Και οι δυο εισαγγελείς, είδαν το ίδιο όνειρο

…μετά, ξύπνησαν κι οι δυο καταϊδρωμένοι, από τον ίδιο εφιάλτη του κινδύνου των αποκαλύψεων. Λογικό. Όλοι έχουμε να προστατέψουμε τους εαυτούς μας, τις οικογένειές μας, αυτούς που μας αγαπούν…

Αφού οι δυο εισαγγελείς του οικονομικού εγκλήματος παραιτήθηκαν, διότι όπως λένε (είπαν) αδυνατούν να λειτουργούν υπό απαγόρευση και καθ’ υπαγόρευση… Ενώπιον του αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Φώτη Μακρή, οι δύο οικονομικοί εισαγγελείς, Γρηγόρης Πεπόνης και Σπύρος Μουζακίτης, οι οποίοι κλήθηκαν το πρωί να εξηγήσουν τους λόγους της παραίτησής τους, αλλά και το τι εννοούν μιλώντας για ποικιλώνυμα οικονομικά συμφέροντα, δεν έκαναν –μαθαίνουμε- την παραμικρή αναφορά για πιέσεις και ονόματα στις προφορικές τους διευκρινίσεις.

Λογικό, αν σκεφτούμε για λίγο σοβαρά ποιες «υποθέσεις» χειρίζονταν οι παραιτηθέντες εισαγγελείς:
– των μεγαλοοφειλετών του Δημοσίου
– των ύποπτων δανειοδοτήσεων από τράπεζες των δύο κομμάτων εξουσίας, ΝΔ και ΠαΣοΚ
– του σκανδάλου των υποβρυχίων
– τις καταγγελίες για καθυστερήσεις στην επιβολή προστίμων από λαθρεμπόριο καυσίμων
– τις καταγγελίες για λάδωμα εφοριακών
– του φακέλου των CDS και των υπεράκτιων εταιρειών που κρύβονταν πίσω από αυτά
– τις καταγγελίες για μαγείρεμα του ελλείμματος του 2009 με αποτέλεσμα την επιβολή μέτρων λιτότητας μέσω του μνημονίου.
– την υπόθεση Λαυρεντιάδη…

Διαβάζοντας την παραπάνω –ενδεχομένως ενδεικτική- λίστα, είναι βέβαιον πως ούτε κι ΕΣΕΙΣ θα προχωρούσατε στην αποκάλυψη ονομάτων. Η ζωή είναι το υπέρτατο αγαθό και ο νοών νοείτω.

Επομένως, θεωρώ φυσιολογικό στην αναφορά του ο κ.Μακρής να «χαρακτηρίζει» την κίνηση των δύο εισαγγελέων «παρορμητική και υπερβολικά ευαίσθητη, αφού δεν προέκυψε ότι επιχειρήθηκε οποιαδήποτε παρέμβαση στο έργο τους», ενώ αναφέρει χαρακτηριστικά: «Εν κατακλείδι, έχω την γνώμη ότι η αίτησή τους υπήρξε παρορμητική και εκπορεύθηκε από την υπερβολική ευαισθησία τους και από την αδιαπραγμάτευτη προσήλωσή τους, όπως πιστεύουν, στην εκτέλεση του καθήκοντός τους. Δεν προέκυψε ότι επιχειρήθηκε παρέμβαση στο έργο τους από οποιονδήποτε και παρέλκει οποιαδήποτε περαιτέρω έρευνα ή ιδιαίτερη επεξήγηση του κειμένου της αιτήσεώς τους για την αντικατάστασή τους».

«Εν κατακλείδι» λοιπόν: Υπάρχουν όρια στις αποκαλύψεις. Απλό. Ανθρώπινο. Κατανοητό.

Ταυτόχρονα θλιβερό.

Αν οι κ.κ. Πεπόνης και Μουζακίτης, ολόκληροι εισαγγελείς δεν διαθέτουν τα κατάλληλα όπλα για το καθάρισμα της κόπρου του Αυγείου, για το απλό πολίτη τετέλεσται η Δικαιοσύνη, το ανάχωμα στη ασυλία των μεγαλοφοροφυγάδων κ.α. προνομιούχων, προς το παρόν και στο άμεσο τουλάχιστον μέλλον δεν διαφαίνεται. Τα υπόλοιπα είναι υποκρισίες.

Θεωρώ άκρως υποκριτική (και… αναγκαία) τη δήλωση του αντιεισαγγελέα που «πιστεύει» ότι η αντίδρασή τους ήταν υπερβολική και εσφαλμένη : «Η αντικατάστασή τους με μεταβολή του νομικού πλαισίου της λειτουργίας τους ερμηνεύτηκε απ’ αυτούς ότι ενδεχομένως η δράση τους ενόχλησε κάποιους επιχειρηματικούς παράγοντες του τόπου ή διάφορους αξιωματούχους, οι οποίοι θορυβηθέντες δρομολόγησαν την κατάργησή τους».

Να μην σχολιάσω τη δήλωση του ανεκδιήγητου επαγγελματία σοσιαλιστή πολιτικού κ. Καστανίδη που υπερασπίστηκε τον θεσμό του οικονομικού εισαγγελέα τον οποίο ο ίδιος δημιούργησε, ζήτησε παράλληλα από τους εισαγγελείς να… «αποκαλύψουν όποια στοιχεία έχουν» -Αστειότητες.

Ίσως είμαστε αυτόπτες μάρτυρες ενός σαπισμένου οικοδομήματος στην τελική και ολική του κατάρρευση, κι αυτό δημιουργεί κάποια ικμάδα ελπίδας στο ενδεχόμενο της γέννησης του Νέου.

Ίσως πάλι όχι.

Δεν ξέρω.

This entry was posted in σκέψεις, Ασμοδαίος, Διακρίσεις (κάθε είδους), Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

23 Responses to Και οι δυο εισαγγελείς, είδαν το ίδιο όνειρο

  1. Ο/Η coolplatanos λέει:

    Ναι, πρόκειται για την απόλυτη παρακμή πλέον. Είναι ολοφάνερο παντού. Απλά παρατείνεται η ημιθανής κατάσταση και είναι βασανιστικό.

    • Ο/Η Άθεος λέει:

      Πεθαίνει η χώρα πνιγμένη σε αυτά που είπε ο Στρος Καν,

      • Ο/Η E.Γ.Μ. λέει:

        …από το ’70 και μετά μας έχουν πνίξει τα σκατα…… όπως στο τραγούδι των Μαχαιρίτσα-Παπαβασιλείου. Στέλνω τις ευχές μου σε όλους τους συνανθρώπους μου και συμπληρώνω με τα λόγια ενός ηθοποιού στο ραδιόφωνο,…»εκτός από τα πολιτικά πρόσωπα, που μας έχουν φέρει σ’αυτή την κατάσταση»….

  2. Ο/Η θεοφιλος θερμη λέει:

    Λιτο, μεστο, ενημερωτικο σχολιο.
    Νομιζω οχι δεν ειναι σαπιο το οικοδομημα, αυτος ειναι ο καπιταλισμος, ετσι δουλευει.
    Δεν βλεπω ομως ξεσηκωμο, παρα τους επι μερους αγωνες.
    Ο φοβισμενος λαος δεν αφεινει περιθωρια ελπιδας.
    Το ενδεχομενο ελπιδας, οσο κιαν ακουστει σαν παραφωνια, θα ειναι αντι να τρεχει ο λαος στις εκκλησιες να παρει με τις πετρες πρωτα το παπαδαριο,την πρωτη κολονα του συστηματος, μετα τους πολιτικους που ειναι η δευτερη και τελος τους καπιταλιστες.
    Καλη χρονια.

  3. Ο/Η Επ-αναστάσιος λέει:

    Το πρώτο θύμα της διαφθοράς κάθε κοινωνίας υπήρξε ανέκαθεν η Δικαιοσύνη. Στην Ελλάδα έχουμε απλά μια μοναδική περίπτωση απόλυτης διαφθοράς μιας «ευρωπαϊκής» χώρας, που φθάνει μέχρι και τον έσχατο Πολίτη της χώρας και αναδεικνύεται έτσι σε εκ των πραγμάτων ρυθμιστή του πολιτεύματος και της δημόσιας ζωής…

    Πρέπει να τονιστεί ότι η γενική αυτή διαφθορά εκπορεύεται κατά κύριο λόγο από το καταστροφικό θρήσκευμα της Ελλάδας και τους «εκπροσώπους» του θεού, που μετέχουν σε όλα σχεδόν τα μεγάλα σκάνδαλα και κεντρική αποστολή τους έχουν την αποβλάκωση και την εκμετάλλευση…

  4. Ο/Η athriskos λέει:

    Ρο έγραψες «Ίσως είμαστε αυτόπτες μάρτυρες ενός σαπισμένου οικοδομήματος στην τελική και ολική του κατάρρευση, κι αυτό δημιουργεί κάποια ικμάδα ελπίδας στο ενδεχόμενο της γέννησης του Νέου. Ίσως πάλι όχι.»
    Η διαπλοκή της δικαστικής εξουσίας με την πολιτική και εκκλησιαστική συν κι όλων αυτών των επιτήδειων «επιχειρηματιών» και μαφιόζων κάθε φύσεως, είναι τόσο πολύπλοκη και σφιχτοδεμένη – όπως ανάλογα είναι οι διάφοροι νευρώνες του εγκεφάλου – που νομίζω ότι οι ελπίδες κατάρρευσή του σαπισμένου αυτοί οικοδομήματος είναι μηδαμινές. Έπειτα νομίζω ότι η κατάσταση αυτή σέρνει πίσω της ιστορία δυο κοντά αιώνων.
    Το γεγονός ότι τον καιρό αυτόν φωτίζονται περισσότερες πτυχές σκανδάλων απ’ ότι παλιότερα οφείλεται στο γεγονός ότι ο φθόνος πήρε τα πάνω του και ότι επί πλέον η δημοσιογραφία προσήλκυσε κάποιους ανθρώπους με εξαιρετικό ήθος, παρ’ όλο που ο κύριος κορμός της αποτελείται από δημοσιογραφίσκους της κακιά ώρας.
    Το χαλί λοιπόν αυτό της διαπλοκής, με τα τόσα και τόσα υφάδια που διαθέτει αρμόστηκε σε πολύ ισχυρό στημόνι. Το στημόνι αυτό λέγεται κοινωνία ιδιωτών. Όλοι μαζί κι ο καθένας ξεχωριστά.
    Όταν πεινασμένοι άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους για να υποστηρίξουν τον αρχιμαφιόζο κηφήνα Εφραίμ, δεν νομίζω ότι μπορούμε να ελπίζουμε σε καμμιά προκοπή.

  5. Ο/Η κωστας λέει:

    γιατι καθε φορα πρεπει να επιβεβαιωνεται η ξεφτιλα των πυλωνων της δημοκρατιας
    ο λαος μας με μακρα παραδοση στην δημοκρατια και τον ανεπαναληπτο πολιτισμο του θα αντιδρασει στελνοντας στο χρονοντουλαπο της ιστοριας τους θυτας του.
    σα δεν ντρεπομαστε ολοιι

  6. Ο/Η ataktos λέει:

    Αφού ένας αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου.. ονόματι… Φώτης Μακρής, μπόρεσε και έβγαλε τους 2 εισαγγελείς…. “βλάκες” εμείς τι να πούμε.. αίσχος !!

    • Ο/Η Po λέει:

      Αγαπητέ άτακτε, λυπάμαι που ήμουν υποχρεωμένος να αφαιρέσω «κάποιο» χαρακτηρισμό. δεν γινόταν αλλιώς.
      Χωρίς ύβρεις, μόνο με χλεύη, αυτό τους πονά.

  7. Ο/Η Mnt λέει:

    Για να γεννηθεί και να αναριχηθεί το »νέο» – δυστυχώς- θα πρέπει να εκκολαφθεί μέσα στους ήδη υπάρχοντες σαπισμένους μηχανισμούς. Άρα και εν κατακλείδι, δεν θα γεννηθεί τίποτα καινούργιο..

  8. Ο/Η Kapa λέει:

    Ας μη ξεχνάμε ότι και τα καλύτερα άνθη μέσα από την κοπριά θα προκύψουν. Ίσως υπάρχουν ακόμη ελπίδες….

  9. Ο/Η Cybele λέει:

    Το θέμα που προϋπήρχε της καταγγελίας και εξακολουθεί να προκαλεί είναι τα χρονοδιαγράμματα αυτών των υποθέσεων. Ποια είναι τα χρονοδιαγράμματα ολοκλήρωσης και γιατί πολλά από αυτά δεν έχουν τηρηθεί;
    Επίσης, οι πολίτες που κατά καιρούς συμμετέχουν σε διαμαρτυρίες, πότε επιτέλους θα συσπειρωθούν σε ένα κίνημα για το ένα και μοναδικό αίτημα που αποτελεί την άκρη του κουβαριού που αποκαλούμε διαφθορά: την άρση της ασυλίας των πολιτικών προσώπων.
    Τέλος στην ερμηνεία τύπου «οι εισαγγελείς θέλησαν να κάνουν αποκαλύψεις αλλά δέχθηκαν απειλές και το βούλωσαν» υπάρχει και η ερμηνεία «οι εισαγγελείς είδαν τις θέσεις τους να διακυβεύονται και εξαπέλυσαν απειλές για να εκβιάσουν».

  10. Ο/Η Το Μώλυ λέει:

    ΜΠΡΑΒΙΣΙΜΟ, κ. Ρο!

    Εμείς, στο μπλογκάκι μας, τους τα λέμε ολίγον τι πιο χοντρά, αν και μόνο με …ΠΥΞ ΛΑΞ θα έπαιρναν χαμπάρι τα κουμάσια αυτά. Ω! ΝΑΙ! Είμαι υπέρ της χειροδικίας, πλέον. Διότι είδα ότι, έως τα τώρα και κατ’ επανάληψιν, με τα «πολιτικώς ορθά», αφήνουν τον λόγο να πέφτει χάμω και να «τρώει χώμα» η κακομοίρα η μούρη του…

    BASΤA YA!

    Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία»- Κάλβος

    «ΦΤΩΧΟΙ ΣΤΑ ΟΠΛΑ»- Τοίχος

    Τους λέμε, λοιπόν, ότι είναι…

    ««Κοτάρες» οι… «αδέκαστοι» Πεπόνης και Μουζακίτης! Κουκούλωμα της υπόθεσης και ποντίκι ο… ελέφας! ΟΥΣΤ!»

    Γιατί λέμε: «Κότες» οι Πεπόνης και Μουζακίτης! Κουκούλωμα της υπόθεσης και θλιβερό ποντίκι ο …ελέφας! ΟΥΣΤ!»:

    Α) «Αφορμή για την παραίτησή τους ήταν σχέδιο νόμου…», ΟΧΙ η αιτία, δηλαδή. Οπότε, πού είναι η αιτία, ρε, τζάμπα μάγκες;;;

    Β) «Δεν δεχόμαστε να είμαστε εισαγγελείς υπό απαγόρευση και καθ’ υπαγόρευση, πολλώ μάλλον δεν δεχόμαστε να αποτελέσουμε ένα άλλοθι και μια θεσμική κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τα πολυποίκιλα οργανωμένα συμφέροντα και τους ποικιλώνυμους εκφραστές τους που αναπτύσσονται και δραστηριοποιούνται στην γκρίζα ζώνη του οικονομικού εγκλήματος«.

    ΚΑΙ «άλλοθι» ΚΑΙ «θεσμική κολυμβήθρα του Σιλωάμ» έγιναν οι κοτάρες, που χρονιάρες μέρες εδημιούργησαν υψηλές προσδοκίες στον ελληνικό λαό, ο οποίος τόσα υποφέρει τα τελευταία χρόνια, ώστε είδε την όλη υπόθεση σαν αχτίδα παρηγοριάς. Αλλά, φευ! ΚΟΤΑΡΕΣ!!! (: Πόσο θα ήθελα να μου κάνανε μήνυση! Μα πόσο!!!)

    • Ο/Η Po λέει:

      δεν απαντάμε απολίτιστα στην όποια βαρβαρότητα.
      η ευγένεια πληγώνει καλύτερα διότι δεν ξέρουν από που να σε… αγγίξουν.
      άλλωστε δεν μας πάει, να τα λέμε, εμείς τουλάχιστον, αυτό που εννοείς «χοντρά».

      ο καθένας πιστός στον χαρακτήρα του.

      • Ο/Η Το Μώλυ λέει:

        Σωστά. Κι εγώ για αντιδιαστολή στο περιώνυμο και χαρακτηριστικά ευγενές ύφος του μπλογκ σας το είπα, κύριε Ροΐδη. Οτι, δηλαδή, εμείς από τον θυμό «ξεφύγαμε», απασφαλίσαμε, πλέον…

  11. Ο/Η gryphon λέει:

    Kωμικοτραγικό το θεαμα των εισαγγελέων.
    Τους ειδα στήν τηλεοραση που μιλουσαν στους δημοσιογραφους προσπαθωντας να δικαιολογησουν τα αδικαιολογητα.
    Και εμφανισιακα ακομη προκαλουσαν το γελιο ειχαν μια πραγματικα αλλοκοτη συμπεριφορα μπροστα στις καμερες που θυμιζε ντουετο κωμικων τυπου αμποτ και κοστελο χοντρος λιγνος καποιους απο το τριο στουντζες κλπ.

  12. Ο/Η laskaratos λέει:

    Δεν τους ξέρω τους δυο Εισαγγελείς,
    αλλά φοβούνται και οι Εισαγγελείς;

    Επιτρέψτε μου να πω πως έμεινα εμβρόντητος όταν τους είδα.
    Περίμενα να δω αητούς,
    αλλά Ουρανοί, συγχωρείστε με, τι εμφάνιση και τι (καθαρευουσιάνικη, δημοσιοϋπαλληλική) λαλιά ήταν αυτή;
    Δεκαετία του ’50.

    Τι κρίμα!

    Με το φανάρι του Διογένη αναζητούμε ανθρώπους στη χώρα που γέννησε τον Αριστοτέλη το Σωκράτη και τον Ευριπίδη.

  13. Ο/Η Po λέει:

    δημόσιοι υπάλληλοι του είδους εκπροσωπούν το αραχνιασμένο παρελθόν που μας έφερε ως εδώ σήμερα, όταν λέω «του είδους» δεν το προσωποποιώ στους συγκεκριμένους εισαγγελείς.

    Για να καταλάβουμε αυτό το παρελθόν,μελετήστε το πρόσωπο, τη ρητορική, το ύφος του κ. Καστανίδη.

    δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω…

  14. Ο/Η Β.Δ. Καργούδης λέει:

    Φοβάμαι, φίλοι μου @Ρο & Λασκ.
    ότι τα πράγματα με τος κ.κ. Πεπόνη & Μουζακίτη
    είναι ακόμα χειρότερα,
    και πως η ιστορία, ούτε έναν τόσο δα δράκο της προκοπής ΔΕΝ διαθέτει (αποκαλύψεις, προστασίες κλπ κλπ),
    αλλά όλα πλέον δείχνουν πως πρόκειται ΜΟΝΟ για μια ακόμα θλιβερή ιστορία, που εξαντλεί τον αφηγηματικό της πλούτο σε ιλιγγιώδεις ενδοϋπηρεσιακές «υπόγειες διαδρομές»,
    ακατανόητες για μας τους αδαείς, τους αμύητους σε «κώδικες» αυτού του τύπου…..
    Πρός επίρρωση, ιδού το ΥΠΟΜΝΗΜΑ (το μεγαλύτερο τμήμα) των δύο εισαγγελέων, που πέρα από τα άλλα, αποκαλύπτει και ένα δράμα…γλωσσικό-εκφραστικό:

    «………….Αναλάβαμε -λένε- τα καθήκοντά μας,
    ως εισαγγελείς οικονομικού εγκλήματος, έχοντας πλήρη επίγνωση των ιδιαζουσών δυσχερειών που θα αντιμετωπίζαμε, εκπληρώσαμε δε και συνεχίζομεν εκπληρούντες αυτά με υψηλόν εισαγγελικόν φρόνημα και ασυμβίβαστη μαχητικότητα. Ουδέποτε, τα ευλόγως αρνητικά για τον ελέγχοντα αισθήματα του ελεγχόμενου, απετέλεσαν κριτήριον και παράμετρον επηρεάζουσαν την σαφή, εκάστοτε στόχευση των εισαγγελικών ερευνών μας.

    Αυτά, άλλωστε, συντρέχουν, αναπτύσσονται και εκδηλούνται σε όλες τις δικαστικές ενέργειες που έχουν σοβαρό διαγνωστικό αντικείμενο, συνιστούν δε συνηθέστατες και a priori υφιστάμενες παραμέτρους, που ο εισαγγελέας ως δεδομένες και αυτονόητες τις αντιπαρέρχεται ανεπηρέαστος και αδιάφορος.

    Θα ήμασταν, αναντιλέκτως, ανάξιοι και ριψάσπιδες, εάν τα προεκτεθέντα αισθήματα και οι συναφείς ενδεχόμενες αντιδράσεις, έστω εκφεύγουσες των συνήθων πλαισίων δεοντολογίας, μας οδηγούσαν σε υποβολή παραιτήσεων και εγκατάλειψη της υπηρεσιακής μας αποστολής ημιτελούς, επί συγκεκριμένων σοβαρών εκκρεμών υποθέσεων.

    Ουδέποτε το επράξαμε και ουδόλως τα υπαινιχθήκαμε με την κοινή, εν αρχή της παρούσης, αναφοράς μας.

    Αντιθέτως, στην αναφορά αυτή, κατά τρόπον σαφέστατον, κατηγορηματικόν και μη επιδεχόμενον παρερμηνείες, εξειδικεύομεν και καταδεικνύομεν, ως λόγον της ενεργείας μας, την τεχνηέντως επιχειρηθείσαν νομοθετική κατάργησή μας, εξ αιτίας της φύσεως του αντικειμένου και των πολλαπλών-πολυεπίπεδων αντανακλάσεων των υπηρεσιακών πρωτοβουλιών και ενεργειών μας, που σαφέστατα πολλούς ενόχλησαν και ενέβαλαν εις ανησυχίαν και πολλοί θα επιθυμούσαν και θα εύχονταν να μην είχαν λάβει χώρα.

    Το γεγονός έθετε και ανεδείκνυε ένα κρίσιμον και κεφαλαιώδες, θεσμικόν και ηθικόν, ζήτημα, απτόμενο ευθέως της λειτουργικής μας υποστάσεως και αποστολής.

    Θα λειτουργούσαμε και δραστηριοποιούμαστε ως εισαγγελείς οικονομικού εγκλήματος υπό τον όρον της επιδοκιμασίας και εγκρίσεως των ενεργειών μας από αναρμοδίους και για άλλα τεταγμένους θεσμικώς, δηλαδή καθ’ υπαγόρευσιν και δεν θα αναλαμβάναμε ελεγκτικές ενέργειες και πρωτοβουλίες, που δεν θα ήσαν αρεστές στους ανωτέρω, δηλαδή θα τελούσαμε ως εισαγγελείς υπό καθεστώς απαγορεύσεως;

    Με την ενέργειά μας δώσαμε το στίγμα μας και αποκαλύψαμε το φρόνημά μας, ενώ παραλλήλως πέμψαμε έμπρακτο, απέριττο και σαφέστατο μήνυμα, στους ενδεχομένως φρονούντας και απεργαζομένους τα αντίθετα, για τους οποίους αδιαφορούμε παντελώς και εμφαντικώς τους αγνοούμε, από πλευράς εκπληρώσεως της υπηρεσιακής μας αποστολής και του διαφυλακτέου, ως κόρης οφθαλμού, δικαστικού ήθους και εισαγγελικού καθήκοντος.

    Δεν θα εκτραπούμε από τον προεκτιθέμενο ουσιώδη πυρήνα της ενέργειάς μας και δεν θα χαθούμε σε δυσώδεις ατραπούς ονοματολογίας, αναλισκόμενοι σε ενασχόληση με το αυτονόητο και πασίδηλον, δυστυχώς, της νεοελληνικής πραγματικότητας.

    Δεν έχει νόημα, άλλωστε, να επικεντρωθούμε και εστιάσωμε σε κάτι που ναι μεν συμβαίνει (και είναι γνωστό σε όλους ότι συμβαίνει), ουδόλως όμως μας επηρεάζει στην δικαστική υπηρεσιακή μας αποστολή, αγνοώντας παραλλήλως και παραγνωρίζοντας εκείνο το οποίο δεν μας επηρεάζει απλώς, αλλά κυριολεκτικώς μας εξουδετερώνει και μας καταργεί.

    Δεν μας απασχολεί το θέμα σε προσωπικό επίπεδο, αλλά το αντιμετωπίζουμε και το βιώνουμε ως μέγα και αποκλειστικώς θεσμικό ζήτημα, απτόμενο του κρίσιμου ερωτήματος της δυνατότητας τελεσφόρου δικαιοδοτικής λειτουργίας, η έλλειψη ή παρεμπόδιση της οποίας ουδεμία σχέση έχει με ευνοούμενη σύγχρονη δημοκρατική πολιτεία….».

  15. Ο/Η Επ-αναστάσιος λέει:

    «…το πρόσωπο, τη ρητορική, το ύφος του κ. Καστανίδη…»

    Μπρρρρρρ! Quelle horreur, κ. Ροΐδη, χρονιάρες μέρες!!

    Επίσης πολύ ωραίον: «ο λαος μας με μακρα παραδοση στην δημοκρατια και τον ανεπαναληπτο πολιτισμο του θα αντιδρασει στελνοντας στο χρονοντουλαπο της ιστοριας τους θυτας του(!!!)»

    Εννοεί ο αγανακτισμένος σχολιαστής το λαό που «αγανάκτησε» ΜΟΝΟ όταν τελείωσαν (επιτέλους) τα δανεικά, ενώ κατά τα άλλα είναι εκ πεποιθήσεως βαθιά βυθισμένος στη βυζαντινού τύπου γενική παρακμή και διαφθορά, την αναξιοκρατία, τη μετριότητα, την αήθη συναλλαγή και την αποβλάκωση!

    Το λαό που κατήργησε συνειδητά τη Δημοκρατία που «λατρεύει», παραβαίνοντας με κάθε δυνατή ευκαιρία όσους περισσότερους νόμους μπορούσε ο καθένας και εκλέγοντας τους «εκπροσώπους» του με βασικό κριτήριο τα ρουσφέτια!

    Το λαό που σε όλους τους δείκτες ποιότητας και πολιτισμού έχει πιάσει παγκόσμιο πάτο κι αποτελεί το αντιπαράδειγμα και τον περίγελω!

    Το λαό που δεν μπορεί καν να περιορίσει το συνεχιζόμενο λουτρό αίματος στους δρόμους της ευσεβούς χώρας του, όπου ολόκληρες οικογένειες νεοελλήνων ξεκληρίζονται μέσα στα συντρίμμια από τις πολυτελείς κουρσάρες με τις εικονίτσες της Παναγίας και τους σταυρούς, τις αγορασμένες με τα δανεικά των «κουτόφραγκων»!

    Ιστορίες δια αγρίους, κ. Κώστα μας… Οι καμπάνες ήδη χτυπούν!

  16. Ο/Η Κλαζομενεύς λέει:

    Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι η επερχόμενη «καταστροφή» θα φέρει τη λύτρωση. Φοβάμαι ότι θα οπισθδρομήσουμε ακόμα περισσότερο, η ακροδεξιά και ο εθνικισμός θα επωφεληθούν, οι θεσμοί θα γίνουν πιο μεσαιωνικοί και θα ξαναζήσουμε άκρατο λαϊκισμό. Τουλάχιστον σήμερα υπάρχει και τι Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων…

  17. Ο/Η ataktos λέει:

    » Από τους θεατές περιμένουμε τουλάχιστον να ντρέπονται.», Μπ. Μπρεχτ(3)
    Όταν αυτοί που αγωνίζονται ενάντια στο Άδικο
    Δείχνουν τα πληγωμένα τους πρόσωπα
    Είναι η ανυπομονησία εκείνων που ήταν ασφαλείς,
    Μεγάλη.

    Γιατί παραπονιέστε, ρωτάνε
    Παλέψατε το Άδικο! Τώρα
    Αυτό σας νίκησε: σωπάστε λοιπόν!

    Όποιος αγωνίζεται, λένε, πρέπει να ξέρει να χάνει
    Όποιος ψάχνει τον καυγά, μπαίνει σε κίνδυνο
    Όποιος συμπεριφέρεται βίαια
    Δεν μπορεί να κατηγορεί τη βία.

    Αχ, φίλοι, που είστε ασφαλείς
    Γιατί τόσο εχθρικοί; Εμείς είμαστε,
    Οι εχθροί σας, που είμαστε οι εχθροί του Άδικου;
    Αν οι αγωνιστές ενάντια στο Άδικο νικηθούν
    Το Άδικο πράγματι δεν έχει δίκαιο!

    Οι ήττες μας δεν αποδεικνύουν
    Τίποτα παραπάνω από το ότι
    Είμαστε λίγοι
    Αυτοί που παλεύουν ενάντια στο Κακό
    Και από τους θεατές περιμένουμε
    Τουλάχιστον να ντρέπονται.

  18. Παράθεμα: Όταν η σαπίλα, μέσω των δύο εισαγγελέων, ξετυλίγεται… « Ροΐδη Εμμονές

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.