Εγκώμιο Πορτογαλίας. Πάρτε τα, να μη σας τα χρωστάω


μία εύπορη πορτογαλίδα σε λαϊκή αριστοκρατικού προαστίου της Λισσαβόνας

  1. Μπακογιάννη:«Οι Ευρωπαίοι έχουν φτάσει στο αμήν, η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που δεν αποδίδει, σε αντίθεση με την Πορτογαλία και την Ιρλανδία», υπογράμμισε η Ντόρα Μπακογιάννη.
  2. Σαμαράς: Στο Ζάπειο ΙΙ, είχε ως «οδηγό» την Πορτογαλία και τη στάση του εκεί αρχηγού της κεντροδεξιάς Πάολο Κοέλιου. Είπε χαρακτηριστικά: «Αποδεικνύεται ότι η Πορτογαλία έκανε σκληρές διαπραγματεύσεις και δεν παραδόθηκε αμαχητί»
  3. Τόμσεν : «πολύ θετική η αποτίμηση για την πορεία της πορτογαλικής οικονομίας»
  4. «Η γενική αποτίμηση ήταν πολύ θετική», επανέλαβε με τη σειρά του ο εκπρόσωπος της Κομισιόν, Γίργκεν Κρέγκερ.

Α, να μην ξεχάσω να σας πω ότι…

προχθές ο Pedro Coelho (προφέρεται Πέδρου Κουέλιου, όπου Coelho σημαίνει λαγός), ανακοίνωσε νέα μέτρα λιτότητας, ιδιαίτερα σκληρά και γνωστά σε μας όπως ας πούμε: «κομμένος ο 13ος και ο 14ος μισθός και συντάξεις μειωμένες», δεν παρέλειψε φυσικά να πει ότι όλα αυτά γίνονται για «λόγους εθνικούς». Τόσο καλά πάει η Πορτογαλία και το «οικονομικό μείγμα» αυτής.

Αμήν.

This entry was posted in Ασμοδαίος, Διακρίσεις (κάθε είδους), ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

15 Responses to Εγκώμιο Πορτογαλίας. Πάρτε τα, να μη σας τα χρωστάω

  1. Ο/Η undantag λέει:

    Ζούμε ιστορικές στιγμές – ενδιαφέρουσες, που θα έλεγαν οι Κινέζοι (δεν είναι hint για πρώην πρωθυπουργό).
    Ο καθένας δικαιούται, φυσικά, να εκφέρει γνώμη για το ποιό από τα τρία (επί του παρόντος) γουρουνάκια χτίζει το πιο ανθεκτικό σπιτάκι – αλλά κανείς δε μπορεί να δικαιωθεί τελεσίδικα πριν την πάροδο δεκαετίας τουλάχιστο, όσο να κατακάτσει ο κουρνιαχτός και να σκύψουν οι οικονομολόγοι και οι ιστορικοί του μέλλοντος νηφάλια πάνω στα νούμερα (τους αριθμούς).
    Εν παρόδω, εννοείται ότι δεν είναι τα πάντα (και όλοι) νούμερα. Αναζητείται ακόμη όμως ο ιστορικός, ο πολιτικός, ο οικονομολόγος, που θα μετρήσει αξιόπιστα την απόγνωση.

    • Ο/Η Po λέει:

      συμφωνώ φίλτατε, όμως ο απολογισμός πρέπει να συμπεριλαμβάνει κ’ τις ανθρώπινες υπάρξεις, αλλιώς η εγχείρηση πέτυχε αλλά ο ασθενής ψόφησε…

      • Κύριε Ροίδη,

        έχετε απόλυτο δίκιο για τις ανθρώπινες υπάρξεις — λίγοι όμως τις λαμβάνουν υπ’όωιν τους, ειδικά από τους οικονομολογούντες στα ΜΜΕ. Ένας από αυτούς τους λίγους είναι ο κος Βαρουφάκης, που σε πρόσφατο άρθρο του διέλυσε αρκετούς μύθους σχετικά με το «ιρλανδικό θαύμα»:
        http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=8971

        ΥΓ: νομίζω ότι το είχατε αναδημοσιεύσει κιόλας.

  2. Ο/Η Σταύρος λέει:

    Ρο, επειδή η ζωή συνεχίζεται ακόμη και κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες, σε παρακαλώ να επιτρέψεις μια νότα μουσικής απόλαυσης ενός πανέμορφου πορτογαλλέζικου τραγουδιού το οποίο διαθέτει και εξαιρετικούς στίχους.

    Barco Negro (Καράβι Μαύρο): Κλασσικό «φάντο» λαϊκό τραγούδι της Πορτογαλλίας από τη βασίλισσα του είδους Αμάλια Ροντρίγκεζ. Πρώτη φορά, ακούστηκε από την ίδια, το 1955, στην ταινία του Henri Verneuil «Os Amantes do Tejo». Στίχοι: David Mourão-Ferreira, Μουσική: Caco Velho-Piratini, Αλμπουμ: «Fado em Mim».

    Το πρωί, από φόβο πως θα με’ βρισκες άσχημη, / ξύπνησα τρέμοντας στην αμμουδιά. / Αλλά γρήγορα τα μάτια σου μου είπαν όχι! / Και ο ήλιος μπήκε στην καρδιά μου.
    Είδα ένα σταυρό πάνω σε ένα βράχο / και το μαύρο σου καράβι να χορεύει στο φως… / Είδα να μου γνέφεις μεσ’ απ’ τα χαλαρά πανιά… / Οι γριές στην παραλία λένε ότι δεν θα γυρίσεις.
    Είναι τρελές! Είναι τρελές!
    Το ξέρω, αγάπη μου, ότι ποτέ δεν έφυγες, / γιατί όλα γύρω λένε ότι είσαι παντού μαζί μου. / Στον άνεμο που ρίχνει την άμμο στα παράθυρα, / στο νερό που τραγουδάει, στη φωτιά που αργοσβήνει, / στη ζεστασιά του κρεβατιού των άδειων καθισμάτων, / μες στο στήθος μου, πάντα μαζί μου είσαι.
    Το ξέρω, αγάπη μου, ότι ποτέ πραγματικά δεν έφυγες.

  3. Ο/Η gryphon λέει:

    Πολύ ευστοχο σχολιο.Παντα αδιόρθωτοι οι πολιτικοί «ηγετες» μας και πάντα οι εξελιξεις θα τους ξεβρακωνουν και θα αποκαλυπτουν αυτα που καθε ανθρωπος με στοιχειωδη ευφυια (που δεν φορα ομως παρωπίδες) μπορει να αντιληφθει.Πώς ειναι δηλαδη αιωνια ετεροφωτοι που τιποτα απο οσα λενε δεν ειναι δικο τους και πως δεν εχουν ιδεα ουτε για το τι συμβαινει ουτε για το τι πρεπει να γινει.Γι’ αυτο το αστροπελεκι τον Σαμαρα εχω γραψει και εδω παλαιότερα την γνωμη μου.Ο τυπος δεν εχει ιδεα απο τίποτα και εαν γινει πρωθυπουργός το πιθανότερο ειναι να αποδειχθει χειροτερος και απο τον ΓΑΠ οσο και αν ειναι δυσκολο να το φανταστει αυτό κανείς.
    Επίσης δεν πρεπει να ξεχναμε καί τόν ανεκδιήγητο Σημίτη πού τήν περίοδο τής πρωθυπουργίας του μας είχε πρηξει κι αυτός και τά φερέφωνα της κυβέρνησης του με το οικονομικό θαυμα οπως ελεγε τής Ιρλανδίας.

  4. Ο/Η ashetos λέει:

    καλησπέρες,
    να πω κι εγώ το κοντό μου και το μακρύ μου για την πορτογαλία

    1 το κοντό
    δουλεύω στη κομισιόν, με μπόλικους πορτογάλους συναδέλφους – που παρακολουθούν με ιδιαίτερη προσοχή τα δικά μας

    2 το μακρύ
    σχεδόν όλοι τους εκτιμούν ότι η πορτογαλία σε ένα ενάμιση χρόνο θα είναι στη θέση της ελλάδας σήμερα, ήτοι σε ελεγχόμενη εντός του ευρώ πτώχευση

    και 3 το μακρύτερο
    ας ελπίσουμε να κάνουν λάθος!!

  5. Ο/Η eklag λέει:

    Επιτέλους ωραία hints!
    (κοντά και μακριά)
    Όλα τα λεφτά βέβαια το Barco! Negro!
    (και τ’ανθρωπάκια στο πικ-νικ αποπάνω)

  6. Ο/Η papoylis λέει:

    Άσχετος

    Μην ελπίζετε ΔΕΝ κάνουν λάθος δυστυχώς …

  7. Ο/Η ιεροπληκτος λέει:

    Η διαφορά βέβαια είναι ότι στην Πορτογαλία κανείς δεν θα βγει να πει ότι για τα προβλήματα της χώρας φταίνε οι Γερμανοί, οι ναζί, τα SS, το ΝΑΤΟ, το ΠΟΥΝΤΟ κλπ. Στην Ελλάδα υπάρχει πολιτισμική εχθρότητα προς την δύση και η λαϊκή ψυχή κινείται κάπου μεταξύ Ερζερούμ και Νοβοσιμπίρσκ.

    Ο αριστερός αντιδυτικισμός είναι απλά η συνέχεια του θρησκευτικού αντιδυτικισμού, που πιάνει από άκρα αριστερά μέχρι άκρα δεξιά, με τους δυτικόφιλους να αποτελούν μια μικρή μειοψηφία πέριξ του κέντρου.
    Γι’αυτό συμβαίνουν και οι περίεργες συμπλεύσεις αριστεράς με εκκλησία και «λαϊκή» δεξιά που σε δυτικό πλαίσιο δεν εξηγούνται.

    Ένα πρόσφατο άρθρο στο capital.gr που πιάνει το νήμα της ιστορίας από πολύ πίσω:
    http://www.capital.gr/stoupas/?i=%EF14102011

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Ιερόπληκτε,
      πολύ ενδιαφέρον το άρθρο της παραπομπής σου, αξίζει να διαβαστεί.
      Να προσθέσω κι εγώ κάτι με την ευκαιρία, στην πορτογαλολογία. Τιμή στο φωτισμένο μαρκήσιο de Pombal που ξανάχτισε από τα συντρίμια του μεγάλου σεισμού τη Λισαβώνα, πολέμησε το παπαδαριό, έστειλε στην κρεμάλα τον Μεγάλο Ιεροεξεταστή, υπήρξε ο δίαυλος του Διαφωτισμού στη χώρα του. Τελικά βέβαια το παπαδαριό πήρε τη ρεβάνς, αλλά ο σπόρος είχε πέσει.
      Η Ελλάδα σήμερα χρειάζεται έναν ντε Πομπάλ, αλλά πού ‘ν ‘τος;

      Διαβάστε:

      http://www.diavasame.gr/book.cfm?itemID=771

      Λισαβόνα, 1η Νοεμβρίου 1755…

      Η Λισαβόνα του 18ου αιώνα ήταν η πολυπληθής πρωτεύουσα μιας ευημερούσας ναυτικής δύναμης: με τα πολύτιμα μέταλλα και το δουλεμπόριο από τις αποικίες της, η Πορτογαλία και η άρχουσα τάξη της κολυμπούσαν στο χρυσάφι. Και βέβαια ήταν μια χώρα φανατικά προσκολλημένη στον καθολικισμό, όπου η Ιερά Εξέταση λειτουργούσε ως »κράτος εν κράτει», διοργανώνοντας διωγμούς Εβραίων και »αιρετικών», συστηματικούς βασανισμούς και δημόσιες εκτελέσεις – με μία σαφή προτίμηση στο κάψιμο στην πυρά.

      Ήσυχοι λοιπόν ότι βρίσκονται στο δρόμο του Θεού και ικανοποιημένοι από τις εμπορικές και ναυτικές τους επιτυχίες, οι κάτοικοί της εκείνο το πρωινό του Νοεμβρίου προσήλθαν μαζικά στις εκκλησίες, για να παρακολουθήσουν τη λειτουργία της γιορτής των Αγίων Πάντων. Λίγες ώρες αργότερα, ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της θα ήταν νεκρό και η πόλη ισοπεδωμένη, από την τριπλή καταστροφή που θα χτυπούσε τη Λισαβόνα: πρώτα ήρθε ο μεγάλος σεισμός που δεν άφησε λίθο επί λίθου, σκοτώνοντας, τραυματίζοντας και εγκλωβίζοντας στα ερείπια χιλιάδες, έπειτα ακολούθησαν τα τεράστια παλιρροϊκά κύματα, παρασύροντας νεκρούς και ζωντανούς. Τέλος, η πυρκαγιά που προκλήθηκε από το σεισμό κατέκαιγε επί πέντε ολόκληρες ημέρες, ό,τι είχε απομείνει…

      Με τη συγκλονιστική και ολοζώντανη περιγραφή εκείνης της τραγικής μέρας, βασισμένη σε μαρτυρίες επιζώντων, ξεκινά η εξαιρετικά ενδιαφέρουσα μελέτη του συγγραφέα και δημοσιογράφου Nicholas Shrady, με υπότιτλο »Καταστροφή, δέος και ορθολογισμός στη Λισαβόνα του 1755»: στις σελίδες της εξετάζεται πώς ένα τρομερό φυσικό γεγονός, που είχε τεράστιο ψυχολογικό αντίκτυπο σε όλη την Ευρώπη (περιγράφεται και από τον Βολταίρο στον »Καντίντ», ενώ προβλημάτισε βαθιά το φιλόσοφο, όπως και όλο τον τότε πνευματικό κόσμο), άλλαξε την πορεία της δυτικής σκέψης και έγινε ορόσημο για τη διάδοση του ορθολογισμού και του Διαφωτισμού. Διότι, μέσα από τις στάχτες της καταστροφής, ο φωτισμένος νους του μαρκήσιου de Pombal, στον οποίο ο βασιλιάς ανέθεσε εν λευκώ τη διαχείριση της κρίσης και την ανοικοδόμηση της πόλης, διέβλεψε ότι επρόκειτο για μια ιστορική ευκαιρία να απαλλαγεί η Πορτογαλία από το σκοταδισμό και τις μεσαιωνικές πρακτικές της εκκλησιαστικής ηγεσίας.

      Η εξιστόρηση αυτής της τιτάνιας προσπάθειας, όπου συναντήθηκαν η θέληση μιας ισχυρής προσωπικότητας με το ιστορικό προτσές, γίνεται από το συγγραφέα σε μικρά ευανάγνωστα κεφάλαια που καθόλου δεν κουράζουν τον αναγνώστη – αντιθέτως, ο τρόπος γραφής τους προσεγγίζει εκείνον ενός ιστορικού μυθιστορήματος περισσότερο, παρά μιας »αυστηρής» ιστορικής μελέτης. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για ένα βιβλίο από το οποίο κερδίζεις σε ιστορική γνώση (και οφείλω να ομολογήσω ότι το συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός μου ήταν παντελώς άγνωστο), ενώ επιπλέον σου δίνει τροφή για σκέψη…

      • Ο/Η Αρχιεπίσκοπος Μπέμπα Μπλανς λέει:

        Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ pantelak@ enet.gr

        Οι αναγκαίοι παπάδες…

        Από τις διατάξεις του νομοσχεδίου για την εργασιακή εφεδρεία (την απόλυση δηλαδή), που κατατέθηκε την περασμένη Πέμπτη στη Βουλή, εξαιρούνται ορισμένοι κλάδοι.
        Οι εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων και σωστά γίνεται αυτό. Τα σχολεία δεν στερούνται μόνο βιβλίων, αλλά και ικανού αριθμού εκπαιδευτικών – οι γονείς το γνωρίζουν. Εξαιρείται ακόμα το ιατρικό, νοσηλευτικό και παραϊατρικό προσωπικό των νοσοκομείων. Επίσης σωστή εξαίρεση – όσοι έχουν εμπειρία από τα δημόσια νοσοκομεία έχουν διαπιστώσει τα πολλά κενά που παρατηρούνται. Υπάρχουν επίσης μερικές δικαιολογημένες εξαιρέσεις, οι πυροσβέστες για παράδειγμα, ιδιαίτερα αναγκαίοι σε μια χώρα που κάθε καλοκαίρι γίνεται παρανάλωμα.

        Υπάρχουν ωστόσο κάποιες εξαιρέσεις που στην κυριολεξία βγάζουν μάτι. Παράδειγμα πρώτο, οι διοικητικοί υπάλληλοι του υπουργείου Εξωτερικών. Γιατί άραγε; Είναι πιο χρήσιμοι από τους υπαλλήλους των ερευνητικών κέντρων με εμπειρία που οδηγούνται στην εφεδρεία; Είναι πιο αναγκαίοι από τους διπλωμάτες, οι οποίοι δεν εξαιρούνται;

        Παράδειγμα δεύτερο και πιο ακραίο: εξαιρούνται οι κληρικοί κάθε βαθμίδας. Στην Ελλάδα του 2011 περίπου 30.000 εργαζόμενοι σε υπουργεία και οργανισμούς θεωρούνται πλεονάζοντες, αλλά οι ιερείς θεωρούνται αναγκαίοι! Η Πολιτεία δέχεται πως ο ΟΚΑΝΑ, για παράδειγμα, μπορεί να λειτουργήσει χωρίς μερικούς εξειδικευμένους υπαλλήλους του που προσφέρουν πραγματικό έργο.

        Ωστόσο, δεν δέχεται πως μπορεί να μπουν στην εφεδρεία κάποιοι από τους περίπου 10.000 παπάδες!

        Ζούμε σ’ ένα κράτος το οποίο θεωρεί πιο αναγκαίο έναν παπά από έναν επιστήμονα. Και αυτή η επιλογή σημαίνει πολλά…

        http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=08/10/2011&s=akrovatwntas

  8. Ο/Η ιεροπληκτος λέει:

    Ευτυχώς έστειλε επιστολή ο Ιερώνυμος στον Πορτογάλο Μπαρόζο.
    Αιτία της κρίσης είναι μεταξύ άλλων…»τα ατομικά δικαιώματα»… (ο «άθεος Διαφωτισμός» δηλαδή που θα έλεγε κι ο Χριστόδουλος)

    http://www.protothema.gr/politics/article/?aid=152737

  9. Παράθεμα: Κυριακή των Σχολιαστών: ένα Fado της Αμάλια Ροντρίγκεζ « Ροΐδη Εμμονές

  10. Ο/Η ΚΔ λέει:

    Ο 57χρονος άστεγος καρκινοπαθής Cedar Rapids λίγο πριν πεθάνει παρακάλεσε τους γιατρούς να τον βοηθήσουν να εκπληρώσει την τελευταία του επιθυμία. Να αγκαλιάσει για τελευταία φορά την καλύτερη του φίλη. Τη Yurtie…

    Η Yurtie, μια πανέμορφη σκυλίτσα, ήταν η μοναδική του παρέα όσα χρόνια ο Cedar ζούσε στο αυτοκίνητό του και δεν μπορούσε να φύγει από τη ζωή χωρίς να την αποχαιρετήσει.

    Η επιθυμία του πραγματοποιήθηκε και σύμφωνα με τους εργαζόμενους του νοσοκομείου ήταν η πιο συγκλονιστική στιγμή που έζησαν ποτέ.

    Όταν η Yurtie βγήκε από το δωμάτιο ο Cedar πιο ήρεμος από ποτέ έκλεισε τα μάτια του και άφησε την τελευταία του αναπνοή.

    Ευτυχώς η Yurtie δεν έμεινε μόνη. Έχει βρει μια νέα οικογένεια να νοιάζεται για αυτήν και να την προσέχει.

    Κοιτάξτε μερικές συγκλονιστικές και συγκινητικές φωτογραφίες…

    http://clopyandpaste.blogspot.com/2011/10/blog-post_3224.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.