I was doing. When I put down my pencil, he walked over and asked to see my pencil sketches. He examined all of them, selected one, and wrote on the back of it in blue pencil: «Greetings to the Mexican revolutionaries” and signed «Stalin.» As he was inscribing, the chairman declared the meeting over. After Stalin left, we were given the signal to leave the room.

  4. Ο/Η Mefisto λέει:

    Μοναδική φωτογραφία
    Τρότσκυ, Ριβέρα, Αντρέ Μπρετόν, τον καιρό που ο τελευταίος ήταν λίγο πριν μέλος του ΚΚΓ

    http://iconicphotos.wordpress.com/2009/05/16/trotsky-rivera-and-breton/

    Iconic Photos

    Famous, Infamous and Iconic Photos

    Trotsky, Rivera and Breton

    This photo of Leon Trotsky, Diego Rivera, and André Breton was taken by Fritz Bach in 1938. Diego Rivera supported Trotsky, alienating himself from the Communist mainstream in Mexico; he requested the Mexican President Cardenas to grant Trotsky’s asylum. The Russian and his wife Natalia lived with Rivera and wife Frida Kahlo, rent-free and under 24-hour guard, for the next two years.

    Breton, a member of the French Communist Party from 1927 to 1935, who had previously worked with Trotsky to create the International Federation of Independent Revolutionary Art, was visiting from Paris. This is the famous trip where Kahlo was ‘discovered’ by Breton. At Breton’s invitation, Kahlo went to France the next year and was featured at an exhibition of her paintings inParis. (The Louvre bought one of her paintings, The Frame, the first work by a 20th century Mexican artist ever purchased by the internationally renowned museum.) However, Breton didn’t care much about Kahlo–he didn’t even bother to pick Frida who didn’t speak French at the French customs, but his wife Jacqueline Lamba did. Lamba and Kahlo were close friends and are rumored to have had an affair.

    Active communist sympathizers, Kahlo and Rivera befriended Leon Trotsky as he sought political sanctuary from Joseph Stalin. Initially, Trotsky lived with Rivera and then at Kahlo’s home, where he had a brief affair with Kahlo. “Little Goatee” she called him, and dedicated her self-Portrait (“Between the Curtains”) as a birthday gift to Trotsky. However, Kahlo soon tired of him (by then, she was calling him, “The Old Man”) and Trotsky’s suspicious wife, Natalia. Trotsky and Natalia then moved to another house in Coyoacán. After Trotsky’s assassination in 1940 by a Stalinist agent, Kahlo was questioned by police for suspected involvement in the murder. She knew the assassin, Ramon Mercader in Paris and invited him into Trotsky’s refuge in Coyoacán.

  5. Ο/Η Ιωάννα λέει:

  6. Ο/Η Ιωάννα λέει:

  7. Ο/Η Κλαζομενεύς λέει:

    Συγκλονιστικό.

  8. Ο/Η kimon λέει:

    Η σκηνή στο δάσος με τον θρόνο …κάτι θυμίζει από τον σημερινό βενιζέλο,βεβαια κι αυτός στα χνάρια των προκατόχων του (χίτλρε-μουσολίνι κλπ) πρόκειται να κινηθεί.

  9. Ο/Η Κώστας Κοροβίλας λέει:

    Μπορεί τό σχόλιο αυτό νά είναι άσχετο μέ τό αναρτημένο θέμα,(ζητώ συγνώμη), αλλά είναι σημαντικό καί επίκαιρο ως πρός τά σημερινά γεγονότα.
    «Μέ τήν ποίηση Ενάντια στήν Κρίση»
    Διαμαρτυρία μέ λάβαρο τήν Ποίηση.


    Μία διαφορετική πορεία- διαμαρτυρία με τη συμμετοχή ποιητών, συγγραφέων, ηθοποιών, καλλιτεχνών, εκδοτών κ.α. θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 21 Μαρτίου, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης.

    «Αν όχι τώρα πότε;» αναφέρεται στο κάλεσμα που έχει ως τίτλο «Με την Ποίηση Ενάντια στην Κρίση».

    Ήδη στο κάλεσμα, που πραγματοποιείται από τον «Κύκλο Ποιητών, τα περιοδικά «Poetix» και «Ποιητικά», τις εκδόσεις «Μικρή Άρκτος» και η «αλυσίδα πολιτισμού IANOS», έχουν ανταποκριθεί πολλοί εκδοτικοί οίκοι, βιβλιοπωλεία, περιοδικά, αλλά και η Εταιρεία Συγγραφέων, το Μουσείο Ελληνικής Παιδικής Τέχνης, Σπουδαστές της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης, ο Σύλλογος Εκδοτών Βιβλίου Αθηνών κ.α.

    «Επειδή μοιάζει ο χειμώνας να θέλει να εγκατασταθεί μόνιμα στις ζωές μας, αποτρέποντας τον ερχομό της άνοιξης. Επειδή η απειλή μιας Έρημης Χώρας, γίνεται όλο και πιο πραγματική ως προοπτική μέλλοντος για τον τόπο μας.

    Επειδή έχουμε κάθε λόγο να αμφιβάλλουμε αν η ποίηση μπορεί να γιορτάζει τη μέρα της, ακίνδυνα και αθώα, όταν γύρω μας καταρρέουν το δίκαιο, η πνευματική μας υπόσταση, η χώρα μας η ίδια. Θελήσαμε να συναντήσουμε εμείς την ποίηση και την άνοιξη, στους δρόμους της Αθήνας, να αναζητήσουμε στην αμηχανία, στον θυμό και στην απόγνωση που έχουν πια τα βλέμματα των συμπολιτών μας, την ελπίδα της Αντίστασης», αναφέρεται στο κάλεσμα.

    «Σας καλούμε όλες και όλους, σε μια ΑΛΛΗ διαμαρτυρία: στις 21 Μαρτίου συνθήματά μας ας γίνουν τα ποιήματα, αναφορά μας οι Ποιητές μας, πλακάτ μας οι στίχοι που μπορούν να γεννήσουν έναν άλλο στοχασμό, ένα άλλο μέλλον μέσα από το παρόν και το παρελθόν μας. Μια διαδήλωση υπεράσπισης ενός Πολιτισμού που δεν κρίνεται από την Κρίση, που όταν μνημονεύεται απαντά, με το δικό του τρόπο, στα όποια Μνημόνια», σημειώνεται.

    Η πορεία θα ξεκινήσει στις 12 το μεσημέρι από το βιβλιοπωλείο «Ιανός», Σταδίου 24 και θα κάνει στάσεις στην Εθνική Βιβλιοθήκη, την Ακαδημία, το Πανεπιστήμιο, στη συμβολή Ομήρου και Σίνα, για να καταλήξει στην πλατεία Συντάγματος. Δείτε στο «www.21martiou.blogspot.com/», όσους έχουν δηλώσει μέχρι σήμερα συμμετοχή.

    Παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα από δικό μου ποίημα, γιά τήν διαμαρτυρία αυτή.
    ………..Ας βγούμε όλοι στούς δρόμους,
    στίς πλατείες, στά πεζοδρόμια.
    Ας γίνουμε όλοι τού δρόμου,
    τού πεζοδρομίου.
    Ισως έτσι γνωριστούμε καλύτερα.

    ευχαριστώ, Κώστας Κοροβίλας

  10. Ο/Η Γκαλερίστας λέει:

  11. Ο/Η laskaratos λέει:

    Διάλογος στο ίδιο δημοσίευμα

    http://parallhlografos.wordpress.com/2012/03/18/rivera-enth/#comment-117367

    laskaratos
    19 Μαρτίου, 2012 7:21 μμ

    Μήπως η ιστορία επαναλαμβάνεται και εδώ τηρουμένων των αναλογιών;
    Όταν ο Τσίπρας δίνει συνεντεύξεις σε ακροδεξιά μπλογκς με θέμα άγαλμα του Μεγαλέξαντρου στην Αθήνα;
    https://roides.wordpress.com/2011/11/23/23noe11/
    Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να χτίσει συμμαχία με την Ελάδα-Σπίθα του Θεοδωράκη;
    Όταν ο Αλ.Τσίπρας χαϊδεύει τους “Αγανακτισμένους”;
    Όταν ο Αλέξης Τσίπρας μιλά στο ΕΔΩ ΣΥΝΤΑΓΜΑ WEBTV και απαντά στις ερωτήσεις του Ιφικράτη Αμυρά;
    Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποκρούει το αρχικό φλερτ του Π.Καμμένου;
    Όταν ο Τσίπρας δηλώνει ότι θέλει συνεργασία και με δυνάμεις της λαϊκής Δεξιάς;
    Όταν ο Αλ.Τσίπρας κολακεύει τον Βατοπεδινό μητροπολίτη της Χρυσής Αυγής στην Κερατέα;
    Όταν ο Αλέξης Τσίπρας δηλώνει πως δεν κινδυνεύει η Δημοκρατία από την εισβολή των 50άρηδων συνταξιούχων απόστρατων στο Πεντάγωνο;
    Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ σιωπά για την απαλλαγή του φιλοαπριλιανού εύελπι;

    Μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ ψαρεύει με τρόπο ανεπίτρεπτο στα θολά αντιμνημονιακά νερά;
    Απάντηση

    laskaratos

    19 Μαρτίου, 2012 7:43 μμ

    Ξέχασα και τις ελληνομετρήσεις (υπουργοί λιγότερο Έλληνες) του Τσίπρα
    Απάντηση

    no use for a name
    20 Μαρτίου, 2012 4:18 πμ

    είναι γενικά εντυπωσιακό το ότι μετά από ένα τόσο συγκλονιστικό για την ιστορία των πραγμάτων απόσπασμα, εσύ απλά επέλεξες να κατεβάσεις ένα δριμύ κατηγορώ εναντίον του Τσίπρα ή ενός κόμματος.Καλό θα ήταν να το ξαναδιαβάσεις.
    Απάντηση

    laskaratos
    20 Μαρτίου, 2012 7:30 πμ

    είναι γενικά εντυπωσιακό το ότι μετά από τόσα σημερινά παραδείγματα σύμπλευσης της Αριστεράς με την “πατριωτική” Δεξιά, αποφεύγεις να απαντήσεις.
    Η αξία της ιστορικής μνήμης, ιδιαίτερα δε αυτής που έχει λογοκριθεί, όπως το ζήτημα της αρχικής σύμπλευσης των Γερμανών κομμουνιστών με τον Χίτλερ κλπ κλπ (Στάλιν-Χίτλερ κλπ), έγκειται όχι στην άντληση διδαγμάτων για το σήμερα.
    Εγώ έτσι το εισέπραξα αυτό το άρθρο και έτσι το αξιοποίησα, ευχαριστήθηκα από την αντίδραση Ριβέρα και περιμένω να ακούσω αν εσύ το θεωρείς απλό μνημείο Ιστορίας ή ένα ιστορικό μάθημα.

    Εμένα το γεγονός ότι δόθηκε το δικαίωμα να υπάρχουν τέτοια δημοσιεύματα (και μάλιστα αναπάντητα, πράγμα πολύ ανησυχητικό) από ένα πολύ δημοφιλές ακροδεξιό μπλογκ στο οποίο δόθηκαν τρεις συνεχείς συνεντεύξεις του προέδρου του ΣΥΝ, αναπαραγμένες σε τουλάχιστον δέκα μπλογκς αυτής της συνομοταξίας, με προβληματίζει, κυρίως δε με προβληματίζει η εκκωφαντική σιωπή των μελών του ΣΥΡΙΖΑ:

    “Άνοιγμα – σοκ Τσίπρα σε Πάνο Καμμένο! Κλονίζονται τα θεμέλια της μεταπολίτευσης…

    Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Δεκεμβρίου 22, 2011

    Χθες το βράδυ στο Κόντρα και την εκπομπή “Επί του πιεστηρίου”, ο Αλέξης Τσίπρας έδειξε ότι εννοεί τα όσα μας είχε δηλώσει στην πρόσφατη συνέντευξη του.

    Κυρίως όμως με το άνοιγμα του σε κέντρο και λαϊκή δεξιά, έβαλε φωτιά στο πολιτικό σκηνικό αφού εδώ δεν υπάρχουν οι όποιες υπόνοιες του ’89 αλλά ένα άνοιγμα που συνοδεύεται από μία πρόταση διακυβέρνησης βασισμένη σε αρχές και όχι σε αστείους μύθους “κομματικής καθαρότητας”…………”.

    Η σιωπή δεν είναι χρυσός.

    http://olympia.gr/2011/12/22/tsipras-5/
    Απάντηση

    Γέροντας Spin
    20 Μαρτίου, 2012 4:53 μμ

    αποφεύγει να απαντήσει. έχεις δίκιο. στρίμωξε τονε
    Απάντηση

    no use for a name
    21 Μαρτίου, 2012 12:38 πμ

    Φίλε σ’ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια,δεν είμαι όμως σύριζα οπότε μην ξοδεύεις άλλο σάλιο.Τα λέμε λοιπόν την Κυριακή όπου θα αποκατασταθεί το πραγματικό-αληθινό νόημα των μαθητικών φασιστικών παρελάσεων και θα γίνει ποτάμι οργής και θα τους κατακάψει όλους.Καλά τα λέω?
    Απάντηση

    laskaratos
    21 Μαρτίου, 2012 7:33 πμ

    Aρχικά να διορθώσω το προηγούμενο σχόλιό μου:

    @”…Η αξία της ιστορικής μνήμης, ιδιαίτερα δε αυτής που έχει λογοκριθεί, όπως το ζήτημα της αρχικής σύμπλευσης των Γερμανών κομμουνιστών με τον Χίτλερ κλπ κλπ (Στάλιν-Χίτλερ κλπ), έγκειται [[[όχι]]] στην άντληση διδαγμάτων για το σήμερα…”

    Εξυπακούεται πως το όχι πρέπει να αγνοηθεί.

    Ως προς τις παγκόσμια μοναδικές ΜΑΘΗΤΙΚΕΣ παρελάσεις, που υπήρξε και συνεχίζει να είναι στη χώρα μας ο ιδανικός γεωμετρικός τόπος συνάντησης φασιστών και σταλινικών, χωρίς ο σχολιαστής no use for a name να αντιλαμβάνεται πόσο κι αυτές συνάπτονται με το νόημα του άρθρου του Ριβέρα, να εκφράσω την ελπίδα πως δεν θα συναντηθούν πάλι εκεί ως “αγανακτισμένοι” πολίτες, φασίστες, αριστεροί πατριώτες και “αγανακτισμένοι” πελάτες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.
    Στη Ρόδο δυο επίσημοι έμειναν ανέπαφοι στην εξέδρα.
    Ο στρατιωτικός διοικητής και ο μητροπολίτης.
    Ο αριστερός άνθρωπος δεν χυδαιολογεί, δεν γιαουρτώνει, δεν κρύβεται στο οργισμένο πλήθος, αντιδρά ανοιχτά, συντεταγμένα, συγκροτημένα, πολιτικά και διαθέτει λόγο.

    • Ο/Η Ψωμιάδης Αμυράς λέει:

      Τώρα το ανακάλυψε η ΝΔ

      Κόντρα ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ για τον Αμυρά και το “αντάρτικο πόλης”

      Από factorx στις 09/06/2012

      Ουδεμία σχέση έχει ο κ. Ι. Αμυράς με το ΣΥΡΙΖΑ, υποστηρίζει με ανακοίνωσή του το γραφείο Τύπου του κόμματος, απαντώντας σε προηγούμενη ανακοίνωση του εκπροσώπου Τύπου της ΝΔ κ. Γ. Μιχελάκη.

      Συγκεκριμένα, όπως σχολιάζει το Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ αναφορικά με την ανακοίνωση του κ. Μιχελάκη, “Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα και βγάζω τα παπούτσια μου να μη βραχεί η ομπρέλα»…

      Ο Ιφικράτης Αμυράς έχει τόση σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ, όση έχει και η ΝΔ με την πραγματικότητα και την αξιοπιστία. Δηλαδή, καμία απολύτως. Δυστυχώς για τους ίδιους, τα όρια μεταξύ γελοιοποίησης και πανικού είναι πλέον δυσδιάκριτα για τη ΝΔ και τον κ. Σαμαρά”.

  12. Ο/Η Κρινιώ λέει:

    «Λευτεριά στον Τζορτζ Κλούνεϊ»

    Tου Πάσχου Μανδραβέλη

    Ολος ο κόσμος είδε τον διάσημο ηθοποιό Τζορτζ Κλούνεϊ να έχει τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα, με εκείνη τη λεπτή πλαστική κορδέλα που χρησιμοποιούν οι αστυνομικές αρχές των ΗΠΑ ως χειροπέδες μιας χρήσης. Το έγκλημα που οδήγησε στη σύλληψη του διάσημου ανά την υφήλιο ηθοποιού, του πατέρα του, κάποιων βουλευτών του Δημοκρατικού Κόμματος, αλλά και προσωπικοτήτων -όπως ο γιος του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ- δεν ήταν κάποια πράξη «συμβολικής» βίας, σαν αυτές που συνηθίζουμε στην Ελλάδα. Οι προαναφερθέντες συνελήφθησαν διότι διαδήλωσαν εντός της απαγορευμένης ζώνης, δηλαδή σε απόσταση μικρότερη των πενήντα μέτρων από την πρεσβεία του Σουδάν.

    Σε κάποιες χώρες ο νόμος τηρείται με το υποδεκάμετρο. Δεν εφαρμόζεται ούτε αναλόγως των προθέσεων (που δηλώνουν κάποιοι) ούτε αναλόγως του κοινωνικού στάτους που έχουν αυτοί οι «κάποιοι». Κάθε παραβίαση του νόμου έχει τις συνέπειές του. Αντιθέτως, στην Ελλάδα έχουμε άλλες παραδόσεις. Διαδηλωτές με στειλιάρια (που έχουν στην άκρη τον φερετζέ μιας κόκκινης σημαιούλας) πέφτουν πάνω στους παρατεταγμένους αστυνομικούς για να υπογραμμίσουν το δικαίωμα κάθε πολίτη στον σαματά. «Προκαλείται ένταση», όπως συνηθίζουν να λένε τα κανάλια, το βράδυ τα δελτία έχουν υλικό να παίξουν, και οι καθ’ ημάς αριστεροί έχουν κάτι να λένε για την «επανάσταση» που έρχεται.

    Μπορούμε να φανταστούμε τι θα συνέβαινε αν συλλαμβανόταν για παραβίαση κάποιου νόμου ο κ. Μίκης Θεοδωράκης; Σύμφωνοι: ο Τζορτζ Κλούνεϊ δεν είναι Μίκης Θεοδωράκης, αλλά εδώ είναι ανεπίτρεπτο ακόμη και να μυρίσει δακρυγόνα ο Ελληνας μουσουργός, ακόμη και σε χώρους που πέφτουν δακρυγόνα.

    Το δεύτερο που πρέπει να παρατηρήσουμε είναι ότι ο διάσημος ηθοποιός δεν κατήγγειλε την αστυνομία της Ουάσιγκτον για «ποινικοποίηση του αγώνα» του. Αντιθέτως: χρησιμοποίησε τη σύλληψη προς όφελος του σκοπού που επεδίωκε. Ο ίδιος δεν θέλησε να πάρει τα «επαναστατικά παράσημα» που αφειδώς δίνονται από την εγχώρια Αριστερά. Μίλησε ελάχιστα για την περιπέτειά του αλλά πολύ για το Νταρφούρ, για το οποίο, εξάλλου, διαδήλωνε σε πρώτη φάση. Οι ημέτεροι «επαναστάτες» ξεχνούν αμέσως τον αγώνα και κάνουν πρώτο θέμα σε όλα τα κανάλια τις λεπτομέρειες της «αστυνομικής βίας» και την ποινικοποίηση των αγώνων στην εποχή της «χούντας», την οποία ως γνωστόν ζούμε. Εκτός του Κλούνεϊ, ούτε οι φίλοι του και οι θαυμαστές του είπαν «έλα μωρέ, τι έγινε; Επειδή διαδήλωσε στα 48 μέτρα αντί τα 50, έπρεπε να συλληφθεί; Αυτό είναι τώρα το πρόβλημα της χώρας; Δεν βλέπετε τον Ο Τζέι Σίμπσον που πήγε στο δικαστήριο για τη δολοφονία της συζύγου του και αθωώθηκε;» Αλλά ούτε το Δημοκρατικό Κόμμα εξέδωσε κάποια ανακοίνωση για τη σύλληψη των βουλευτών του, διακηρύσσοντας το δικαίωμα στην -μικρή έστω- ανομία, ελέω της βουλευτικής ασυλίας. Σε κάποιες χώρες δεν είναι υποκριτικό το αίτημα για ισονομία. Δεν διαδηλώνουν υπέρ και κατά της ασυλίας ταυτόχρονα.

    Από τα παραπάνω συνάγεται ότι δεν πρόκειται να δούμε γκράφιτι στους τοίχους της Ουάσιγκτον να λένε «Ο Τζορτζ Κλούνεϊ είναι αθώος». Οι «επαναστατικώς» ξενέρωτοι Αμερικανοί θα περιμένουν τη Δικαιοσύνη να κρίνει. «Τσκ, τσκ, τσκ», που θα ’λεγαν οι παλιές καραβάνες των ελληνικών αγώνων.

    Πείτε μας τη γνώμη σας

    Σχόλια

  13. Ο/Η chretienorthodox λέει:

    Κυριε Ροΐδη,

    Παρακαλω πολυ να μου πειτε, αν γνωριζετε, ποτε πρωτοδημοσιευσε ο Ντιέγκο Ριβέρα αυτη την ενδιαφερουσα διηγηση. Εαν το 1991, ειναι κατοπιν «εορτης», εαν πριν το 1933, τοτε εχει ιδιαιτερη αξια.

    Με εκτιμηση και φιλία
    Γεωργιος Θεοδοσιου

  14. Παράθεμα: top100 | Lesvosnews.net

  15. Ο/Η Boλταίρος λέει:

    O Πάπας στην Κούβα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.